Αυτό, μόνο κλοπή λέγεται!

απο τον Ημεροδρομο...

Όσο κομψές κι αν είναι οι λέξεις και οι εκφράσεις  με τις οποίες στολίζεται η διαδικασία του (ξε)πουλήματος της Δημόσιας Περιουσίας, δεν μπορούν να κρύψουν την ουσία αυτής της διαδικασίας η οποία μπορεί να περιγραφεί απόλυτα και ξεκάθαρα με μια μόνο λέξη: Κλοπή.

Αυτός ο βαρύς (για όσους έχει απομείνει κάποια τσίπα) χαρακτηρισμός της «κλοπής» δεν έχει να κάνει με ιδεολογικές προσεγγίσεις, δεν εξαρτάται από το αν είναι κάποιος υπέρ ή κατά των ιδιωτικοποιήσεων. Ο χαρακτηρισμός «κλοπή» προκύπτει από το αγοραίο τίμημα  των δημόσιων περιουσιακών στοιχείων που (ξε)πουλιούνται, όπως ακριβώς τα κλοπιμαία στους κλεπταποδόχους.
Περιμένοντας τη διαδικασία που θα νομιμοποιήσει μέσα από τις κοινοβουλευτικές πρακτικές το ξεπούλημα της ΔΕΗ και μέχρι να ακούσουμε το ποσό του τιμήματος που θα καταβάλει ο όποιος επενδυτής ας συγκρατήσουμε ότι η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού:
Έχει (κατά μέσο όρο ) κύκλο εργασιών  6 δισ.

•  7,5 εκατ. αποκλειστικούς πελάτες
• καθαρά κέρδη περίπου 1 δισ. το 2009
• και περιουσία 15-20 δισ.;

Πόσο λοιπόν, μπορεί να είναι το «εύλογο» τίμημα για την πώληση μιας τέτοιας επιχείρησης;
Πιθανότατα θα είναι ανάλογο με το τίμημα που εισέπραξαν οι δανειστές μας (γιατί ας μη ξεχνάμε ότι τα χρήματα του ξεπουλήματος πηγαίνουν κατ ευθείαν σε λογαριασμό για την εξυπηρέτηση του χρέους) από την ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ.
Ο ΟΠΑΠ, έχει χαρακτηριστεί και «νομισματοκοπείο» καθώς τα στοιχεία δείχνουν ότι τα καθαρά του κέρδη στην πενταετία 2007 – 2011 διαμορφώθηκαν ως εξής:

• το 2011 537.458.314, 49 ευρώ
• το 2010 575.801.575,89 ευρώ
• το 2009 593.788.565, 64 ευρώ
• το 2008 728.487.704, 33 ευρώ
• το 2007 571.437.031,01 ευρώ.

Πόσο (ξε)πουλήθηκε αυτό το «νομισματοκοπείο»; Γύρω στα 700 εκ ευρώ.  Όσα δηλαδή είναι κατά μέσο όρο τα καθαρά κέρδη του οργανισμού μέσα σε ενάμιση χρόνο!
Ο Διαχειριστής του Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου (ΔΕΣΦΑ)  (ξε)πουλιέται  για 400 εκ. ευρώ. Ο ΔΕΣΦΑ με καθαρά κέρδη κατά μέσο όρο περί τα 60 εκ ευρώ το χρόνο «χαρίζεται» με τίμημα μικρότερο από την επένδυση που έχει  κάνει για να μετατρέψει το νησάκι Ρεβυθούσα, απέναντι από την Σαλαμίνα, σε αποθήκη υγροποιημένου φυσικού αερίου. Ποιο άραγε (και ποιος το ορίζει) το εύλογο τίμημα για την πώληση μιας στρατηγικού χαρακτήρα υποδομής όπως ο ΔΕΣΦΑ;

Πάμε τώρα στην … κτηματαγορά για να δούμε πόσο αποτιμήθηκε η αξία του Αστέρα Βουλιαγμένης. Το εν λόγω ακίνητο έχει συνολική έκταση 308 στρεμμάτων και περιλαμβάνει:

•  Ξενοδοχείο  Αrion Resort and Spa με 123 δωμάτια που έχουν ανακαινισθεί το 2004, 58 bungalows, σπα και κέντρο ευεξίας, χώρους εστίασης, συνεδριακό κέντρο
• Ξενοδοχείο  Τhe Westin Hotel Athens, (πρώην Ναυσικά) με 162 δωμάτια, χώρους εστίασης, συνεδριακό κέντρο κ.ά., που έχουν ανακαινισθεί επίσης το 2004.
• όμορο ακίνητο (115.671 τ.μ.), ιδιοκτησίας του ΕΟΤ. Πρόκειται για το ακίνητο στο οποίο βρίσκεται το ξενοδοχειακό συγκρότημα Αφροδίτη, με συνολική επιφάνεια 20.027 τ.μ. (13.090 είναι οι βασικοί χώροι) και έκταση η οποία δεν έχει αξιοποιηθεί. Το ξενοδοχείο εδώ και χρόνια δεν λειτουργεί καθώς χρήζει εκτεταμένης ανακαίνισης, ωστόσο στο παρελθόν αριθμούσε συνολικά 165 δωμάτια.
• Επιπλέον, η Αστήρ έχει τα δικαιώματα χρήσης της παραλίας του Αστέρα (έως το 2022) και της μαρίνας μέχρι και το 2052.

