Κακή διαφήμιση...

Without reason or rhyme... Δεν υπάρχει κακή διαφήμηση. Ή αλλιώς, και η κακή διαφήμηση, είναι διαφήμηση. Να τους πιστεύετε τους καπιταλιστές· σε κάτι τέτοια είναι μανούλες, ξέρουν τι λένε. Αφού και η πολιτική (και οι πολιτικοί) έχουν γίνει μαζικό προϊόν, με κύριο σκοπό να δημιουργήσουν ζήτηση και να πουληθούν στις εκλογές, το απόφθεγμα ισχύει και σε αυτή την συγκεκριμένη περίπτωση.

Κάθε βδομάδα και ένας νέος κατακλυσμός στα σόσιαλ μίντια. Ατάκες του Πάγκαλου τη μία, εκείνης της ανεκδιήγητης νεοδημοκράτισσοχρυσαυγίτισσας την άλλη, του πρώην υπουργού την Τρίτη, του Τζίμερου την τέταρτη και πάει λέγοντας. Μιλάμε συνήθως για αισχρές απόψεις οι περισσότερες εκ των οποίων μπορούν να εξηγηθούν λογικά με τρείς τρόπους: είτε αυτοί που τις εκστομίζουν τρολλάρουν, είτε είναι ηλίθιοι και δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα, είτε για κάποιον λόγο το κάνουν επίτηδες. Να τρολλάρει ο Πάγκαλος; Λίγο δύσκολο. Να είναι ηλίθιος; Απίθανο ·όσο και αν τον αποκαλούν διάφοροι έτσι, ο Πάγκαλος είναι πολλά πράγματα, αλλά ηλίθιος (με την έννοια του χαμηλού IQ) δεν είναι. Άρα μάλλον το κάνει επίτηδες. Γιατί; Για να παραμένει στο προσκήνιο, να είναι με κάποιον (οποιονδήποτε) τρόπο μέσα στα πράγματα. Ή, να προσπαθεί να μπεί στα πράγματα, να σηκώσει τις δικές του σκάλες από την αφάνεια στην μιντιακή (και άρα και δημόσια, καλώς η κακώς) πραγματικότητα, όπως η προαναφερθείσα νεοδημοκρατισσοχρυσαυγίτισσα, το ονομα της οποίας δεν αναγράφεται όχι από απέχθεια (μόνο), αλλά γιατί αυτό εξυπηρετεί τον σκοπό της.
Υπάρχει βέβαια και η άλλη άποψη, ότι σε κάθε αισχρή επίθεση του Πάγκαλου και σε κάθε γκεμπελίζουσα ατάκα του Τζήμερου είναι απαραίτητος ένας αντίλογος. Ας εξαιρέσουμε όμως λίγο τον Πάγκαλο συγκεκριμένα από αυτή την κουβέντα· είναι γνωστός και αναγνωρίσιμος από παλιά, αν και οι ατάκες του είναι μια μόνιμη προσπάθεια να δημιουργεί ντόρο γύρο απο το όνομα του με οποιονδήποτε τρόπο ώστε να παραμένει στο παιχνίδι. Οι υπόλοιποι σουπερσταρ της σκατοψυχίας χρησιμοποιούν ακριβώς αυτή την σκληρή γλώσσα και τα παρανοϊκά επιχειρήματα τους για να ανέλθουν από τον βούρκο και την μηδαμινότητα τους στα ύψη του μιντιακου/πολιτικούσταρ σύστεμ, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που μια τελευταίας διαλογής τραγουδιάρα χρησιμοποιεί το κορμί της για να γίνει γνωστή. Ο Γεωργιάδης ξεκίνησε από το μηδέν, μέχρι που ανακαλύψαμε τον γραφικό τύπο με την τσιριχτή φωνή και αρχίσαμε όλοι να κάνουμε πλάκα με αυτόν τον χαζούλη με τις ηλίθιες ατάκες και τα ουρλιαχτά και να τον σχολιάζουμε και να τον ειρωνευόμαστε και να που μια μέρα μας εμφανίζεται ως υπουργός. Ο Λιακόπουλος ξεκίνησε επίσης από το μηδέν και με τον ίδιο τρόπο έγινε διάσημος.

Προπαγάνδα – πολιτικός λόγος – διαφήμιση...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Με τον όρο προπαγάνδα καταλαβαίνουμε την εκστρατεία που κάνει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς για να πείσει τους υπηκόους του πως ζουν σ’ έναν παράδεισο (για το οποίο κανείς δεν πείθεται) και να βρει συμμάχους στον διεθνή χώρο. Στήνονται τεράστιοι μηχανισμοί, ξοδεύονται αμύθητα ποσά, και κάποιες φορές τα καταφέρνουν. Η πρώην ΕΣΣΔ, μέχρι την πτώση της, είχε πολλούς πιστούς σε δεκάδες χώρες που δεν έβλεπαν την πραγματικότητα, αλλά την ειδυλλιακή εικόνα του σοσιαλισμού, όπως αυτή είχε παραχθεί στα εργαστήρια της KGB (που ήξερε επακριβώς ποιος είναι ο αυθεντικός κομμουνισμός και ποιοι είναι οι εχθροί του).

