Όταν έκλαψε ο μισθοφόρος...

Ουδεν Σχολιον...

     Πάλι σας κορόϊδεψε ο τίτλος!

     Κλαίνε βρε ποτέ τα καθάρματα;
     Κλαίνε οι μισθοφόροι;
   Έχουν καμιά ευαισθησία οι οικονομικοί δολοφόνοι;
     Πονάνε οι μισάνθρωποι οι εκπαιδευμένοι να καταστρέφουν ανθρώπους;
    
     Τί ηθική υπόσταση μπορεί να έχει το πρώην μεγαλοστέλεχος της Lehman Brothers, της εν πολλοίς υπεύθυνης για την διεθνή κρίση και την καταστροφή μυρίων ομολογιούχων,
     ..ο πρώην διευθυντής της ''Ασπίς Πρόνοια'', που βάρεσε κανόνι και κατέκλεψε τα λεφτά των καταθετών;
     Καμία!

     Και ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που επιβλήθηκε από την τρόϊκα η επιλογή του σαν Γενικό Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων!
     Γι αυτό τον δέχτηκε ''καπέλο'' ο ''πρωθυπουργός'' και το οικονομικό επιτελείο τού χιμπατζή των οικονομικών:
     Σαν κυνηγό (φορολογουμένων) κεφαλών, εγνωσμένης αναισθησίας και ανηθικότητας!
     Σαν τον ιδανικό παλιάνθρωπο που χωρίς σκέψη θα έσπερνε τον φοροκλεπτικό όλεθρο στους ήδη εξαχρειωμένους πολίτες!

Κάποια μέρα θα χρειαστεί και να μισήσεις!

Μαζεστιξ, Τοιχο - Τοιχο...

Αυτός ο λόγος καρφώθηκε σα σφαίρα στο μυαλό μου πριν 15 χρόνια περίπου, όταν τον πρωτοάκουσα.
Τότε παίδευα το μυαλό μου να τον καταλάβω, αλλά αρνιόμουν.
Είναι ο λόγος ενός μεγαλύτερου που απευθυνόμενος στον ανέμελο νεαρό του εξηγεί πως δεν είναι τα πάντα δεδομένα.
Πως όλα κατακτώνται με πάλη και διατηρούνται με ακόμη περισσότερη πάλη.
Γιατί κάποιος άλλος θέλει να σου το πάρει. 
Ποιο; Οτιδήποτε σου δίνει ζωή.
Το παιχνίδι ή το παγωτό όταν είσαι μικρός.
Τη γκόμενα όταν μεγαλώσεις λιγάκι.
Τη δουλειά, το σπίτι και την αξιοπρέπεια όταν μεγαλώσεις περισσότερο.



Και πώς να παλέψεις αν δε μισήσεις;
Θυμάμαι πόσο εντύπωση μου έκανε όταν ο Πύρρος Δήμας πριν ανέβει στον αγωνιστικό χώρο να σηκώσει τα επαχθή βάρη του, ο προπονητής του τον χαστούκιζε.
Για να τον τσαντίσει. Για να νιώσει μίσος και να βρει τη δύναμη να παλέψει με το ανίκητο βάρος.

Έτσι λοιπόν, αυτός ο σοφός μου είπε τότε, ότι όταν κάποτε θα δω πως όλα αυτά που μου λέει είναι αλήθεια, θα με περιμένει σκληρή δουλειά.
Μου είπε να παλέψω τώρα για να επιζήσω, γιατί έξω απ' το σπίτι είναι η πραγματική ζωή.
Εκεί έξω που ο άνεμος αγριεύει, μακριά από τη θαλπωρή των τεσσάρων τοίχων του σπιτιού της οικογένειας.
Εκεί έξω, που το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.
Και πρέπει ή να γίνεις μεγάλο ψάρι ή παραμένοντας μικρό, να βρεις τρόπους να επιβιώσεις, αποφεύγοντας το μεγάλο.

Αλλά θα 'ρθει κι η μέρα που θα χρειαστεί και να τα βάλεις με αυτό το μεγάλο ψάρι.
Γιατί η τροφή πια δε θα φτάνει για όλους.
Και ή το μεγάλο θα φάει την τροφή, μαζί κι εσένα, ή θα εξουδετερώσεις το μεγάλο για να μοιραστείς την τροφή μαζί με τα υπόλοιπα ψάρια.
Ή το μεγάλο ψάρι θα ζήσει ή εσύ.
Και γι' αυτό πρέπει να παλέψεις.
Και για να παλέψεις πρέπει να μισήσεις.
Αλλιώς θα χάσεις.