Πόσο «τιμολογήθηκαν» τα εν λόγω ακίνητα για να παραδοθούν στους …επενδυτές; Γύρω στα 400 εκατομμύρια ευρώ, όσο δηλαδή κοστολογούνται 2- 3 πολυκατοικίες στην Ηρώδου του Αττικού!

Ας δούμε τώρα πόσα έδωσε ο Λάτσης (Lamda Development) για να αγοράσει τα   6.000. στρέμματα του Ελληνικού.  Κοντά στα 900 εκατομμύρια ευρώ. Αν κάνει κανείς τη διαίρεση θα διαπιστώσει ότι ο Λάτσης αγόρασε την καλύτερη παραλία της Αθήνας με τιμή 2 με 3 φορές μικρότερη απ όσο κοστίζει το τετραγωνικό στο Περιστέρι, για παράδειγμα.

Ας ρίξουμε τέλος μία ματιά στα πόσα ευρώ η αγορά κοστολογεί την αξία της των δημόσιων εταιριών ύδρευσης  Αθήνας (ΕΥΔΑΠ)   και Θεσσαλονίκης (ΕΥΑΘ)των οποίων το ξεπούλημα  είναι στα προαπαιτούμενα της χρονιάς. Οι γνωρίζοντες λένε ότι αυτές οι εταιρίες όταν έρθει η ώρα θα δοθούν πεσκέσι στους ενδιαφερόμενους  (Γάλλους της Vinci με τον Μπόμπολα και Ισραηλινούς  με  εγχώριους συνεταίρους  Περιστέρη και Αποστολόπουλους) ούτε για 300 εκατομμύρια ευρώ!
Ανάλογα πεσκέσια ετοιμάζονται να δοθούν στους ενδιαφερόμενους να ψωνίσουν τζάμπα   (Κοπελούζο,  Siemens , ρωσική RZD , ΓΕΚ-Τέρνα) η ΤΡΕΝΟΣΕ  και κάποια από τα περιφερειακά αεροδρόμια για τα οποία παίζουν οι ίδιοι γνωστοί και μη εξαιρετέοι εγχώριοι εκ του ασφαλούς επενδυτές (Μπόμπολας, Κοπελούζος, Μυτιληναίος, Ιωάννου)
ΥΓ. Οι  αστυνομικές ταινίες σε πολλές περιπτώσεις έχουν αναδείξει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κλέφτες προσπαθώντας να «διαθέσουν» τα κλοπιμαία στο κύκλωμα των κλεπταποδόχων. Στην προκειμένη περίπτωση τα πράγματα είναι απλούστερα. Οι κλοπές συντελούνται με το νόμο της πλειοψηφίας στη Βουλή και οι κλεπταποδόχοι είναι κύριοι (και εταιρίες) υπεράνω πάσης υποψίας…

Ποιος πρέπει να πάει φυλακή κ. Σαμαρά;

Δημήτρης Μητρόπουλος, antapocrisis.gr....

Στο ακροδεξιό του κρεσέντο ο κ. Σαμαράς «απείλησε» ότι θα βγάλει όλα τα άπλυτα της ΕΡΤ και στοιχεία για το «πάρτι» που γινόταν για χρόνια εις βάρος του έλληνα φορολογούμενου. Και ότι θα υπάρχουν και διώξεις!
Έτσι επιχειρεί να φέρει το Παγκάλειο «μαζί τα φάγαμε», ένα βήμα πιο κοντά στην χρυσαυγίτικη ατζέντα.
Να «ξυπνήσει» τα πιο βάρβαρα ανθρωποφαγικά και καθυστερημένα ένστικτα όσων συμπιέζονται από την κρίση, και να τους στρέψει στον διπλανό που με κάποιο τρόπο έχει κάποιο «προνόμιο». Είτε αυτό είναι η μονιμότητα, είτε ένας ανθρώπινος μισθός, είτε ένα ένοχο «επιδοματάκι». Και δεύτερον να ζητήσει την παραδειγματική τιμωρία τους, τη χλεύη, την απόλυση. Απευθύνεται στον Έλληνα που έχει χάσει το μισό εισόδημά του ή και την δουλειά του, αυτόν που χειμάζεται, που θυσιάζεται «για να βγει η Ελλάδα από την κρίση», ενώ κάποιοι «βολεμένοι» ακόμα περνάνε καλά.

