Ο σύγχρονος εντοιχισμός...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η γλώσσα της εξουσίας ποτέ δεν λέει την αλήθεια. Είναι μια μηχανή παραγωγής ψέματος που πρέπει να φανεί όσο γίνεται πιο αληθοφανές. Λένε εκσυγχρονισμό και εννοούν επιστροφή στον Μεσαίωνα. Ακόμα έχουμε την ελεύθερη αγορά που σημαίνει δικτατορία των πολυεθνικών.

Μας μιλούν για ανάπτυξη και στην πραγματικότητα είναι η εξαθλίωση ενός λαού. Και, φυσικά, δημοκρατία σημαίνει ΜΑΤ. Τώρα μας μιλούν για φυλακές υψηλής ασφαλείας.

Ο καλοπροαίρετος άνθρωπος καταλαβαίνει πως κάποιοι πολύ επικίνδυνοι κακούργοι δεν θα έχουν καμία δυνατότητα να αποδράσουν και έτσι η κοινωνία μπορεί να κοιμάται ακόμα πιο ήσυχα. Και αυτό βέβαια είναι μύθος. Οι αποδράσεις από τις φυλακές είναι σπάνιες, πράγμα που αποδεικνύει πως είναι υψηλής ασφαλείας ως προς τις αποδράσεις.

Φυλακή υψίστης ασφαλείας στην ουσία σημαίνει ένας τσιμεντένιος τάφος, όπου ο κρατούμενος θάβεται για να πεθάνει. Είναι η επαναφορά της θανατικής ποινής και μάλιστα της μαρτυρικής. Ο εντοιχισμός είναι ένας τρόπος μαρτυρικού θανάτου που καταργήθηκε σχετικά πρόσφατα.

Γι΄ αυτόν που η πολιτεία χαρακτήριζε ένοχο, έχτιζε γύρω του έναν τοίχο και άφηνε μόνο το κεφάλι του απ΄ έξω για να μπορεί το θύμα να αναπνέει και το μαρτύριο να κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο: Αλειφαν το κεφάλι του με μέλι για να προσελκύει τις σφήκες, του έδιναν με το ζόρι νερό για την παραγωγή περιττωμάτων και αυτά με τη σειρά τους πίεζαν βασανιστικά το σώμα.
Δεν είχαν από πού να διαφύγουν. Και περιττό να πούμε πως αυτό ήταν δημόσιο θέαμα. Οι φυλακές υψίστης ασφαλείας μάς απαλλάσσουν από αυτό το θέαμα, εκσυγχρονίζοντας τον εντοιχισμό.

Πάσα στη ΔΕΗ...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Από τον καιρό που επινοήθηκε η εξουσία -και η εξουσία επινόηση είναι του φαντασιακού, δεν είναι προϊόν της φύσης- πάντοτε υπήρχε μια απαράβατη προϋπόθεση. Οι εξουσιαζόμενοι να πιστεύουν πως βρήκαν μια απόλυτη αξία, θεό, αυτοκράτορα, έθνος. Ακόμα, μπορούμε να το προχωρήσουμε πιο μακριά,
όπως π.χ. Ελεύθερος Κόσμος, Ελεύθερη Αγορά, Δυτικές Αξίες, Ε.Ε., ευρώ κ.λπ. Ο πιστός, ο εξουσιαζόμενος πρέπει να καταλάβει καλά την αδυναμία του -τίποτε δεν γίνεται- και το μόνο που του μένει να κάνει είναι να έχει «άρτον και θεάματα». Πρώτοι οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες κατάλαβαν τη σημασία αυτού του δίπτυχου, για να φτάσει μέχρι τις μέρες μας, λιγάκι παραλλαγμένο, στη φόρμα αλλά όχι επί της ουσίας. Σήμερα έχουμε μπάλα και κατανάλωση.
Πιστεύω πως η βλακεία ενός λαού, προϋπόθεση κάθε εξουσίας, είναι αντίστοιχη με τις ώρες τηλεθέασης. Αντίθετα, η ευφυΐα του είναι μετρήσιμη με το καλλιτεχνικό ή πνευματικό έργο που δημιουργεί σε όλα τα επίπεδα. Ξέρουμε όλοι πως αυτός ο μικρός ένδοξος λαός που ανήκουμε όλοι έχει πανευρωπαϊκές πρωτιές στην τηλεόραση. Κι έτσι δεν μπορεί να κάνει διάκριση μεταξύ κυβέρνησης και εξουσίας. Ο κόσμος σήμερα είναι μοιρασμένος σε διάφορα διεθνή κέντρα εξουσίας, αυτό που λέγαμε παλιότερα ιμπεριαλισμούς, που μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο επανέκτησαν τις πρώην αποικίες τους με το χρέος. Σε αυτήν την περίπτωση δεν χρειάζονται εθνικές κυβερνήσεις. Τοποτηρητές χρειάζονται για να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Και η Ελλάδα δεν αποτελεί καμιά πρωτοτυπία. Σίγουρα η πραγματική εξουσία πειραματίζεται στη χώρα μας και μετράει τις αντιστάσεις αυτού του λαού. Αλλά κάνει περίπατο γιατί δεν υπάρχει αντίπαλος.

Ο μεταλλαγμένος φασισμός...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ποδοσφαιρική ομάδα, θα είχε κερδίσει το πρωτάθλημα, χωρίς κανείς να μπορέσει να αμφισβητήσει τα τέσσερα γκολ του (ποσοστιαίες μονάδες). Αλλά στην υπαρκτή πολιτική, και ιδιαίτερα στα κόμματα εξουσίας, η απλή λογική και τα απλά μαθηματικά δεν έχουν καμία σημασία. Με την αριθμητική του μπακάλη, αν οι ευρωεκλογές ήταν εθνικές, αθροιστικά ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. θα έβγαζαν 94 βουλευτές από τους 162 που έχουν σήμερα.
Δηλαδή θα έχαναν 68 βουλευτές. Με άλλα λόγια, ο κυβερνητικός συνασπισμός με την απώλεια 11 και πλέον μονάδων από τα ποσοστά που καταγράφηκαν στις εκλογές του Ιουνίου 2012, αν ήταν δημοκρατικός, θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί. Αλλά ποιος έχασε το φιλότιμο, για να το βρει ο Σαμαράς ή ο Βενιζέλος. Εχουμε μια κυβέρνηση που διοικεί τη χώρα με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, δηλαδή είμαστε πάντα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με δικτατορικά καθεστώτα. Και με αυστηρούς κοινωνιολογικούς όρους είναι μια κυβέρνηση φασίζουσα, κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τους διανοούμενους που διαθέτει, δεν εννοεί να το καταλάβει.
Και έτσι, εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να χαράξει τη σωστή πολιτική. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κινείται σαν να βρισκόμαστε σε μια κανονική κοινοβουλευτική περίοδο. Ενδιαφέρεται περισσότερο να αυξήσει τα ποσοστά του και λιγότερο να ριζώσει στην κοινωνία. Και εδώ είναι η αχίλλειος πτέρνα του. Το φασιστικό υβρεολόγιο που εξαπολύεται εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ αύριο θα γίνει πράξη, αν και όποτε με το καλό γίνει κυβέρνηση. Ολοι οι αντίπαλοί του θα ενωθούν και, με την υποστήριξη της Ε.Ε. και των ΗΠΑ, πιθανότατα να έχουμε σκηνικό τύπου Βενεζουέλας, στην καλύτερη περίπτωση, και στη χειρότερη ένα είδος Ουκρανίας. Εξάλλου αυτό σημαίνει το δίλημμα «Σταθερότητα ή χάος». Και αυτό είναι μια πραγματική δήλωση των Σαμαρά-Βενιζέλου: «Ή μας αφήνετε και κυβερνάμε αιωνίως, γιατί εμάς θέλουν Βρυξέλλες και Ουάσινγκτον, ή αλλιώτικα θα κάνουμε τη χώρα μπάχαλο με την έγκριση και την υποστήριξη των αφεντικών μας. Νομίζετε, κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, πως θα αντέξετε; Διάλειμμα θα είσαστε».
Και αυτό ας το πάρουμε στα σοβαρά. Η Χ.Α. έχει εμπεδωθεί για τα καλά στην ελληνική κοινωνία. Ο λανθάνων κοινωνικός φασισμός αυτής της χώρας βρήκε μια πολιτική έκφραση στο πρόσωπο μιας εγκληματικής οργάνωσης που στηρίζεται στην ωμή βία και το έγκλημα. Και το 10% αυτού του λαού την υποστηρίζει συνειδητά. Αν η Χ.Α. μεταλλαχθεί και πάρει την όψη του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας ή του UKIP της Βρετανίας, τότε ίσως φτάσει και τα ποσοστά τους. Σήμερα Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ μαζί έχουν 31% του εκλογικού σώματος. Μια εξευρωπαϊσμένη λοιπόν Χ.Α., που έχει μάλιστα και δύο στρατηγούς στο Ευρωκοινοβούλιο, ίσως μπει στον προβληματισμό της μελλοντικής συμμετοχής σε μια κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» μπροστά στην κομμουνιστική απειλή που εκφράζει ο «Κάστρο της Μεσογείου». Δηλαδή ο κ. Τσίπρας.