Ενα άλλο πετυχημένο κέντρο προπαγάνδας είναι το Χόλιγουντ, που σχεδόν όλες του οι παραγωγές, έμμεσα ή άμεσα, είναι στην υπηρεσία του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ και του αμερικανικού τρόπου ζωής. Φυσικά υπάρχουν και αριστουργήματα που έχουν παραχθεί, αλλά αυτά αποτελούν ελάχιστες εξαιρέσεις σε σχέση με τις δεκάδες χιλιάδες ταινίες που έχουν γυριστεί. Γνήσιο προϊόν αυτής της σχολής είναι τα σίριαλ. Οι γνωστές σαπουνόπερες που εθίζουν τον κόσμο στο ασήμαντο σε όλα τα επίπεδα. Ασήμαντα σενάρια, σκηνοθεσίες, ηθοποιοί κ.λπ., που στοχεύουν να εγκλωβίσουν τους τηλεθεατές στο τίποτα και να τεθούν εθελοντικώς εκτός κοινωνίας.

Ο σύγχρονος πολιτικός λόγος αποσκοπεί στην εξουσία. Οι ψηφοφόροι πρέπει να πειστούν για την παρουσία ενός κόμματος ή ενός αρχηγού «Μεσσία», που θα τους σώσει. Στη θέση του ενεργού πολίτη, έχουμε έναν ανενεργό πολίτη, που χάνει την προσωπικότητά του μέσα στη μάζα.

Με το μέλλον των παιδιών μας δεν παίζουμε. Παίζουμε μόνο με το παρόν τους...

Γιάννης Μακριδάκης...

Έτσι όπως το πάει ο Σαμαράς και η ΝΔ, μέχρι το Σάββατο 16 Ιουνίου δεν θα ξέρουμε αν θα πρέπει να γελάμε ή να κλαίμε με την κατάντια τους.
Θα είδατε το άθλιο σποτάκι με τους μαθητές και τον μίζερο δούλο δασκαλάκο. Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς. Από την ιδέα, από το σκηνικό, από το ύφος, από τα μηνύματα, από την εκμετάλλευση των παιδικών ψυχών. Ο κάθε νοήμων άνθρωπος σηκώνει πλέον τα χέρια ψηλά. Το ίδιο και οι πολιτικές επιστήμες. Ίσως και οι ψυχοθεραπευτικές.
Το άθλιο αυτό σποτ τα λέει όλα ξεκάθαρα. Για την Ελλάδα των αδίστακτων της γελοιότητας που εκπροσωπεί στο παρόν, και για την Ελλάδα των μίζερων δούλων που ονειρεύεται στο μέλλον η θλιβερή αυτή πολιτική περσόνα και οι όμοιοί του. Δεν είναι μόνο ο πολιτικός του λόγος παρωχημένος. Είναι και η αντίληψή του για τον κόσμο ανατριχιαστικά οπισθοδρομική, δυστυχώς. Ο άνθρωπος ανήκει σε μια γενιά που αδυνατεί πλέον να δει μπροστά και να πάει τη ζωή παρακάτω, να της δώσει προοπτική. Σε μια γενιά πολιτικών συνταξιούχων που όσο δεν το παίρνουν απόφαση να αποσυρθούν αξιοπρεπώς, τόσο θα ξεφτιλίζονται στα μάτια μας και στα μάτια της Ιστορίας.
Ανήκει σε μια γενιά που προσπαθεί κάθε μέρα να μας δείχνει ξεκάθαρα ότι το παρελθόν είναι ακόμη παρόν και ταυτόχρονα διεκδικεί με θράσος να παρελθοντοποιήσει το μέλλον μας.
Το πολιτικό χάσμα γενεών ξανοίγεται πεντακάθαρα εμπρός μας αυτές τις ενδιαφέρουσες ιστορικά μέρες που διανύουμε, διευκολύνοντας την επιλογή μας, η οποία γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρη. Νομοτελειακά, το νέο θα υπερισχύσει. Αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται, και πάλι νομοτελειακά, το παλαιό θα αυτογελοιοποιηθεί ως την ύστατη ώρα.
Σε δέκα χρόνια αυτά τα παιδιά που έλαβαν μέρος στο σποτ, αλλά και όλα τα συνομήλικά τους, θα είναι ενεργοί πολίτες και θα ψηφίζουν. Ελπίζω ότι όλα τους θα βρουν το κουράγιο να ζητήσουν ευθύνες από τους γονείς τους που προφανώς συναίνεσαν και από τον πολιτικό αυτόν γίγαντα που τα χρησιμοποίησε κατ’ αυτόν τον άθλιο τρόπο. Ως τότε, ελπίζω να το πράξουν και να τα υπερασπιστούν οι αρμόδιες υπηρεσίες της Πολιτείας και οι Οργανώσεις για την Προστασία των Παιδιών και των Δικαιωμάτων τους.

Όχι ΕΤ1, μόνο TELEMARKETING...

Ένα σχόλιο του συγγραφέα Πέτρου Τατσόπουλου στο facebook επανασχολιάζεται από τον ίδιο στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr.