Κακή διαφήμιση...

Without reason or rhyme... Δεν υπάρχει κακή διαφήμηση. Ή αλλιώς, και η κακή διαφήμηση, είναι διαφήμηση. Να τους πιστεύετε τους καπιταλιστές· σε κάτι τέτοια είναι μανούλες, ξέρουν τι λένε. Αφού και η πολιτική (και οι πολιτικοί) έχουν γίνει μαζικό προϊόν, με κύριο σκοπό να δημιουργήσουν ζήτηση και να πουληθούν στις εκλογές, το απόφθεγμα ισχύει και σε αυτή την συγκεκριμένη περίπτωση.

Κάθε βδομάδα και ένας νέος κατακλυσμός στα σόσιαλ μίντια. Ατάκες του Πάγκαλου τη μία, εκείνης της ανεκδιήγητης νεοδημοκράτισσοχρυσαυγίτισσας την άλλη, του πρώην υπουργού την Τρίτη, του Τζίμερου την τέταρτη και πάει λέγοντας. Μιλάμε συνήθως για αισχρές απόψεις οι περισσότερες εκ των οποίων μπορούν να εξηγηθούν λογικά με τρείς τρόπους: είτε αυτοί που τις εκστομίζουν τρολλάρουν, είτε είναι ηλίθιοι και δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα, είτε για κάποιον λόγο το κάνουν επίτηδες. Να τρολλάρει ο Πάγκαλος; Λίγο δύσκολο. Να είναι ηλίθιος; Απίθανο ·όσο και αν τον αποκαλούν διάφοροι έτσι, ο Πάγκαλος είναι πολλά πράγματα, αλλά ηλίθιος (με την έννοια του χαμηλού IQ) δεν είναι. Άρα μάλλον το κάνει επίτηδες. Γιατί; Για να παραμένει στο προσκήνιο, να είναι με κάποιον (οποιονδήποτε) τρόπο μέσα στα πράγματα. Ή, να προσπαθεί να μπεί στα πράγματα, να σηκώσει τις δικές του σκάλες από την αφάνεια στην μιντιακή (και άρα και δημόσια, καλώς η κακώς) πραγματικότητα, όπως η προαναφερθείσα νεοδημοκρατισσοχρυσαυγίτισσα, το ονομα της οποίας δεν αναγράφεται όχι από απέχθεια (μόνο), αλλά γιατί αυτό εξυπηρετεί τον σκοπό της.
Υπάρχει βέβαια και η άλλη άποψη, ότι σε κάθε αισχρή επίθεση του Πάγκαλου και σε κάθε γκεμπελίζουσα ατάκα του Τζήμερου είναι απαραίτητος ένας αντίλογος. Ας εξαιρέσουμε όμως λίγο τον Πάγκαλο συγκεκριμένα από αυτή την κουβέντα· είναι γνωστός και αναγνωρίσιμος από παλιά, αν και οι ατάκες του είναι μια μόνιμη προσπάθεια να δημιουργεί ντόρο γύρο απο το όνομα του με οποιονδήποτε τρόπο ώστε να παραμένει στο παιχνίδι. Οι υπόλοιποι σουπερσταρ της σκατοψυχίας χρησιμοποιούν ακριβώς αυτή την σκληρή γλώσσα και τα παρανοϊκά επιχειρήματα τους για να ανέλθουν από τον βούρκο και την μηδαμινότητα τους στα ύψη του μιντιακου/πολιτικούσταρ σύστεμ, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που μια τελευταίας διαλογής τραγουδιάρα χρησιμοποιεί το κορμί της για να γίνει γνωστή. Ο Γεωργιάδης ξεκίνησε από το μηδέν, μέχρι που ανακαλύψαμε τον γραφικό τύπο με την τσιριχτή φωνή και αρχίσαμε όλοι να κάνουμε πλάκα με αυτόν τον χαζούλη με τις ηλίθιες ατάκες και τα ουρλιαχτά και να τον σχολιάζουμε και να τον ειρωνευόμαστε και να που μια μέρα μας εμφανίζεται ως υπουργός. Ο Λιακόπουλος ξεκίνησε επίσης από το μηδέν και με τον ίδιο τρόπο έγινε διάσημος.

Πάγκαλος ο Τουρκοφάγος...

Ρεμπελισκος...

Στην ανακοίνωση της αλλαγής των διατροφικών του συνηθειών προχώρησε ο Θεόδωρος Πάγκαλος, απευθυνόμενος από την κορυφή ως τα νύχια της Ελλάδας. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Γιωργάκη με δηλώσεις του ανακοίνωσε πως η δίαιτα της ντομάτας δεν του κάνει πλέον, αφού παρά το ότι έχει δηλώσει πως τρώει μόνο ντομάτες δεν βρέθηκε κανένας να του τις πετάξει.
Τις ντομάτες αποφάσισε να τις αντικαταστήσει με Τούρκους, ενώ εξήγησε πως προτιμά αυτούς που φυτρώνουν στη Θράκη και την Κρήτη.
Ο ευτραφής παραπολιτικός δηλώνει αγανακτισμένος με τους Κρητικούς που έχουν τα όπλα παραπόδα και δεν τον αφήνουν να επισκεφτεί ήσυχος την Κρήτη και ζητάει την ανακατάληψη της Κρήτης. Άλλωστε, αν θέλουν όπλα οι Κρητικοί, η ελληνική κυβέρνηση (μαζί με τους Αμερικάνους και τους Ευρωπαίους) φρόντισε να τους φυτέψει τα χημικά της Συρίας έξω από το νησί τους. Τι να τα κάνουν τα καλάσνικωφ; Σε λίγα χρόνια δεν θα πλησιάζει κανείς την Κρήτη.
Παράλληλα στρέφει τα βέλη του και στη Θράκη, όπου σύμφωνα με τον ίδιο, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας έχουν ανεβάσει τις τιμές στα ξενοδοχεία και τα ταβερνάκια.
Ο εγγονός του δικτάτορα Πάγκαλου εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για την μη επιλογή της Σαμπιχά Σουλεϊμάν για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ γιατί η υποψηφιότητά της θα ακουμπούσε τους Ρομά, τους Μουσουλμάνους και τις γυναίκες, και ως γνωστών ο Πάγκαλος κόπτεται πολύ και για τις τρεις αυτές κατηγορίες, αλλά κυρίως ενδιαφέρεται για την επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στη Θράκη.

Περί σαβούρας και τσογλανιάς...

απο το Alter Thess...

Λες πως ο κόσμος είναι στα κάτω του και ότι η φλόγα για τη μεγάλη πολιτική αλλαγή, που έρχεται λέω εγώ, έχει αρχίζει να τρεμοπαίζει. Λες πως ο κόσμος όχι μόνο παράτησε τα πανό και τις σημαίες αλλά είναι τόσο απογοητευμένος που ούτε καν στις ευρωεκλογές δεν θα πάει για να τσακίσει αυτή την ελεεινή κυβέρνηση της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς. Θα συμφωνήσω στ’ ότι υπάρχει μεγάλη κόπωση,
πολλά πράγματα που έχουν χαλάσει και δεν δουλεύουν, πολλά που λείπουν και πολλοί που δεν έχουν προσαρμοστεί, αγωνιστικά και με φρόνημα, σε αυτό που ζούμε. Όμως μόνο σε αυτά θα συμφωνήσουμε. Από εδώ που εγώ στέκομαι βλέπω την Οργή και την Αγάπη να στήνουν απίθανα πράγματα, να παγιδεύουν με εκρηκτικά ακόμα και το πιο μακρινό θεμέλιο αυτής της ελεεινής κυβέρνησης της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς, να χτυπούν τις πόρτες των πολλών καλών ανθρώπων και να τους ρωτούν αν είναι καλά και αν τους λείπει τίποτα.
Αυτό που πραγματικά συμβαίνει έχει γίνει αντιληπτό στην άλλη πλευρά, γι’ αυτό και με δυσκολία προσπαθεί να κρύψει τον πανικό της. Χαρακτηριστικές αυτής της κατάστασης είναι οι επιθέσεις που εξαπέλυσαν τις τελευταίες μέρες κατά του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα δύο από τις παλαιότερες, και ποιοτικά χειρότερες, καραβάνες του πολιτικού κατεστημένου. Τόσο ο Πάγκαλος, όσο και η Κανέλλη, ξέρουν που πάνε τα πράγματα, έχουν και την εμπειρία και την οξυδέρκεια γι’ αυτό. Γι’ αυτό και ο Πάγκαλος μιλάει για τη «σαβούρα του ΠΑΣΟΚ», ενάμιση εκατομμύριο και βάλε κόσμο,  που στηρίζει και ελπίζει σε μία καλή – αριστερή διακυβέρνηση. Γι’ αυτό και η Κανέλλη, θεατρικά, προσχεδιασμένα και σε πλήρη συνεννόηση με το γλίτσα τον γιο του Πρετεντέρη, από το φιλόξενο, γι’ αυτήν, βήμα της «Ανατροπής» του MEGA  λέει πως ο Τσίπρας είναι τσογλάνι. Καταλαβαίνουν, ξέρουν, πως αυτή η συμμαχία της… σαβούρας και της τσογλανιάς θα τους ισοπεδώσει. Ξέρουν πως πίσω απ’ όλα αυτά βρίσκεται η Οργή και η Αγάπη, οι εφιάλτες κάθε Πάγκαλου και κάθε Κανέλλης.
O alterthess ιανός

Η άκαρπη ΕΛΙΑ, ο Θ. Πάγκαλος και το ΠΟΤΑΜΙ...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Αντί να εκκλησιάζεται, σαν καλός χριστιανός, το πρωί της περασμένης Κυριακής, ο Θ. Πάγκαλος (δεν τον είχε ακόμη ανασύρει από τη ναφθαλίνη ο ανεξίκακος «κύριος τίποτα» Δ. Αβραμόπουλος για να τον στείλει... ένστολο στις Βρυξέλλες) ξαναβρέθηκε πρωταγωνιστής σε εκπομπή του MEGA.

Και λίγες ώρες αργότερα, αντί να προστρέξει στην «ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΕΛΙΑΣ»,
ήτοι στην αναπαλαίωση του ΠΑΣΟΚ υπό νέα επωνυμία (μπας και γλιτώσουν, λένε οι κακεντρεχείς, τα 150 εκατομμύρια των χρεών του στις τράπεζες, φορτώνοντάς τα και αυτά στους φορολογούμενους), στρογγυλοκάθισε ορεξάτος ανάμεσά μας: Σε συνεστίαση στο «Τιτάνια» των πάλαι ποτέ συμφοιτητών, που μπήκαμε στη Νομική της Αθήνας το... 1956 (πριν από 58 ολόκληρα χρόνια, Θεέ μου...).
Λοξοδρόμησε, κυριακάτικα, ο Θόδωρος; Οχι, βέβαια. Και στις δύο περιπτώσεις νομίζω ότι βρέθηκε στη σωστή γι' αυτόν θέση. Μακάρι, μάλιστα, οι παλαιοί στους υπουργικούς θώκους σύντροφοί του (μαζί τα φάγανε, κυριολεκτικά), που πασχίζουν αμετανόητοι να μας ξανασώσουν, να άραζαν, επιτέλους, σε ανάλογες κοινωνικές εκδηλώσεις. Αν και θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πετύχουν συνθέσεις προσώπων, όπως στο περίφημο «έτος του 1956» της Νομικής...
Κορυφαία, αναμφίβολα, προσωπικότητα ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (χαραγμένο στη μνήμη μας το στρουμπουλό αγόρι να ακολουθεί κατά πόδας τον καθηγητή Πράτσικα, κουβαλώντας του, αγκομαχώντας, την ογκώδη και βαρύτατη τσάντα...).
Ευλογημένο, άρα, το φοιτητικό έτος του 1956; Δεν θα το 'λεγα: Εκείνα τα πέτρινα χρόνια, για τους ηττημένους του Εμφυλίου και τις φαμίλιες τους, συμφοιτητής μας ήταν ο αρχηγός τότε της νεοφασιστικής ΕΚΟΦ Π. Μανωλόπουλος, μετέπειτα υπουργός Εργασίας της χούντας (κάπου μισόν αιώνα είχα να τον δω και έτσι, που οι δεκαετίες καταλαγιάζουν τα πάθη, μόνο που δεν φιληθήκαμε...).
Τραγική φιγούρα, από την άλλη όχθη, ο ισοβίτης τώρα... «πρόεδρος της εταιρείας δολοφόνων» Χρ. Παπαδόπουλος -συμφοιτητής μας κι αυτός.

Με οχυρωματικά έργα υποδέχεται το Παρίσι τον Πάγκαλο και την Αλ Σάλεχ...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...
Τον χορό άνοιξε ο Γρηγόρης Ψαριανός, ο οποίες απείλησε ότι, αν γίνει
κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, θα μεταναστεύσει στην Αλβανία, προκαλώντας την
εκλογική συντριβή του Σαλί Μπερίσα, που είχε φέρει τη χώρα σε τέτοια
κατάντια, ώστε να είναι ελκυστική σε ψαριανούς. Ένα χρόνο μετά, τη
σκυτάλη πήραν ο Θόδωρος Πάγκαλος και η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ,

που απείλησαν ότι, αν γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, θα μεταναστεύσουν στο Παρίσι. Προφανώς
βρίσκουν την Αλβανία κατώτερη των μεγαλειοτήτων τους, άσε που θα είναι
εκεί κι ο Ψαριανός.

Το τελειωτικό χτύπημα, το οποίο θα εξασφαλίσει στον ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο τη
νίκη αλλά και την αυτοδυναμία, θα είναι η απειλή φυγής της Σώτης
Τριανταφύλλου, αν και εν προκειμένω υπάρχουν σοβαρά τεχνικά προβλήματα,
καθώς η εκλεκτή συγγραφέας είναι ήδη φευγάτη. Συμπέρασμα: Με την
μεταπολίτευση του 1974 έγινε η αποχουντοποίηση, που λέει ο λόγος δηλαδή,
αφού ακόμα και σήμερα είμαστε τίγκα στους χουνταίους που βαφτίστηκαν
δημοκράτες. Με την μεταπολίτευση του 2014 θα γίνει η εθελούσια
αποσουργελοποίηση, έργο εξαιρετικά δύσκολο, μαθαίνω ότι στο Παρίσι
στήνουν ήδη οδοφράγματα.

Θόρυβοι και τριγμοί...

του Δημητρη Σεβαστάκη, απο την Αυγη...

Δεν θέλω να εμπλακώ σε μια φθοροποιό και παρείσακτη υπόθεση πολιτικού σέρφινγκ, όπως αυτή η μιντιακή, που εκτυλίσσεται στο πλάι της πραγματικότητας. Υπόθεση που φθείρει και τον κ. Τατσόπουλο και τον ΣΥΡΙΖΑ ακριβώς τη στιγμή που δεν το χρειάζεται κανείς. Εξάλλου, κατά Ρίτσο «καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα». Δεν νομίζω ότι ενδιαφέρουν οι θόρυβοι, αλλά οι ήχοι και τα νοήματα.
Με πρόφαση όμως τα ποικίλα βίαια και αχρείαστα που ανταλλάσσονται και που καταπίνουν μέρος μιας ακαθοδήγητης πολιτικής ζωτικότητας, ίσως πρέπει να δούμε με μεγαλύτερη αυστηρότητα κάποιες πλευρές της Αριστεράς. Πρέπει να δούμε, για παράδειγμα, και τον επαρχιωτισμό της Αριστεράς. Το αίσθημα μειονεξίας που τη διατρέχει και την κάνει να τρέχει, ανεξήγητα πεινασμένη, πίσω από το μέινστριμ (mainstream) του σημιτικού κράτους, του μιντιακού υπερκράτους και συχνά της γκλόσσυ (glossy) κουλτούρας.
Έτσι, η Αριστερά θεωρεί ως αυτονόητα αριστερό και πιστό τον σιωπηλό και σημαντικό συνθέτη κ. Μ. Γρηγορίου, αλλά απευθύνεται στον αξιόλογο και πολύ πιο ευλύγιστο κ. Κραουνάκη. Θεωρεί ως υπερβολικά οικείο τον κ. Κ. Χαραλάμπους της άνισης αλλά εξπρεσιονιστικά καθηλωτικής ταινίας «Δεμένη κόκκινη κλωστή» αλλά είναι πιο μεγάθυμη προς τον κ. Καφετζόπουλο. Τη φοβίζει ίσως το απόκρημνο μοντέλο του κ. Α. Ρέτσου, αλλά την πείθει το προσαρμοστικό του κ. Θεοδωρόπουλου. Είναι αυτονόητος ο κ. Λαπαβίτσας, αλλά δελεαστικότερος ως politically correct ο κ. Γκαλμπρέιθ. Βαριέται με τον Κονδύλη και περνάει καλύτερα στην παραλία με τον Ζίζεκ. Θεωρεί αόρατα δικό της τον ποιητή Καναβούρη, αλλά ερωτεύσιμο τον κ. Ραυτόπουλο.

Αν δεν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ....

απο το alterthess....
Στο έγραψα πρόσφατα. Η περίπτωση του Πάγκαλου έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θα δεις που κι εσύ σε κάποια φάση θα πεις αυτό που λέω κι εγώ: Ο Πάγκαλος, μετά από τέσσερις δεκαετίες που υπηρέτησε την πολιτική και την οικονομική ελίτ, τώρα σπάει πλάκα μαζί τους. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς ότι χρησιμοποιεί το, από κάθε άποψη, βάρος του υπέρ του πολιτικού αντιπάλου της πολιτικής και της οικονομικής ελίτ. Όπως στο τζούντο, όπου χρησιμοποιείς υπέρ σου το βάρος του αντιπάλου σου, μόνο που ο Πάγκαλος το κάνει ανάποδα.

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, όταν είσαι ένα από περισσότερο αντιδημοφιλή πρόσωπα σε αυτή τη χώρα – η δημοφιλία του Πάγκαλου δεν ξεπερνά το 3% - και λες πως «αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να φύγω με το αεροπλάνο» τότε προφανώς δουλεύεις για την άλλη πλευρά και όχι για την πολιτική και την οικονομική ελίτ. Σκέψου πως θα σκέφτηκε το 97% που αντιπαθεί τον Πάγκαλο όταν άκουσε πως αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός, και διάφοροι άλλοι εξίσου αντιπαθητικοί, θα πάρουν το πρώτο αεροπλάνο και θα φύγουν από την Ελλάδα…
Και το σημαντικό σε αυτό που ζούμε δεν είναι το τι λένε και το τι σκέφτονται οι Συριζαίοι, οι Πασοκοσυριζαίοι και οι Αναρχοσυριζαίοι, αλλά το τι λένε και το τι σκέφτονται όλοι οι υπόλοιποι – εκτός από τα καθίκια και τους ναζίδες – για το τι θα συμβεί αν, στις επόμενες εκλογές, δεν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ. Εντάξει, τα περί νέας μικρασιατικής καταστροφής είναι υπερβολικά, αλλά δεν θέλει και πολύ τοκ – τοκ για να καταλάβει ο οποιοσδήποτε ότι αν δεν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ η Ελλάδα του 2016 θα είναι μία χώρα όπου κανένας νέος άνθρωπος, πέρα από τα μπατσόνια, δεν θα κυκλοφορεί στους δρόμους, καθώς πάνω από 500.000 νέοι άνθρωποι θα έχουν μεταναστεύσει.
Δεν θέλει και πολύ τοκ – τοκ για να καταλάβει ο οποιοσδήποτε ότι αν δεν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ η Ελλάδα του 2016 θα είναι μία χώρα με πολύ περισσότερους φτωχούς απ’ ότι σήμερα, με πολύ περισσότερο κόσμο να τρώει από τα συσσίτια, με πολύ περισσότερα παιδιά εκτός του σχολείου, με πολύ περισσότερες γειτονιές να έχουν μετατραπεί σε γκέτο, με πολύ περισσότερο κόσμο να ζει στα πάρκα και να κοιμάται στα παγκάκια και φυσικά με πολύ περισσότερους μπάτσους παντού, καθώς πουθενά δεν θα υπάρχει δικαιοσύνη. Δυστυχώς για να γίνει κατανοητό απ’ όλους τους πολλούς καλούς ανθρώπους το τι θα συμβεί αν δεν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φτάνει μόνο ο Πάγκαλος.

Ο alterthess ιανός

Ραντεβού με τη συνείδηση...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

          

Οταν ο Θ. Πάγκαλος μίλησε για την ανάγκη συνεννόησης (ακόμη και εκλογικής) ΠΑΣΟΚ-Νέας Δημοκρατίας ώστε να μπει φραγμός στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία, στη Χ. Τρικούπη τον αντιμετώπισαν με ειρωνεία: «Πάγκαλος είναι αυτός, λέει ό,τι του έρχεται».
Ο αρχηγός του κόμματος και τα στελέχη που τον περιβάλλουν συνέχισαν να υποστηρίζουν ότι «ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία είναι διαφορετικά κόμματα που απλώς συνυπάρχουν στην κυβέρνηση για το καλό της πατρίδας».

Ηρθε μετά η προγραμματική συμφωνία Σαμαρά–Βενιζέλου για να πείσει και τον πιο αφελή πως ανάμεσα στα δύο σχήματα δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές ούτε στο ιδεολογικό ούτε στο πολιτικό επίπεδο. Μάλιστα ο κ. Βενιζέλος ισχυρίστηκε ότι το κείμενο-πλαίσιο επί της ουσίας εκφράζει τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ, εξυπονοώντας ότι με τη δεξιοτεχνία του κατάφερε να ρυμουλκήσει στα νερά του τον Α. Σαμαρά. Η τριήμερη συζήτηση στη Βουλή για την πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ διασκέδασε και την τελευταία αυταπάτη. Αν δεν ήξερες τα πρόσωπα και τις παραταξιακές ταυτότητες που κουβαλούν δεν θα έβρισκες ποιος(-α) ανήκει στο ΠΑΣΟΚ και ποιος(-α) βρίσκεται στη Νέα Δημοκρατία. Τέτοια συναντίληψη!

Την πρόταση Πάγκαλου επανέφερε στο προσκήνιο ένας εκ των στενότερων συνεργατών του κ. Βενιζέλου, ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Λ. Γρηγοράκος, ο οποίος σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ελευθερία» της Λάρισας, δήλωσε ότι «γιατί να μη γίνει συνεργασία των δύο κομμάτων και στις προσεχείς περιφερειακές εκλογές;». Το σκεπτικό, το ίδιο: «Κοιτάζοντας το εθνικό συμφέρον να παραμερίσουμε το κομματικό συμφέρον».

Λόγος Ύπαρξης...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Ο Αντόνιο Γκράμσι το είχε πει ήδη από τον Αύγουστο του 1916 (σχεδόν έναν αιώνα πριν): "Διάφορα γεγονότα ωριμάζουν στη σκιά, επειδή χέρια εντελώς ανεξέλεγκτα υφαίνουν το πανί της συλλογικής ζωής και η μάζα το αγνοεί". Και ιδού τα εντελώς ανεξέλεγκτα χέρια των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που παρακολουθούν τα πάντα. Σε ολόκληρο τον πλανήτη. Και η "μάζα" που το μαθαίνει με τις συγκαιρινές αποκαλύψεις συμπεριφέρεται, για την ακρίβεια εξακολουθεί να συμπεριφέρεται, σαν να το αγνοεί. Αν αυτό δεν σημαίνει ανεπανόρθωτη βλάβη στην ίδια την έννοια της πολιτικής, ως θεμελιακού παράγοντα όπου προτυπώνεται με όλες τις δυνατές (και τις αδύνατες) αντιφάσεις η δυνατότητα της συλλογικής συγκρότησης, η δαπανηρή λιποθυμική του κοινού φόβου και η πραγμάτωση του απέραντου πεδίου της αλληλουργίας, τότε τι άλλο σημαίνει;
Όταν αποκαλύπτεται -για πολλοστή φορά, αλλά πρώτη με τόσο καθολικό τρόπο- ότι η δημοκρατία απλώς δεν υφίσταται... και πέραν τούτου ουδέν, τότε όλα τα υπόλοιπα είναι έπεα πτερόεντα. Όταν αποκαλύπτεται η πλήρης αποθεσμοποίηση των πάντων και δεν σχίζεται το "παραπέτασμα του ναού", τότε ας μην ελπίζουμε και πολλά πράγματα. Για την ακρίβεια, ας μην ελπίζουμε. Αφού ακόμα και η Αριστερά (φευ) μοιάζει να αποδέχεται την κατάσταση εξανιστάμενη (έτσι μοιάζει) για την τιμή των όπλων και τίποτε αξιόλογο περαιτέρω, τότε έχουμε να κάνουμε με μια εξαιρετικά σύνθετη υπόθεση εργασίας, που ούτε η Αριστερά τη συνειδητοποιεί.
Δεν μας έχουν ξεπεράσει τα γεγονότα απλώς, μας έχει ξεπεράσει ο ίδιος ο φόβος και τώρα επιστρέφει αλλαγμένος επειδή εμείς στο πρόσωπό του βλέπουμε το πρόσωπό μας.

Τα ψηφιακά "πανοπτικά" και ο νέος ολοκληρωτισμός...

του Γιωργου Παπασωτηριου...
Χειρότερη και από το ψεύδος είναι η μισή αλήθεια. Ναι, δεν υπάρχουν «ψεκασμοί», αλλά οι… «συνομωσίες» περισσεύουν, όπως και η βαριάς μορφής α-νοησία, τύπου Πάγκαλου.
Γιατί η σύγκριση της παρακολούθησης των Αμερικανών από την ελληνική ΕΥΠ με την παρακολούθηση ολόκληρου του κόσμου από την NSA παραπέμπει στο ανέκδοτο με τον ελέφαντα και το μυρμήγκι. Κι εδώ είναι καταφανές ότι το μεγαλομανές, παχύσαρκο μυρμήγκι παρίστανε τη δεκαετία του 1990 τον ελέφαντα!
Δεν εμμένω, όμως, ούτε στο παράνομο της πράξης ούτε στην αβελτηρία του συμψηφισμού, αλλά ούτε και στο «ξέπλυμα», όπως θεωρούν πολλοί, της παρανομίας των ΗΠΑ. Γιατί θεωρώ ότι πίσω από τη δήθεν α-νοησία ή τη δήθεν συνήθη κατασκοπεία κρύβεται η ανάπτυξη ενός νέου παγκόσμιου ολοκληρωτισμού κι ενός μετανεωτερικού, ψηφιακού φασισμού.
Ο Μεγάλος Αδελφός, είναι τα δορυφορικά αλλά και τα επίγεια «πανοπτικά» σε χώρες και κοινωνίες που τείνουν να αναδομηθούν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας με τους ομαδικούς τάφους-Καιάδες για τους άνεργους και τους απόκληρους. Έχουμε ξαναγράψει (τον περασμένο Ιούνιο) ότι η υπόθεση της παρακολούθησης εκατοντάδων εκατομμυρίων χρηστών του διαδικτύου έγινε (και γίνεται) από την αμερικανική υπηρεσία NSA, η οποία δημιουργήθηκε από τον Τρούμαν το 1952 προκειμένου να συλλέγει πληροφορίες στρατιωτικού χαρακτήρα.
Υπενθυμίζουμε τα χιλιάδες διαβαθμισμένα έγγραφα που δημοσιοποιήθηκαν από το Wikileaks , αποδεικνύουν πως οι Αμερικανοί διπλωμάτες λειτουργούν και ως κατάσκοποι, αφού καλούνται να προμηθεύσουν την υπηρεσία IC(Intelligence Community),που περιλαμβάνει 17 μυστικές υπηρεσίες μεταξύ των οποίων τη CIA και την NSA,με δεδομένα που αφορούν ακόμα και το DNA αλλοεθνών διπλωματών!
Όσοι εκπλήσσονται με την υπόθεση NSA ξεχνούν ότι η κυβέρνηση Ομπάμα ψήφισε διάταξη για τον έλεγχο του διαδικτύου (αποκάλυψη των New York Times το 2010). Σύμφωνα με αυτή επιβλήθηκε σε όλες τις ιδιωτικές εταιρίες επικοινωνίας να είναι συμβατές με τα συστήματα παρακολούθησης των κρατικών υπηρεσιών ασφαλείας.
Συνεπώς, η Microsoft, το Google, το Yahoo, το Facebook, το Skype, ακόμα και το Blackberry διαφοροποίησαν τον τρόπο λειτουργίας τους έτσι ώστε το FBI και η NSA να μπορούν να ακούν και να βλέπουν ό,τι επικοινωνείται σ’ αυτά. Μέχρι πρότινος παρεχόταν η δυνατότητα στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ να ελέγχουν μέσω ειδικών «παραθύρων» τους χρήστες του διαδικτύου.
Αλλά ο έλεγχος κινούνταν στα όρια μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας. Γι’ αυτό η κυβέρνηση Ομπάμα νομιμοποίησε απολύτως την παρακολούθηση. Η NSA επιτηρεί, τώρα, τους πάντες και τα πάντα χάρη στο δίκτυο δορυφόρων, τις θυγατρικές της υπηρεσίες σε ολόκληρο τον πλανήτη και τους σέρβερ των μεγάλων ιντερνετικών δικτύων. Η NSA, μάλιστα, είχε εμπλακεί και στην υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών στην Ελλάδα.
Και τότε αλλά και όταν οι γερουσιαστές Widen και Udall υπέβαλαν ερωτήσεις για τις παρακολουθήσεις από την NSA οι απαντήσεις της κυβέρνησης Ομπάμα ήταν αρνητικές. Το ίδιο έλεγαν και οι εταιρείες. Η Microsoft, μάλιστα, διαφήμιζε την ασφάλεια των δεδομένων των πελατών της. Κι όμως οι παρακολουθήσεις γίνονταν κανονικά και με το νόμο!
Έτσι, για μία ακόμη φορά τίθεται το θέμα της ελευθερίας στις επικοινωνίες αλλά και της παραβίασης του απορρήτου των προσωπικών δεδομένων(για τα οποία τόσο κόπτονται κατά τα άλλα οι Αμερικανοί), καθώς και για το αν η πληροφορική θα καταστεί στα χέρια των παγκόμσιων ολιγαρχών ένας νέος ολοκληρωτισμός.