Η χαρά του Πάσχα...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ας αρχίσουμε με μια κακιά λέξη. Την «καύλα». Είναι από τις λέξεις που δεν πρέπει να λέγονται γιατί θεωρούνται χυδαίες, πρόστυχες και υβριστικές. Και όμως, ελάχιστοι γνωρίζουν την αρχική σημασία αυτής της λέξης, που αναφέρεται στην αρχαιοελληνική γραμματεία. Καυλός σημαίνει βλαστός. Και για να παίξουμε λίγο με τις λέξεις.
Η μεγάλη οικογένεια των Βλαστών, αν ήταν καθαρευουσιάνοι, θα την έλεγαν οικογένεια Καυλών. Αυτή η λέξη πέρασε στα λατινικά και έγινε CAULIS, που έχει παρεμφερή σημασία (κοτσάνι). Από αυτή τη ρίζα βγήκαν δεκάδες λέξεις, όπως το ρήμα καυλώ που σημαίνει σχηματίζω βλαστό, το επάγγελμα καυλοπώλης που σημαίνει μανάβης, και ακόμα έγινε χειρουργικό εργαλείο με το όνομα καυλοκλυστήρ. Για περισσότερα, ανοίξτε ένα οποιοδήποτε λεξικό. Αν θέλετε ακόμα κάτι παραπάνω, απευθυνθείτε στον δικό μας Γιάννη Η. Χάρη.
Εκ μεταφοράς αυτή η λέξη που ανήκε στη φύση, πέρασε στον άνθρωπο και υποδηλώνει ερωτική επιθυμία. Και από εδώ ενοχοποιήθηκε από τους πουριτανούς που είναι κατά της ζωής. Αυτοί οι εραστές τους θανάτου δεν μπόρεσαν να καταλάβουν πως, έστω και λεκτικά, ο άνθρωπος ξαναγύρισε στη φύση και έγινε μέλος του οικοσυστήματος. Αυτή η κακιά λέξη επανέρχεται και γίνεται αξιοπρεπής με το LIBΙDO του Φρόιντ. Αν ο Φρόιντ ήξερε καλύτερα αρχαία ελληνικά, θα είχε επινοήσει τον όρο «CAULA» και θα πηγαίναμε όλοι για ψυχανάλυση, πληρώνοντας βέβαια για να ξαναβρούμε τη χαμένη μας καύλα. Δηλαδή την επιθυμία ζωής.
Χρονιάρες μέρες. Εβδομάδα των παθών. Και μπροστά μας η Ανάσταση. Μήπως η καύλα έχει σχέση με την Ανάσταση; Μοιάζει σαν προβοκάτσια. Για να δούμε, είναι έτσι; Μήπως υπάρχουν δύο χριστιανισμοί; Ενας των αυτοκρατόρων και ένας άλλος του λαού; Εννοώ αυτόν της αδελφότητας και όχι αυτόν της εξουσίας. Οταν ο Συμεών ο νέος θεολόγος μιλάει για τον φαλλό Χριστού, μήπως εννοεί μια ανάσταση της ζωής; Μην τυχόν η ζωή είναι αθάνατη; Εμείς μπορεί σαν κύτταρα της ζωής να πεθαίνουμε. Αλλά τα ζωντανά κύτταρα πολλαπλασιάζονται με μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτά που πεθαίνουν. Στο ινδικό έπος «Μαχαμπαράτα» υπάρχει το αθάνατο παιδί, που εξηγεί πως δεν υπάρχει θάνατος. Αν πεθάνει το δέντρο, δεν χάνεται το δάσος. Και στη θέση του θα βγει ένας άλλος βλαστός. Απλά όλοι κάνουμε μια διαδρομή, που κάποτε θα τελειώσει. Αλλά πίσω μας ακολουθούν πολλοί άλλοι. Η ζωή είναι η μόνη δύναμη που έχουμε. Αυτός που λέει πως δεν γίνεται τίποτα, μας παίρνει το οξυγόνο μας.
Η Ανάσταση και η Επανάσταση είναι συγγενικές έννοιες. Ας φανταστούμε ένα Πάσχα που θα γιορτάζουμε την αιώνια ζωή και θα τη διεκδικούμε για μας, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας. Να γιορτάζουμε το Πάσχα, σαν μέρα απελευθέρωσης από τη μικρή μας ζωή, μια υπέρβαση του ασήμαντου και του φθαρτού προς την αιωνιότητα. Αλλά οι παπάδες είναι όργανα «του κράτους και της βίας», κατά την έκφραση του Αισχύλου, στον Προμηθέα Δεσμώτη. Είδαμε ποτέ καμιά διαμαρτυρία της Εκκλησίας για τα βασανιστήρια που είναι μια καθιερωμένη και επίσημη πρακτική του ελληνικού κράτους; Από τον Παπαδόπουλο μέχρι τους Σαμαρά και Βενιζέλο η καρδιά «της τάξης και του νόμου» σε κάποιους δύσκολους τομείς χτυπάει στον ίδιο ρυθμό. Και σκοτώνει.
Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως όλοι οι παπάδες, οι αστυνομικοί ή οι στρατιωτικοί είναι ίδιοι. Πάνω-κάτω είναι στην ίδια αναλογία που είναι όλη η ελληνική κοινωνία. Η διαφορά οφείλεται στην ιεραρχία. Αν κάποιος αστυνομικός μιλήσει, όπως μιλάμε εδώ στην «Εφ.Συν.», δεν είναι σίγουρο πως την άλλη μέρα θα έχει τη δουλειά του. «Γιατί τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά». Και σε αυτό το πνεύμα, δεν αποκλείεται να δούμε κάποια μέρα στα Εξάρχεια ένα σύνθημα που να λέει: «Μπάτσοι όλου του κόσμου, βρείτε το χωριό που γεννηθήκατε. Μη χτυπάτε τους δικούς σας».
Αυτές οι σκέψεις ήταν σημειώσεις για μια εκδήλωση στο Κιάτο, τη Μεγάλη Τρίτη, με αφορμή το τροπάριο της Κασσιανής. Αλλά ο παναγιότατος Μητροπολίτης Κορίνθου δεν βρήκε την εκδήλωση του γούστου του και έτσι ματαιώθηκε. Ας είναι καλά ο άνθρωπος.
Μου έδωσε ένα θέμα για τη Μεγάλη Εβδομάδα.

perkor29@gmail.com

Οι μεταλλάξεις του φασισμού...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Αν κοιτάξουμε τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης, όπως αυτός διαμορφώθηκε στις τελευταίες εθνικές εκλογές, θα εκπλαγούμε με την άνοδο των ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων. Να πάρουμε μια γεύση. Το κόμμα του αρχιδολοφόνου Αντερς Μπρέιβικ, που σκότωσε εν ψυχρώ 69 εφήβους στο νησί Ουτόγια της Νορβηγίας και τραυμάτισε δεκάδες άλλους, στην κατασκήνωση της Νεολαίας των Σοσιαλδημοκρατών,
στις εκλογές του 2013, πήρε 16,3% και μπήκε στην κυβέρνηση. Στην Ελβετία, η Ακροδεξιά έφτασε το 26,6% στις εκλογές του 2011. Στην Αυστρία, το ποσοστό τους ανέβηκε στο 26% στις εκλογές του 2013. Στη Γαλλία το ποσοστό τους είναι 13,6% στις εκλογές του 2012. Στην Ανατολική Ευρώπη τα πράγματα δεν πάνε καλύτερα. Στη Ρωσία έχουν 11,7%, στην Ουκρανία 10,5% και στην Ουγγαρία 16,7%.
Αλλά και στις χώρες όπου δεν εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο, όπως στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, τα ποσοστά τους είναι αντιστοίχως 0,2% και 0,3% και έχουν τεράστια επιρροή στα κόμματα εξουσίας. Η βαριά παράδοση του φρανκισμού και του σαλαζαρισμού πέρασε στη Δεξιά και τους Σοσιαλδημοκράτες, που αφομοίωσαν την ακροδεξιά ατζέντα.
Είναι το μοντέλο που θέλουν να μιμηθούν ο κ. Σαμαράς και το επιτελείο του. Εξ ου και ο εμφύλιος με τη Χρυσή Αυγή. Είναι θέμα ηγεσίας. Θα έχουμε μια ενιαία Δεξιά με την ηγεσία της Χρυσής Αυγής ή με την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας; Μέχρι πρόσφατα η φασίζουσα κυβέρνηση των Σαμαρά – Βενιζέλου περίμενε τον «εκπολιτισμό» των κουκουλοφόρων της Χ.Α., κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, και έδειξε απεριόριστη ανοχή. (Θα έλεγα και όλο το πολιτικό σύστημα που υποτίμησε τον κίνδυνο αυτής της εγκληματικής οργάνωσης.)
Τι έγινε και χάλασε αυτή η συναίνεση; Οι βιαιοπραγίες και τα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής ξεπέρασαν το ανεκτό όριο. Πριν κινηθεί η Δικαιοσύνη είχε προηγηθεί η δημοσιογραφική έρευνα. Και εδώ θα χρειαστεί να μνημονεύσουμε τις έρευνες του δικού μας Δημήτρη Ψαρρά για τον σύγχρονο ναζισμό στην Ελλάδα, χωρίς να ξεχνάμε και τους λίγους άλλους που κατάλαβαν σε βάθος αυτό το φαινόμενο.

Η μεγαλοπρεπής τσόντα του Σουλεϊμάν..

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Είναι ελάχιστοι αυτοί που δεν συμμερίζονται την άποψη πως η Ελλάδα πέρασε τετρακόσια χρόνια φρικτής σκλαβιάς κάτω από τον βάρβαρο ζυγό των Τούρκων. Ζούσαμε σε σκοτάδι αμάθειας και γι’ αυτό επινοήσαμε το κρυφό σχολειό από φωτισμένους καλόγερους που μας κράτησαν Ελληνες και χριστιανούς. Και φυσικά οι βάρβαροι Τούρκοι ουδέποτε έπαψαν να μας απειλούν. Και γι’ αυτό χρειάζεται η αμυντική θωράκιση της χώρας μας. Ολα αυτά, βέβαια, είναι ένας ανιστόρητος μύθος που καλλιεργείται από εθνικιστές όλου του πολιτικού φάσματος, με κύριους ωφελημένους την Ακρα Δεξιά και τους νεοναζιστές.

Ας βάλουμε μερικά ερωτήματα σε κάθε καλόπιστο άνθρωπο που έχει ενδώσει σ’ αυτό τον μύθο, χρησιμοποιώντας αδιάσειστα στοιχεία. Η Τουρκία συγκροτήθηκε ως κράτος το 1923, συνεπεία της Επανάστασης των Νεότουρκων το 1912, που επέβαλε στον σουλτάνο Αβδούλ-Χαμίτ ένα Σύνταγμα με ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Οταν ήρθαν στην εξουσία, με τον Κεμάλ πρόεδρο της Δημοκρατίας, έδιωξαν τον σουλτάνο, κατάργησαν τη θρησκευτική παιδεία, απαγόρεψαν την πολυγαμία και έδωσαν τα ίδια δικαιώματα στις γυναίκες. Το κράτος πια δεν είναι ισλαμικό, αλλά πολιτικό, εγκαταλείπουν το αραβικό αλφάβητο και το αντικαθιστούν με το λατινικό, ενώ αλλάζουν και το ημερολόγιό τους και στη θέση του βάζουν το γρηγοριανό.

Προπαγάνδα – πολιτικός λόγος – διαφήμιση...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Με τον όρο προπαγάνδα καταλαβαίνουμε την εκστρατεία που κάνει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς για να πείσει τους υπηκόους του πως ζουν σ’ έναν παράδεισο (για το οποίο κανείς δεν πείθεται) και να βρει συμμάχους στον διεθνή χώρο. Στήνονται τεράστιοι μηχανισμοί, ξοδεύονται αμύθητα ποσά, και κάποιες φορές τα καταφέρνουν. Η πρώην ΕΣΣΔ, μέχρι την πτώση της, είχε πολλούς πιστούς σε δεκάδες χώρες που δεν έβλεπαν την πραγματικότητα, αλλά την ειδυλλιακή εικόνα του σοσιαλισμού, όπως αυτή είχε παραχθεί στα εργαστήρια της KGB (που ήξερε επακριβώς ποιος είναι ο αυθεντικός κομμουνισμός και ποιοι είναι οι εχθροί του).

Ενα άλλο πετυχημένο κέντρο προπαγάνδας είναι το Χόλιγουντ, που σχεδόν όλες του οι παραγωγές, έμμεσα ή άμεσα, είναι στην υπηρεσία του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ και του αμερικανικού τρόπου ζωής. Φυσικά υπάρχουν και αριστουργήματα που έχουν παραχθεί, αλλά αυτά αποτελούν ελάχιστες εξαιρέσεις σε σχέση με τις δεκάδες χιλιάδες ταινίες που έχουν γυριστεί. Γνήσιο προϊόν αυτής της σχολής είναι τα σίριαλ. Οι γνωστές σαπουνόπερες που εθίζουν τον κόσμο στο ασήμαντο σε όλα τα επίπεδα. Ασήμαντα σενάρια, σκηνοθεσίες, ηθοποιοί κ.λπ., που στοχεύουν να εγκλωβίσουν τους τηλεθεατές στο τίποτα και να τεθούν εθελοντικώς εκτός κοινωνίας.

Ο σύγχρονος πολιτικός λόγος αποσκοπεί στην εξουσία. Οι ψηφοφόροι πρέπει να πειστούν για την παρουσία ενός κόμματος ή ενός αρχηγού «Μεσσία», που θα τους σώσει. Στη θέση του ενεργού πολίτη, έχουμε έναν ανενεργό πολίτη, που χάνει την προσωπικότητά του μέσα στη μάζα.

Εβραίοι υπέρ Αράβων...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Τελικά ποιος θα μας σώσει; Δεν βρίσκεται κάποιος αδιάφθορος, να μπει μπροστά και όλοι θα τον ψηφίσουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εγγύηση πως κάτι μπορεί να κάνει με τόσα λαμόγια που έχει μαζέψει από το ΠΑΣΟΚ; Αυτά και πολλά άλλα παρεμφερή ερωτήματα ακούς όπου και να βρεθείς. Ο κόσμος, όπου και αν είναι πολιτικά, αν ακόμα βρίσκεται κάπου, κουβαλάει τον σταυρό της φτώχειας και τον κυνηγούν οι απλήρωτοι λογαριασμοί. Και κάθε τόσο ένας καινούργιος καρκίνος. Αλλά στα λάθος ερωτήματα, υπάρχει πάντα και μια λάθος απάντηση. Εχω συναντήσει ανθρώπους που έχουν ψηφίσει όλα τα πολιτικά κόμματα. Δεν ξέρω γιατί, σκέφτηκα πως αυτοί οι άνθρωποι, έπαιξαν σε ένα πολιτικό χρηματιστήριο. Λίγοι βολεύτηκαν. Αλλά η μεγάλη πλειοψηφία ψήφισε την καταστροφή της.

Είναι δύσκολο να παραδεχτούμε πως οι σωτήρες και οι μεσσίες ανοίγουν το δικό τους μαγαζί και λειτουργούν για λογαριασμό τους με κεφάλαιο που τους έχουμε παραχωρήσει εμείς. Πού είναι η έννοια του πολίτη και ακόμα βαθύτερα πού είναι η έννοια του ανθρώπου; Με άλλα λόγια: Ποια είναι η δικιά μας ευθύνη απέναντι στην ίδια μας τη ζωή; Και τι σημασία δώσαμε σε ανθρώπους που έκαναν θαυμαστά πράγματα, που πέρασαν δίπλα μας και δεν τους γνωρίσαμε και η εξουσία τούς εξαφάνισε; Και τώρα το μυαλό μου πάει στον Ανρί Αλέγκ, που πέθανε πρόσφατα στη Γαλλία και, από ό,τι είμαι σε θέση να γνωρίζω, στη χώρα μας δεν γράφτηκε τίποτα. Ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος από το εξωτικό Αλγέρι; Ηταν από τους συνιδρυτές μιας μεγάλης καθημερινής εφημερίδας, της «Alger Republicain», διευθυντής και βασικός αρθρογράφος της οποίας ήταν ο Αλμπέρ Καμί, Γάλλος της Αλγερίας. Εκεί έγραφε και ο διάσημος Βερβερίνος διανοούμενος, Κατέμπ Γιασίν.

Η χούντα των δανείων...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μιλάμε για το απάνθρωπο δικτατορικό καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών και για τα στυγερά εγκλήματά της, αλλά λέμε ελάχιστα για το χρέος που φόρτωσε στις πλάτες μας και τη διόγκωση των κρατικών δαπανών. Το χρέος, από 32 δισεκατομμύρια δραχμές που ήταν το 1966, έφτασε το 1974 στο 114 δισ. Και για την ίδια περίοδο οι κρατικές δαπάνες από 38 έφτασαν στα 129 δισ. Η χούντα δεν πρωτοτύπησε. Παγκοσμίως οι δικτατορίες της περιόδου 1965-1985 υπερχρεώθηκαν για να δανειστούν ή για να ενισχύσουν και να εκσυγχρονίσουν τον κατασταλτικό τους μηχανισμό ή για να τα τσεπώσουν οι ίδιοι οι δικτάτορες, όπως στην περίπτωση του Μάρκο στις Φιλιππίνες ή του Μομπούτου στο Κονγκό και ακόμα του Πινοσέτ. Η προσωπική τους περιουσία ισοδυναμούσε με το εξωτερικό χρέος.

Η Παγκόσμια Τράπεζα, που ξεκίνησε σαν εργαλείο του ΟΗΕ για να βοηθήσει τις αποδεκατισμένες πρώην αποικίες, πέρασε στα χέρια των πιο πλούσιων χωρών και με το σύστημα του δανεισμού, έκαναν τις πρώην αποικίες πάλι αποικίες. Τριάντα χώρες που αντιπροσωπεύουν το 16% του παγκόσμιου πληθυσμού διαθέτουν το 59% των ψήφων στην Παγκόσμια Τράπεζα και οι υπόλοιπες 157 χώρες που έχουν το 84% των πολιτών του πλανήτη, έχουν μόνο το 41% των ψήφων. Στην ουσία είναι μια μηχανή για να κάνει το 1% των κατοίκων της Γης ακόμα πιο πλούσιους και το υπόλοιπο 99% να βυθίζεται σε όλο και μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση. Εφτά δισεκατομμύρια άνθρωποι παράγουν τα 9/10 του παγκόσμιου ΑΕΠ και το υπόλοιπο 1/10 είναι η περιουσία περίπου δύο χιλιάδων ανθρώπων. Αν αυτοί οι άνθρωποι πωλούσαν μόνο τα γιοτ τους θα εξαλειφόταν η πείνα σε παγκόσμιο επίπεδο για 8 μήνες.

Σήμερα υπάρχουν 127 χώρες χρεωμένες ώς τα μπούνια και μόνο 36 έχουν πλεόνασμα. Αν υπήρχαν κυβερνήσεις που να ενδιαφέρονταν για το καλό του τόπου τους και όχι για τις τσέπες των τοκογλύφων, θα έπρεπε να διαγράψουν μονομερώς το χρέος. Αυτό ισχύει απολύτως για τα χρέη που δημιούργησαν οι δικτατορίες. Για ποιο λόγο να πληρώνουμε τα χρέη της χούντας των συνταγματαρχών; Επειδή εκτέλεσαν, βασάνισαν, φυλάκισαν και εξόρισαν; Αποδοχή του χρέους των Απριλιανών σημαίνει άμεση αναγνώριση του καθεστώτος. Και όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά κάποια άλλη εποχή. Η Κούβα αρνήθηκε να πληρώσει το χρέος της στην Ισπανία όταν έπαψε να είναι αποικία της. Το ίδιο έπραξαν και οι Μπολσεβίκοι, το 1918, και δεν αναγνώρισαν το τσαρικό χρέος. Και όταν η Πολωνία έγινε ανεξάρτητη, διέγραψε το χρέος της. Και όταν έπεσε η δικτατορία του Τινόκο στην Κόστα Ρίκα, δεν πλήρωσε φράγκο στους πιστωτές της, στον Καναδά, και μάλιστα με διαιτησία των ΗΠΑ.

