Το μάθημα του Νότη Παπαδόπουλου...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Τελευταία μέρα του Ιουνίου, λίγο πριν τις οχτώ το πρωί, έξω από σούπερ μάρκετ. Οι υπάλληλοι κουβαλούν και αδειάζουν στους κάδους τα σκουπίδια του καταστήματος. Και ένα συνηθισμένο ζευγάρι, άνθρωποι από αυτούς που αποκαλούμε της διπλανής πόρτας,
ψαρεύουν ήδη εκεί μέσα τρόφιμα, κοιτάζοντας ταυτόχρονα γύρω τους με αμηχανία - μήπως τους πάρει το μάτι κανενός γνωστού προφανώς. Σκουπίδια από την παραγωγή στην κατανάλωση, πριν προλάβουν καλά-καλά να πέσουν στον κάδο.
Τελευταία μέρα του Ιουνίου, μεσημεράκι. Ουρά έξω από το κοινωνικό παντοπωλείο της γειτονιάς. Περιμένουν με υπομονή, μπαίνουν ένας-ένας, παίρνουν ο καθένας το κάτι τις του και αποχωρούν. Μια νεαρή κοπέλα συναντά μια άλλη ακριβώς απ' έξω και απολογείται για τη σακούλα της: Είναι για τη θεία μου, που δεν μπορεί να κινηθεί. Και λέει ψέματα φυσικά, δεν είναι καθόλου για τη θεία της, είναι για την ίδια και την οικογένειά της.
Τα ξέρουμε, θα πείτε. Όλοι σκοντάφτουμε πάνω τους, λυπόμαστε, θυμώνουμε και τρομάζουμε - τι μας περιμένει αύριο. Πολλοί μάλιστα είμαστε όχι θεατές, αλλά πρωταγωνιστές τους. Τα ξέρετε, εντάξει. Ένα όμως δεν ξέρετε: Ότι όλοι οι άνθρωποι που περιμένουν έξω από κοινωνικά παντοπωλεία, βυθίζονται σε κάδους σκουπιδιών, παραδέρνουν στην καθημερινή έρημο της επιβίωσης, θα συμπεριφέρονταν αλλιώς αν είχαν διαβάσει Νότη Παπαδόπουλο. Ναι, ναι, τον δημοσιογράφο του Συγκροτήματος.
Διότι ο Νότης Παπαδόπουλος τους αποδεικνύει ότι δεν έμαθαν ακόμα το μάθημά τους. Ο Νότης Παπαδόπουλος στιγματίζει το απαράδεκτο να ζουν ακόμα και σήμερα πάνω από τις δυνατότητές τους, να φορτώνουν τις πιστωτικές τους κάρτες, να μην ζητούν αποδείξεις, να κλέβουν το κράτος. Ο Νότης Παπαδόπουλος προειδοποιεί ότι αυτή η άφρων συμπεριφορά θα εμποδίσει τη ρύθμιση του χρέους, με ολέθριες συνέπειες. Και ο Νότης Παπαδόπουλος, τέλος, προβλέπει ότι αν με αυτά τα "σκέρτσα" καταφέρουμε να οδηγηθούμε και σε εκλογές, θα μοιάζει με παιγνίδι η Αγγλία της Θάτσερ μπροστά στην Ελλάδα της αφροσύνης μας.
Τραγικό να μην φτάνουν αυτές οι σοφές διαπιστώσεις του Νότη Παπαδόπουλου μέχρι το τελευταίο νοικοκυριό. Θα άλλαζαν όλα. Δεν μπορεί αλήθεια το έγκυρο "Βήμα", με τη βοήθεια της κυβέρνησης και την ευγενική χορηγία κάποιας τράπεζας, να διανείμει το συγκεκριμένο άρθρο παντού όπου εκδηλώνεται το ανεπίδεκτο μαθήσεως των Ελλήνων; Στους κάδους σκουπιδιών ιδιαιτέρως;

Aló Presidente!

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, απο το Red NoteBook...

Τον Μάιο του 1999 βγήκε για πρώτη φορά στον αέρα της κρατικής τηλεόρασης της Βενεζουέλας η εκπομπή «Αλό Πρεζιντέντε», με παρουσιαστή… τον Ούγκο Τσάβες. Όλοι ήθελαν να μιλήσουν με το νέο ηγέτη, να του πουν τα προβλήματά τους και να μάθουν το πρόγραμμα της κυβέρνησης,

και αν γινόταν αυτό χωρίς περιττούς ενδιάμεσους, ακόμα καλύτερα. Ήταν τέτοια η επιτυχία της εκπομπής, που επί 13 χρόνια ο Τσάβες ξεκινούσε κάθε Κυριακή το πρωί στις 11, και συνήθως τελείωνε γύρω στις 5 το απόγευμα –το «Αλό Πρεζιντέντε», δηλαδή, ήξερες πότε θα ξεκινήσει, όχι όμως και πότε θα τελείωνε.

Δεν ήταν μόνο οι βενεζουελάνοι που ήθελαν να μιλήσουν με τον Πρόεδρο. Πιο πολύ απ” όλους, την εκπομπή τη χρειαζόταν ο ίδιος ο Τσάβες. Ελλείψει κόμματος, και σ” ένα περιβάλλον εντελώς εχθρικό, η πολιτική του δύσκολα θα μπορούσε να φτάσει αλλιώς στους πολίτες της Βενεζουέλας, και μάλιστα τόσο γρήγορα και «αδιαμεσολάβητα», όσο το επέτρεπε η κρατική τηλεόραση.
Θυμήθηκα την εκπομπή αυτές τις μέρες που, οι μέχρι χτες πολέμιοι του «επίδοξου έλληνα Τσάβες» –έτσι χλεύαζαν τον Αλέξη Τσίπρα διαφόρων μεγεθών opinion leaders–, σπεύδουν τώρα να του απευθύνουν το δικό τους Aló Presidente!, καταθέτοντας αιτήματα και συμβουλές –πάνω απ” όλα, όμως, μη χάνοντας ευκαιρία να του δηλώσουν τη δυσανεξία τους για τους περιττούς ενδιάμεσους, δηλαδή… τον ΣΥΡΙΖΑ.
Μια εκδοχή του φαινομένου είχαμε πέρσι τέτοιον καιρό, ενόψει του ιδρυτικού συνεδρίου. Η εικόνα που φιλοτεχνούσαν τότε ήταν αυτή ενός πολέμου μεταξύ Τσίπρα και «συνιστωσών», με τις δεύτερες να υπονομεύουν υποτίθεται τον πρώτο –και τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να καλείται, σε διάφορους τόνους, να δείξει ποιος έχει το πάνω χέρι, διαλύοντας με αποφασιστικότητα τα απομεινάρια της εποχής του 3%.
Μετά το τέλος των συνιστωσών, σειρά έχουν τώρα τα στελέχη του κόμματος που …«δεν καταλαβαίνουν». «Τα περισσότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ», γράφει ο Αντώνης Καρακούσης στο χτεσινό Βήμα, αποδίδοντας μάλιστα τις απόψεις του στον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα (!), «είναι πρόσωπα που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην πολιτική διεκδίκηση [...] βγαλμένα από μικρές περιθωριακές ομάδες που έδρασαν κυρίως στον δρόμο [εξ ου και] δυσκολεύονται να κατανοήσουν την πρόκληση μιας αριστερής διακυβέρνησης σε συνθήκες αστικού καθεστώτος». Ηθικό δίδαγμα: ή με αυτούς που καταλαβαίνουν τι σημαίνει κυβέρνηση, ή με τους περιθωριακούς.