Τα κανάλια ανακάλυψαν την Αμερική...

Γιώργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

Κόντεψαν να πνιγούν στο ποτάμι με τις απορίες οι παρουσιαστές των χθεσινών δελτίων ειδήσεων και ευτυχώς που τους κρατούσε το κεφάλι έξω από το νερό το πανάγαθο χέρι της Παναγίας της Δεξιάς, διότι αλλιώς θα είχαμε δράματα. Μα είναι δυνατόν ο Πάγκαλος να αποκάλυψε φόρα παρτίδα ότι η Ελλάδα παρακολουθούσε τους πρέσβεις των ΗΠΑ στην Αθήνα και την ‘Άγκυρα, ρωτούσαν ο ένας τον άλλον. Είναι πραγματικά ανεξήγητο, απαντούσαν ο ένας στον άλλον, φτύνοντας τον κόρφο τους και τον κόρφο του διπλανού τους.
Αν θεωρείς ότι ο Πάγκαλος είναι ένας γραφικός απόμαχος της ζωής που περιφέρει το σαρκίο του στα κανάλια και τα ραδιόφωνα, τότε η αποκάλυψη για τις υποκλοπές μοιάζει όντως ανεξήγητη. Αν γνωρίζεις όμως, που το γνωρίζεις, ότι ο Πάγκαλος ήταν και παραμένει μεγαλοπαράγοντας της πολιτικής, χρόνια υφυπουργός και υπουργός Εξωτερικών με υψηλές εσωτερικές και εξωτερικές διασυνδέσεις, τότε η εξήγηση μπορεί να είναι απλούστατη: Κάνοντας χρήση του ακαταλόγιστου που του έχουν απονείμει τα καθεστωτικά μίντια ο Θόδωρος βγήκε και ξέπλυνε τις ΗΠΑ, την ώρα που τις είχαν πιάσει με τη γίδα στην πλάτη. Το ενδεχόμενο αυτό ουδόλως απασχόλησε τους παρουσιαστές των δελτίων, διότι ως φαίνεται η εκδοχή του τρελού του χωριού είναι πολύ πιο βολική για το σύστημα από την εκδοχή του υπηρέτη αλλότριων συμφερόντων.
Τους έβλεπες και έλεγες, τώρα θα το πούνε, τώρα θα το πούνε. Τώρα θα αναρωτηθούνε για το αυτονόητο, που τριβέλιζε τα μυαλά της πλειοψηφίας των τηλεθεατών. Και όμως δεν το είπαν, δεν εξήγαγαν το σχεδόν αυταπόδεικτο συμπέρασμα: Αν μπορούσε το κράτος να παρακολουθεί τους πρέσβεις των ΗΠΑ, σκέψου πόσο εύκολο ήταν να παρακολουθεί τους πολίτες του, σκέψου πόσοι κοριοί έχουν μπει στα τηλέφωνά μας τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, από την εποχή του Τόμπρα και του Μαυρίκη μέχρι σήμερα.

Τα φαντάσματα και ο συνταγματολόγος....

Της Φωτεινής Λαμπρίδη, TVXS...

Ο Δημοσιογράφος, ο βουλευτής, η συγγραφέας  και τα άλλα παιδιά δεν είναι μόνα. Ανήκουν σε μια ευρύτερη παρέα που δεν έχει τόση σημασία πλέον ποια κόμματα την εκφράζουν,
αλλά ότι η ίδια εκφράζει έναν κόσμο που έχει πια πεθάνει. Και πως αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τους τύπους που μας εγκαλούν με κραυγές διαρκώς από το υπερπέραν αν όχι φαντάσματα;

Η θανάσιμη μοναξιά του συστήματος αναβοσβήνει κάθε μέρα στις οθόνες μας, πίνει από την κούπα του Μιχαλολιάκου καφέ πολλά βαρύ και όχι, διαφημίζει τους φασίστες σήμερα και την επομένη τους συλλαμβάνει. Επικαλείται τη νομιμότητα για τα συμφέροντα της παρέας και την καταλύει πάλι για τα ίδια συμφέροντα. Ξεχειλώνει τις έννοιες για να χωρέσουν στον απροσδιόριστο σωματότυπο των φαντασμάτων και τις συρρικνώνει όταν κινδυνεύουν να αποδώσουν τον ορθό λόγο. Ο ορθός λόγος είναι εχθρός του παλιού κόσμου που αρέσκεται στις στρεβλώσεις και στη σύγχυση του παραληρήματος του μελλοθάνατου.

Ο παλιός κόσμος δεν ακούει εμένα, δεν ακούει εσένα, είναι απασχολημένος με την τιτάνια προσπάθειά του να επιβιώσει έστω ως μνήμη. Δημιούργησε εκατομμύρια ανασφάλιστους ανέργους δεκάδες αυτόχειρες και οι 58 υπογραφές δεν φτάνουν ούτε για τα κόλυβα  πόσο άλλωστε για μια γενναία νεκρανάσταση.

Είναι ο Ι.Κ. Πρετεντέρης o "Αρχηγός των χούλιγκαν";

της Αναστασίας Γιάμαλη, απο την Αυγη...

O Γαλιλαίος Γαλιλέι είπε πως η "γη γυρίζει" και πως "ο ήλιος μένει ακίνητος". Καταδικάστηκε επειδή αθέτησε το Διάταγμα του Καταλόγου Απαγορευμένων που είχε δημοσιευθεί το 1616. Βάσει αυτού, του απαγορευόταν να διδάξει την άποψη του. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Γαλιλαίος φεύγοντας από την Ιερά Εξέταση επέμεινε στην άποψη του αναφωνώντας "Και όμως γυρίζει".
Το βράδυ της Δευτέρας, οι Ιεροεξεταστές της "Ανατροπής" του Γιάννη Πρετεντέρη εξέτασαν και καταδίκασαν τον συνταγματολόγο Γιώργο Κατρούγκαλο. Ο Γ. Κατρούγκαλος, είπε τα αυτονόητα. Το γιαούρτι δεν είναι το ίδιο με το μαχαίρι. Το είπε μάλιστα σε εκπομπή κάποιου, ο οποίος στη διάρκεια αγώνα μπάσκετ έχει πετάξει μπουκάλι. Και ερωτώ, αν το γιαούρτι είναι ίδιο με το μαχαίρι τότε γιατί δεν είναι ίδιο και με το μπουκάλι; Αφού αυτοί που δολοφονούν με μαχαίρια είναι το ίδιο με αυτούς που πετάνε γιαούρτια τότε γιατί  να μην είναι το ίδιο κι αυτός που πετάει μπουκάλι;  Να ζητήσουμε από τη ΝΔ να καταδικάσει την πράξη του κ. Πρετεντέρη στο γήπεδο; Να ζητήσουμε από τον κ. Πάγκαλο, αρχιπανελίστα, να τον αποκαλεί "αρχηγό των τραμπούκων" ή μήπως πιο ορθά "αρχηγό των χούλιγκαν"; Ο Ι.Κ. Πρετεντέρης δεν είναι χούλιγκαν, αγανάκτησε ως οπαδός, η αγανάκτηση του ήταν ίσως δικαιολογημένη και όπως αν ήταν σπίτι του θα έβριζε την τηλεόραση ή θα μούντζωνε, πέταξε ένα πλαστικό μπουκάλι. Δεν είναι σωστό, αλλά δεν θα τον στείλουμε και φυλακή γι αυτό. Kαι μάλλον δεν τον στείλαμε. Αν ως αγανακτισμένος οπαδός, πετούσε γυάλινο μπουκάλι, ή μεταλλικό αναπτήρα, ή πέτρα, ή ρουκέτα, τότε θα το αξιολογούσαμε διαφορετικά και κατά περίπτωση. Όπως διαφορετικό θα ήταν κι αν έμπαινε στον αγωνιστικό χώρο Νομίζω;
Όχι τίποτε άλλο, αλλά αν ίσχυαν αυτά που ισχυρίζεται η Σώτη, ο Πάγκαλος και οι συν αυτοίς, τότε ο Ι.Κ. Πρετεντέρης, με δεδομένο και το στάτους του -anchorman ντε!- με την παρουσία του  στον αγώνα μπάσκετ, θα μπορούσε να εκληφθεί ως "να δρά συντονισμένα" με άλλους, τους υπόλοιπους οπαδούς, και "να ηγείται αυτών", προτρέποντας τους σε βιαιότητες και ακρότητες. Ήγουν, αρχηγός εγκληματικής οργάνωσης, 10 χρόνια κάθειρξη με το καλημέρα. Λέω εγώ τώρα...