Ολα αυτά οδήγησαν τον σοφό καθηγητή Αλεξάντερ Σακ, έναν από τους θεμελιωτές του Διεθνούς Δικαίου, να γράψει ήδη από το 1927: «Εάν ένα δεσποτικό καθεστώς συνάψει ένα δάνειο, όχι για τις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά για να ισχυροποιήσει την τυραννία του, τότε αυτό το χρέος είναι απεχθές. Και αυτό το χρέος δεν είναι υποχρεωτικό για ένα έθνος». Με άλλα λόγια, ένα εξωτερικό δάνειο που δίνεται για την ανάπτυξη ενός έθνους, δηλαδή για παιδεία, υγεία, δημόσια έργα, κράτος πρόνοιας κ.λπ., είναι επενδύσεις κερδοφόρες και μπορούν να πληρώσουν ένα τίμιο δάνειο. Αλλά γι’ αυτό χρειάζεται ένα εθνικό κράτος και όχι κυβερνήσεις τραπεζιτών και διεθνών τοκογλύφων, που επενδύουν στην κομπίνα και τη ρεμούλα. Και αυτό το χρέος είναι ανέντιμο και δεν το πληρώνουμε.

Δεν είναι τυχαίο πως δύο νομπελίστες οικονομολόγοι, ο Πολ Κρούγκμαν και ο Τζόζεφ Στίγκλιτς, πιστεύουν πως η Ε.Ε. είναι κλινικά νεκρή, αγνοεί τους νόμους της οικονομίας και έχει μπει σε μια αυτοκτονική φάση, σύμφωνα με τα λεγόμενα της Σούζαν Ζορζ. Οι Βρετανοί αποικιοκράτες εκπαίδευαν στα καλύτερα πανεπιστήμιά τους τις ελίτ από κάθε αποικία και τους έκαναν κυβερνήτες, με το επιχείρημα πως η ανάπτυξη της μητρόπολης θα σημαίνει και ανάπτυξη της αποικίας. Οι αντίστοιχοι απόφοιτοι του σημερινού Χάρβαρντ είναι συνάδελφοι των υπαλλήλων της τρόικας και αρκούνται στον μισθό τους. Είναι αυτό που λέμε (λέτε) πετυχημένη καριέρα, βουτηγμένη στο αίμα των πολλών.

Τόσες εξεταστικές επιτροπές έχουν γίνει στη Βουλή. Θα βρεθεί κανείς να προτείνει μια επιτροπή για το χρέος; Εσένα το λέω, πεθερά, για να το ακούσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ή κάποιoς άλλος. Περιττό να δηλώσω πως είμαι ανεξίθρησκος.

perkor29@gmail.com

Mε τι μας ραντίζουν;

 Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ενας στους τρεις Ελληνες πιστεύει πως μας ραντίζουν. Αλλιώτικα δεν μπορούν να εξηγήσουν την αδράνειά μας μπροστά σε μια καταστροφή που μόνο ένας πόλεμος μπορούσε να προξενήσει. Η ναζιστική κατοχή κράτησε τρία χρόνια, δημιούργησε ένα ΕΑΜ και μαζικά συλλαλητήρια, σε συνθήκες απόλυτης βίας. Μια αφισοκόλληση ή ένα σύνθημα στον τοίχο επέφερε τη θανατική ποινή. Και ακόμα χειρότερα. Αν έμενες σε ύποπτη γειτονιά, Καισαριανή, Κοκκινιά, Καλλιθέα κ.λπ., ήταν απόδειξη της ενοχής σου και κινδύνευες να στηθείς στον τοίχο. ‘Η από ανώνυμη καταγγελία ή αν σε έπιαναν σε κάποιο μπλόκο. Τρία χρόνια έχουν περάσει από την έναρξη του οικονομικού πολέμου της τρόικας, που είναι ο σύγχρονος στρατός κατοχής. Ανήκω κι εγώ σε εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων που πιστεύουν πως μας ραντίζουν. Αλλά θέτω το ερώτημα: Με τι μας ραντίζουν;

Οπότε αναγκαστικά αυτό το σημείωμα θα γίνει «νουάρ» και με την άδεια του Πέτρου Μάρκαρη θα αναθέσουμε την έρευνα στον αστυνόμο Χαρίτο. Σίγουρα η μόλυνση του περιβάλλοντος και οι εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα έχουν πολλές επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου και οπωσδήποτε στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Υπάρχουν και τα μικροσωματίδια, η τρύπα του όζοντος, η διάχυτη πυρηνική μόλυνση από τα ατυχήματα στα εργοστάσια που παράγουν ηλεκτρισμό με πυρηνικά καύσιμα ή ακόμα και οι βόμβες που έχουν απεμπλουτισμένο ουράνιο. Υπάρχουν επίσης οι επικίνδυνες ακτινοβολίες από τηλεοράσεις, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα. Ολα αυτά επιδρούν αρνητικά στον οργανισμό και υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες που το επιβεβαιώνουν. Ραντιζόμαστε με όλα αυτά, αλλά δεν έχει εντοπιστεί κανένας ιός αδράνειας.

Οι Λαμπεντούζες είναι παντού...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

 Για περίπου τρεις αιώνες το Λονδίνο ήταν το μεγαλύτερο κέντρο αγοραπωλησίας σκλάβων. Τους μετέφεραν από την Αφρική αλυσοδεμένους, σε τόσο άθλιες συνθήκες που σχεδόν οι μισοί πέθαιναν και τους πετούσαν στη θάλασσα. Και όταν άδειαζε η θέση του διπλανού, τότε ο σκλάβος μπορούσε να απλώσει λίγο τα πόδια του και να ξεμουδιάσει. Ηταν τέτοια η αιμορραγία της Αφρικής, που έχασε σχεδόν όλο της τον ενεργό πληθυσμό και δεν μπόρεσε να ξαναπάρει από τότε πάνω της. Να προσθέσουμε και τον αποικισμό, που άλλαξε τις καλλιέργειες που έδιναν τροφή στους ντόπιους πληθυσμούς, για να φυτέψει καουτσούκ ή καπνά που δεν τρώγονταν, αλλά τα είχε ανάγκη ο αναπτυγμένος κόσμος. Καλές επενδύσεις. Αντίστοιχες θα έρθουν και εδώ. Τα διεφθαρμένα αποικιοκρατικά καθεστώτα τα διαδέχθηκαν αιμοσταγείς δικτατορίες και οι πόλεμοι έγιναν η καθημερινή πραγματικότητα. Η πείνα με τις αρρώστιες αποδεκάτισαν τον κόσμο. Σε αυτές τις καταστάσεις δεν υπάρχει άλλη λύση από την άτακτη φυγή με κατεύθυνση τη Δύση. Μεταξύ ενός βέβαιου θανάτου και ενός αβέβαιου, που ενθαρρύνεται με την ελπίδα του Θεού -παίζει και ο Θεός ρόλο στη μετανάστευση- φτάνουμε στη Λαμπεντούζα, όπου τριακόσιες πενήντα ψυχές από τη Σομαλία και την Ερυθραία χάθηκαν στον βυθό της θάλασσας. Στον υγρό τάφο της Μεσογείου βρίσκονται ακόμα 17.000 με 20.000 άνθρωποι, που έδωσαν την τελευταία τους πνοή, στη μάχη για να μπουν στο κάστρο της Ευρώπης.

Το Τείχος του Βερολίνου έπεσε. Αυτό το ασήμαντο τείχος έγινε το πιο διάσημο από όλα, γιατί είχε αντικομμουνιστική χρήση. Το τείχος που υπάρχει στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού, το μεγαλύτερο στον κόσμο, έμεινε άσημο, γιατί προστατεύει τον Ελεύθερο Κόσμο από τους λαθρομετανάστες. Εν τούτοις πάνω από δέκα εκατομμύρια άνθρωποι το πέρασαν παράνομα και τελικά πρόσφατα, έγιναν νόμιμοι. Η χαρά μας για την πτώση του «Τείχους του αίσχους» ήταν τόσο μεγάλη που ξεχάσαμε το νέο απόλυτο τείχος που χτίστηκε το 1995 με τη Συνθήκη του Σένγκεν. Από την πρώτη Συνθήκη του Δουβλίνου, έναν χρόνο μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, κάθε χρόνο υπογράφεται και μια σύμβαση για τον περιορισμό της μετανάστευσης. Τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. 400 νεκρούς είχαμε την περίοδο 1992-1995. 1.750, μεταξύ 1996-1999. Κάθε χρόνο οι νεκροί διπλασιάζονταν ή τριπλασιάζονταν. Για να φτάσουμε στους 6.000 νεκρούς το 2008-2011 (Πηγή: Λίστες Νεκρών. Ενωμένοι ενάντια στον Ρατσισμό. Αμστερνταμ).

H X.A. δεν έδυσε...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ας αρχίσουμε με ένα ερώτημα που μπορεί να φανεί και προβοκατόρικο. Το Αουσβιτς ήταν ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας ή μια γνήσια έκφραση του ευρωπαϊκού πολιτισμού; Αυτά που είδαμε να συμβαίνουν στην Ευρώπη μήπως είχαν ξαναγίνει σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, στους λαούς της Αφρικής, της Ασίας και της Αμερικής; Μήπως η έννοια του κατώτερου ανθρώπου είναι προϊόν του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού (η μια του πλευρά βέβαια, γιατί ήταν και η άλλη που δημιούργησε τις επαναστάσεις); Και ας αρχίσουμε από κάποια κλασικά ονόματα που μέχρι σήμερα είναι σεβαστά ως αναφορές. Και ας μιλήσουμε για τον Βολτέρο. Δεν ήταν αυτός που είπε πως οι λευκοί είναι ανώτεροι από τους νέγρους, οι νέγροι είναι ανώτεροι από τους πιθήκους και οι πίθηκοι είναι ανώτεροι από τα στρείδια;

Περίπου έναν αιώνα νωρίτερα, ο Τζον Λοκ υποστήριζε πως οι πρωτόγονοι άνθρωποι, δηλαδή οι μαύροι, δεν έχουν την ικανότητα να σκεφτούν σε αφηρημένο επίπεδο, άρα είναι ζώα, και ο περίπου σύγχρονός του, ο κόμης και ιστορικός Μπουλενβιγιέ, θαύμαζε την ικανότητα των Φράγκων που καθυπόταξαν τους βάρβαρους Γαλάτες. Ακόμα και ο κατεξοχήν δημοκράτης, ο Βικτόρ Ουγκό, πίστευε πως η κατάκτηση της Αφρικής ήταν για τον εκπολιτισμό των μαύρων.