Άκου, καραγκιοζάκο...

Cogito ergo sum...

"Δυστυχώς, στρεβλώσεις σε αρκετούς τομείς τής ζωής μας συνεχίζουν να υπάρχουν..." Έτσι άρχισε η Ρίτσα Μπιζόγλη να εκφωνεί την επόμενη "είδηση" στο δελτίο ο-θεός-να-τις-κάνει ειδήσεων των 8 του Αντέννα το περασμένο Σάββατο 21 του μηνός. Αν θέλετε να ακούσετε την "είδηση" αλλά και το συνοδευτικό πρόστυχο ρεπορτάζ ενός καραγκιοζάκου ονόματι Γιώργος Παπακωνσταντίνου, δείτε το δελτίο στο webtv τού σταθμού (η επίμαχη "είδηση" αρχίζει στο 9'22"). Αν πάλι βαριέστε, το ρεπορτάζ τού καραγκιοζάκου ανέβηκε και στον ιστοτόπο τού σταθμού, απ' όπου και την αντιγράφω (σημ.: οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):


Να καταδικάσουν την προσπάθεια, ενός δημοφιλή προορισμού, της Κέρκυρας, στον τουριστικό πρωταθλητισμό, προσπαθούν οι εργατοπατέρες του νησιού. Μέσα από έναν δεκάλογο, ζητούν από τους ξενοδοχοϋπαλλήλους να θέσουν σε εφαρμογή τον συνδικαλιστικό μεσαίωνα κόντρα στον εργασιακό που καταγγέλλουν.

«Να ζητήσουν να πάρουν τα κλειδιά (σ.σ. των ξενοδοχείων). Διότι όλα αυτά που ζητάνε και με όλα αυτά που φέρνουν, δεν θέλουν τίποτα άλλο, να καταστρέψουν την ιδιοκτησία. Έχουν διαθέσει τη ζωή τους και τα χρήματά τους, για να έχουν αυτοί οι κύριοι απασχόληση», δήλωσε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ξενοδόχων Κέρκυρας, Παναγιώτης Μπράμος στον ΑΝΤ1.

Σύμφωνα με τις δέκα… εντολές οι εργαζόμενοι στα τουριστικά καταλύματα και τα ξενοδοχεία, πρέπει να καρφώνουν στο σωματείο, τους προϊσταμένους τους. Να γίνουν πληροφοριοδότες για οτιδήποτε αφορά στη λειτουργία του ξενοδοχείου για να βγαίνει και το απεργιακό πρόγραμμα. Να σταμπάρουν συγκεκριμένες περιπτώσεις συναδέλφων τους  για να την πληρώνουν με το νόμισμα που τους αξίζει. Και πριν από όλα αυτά να δουλεύουν χαλαρά.

«Έχουν δικαίωμα να διεκδικήσουν τα χρήματά τους. Αλλά δεν επιτρέπεται να στρέφεται ο αγώνας εναντίον των τουριστών. Διότι ένας τέτοιος αγώνας είναι εναντίον των τουριστών», ανέφερε επίσης στον ΑΝΤ1 ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Τουριστικών Καταλυμάτων Κέρκυρας, Κωνσταντίνος Μπρεντάνος.

Κεκλεισμένων των θυρών...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    
Οι συνειρμοί μπορεί να είναι πολλοί. Ο ένας πριν από ένα χρόνο, τηλεοπτικός: το μαύρο που σκέπασε τις οθόνες, όταν έκλεισε η δημόσια τηλεόραση και μέχρι να ξανανοίξει το έτι πλέον μνημονιακό υποκατάστατό της με τον ξενέρωτο τίτλο ΝΕΡΙΤ. Ο άλλος συνειρμός παλαιότερος, αλλά κινηματογραφικός, και μάλιστα κλασικός: το φινάλε της ταινίας του Μάρτιν Σκορτσέζε «Νονός νούμερο 2».
Εδώ ο Μάικλ Κορλεόνε (Αλ Πατσίνο), που τον είχαμε κατασυμπαθήσει ως αθώο φοιτητή στον «Νονό νούμερο 1», αποφασίζει ότι το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον και ότι άρα τελικά θα γίνει αυτό που δεν ήθελε: ο επόμενος αρχηγός της μαφιόζικης «φαμίλιας». Για τον λόγο αυτό, όταν η συμβία του, ερμηνευμένη από την Νταϊάν Κίτον, πάει να μπει στο γραφείο, όπου σχεδιάζει με τους κολλητούς του την επόμενη σειρά εκτελέσεων, ο Μάικλ/Πατσίνο τής κλείνει την πόρτα κατάμουτρα. Η οθόνη κατόπιν σκοτεινιάζει καθώς πέφτουν οι τίτλοι του τέλους.
Δεν μπορώ να διαβεβαιώσω για το πόσο και το πότε οι τίτλοι του τέλους είναι έτοιμοι να πέσουν στη σκοτεινή οθόνη των σημερινών πολιτικών μας πραγμάτων. Αλλά πιστεύω πως το κλείσιμο της πόρτας της Βουλής των Ελλήνων μάλλον συνάδει με την ανέκαθεν πολιτική εκείνη σημειολογία που θέλει την εξουσία να είναι αρσενική και τον λαό να είναι γυναίκα, παιδί ή –το καλύτερο– γυναίκα και παιδί ταυτοχρόνως. Πρέπει να είναι κανείς απίστευτα αφελής για να μην κατανοεί ότι το έργο «εξουσία» περιλαμβάνει και κάποιες χαρντ σκηνές βίας και σεξ που μπορεί να χαλάσουν τα αγνά ήθη του λαού/παιδιού/γυναίκας. Οθεν, το να του κλείσουμε την πόρτα (της Βουλής αλλά και των κομματικών ανακτοβουλίων) στα μούτρα είναι τελικά προς το καλό του.
Θα μου πείτε ότι υπερβάλλω. Οχι τόσο διότι τα θερινά τμήματα της Βουλής θα λειτουργούν, διασώζοντας την υποτιθέμενη ομαλή –και στην ουσία όλο και πιο προσχηματική– λειτουργία του πολιτεύματος. Αλλά διότι τα Μέσα, με πρώτα και καλύτερα τα «χαζοκάναλα» που όλοι τα βρίζουν, αλλά και περίπου όλοι βλέπουν, αναγνωρίζουν και αξιολογούν τον κόσμο μέσα από αυτά, είναι κοντά μας, μέσα στο κάθε σπίτι ακόμα και το πιο πενόμενο, δήθεν για να μας πληροφορούν για τα όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες. Μην ανησυχείτε: Η ίδια βαρετή λιτανεία των ίδιων και των ίδιων επίπεδων και βαρετών προσώπων θα είναι και πάλι ακροβολισμένη στα δελτία και τα στρογγυλά τραπέζια. Από εκεί, χοροστατούντων των ιερέων και επισκόπων (anchormen και anchorwomen), θα αναπέμψει τις δεήσεις της στον Μολώχ της πληροφόρησης και θα μας διαφωτίσει για τις συγκλονιστικές αλλαγές του πρόσφατου ανασχηματισμού, που, όπως και όλοι οι προηγούμενοι, θα σημάνει την οριστική ανάκαμψη, ανάπτυξη κ.λπ. της πολύπαθης «Νέας Ελλάδας».
Οσο ωστόσο και αν φαίνεται οξύμωρο, όλη αυτή η ροή (ή μήπως ο οχετός;) της πληροφόρησης λειτουργεί όχι ως αντίδοτο, αλλά ως ιδανικό λειτουργικό συμπλήρωμα του εξουσιαστικού αποκλεισμού της μέγιστης πλειοψηφίας της κοινωνίας από όλα τα ουσιώδη. Το να νομίζουμε ότι ξέρουμε είναι προϋπόθεση για να μη ζητούμε να μάθουμε. Για μια πραγματική δημοκρατία, συνώνυμη της πιο φιλόδοξης επανάστασης, θα πρέπει αντιθέτως να βρεθούν οι ιδέες, οι συμπεριφορές, οι θεσμοί που θα κάνουν τον πολίτη πραγματικό συμμέτοχο στη γνώση και την πληροφορία που καθορίζουν τη ζωή του. Αλλιώς, με ανοιχτή είτε με κλειστή Βουλή, με φωτεινά ή σκοτεινά τα κανάλια, με ή χωρίς εκλογές, η μοίρα μας θα αποφασίζεται κεκλεισμένων των θυρών.