Τι να μισήσεις όμως;
Το μεγάλο ψάρι; Τα άλλα μικρά ψάρια που το γυροφέρνουν, γυρεύοντας καλύτερη μεταχείριση;
Όχι! Να μισήσεις το φόβο, τη δειλία, την αδικία, την πλεονεξία.
Και θα χρειαστεί να μισήσεις και τους φορείς αυτών.
Ναι, δεν είναι ντροπή να μισήσεις αυτόν που μπαίνει εμπόδιο στην ευημερία των πολλών.
Αυτός έχει ήδη μισήσει τον εαυτό του.
Εσύ δεν κάνεις τίποτα παραπάνω, παρά μόνο να τον αντιμετωπίσεις όπως αυτός επέλεξε.

Ναι, το ξέρω, δεν είναι τόσο όμορφα και ουτοπικά όλα αυτά. Ο Γκάντι θα με μάλωνε.
Αλλά η σκληρή αλήθεια του κόσμου είναι ότι κατά περιόδους δημιουργούνται στρατόπεδα.
Και αναγκάζεσαι να επιλέξεις στρατόπεδο.
Και καταλαβαίνεις τότε πως όλες αυτές οι θεωρίες αγάπης που αναμάσαγες ήταν πολύ ωραίες για να είναι αληθινές. Χρησιμεύουν ως υπόβαθρο για τη σκέψη και το χαρακτήρα σου.

Αλλά αν παραμείνεις σ' αυτές τις θεωρίες, δεν είναι γιατί αγαπάς, αλλά γιατί φοβάσαι.
Φοβάσαι να νιώσεις αυτό που θα σε σύρει στη μάχη και τότε απλώς περιμένεις απ' τους άλλους να παλέψουν γι' αυτό που εσύ φοβάσαι να πολεμήσεις.
Και περιμένεις με απέραντο αίσθημα δικαίου να δρέψεις τους καρπούς της νίκης, παρέα μ' εκείνον που πολέμησε.

Η αλήθεια είναι πως ο σοφός που σας έλεγα, με είχε προειδοποιήσει.
"Πάλεψε τώρα να επιζήσεις, έξω απ' το σπίτι ο άνεμος αγριεύει.
Κανείς δε σου 'μαθε ποτέ πως κάποια μέρα θα χρειαστεί και να μισήσεις.
Έτσι, η αγάπη σου είναι φόβος, ζωή απ' τους άλλους έμαθε να κλέβει"!
Αυτός ο σοφός, που τον λέγαν Παύλο...

Κάποτε θα δεις πως όλα είν' αλήθεια
σκληρή δουλειά σε περιμένει
γευόσουνα τα λόγια που
από το στόμα σου μοιάζανε παραμύθια
τώρα το τελευταίο παιχνίδι
μες στο δωμάτιό σου αόρατο ανασαίνει

Μονάχη στέκεσαι στο δρόμο
τον άνθρωπο κοιτάς με τρόμο
και ψάχνεις τον μπαμπά σου
πάνω του να βρεις
στην τύχη ψάχνεις προστασία
γαντζώνεσαι σαν ικεσία
παράσιτο στην δύναμη άλλων
ν' αρπαχτείς

Πάλεψε τώρα να επιζήσεις
έξω απ' το σπίτι ο άνεμος αγριεύει
κανείς δε σου 'μαθε ποτέ
πως κάποια μέρα θα χρειαστεί και να μισήσεις
έτσι η αγάπη σου είναι φόβος
ζωή απ' τους άλλους έμαθε να κλέβει

Οι μνήμες σου καπνοί στο δρόμο
μπερδεύεις κλέφτη από αστυνόμο
κι όμως πουλάς στην τύχη κάθε σου στιγμή
γυρνάει σβούρα το κορμί σου
μιλάς και χάνεις τη φωνή σου
και δεν υπάρχει πια κανείς για να σου πει

Φίλοι και αδέρφια…

Έργο του Thierry Poncelet

ΕΝΘΕΜΑΤΑ...