Κλεφτοδήμαρχοι ή βλαχοδήμαρχοι;

του Πετρου Κατσακου, απο το Left.gr...

Είναι κάτι «περίεργοι» κονδυλοφόροι που εδώ και τρία χρόνια μας έχουν διαβάσει 33.000 φορές εκείνο το περίφημο πόρισμα Ρακιντζή για τις ατασθαλίες στους ΟΤΑ και σε κάθε ευκαιρία χύνουν χολή και δηλητήριο για τους «κλεφτοδήμαρχους» και σήμερα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τους «βλαχοδήμαρχους» του Τσίπρα. Είναι οι ίδιοι που υπεραμύνθηκαν των μνημονιακών πολιτικών που οδηγούν  την Αυτοδιοίκηση στην απαξίωση, την κοινωνία στην καταστροφή και τη δημοκρατία στο περιθώριο.

Είναι οι ίδιοι που έκλεισαν τα μάτια και τα αυτιά στον κυβερνητικό αυταρχισμό των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου και κατέβασαν τις πένες τους στην κατάλυση του αυτοδιοίκητου των ΟΤΑ και στις απολύσεις χιλιάδων εργαζομένων. «Υπάρχουν κλέφτες Δήμαρχοι» βροντοφώναζε πριν μερικούς μήνες ο πολύς Θόδωρος Πάγκαλος και οι κονδυλοφόροι του Μνημονίου χαμογελούσαν με νόημα.

Εντάξει με τους «κλεφτοδήμαρχους», μα αυτό που δεν ανέχθηκαν ήταν ο χαρακτηρισμός «βλαχοδήμαρχος», όπως η αρθρογράφος που πάνω στον πρωταγωνιστικό οίστρο της είδε ακόμη και εθνολογικά χαρακτηριστικά στην φράση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Και όλα αυτά την ώρα που γαλάζιες και πράσινες «κοπτοραπτούδες» ψαλιδίζουν μέρα νύχτα τον εκλογικό νόμο έτσι ώστε στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές να σώσουν ό,τι έχει απομείνει από τη γραφική φυλή των βλαχοδημάρχων τους.

Kalo kouragio!

Sotosblog...

Η κρίση, ως λέξη, ως έννοια, ισοδυναμεί με μια δραματικότατη και κραυγαλέα, χωρίς μεταπολεμικό προηγούμενο πτώση του βιοτικού επιπέδου και άρα μείωση της οικονομικής δύναμης, οφθαλμοφανώς όχι όμως στον ίδιο βαθμό για όλους, περισσότερο για τους πολλούς, λιγότερο για κάποιους, καθόλου για μερικούς, αλλά οπωσδήποτε και με βελτίωσή της για ορισμένους. Με αποτέλεσμα να προκύπτει ένα πολύ σοβαρό ζήτημα ηθικής τάξεως, και όχι μόνον: Αυτή η διαβάθμιση των κοινωνικών ομάδων σύμφωνα με το πόσο επλήγη η οικονομική τους δύναμη, πόσο αναλογική είναι σε σύγκριση με την ευθύνη, που τους καταλογίζεται για την κρίση;
Εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η κυβερνώσα πολιτική τάξη επέρριψε ήδη από τις πρώτες μέρες της κρίσης μείζονα ευθύνη στους πληγέντες, κατάμουτρα και αδιακρίτως. Έτσι, οι Έλληνες είδαν και άκουσαν να χαρακτηρίζονται τεμπέληδες, φοροφυγάδες, διεφθαρμένοι, ξιπασμένοι, επιδειξιομανείς, φετιχιστές κ.τ.τ. Ανάμεσα σε όλα τούτα τα προηγούμενα, άλλα τους ρητά και άλλα υπονοούμενα, άλλοτε στοχευμένα και άλλοτε διάσπαρτα, εξαπολύθηκε σε βάρος της πιο πληγείσας ομάδας και η επιπρόσθετη κατηγορία του εκμαυλιστή. Διότι, για να περισπάσει την εικόνα του εντελώς αμέτοχου και άμοιρου ευθυνών, η κυβερνώσα πολιτική τάξη αναγνώρισε προσχηματικά ως μερίδιο που της αναλογούσε όλο κι όλο ότι παραστράτησε ένεκα του ενδοτισμού της απέναντι στις πελατειακές σχέσεις.
Την πρωτοφανή αυτή για τα παγκόσμια χρονικά αντιστροφή του λαϊκού κατηγορητηρίου την τροφοδότησε η αναμενόμενη προσπάθεια της κυβερνώσας πολιτικής τάξης να προφυλαχθεί, και να περιορίσει τις απώλειες της. Κατέστησε δυσδιάκριτη τη διαφορά ανάμεσα στον υπόλογο και τον υπεύθυνο, μετέθεσε τις δικές της ευθύνες, και τις έκρυψε μέσα σε μια πολιτικά αφηρημένη κι επιστημονικά ανεδαφική γενίκευση, με αποκλειστική επιδίωξη να εμφανισθεί εντέλει η ίδια ως εκπρόσωπος καλών προθέσεων και ως ικανή να είχε προλάβει το κακό, άρα και ως ικανή να το θεραπεύσει, ενώ για βιτρίνα αυτοκάθαρσης και συναίσθησης προέταξε κάτι απρόθυμες ψευτομειώσεις αποδοχών για τα μάτια του κόσμου, αμόλησε κάτι μπαρούφες για δίχτυα κοινωνικής προστασίας, ενώ προέβη και στην παραχώρηση να θυσιάσει κανά δυο-τρία μέλη της, τύπου Τσοχατζόπουλου και Παπακωνσταντίνου.

Η φάρμα των ενόχων...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Στο οργουελικό τοπίο που φέρει το όνομα Ελλάδα έρχεται εύκολα ο πειρασμός να παραφράσει κανείς την εμβληματική φράση της «Φάρμας των ζώων» σχετικά με την «ισότητα» στις δικτατορίες ως εξής: «Ολοι είναι ίσοι σχετικά με τις ευθύνες για την κρίση, μόνο που μερικοί είναι –απροσμέτρητα πολύ- πιο ίσοι, δηλαδή πιο ένοχοι, από τους άλλους».

Οι διακηρύξεις περί ενοχής των πάντων στην Ελλάδα παίρνουν πολλές μορφές. Αλλοτε ευθαρσώς κτηνώδεις, όπως προ καιρού με το δαχτυλάκι της Αφροδίτης στο διαβόητο εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού «Focus» και τα αντίστοιχα σκουπίδια στο εσωτερικό του.

Αλλοτε ωμά προκλητικές, όπως με το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του κυρίου Θόδωρου Πάγκαλου. Και άλλοτε, αν βασιστούμε σε πρόσφατο καλλιτεχνικό δημοσίευμα της «Εφημερίδας των Συντακτών», με το ύφος των πατρικών παραινέσεων ενδεδυμένο τον μανδύα της ποιητικής άδειας.

Η διάχυση της ενοχής για το δράμα της Ελλάδας σε ολόκληρο το σύνολο της κοινωνίας μας έχει δύο διαστάσεις: μια εσωτερική, ενδοελληνική, και μια διεθνή. Στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας η άνευ όρων και ορίων διάχυση της ενοχής υπηρετεί λαμπρά την αθώωση των πραγματικών ενόχων που, αφού και διότι ασέλγησαν στη μοίρα της σημερινής και των επόμενων γενεών, νέμονται όσα κουρέλια της εξουσίας τούς έχουν αφήσει οι κατακτητές/σωτήρες τούς οποίους προσκυνούν. Σε εξωτερικό επίπεδο τώρα, θεμελιώνει την γκεμπελική άποψη ότι υπάρχουν ένοχοι εγκληματικοί λαοί και κράτη (αμερικανιστί rogue states) που αξίζουν να τιμωρηθούν εξοντωτικά προς γνώσιν και παραδειγματισμόν των υπολοίπων.

Τα ερωτήματα που εγείρονται είναι προφανή. Και πρώτα από όλα ποιος και πόσο αθώος είναι αυτός που διανέμει πορίσματα ενοχής και πόσο οι αυτόκλητοι αυτοί κριτές δεν είναι συχνά οι πρωταίτιοι για την κρίση και αυτοί που τη χρησιμοποιούν για να στεριώσουν πάνω σε πτώματα την απόλυτη κυριαρχία τους. Η δήλωση περί ενοχής των συνόλων εντός και εκτός Ελλάδας έχει δύο σαφή αποτελέσματα: διαγράφει κάθε ουσιαστική προσωπική ευθύνη, διότι εκεί όπου όλοι είναι ένοχοι δεν είναι κανείς, και παραλύει κάθε αντίδραση μέσα από την ενοχοποίηση και τον εξευτελισμό των βαλλομένων – ο ένοχος δεν αξίζει και δεν μπορεί να εξεγερθεί.

Ετσι λοιπόν, ένοχοι στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία είναι: Οι χιλιάδες που προφανώς αυτοκτονούν από τύψεις για τις ατασθαλίες τους. Οι δεκάδες χιλιάδες που χάνουν τα σπίτια τους για χρέη, αφού αυτά τα σπίτια μάλλον τα έκλεψαν.

Οσοι απολύονται στο πλαίσιο «διαρθρωτικών αλλαγών», εφόσον, αφού είναι απολυμένοι, είναι αδιαμφισβήτητα και επίορκοι. Και, τέλος, τα εκατομμύρια των νέων και μη ανέργων, αφού διαπράττουν το αδίκημα να ζουν ακόμη. Αν όμως όλοι αυτοί είναι ένοχοι, ποιος και γιατί είναι αθώος; Οπωσδήποτε όχι όποιος σπεύδει προκλητικά ή καλοκάγαθα να διανείμει τόσο απλόχερα πορίσματα ενοχής.

Εμφύλιοι παντού...

