Λοιπόν, ξέρεις; Εσένα, επαρχιώτη, εσένα της επαρχίας των «άλλων συχνοτήτων», που βλέποντας το φουγάρο να καπνίζει αδυνατείς να αντιληφθείς ότι φλέγονται τα ίδια σου τα άκρα και νομίζεις ότι ο πλους ακολουθεί την «κανονικότητα», εσένα, επαρχιώτη, μαζί με εκείνον τον άλλον που συνέδραμε στη σχηματοποίηση του φασιστικού 16% στην Αθήνα... σας βάζω δίπλα.
Εσένα στο τελευταίο επαρχιακό βαγόνι,
που στον βωμό των συμφερόντων του μικρόκοσμού σου χώρισες την Ελλάδα στα δύο, που σκύβεις για να μη δεις ότι μπροστά σου η αμαξοστοιχία εκτροχιάστηκε, σε βάζω δίπλα με εκείνον τον άλλον, τον ανόητο, που εκκολάπτει φίδια και πλάθει λιτόρες. Εσένα και αυτόν, ναι, σας βάζω δίπλα.
Εσένα, επαρχιώτη, με το χωραφάκι που θα φιλοξενήσει αύριο ανεμογεννήτριες δίπλα στα ζαρζαβατικά σου. Εσένα, επαρχιώτη, με το κομπόδεμα που θα κουρευτεί ή θα εξατμιστεί από τον ΦΠΑ που σε λίγο δεν θα είναι πια μειωμένο στον τόπο σου. Εσένα, επαρχιώτη, με το κομπόδεμα που θα αφανιστεί στην ανεργία του παιδιού σου, στις ακριβές σπουδές και στον ξενιτεμό του. Εσένα, τρομαγμένε της τηλεόρασης επαρχιώτη, που θα χρυσοπληρώσεις την υγεία σου, την ανύπαρκτη μετακίνησή σου προς την υπόλοιπη Ελλάδα, θα ξεπουλήσεις τα ανοίκιαστα δωμάτιά σου και την παραγόμενη πραμάτειά σου, εσένα, επαρχιώτη, με τη βαρκούλα στην παραλία, που μεθαύριο ξεπουλιέται, με εσένα τον άλλον, τον ανεγκέφαλο, που επέλεξες να «τιμωρήσεις» το κατεστημένο με σουγιάδες. Συγχωρέστε με, αλλά σας βάζω δίπλα.
Εσένα, επαρχιώτη, που φοβάσαι μην «αποσταθεροποιηθεί» η πολιτική του μικρορουσφετιού των πρασινομπλέ πολιτικάντηδων αιρετών που επιλέγεις χρόνια, αδιαφορώντας για το μέλλον σου, το μέλλον εκείνο που θα ταυτιστεί με το φρικτό παρόν της ναυαγισμένης Αθήνας. Εσένα, επαρχιώτη, που σφυρίζεις αδιάφορα για τον ορυμαγδό του υπόλοιπου μισού της χώρας, εσένα που ζεις τη μακαριότητα της «πολιτικής σταθερότητας» του απομακρυσμένου «ασφαλούς» τόπου σου, με εσένα το λάτρη των fascio di combattimento και της διανοητικής αναπηρίας, σας βάζω δίπλα.