H πανούκλα του ναζισμού...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Επιτέλους το ελληνικό κράτος ανακάλυψε πως υπάρχει μια οργανωμένη εγκληματική οργάνωση που τη λένε Χρυσή Αυγή και εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο. Να σημειώσουμε πως όλες οι μαφίες του κόσμου έχουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, αλλά όχι με το όνομά τους. Εχουν διαβρώσει τον κρατικό μηχανισμό σε τέτοιο βαθμό που αλλιώτικα θα ήταν αδύνατη η γιγάντωσή τους (σε αυτό το θέμα θα επανέλθουμε). Μήπως το ίδιο έγινε με τη Χ.Α.; Και το ερώτημα που θέτει κάθε συνετός άνθρωπος είναι γιατί οι αρχές άφησαν τουλάχιστον είκοσι χρόνια αυτή την οργάνωση να εγκληματεί ανενόχλητα όλο αυτόν τον καιρό, παρά τις πολλές καταγγελίες που είχαμε, τις εμπεριστατωμένες δημοσιογραφικές έρευνες (κυρίως ο δικός μας «Ιός»), αλλά και έγκριτα βιβλία, όπως αυτά του καλού μας συναδέλφου Δημήτρη Ψαρρά, που αναλύει με ενάργεια το φαινόμενο του ναζισμού στην Ελλάδα.

Και να μπούμε κατευθείαν στο ψητό. Η Χ.Α. δεν είναι ελληνική οργάνωση, άσχετα αν απαρτίζεται από Ελληνες υπήκοους, και δεν έχει ουδεμία σχέση με την ελληνική Ιστορία, που την αναθεωρεί συστηματικά και την παρουσιάζει από την οπτική γωνία των διανοούμενων ναζιστών του Χίτλερ (και όχι μόνο). Στην ουσία είναι μια ανθελληνική οργάνωση, που ενδιαφέρεται να επιβάλει στην Ελλάδα ένα χιτλερικό καθεστώς, με ό,τι αυτό εξυπακούεται. Από φούρνους και στρατόπεδα εξόντωσης μέχρι πογκρόμ μειονοτήτων ή των άλλων, των διαφορετικών που δεν έχουν τις απόψεις του ναζισμού, που στα ελληνικά παρουσιάζεται με το ψευδώνυμο του εθνικισμού. Τα στελέχη της έχουν εκφραστεί με μεγάλη σαφήνεια για το τι σκοπεύουν να κάνουν όταν νικήσουν στον εμφύλιο που ετοιμάζουν.

Η φτώχεια μας, προϋπόθεση επενδύσεων...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Από την ανάγνωση της ετήσιας έκθεσης της ΓΣΕΕ-ΙΝΕ βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως η χώρα έχει χρεοκοπήσει. Και αν υποθέσουμε πως από σήμερα η οικονομία μας έμπαινε σε φάση ανάκαμψης, θα χρειαζόμασταν τουλάχιστον μία εικοσαετία και πάλι δεν θα είχε απορροφηθεί ολόκληρο το 35% της σημερινής ανεργίας. Αλλά προς το παρόν δεν φαίνεται στον ορατό ορίζοντα καμία ανάκαμψη.
Αντίθετα, τα χρόνια που έρχονται θα είναι ακόμα χειρότερα, μέχρι που η χώρα μας θα γίνει κρανίου τόπος. Και αυτή η καταστροφή γίνεται συστηματικά, ηθελημένα και σχετικά εύκολα. Γιατί δεν υπάρχουν κινήματα να αντισταθούν. Ο κόσμος, παρά τη δυσφορία του και την αγανάκτησή του, βρίσκεται στη μέγιστη δυνατή παθητικότητα.

Τα κόμματα της Αριστεράς δεν φαίνεται να έχουν καταλάβει το βάθος της κρίσης ώστε να χαράξουν μια άλλη πολιτική που να κάνει τον λαό ενεργό πολιτικό υποκείμενο. Θεωρούν πως βρισκόμαστε σε μια κανονική κοινοβουλευτική περίοδο και στην ουσία κάνουν μια παρατεταμένη πολιτική προεκλογική καμπάνια με σκοπό την ανάληψη της εξουσίας. Δεν οργανώνουν αυτόνομα κινήματα, γιατί τα φοβούνται. Να την κάνουν τι την κυβέρνηση; Να διαχειριστούν τη χρεοκοπία; Μεγάλη αυταπάτη. Ακόμα και στην περίπτωση που η Αριστερά έρθει στην κυβέρνηση, αυτή θα πληρώσει τον λογαριασμό της χρεοκοπίας – και αυτή τη φορά θα έχουμε πιθανότατα μαζικές διαμαρτυρίες, γιατί θα βρεθεί ένας ικανότατος οργανωτής: η CIA, που ως γνωστόν έχει τη δυνατότητα μέσω των ΜΜΕ να κινητοποιήσει κόσμο, άσχετα αν οι συμμετέχοντες αγνοούν ποιος είναι ο πραγματικός οργανωτής. Συνταγή που έχει εφαρμοστεί τόσο στη Λατινική Αμερική όσο και στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ.

H Σαχάρα του μέλλοντός μας...

του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Οσο και αν φανεί παράξενο, η Σαχάρα, σε μια εποχή μακρινή, την Παλαιολιθική, ήταν καταπράσινη. Και από τα ευρήματα των αρχαιολόγων, εργαλεία και βραχογραφίες, δείχνουν πως εκεί ζούσαν πολλοί άνθρωποι. Το τελευταίο χτύπημα ήρθε το 3000 π.Χ. Η υπερβόσκηση και η ξύλευση είχαν ως αποτέλεσμα την ξήρανση του τοπικού περιβάλλοντος. Ολα αυτά λειτούργησαν αθροιστικά, με αποτέλεσμα την ερημοποίηση της περιοχής. Η καταστροφή έγινε σταδιακά και πήρε χιλιετίες για να ολοκληρωθεί. Αλλά το αποτέλεσμα ήρθε. 8.600.000 περίπου τετραγωνικά χιλιόμετρα έρημος. Τότε βέβαια δεν υπήρχαν οικολόγοι και κουμάντο έκαναν οι θεοί. Σήμερα που υπάρχουν, οι άνθρωποι έχουν καταλάβει κάτι για το περιβάλλον;

Αλλά ας μην πάμε τόσο μακριά, μόλις δέκα χρόνια πίσω, για να δούμε τι καταστροφή έγινε μέσα στην καρδιά της Ευρώπης. Τη θυμάται κανένας; Το καλοκαίρι του 2003 ενέσκηψε καύσωνας σε 12 ευρωπαϊκές χώρες και σκότωσε 70.000 ανθρώπους. Ποτέ δεν είχαμε τόσα θύματα σε οποιαδήποτε πολεμική σύγκρουση, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (μιλάμε για στρατιώτες, όχι για αμάχους – αυτοί είναι παράπλευροι θάνατοι και δεν μετριούνται). Για να φτάσουν οι ΗΠΑ να έχουν έναν τέτοιο αριθμό θυμάτων, θα έπρεπε να δεχτούν 20 τρομοκρατικά χτυπήματα, ισοδύναμα με τους Δίδυμους Πύργους. Με είκοσι φορές λιγότερα θύματα, οι ΗΠΑ άλλαξαν την πολιτική τους, κήρυξαν έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο, αυτή τη φορά εναντίον της τρομοκρατίας, αλλά με θερμά όπλα και σε όποιο σημείο του πλανήτη γουστάρουν. Για την τρομοκρατία του διοξειδίου του άνθρακα που δολοφονεί τον πλανήτη τι κάνουν οι ισχυροί της Γης; Αρνούνται να συμμορφωθούν με τις οδηγίες του Πρωτοκόλλου του Κιότο. Οκτώ ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες εκπέμπουν το 66% του διοξειδίου του άνθρακα σε όλο τον πλανήτη. Και η Κίνα αύξησε την παραγωγή του διοξειδίου της. Εκπέμπει πέντε φορές παραπάνω από ό,τι εξέπεμπε εδώ και τριάντα χρόνια.

Η ΤΙΝΑ τον παίρνει (τον πλούτο μας)...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Από το 2008 που μπήκαμε στην κρίση μέχρι σήμερα έχουν περάσει πέντε χρόνια. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ούτε οικονομολόγος ούτε κοινωνιολόγος για να καταλάβει πως αυτή είναι πρωτίστως κρίση ανθρωπιστική. Οι μεσαίες τάξεις εξαφανίζονται και προλεταριοποιούνται και όλα τα κεκτημένα της ανθρωπότητας, δημόσια παιδεία, υγεία, οκτάωρο, συλλογικές συμβάσεις κ.λπ., θεωρούνται απαρχαιωμένα και καταργούνται με το έτσι θέλω. Αυτό έχει συνέπεια να γυρίζουμε πίσω στον Μεσαίωνα, όταν η ζωή των φτωχών ανθρώπων δεν είχε καμιά αξία. Υπάρχουν κριτικές φωνές προς την κυβέρνηση Σαμαρά που τη χαρακτηρίζουν ανίκανη και άσχετη με τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Μακάρι να ήταν έτσι. Θα υπήρχε περίπτωση να βελτιωθεί, να μάθει από τα λάθη της και ίσως να διόρθωνε κάτι.