του Παναγιώτη Παπίδα

Αλλού θα καταλήξω, αλλά λέω να ξεκινήσω από μια βιβλική αναφορά στην οποία προσφάτως έπεσα και είχα πει να την κοπιάρω για «πάσα μελλοντική χρήσιν»: Τι έχει να ωφεληθεί ο άνθρωπος αν κερδίσει τον κόσμο όλο, αλλά απολέσει την ψυχή του; ερωτά (υπό στόματος Ιησού του Ναζωραίου) ο ευαγγελιστής Μάρκος. Το μέλλον τελικά ήταν πολύ κοντινότερα από ό,τι φαντάστηκα…

Εντάξει, δεν υπάρχει μία απάντηση, έτσι κι αλλιώς, στο ερώτημα. Αν ρωτήσεις τους χριστιανούς θα μπορέσουν να σου δώσουν πολύ πειστικότερες απαντήσεις από μένα (που δεν είμαι), αλλά, παρ’ όλα αυτά, αυτές οι απαντήσεις τους εμένα μου αφήνουν μια αίσθηση στυφής γεύσης στο στόμα.

Η ερώτηση μπορεί ίσως να μετατοπιστεί στο «ποιος άνθρωπος;». Καταρχάς ο homosapiens, θα έλεγα εγώ, γνωστός φλέιμερ και τρολ. Αφού λοιπόν, με την έγκυρη παρέμβασή μου, μειώσαμε το πιθανό δείγμα στο 1/4 (προσφάτως πληροφορήθηκα ότι ανακαλύφθηκε και έτερο είδος ανθρώπου, πριν από τους sapiens, γεγονός που ανεβάζει σε τουλάχιστον 4 τον αριθμό των ανθρώπινων ειδών του πλανήτη μας, δυστυχώς οι τρεις εξ αυτών εξαφανισμένοι προ πολλού) θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε ξεχωριστά για καθένα από τα «είδη» των σημερινών ανθρώπων.

Τι έχει να ωφεληθεί ο μεγαλοτραπεζίτης (ή ένας, αντιστοίχως ματσό, μεγαλοεπενδυτής) αν χάσει την ψυχή του, αλλά κερδίσει τον κόσμο όλο; Τι να σας πω; Αυτό προφανώς εξαρτάται από την ψυχή του. Εφόσον αυτό το πράμα έχει φυσική υπόσταση (ελέγχεται ακόμα,) η αξία του είναι σαφώς υποτιμημένη (για να μιλήσουμε με όρους της αγοράς). Ποιος αλήθεια ενδιαφέρεται να αποκτήσει την ψυχή ενός μεγαλοτραπεζίτη; Ενώ τον κόσμο όλο (του μεγαλοτραπεζίτη) αρκετοί μπορώ να πω, χωρίς τον φόβο να λαθέψω. Ο μεγαλοτραπεζίτης, προφανώς, θα γυρίσει την πλάτη στον ευαγγελιστή Μάρκο ή, στην καλύτερη περίπτωση, θα σηκώσει τα φρύδια του σε ένδειξη αποδοκιμασίας γι’ αυτή την απερίσκεπτη και απρονόητη απορία του.

Τι έχει να ωφεληθεί κάποιος που τον απασχολεί η ανώτατη κλίμακα φορολόγησης ή το πώς θα την σκαπουλάρει και δεν θα πληρώσει όσα του αναλογούν, αν χάσει την ψυχή του (εντάξει, εννοείται, και κερδίσει τον κόσμο όλο); Τι να σας πω, δεν θα χαρακτήριζα όλους αυτούς σκατόψυχους (και συγγνώμη για τη γλώσσα μου, αλλά εμένα η γλώσσα μου είναι η ελληνική) όμως δεν θα έβαζα στοίχημα πάλι ότι η ψυχή τους ευωδιάζει. Πρέπει να ’σαι πολύ λέρα για να κυβερνάς γαλέρα, λέει μια αρχαία ρωμαϊκή παροιμία. Οπότε, αν βάλεις στην μία πλευρά της πλάστιγγας την –μη ευωδιαστή– ψυχή του σημερινού πλούσιου homosapiensκαι από την άλλη τον κόσμο όλο, δυστυχώς θα έχουμε σίγουρο νικητή από τον πρώτο γύρο.