Κάποιοι θα πουν: Μα δεν υπάρχει φωτιά όπου υπάρχει και καπνός; Όλα καλά γίνονταν στο ελληνικό δημόσιο και ειδικά στις ΔΕΚΟ; Δεν υπήρξε διαπλοκή κράτους-κομμάτων - συνδικαλιστών; Δεν υπήρξε σπατάλη; Δεν υπήρχαν λαμόγια; Δεν ζημιωνόταν ο έλληνας φορολογούμενος για μη παραγωγικές εταιρείες του δημοσίου; Θα μπορούσαν να γράφονταν τόμοι ολόκληροι για τον κερδοφόρο ΟΛΠ, τον κερδοφόρο ΟΠΑΠ, και το γιατί ξεπουλήθηκαν ενώ έφερναν έσοδα στον προϋπολογισμό. Και για το ποιος καθοδήγησε την διαφθορά και προς όφελος ποιου.
Το δημόσιο θέλει αλλαγές. Να γίνει καταρχήν δημόσιο. Δημόσια παιδεία, δημόσια υγεία, δημόσια ενημέρωση, δημόσια αγαθά. Για όλους! Όχι κάποιοι να μετέχουν και κάποιοι άλλοι να στερούνται. Αυτό σημαίνει ανατροπές και στην δομή του δημοσίου και στους νόμους και στην συνείδηση των εργαζομένων στο δημόσιο και στην διαφθορά. Σίγουρα όμως δεν σημαίνει ιδιωτικοποιήσεις. Το ανάποδο, σημαίνει περιορισμό ή απαγόρευση της «θαυματουργής» ιδιωτικής πρωτοβουλίας σε ευαίσθητους τομείς όπως η υγεία ή το νερό, η εθνική άμυνα, η παιδεία κοκ.
Όμως όσο και να τα αθροίσει κανείς, όσο και να τα κοσκινίσει, οι περιβόητες σπατάλες του δημοσίου, τα τάδε επιδόματα των τάδε λαμογιών, το δήθεν πλεονάζον προσωπικό «κοστίζει» μερικές πενταροδεκάρες παραπάνω. Δεν έφερε αυτό την κρίση, δεν δημιουργούν αυτά το έλλειμμα.
Υποτίθεται ότι τα μνημόνια σε 5 χρόνια θα «εξοικονομήσουν» 24 δις. Που πριν χάσουμε εντελώς την λογική μας, το συντριπτικό μέρος της «εξοικονόμησης» είναι από περικοπές μισθών και συντάξεων που έγιναν πείνας, από φοροληστεία εργαζομένων και μικρομεσαίων, από κλεισίματα σχολείων και νοσοκομείων, από διάλυση ασφαλιστικών ταμείων, από διάλυση του κράτους πρόνοιας και έλλειψη βασικών υλικών σε νοσοκομεία, σχολεία, δήμους. Το «κόστος» της σπατάλης τελικά είναι πολύ μικρό...
Και ενώ όλοι έχουν γνώμη για την ΕΡΤ, την κακοδιοίκηση και την σπατάλη στο δημόσιο, κανείς δεν κάνει λόγο για τα υπ’ αριθμόν ένα κέντρα της διαφθοράς, της σπατάλης, της κακοδιοίκησης, της συστηματικής καταλήστευσης του έλληνα φορολογούμενου. ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ! Αυτές είναι η μήτρα, η αιτία και το σύμπτωμα της κρίσης και όχι η «δημοσιονομική» κακοδιαχείριση. Ξένες και ελληνικές!
Που αν οι σπατάλες στις ΔΕΚΟ μας στοίχισαν μερικά εκατομμύρια ευρώ, οι τράπεζες κόστισαν την τελευταία πενταετία στο ελληνικό δημόσιο 168 δις ευρώ, σε μετρητά, δάνεια και εγγυήσεις!!! Και για τους δαιμόνιους δημοσιογράφους που τα ψάχνουν να θυμίσουμε τους σχετικούς νόμους, αρχής γενομένης από τον Καραμανλή με συνέχεια από Παπανδρέου, Παπαδήμο, Σαμαρά!
-   Ν. 3723 ΦΕΚ 250-9 ΔΕΚ 2008, Ν.3845 ΦΕΚ65 6ΜΑΙ 2010, Ν. 3864 ΦΕΚ 119 21 ΙΟΥΛ 2010, Ν. 3672 ΦΕΚ 148 3 ΣΕΠΤ 2010, Ν. 3965 ΦΕΚ 113 18 ΜΑΙ 2011, Πρ Νομ Περ. ΦΕΚ 203 14 ΣΕΠΤ 2011, Ν. 4031 ΦΕΚ 256 – 9 ΔΕΚ 2011 και επιπλέον 50 δις από την ανακεφαλαιοποίηση μέσω PSI!
Σύνολο, ο έλληνας φορολογούμενος έχει πληρώσει (είτε ως ρευστό, είτε ως μέτρα, είτε ως επιβάρυνση στο χρέος) ως τώρα 218 δις στις τράπεζες, επειδή οι τράπεζες έκαναν κακή διαχείριση, κακές επενδύσεις (ακίνητα, κάρτες, τοξικά προϊόντα κοκ), σπατάλες! Χωρίς να πιάσουμε τι έχει μεταφερθεί από το Νότο προς τον Βορρά λόγω ευρωζώνης...
Και άντε τον Πάγκαλο και τον Παπανδρέου μαζί με όλο τον κομματικό συρφετό του τον ψηφίσαμε εμείς, τον Σαμαρά και όλο του το Μεσσηνιακό σόι και την συνδικαλιστική αριστοκρατία της ΔΑΚΕ τους ψηφίσαμε εμείς και λουζόμαστε τα σκάνδαλά τους, την διαφθορά τους, τον διεφθαρμένο συνδικαλισμό τους. Τον Σάλλα, τον Λάτση, τον Αγγελόπουλο, τον Βαρδινογιάννη, την Deutche Bank και την Goldman Sachs ποιος τους ψήφισε; Γιατί να τους πληρώνουμε και εμείς και τα παιδιά μας;
Ο Α. Σαμαράς επιχειρώντας να στήσει, μαζί με την ΧΑ, την ακροδεξιά παράταξη μίλησε για την παράταξη των βολεμένων. Επιχειρώντας να βάλει σε αντιπαράθεση τον φτωχό με τον φτωχότερο, τον εργαζόμενο με τον μικρομεσαίο, τον άνεργο με τον δημόσιο υπάλληλο. Αυτός είναι και ιστορικά ο ρόλος του φασισμού και ας το έχουν στο μυαλό τους όσοι αναπαράγουν την κυβερνητική προπαγάνδα.
Και είναι αναγκασμένος να το κάνει αυτό, για να κρυφτεί το μεγάλο σκάνδαλο, η μεγάλη σπατάλη, το μεγάλο καρκίνωμα του έλληνα φορολογούμενου, η αιτία της κρίσης.
Το σκάνδαλο της διάσωσης των τραπεζών και της ένωσής τους, της ευρωζώνης, όπως ομολογεί και το ΔΝΤ. Αυτό το σκάνδαλο είναι η δίδυμη πλευρά του σκανδάλου της εξόντωσης του ελληνικού λαού. Δεν είναι η σπατάλη των ΔΕΚΟ...
Ο Σαμαράς, μαζί με τον Παπαδήμο, τον Παπανδρέου, τον Καραμανλή, αλλά και τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη πρέπει να λογοδοτήσουν και θα πρέπει να πάνε στη δικαιοσύνη. Μετά θα δούμε τι θα κάνουμε με την μικρή τους εικόνα, του διεφθαρμένου συνδικαλιστή – όχι της αριστεράς αλλά δικού τους - στην τάδε ΔΕΚΟ. Άλλοι πρέπει να πάνε φυλακή...