Κατά την άποψή μου, η κυβέρνηση είναι πολύ ικανή, ξέρει τι θέλει, πραγματοποιεί ταχύτατα αυτό που θέλει και είναι σε θέση να ανοίξει πολλά μέτωπα ταυτοχρόνως. Αλλά αυτές οι ικανότητες που διαθέτει δεν είναι για την ανάπτυξη αυτής της κοινωνίας, αλλά για την πλήρη καταστροφή της. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Ας σταθούμε στο τελευταίο. Υπήρχε καταλληλότερος άνθρωπος από τον Αδωνι Γεωργιάδη για να καταστρέψει ολοσχερώς το δημόσιο σύστημα υγείας;

Ο φασισμός της διπλανής πόρτας...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η φασιστική δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά, ήδη από το 1936, έχτισε το «βαθύ ελληνικό κράτος» που, με κάποιες μικρές παραλλαγές, έμεινε ζωντανό μέχρι το 1974. Αυτός ο λαός, για περίπου τέσσερις δεκαετίες, έζησε δύο δικτατορίες, μια ναζιστική κατοχή και έναν τραγικό εμφύλιο πόλεμο. Αυτή η δραματική εμπειρία θεωρητικά θα έπρεπε να είχε δημιουργήσει μια βαθιά δημοκρατική συνείδηση, πέρα από ιδεολογίες και κόμματα. Αλλά η Ιστορία δεν κινείται με θεωρίες, αλλά με συσχετισμούς δυνάμεων. Κάποιοι κερδίζουν και κάποιοι χάνουν.
Και σε αυτή τη σύγκρουση, ο φασισμός βγήκε θριαμβευτής. Από την πτώση της χούντας μέχρι σήμερα έχουν περάσει άλλες τέσσερις δεκαετίες. Πολλοί υποστήριξαν πως η δημοκρατία εδραιώθηκε σταθερά στην Ελλάδα, οι εκλογές γίνονται κανονικά, ο καθένας είναι ελεύθερος να λέει ό,τι θεωρεί σωστό, και ποτέ στην Ιστορία μας δεν είχαμε μια τόσο μακρά περίοδο χωρίς εμφυλίους και δικτατορίες. Αν όλα αυτά είναι αλήθεια, τότε πώς εξηγείται το φαινόμενο Χρυσή Αυγή, που δείχνει να έχει περισσότερη δυναμική από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ;

Ανήκω σε εκείνη τη μικρή μειοψηφία των ανθρώπων που υπολογίζει σοβαρά την άνοδο στην εξουσία της Χρυσής Αυγής.

Θα έχουμε μια παραλλαγή των κυβερνήσεων του Μεταξά ή του Παπαδόπουλου, αλλά αυτή τη φορά δεν θα πάρουν την εξουσία με πραξικόπημα, αλλά με εκλογές. Και αυτό δεν το στηρίζω σε δημοσκοπήσεις, αλλά στην ανοχή που δείχνει αυτός ο λαός στις φασιστικές απόψεις. Ολοι μας κάνουμε το λάθος να πιστεύουμε πως, επειδή συμπαθούμε ή ψηφίζουμε κάποιο κοινοβουλευτικό κόμμα, αυτομάτως γινόμαστε και δημοκράτες. Ξεχνάμε πως, πρωτίστως, ο φασισμός είναι νοοτροπία και συμπεριφορά που μας καθιστά «ανώτερους» από τους άλλους. Και εδώ μπορούμε να αντλήσουμε επιχειρήματα από την καθημερινή μας ζωή. Η δημοκρατία, όπως επινοήθηκε στην αρχαία Ελλάδα, είχε αρχή την ισότητα. Κανείς δεν ήταν ανώτερος από τον άλλο. Η ίδια αρχή ισχύει και στον χριστιανισμό που υποστηρίζει το «χαρά μου ο άλλος» και αυτό στηρίζεται στην αγάπη.

Οταν ζούμε σε μια πολυκατοικία, που είναι περίπου σαν ένα μικρό χωριό, πού είναι η πλατεία μας για να βρεθούμε; Θα μπορούσαμε να την είχαμε στην ταράτσα μας, να την κάναμε «roof garden» και να είχαμε θέα την Ακρόπολη ή τον Λευκό Πύργο. Μιλάει όμως κανείς στον γείτονά του; Οταν οδηγούμε, πάντα δεν φταίει ο άλλος, που τον ταξινομούμε, μάλιστα, αυτομάτως στους μαλάκες; Στη δουλειά μας δεν υπάρχει πάντα κάποιος αχώνευτος που ούτε να τον δούμε θέλουμε ούτε να τον ακούσουμε; Δεν ανοίγουμε μαγαζιά και πουλάμε τα ίδια πράγματα που πουλάει και ο διπλανός μας; Να μη μιλήσουμε για τους συνδικαλιστές μας ή τους πολιτικούς μας που ανήκουν στο ίδιο κόμμα. Εδώ η εξόντωση του ανταγωνιστή μας θεωρείται προϋπόθεση της επιβίωσής μας. Να μη μιλήσουμε ακόμα για καλλιτέχνες, ηθοποιούς, συγγραφείς. Δεν μαθαίνουμε τον πρωταθλητισμό, από παιδιά, όταν μας πείθουν να είμαστε πρώτοι μαθητές;

Ολα αυτά τα μικροπράγματα συσσωρεύονται και από το ατομικό «εγώ» περνάμε στο συλλογικό «εγώ», που είναι η ανώτερη φυλή. Και η ανώτερη φυλή δεν μπορεί να συγχέεται με την κατώτερη. Η μη αποδοχή του άλλου γίνεται ρατσιστικό μίσος για ολόκληρους λαούς. Οι Εβραίοι δεν είναι φυλή. Επιστημονικές έρευνες που έγιναν σε Εβραίους της Κεντρικής Ευρώπης έδειξαν πως το DNA τους ήταν πλησιέστερο σε αυτό των Ιταλών και των Γάλλων. Ο Χίτλερ, συνεχίζοντας την ευρωπαϊκή παράδοση των διωγμών των Εβραίων, μετέτρεψε τη θρησκεία τους σε φυλή. Ετσι, μπορούσε να εξοντώνει Γερμανούς, Γάλλους, Ελληνες κ.λπ. που ήταν το θρήσκευμα Εβραίοι, κατασκευάζοντας μια φυλή που δεν υπήρχε και δεν ήταν ένοχη για τίποτα.

Ο φασισμός είναι η επιστήμη του ψεύδους. Για να αναπτυχθεί, πρέπει να επινοήσει έναν φανταστικό εχθρό που ευθύνεται για όλα τα δεινά. Το ψέμα έχει πιο μεγάλη δύναμη από την αλήθεια, γιατί στηρίζεται σε έναν μύθο που δεν μπορεί να αποδειχτεί και παίρνει τη θέση μιας αιώνιας αλήθειας που έχει τις ρίζες στα βάθη των αιώνων. Γι’ αυτό δημιουργούν φανατικούς πιστούς που δεν τους χρειάζεται καμία σκέψη και όλα τα ερωτήματα είναι άχρηστα. Γι’ αυτό και η βία, γι’ αυτό και τα τάγματα εφόδου. Οποιος διαφωνεί γίνεται εχθρός και κατώτερος. Και του αξίζει, στην καλύτερη περίπτωση, να σταλεί στο νοσοκομείο με σπασμένο κεφάλι και, στη χειρότερη, να καεί στον φούρνο, χωρίς όμως ποτέ οι φασίστες να το παραδεχτούν ανοιχτά. Γι’ αυτό και η άρνηση του Ολοκαυτώματος. Αλήθεια, γιατί τα δημοκρατικά κόμματα δεν δημιουργούν ένα μέτωπο μαζί με την Εκκλησία εναντίον του φασισμού σήμερα; Αύριο, ίσως, θα είναι πολύ αργά.

perkor29@gmail.com

Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι της ΕΡΤ...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Στην υπαρκτή πολιτική της Ελλάδας, ποτέ τα πράγματα δεν λέγονται με το όνομά τους. Για να καταλάβεις τι λένε οι πολιτικοί και τα κόμματα εξουσίας, πρέπει να γυρίσεις ανάποδα. Να πάρουμε για παράδειγμα την ΕΡΤ. Η κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας τη ναζιστική αρχή της «συλλογικής ευθύνης», εξόντωσε δυόμισι χιλιάδες εργαζομένους μαζί με τις οικογένειές τους. Οταν σε έναν οργανισμό τα πράγματα δεν πάνε καλά, το πρώτο πράγμα που κοιτάς είναι η διεύθυνση, γιατί αυτή αποφασίζει, και όχι οι εργαζόμενοι. Αν μας κυβερνούσαν άνθρωποι που ενδιαφέρονταν για την ΕΡΤ, θα είχαν απολύσει την ηγεσία της ΕΡΤ μαζί με τον Κεδίκογλου. Εδώ υπήρχαν τα σκάνδαλα, η αδιαφάνεια και οι σπατάλες.

Αυτή η επικίνδυνη λογική μπορεί να καταλήξει και στην «οριστική λύση», που σημαίνει επέμβαση των ΜΑΤ και σύλληψη της ηγεσίας της ΠΟΣΠΕΡΤ που μπορεί να συρθεί στη Δικαιοσύνη με βαριές κατηγορίες. Αλλά όσο υπάρχει η ανθρώπινη ασπίδα και οι διεθνείς κάμερες είναι κομμάτι δύσκολο. Τα ΜΑΤ θα επέμβουν κάποια νύχτα, όταν ο κόσμος θα έχει αραιώσει, οι κάμερες θα έχουν φύγει και οι «ελεύθεροι πολιορκημένοι» θα έχουν εξαντληθεί. Ενδιαμέσως δεν αποκλείεται η διακοπή ηλεκτρικού και νερού. Μια τέτοια ενέργεια της κυβέρνησης μπορεί να γίνει η θρυαλλίδα για γενικότερες αναταραχές. Και είναι αυτό που φοβάται περισσότερο η φασίζουσα κυβέρνηση, που επιθυμεί να εξαντλήσει την τετραετία.