Τηλεοπτική Δημοκρατία...

the three mooges...

Τελειωμό δεν έχει η καταμέτρηση των σταυρών για τους υποψήφιους ευρωβουλευτές που αν συνεχιστεί με αυτούς τους ρυθμούς θα τελειώσει μετά τις ευρωεκλογές του 2019.
Το τοπίο πάντως έχει ξεκαθαρίσει. Ο σοφός ελληνικός λαός έστειλε στο ευρωκοινοβούλιο τους πιο αναγνωρίσιμους, αυτούς που παρήλαυναν καθημερινά κι επί μήνες
από τις οθόνες των τηλεοράσεων. Και καλά έκανε. Γιατί να κάτσεις να ψάξεις τα ονόματα των ευρωψηφοδελτίων για να δεις ποιος αξίζει περισσότερο την ψήφο σου; Αφού έχουν έτοιμη την απάντηση για σένα η Όλγα Τρέμη κι ο Νίκος Χατζηνικολάου.

Ακόμα και στην εποχή του διαδικτύου, οι Έλληνες πολίτες επέλεξαν αυτούς που τους είπε η τηλεόραση. Ψήφισαν δημοσιογραφική προπαγάνδα, μπάλα, τραμπουκισμό, ακαδημαϊκό συντηρητισμό, λαϊκισμό, τρολάρισμα του Συνταγματικού Δικαίου και φασισμό. Μέχρι και ηθοποιό διαφήμισης κόντεψαν να στείλουν στις Βρυξέλλες.

Από την άλλη, τίμησαν με την ψήφο τους και τον Μανώλη Γλέζο και την Κων/να Κούνεβα. Σε μια ευρωβουλή τίγκα στους εθνικιστές η Ελλάδα θα στείλει έναν ήρωα της Κατοχής και μια Βουλγάρα μετανάστρια που έφαγε βιτριόλι στο πρόσωπο. Κι αυτό από μόνο του είναι πολύ σημαντικό.

Από κανάλα σε κανάλα να πετάω...

Μαρία Τριαντοπούλου, απο το TVXS...

Αγαπημένα μου Μίντια, τι κακό κι αυτό που σας βρήκε... Από όπου και να το γυρίζατε, από όποια οπτική γωνιά κι αν το αναλύατε δεν σας έβγαινε με τίποτα.

 Διάβασα, μάλιστα, ότι το MEGA φέτος, για πρώτη φορά, ήρθε τρίτο στην θεαματικότητα το βράδυ των εκλογών, ενώ πρώτη θέση κατέλαβε το ΣΤΑΡ με τον κ. Χατζηνικολάου στο «τιμόνι της ενημέρωσης». 

Και το ΑΝΤ1 και το ΣΚΑΙ ακόμα πιο κάτω από το MEGA. Ομολογώ ότι το χάρηκα. Όχι ότι το ΣΤΑΡ είναι καλύτερο, αλλά η ακραία προπαγάνδα, η ειρωνεία και η τρομοκρατία που είχαν εξαπολύσει το τρίδυμο ΜEGA, ANT1 και ΣΚΑΙ προεκλογικά δεν είχε προηγούμενο.

Και να τους βλέπεις την Κυριακή το βράδυ να προσπαθούν με κάθε τρόπο να πουν το άσπρο μαύρο – ακριβώς δηλαδή όπως και οι κκ Σαμαράς και Βενιζέλος – και να μας στείλουν εντελώς αδιάβαστους. Είναι άλλο να λέμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δρόμο μπροστά του και πιθανά δεν πέτυχε ακόμα την εκλογική εκείνη νίκη που θα έστελνε αυτόματα την κυβέρνηση σπίτι της αύριο – κυρίως γιατί δεν είχαμε βουλευτικές εκλογές - και άλλο να αμφισβητούμε το γεγονός της νίκης αυτής στις ευρωεκλογές ή στην Περιφέρεια Αττικής ή σε αρκετούς δήμους της χώρας.

Κι ενώ τα ξεπουλημένα και αδιάντροπα ΜΜΕ έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τη συνεχή και απαράδεκτη παραπληροφόρηση, κι ενώ δεν υπάρχει ούτε ένα τηλεοπτικό κανάλι που να μην είχε – άλλοτε καλυμμένα και άλλοτε απροκάλυπτα – διαλύσει την εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Τσίπρα προσωπικά τελικά εν μέρει τα μίντια απέτυχαν.

Εν μέρει μόνο, γιατί η προπαγανδιστική δύναμη των μέσων είναι τεράστια και μπορούν με ευκολία να χειραγωγήσουν τις εκλογικές συνειδήσεις.  Είναι, δηλαδή, ένα πραγματικό ζητούμενο, το τι πλειοψηφία θα είχε εξασφαλίσει ο ΣΥΡΙΖΑ ή και τα άλλα μη στηριζόμενα από τα ΜΜΕ κόμματα, αν αυτά δεν είχαν εξαπολύσει την τόσο ξεκάθαρη φιλο-κυβερνητική προπαγάνδα τους και αν δεν είχαν «ασπασθεί» με τόσο πάθος την κυβερνητική τρομοκρατία εναντίον των κομμάτων της «καταστροφής».

Αντίο σας κύριε Σαμαρά...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Καλά, καλά. Άφεςαυτοίς. Ο Σαμαράς τα φυσάει - και δεν κρυώνουν. Το Mega τα μασάει - και δεν χωνεύονται. Και το σύμπλεγμα της διαπλοκής τα κοπανάει - και δεν μαλακώνουν. Για τα αποτελέσματα των εκλογών φυσικά ο λόγος. Με τα οποία την έχουν κάνει την αριθμητική μαλλιά κουβάρια.
Προσθέτουν, αφαιρούν, πολλαπλασιάζουν, διαιρούν, υπολογίζουν τετραγωνικές ρίζες. Γιατί όλα αυτά; Για να αποφύγουν, να ξορκίσουν, να σβήσουν, να θάψουν, τις καταραμένες λέξεις: Νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Νίκη της Αριστεράς για πρώτη φορά.