του Γιωργου Παπασωτηριου...
«Η ΕΡΤ κομμούνιζε από το πρωί ως το βράδυ» επιμένει ο πρώην κομμουνιστής, πρώην πολιτικός, πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ και νυν ραδιοσχολιαστής, Θ. Πάγκαλος, ως εάν το να είσαι υπέρ του εξαντλημένου μετανάστη, που έπεσε ανήμπορος στην άκρη του δρόμου προς την Πάργα και τον οποίο περιέθαλψαν με αγάπη οι Ρομά της περιοχής, δεν είναι ευαισθησία και ανθρωπιά αλλά μία ακραία… κομμουνιστική πρακτική.
Ως εάν το να μιλάς για την απελπισία των ανέργων, για την απώλεια της αξιοπρέπειας και του προσώπου των εξαθλιωμένων, για την προκρούστεια πολιτική που ακρωτηριάζει μέσα σε μια νύχτα τις ψυχές και τις ζωές των ανθρώπων, καθιστώντας τους «υπεράριθμους», «περίσσιους», περιττούς δεν είναι πράξεις ενταγμένες στην κουλτούρα της αστικής δημοκρατίας αλλά κόκκινη προπαγάνδα!
Η αντίληψη αυτή έχει ως αφετηρία τη διατυπωθείσα θέση περί «ξεχειλωμένης δημοκρατίας» και «ασυδοσίας», που επέτρεψε η με «ιδεολογικά συμπλέγματα» συντηρητική παράταξη κατά την μεταπολίτευση, σύμφωνα με τη διατύπωση του Ν. Σίμου, πρώην διευθύνοντα συμβούλου της ΕΡΤ! Αλλά ποιος ορίζει το δημοκρατικό πλαίσιο ώστε να εκτιμηθεί αν αυτό ξεχειλώθηκε ή όχι; Ποια αυθεντία θέτει τα όρια της ανοχής σ’ ένα δημοκρατικό καθεστώς;
Όμως, σε μία δημοκρατία «κανείς δεν έχει το προνόμιο να χαράζει τα όρια της ανεκτικότητας μόνο από την οπτική γωνία των εκάστοτε δικών του αξιολογικών τοποθετήσεων» έλεγε ο Χάμπερμας. Σε κάθε περίπτωση, τα όρια ανοχής καθορίζονται με βάση τους κοινούς αξιολογικούς προσανατολισμούς που βρίσκουν την έκφρασή τους στο Σύνταγμα.
Αν, λοιπόν, θεωρήσουμε ότι η ΕΡΤ λειτουργούσε πέραν του Συντάγματος και ότι η αξιωματική αντιπολίτευση, όπως και η Χρυσή Αυγή, βρίσκονται πέραν των συνταγματικών ορίων, τότε κάποιοι περιορίζουν τόσο πολύ το δημοκρατικό πλαίσιο του Συντάγματος ώστε να μην υπάρχει χώρος (και ανοχή) για ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος και της ελληνικής κοινωνίας.
Αλλά αυτό είναι ένα πολύ επικίνδυνο παιγνίδι που μπορεί να οδηγήσει σε εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις. Ήδη, τηρουμένων των αναλογιών, προβλήματα «εμφυλίων» αναπτύσσονται σε ολόκληρη την περιοχή μας, ξεκινώντας από τη Συρία, συνεχίζοντας στην Αίγυπτο και καταλήγοντας στην Τουρκία.
Πολλοί ισχυρίζονται ότι μεταξύ του κινήματος εναντίον του ισλαμιστή προέδρου Μόρσι στην πλατεία Ταχρίρ και του κινήματος στην πλατεία Ταξίμ δεν υπάρχει καμία σχέση(άρθρο της Helene Sallon στη Le Monde). Άλλοι, όμως, όπως ο Φρ. Φουκουγιάμα θεωρούν ότι στην Τουρκία έχουμε την εξέγερση των μεσαίων τάξεων, οι οποίες ως πιο μορφωμένες και οπωσδήποτε «κοσμικές»(χωρίς να έχουν σχέση απαραίτητα με τον Κεμαλισμό) στράφηκαν εναντίον της προϊούσας ισλαμοποίησης εκ μέρους της κυβέρνησης Ερντογάν.
Στην ιστορική βάση υπάρχει πάντα ο ρόλος του τουρκικού στρατού, που ήταν ο εγγυητής των ορίων της κεμαλικής κοσμικότητας, με τα διάφορα πραξικοπήματα, ενώ ανάλογες παρεμβάσεις του στρατού, που μοιάζουν με το «μεταμοντέρνο πραξικόπημα» του 1997 στην Τουρκία, συμβαίνουν τώρα και στην Αίγυπτο.
Αλλά και στην Ελλάδα αρχίζουν αίφνης να εμφανίζονται διαμορφωτές ή εγγυητές των δημοκρατικών ορίων. Έτσι, αυτό-νομιμοποιούνται κάποιοι να κλείσουν την ΕΡΤ εν μια νυκτί γιατί λέει «κομμούνιζε»! Αύριο, γιατί όχι, θα κλείσουν και εφημερίδες που κατά τη γνώμη τους «κομμουνίζουν».
Κατ’ αυτό τον τρόπο δημιουργούνται τα στρατόπεδα και οι στρατοί του νέου εμφυλίου, του λεγόμενου μεταμοντέρνου εμφυλίου των «κάτω». Από την ΕΡΤ, συνεπώς, θα φύγουν οι «κομμουνιστές» και θα έρθουν οι «4-2-1» δημοκράτες! Ας ελπίσουμε ότι δεν θα ζήσουμε τέτοια «ξεκαθαρίσματα» και σύγχρονους εμφυλίους.

«Διορίζαμε αριστερούς»: Η εξελικτική στρατηγική διαχείρισης ευθυνών....

Του Μιχάλη Ραγκούση, απο το TVXS...