Το μαύρο της ΕΡΤ έφερε στο φως τις ικανότητες των εργαζομένων. Αυτοί οι «τεμπέληδες» και «χαραμοφάηδες» εργάζονται μέρα και νύχτα και μας δίνουν θαυμάσια προγράμματα που ούτε στα όνειρά μας δεν θα τα είχαμε φανταστεί. Η θεαματικότητα και η ακροαματικότητά τους εκτινάχτηκαν στα ύψη. Αν είχαμε μια δημοκρατική κυβέρνηση που να ενδιαφερόταν για αυτόν τον τόπο, θα έδινε τη διαχείριση της ΕΡΤ στους ίδιους τους εργαζομένους. Αλλά μήπως αυτό είναι δουλειά των εργαζομένων που ίσως πρέπει να φτιάξουν τον δικό τους αυτοδιαχειριζόμενο οργανισμό; Ουτοπία; Γιατί όχι και όσο κρατήσει.

Είναι αλήθεια πως οι συνεταιρισμοί δεν έχουν καλό όνομα στην Ελλάδα. Συνήθως μια γραφειοκρατία παίρνει στα χέρια της τον συνεταιρισμό και τον μετατρέπει σε καπιταλιστική επιχείρηση, πιάνοντας κορόιδα τους συνεταιριστές, και βυθίζοντάς τον στα σκάνδαλα και στις αρπαχτές, με αποτέλεσμα να διαλύεται. Συχνά γίνονται συνεταιρισμοί για πολιτικές σκοπιμότητες, με στόχο το «δάγκωμα» κάποιου κονδυλίου, κατά προτίμηση από την Ε.Ε. Αυτή η κατάσταση έχει αρωγό τη νοοτροπία της μεγάλης πλειονότητας των Νεοελλήνων που δεν έχει παιδεία στη συνεργασία, τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη. Εντούτοις, οι εργαζόμενοι σε συνεταιρισμούς σε όλο τον κόσμο υπολογίζεται πως φτάνουν στο ένα δισεκατομμύριο. Εκεί όπου μειώνονται οι συνεταιρισμοί είναι στην Ευρώπη, ενώ στις Αμερικές, Ασία και Ωκεανία, όπως και στην Αφρική, έχουν τριπλασιαστεί και τετραπλασιαστεί, τα τελευταία χρόνια.

Στις Ινδίες υπάρχουν ενενήντα χιλιάδες αγροτικοί συνεταιρισμοί που έχουν έξι εκατομμύρια μέλη. Στις ΗΠΑ οι εκατό μεγαλύτεροι συνεταιρισμοί δίνουν δουλειά σε εφτακόσιες πενήντα χιλιάδες μέλη. Στην Ιαπωνία οι συνεταιρισμοί ελέγχουν το 90% του εμπορίου ρυζιού και της αλιείας. Στον Καναδά το 40% του πληθυσμού ανήκει σε κάποιο συνεταιρισμό. Ολοι αυτοί οι συνεταιρισμοί υπάγονται στη Διεθνή Συμμαχία Συνεταιρισμών (ICA COOP). Aυτοί οι οργανισμοί, για να χαρακτηριστούν συνεταιρισμοί, υπάγονται σε κάποιες αρχές, που έχουν ψηφιστεί σε διάφορα συνέδρια. Οι συνεταιρισμοί που δεν τηρούν αυτές τις αρχές, δεν θεωρούνται συνεταιρισμοί και δεν μπορούν να γίνουν μέλη της Διεθνούς Συμμαχίας.

Το κείμενο αρχών που ισχύει σήμερα έχει ψηφιστεί από τη Γενική Συνέλευση της Συμμαχίας στη Γενεύη το 1995. Τα βασικά του σημεία είναι: εθελοντισμός, καμιά διάκριση μεταξύ φύλων, φυλής, χρώματος, θρησκείας ή πολιτικών πεποιθήσεων. Δημοκρατία. Ολα ελέγχονται από τα μέλη που είναι ισότιμα και χωρίς ιεραρχία. Συμμετοχή. Τα μέλη ελέγχουν τα οικονομικά του συνεταιρισμού και αποφασίζουν για το πού θα πάνε τα κέρδη. Αυτονομία. Τα μέλη αποφασίζουν για όλα και συνεργάζονται με άλλους οργανισμούς κρατώντας πάντα την αυτονομία τους. Εκπαίδευση. Τα μέλη συνέχεια βελτιώνουν την εκπαίδευσή τους και πληροφορούν την κοινωνία για το έργο τους. Συνεργασία. Με άλλους οργανισμούς σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Παραγωγή. Δεν έχει σκοπό το κέρδος αλλά την ικανοποίηση των αναγκών της κοινότητας (ολόκληρο το κείμενο στο www.ica.coop).

Θα μπορούσαν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ να έκαναν έναν τέτοιο οργανισμό; Και γιατί όχι να μην γίνει το ίδιο και με τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ και όλους τους Οργανισμούς Κοινής Ωφελείας; Και εδώ θα έχουμε μια δημοκρατική αποκρατικοποίηση, και η ιδιοκτησία όλων αυτών των οργανισμών θα ανήκει στην κοινωνία. Στη Σουηδία, πάντως, η αντίστοιχη «ΕΡΤ» δεν είναι του κράτους αλλά της κοινωνίας και των εργαζομένων που την ελέγχουν μέσα από τα συνδικαλιστικά τους όργανα.

perkor29@gmail.com

Η Χρυσή Νέα Δημοκρατία...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Το πραξικόπημα της κυβέρνησης Σαμαρά στην ΕΡΤ, εκτός των άλλων, μας δίνει μια μαγνητική τομογραφία της σκέψης των κυβερνώντων, που δείχνει να είναι η κατευθυντήρια πολιτική γραμμή της. Οταν ένας οργανισμός νοσεί, τον σκοτώνουμε ακαριαία. Στη συνέχεια τον βάζουμε στο κρεβάτι του νεκροτομείου και του αφαιρούμε τα όργανα. Κάνουμε μια διαλογή «καλών» και «κακών» οργάνων, πετάμε τα όργανα που δεν μας κάνουν και εν συνεχεία κάνουμε μεταμοσχεύσεις με όργανα εισαγωγής. Ετσι, έχουμε έναν καινούργιο οργανισμό που, κατά την κρίση της κυβερνητικής τρόικας, είναι υγιής. Και αυτός ο Φράνκενσταϊν θα κληθεί να διαπαιδαγωγήσει τον απανταχού ελληνισμό. Κάποιοι μίλησαν για λάθη του Σαμαρά και ακόμα ότι έπεσε θύμα κακών συμβούλων και περίμενε την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για να βγει από το αδιέξοδο.

Κατά την άποψή μου, τίποτα δεν συμβαίνει από όλα αυτά. Το αρχικό σχέδιο του Σαμαρά παραμένει εν ισχύι. Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος εφαρμογής του. Αντί μπαμ και κάτω, τώρα θα γίνει σε κάποιες άτοκες δόσεις. Η φασίζουσα κυβέρνηση έχει ένα συγκεκριμένο και σαφές πολιτικό σχέδιο. Την πλήρη καταστροφή αυτής της χώρας. Θέλει να την κάνει οικόπεδο και να μετατρέψει τους κατοίκους της σε νομάδες που θα συνωθούνται στις Ειδικές Ζώνες Εργασίας, δηλαδή στα σύγχρονα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας για ένα κομμάτι ψωμί. Γι” αυτό έχει την εύνοια της Μέρκελ και του διεθνούς αρπακτικού καπιταλισμού, γιατί μόνο μια δωσιλογική κυβέρνηση θα μπορούσε να κάνει αυτό το θεάρεστο έργο. Και εδώ ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω με τις εκτιμήσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Αυτή η κυβέρνηση δεν τελειώνει. Αρχίζει. Και όσο και αν οι συνιστώσες ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ γαβγίζουν, εντούτοις δεν θα δαγκώσουν την εξουσία που τις τρέφει και τους δίνει αξιώματα. Και αυτό λέγεται κατ” ευφημισμόν «κυβερνητική σταθερότητα», ασχέτως αν αυτό σημαίνει σταθερότητα στην επιτάχυνση της καταστροφής του λαού και της χώρας.

Ο Σαμαράς και οι επιτελείς του, στο ΠΑΣΟΚ και στη ΔΗΜΑΡ, θα κινδύνευαν αν τα αντιμνημονιακά κόμματα ήταν βαθιά ριζωμένα στην κοινωνία και είχαν τη δύναμη να κινητοποιήσουν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε όλη τη χώρα και σε καθημερινή βάση. Αλλά αν δούμε τις δύο πρόσφατες συγκεντρώσεις του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, μπορεί να ήταν αξιοπρεπείς, αλλά απείχαν πολύ από το είναι μαζικές. Και ούτε κανένα άλλο συνδικάτο, π.χ. ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΠΑΣΕΓΕΣ, έχει τη δύναμη να κινητοποιήσει αυτό που λέμε στα παλαιοκομμουνιστικά «πλατιές μάζες», ακόμα και στην περίπτωση που το επιθυμούσαν διακαώς. Από ό,τι είδαμε μέχρι τώρα, η μόνη δύναμη που μπορεί να κινητοποιήσει τον λαό είναι ο ίδιος ο λαός. Το βλέπουμε τώρα και στην ΕΡΤ, που, αν δεν υπήρχε αυτή η τεράστια ανθρώπινη ασπίδα, τα ΜΑΤ θα είχαν ήδη μπει στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής.