Τα σύμβολα στα ζάρια...

του κ. Νικου Ξυδακη...

Την Τετάρτη η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, ηλικίας 75 ετών, ήταν τρεις μαύρες οθόνες στην τηλεόραση και βουβές συχνότητες στο ραδιόφωνο. Ενα θρυμματισμένο απεργιακό πρόγραμμα έβγαινε ψηφιακά. Η βροχή εμπόδιζε συναυλίες και άλλα υπαίθρια. Οι φίλαθλοι συνωστίζονταν στις οδογέφυρες του Φαλήρου για να δουν τον τελικό Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού. Η ζωή συνεχιζόταν με πολλά πρόσωπα.
Αυτή τη βροχερή δυσοίωνη μέρα, ένας δεκαοκτάχρονος μου ζήτησε να του πω με δύο λόγια, τα υπέρ και τα κατά του κλεισίματος της ΕΡΤ. Πολύ περιληπτικά, με δυο λόγια ― επέμεινε. Ηταν πολύ δύσκολο, ιδίως το «πολύ περιπληπτικά». Βρήκα να πω δυο λόγια για την έννοια του δημόσιου αγαθού, ότι δηλαδή το εκπεμπόμενο υλικό της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης προσφέρεται ανταποδοτικά σε όλους τους πολίτες, αφενός. Και αφετέρου η ΕΡΤ δεν είναι μόνο το ενημερωτικό και ψυχαγωγικό της πρόγραμμα, αλλά ένας πολύπλευρος οργανισμός που περιλαμβάνει ορχήστρες, που κρατάει επαφή με τη διασπορά, που τροφοδοτεί το σημαντικότερο οπτικοακουστικό αρχείο του ελληνισμού του 20ού αιώνα. Δηλαδή, τι αρχείο; Με ρώτησε. Να, φαντάσου μια κιβωτό όπου φορτώνονται διαρκώς ενθύμια, τεκμήρια, φωτογραφίες, ταινίες, ηχογραφήσεις, οι σκέψεις και οι πράξεις των ανθρώπων, τα τραγούδια και τα ποιήματά τους, τα θέατρα, οι αθλητικοί αγώνες. Μια ζωντανή κιβωτός με φωτογραφίες του Πουλίδη, ταινίες του Ανδρέα Εμπειρίκου, το παίξιμο του Μινωτή, τον οίστρο της Λιλιπούπολης και τον Κίκι Ντιάμπολι του Κυριακούλη με τη φωνή του Λευτέρη Βογιατζή.
Ο δεκαοκτάχρονος έδειξε ικανοποιημένος. Εγώ όχι. Εν συνεχεία, βρέθηκα σε παρομοίως δύσκολη θέση, όταν συνάδελφοι από ξένα ειδησεογραφικά δίκτυα ζητούσαν δυο λόγια για το τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα. Δεν μπορούσα να χωρέσω σε ένα-δύο λεπτά on camera ό,τι στροβιλιζόταν στο κεφάλι μου επί τρία-τέσσερα χρόνια. Αντιλήφθηκα ότι δεν είχα τρόπο ικανοποιητικό για μένα, να συνοψίσω τι συνέβαινε και γιατί. Αισθάνθηκα την κόπωση σχεδόν τεσσάρων ετών γεμάτων με περιγραφές, εξηγήσεις και σενάρια· με εκρήξεις ανησυχίας, με βυθίσεις στην απαισιοδοξία, με διαδοχικές ανακάμψεις και παραιτήσεις.
Προσγείωση στο συγκεκριμένο, πάλι να καταλάβουμε. Η ΕΡΤ με όλες τις αμαρτίες και τις αδυναμίες της, με τις αδράνειες και τους συντεχνιασμούς της, δεν είναι μια οποιαδήποτε ΔΕΚΟ· είναι ένας οργανισμός με μεγάλο συμβολικό φορτίο, σαν την Εθνική Βιβλιοθήκη, υπό αναλογία. Δεν κλείνει, δεν σβήνει. Μένει αναμμένη, ακόμη και θαμπή, αδύναμη, να τρεμοσβήνει, έως ότου αναταχθεί και αναμορφωθεί, βαθιά ριζικά, χειρουργικά. Αλλά κάτι τέτοιο απαιτεί δουλειά, επιμονή, μέθοδο. Σκέψη. Οραμα.
