Να περνιούνται οι θρασύδειλοι για θαρραλέοι…

Sotosblog...

Προκαλεί πάλι με τις δηλώσεις του ο τηλεβιβλιοχαρτοπώλης στα χέρια του οποίου έχει εμπιστευτεί τον τομέα της Υγείας η απίθανη κυβέρνηση της χώρας. Αυτή τη φορά ισχυριζόμενος ότι «τα ιδιωτικά συστήματα μάς συμφέρουν περισσότερο από τα δημόσια συστήματα υγείας». Του πρέπει ως απάντηση ότι ακόμα περισσότερο συμφέρει ο θάνατος, αλλά τον έχω ικανό να νομίσει ότι αναφέρομαι στων άλλων· όχι στο δικό του –τον πολιτικό θάνατο εννοείται (ας το διευκρινίσω μια και δεν έχουμε πάντα να κάνουμε με τα ίδια επίπεδα συναντίληψης…).

Αλλά πού τέτοια τύχη, να απαλλαγούμε από τα μούτρα του… Ο πολιτικός του προϊστάμενος κρύβεται. Και για να μπορεί εκείνος να κρύβεται επιτυχώς, τον έχει αμολήσει αυτόν σαν το αγριόσκυλο, που θα θεωρεί, φαντάζομαι, τη δική του παραίτηση ως… πράξη δειλίας. Δεν παραιτείται ακόμα και αντιμέτωπος με την παρακάτω φωτογραφία, που έδωσαν σήμερα στη δημοσιότητα οι γιατροί από τον Ευαγγελισμό:

Γιατί κύριε;

Ανατολικα της Εδεμ...

-Γιατί κύριε είστε μουτρωμένος;

-Δυο νέα παιδιά πέθαναν τη νύχτα από ένα μαγκάλι με κάρβουνα που έβαλαν στο δωμάτιό τους. -Γιατί κύριε;
-Για να ζεσταθούν με τα κάρβουνα.
-Γιατί κύριε δεν άναψαν το καλοριφέρ; -Γιατί δεν είχαν λεφτά για να αγοράσουν πετρέλαιο.
-Γιατί κύριε δεν είχαν λεφτά;
-Γιατί οι γονείς τους ήταν φτωχοί και άφραγκοι.
-Γιατί κύριε;
-Γιατί αυτοί που κυβερνούν αδειάζουν τις τσέπες των μεγάλων για να ξεπληρώνουν τα δανεικά που δανείζονται απ τους ξένους.
-Γιατί κύριε δανείζονται αυτοί που κυβερνούν;
-Γιατί έχουμε το ευρώ για νόμισμα και όποιος έχει ευρώ πρέπει να δανείζεται από ξένες τράπεζες για να έχει ευρώ.
-Και γιατί κύριε πρέπει να έχουμε το ευρώ κι όχι άλλο νόμισμα;
-Γιατί οι γονείς σας είναι τόσο ξεφτιλισμένοι που φοβούνται μήπως χάσουν τα παραδάκια που έχουν στην τράπεζα. Φοβούνται πως αν φτιάξουμε δικό μας νόμισμα θα χάσουν τις καταθέσεις τους.
Γιατί οι γονείς σας και οι παππούδες σας φοβούνται να ζήσουν ανεξάρτητοι χωρίς νταβατζήδες και κηδεμόνες.
Γιατί είναι τόσο χέστηδες που δεν τολμούν να κάνουν ένα βήμα προς την ανεξαρτησία τους.
Γιατί και οι δάσκαλοί σας είναι τόσο ρεζίληδες που το Σάββατο που θα ‘πρεπε να διαμαρτυρηθούν για τα χάλια στα σχολεία μας σ' όλη τη χώρα, πήγαν καμιά εικοσαριά όλοι κι όλοι.
Γιατί οι άνθρωποι σε τούτη τη χώρα προτιμούν να φάνε τις σάρκες των παιδιών τους παρά να ζήσουν ελεύθεροι.
Γιατί οι άνθρωποι σε τούτη τη χώρα προτιμούν ευρώ και κακό θάνατο, παρά οτιδήποτε άλλο.

Κατάλαβες Κατερίνα;
-Κατάλαβα κύριε γιατί έχει τα νεύρα του ο μπαμπάς μου κάθε μέρα και τσακώνεται με τη μαμά μου.
-Γιατί έχει τα νεύρα του ο μπαμπάς σου, Κατερίνα;
-Φταίει το ευρώ κύριε που φοβάται να διώξει, για να έχουμε κι εμείς πετρέλαιο και όχι την ξυλόσομπα που μας πνίγει κάθε βράδυ στον καπνό...

Κάποια μέρα θα χρειαστεί και να μισήσεις!

Μαζεστιξ, Τοιχο - Τοιχο...

Αυτός ο λόγος καρφώθηκε σα σφαίρα στο μυαλό μου πριν 15 χρόνια περίπου, όταν τον πρωτοάκουσα.
Τότε παίδευα το μυαλό μου να τον καταλάβω, αλλά αρνιόμουν.
Είναι ο λόγος ενός μεγαλύτερου που απευθυνόμενος στον ανέμελο νεαρό του εξηγεί πως δεν είναι τα πάντα δεδομένα.
Πως όλα κατακτώνται με πάλη και διατηρούνται με ακόμη περισσότερη πάλη.
Γιατί κάποιος άλλος θέλει να σου το πάρει. 
Ποιο; Οτιδήποτε σου δίνει ζωή.
Το παιχνίδι ή το παγωτό όταν είσαι μικρός.
Τη γκόμενα όταν μεγαλώσεις λιγάκι.
Τη δουλειά, το σπίτι και την αξιοπρέπεια όταν μεγαλώσεις περισσότερο.