Πριν πέσει το μαύρο στην ΕΡΤ, είχε προηγηθεί το μαύρο στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Δηλαδή το κράτος εγκατέλειψε κάθε πολιτική για το βιβλίο και το άφησε στα χέρια της αγοράς. Δεκάδες θέατρα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, ανάμεσά τους και καταξιωμένα πρωτοποριακά θέατρα με πολύτιμη προσφορά, βρίσκονται υπό την απειλή σφραγίσματος. Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου υπολειτουργεί και φημολογείται πως η κατάργησή του είναι θέμα χρόνου. Οι επιχορηγήσεις στα κρατικά και περιφερειακά θέατρα όλο και μειώνονται. Να έχουν άραγε σχέση όλα αυτά μεταξύ τους; Να είναι κάποια πολιτική για την καταστροφή της ελληνικής δημιουργίας και του ελληνικού πολιτισμού; Πριν απαντήσουμε σε αυτό, ας ρίξουμε μια ματιά για να δούμε τι έγινε την περίοδο της αποικιοκρατίας, όταν οι «πολιτισμένες» ευρωπαϊκές δυνάμεις κατακτούσαν τους «άγριους» λαούς Αμερικής, Αφρικής και Ασίας. Το πρόσχημα ήταν ο εκπολιτισμός.

Οταν τελείωνε η σφαγή, αμέσως μετά έκαναν απόβαση οι παπάδες για να τους εκχριστιανίσουν βίαια, καταστρέφοντας τον πολιτισμό τους, τις θρησκείες τους, τα ήθη και έθιμά τους, έσβηναν την παράδοσή τους, κατέστρεφαν τα μνημεία τους και τα νεκροταφεία τους, έτσι που η χώρα να γίνει άγραφο χαρτί. Στη συνέχεια έχαναν και τη γλώσσα τους. Μια χώρα που χάνει τον πολιτισμό της χάνει και την εθνική της συνείδηση και ως εκ τούτου δεν μπορεί να αντισταθεί, γιατί δεν έχει τίποτα να υπερασπίσει. Να τα έχει μελετήσει όλα αυτά ο κ. Σαμαράς και οι επιτελείς του ή απλώς ακολουθούν τις εντολές των λογιστών της Μέρκελ; Οπως και να “χει, το σίγουρο είναι πως όλες οι αποικίες είχαν κυβερνήτες που δεν είχαν εθνική συνείδηση, αλλά αυτήν του κατακτητή.

Να είναι τυχαίο άραγε πως η Χρυσή Αυγή έγινε η τρίτη συνιστώσα της Ν.Δ. στο πραξικόπημα της ΕΡΤ; Εχει από πολλούς επισημανθεί, και ιδιαίτερα από τον έγκριτο μελετητή του ναζιστικού φαινομένου στην Ελλάδα, τον δικό μας Δημήτρη Ψαρρά, πως ο εθνικισμός της Χρυσής Αυγής είναι ανθελληνισμός. Πώς αλλιώτικα μπορεί να εξηγηθεί ο ενθουσιασμός της για την αποκοπή του απόδημου ελληνισμού από την πατρίδα;

Το ξεπούλημα ως επένδυση...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Επισήμως η Κίνα παραμένει κομμουνιστική μέσα σε έναν καπιταλιστικό κόσμο. Θεωρητικά θα έπρεπε να είχαμε έναν καινούργιο ψυχρό πόλεμο, όπως την εποχή της παντοδυναμίας της ΕΣΣΔ. Αλλά δεν το βλέπουμε αυτό. Δεν υπάρχει ολιγάρχης ή πολυεθνική που να μην είναι ερωτευμένος με την Κίνα και να μην επενδύει σε αυτήν. Οπότε κάθε λογικός άνθρωπος διερωτάται: Ή ο κόσμος ολόκληρος έγινε κομμουνιστικός και δεν το καταλάβαμε ή η Κίνα είναι μια επιθετική καπιταλιστική υπερδύναμη. Αν κρίνουμε μόνον από τους δισεκατομμυριούχους που διαθέτει -ανάμεσά τους και η εγγονή του Μάο- και τα πολλά εκατομμύρια των φτωχών Κινέζων που αναγκάζονται να μεταναστεύουν διαρκώς, είτε εντός της Κίνας είτε εκτός -ακόμα και στην Ελλάδα έρχονται- τότε όλες οι θεωρίες του Μάο περί ισότητας μοιάζουν με γκροτέσκα φάρσα.

Η Κίνα έχει ένα σοβαρό πλεονέκτημα σε σχέση με τις άλλες καπιταλιστικές χώρες. Είναι μια απόλυτη δικτατορία, συγκρίσιμη μόνο με τους ολοκληρωτισμούς του εικοστού αιώνα. Και έχει παραπάνω θανατικές εκτελέσεις από τις ΗΠΑ. Οι εκτελεσμένοι είναι μια μακάβρια επένδυση. Οπως κατήγγειλε αξιωματούχος που κατέφυγε στη Δύση, οι μελλοθάνατοι δεν εκτελούνται ακαριαίως, αλλά τραυματίζονται σε μη ζωτικά όργανα. Εν συνεχεία μεταφέρονται σε ειδικά νοσοκομεία, όπου αφαιρούνται τα όργανα, συσκευάζονται και εξάγονται.

Ολοι ξέραμε πως η Κίνα έχει μεγάλη γκάμα εξαγωγών. Αλλά κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ένα τέτοιο σαδιστικό εμπόριο. Και όμως, δεν έχει υποστεί καμία κύρωση παρά τις διαμαρτυρίες των οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η Κίνα, όπως και κάθε άλλη υπερδύναμη, ενδιαφέρεται να εδραιώσει τα συμφέροντά της παγκοσμίως. Σε αντίθεση με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δεν το κάνει με πόλεμο και κατακτήσεις, εξάλλου δεν υπάρχει τέτοια παράδοση στην ιστορία της, αλλά το πραγματοποιεί με δύο τρόπους: με αγορές και με δάνεια. Χώρες που είναι χρεωμένες πουλούν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους μπιρ παρά, για να καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες τους αδιαφορώντας για το μέλλον. Διεφθαρμένοι πολιτικοί που ενδιαφέρονται μόνο για τη μίζα τους, δεν βάζουν ποτέ το ερώτημα: «Αφού ο ξένος επενδυτής βρίσκει κερδοφόρα μια δημόσια επιχείρηση και την αγοράζει, γιατί να μην την κρατήσουμε εμείς και τα κέρδη της να πάνε για το κοινό καλό;». Αλλά δεν τους νοιάζει αυτό. Τους ενδιαφέρει η ανάπτυξη της φτώχειας και της εξαθλίωσης, γιατί έτσι πέφτει η αξία της εργατικής δύναμης. Οι Κινέζοι έχουν αγοράσει τεράστιες εκτάσεις εύφορης γης στην Αφρική, επενδύοντας σε αυτό που λέμε «αρπαγή γης». Και αυτό σημαίνει εξαφάνιση της μικρής αγροτικής παραγωγής που τροφοδοτούσε τις τοπικές κοινωνίες προς όφελος των μονοπωλίων που ενδιαφέρονται μόνο για το κέρδος.

Και σε αυτή τη βάση επιλέγουν τις καλλιέργειες. Αν τα κτηνοτροφικά προϊόντα ή τα βιοκαύσιμα έχουν μεγαλύτερο κέρδος, άσ’ τον κόσμο να ψοφήσει από την πείνα. Σήμερα σχεδόν ολόκληρη η Αφρική έχει «κινεζοποιηθεί».

Η άλλη μέθοδος είναι ο δανεισμός. Χώρες της Λατινικής Αμερικής που δανείστηκαν από την Κίνα έχουν υποθηκεύσει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους. Το Εκουαδόρ, για παράδειγμα, θα αποψιλώσει τρεις χιλιάδες εκτάρια παρθένου τροπικού δάσους, για να εγκατασταθούν εκεί οι κινεζικές πετρελαϊκές εταιρείες, εξοργίζοντας τους ιθαγενείς πληθυσμούς που θα εξοριστούν βιαίως από τη γη τους. Το ίδιο θα γίνει σε Βενεζουέλα, Βραζιλία και Αργεντινή που είχαν υποθηκεύσει τις πρώτες ύλες τους στην Κίνα. Σαμαρείτης δανειστής δεν υπάρχει. Οι Σάιλοκ όλου του κόσμου έχουν ενωθεί.

Υπάρχει ακόμα ένας μύθος για εξαγωγές προϊόντων στην Κίνα. Ακούμε συχνά-πυκνά πως οι Κινέζοι έχουν τρελαθεί με το ελληνικό λάδι και τα κρασιά μας. Και αυτό θα δώσει ώθηση στην οικονομία μας. Αυτό βέβαια είναι ένα χοντρό ψέμα για να καλύψει ένα ακόμα ξεπούλημα μιας ακόμα πλουτοπαραγωγικής πηγής. Αν αρέσουν αυτά τα προϊόντα στους Κινέζους, τότε αυτοί θα αγοράσουν τους ελαιώνες και τους αμπελώνες μας και εμείς θα εισάγουμε ελληνικά προϊόντα από την Κίνα. Υπερβολικό; Στους Κινέζους άρεσαν και τα εκλεκτά γαλλικά κρασιά από τους διάσημους αμπελώνες της νότιας Γαλλίας. Περίπου τα μισά από τα επώνυμα γαλλικά κρασιά βρίσκονται σήμερα στα χέρια των Κινέζων. Οι Γάλλοι μιλούν για πολιτιστική καταστροφή. Αλλά δεν έκαναν τίποτα. Η αδράνεια είναι η καλύτερη βοήθεια για τους άρπαγες.

perkor29@gmail.com