 

Διότι, ό,τι και να λένε, όσο κι αν παπαριάζουν σε αναλύσεις οι κλόουν των αναλύσεων, η αλήθεια είναι αλήθεια: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος - και με διαφορά. Πρώτος - με τις σημαίες και τα συνθήματά του. Πρώτος - με τους ανθρώπους και την ηγεσία του. Πρώτος - με τις θέσεις και το πρόγραμμά του. Πρώτος - χωρίς ελιές και τρολιές. Πρώτος, πώς το λένε; Έπαιρναν οι άνθρωποι το ψηφοδέλτιό του και το κάρφωναν στην κάλπη - και στην καρδιά των Μνημονίων και των μνημονιακών. Ένα μεγάλο ΟΧΙ στον Σαμαρά και στο μνημονιακό μπλοκ. Κι ένα μεγάλο ΝΑΙ στα τσογλάνια της Αριστεράς.
Διότι επίσης, για όσους δεν κατάλαβαν, τα παραμύθια περί περιστασιακής ψήφου και ψηφοφόρων μιας χρήσεως που κάποτε θα ξαναγυρίσουν σαν τα πρόβατα στο μαντρί τελείωσαν χθες. Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας έδωσε το παρών σε μια δύσκολη μάχη. Με ένα ολόκληρο θίασο τρόμου απέναντί του. Όλο το σινάφι των ΜΜΕ όχι απλώς εχθρικό, αλλά και έτοιμο για κάθε ατιμία. Όλο το ευρωπαϊκό κογκλάβιο των αγοραίων και των αγορών με τη χερούκλα του απλωμένη πάνω από την Ελλάδα. Όλο το σύστημα εξουσίας, χρήματος, διαπλοκής, με γυμνά δόντια - και όποιον αρπάξει η μασέλα του.

Ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στη Μεταπολίτευση;

Ευθύμης Τσιλικίδης,  Ερανιστής...

Και πάλι στην επικαιρότητα αυτή η απίστευτη ιστορική διαστρέβλωση, ενόψει ευρωεκλογών. Σύμφωνα με τον κεντρικό άξονα του «επιχειρήματος», Αριστερά = κρατισμός, Κρατισμός = διαφθορά, άρα Διαφθορά = Αριστερά και, τέλος, φυσικά, Διαφθορά = Αριστερά = ΣΥΡΙΖΑ.

Με αυτό το απίστευτο λογικό άλμα, παπαγαλάκια του ιδεολογικού τομέα της συγκυβέρνησης προσπαθούν στα διάφορα ΜΜΕ να απαλλάξουν το δικομματισμό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ 1974-2014 από τις πολιτικές του ευθύνες και να ισχυριστούν ότι είχαμε, δήθεν, ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στη χώρα, όσο και αν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις ήταν Νέα Δημοκρατία και ΠΑ.ΣΟ.Κ. με απόλυτη αυτοδυναμία και συνολικά ποσοστά του δικομματισμού άνω του 80%, στη χειρότερη περίπτωση.

Παραλείπουν βέβαια να μας πουν ότι:

α) η σοσιαλδημοκρατία ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ακριβώς Αριστερά (ακόμα και στην ιδρυτική διακήρυξη της 3^ης Σεπτέμβρη 1974 μόνον 3 φορές αναφέρεται η λέξη σοσιαλισμός)

β) η υπόλοιπη σοσιαλδημοκρατική Ευρώπη που έζησε με τον κρατισμό πραγματική ευημερία (η περίοδος 1950-70 χαρακτηρίζεται «χρυσή εποχή» από φιλελεύθερους ιστορικούς κι αυτό το γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους οι Έλληνες μετανάστες), καθόλου δεν έφτασε στα δικά μας επίπεδα διαφθοράς, άρα δεν είναι ιδεολογικό το ζήτημα

γ) το ελληνικό κομματικό κράτος υπέθαλψε αφ’ ενός τη φοροδιαφυγή και αφ’ ετέρου την εισφοροδιαφυγή των εργοδοτών καθαρά για ψηφοθηρικούς λόγους. Έτσι συντηρήθηκε άλλωστε η ηγεμονία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ

δ) η αναξιοκρατία ήταν για πολύ καιρό βολική γιατί εξυπηρέτησε κομματικά και ιδιωτικά οφέλη των ελίτ, με το διορισμό στις υψηλές κρατικές θέσεις «έμπιστων» αξιωματούχων

Πρώτη φορά ΑΡΙΣΤΕΡΑ, αυτό, τους τρομάζει…

Κατερίνα Μπρέγιαννη, απο την Αυγη...

Όλα τα αθέμιτα μέσα, όλο το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, εντός και εκτός Ελλάδας, οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι, αναλυτές, δημοσκόποι, καναλάρχες έχουν σπεύσει στη στήριξη του Σαμαρά. Με τα χιλιοειπωμένα ψευδοδίλληματα περί σταθερότητας – αστάθειας, αλλά και εξόδου από το ευρώ επιχειρείται η τρομοκράτηση του εκλογικού σώματος, με σκοπό την υφαρπαγή, για άλλη μια φορά, της πολυπόθητης ψήφου…

Παλαιοκομματικά εργαλεία μαζί με νέα εφευρήματα ανασύρονται από το οπλοστάσιο της χειραγώγησης κοινού. Η καταστροφολογία για την οικονομία βρίσκεται σε πρώτο πλάνο, ακολουθούν οι θρήνοι για τις δήθεν επιτυχίες που θα χαθούν,  το «πλεόνασμα» της αφαίμαξης και της εξαθλίωσης ενός ολόκληρου λαού για το οποίο, δεν ντρέπονται να πανηγυρίζουν.
Μια γρήγορη σταχυολόγηση όσων ακούσαμε το τελευταίο διάστημα της προεκλογικής περιόδου περιλαμβάνει:
α) Δηλώσεις του κ. Γιούνκερ αμέσως μετά το debate για την ακαταλληλότητα του Αλέξη Τσίπρα, ως πρωθυπουργού. Δεν περιμέναμε βέβαια να τον επιβραβεύσει για το στρίμωγμα για το τι έγινε στις Κάννες, που του έκανε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από μόνες τους οι δηλώσεις αυτές αποτελούν ευθεία παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας, για την οποία βέβαια η κυβερνητική κάστα επιχαίρει, όπως ταιριάζει απόλυτα στα ήθη, μιας αποικιοκρατίας.
β) Δηλώσεις, πάλι του κ. Γιούνκερ στο Bloomberg για τον κίνδυνο που επιφυλάσσουν οι πρόωρες εθνικές εκλογές. «Αυτό που δεν χρειάζεται η Ελλάδα, θα ήταν μία κυβερνητική κρίση, ή μία κατάρρευση της κυβέρνησης. Αυτό θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο», τόνισε ο κ. Γιούνκερ.
γ) Ο οίκος αξιολόγησης Fitch προχώρησε σε αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από "B-" σε "B". Έρχεται να επιβεβαιώσει και να στηρίξει, 3 μέρες πριν τις εκλογές, εμπράκτως το «success story» Σαμαρά που ζούμε, μιλώντας για αξιοθαύμαστη μείωση του ελλείμματος της Ελλάδας τα 4 τελευταία χρόνια και ότι η πιο δύσκολη φάση της προσαρμογής έχει περάσει. Μόνος κίνδυνος, οι πρόωρες εκλογές!
Το κυρίαρχο χρηματοπιστωτικό κατεστημένο, αναβάθμισε την Ελλάδα προεκλογικά, την ζωή όμως των Ελλήνων, ποιος θα την αναβαθμίσει;

Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση...