Ο αιφνιδίως φιμωμένος Τσοπανάκος με έστελνε στο πεδίο του συμβολικού. Η γενίκευση περί «αμαρτωλής ΕΡΤ» μου θύμιζε μια άλλη χυδαία γενίκευση περί «διεφθαρμένης χώρας», σε πρόσφατη κρίσιμη ώρα, πάλι από χείλη πρωθυπουργού, που δεν άντεξε την ιστορική ευθύνη και γύρεψε έναν φταίχτη έξω από τον ίδιο. Και τότε, όπως και τώρα, ηγέτες που δεν έχουν αίσθηση του συμβολικού και της ιστορικότητας, στις χειρονομίες, στους λόγους, στα εκπεμπόμενα σήματα. Ηγέτες που προσέρχονται στον δημόσιο χώρο και τα δημόσια αγαθά σαν προνομιακοί και υπεράνω λογοδοσίας ιδιοκτήτες, και όχι σαν πρόσκαιροι διαχειριστές με βαριά ευθύνη συνέχειας.
Αυτή η ελαφρότης και η αδυναμία διάκρισης με τρόμαζε περισσότερο απ’ όλα, διότι με οδηγούσε να σκεφτώ ότι αυτοί οι ηγέτες μένουν ανέπαφοι από τη δραματικότητα των περιστάσεων, δεν νιώθουν το ιστορικό βάρος σαν τραγικοί πρωταγωνιστές, αλλά σαν παίκτες σε ένα συνηθισμένο παίγνιο τακτικών κινήσεων και πληγμάτων. Ωσάν η χώρα να βρίσκεται ακόμη στον αφρό της ευφορίας του 2004. Σάν να μην έχει περάσει απ’ τη σπονδυλική μας στήλη το υλικό άχθος της πτώχευσης και μιας ψυχικής ήττας.
Η κακομεταχείριση των συμβόλων είναι κακομεταχείριση της συλλογικής ψυχής που αναγνωρίζεται σε αυτά, που αντλεί από αυτά, που βρίσκει ριζώματα και συνέχειες, που τα προεκτείνει στον χρόνο και τα εμπλουτίζει και τ’ αλλάζει. Η βίαιη επέμβαση στα, υποβαθμισμένα έστω, σύμβολα, η υποστολή της σημαίας χάριν τακτικού αιφνιδιασμού των αντιπάλων (ποιων αντιπάλων άραγε;) μπορεί να αποβεί μοιραία, καταστροφική σε στρατηγικό βάθος. Καταστροφική όχι για τους τυχάρπαστους παίκτες που παίζουν ζάρια, αλλά για το διακύβευμά τους: μια παραπαίουσα χώρα. Και έναν ολόκληρο λαό εν συγχύσει, που εναγωνίως αναζητεί ελπίδα και τιμόνι― όχι ζαριές.
φωτ.: murplejane

Την επαύριο χωρίς αύριο...

Στάθης στον eniko.gr...

Blut und Ehre,  Αίμα και τιμή

Πόσο πάει το Γουδί; Πόσο πάει η ΔΕΗ;

Και είπεν η φράου Μέρκελ, ΟΤΕ έχω. ΔΕΗ θέλω.

Και κοίταξε κάτω τη γη τα δένδρα και τους αγρούς, τους δρόμους και τους λιμένες και διάλεξε: δημόσια ακίνητα, αγοραπωλησίες κατοικιών και διαχείριση σκουπιδιών – θέλω! και

είδε και είπε: η Deuthche Bank στο μετοχικό των νέων Ελληνικών Τραπεζών, και οι τράπεζες αγαλλίασαν και ελέχθησαν κι ευχαρίστησαν∙ και

είπε η Μέρκελ την επαύριον της 28^ης Οκτωβρίου, θέλω και την ενέργεια – συμβατική τε και νέας τεχνολογίας! θέλω! Και εγένετο!

Blut und Ehre

Αίμα και τιμή

νόμος και τάξη, τόκος και υπογραμμός κι εγερθείς ο κύριος και κύριος Σόιμπλε ανέκραξε: «ουμπεργκρουπενφύρερ» ! και εγένετο Υπερεπίτροπος Ελλάδος,

Φρανκενστάιν με σάρκα και οστά και ανέλαβεν το Προτεκτοράτο υπ’ ευθύνην του – να δίνει τα δοσίματα ο λαός, να μην τρώει πολύ ο λαός, να κάθεται καλά ο λαός, όπως επί Τουρκοκρατίας – ένας

Γενικός Δερβέναγας

για μια χώρα υπό Καθεστώς Εντολής, Φόρου Υποτελή – ένας

Ζωτικός Χώρος.