Και πώς να παλέψεις αν δε μισήσεις;
Θυμάμαι πόσο εντύπωση μου έκανε όταν ο Πύρρος Δήμας πριν ανέβει στον αγωνιστικό χώρο να σηκώσει τα επαχθή βάρη του, ο προπονητής του τον χαστούκιζε.
Για να τον τσαντίσει. Για να νιώσει μίσος και να βρει τη δύναμη να παλέψει με το ανίκητο βάρος.

Έτσι λοιπόν, αυτός ο σοφός μου είπε τότε, ότι όταν κάποτε θα δω πως όλα αυτά που μου λέει είναι αλήθεια, θα με περιμένει σκληρή δουλειά.
Μου είπε να παλέψω τώρα για να επιζήσω, γιατί έξω απ' το σπίτι είναι η πραγματική ζωή.
Εκεί έξω που ο άνεμος αγριεύει, μακριά από τη θαλπωρή των τεσσάρων τοίχων του σπιτιού της οικογένειας.
Εκεί έξω, που το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.
Και πρέπει ή να γίνεις μεγάλο ψάρι ή παραμένοντας μικρό, να βρεις τρόπους να επιβιώσεις, αποφεύγοντας το μεγάλο.

Αλλά θα 'ρθει κι η μέρα που θα χρειαστεί και να τα βάλεις με αυτό το μεγάλο ψάρι.
Γιατί η τροφή πια δε θα φτάνει για όλους.
Και ή το μεγάλο θα φάει την τροφή, μαζί κι εσένα, ή θα εξουδετερώσεις το μεγάλο για να μοιραστείς την τροφή μαζί με τα υπόλοιπα ψάρια.
Ή το μεγάλο ψάρι θα ζήσει ή εσύ.
Και γι' αυτό πρέπει να παλέψεις.
Και για να παλέψεις πρέπει να μισήσεις.
Αλλιώς θα χάσεις.

Τι να μισήσεις όμως;
Το μεγάλο ψάρι; Τα άλλα μικρά ψάρια που το γυροφέρνουν, γυρεύοντας καλύτερη μεταχείριση;
Όχι! Να μισήσεις το φόβο, τη δειλία, την αδικία, την πλεονεξία.
Και θα χρειαστεί να μισήσεις και τους φορείς αυτών.
Ναι, δεν είναι ντροπή να μισήσεις αυτόν που μπαίνει εμπόδιο στην ευημερία των πολλών.
Αυτός έχει ήδη μισήσει τον εαυτό του.
Εσύ δεν κάνεις τίποτα παραπάνω, παρά μόνο να τον αντιμετωπίσεις όπως αυτός επέλεξε.

Ναι, το ξέρω, δεν είναι τόσο όμορφα και ουτοπικά όλα αυτά. Ο Γκάντι θα με μάλωνε.
Αλλά η σκληρή αλήθεια του κόσμου είναι ότι κατά περιόδους δημιουργούνται στρατόπεδα.
Και αναγκάζεσαι να επιλέξεις στρατόπεδο.
Και καταλαβαίνεις τότε πως όλες αυτές οι θεωρίες αγάπης που αναμάσαγες ήταν πολύ ωραίες για να είναι αληθινές. Χρησιμεύουν ως υπόβαθρο για τη σκέψη και το χαρακτήρα σου.

Αλλά αν παραμείνεις σ' αυτές τις θεωρίες, δεν είναι γιατί αγαπάς, αλλά γιατί φοβάσαι.
Φοβάσαι να νιώσεις αυτό που θα σε σύρει στη μάχη και τότε απλώς περιμένεις απ' τους άλλους να παλέψουν γι' αυτό που εσύ φοβάσαι να πολεμήσεις.
Και περιμένεις με απέραντο αίσθημα δικαίου να δρέψεις τους καρπούς της νίκης, παρέα μ' εκείνον που πολέμησε.

Η αλήθεια είναι πως ο σοφός που σας έλεγα, με είχε προειδοποιήσει.
"Πάλεψε τώρα να επιζήσεις, έξω απ' το σπίτι ο άνεμος αγριεύει.
Κανείς δε σου 'μαθε ποτέ πως κάποια μέρα θα χρειαστεί και να μισήσεις.
Έτσι, η αγάπη σου είναι φόβος, ζωή απ' τους άλλους έμαθε να κλέβει"!
Αυτός ο σοφός, που τον λέγαν Παύλο...

Κάποτε θα δεις πως όλα είν' αλήθεια
σκληρή δουλειά σε περιμένει
γευόσουνα τα λόγια που
από το στόμα σου μοιάζανε παραμύθια
τώρα το τελευταίο παιχνίδι
μες στο δωμάτιό σου αόρατο ανασαίνει

Μονάχη στέκεσαι στο δρόμο
τον άνθρωπο κοιτάς με τρόμο
και ψάχνεις τον μπαμπά σου
πάνω του να βρεις
στην τύχη ψάχνεις προστασία
γαντζώνεσαι σαν ικεσία
παράσιτο στην δύναμη άλλων
ν' αρπαχτείς

Πάλεψε τώρα να επιζήσεις
έξω απ' το σπίτι ο άνεμος αγριεύει
κανείς δε σου 'μαθε ποτέ
πως κάποια μέρα θα χρειαστεί και να μισήσεις
έτσι η αγάπη σου είναι φόβος
ζωή απ' τους άλλους έμαθε να κλέβει

Οι μνήμες σου καπνοί στο δρόμο
μπερδεύεις κλέφτη από αστυνόμο
κι όμως πουλάς στην τύχη κάθε σου στιγμή
γυρνάει σβούρα το κορμί σου
μιλάς και χάνεις τη φωνή σου
και δεν υπάρχει πια κανείς για να σου πει