Κιμπι,   (13/5/2014, ένα τρόπον τινά προεκλογικό ποστ)

Το σύστημα λατρεύει τα προσχήματα, τις προφάσεις, τα πρωτόκολλα, τους κώδικες δεοντολογίας. Όσοι για διάφορους λόγους είναι καθηλωμένοι στα σπίτια τους, κατ’ επιλογήν ή αναγκαστικά,

και το βασικό μέσο πρόσληψης της πραγματικότητας (ή ενός παραμορφωμένου ειδώλου της) είναι γι’ αυτούς η τηλεόραση, παρηγορητικά ανοικτή τις περισσότερες ώρες τις μέρες, παίρνουν μια ισχυρή δόση απ’ τα προσχήματα αυτά. Ο τηλεοπτικός χρόνος είναι τετμημένος σε περίπου τρία ίσα μέρη. Το ένα τρίτο είναι πρόγραμμα, ψυχαγωγικό ή ενημερωτικό, φρέσκο ή επανάληψη. Το δεύτερο τρίτο είναι αυτοδιαφήμιση. Και το τρίτο τρίτο είναι καθαρή διαφήμιση. Το ΕΣΡ είναι αλλού, είναι διακοπές, είναι σε αγρανάπαυση, γενικώς δεν είδε και δεν ξέρει τίποτα για τον καταστρατηγούμενο κανόνα δεοντολογίας περί αναλογίας προγράμματος και διαφήμισης.

Ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στ’ αλεύρι, πάντως, οι υπεύθυνοι ροής των καναλιών τηρούν απαρέγκλιτα τον προεκλογικό κανόνα. Όταν πρόκειται να πέσουν τα διαφημιστικά σποτ των κομμάτων για τις εκλογές, προηγείται αυστηρά η προειδοποίηση: «Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση». Λες και οι τηλεθεατές είναι τόσο μαλάκες, ώστε υπάρχει περίπτωση να νομίσουν ότι το σποτ της Ν.Δ. περί «νέας Ελλάδας» διαφημίζει το θρυλικό pretty bra, ότι το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ που δηλώνει πως «η υπομονή μας τελείωσε» προβάλλει τη μαγική σίτα και ότι το σποτ της «Ελιάς» που αυτοπροβάλλεται ως μοναδικός παράγοντας σταθερότητας δεν μιλάει παρά για το pretty pants, που μαζεύει και σταθεροποιεί τις πατσοκοιλιές. «Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση» επιμένουν οι βράχοι της δεοντολογίας, λες και δεν είναι αρκετή η διαφήμιση των άθλων του Σαμαρά και των ανδραγαθημάτων του Βενιζέλου που προηγείται στα δελτία ειδήσεων και στις από-ενημερωτικές εκπομπές, λες και οι άλλες διαφημίσεις, οι κατ’ ευφημισμόν εμπορικές, που προηγούνται ή ακολουθούν είναι λιγότερο πολιτικές από τις κατ’ όνομα πολιτικές διαφημίσεις.

Ο τρόμος ως μήκος...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Την περασμένη Τετάρτη 30 Απριλίου, παραμονή της εργατικής Πρωτομαγιάς, παρά λίγο να θρηνήσουμε θύματα, να κλάψουμε (όσοι ακόμα δεν θεωρούμε το κλάμα ξεπερασμένο πολιτικό συναισθηματισμό) στην κυριολεξία, ανθρώπινες ζωές (για το «ανθρώπινες», βέβαια,
ας κρατήσουμε κάποια επιφύλαξη έτσι όπως κατάντησαν την ανθρώπινη υπόσταση οι Σαμαρινοβενιζέλοι και όλος ο υπόλοιπος θίασος της λαθραίας οικονομίας και της εμπορευάμενης συνείδησης??? μια ειρκτή δηλαδή μέσα στην απόλυτη καταισχύνη), παρά λίγο επαναλαμβάνω να θρηνήσουμε στην κυριολεξία ποδοπατημένες έως (βιολογικού) θανάτου ζωές, τις ίδιες ζωές στις οποίες ο ψυχικός και νοητικός θάνατος έχει ήδη επέλθει λόγω υπερβολικής δόσης απελπισίας στην οποία είναι εθισμένες. Σ' αυτή την ανείπωτη βαρβαρότητα του εθισμού στην απελπισία όπου σε οδηγεί η κατερείπωση - ενός προς ένα - όλων εκείνων των φραγμάτων που υδροδοτούν το ανθρώπινο ον σε εύφορη κατάσταση. Τετάρτη πρωί λοιπόν στη λαϊκή αγορά του Κολωνού. Οι εργαζόμενοι στις λαϊκές αγορές που απεργούν, αποφασίζουν να μοιράσουν, ως τρόπο διαμαρτυρίας και ταυτόχρονα αλληλεγγύης, δωρεάν προϊόντα της δουλειάς τους. Αποτέλεσμα; Ένα πλήθος που όρμησε σαν νομαδική ορδή να αρπάξει τρόφιμα. Μέχρι και οι άνθρωποι της λαϊκής αγοράς πηδούσαν έντρομοι πάνω από τους πάγκους για να μην ποδοπατηθούν από το φρενιασμένο πλήθος. Από εκείνη τη μάζα που ακαρεί φτάνει από την ανάδευση στην ταραχή και από κει στην έκρηξη της τυφλής ανάγκης. Και ιδού μπροστά μας, μέσα στον «ξανθό Απρίλη» του Σολωμού, πώς γίνεται πραγματικότητα (και αγριότητα επίσης) το όνειρο του Γκαίμπελς για την φοβερή επίδραση που έχει πάνω στη μάζα το σοκ από «την καταστροφή της καθημερινότητας». Ιδού πώς η βραχεία ανάγκη αποσυσχετίζει τα όντα πρώτα από τον εαυτό τους και ύστερα από τους άλλους. Ιδού πώς μετατρέπεται το ποιητικό απαρηγόρητο της παραμυθίας, σε δάκρυ που τυφλώνει και υποβιβάζει την όραση σε απόσταση χειρονομημένης αρπαγής. Ιδού πώς αιμορραγεί έως θανάτου η παρηγορητική ικανότητα χωρίς την οποία ο άνθρωπος δεν υφίσταται.

Η ακαταμάχητη Λογική του Γιάννη Πρετεντέρη...

Του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη... Όλους μπορείς να τους νικήσεις, εκτός από τη Λογική, με το λάμδα κεφαλαίο. Η Λογική είναι ακατανίκητη, ακαταμάχητη, αναπόφευκτη, αδήριτη και διάφορα άλλα από άλφα. Δυο και δυο θα κάνουν τέσσερα εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν κι όποιος τα βάζει με τη Λογική, είναι σα να τα βάζει με τις μαθηματικές αρχές, με τους φυσικούς νόμους, με τον Θεό τον ίδιο. Ο Θεός να μας φυλάξει.