Σε περιπτώσεις κρίσης, είτε φυσικής (π.χ. σεισμοί, πυρκαγιές) είτε οικονομικής, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά αντίδρασης της πολιτικής ηγεσίας είναι, σε ρητορικό επίπεδο, η διαχείριση των ευθυνών που οι πολίτες τείνουν να της αποδώσουν. Παραδοσιακά, οι ευθύνες επιρρίπτονται σε προηγούμενες εγχώριες κυβερνήσεις, σε διεθνείς οργανισμούς και διάφορα άλλα ‘ξένα κέντρα’ (όπως σε περιπτώσεις αποκαλούμενης τρομοκρατίας).
Αυτό που προσδίδει κάποιο είδος διαφοροποίησης στην ελληνική στρατηγική διαχείρισης των ευθυνών της οικονομικής κρίσης δεν είναι βέβαια η καταγεγραμμένη προσπάθεια της πολιτικής ηγεσίας για αποποίηση ευθυνών. Ούτε καν η προσπάθεια απόκρυψης των ευθυνών του πολιτικοοικονομικού συστήματος που αυτή εκπροσωπεί. Είναι η απόδοση από την ηγεσία ευθυνών στους ίδιους τους πολίτες. Έχει πια γίνει φανερός πρώτα ο μεταβατικός στόχος καταμερισμού των ευθυνών της κρίσης (οι πολίτες να καταστούν συνυπεύθυνοι) αλλά κι ο τελικός που είναι η αντιστροφή των ευθυνών αυτών (οι πολίτες να καταστούν οι κυρίως, αν όχι καθόλα, υπεύθυνοι). Τελευταία φανερώνεται και μια ακόμα μορφή της στρατηγικής αυτής, η μορφή της στοχοποίησης ομάδων του πληθυσμού.
Στην Ελλάδα βέβαια, η στρατηγική της διαχείρισης ευθυνών δεν ξεκίνησε αμέσως. Η πολιτική ηγεσία φάνηκε να σαστίζει αρχικά μπροστά στη γενικευμένη οργή του πληθυσμού. Οι πρώτες σπασμωδικές δηλώσεις στα τέλη του 2009 και αρχές του 2010 για τα άδεια ταμεία που παρέδωσε η προηγούμενη κυβέρνηση και για τις ευθύνες της ΕΕ θα πρέπει ίσως να θεωρηθούν σαν μέρος της παλιάς-παραδοσιακής ρητορικής. Τέτοιου είδους ρητορική, στα πλαίσια της αμφισβήτησης του πολιτικού προσωπικού και του λόγου του, φάνηκε να μην βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Τελικά, ενώ οι πολίτες ζητούσαν επιτακτικά την άμεση απόδοση ευθυνών στο πολιτικό προσωπικό και τους συνεργάτες του, ο Γ. Παπανδρέου δήλωνε πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για κάτι τέτοιο μιας και προείχε η σωτηρία της χώρας (1). Αυτές οι πρωταρχικές δηλώσεις Παπανδρέου θα πρέπει, με βάση τις δηλώσεις άλλων κυβερνητικών στελεχών από τότε μέχρι σήμερα, να θεωρηθούν ως το πρώτο στάδιο της στρατηγικής διαχείρισης ευθυνών. Στόχος δεν ήταν άλλος από το να κερδηθεί χρόνος για τον σχεδιασμό του επόμενου σταδίου.
Αυτό το δεύτερο, πιο μελετημένο στάδιο, φαίνεται να εφαρμόστηκε με το διάσιμο πλέον ‘μαζί τα φάγαμε’ του τότε αντιπροέδρου της κυβέρνησης, προς τα τέλη του 2010. Με τη δήλωση αυτή η πολιτική ηγεσία έδειχνε να αναγνωρίζει ένα μέρος των ευθυνών. Όμως, τα λόγια εκείνα του Θ. Πάγκαλου είχαν ξεκάθαρα κι άλλο ένα σκοπό: από τη μέρα εκείνη και μετά, και με την απαραίτητη συμπαράσταση πολλών ΜΜΕ, το βάρος της ευθύνης έπεφτε και στους πολίτες. Με δηλώσεις βουλευτών και με δημοσιεύματα στον τύπο άρχισε να εντατικοποιείται η προβολή στοιχείων με σκοπό την απόδειξη ύπαρξης υπεράριθμων δημόσιων υπάλληλων, μαϊμού συντάξεων, τεμπέληδων Ελλήνων κοκ (2).
Η επικοινωνιακή στρατηγική της πολιτικής ηγεσίας και των ΜΜΕ είχε δουλέψει αρκετά καλά. Ένα μεγάλο μέρος των πολιτών όχι μόνο αποδέχτηκε τις ευθύνες που του καταλόγιζαν αλλά και αναπαρήγαγε μια τέτοια ρητορική. Αργότερα, σ’ ένα τέτοιο εύφορο έδαφος ο Ευ. Βενιζέλος έσπειρε ένα νέο κομμάτι της στρατηγικής. Τον Φεβρουάριο του 2013, σε μια ομιλία του, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επεσήμαινε: ‘έχουμε ευθύνες, αλλά όχι τόσο μεγάλες όσο μας καταλόγισε ο ελληνικός λαός. (3) Έτσι, ενώ οι ευθύνες είχαν διαμοιραστεί πρώτα ισόποσα και γρήγορα δυσανάλογα στους πολίτες, ο Βενιζέλος τώρα φρόντιζε να ελαφρύνει κι άλλο τις ευθύνες της πολιτικής ηγεσίας.
Θα ήταν λάθος όμως να θεωρηθεί ότι τη στρατηγική αυτή της σταδιακής αποποίησης ευθυνών και της διανομής τους στους πολίτες την ανέπτυξε κι εφάρμοσε μόνο το ΠΑΣΟΚ. Αντίστοιχες διατυπώσεις έχουν εκφραστεί και από τον τωρινό πρωθυπουργό και από άλλα στελέχη των κυβερνήσεων της εποχής των μνημονίων (4). Και κάπως έτσι φτάσαμε στη πρόσφατη δήλωση του Α. Σαμαρά στο θέμα της ΕΡΤ. Σύμφωνα με αυτή τη δήλωση, τα λάθη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ ήταν οι διορισμοί αλλά αυτοί ήταν κυρίως διορισμοί ανθρώπων της αριστεράς. Στην εντατική προσπάθεια της παράταξης του Α. Σαμαρά, της Ομάδας Αλήθειας της, και άλλων πρόθυμων στελεχών τής πρώην τρικομματικής να επιρρίψουν όλο και περισσότερες ευθύνες στην αριστερά (για την κρίση, για την παρεμπόδιση των μεταρρυθμίσεων, ακόμα και για την άνοδο των νεοναζί) οι ευθύνες της πολιτικής ηγεσίας της μεταπολίτευσης σταματούν νωρίς, εκεί που αρχίζουν οι ευθύνες της αριστεράς. Πλέον έχουμε να κάνουμε, κατά την ερμηνεία μας, με μία ακόμα εξέλιξη της στρατηγικής διαχείρισης ευθυνών η οποία εμπλουτίζεται με την παράλληλη αλλά και αλληλοσχετιζόμενη ρητορική της στοχοποίησης της αριστεράς. Ο Πρωθυπουργός βέβαια έχει από καιρό επενδύσει την πολιτική του επιβίωση στην καλλιέργεια και συγκομιδή αντι-αριστερών συναισθημάτων.
Συνεπώς, σεβόμενη το περιβάλλον δικομματικής πια συνεργασίας, η χθεσινή δήλωση του Α. Σαμαρά για ‘διορισμούς αριστερών’ είναι μεν διατυπωμένη στα πλαίσια της διαχείρισης ευθύνης από την πολιτική ηγεσία. Δεν θα πρέπει όμως να παραβλεφθεί πως η στρατηγική της διαχείρισης/αποποίησης ευθυνών έχει άμεσες επιρροές από, και προεκτάσεις προς, τη στρατηγική της πολύπλευρης ενεργοποίησης του κοινωνικού αυτοματισμού (5). Ταυτόχρονα, και πάντα μέσα στην εξελικτική της πορεία, η εν λόγω στρατηγική θρέφει πλέον, με τη βοήθεια πάντα των ΜΜΕ (6), τη νεογέννητη, Σαμαρικής προέλευσης (7), ρητορική της υπεύθυνης για την σημερινή κατάσταση ‘ιδεολογικής τρομοκρατίας της αριστεράς’.
1. Ενδιαφέρον έχει ότι η ίδια διατύπωση, προς κάλυψη του Παπανδρέου, εκφράστηκε κι από τη Νέα Δημοκρατία το 2012 για να αποτραπεί η σύσταση επιτροπής που θα διερευνούσε τις ευθύνες για την προσφυγή στο μνημόνιο. http://www.newsbomb.gr/politikh/story/228275/anisyhia-papandreoy, πρόσβαση 29.06.2013
2. Αργότερα όλες αυτές οι κατηγορίες αποδείχτηκαν είτε εντελώς ψευδείς, είτε υπερβολικές. Σε κάθε περίπτωση φάνηκε να αδυνατούν να εξηγήσουν την κρίση.
3. tvxs.gr/node/120812, πρόσβαση, ό.π.
4.http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=432155, πρόσβαση, ό.π., βλ. και υποσημείωση 1.
5. Αυτό συμβαίνει παρά τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού ότι ο σκοπός του είναι ‘να ενώσει όλους τους Έλληνες’.
6. http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=25662, πρόσβαση, ό.π.
7. Όπως προκύπτει, για παράδειγμα, από την επιστολή-απάντηση στον Ν. Βαλαωρίτη.

Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζάμαρος/ FosPhotos

Τα έκθετα του ΠΑΣΟΚ και η έπαρση...

του ΚλεαρχουΤσαουσίδη, απο την Αυγη...

  Η απόπειρα Διαμαντοπούλου να αποενοχοποιηθεί διά της ταπεινώσεως (!), ο «αποσυρθείς από τα κοινά» και κάθε τόσο εμφανιζόμενος στο προσκήνιο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο αχόρταγος Πάγκαλος, και άλλοι αμνήμονες, δημιουργούν σειρά ερωτημάτων, όπως:

- Υπάρχει ακόμη στον δημόσιο κορβανά, παρά τα θρυλούμενα, λίπος ικανό για να χορτάσει τους προαναφερθέντες;
- Γιατί τους διώχνει, με τρόπο ενίοτε άκομψο, ο τωρινός τσοπάνης του ΠΑΣΟΚ και δεν τους επαναφέρει στο μαντρί ή (τον έναν) στο χοιροστάσιο;
Χωρίς τη φιλοδοξία να ερμηνεύσω τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, προσπαθώ να απαντήσω:
Όταν το κράτος πρόνοιας καταρρέει και 600.000 παιδιά υποσιτίζονται (διεθνείς φορείς το λένε, όχι ή ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΚΕ), ε, η κυρία που κάθε σάρπα της κοστίζει όσο 10 συντάξεις στρατηγού ή ο πένης ιδιοκτήτης -από... αναπάντεχη διαθήκη- 54 διαμερισμάτων, μπορούν να περιμένουν λίγο. Στο κάτω - κάτω, με την ψήφο και τη στάση τους όλα αυτά τα χρόνια, στήριξαν την «κάθαρση» των αποδοχών μισθωτών και συνταξιούχων, οπότε ας κάνουν λίγη υπομονή, έρχεται η ανάκαμψη και η νέα αναδιανομή του πολιτικού χρήματος.
Το Δημόσιο συνεχίζει ως κουμπαράς για αναξιοπαθούντες κυβερνητικούς. Όταν συζητούν να κλείσουν την ΕΡΤ διότι έχει «υπέρβαρο» προσωπικό, αλλά δίνουν 3,5 ώς 4 χιλιάρικα μηνιαίως σε άλαλες κόρες κυβερνητικών ή λησμονημένους τηλετελάληδες, είναι σαφές τι πρόκειται να πράξουν: θα κλείσουν την εταιρεία τη μια μέρα, θα την ανοίξουν την επόμενη χωρίς τους ενοχλητικούς και με πρώτα βιολιά όλες τις κότες και κοτάκηδες.
Τα νέα πρόσωπα, άφθαρτα λόγω της μη συμμετοχής ακόμη στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, σαφώς και προτιμώνται από τον Βαγγέλη Βενιζέλο και όχι οι εθισμένοι στο πριόνισμα θώκων ή θρόνων και στη λεηλασία.

Έπαρση και αθλιότητα

"Βεβαίως, λοιπόν, έχω ανάγκη και της ταπείνωσης και της εσωστρέφειας και να ξαναδώ όλα τα πράγματα από την αρχή, αλλά φυσικά και δικαιούμαι να μιλήσω για πράγματα για τα οποία πάλεψα", δήλωσε η κ. Διαμαντοπούλου αποχαιρετώντας το πλοίο που βουλιάζει. Έπειτα, έσπευσε να οργανώσει (εξόδοις τίνος;) ένα «think tank», στο οποίο προφανώς και θα διενεργούνται διάφορα brainstormings, στα βήματα του μέχρι πρότινος ηγέτη της και γιου του μέντορά της, Ανδρέα Παπανδρέου. Αλήθεια, η διορισμένη ως νομάρχισσα από τον ιστορικό ηγέτη του ΠΑΣΟΚ στα 26 της, η ξιπασμένη Επίτροπος στην Ε.Ε. που ήθελε την αγγλική γλώσσα δεύτερη επίσημη στην Ελλάδα, θεωρεί την ταπείνωση συνώνυμο της έπαρσης; Μα, άλλο το conceit ή arrogance και άλλο το modesty (για να συνεννοούμαστε).
Η πληρωμένη απάντηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Βαγγέλη Βενιζέλου: «Όσοι επιζητούν την ταπείνωση, κάνουν αυτό που συνήθιζαν στο Βυζάντιο, βρίσκουν μια σπηλιά και κρύβονται μέσα και δεν κάνουν νέο κόμμα».
Για τον γηράσκοντα και αεί ανεπίδεκτο μαθήσεως Πάγκαλο, που μετά μανίας χειροκροτούσε τη σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ του οποίου ήταν εξέχον μέλος, στέλεχος κ.λπ., θαρρώ ότι είναι αστείο να γυρέψει κανείς αυτοκριτική. Ομοίως και για τον ειδικό του δημογραφικού Λοβέρδο («είναι και πολλοί οι συνταξιούχοι και δεν πεθαίνουν...») ή τον χουβαρντά Χριστοδουλάκη που υπολόγισε την καταστροφή της Ελλάδας από τους ναζί στα 16 δισ. ευρώ, τον καλό συγγενή Ραγκούση κ.ά..