Αίμα και τιμή!

Blut und Ehre!, ζιγκ! και ζίνγκ και ζόνγκ! χάιλ!

Τυλιγμένη σε μια κόλλα χαρτί, σε έναν Ειδικό Λογαριασμό η Ελλάδα – με μια ορδή

-   και είπεν η Μέρκελ: «χρυσή ορδή»,

με μια χρυσή ορδή λοιπόν τεχνοκρατών, κατά προτίμησιν Γερμανών, λογιστών, τοκογλύφων και γκόλντεν μπόυς – πεσ’ τους Γκαουλάιτερ να καταφθάνουν στην Αθήνα για να ρυθμίζουν την κυκλοφορία της φτώχειας και της απελπισίας, των αυτοκτονιών και της ανεργίας,

Blut und Ehre

της χαμηλόμισθης σκλαβιάς, των χαρατσιών και των φόρων.

Και ευφράνθηκαν τα αρχαία τανκς, ότι οι κινητήρες τους έλαβαν εκδίκηση και γουργούρισαν οι νεκρές κοιλιές τους από ευχαρίστηση, ότι Αίμα και τιμή

σε ένα «Άρθρο για όλα» υπάρχει

επιτέλους η πιθανότης να έχουν νικήσει τα Ες Ες και οι καταχραστές

τα Ες Ες και οι εμπρηστές

η μεραρχία Εντελβάις και το Αναγκαστικό Δάνειο της Κατοχής τώρα απαιτούν και λαμβάνουν εκ νέου

τα εδάφη, τα ύδατα, τα σώματα και τα πνεύματα της χώρας που κάποτε τους νίκησε.

Την επαύριο της 28ης Οκτωβρίου 2012, εβδομηνταένα έτη μετά, ο μικρός τυμπανιστής στη Δρέσδη και τη Νυρεμβέργη μετράει τις κομαντατούρ που στήνονται στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, την Ξάνθη και το Καστελόριζο, ο μικρός τυμπανιστής

δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν μεγαλώνει,

Blut στο δεξί

Ehre στο αριστερό

Blut στο δεξί

Ehre στο αριστερό

περνάνε οι τόκοι με το βήμα της χήνας

χαιρετούν φασιστικά

χαιρετούν τα αφεντικά.

«Μα τι είναι αυτά που λες; άλλαξαν οι εποχές!», μου λένε με ένα μεγάφωνο στο αυτί οι εγχώριοι τροϊκανοί – Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης! Δεν υπάρχουν πια ναζί!

Το μόνον που θέλουν πια οι Γερμανοί είναι η ενέργεια, ο ορυκτός πλούτος, η διαχείριση των σκουπιδιών και των δρόμων, των λιμένων, των ακινήτων του δημοσίου, το μόνον που θέλουν πλέον οι Γερμανοί είναι η φθηνή δουλειά, ξύπνα επιτέλους! αυτοί που έρχονται δεν είναι Γκαουλάιτερ, είναι Επιτηρητές! Τους άκουσε η Μέρκελ και σφόδρα φχαριστήθηκε! και κοίταξε κάτω στη γη και είδε σμήνη παπαγαλάκια να υμνούν τη νέα εποχή, και η τσίκνα από τις αναγκαίες θυσίες, ανεβαίνοντας στους ουρανούς πολύ τη χόρτασε!

Πήγε πάλι να δακρύσει για τα βάσανα των Ελλήνων, αλλά το βρήκε πολύ μελό και μεσογειακό – κι απλώς είπε: έχω ΟΤΕ, θέλω κι άλλα αεροδρόμια. Γένοιτο έψαλλε ο φοροφυγάς, ταρατατζούμ υπερθεμάτισε ο μιζαδόρος, σπολλάτη, αγά μου! προσευχήθηκε ο «νταβατζής» του Δυνατού παιδί και του Νονού βλαστάρι - Blut und Ehre αποκρίθηκε ο χορός της τραγωδίας και με μία κίνηση βουστροφηδόν και κλωτσοπατινέ σαν τα χοροπηδηχτί ζεϊμπέκικα του Γιωργάκη την έκανε απ’ τη σκηνή αφήνοντας πίσω του μια μούγγα άλλο πράμα!..

Ήγουν και συνεπώς ο αεικίνητος κι ακίνητος μικρός τυμπανιστής χωρίς να βλέπει, χωρίς να ακούει, χωρίς να μεγαλώνει, τοκ – τοκ στα άηχα δικά του μορς εκπέμπει κι επαναλαμβάνει Blut und Ehre

SOS

Blut und Ehre

SOS

Blut und Ehre

SOS...

email: stathis@enikos.gr

Tι είναι, κυρία, το ΤΑΙΠΕΔ;

Cynical...