Ο Γιάννης Πρετεντέρης είναι ο Μέγας Διάκονος της Λογικής, με το λάμδα κεφαλαίο, τύφλα να ‘χουνε δηλαδή ο Αριστοτέλης και ο Ράσελ μαζί. Διαβάστε το πόνημά του στο ΒΗΜΑ της Κυριακής και θα αντιληφθείτε περί τίνος πρόκειται: «Η Ευρώπη του κοινού νομίσματος στηρίζεται σε μια σειρά από κανόνες και υποχρεώσεις για όσα κράτη έχουν κοινό νόμισμα. Μας αρέσουν, δεν μας αρέσουν, αυτοί είναι οι κανόνες και οι υποχρεώσεις. Θέλουμε το ευρώ; Εφαρμόζουμε τους κανόνες και εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις που επιβάλλει το ευρώ, είτε είναι φετίχ είτε δεν είναι. Δεν θέλουμε να εφαρμόσουμε τους κανόνες και να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις; Κουνάμε μαντήλι στο ευρώ και βαδίζουμε καμαρωτά στη δραχμή, το ρούβλι, το γρόσι και σε ό, τι άλλο τραβάει η ψυχή μας. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει και ούτε προβλέπεται να υπάρξει, αν ψηφιστεί ο Τσίπρας ή η μούμια του Λένιν ή ο Βελζεβούλ αυτοπροσώπως».

Καταλάβατε ζαγάρια; Ή το ένα ή το άλλο, το τρίτο, το τέταρτο, το πέμπτο αποκλείονται εντελώς. ‘ Η με το ευρώ ή με το γρόσι, τελειωμένη υπόθεση. Ούτε διαπραγμάτευση ούτε συσχετισμός δύναμης, ούτε λαϊκός παράγοντας, τι να φτουρήσει ο λαϊκός παράγοντας μπροστά στα ατσάλινα τείχη της Λογικής. Τα γράφει αυτά ο Πρετεντέρης είκοσι ημέρες πριν από τις ευρωεκλογές, εκεί όπου οι λαοί τις Ευρώπης θα κληθούν να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Σιγή ασυρμάτου...

Ουδέν Σχόλιον...

     ..έχει επιβληθεί στα ΜΜΕ και στα χείλη κυβερνητικών, σε ό,τι αφορά μνημονιακά θέματα και προσταγές.

     Λέξεις όπως ''τρόϊκα'', ''εφαρμοστικοί νόμοι'', ''μνημόνιο'', ''Τόμσεν'', και λοιπές βρισιές, έχουν απαγορευτεί για το επόμενο 25ήμερο.
     Έχουν αντικατασταθεί από ''ανάπτυξη'', ''έξοδος στις αγορές'', ''πλεόνασμα'', ''κοινωνικό μέρισμα'', ''ελάφρυνση'', ''παροχές''.

     Καμία κουβέντα για τις κοντά 100.000 απολύσεις που θα γίνουν στο Δημόσιο έως το 2018!  Άχνα για την νέα μείωση συντάξεων και μισθών! Άκρα του τάφου σιωπή για τα νέα μέτρα ύψους πάνω από 7,5 δις για τα επόμενα τρία χρόνια!
     Για όλα αυτά που προβλέπει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα  (αυτή είναι η διατύπωση για το ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ), αυτοί που το συμφώνησαν και έχουν δεσμευτεί ότι θα το εφαρμόσουν, τάχα δεν έχουν ιδέα!

     Θα τα ανακαλύψουν ξαφνικά ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ,
     ..όπου εντελώς ''ξαφνικά'' όλοι οι δείκτες θα ξαναπάρουν την κατηφόρα, και όπου η οικονομία μας εκεί που πήγαινε με υπερηχητικές ταχύτητες, άξαφνα θα ''επιβραδύνει'' πάλι σαν μουλάρι στον ανήφορο,
     ..και ''δυστυχώς'' και ''παρά την θέλησή τους'', νέα μέτρα και πάλι θα χρειαστούν για ''να μην πάνε χαμένες οι ως τώρα θυσίες του ελληνικού λαού''!
     Βεβαίως ''αυτά θα είναι και τα τελευταία μέτρα που θα χρειαστούν'' καθώς ''η οικονομία μας έχει πιά θωρακιστεί πλήρως'',  ''χάρη στις προσπάθειες και την εργατικότητα της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού ξεχωριστά''!

Παλιό κινεζικό ρητό: κάνε κάποιον να πεινάσει και θα σε συγχωρήσει, κάντον επαίτη και θα συντριβείς στις ευρωεκλογές...

Τρυπιο Ευρω...

Ξέρετε γιατί Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ θα συντριβούν στις επερχόμενες ευρωεκλογές, κι ας μην προϊδεάζουν περί αυτής της εξέλιξης οι στημένες δημοσκοπήσεις; Οχι τόσο γιατί ο λαός πεινά όσο γιατί εξευτελίζεται.
Αυτά που συμβαίνουν, ακόμα και λιποθυμίες συνωστισμένων, όπου γίνεται δωρεάν διανομή τροφίμων ή άλλων απαραίτητων για την επιβίωση προϊόντων δεν θυμίζουν χώρα που βρίσκεται στο δρόμο τής ανάπτυξης. Περισσότερο φέρνουν στο νου εικόνες από τριτοκοσμικά κράτη στα οποία οι πλούσιοι ηγεμόνες τού πλανήτη πετούν από ψηλά όσπρια, λαχανικά και φρούτα φιλανθρωπίας, τα οποία πρώτα τους έχουν κλέψει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, από τη γη τους. Πείτε μου εσείς, όσο λούμπεν προλετάριος κι αν είναι αυτός που περιμένει επί ώρες για να πάρει μια σακούλα με ρύζι και ζυμαρικά πώς είναι δυνατό να περιμένουν ο Αντ. Σαχλαμαράς κι ο Β. Βενιζέλος πως θα τους ψηφίσει γιατί τους ακούει να αυτοθαυμάζονται για τα πρωτογενή τους πλεονάσματα και την έξοδό τους στις αγορές; Ο δανεισμός πέρα από τις δυνάμεις μας και το ότι σταματήσαμε να παράγουμε δεν ήταν ο λόγος που μπήκαμε στα μνημόνια; Αλλαξε τώρα κάτι ώστε  να αφήσω τη μίρλα και να ξεχυθώ στους δρόμους να πανηγυρίσω μαζί με την Ολ. Τρέμη, τον Γ. Πρετεντέρη και τον Πάθος για το Χρήμα σε Κάνει Παύλο Τσίμα;...

Η Μαρία Σπυράκη έσωσε το έθνος!

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Γνωρίζατε ότι στο διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ των εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012 κατέφταναν σχεδόν καθημερινά στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας αεροπλάνα από την Ιταλία; Γνωρίζατε ότι τα αεροπλάνα αυτά ήταν γεμάτα χρήματα που διοχετεύονταν στην Τράπεζα της Ελλάδος και από εκεί στις εμπορικές τράπεζες; Για να μη φαλιρίσουν,
λέει, οι τράπεζες και μαζί τους και τα κόμματα της εξουσίας. Εσείς προφανώς δεν τα γνωρίζατε όλα τούτα, τα γνώριζε όμως η κ. Μαρία Σπυράκη, η τότε κυβερνητική ρεπόρτερ του Μega και νυν υποψήφια ευρωβουλευτής της Ν.Δ.
«Η συνείδησή μου, ως πολίτη, ως Ελληνίδας, δεν μου επέτρεψε να δω το δημοσιογραφικό μου συμφέρον. Εκτίμησα ότι δεν έπρεπε να το πω. Το πήρα στο μαξιλάρι μου, κύριε Χατζηνικολάου» δήλωσε η κ. Σπυράκη στην εκπομπή «Στον Ενικό» του Star. «Η χώρα», συνέχισε, «τότε καιγόταν και εκτίμησα ότι δεν έπρεπε να το πω. Πίστευα ότι αυτό ήταν το εθνικό μου καθήκον». Η κ. Σπυράκη έδρασε ως Ελληνίς, έψαυσε την άγρια πέτρα του βουνού, γεύτηκε την αλμύρα του πελάγου, αφουγκράστηκε τη βοή των προγόνων και μετά είπε ψέματα, για να διασώσει το έθνος, το δικό μας έθνος, όχι το "Έθνος" του Μπόμπολα.
Αν είχε αφουγκραστεί εις βάθος τους προγόνους, η κ. Σπυράκη θα είχε ακούσει και τη φωνή του ποιητή: «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές». Σιγά τα ωά. Τι να μας πούνε τώρα οι σολωμοί, τι να φτουρήσουνε μπροστά στον μέγα ποιητή του βραδινού δελτίου; Πήγαν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος στην παρουσίαση κάποιας από τις ποιητικές συλλογές του Διονύσιου; Δεν πήγαν.

Το μαξιλάρι της Μαρίας…

outelogos...outelogos...

Αν είχαμε λεφτά, οι θεατρικές επιθεωρήσεις θα είχαν γεμίσει κόσμο. Όχι καρφίτσα δε θα έπεφτε, αλλά ο κάθε καθιστός σε καρέκλα, θα είχε και άλλον ένα στην αγκαλιά του.

Το κωμικό στοιχείο που υπήρχε πάντα στην πολιτική -και όχι μόνο-, τώρα έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια του γελοίου. Πέρα από την φρασεολογία καφενείου και χαμαιτυπείου που ακούμε συχνά, έχουν ξεπεράσει το αλληλοκάρφωμα και καρφώνουν και τον εαυτό τους πια.
Η κα Μαρία Σπυράκη ως δημοσιογράφος του κρατικού MEGA καναλιού μέχρι πρότινος, αποφάσισε να μας σώσει και αυτή μέσω του καλού και σταθερού πόστου της Ευρωβουλευτίνας. Επάνω στη φόρα που είχε πάρει και έλεγε διάφορες παπαρδέλες μπας και πείσει τα πρόβατα να την ψηφίσουν, έριξε και την ατάκα περί του μαξιλαριού της και του μυστικού που κρύβει το άτιμο (το μαξιλάρι φυσικά).
Λίγο πολύ, όλοι θα έχετε διαβάσει τι έχει γίνει και θα πρέπει να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στη κυρά Μαρία που κράτησε το στόμα της κλειστό και δε χρεοκοπήσαμε εμείς και κρατήθηκε η Ευρώπη στα πόδια της. Φυσικά όπως μας ενημέρωσε, το θέμα το γνώριζαν και άλλοι δημοσιογράφοι από το MEGA και δεν είπε κανένας τίποτα.

5΄ τρις ημερησίως...

της Ευγενιας Λουπακη, stokokkino.gr...

Έχετε κομάρες, ζαλάδες, θολούρες, τσαντίλες και σας ανεβαίνει η πίεση με διάφορα που δεν σας αρέσουν στον ΣΥΡΙΖΑ;
Έχετε καούρες, κρυάδες, ταχυκαρδίες και αναγούλες εξαιτίας διαφόρων προσώπων, που δεν σας αρέσουν τον ΣΥΡΙΖΑ;
Έχετε θλίψη, κατάθλιψη, μανία, τάσεις φυγής και ιδιώτευσης εναλλάξ λόγω συνδυασμού των ανωτέρω;

Εχω μια συνταγή για σας:
Αγνοείστε όλους αυτούς που σας λένε να μην βλέπετε τηλεόραση. Αγνοείστε αυτούς που σας χαρακτηρίζουν μαζοχιστές και άλλα τέτοια.

Δείτε τηλεόραση. Δείτε δελτία ειδήσεων. Δείτε ενημερωτικές, πολιτικές εκπομπές.
Δείτε π.χ. πώς το πρωί της Κυριακής, το ΜΕΓΚΑ αφιερώνει μία ολόκληρη ώρα τηλεοπτικού χρόνου, στην Σαμπιχά Σουλεϊμάν, καθοδηγώντας την βήμα-βήμα να πει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ “υπάκουσε” στο τουρκικό προξενείο. Πώς την διορθώνουν πατερναλιστικά στον αέρα όταν μιλάει για “τουρκική” μειονότητα- “εννοείτε μουσουλμανική κυρία Σαμπιχά”. Πώς έχουν προσκεκλημένο και τον Πασόκο υφυπουργό Εργασίας Β. Κεγκέρογλου, για να υπάρξει απ’ ευθείας διάλογος και να του πει η Σαμπιχά τα προβλήματα των Ρομά, που φυσικά θα τα κοιτάξει αμέσως ο υφυπουργός, τώρα που τα έμαθε, διότι πού να τάξερε, αν δεν υπήρχε το ΜΕΓΚΑ;

Ω τι χαρά! Το δελτίο του ΜΕΓΚΑ καταρρέει...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Μέσα στο χειμώνα της ψυχής μας, μικρές αχτίδες φωτός ξεπροβάλλουν κάπου, κάπου από τα μαύρα σύννεφα. Αχτίδες μικρές και αχτίδες μεγάλες, σαν την κατάρρευση του βραδινού δελτίου ειδήσεων του ΜΕΓΚΑ, του πάλαι ποτέ κραταιού δελτίου τους ενός εκατομμυρίου τηλεθεατών,
που ανεβοκατέβαζε κυβερνήσεις και πατζούρια, κινούσε ταν Γαν, θεράπευε την φαλάκρα, την ποδάγρα και την φαινυλοκαιτονουρία. Στους μισούς έχουν μειωθεί οι θεατές του δελτίου, διακόσιες χιλιάδες έχασε μόνο εντός του 2014, βρέθηκε μακράν στη δεύτερη θέση μετά το δελτίο του ΑΝΤΕΝΑ και κάποιες ημέρες βρίσκεται πίσω και από το STAR. Κι αν πας στις ηλικίες 15-44, σε αυτές που οι τηλεορασάδες αποκαλούν «δυναμικά κοινά», εκεί γίνεται η νυξ του Αγίου Βαρθολομαίου, το δελτίο του ΜΕΓΚΑ εξαφανίζεται από το χάρτη.

Μόνο οι παλαιοί έχουν μείνει να βλέπουν το δελτίο του Μπόμπολα, του Ψυχάρη, του Βαρδινογιάννη. Άλλοι από συνήθεια –πάει ενστικτωδώς το χέρι στο ρημάδι το τηλεκοντρόλ- άλλοι από βαρεμάρα, άλλοι για να σιχτιρίσουν, να εκτονωθούν και να αποφύγουν το βραδινό αφέψημα του ύπνου. Λίγοι έχουν απομείνει κι αυτοί παρακολουθούν το δελτίο του ΜΕΓΚΑ σαν σήριαλ, για να δουν πως εξελίσσονται καθημερινά τα πάθη, τα μίση, οι δολοπλοκίες και οι πομπές του καθεστώτος.

Το βραδινό δελτίο του ΜΕΓΚΑ είναι το σήριαλ του καθεστώτος, με πρωταγωνίστρια τη μικρή και αθώα ΄Ολγα, που έχει μικρές και αθώες απορίες. «Είναι δυνατόν, Γιάννη μου, να υπάρχουν κόμματα που υποκύπτουν στο Τουρκικό Προξενείο;», «είναι δυνατόν, Παύλο, μου να υπάρχουν κόμματα που να επιθυμούν της καταστροφή της οικονομίας;», πόσες και πόσες ιστορίες, πόσες και πόσες απορίες. Άλλως ειπείν, γκαιμπελισμός δια της αθωότητας.

Ο Γιάννης και ο Παύλος στους οποίους απευθύνεται η Όλγα είναι οι δευτεραγωνιστές του σήριαλ. Ο Γιάννης είναι ο κακός, ο πάνκακος μπάτσος, πιο κακός και από τον Αστυνόμο Θεοχάρη στο «Καλημέρα ζωή». «Μίλα σκουλήκι, ξέρασέ τα όλα, το ξέρω ότι προσκυνάς το Τουρκικό Προξενείο, ότι πριονίζεις την οικονομία μας. Σκουλήκι!».

Γέλωτας Πικρός...

my pillow book...

 

Από τα παράθυρα  όλων ανεξαιρέτως  των  Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, οι εξάγγελοι της «ενημέρωσης» επιχείρησαν ακόμη μία φορά, να προσβάλουν τη νοημοσύνη μας. Οι γηπεδικού χαρακτήρα αλαλαγμοί των ψιττακών της Ελληνικής Τηλεδημοκρατίας μας για τη δήθεν αναγνώριση του πρωτογενούς πλεονάσματος από τη στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, προκαλούν μόνο τον γέλωτα! Γέλωτα παρόμοιο με εκείνον των πανηγυρισμών για την έξοδο στις αγορές χρήματος. 

 

Ήταν ξεκάθαρα -και μιλούσαν από το περασμένο καλοκαίρι τα νούμερα από μόνα τους και ήταν βέβαιο ότι μόνο από θαύμα ή με τη βοήθεια λογιστικών αλχημειών θα μπορούσε ποτέ να δημιουργηθεί πρωτογενές πλεόνασμα σε ένα κράτος με μια κοινωνία χειμαζόμενη, με εξαντλημένη τη φοροδοτική ικανότητα και με τους ελεγκτικούς μηχανισμούς διαχρονικά ανεπαρκείς κι από πάνω, τώρα, ξεχαρβαλωμένους. 

 

Μαρτυρούσαν εγκαίρως, λοιπόν, οι αριθμοί ότι αυτό το πλεόνασμα είναι για τα πανηγύρια κι όχι για πανηγυρισμούς και ήδη ο διεθνής Τύπος έχει αρχίσει να χλευάζει την προθυμία του ευρωπαϊκού ιερατείου να ενστερνιστεί τη σουξεδιάρικη ιστορία του μικρότατου κυβερνήτη μας. 

Το πλεόνασμα του Γιάννη και της Όλγας...

 του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Πόσο είναι, καλοί μου άνθρωποι, το πρωτογενές πλεόνασμα που έφτιαξαν με τα χεράκια τους ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο, 5% ο ένας, 95% ο άλλος κι άντε να ξεχωρίσεις ποιος είναι ο ένας και ποιος ο άλλος; Είναι 1, 5 δισ. ευρώ, είναι 3, 5 δισ. ευρώ, πείτε μου γιατί θα σκάσω. Πώς κάνετε έτσι, κύριέ μου, για 2 δισ.,
εδώ έχουμε μπει σε τροχιά ανάπτυξης κι εσείς ασχολείστε με τα ψιχουλάκια του Κοντορεβιθούλη; Ασχολούμαι διότι το ζήτημα δεν είναι οικονομικό, είναι φιλοσοφικό. Αν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ούτε στους στεγνούς αριθμούς, τότε δεν έχουμε κανένα σταθερό σημείο προσανατολισμού, είμαστε αθύρματα αφημένα στο τυχαίο, πούπουλα χήνας που τα παρασέρνει ο άνεμος.
Όταν έχεις απορία για τους αριθμούς, βάλε τα κανάλια, μου έλεγε η μαμά μου, τότε που τα κανάλια ήταν η ΕΙΡΤ και η ΥΕΝΕΔ, σε αντίθεση με τώρα που έχουμε μόνο ΥΕΝΕΔ. Έβαλα λοιπόν και εγώ δυο - τρεις από τις ΥΕΝΕΔ και έμαθα απ' όλες ανεξαιρέτως ότι το πλεόνασμά μας είναι 3, 5 δισ. Τόσο θα είναι, σκέφτηκα, αλλιώς πού θα έβρισκαν ο Γιάννης και η Όλγα λεφτά για να ανοίγουν γαλλικές σαμπάνιες ενώπιον των καμερών; Με 1,5 δισ. δεν παίρνεις ούτε Καΐρ Ρόδου αρετσίνωτη.
Χαρά τρανή με πλημμύρισε και θα ήμουν ακόμη πλημμυρισμένος, αν δεν έκανα το λάθος να μπω στο Ίντερνετ και να διαβάσω τα οικονομικά σάιτ, που έλεγαν τα μπαμπέσικα ότι το πλεόνασμά μας είναι μόλις 1,5 δισ. Σιγά ρε μην πιστέψουμε εσάς τους τεχνοκράτες και όχι τον Γιάννη μας και την Όλγα μας, που μας κρατάνε συντροφιά κάθε βράδυ, την ιερή ώρα του φαγητού. Τον Γιάννη και την Όλγα μας θα πιστέψουμε, που ανοίγουνε και σαμπάνιες, να τρέχει ο αφρός στην οθόνη, να τον αγγίζεις, να τον μυρίζεις κι όχι εσάς τους καρμοίρηδες που ζείτε καταχωνιασμένοι στους αριθμούς και τα κομπιουτεράκια.
Πόσο είναι, καλοί μου άνθρωποι, το πρωτογενές πλεόνασμα που ανακοίνωσε η Γιούροστατ; Μα η Γιούροστατ δεν ανακοίνωσε κανένα πρωτογενές πλεόνασμα. Ανακοίνωσε το χρέος που έχει φτάσει στο 175%, ανακοίνωσε το έλλειμμα που είναι στο 12%, ανακοίνωσε ότι χάσαμε 50 δισ. σε τέσσερα χρόνια, πλεόνασμα ευθέως δεν ανακοίνωσε ποτέ. Από τα συμφραζόμενα και από κάτι προσθαφαιρέσεις επιπέδου ντάχτα μπούχτα τρία τάλαρα προέκυψαν τα 3,5 δισ. Και αμέσως μετά βγήκε ο εκπρόσωπος της Κομισιόν και είπε ότι το πλεόνασμά μας είναι 1,5 δισ. και να ζήσουμε να το φάμε μέχρι κόκκαλο.
Όλα προφορικά, τίποτα γραπτό. Ουδείς, ούτε η Γιούροστατ ούτε η Κομισιόν, τόλμησε να βάλει την υπογραφή του και να βεβαιώσει ότι το πλεόνασμα είναι τόσο και προέκυψε έτσι. ΄Επεα πτερόεντα, να τα αρπάζουν στον αέρα ο Γιάννης μας και η Όλγα μας και να τα πλάθουν σαν πασχαλιάτικα κουλουράκια. Κουλουράκια με σαμπάνια γαλλική.