Κολυμβήθρα;

Δεν ισχύει φυσικά το όποιο ανάθεμα για όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, πολλώ δε μάλλον για τα απλά μέλη που δεν συμμετείχαν στο πλιάτσικο.
Όμως, μ' όλο τον σεβασμό στην αγωνιστική και καλλιτεχνική της προσφορά, η παραίνεση της Μαρίας Φαραντούρη (διορισμένης βουλευτίνας του ΠΑΣΟΚ) «ο κόσμος να αγωνιστεί! Πρέπει ν' αγωνιστεί! Να διεκδικήσει!», δεν έπρεπε να συνοδεύεται από κάποιες άλλες κουβέντες;
Πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για τον άλλοτε πρόεδρο της ΓΣΕΕ, Γιώργο Ραυτόπουλο, ο οποίος αρθρογραφώντας σ' αυτήν εδώ τη σελίδα απευθύνει (ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ) ορθές παραινέσεις στην Αριστερά και τους συνδικαλιστές. Οι συνειρμοί, όμως, οδηγούν σ' ένα εξόχως απεχθές παρελθόν στον συνδικαλιστικό χώρο. Πώς αίρονται;
Ζητώ συγγνώμη αν δημοσίως υπήρξε κάποια πειστική ερμηνεία των τότε ενεργειών τους και δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου. Και προφανώς δεν εννοώ δηλώσεις μετανοίας...

Photo Copyright - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΥΓΗΣ

Έτσι εκνεύρισα τον Πάγκαλο....

Του Γκρέγκ Πάλαστ, απο το TVXS...

Δεν είναι και πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις τον Χοντρομπάσταρδο*¹ ανάμεσα σε ένα πλήθος από πανέμορφες Ρωσίδες, βιομήχανους και μιντιάρχες στο Eurasia Media Forum στο Καζακστάν (κάτι σαν καρναβάλι για τους ανατολίτες ολιγάρχες). Αν μη τι άλλο θέλαμε και οι δυο θέλαμε απεγνωσμένα καφέ και ήμασταν στην ίδια ουρά.
Σε κάθε περίπτωση αποφεύγω να αναφέρομαι στο βάρος ενός ανθρώπου ή στην ηλικία του δεδομένων και των δικών μου μειονεκτημάτων. Αλλά ο συγκεκριμένος Χοντρομπάσταρδος το αποζητά. Είχα προσπαθήσει να βγάλω την εικόνα της κοιλιάς του από το μυαλό μου αλλά ένα απόκομμα των New York Times βάραινε την τσέπη μου καθώς αναφερόταν στα υποσιτισμένα παιδιά των δημοτικών σχολείων. Του Γκρέγκ Παλαστ*²
Ο Χοντρομπάσταρδος, ή αλλιώς Θεόδωρος Πάγκαλος, κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, θεωρεί ότι τα μικρά ελληνόπουλα πρέπει να σταματήσουν να πεινάνε. Όπως βλέπετε στην φωτογραφία κάτω ούτε εκείνος σφαδάζει από τον πόνο της πείνας. Ίσως να δείχνει ότι θα διπλώσει από τον πόνο από την δουλειά ή καλύτερα ότι δεν μπορεί να διπλώσει καθόλου.

Ο Πάγκαλος κατηγορεί τους εργαζόμενους ότι ευθύνονται για την πείνα και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ελληνική οικονομία. Αλλά δεν είναι δικό του το λάθος και παρόλο που ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης που αντιμετώπισε τον πυρήνα της κρίσης γιατί να θεωρηθεί υπεύθυνος για οτιδήποτε;

Ο Υπουργός Πάγκαλος είναι πολύ αγαπητός ανάμεσα στους Ευρωπαίους τραπεζίτες, στους σπεκουλαδόρους, στην Άγκελα Μέρκελ γιατί στην ουσία είναι ο σκύλος που γαβγίζει για το μαντρί τους: Φωνάζει ότι η χώρα του κατέρρευσε απότομα γιατί το λάδι έρρεε άφθονο, οι τεμπελχανάδες οι Έλληνες δεν μπορούσαν να δουλέψουν για περισσότερες από τρεις ώρες την εβδομάδα και έπαιρναν σύνταξη όντας ακόμη έφηβοι ώστε να μπεκροπίνουν τοπικό ουζάκι.

Ο ίδιος επιμένει να καλεί τους Έλληνες να δεχθούν την οικονομική κατοχή, την ώρα που ένας στους τέσσερις δεν έχουν δουλειά. Για το αρχείο, οι Έλληνες δουλεύουν ετησίως 619 ώρες περισσότερο από τους Γερμανούς και πολλές περισσότερες από τους Βρετανούς ή τους Αμερικάνους.

Καθώς ήμασταν στην ουρά για τον καφέ λοιπόν, ο Χοντρομπάσταρδος μου λέει ότι όποιος αντιδρά στην λιτότητα είναι «φασίστας ή κομμουνιστής ή συνομωσιολόγος». Δεν μου εξήγησε βέβαια σε ποια από τις προαναφερθείσες κατηγορίες εντάσσεται ένας 11χρονος που λιποθυμά από την πείνα.

Για τον Πάγκαλο, την Μέρκελ, τα ανθρωποφάγα μίντια και τους σπεκουλαδόρους η Ελλάδα πήγε κατά διαόλου γιατί οι Έλληνες δεν μπορούσαν να καθίσουν σε μια καρέκλα και ήθελαν διακοπές. Αλλά υπάρχει και μια άλλη εξήγηση: η Ελλάδα είναι ένας τεράστιος τόπος εγκλήματος με τους εργαζόμενους να μην είναι οι θύτες αλλά τα θύματα – απατημένοι με τις κρατικές βιομηχανίες τους λεηλατημένες και τις καταθέσεις τους αποστειρωμένες από τα οικονομικά παιχνίδια.

Αλλά όταν πέρασαν από την δραχμή – που τόσο αγαπούσαν οι τουρίστες – στο ευρώ πείραξαν τα νούμερα του ελλείμματος. Γιατί το έκαναν αυτό; Γιατί το ευρώ είναι κάτι περισσότερο από νόμισμα. Είναι ένα πλέγμα νόμων και κανονισμών που απαγορεύει να υπάρχει χώρα με έλλειμμα πάνω από 3%.

Αυτό όμως είναι αδύνατο να γίνει σε μια περίοδο ύφεσης καθώς απαιτεί περικοπές δαπανών όταν αυτές είναι πιο απαραίτητες από ποτέ. Φοβούμενη λοιπόν η Ελλάδα ότι θα μείνει έξω από τον χορό του ευρώ στράφηκε στην Goldman Sachs. Εκείνη μαγείρεψε τα νούμερα για το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 400 εκατομμυρίων δολαρίων. Όταν όμως το κόλπο αποκαλύφθηκε το 2009 οι Έλληνες κλήθηκαν να πληρώσουν τα σπασμένα στους ομολογιούχους. Το ποσό ανερχόταν σε 14.000 δολάρια ανά οικογένεια.

Όταν ήμουν ερευνητής του αμερικανικού Υπουργείου Δικαιοσύνης – την περίοδο που υπήρχε ακόμη δικαιοσύνη στις ΗΠΑ – θα είχαμε ονομάσει «απάτη των αγορών» το κόλπο με τα παράγωγα, θα είχαμε συλλάβει τους υπαίτιους ή στην καλύτερη των περιπτώσεων θα τους είχαμε αναγκάσει να επιστρέψουν την «μίζα».

Πρέπει λοιπόν να πληρώσει η Goldman Sachs; Όχι κατά τον Πάγκαλο που θεωρεί ότι το θύμα είναι εξίσου υπεύθυνο με τον θύτη κάτι που αποδεικνύεται από το «μαζί τα φάγαμε». Αλλά οι φωτογραφίες δείχνουν ότι μόνο ο Πάγκαλος, και όχι ο 11χρονος μαθητής του άρθρου των NYT, τα έφαγε όλα.

Θα πήγαινα για μεσημεριανό μαζί με τον Πάγκαλο για να καταλάβω ακριβώς τις απόψεις του αλλά έφυγε με έναν ρόγχο παχύδερμου όταν τον ρώτησα για τον πρώην πρωθυπουργό της Ισλανδίας που κατέληξε στην φυλακή επειδή υπέκρυψε παιχνίδια με την οικονομία της χώρας. Ίσως δεν ήθελε να φάμε παρέα γιατί τον ρώτησα εάν πιστεύει ότι πρέπει και αυτός να πάει στην φυλακή...

*¹ Όνομα αντιήρωα στις ταινίες με τον Austin Powers
*² Πολυδιαβασμένος συγγραφέας και ερευνητής δημοσιογράφος για το BBC Newsnight και τον Guardian.
* Ο πρωτότυπος τίτλος του άρθρου είναι: My Big Fat Greek Minister

Ο Γκ. Πάλαστ με τον Θ. Πάγκαλο

Πηγή: Vice.com