̶  Μια πολύ καλή ιδέα που είχε η κυβέρνηση, Κωστάκη, για να σώσει την πατρίδα μας από τους κακούς κερδοσκόπους που μας κατάντησαν σ’ αυτό το χάλι. Το ΤΑΙΠΕΔ είναι, ας πούμε το καλό κουτάκι, αυτό με τη βελούδινη επένδυση, που το έχουμε στο σπίτι για να φυλάμε τα κοσμήματά μας, όχι για να τα φοράμε και να κάνουμε επίδειξη, (δεν πειράζει, που καμιά φορά το κάνουμε κι αυτό), αλλά για να μπορέσουμε να τα πουλήσουμε, όταν στο μέλλον τύχει και μάς χτυπήσει την πόρτα η κακιά στιγμή. Το ΤΑΙΠΕΔ μαζεύει, λοιπόν, τα κοσμήματα της πατρίδας μας, αυτά που φορούσαν οι γιαγιάδες, οι προγιαγιάδες και οι προ-προγιαγιάδες σου, τα καθαρίζει, τα στιλβώνει, τα γυαλίζει και μετά τα δίνει στους καλούς εκτιμητές που έχει στη δούλεψή του, Έλληνες και ξένους, τα καλύτερα δηλαδή, γατόνια της αγοράς, για να βρουν τον πιο κουβαρντά αγοραστή. Έτσι, με τα λεφτά αυτά, Κωστάκη, θα μπορέσει να πάρει ο μπαμπάς το μισθό του, η γιαγιά τη σύνταξή της, κι εσύ τη μερέντα σου!

̶  Μα κυρία, ο μπαμπάς μου λέει, ότι το ΤΑΙΠΕΔ δεν μοιάζει με το βελουδοστρωμένο κουτάκι που έχουμε στο σπίτι μας, αλλά με μια αγριεμένη τεράστια μαύρη τρύπα, που ρουφάει ο,τιδήποτε περάσει από τη γειτονιά της. Η δε μαμά λέει, ότι είναι χειρότερο κι απ’ την καινούργια μας σκούπα, που αρπάζει όχι μόνο τα σκουπίδια, αλλά και το χαλί το ίδιο.

Αυτοί, λένε οι γονείς μου, που σκαρφίστηκαν το ΤΑΙΠΕΔ, το έκαμαν έτσι ώστε ό,τι μπαίνει εκεί μέσα να μην μπορεί ποτέ να ξαναβγεί, ακόμα κι αν κανείς δεν το θελήσει να το πάρει, ακόμα κι αν μείνει για πάντα στο ράφι απούλητο. Ας πούμε, ότι την καλή καρφίτσα της γιαγιάς Ροζαλίας δεν βρίσκεται κανείς να την αγοράσει. Ποτέ και κανείς. Το ΤΑΙΠΕΔ λοιπόν, αντί να τη δώσει πίσω στη γιαγιά Ροζαλία, την κρατάει στο δικό του συρταράκι, κατεβάζει, κατεβάζει την τιμή, ώσπου κάποιος στο τέλος να βρεθεί που να την πάρει τζάμπα. Αυτό, δεν αρέσει καθόλου στη γιαγιά, αλλά, τι να κάνει, θέλει τόσο πολύ να σωθεί η πατρίδα και στο τέλος κάνει τα πικρά γλυκά και σωπαίνει.

Ακόμα, όπως λέει κι ο θείος Γιάννης, το ΤΑΙΠΕΔ μπορεί να παίρνει όποιο κόσμημα θέλει, απ’ όποια γιαγιά επιθυμεί. Σήμερα, μπορεί να πάρει την καρφίτσα της γιαγιάς Ροζαλίας, αύριο το μενταγιόν της γιαγιάς Βικτώριας, και μεθαύριο το βαφτιστικό σταυρό της μαμάς. Κανείς δεν έχει την δύναμη να σταματήσει την σκούπα του ΤΑΙΠΕΔ. Κανένας νόμος που να μπορεί να τού αντισταθεί. Κανένας νόμος που να μπορεί να βάζει κάποιο όριο στις ορέξεις του. Κάποιος, που να μπορεί να πει, «basta, κύριε, μέχρις εδώ!». Το ΤΑΙΠΕΔ νταραβερίζεται μόνο με έναν κάποιον, που λέγεται Υπουργός, στον οποίο και έχει παραδώσει ένα μαγικό χαρτάκι, που λέγεται εξουσιοδότηση, ώστε ο κ. Υπουργός να φέρνει στα συρτάρια του, όποιο κόσμημα τού γυαλίσει στο μάτι.

Το ΤΑΙΠΕΔ, δηλαδή είναι σαν ένα μεγάλο ενεχυροδανειστήριο, μόνο που η ενεχυρίαση (Αχ, τι λέξη κι αυτή!) δεν γίνεται οικειοθελώς, αλλά με την μέθοδο της Αρπαγής. Αν το καλοσκεφτείς, ολόκληρο το οικόπεδο που λέγεται Ελλάδα, με όλα του τα έπιπλα, τα κλινοσκεπάσματα, τα κατσαρολικά, τα πιατικά και τα μαχαιροπίρουνα αποτελεί εν δυνάμει περιουσία του ΤΑΙΠΕΔ. Ή αν το δούμε κι αλλιώς, είναι σαν την βαλβίδα της καρδιάς, που, όπως μάς έμαθε σήμερα η κ.  Ναυσικά στο σχολείο, έτσι κι αφήσει το αίμα να περάσει από τη μια πόρτα, την σφραγίζει και δεν τ’ αφήνει να ξαναβγεί, παρά από κάποια άλλη, και ποτέ από την ίδια.

Είναι και η θεία η Χρυσούλα, η οποία λέει ότι το ΤΑΙΠΕΔ έχει προσημειώσει όλα τα ακίνητα που έχουν περάσει στα συρτάρια του, τα οποία κι εφ’ εξής θα αποτελούν περιουσία των δανειστών μας, ώστε να μπορέσουν κι αυτοί οι καημένοι να πάρουν κάποια στιγμή πίσω τα λεφτά τους. Αυτή τη στιγμή λέει, έχει για αρχή μόνο 65 τίτλους από ακίνητα και μετοχές, αλλά σε λίγο καιρό θ’ αρχίσουν να καταφτάνουν με νταλίκες και τ’ άλλα. Ποια; Κύριος οίδε! Εμείς, θα τα μαθαίνουμε, κι αν, μόνο από τις εφημερίδες. Είναι μεγάλη κομπίνα λέει, η θεία Χρυσούλα, αλλά εγώ δεν την πολύ-πιστεύω, γιατί η θεία Χρυσούλα, ήτανε παλιά στην ΚΝΕ, και τα βλέπει όλα στραβά και μαύρα. Άσε, που ολημερίς κι ολοβραδίς, ανάμεσα στα γαμοσταυρίδια, κάθεται και σιγομουρμουράει το «Είναι όλα μαύρα, Είναι όλα μαύρα».

̶  Κωστάκη, οι γονείς σου δεν είναι καλά πληροφορημένοι. Ειδικά η θεία η Χρυσούλα. Το ΤΑΙΠΕΔ έχει πάρει τους καλύτερους, και τους άριστους, οι οποίοι και θα κάνουν το επίσης άριστο και καλύτερο.

̶  Μπούρδες, κυρία, λέει ο μπαμπάς μου, που τα ξέρει όλα. Το ΤΑΙΠΕΔ, έχει πάρει κάτι σκερβελέδες με παράνομες συμβάσεις, που τους μπουκώνει με κάτι εκατομμύρια, ενώ σκορπίζει τις τάχαμ’ δήθεν μελέτες, που, παρεμπιπτόντως, έχουν γίνει από δυο και τρεις φορές στο παρελθόν, με απευθείας αναθέσεις πολλών εκατομμυρίων σε εταιρίες συμβούλων, που δεν έχουν περάσει ούτε από ελεγκτικό συνέδριο, ούτε έχουν δώσει τίποτα εγγυητικές. Σόδομα και Γόμαρα, το ΤΑΙΠΕΔ, λέει ο μπαμπάς. Μπουρδέλο, λέει η μαμά, σιγοντάροντας, όπως πάντα, τον μπαμπά, η οποία μαμά γνωρίζει (εκ του μακρόθεν) την κ. Πλασκοβίτη από την Planet, η οποία απ’ τη στιγμή που τσέπωσε τα 100,000 εκατομμύρια, (λόγω συζύγου), από την Εθνική, για την εκκαθάριση 20 ακινήτων, όταν βλέπει τη μαμά στο κομμωτήριο κάνει ότι δεν γνωρίζει. Πόσο με αηδιάζουν αυτές οι χαμηλοκώλες ψηλομύτες!

̶  Κωστάκη, μην αρχίζεις να λαϊκίζεις σε παρακαλώ! Τα δουλεύουν τα χρήματα που παίρνουν, οι άνθρωποι. Δεν πάνε στο βρόντο. Όσο πιο πολλά πληρώνονται, τόσο πιο ακριβά θα πουλήσουν τα κοσμήματα των γιαγιάδων σου. Υπομονή, και θα δεις!

̶  Μα κυρία, ξέρετε τι ταρίφες βάλανε γι αυτά τα κοσμήματα; Τις είδε ο μπαμπάς μου κι έφριξε! Άκου λέει, τη ΔΕΣΦΑ να τη βγάλουν στο σφυρί για 300 εκατ.; Ξέρετε κυρία ότι η ΔΕΣΦΑ είναι εξ ορισμού κερδοφόρα με 8%; Ξέρετε ότι μόνο το 2011 είχε κέρδη 125 εκατ;

Τη ΔΕΠΑ για 250 εκατ.;

Τα ΕΛΠΕ για 700 εκατ.; Μόνο το νέο διυλιστήριο είναι επένδυση 2 δις!

Τα ΕΛΤΑ για 80 εκατ.; Ξέρετε πόσο πάει η ακίνητη περιουσία των ΕΛΤΑ, κυρία; 130 εκατ. που κάθονται ζεστά, ζεστά!

Τον ΟΠΑΠ για 500 εκατ.; Θεούλη μου, μόνο για φέτος, ο ΟΠΑΠ είχε κέρδη 700 εκατ.!

Την ΕΥΔΑΠ στα 200, την ΕΥΑΘ στα 80, και πάει λέγοντας. Άμα τα αθροίσεις όλα αυτά,  και  μερικά άλλα, κυρία, βγάζουν δε βγάζουν 4.7 δις.

Κι ύστερα μου λέτε να τους έχω εμπιστοσύνη.

Ντροπή, κυρία, Ντροπή!