Καταλαβαίνετε φυσικά ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε με αυτό τον τρόπο, αν και οι φορολογικές κλίμακες διευκολύνουν το έργο μας, μιας και δεν είναι και πολλές. Διότι τον κόσμο όλο δεν πρόκειται να τον κερδίσουν παρά πολύ λίγοι στον κόσμο αυτό. Τόσο λίγοι, που λιγότεροι δεν γίνεται. Απλώς η υπόσχεση του κέρδους (του κόσμου όλου) είναι αυτή που κάνει ανθρώπους να ονειρεύονται, να ελπίζουν και να προσδοκούν. Και στο όνομα αυτού του κέρδους πάρα πολλοί είναι πρόθυμοι να χάσουν την ψυχή τους. Ε, λοιπόν, δεν έχω δει στη ζωή μου πιο χαμένους ανθρώπους. Για το 95% από αυτούς η χασούρα είναι δύο στα δύο, 100% σε απλά μαθηματικά.

Άντε να γυρίσουμε σε πιο γήινες αναζητήσεις: Στο όνομα ποιου ακριβώς πράματος είμαστε διατεθειμένοι να χάσουμε ό,τι με αγώνες και θυσίες και κόπο και χρόνο και τύχη πετύχαμε όλα αυτά τα χρόνια; Η μάχη των υπόλοιπων ανθρώπων με εκείνους που έχουν μια δύναμη στα χέρια τους, έναν συσσωρευμένο πλούτο και ένα δικό τους δίκιο είναι μια πανάρχαια μάχη. Θα ρωτήσω κάποιους ανθρωπολόγους για να μάθω αν υπάρχει και στους χιμπατζήδες, αλλά αυτό που θέλω να πω είναι πως ό,τι καταφέραμε να πετύχουμε στη διάρκεια μιας ταξικής πάλης χιλιετηρίδων δεν γίνεται να το παραδώσουμε αμαχητί μέσα σε μια δεκαετία στο όνομα οποιουδήποτε «κέρδους του κόσμου».

Η σημερινή κοινωνία είναι μια κοινωνία δικαίου, ισονομίας και ισοτιμίας, μπορεί πολύ λιγότερο από την ιδανική κοινωνία, αλλά σίγουρα μια κοινωνία που είμαστε υπερήφανοι και τυχεροί που την έχουμε. Όποιος, στο όνομα οποιουδήποτε προσωπικού του συμφέροντος, φόβου ή αδιαφορίας, την παραδώσει στα δόντια των ανταγωνιστών της, των προαιώνιων αντιπάλων και εχθρών, έχει απολέσει την ψυχή του. Και τι έχει κερδίσει; Σίγουρα όχι τον κόσμο όλο.

Εγώ, λοιπόν (για να το φέρω εκεί που ήθελα από την αρχή και να γίνω επίκαιρος), θα προτιμούσα αυτό που ο Ιάκωβος Καμπανέλλης έγραψε για τις 3 του Σεπτέμβρη να ισχύει κάθε μέρα:

Φίλοι και αδέρφια,
μανάδες, γέροι και παιδιά
στα παραθύρια βγείτε και θωρείτε
ποιοι περπατούν στα σκοτεινά και σεργιανούνε στα στενά,
τρεις του Σεπτέμβρη μάνες, γέροι και παιδιά.

…

κλιματιζόμενα γραφεία...

part II...

Διάβασε, σπούδασε, δημιούργησε τις ευκαιρίες, μην τεμπελιάζεις, δούλεψε χωρίς λεφτά για να εκπαιδευτείς, δούλεψε σκληρά, κάνε το πενταετές πλάνο, χωρίς λεφτά δε θα μπορείς να κάνεις αυτά που θες. Εξασφάλισε το μέλλον σου.
Και τα έκανες λοιπόν όπως στα περιέγραψαν. Τι ήξεραν κι αυτοί. Ο πατέρας δούλευε από τα 7 του, τη μάνα την πάντρεψαν στα 19 της. Ποτέ δεν υπήρξαν σε εταιρείες και γραφεία. Μπροστά στη δικιά τους ανεργία, πείνα και αγριότητα, η εργοδοσιακή χούντα με το ταγέρ μοιάζει ασήμαντη. Μεγάλωσα να ακούω τις ιστορίες του πατέρα με το κάρο να κουβαλάει καφέ και ζάχαρη στον πειραιά. Το φώναζε μερτσέντες, ήταν λέει από τους τυχερούς, ‘ξέρεις πόσοι ήθελαν να έχουν ένα κάρο να δουλέψουν’; Χωρίς παπούτσια, σε ένα σπίτι με ένα δωμάτιο τέσσερις νοματαίοι, φτώχεια ρε συ. Και μετά το κάρο, οι εφημερίδες και μετά τις εφημερίδες η λαϊκή. Πρώτα φρούτα, μετά κάλτσες. Έτρεχε σε λαϊκές και πανηγύρια μέχρι που κάποιος του παραχώρησε μια γωνιά στην είσοδο μιας πολυκατοικίας πάνω από την αθηνάς να πουλάει εκεί τις κάλτσες του. Η γωνιά έγινε υπόγειο μαγαζί. 30 χρόνια και.
Από αυτό το μαγαζί πληρώθηκαν σχολεία, ιδιαίτερα, πτυχία, μεταπτυχιακά. Νόμιζαν πως έτσι θα μας έσωναν. Δεν ήξεραν κι αυτοί. Δεν γνώρισαν ποτέ τη σκύλα που δίνει προαγωγές σε αυτούς που συμπαθεί και χαντακώνει τους πιο ικανούς. Δε γνώρισε ποτέ αυτόν που πίσω από το γραφείο με το κλιματισμό και το μίνιμαλ πρες παπιέ κρύβει όλη του τη μοναξιά και δυστυχία. Δεν ήξερε για τις μαϊμού αξιολογήσεις, για τις έμμεσες απειλές και για τις αποφάσεις που παίρνονται κάτω από το τραπέζι. Δε γνώρισε τη χούντα με το γαλλικό μανικιούρ και το μυτερό παπούτσι.
Προσπάθησαν να μας εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον και σίγουρα θα ήταν εφόσον δε θα μιλάγαμε για καθεστώτα κατοχής, εμφυλίου και χούντας. Το αντίδοτο στην πείνα είναι τα λεφτά.
Μοιάζει το δικό σου χειρότερο μόνο μέχρι τη στιγμή που σκέφτεσαι πως ήταν αυτοί πριν από σένα. Τι είναι όντως το χειρότερο. Και τη στιγμή που σταματάς να τα συγκρίνεις καταλαβαίνεις πως ίσως απλά να μη θες άλλο να βρίσκεσαι εδώ. Να είσαι μέρος αυτού του συστήματος.
Στις 17 ιουνίου ψήφισαν αυτόν που τους είπε πως θα μείνεις στην ευρώπη, στο ευρώ. Στον πολιτισμό . Μένουμε ευρώπη, εκεί που οι επιλογές των εργαζομένων γίνονται με διαμεσολάβηση, που ο μισθός εξαρτάται από τη διάθεση κάποιου, που η εργασιακή ζούγκλα είναι το μόνο που γνωρίσαμε. Που φοράμε ρούχα για κηδείες και ψεύτικα χαμόγελα.
Μένουμε με τα κοστούμια και τα γλιτσερά χαμόγελα, τα υποκριτικά πατ πατ στην πλάτη και τις σοφές κουβέντες αυτών που ξεπουλάνε τις χαμένες τους ζωές στα κλιματιζόμενα γραφεία. Γεμίσαμε φωτισμένους μάνατζερ και μείναμε από ανθρώπους.
Το κάρο είχε μια τιμιότητα ρε συ, μια ανθρωπιά που τη χάσαμε κάπου στην αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Παραδέξου πως τα σκατώσαμε. Θελήσαμε να γίνουμε Σουηδία, Αγγλία, Δανία, Γερμανία. Μπερδέψαμε την ευτυχία με τα νούμερα.
Αναρωτιέμαι τι στο διάολο τα κάνουμε τα πτυχία. Μας έβαλαν να κοστολογούμε τις δυνατότητες μας σύμφωνα με τις αντοχές της αγοράς και εμείς το κάνουμε. Να τα σκίσουμε. Να σκίζουμε τα πτυχία και να ξαμοληθούμε στη ζωή. Να σταματήσουμε να μετράμε την ευτυχία μας με τίτλους, νούμερα και αντικείμενα. Να μην περιμένουμε άλλο αυτούς που τα παράτησαν, που κότεψαν. Να μην περιμένουμε τους νεκρούς να ξυπνήσουν.