Μεθόδευση αλλοίωσης της νομικής τάξης...

Cynical...

Στη νέα νομοθετική σούπα, που είθισται να ονομάζεται Πολυνομοσχέδιο, υπάρχει μια διάταξη, που στο όνομα της καλής λειτουργίας, ευρρυθμίας, και διαφάνειας του ΤΧΣ, απαλλάσσει τα διευθυντικά  στελέχη και τους συμβούλους του από κάθε αστική, ποινική και οποιαδήποτε άλλη ευθύνη.

Πριν από λίγο καιρό σε κάποιο άλλο πολυ- ή ολιγο-νομοσχέδιο, δεν έχει σημασία, υπήρχε παρόμοια πρόβλεψη, η οποία αφορούσε στην απαλλαγή από κάθε αστική και ποινική ευθύνη των διευθυντικών στελεχών, και των συμβούλων εκείνων των τραπεζών οι οποίες μέχρι χτες που λέει ο λόγος, δεν προλάβαιναν να διοχετεύουν στα κόμματα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ πακτωλούς δανείων για να έχουν τα τελευταία να πορεύονται, αφ' ης στιγμής είχαν στερέψει οι κρουνοί ευεργετών όπως η Siemens, Mann, Ferrostahl κ.ά. Το ότι μετά από λίγο καιρό έσκασε το μυστικό ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν γύρω στα 100 εκ. "μέσα" δεν μπορεί να εκληφθεί ως τυχαίο γεγονός.

Ενώ, μέσα στον περασμένο χρόνο, αν θυμάμαι καλά, είχαν τεθεί με νομοθετική διάταξη σε καθεστώς ασυλίας και όλα τα μέλη του ΤΑΙΠΕΔ.

Αν στα τρία αυτά νομοθετήματα κολλήσουμε και το περίφημο άρθρο περί της μη ευθύνης υπουργών, βρισκόμαστε μπροστά στη θεμελίωση, τούβλο-τούβλο ενός εξανδραποδισμένου νομικού συστήματος το οποίο εξαιρεί από τη δικαιοδοσία του, μετά από τις κεφαλές του πολιτικού συστήματος, και αυτές του οικονομικού: των δυο πιο σημαντικών, δηλαδή, αλλά και πλέον διεφθαρμένων πυλώνων του κράτους.

Με την πείρα, που εν τω μεταξύ έχουμε άποκτήσει σχετικά με το ποιους και για ποιες πράξεις αφορούσε η ασυλία των πολιτευτών, μπορούμε κάλλιστα να υποθέσουμε και τους λόγους για τους οποίους σπεύδει η βουλή να εξασφαλίσει την ασυλία και των νέων εισερχομένων, από τις τράπεζες και το ΤΑΙΠΕΔ, στο σύστημα προστασίας που εξυφαίνει.

Φυσικά, κανείς δεν πρέπει να αμφιβάλλει ότι το καταρρέον διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα του δικομματισμού, σ' αυτές τις ύστατες ώρες του ψυχοραγήματός του, δεν θα επιδιώξει, μιας και ελέγχει καθ' ολοκληρίαν τις ψήφους, να νομοθετήσει υπέρ της απαλλαγής τόσο της δικής του όσων και των συνεργών του. Στο επόμενο διάστημα, πιστεύω ότι με παρόμοιες διατάξεις η αμνήστευση θα επεκτείνεται σε ολοένα και περισσότερες ομάδες ευνοημένων απατεώνων.

Από την άλλη μεριά, τώρα, έχουμε την περίπτωση Σακκά, η οποία αποτελεί καραμπινάτη περίπτωση,  αφ' ενός κατάργησης του τεκμηρίου της αθωότητας, το οποίο αποτελεί τη βάση του δυτικού νομικού πολιτισμού, αφ΄ετέρου καταστρατήγησης νομικών διατάξεων σχετικά με το μέγιστο επιτρεπόμενο χρονικό διάστημα προφυλάκισης. Το μοιραίο αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή χάρις στη γεναιότητα του ίδιου και χάρις στο τεράστιο κύμα αλληλεγγύης και διαμαρτυρίας που ξεσηκώθηκε στην Ελλάδα, κύμα το οποίο ξεπέρασε και τα σύνορα της χώρας.

Όπως το bail-in της Κύπρου δεν ήταν μια λύση που ξεπήδησε από απόγνωση την τελευταία στιγμή, αλλά εξυφαινόταν με μεθοδικότητα τουλάχιστον ένα χρόνο πριν, και απλά βρέθηκε η Κύπρος για να δοκιμαστεί και μετά να επεκταθεί και να θεσμοθετηθεί σ' ολόκληρη της Ευρώπη και ΗΠΑ, με τον ίδιο τρόπο πιστεύω ότι μεθοδεύεται και η αλλοίωση της βάσης του νομικού συστήματος, σύμφωνα με το οποίο, τουλάχιστον στα χαρτιά, εξασφαλιζόταν η ισότητα απέναντι στο Νόμο. 

Βλέποντας όμως τις προηγούμενες συντονισμένες κινήσεις στο σύνολό τους, έχω την πεποίθηση ότι κάποια μέρα, όταν ξυπνήσουμε, η ισότητα θα έχει εξαφανιστεί και από αυτά τα ίδια τα "χαρτιά". 

Χωρίς ισότητα και αλληλεγγύη η ελευθερία είναι κενό γράμμα...

συνέντευξη του Στεφάν Εσσέλ

Ενθεματα...

μετάφραση: Μαρία Καλαντζοπούλου

Ο διπλωμάτης και συγγραφέας Stéphane Hessel, ένας θρύλος της Γαλλικής Αντίστασης, πέθανε το βράδυ της Τρίτης σε ηλικία 95 ετών. Δημοσιεύουμε σήμερα μια συνέντευξή του στη Lina Sancari, που δημοσιεύθηκε στη Ηumanite (31.12.2010), με την ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου του «Αγανακτήστε!» (στα ελληνικά κυκλοφορεί σε μετάφραση Σώτης Τριανταφύλλου, από τις εκδ. Πατάκη).

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Πώς αντιμετωπίσατε την επιτυχία του βιβλίου σας «Αγανακτήστε!»; Ανταποκρινόταν σε μια ανάγκη της σημερινής  εποχής;

Έμεινα κι εγώ κατάπληκτος απ’ την επιτυχία που γνώρισε το μικρό αυτό βιβλιαράκι. Ίσως επειδή ζούμε σε μια  εποχή αγωνίας, όπου δεν μπορούμε να διακρίνουμε καλά προς τα πού πηγαίνουμε. Έχουμε ξεκάθαρη τη συνείδηση ότι βρισκόμαστε στο μέσο –και όχι στο τέλος– μιας βαθιάς κρίσης της νεοφιλελεύθερης και απορρυθμισμένης οικονομίας, κι έτσι είναι αναμενόμενο να θέτουμε ερωτήματα για τα αίτια της  δυσλειτουργίας των κοινωνιών μας. Αφού ζούμε σε κοινωνίες που λειτουργούν προβληματικά, το πρώτο πράγμα που μας συμβαίνει, που το νιώθουμε σαν ανάγκη, είναι να αγανακτήσουμε.  Θυμόμαστε πως σε άλλες περιόδους της ιστορίας μας, έπρεπε επίσης να νιώσουμε αγανάκτηση, αν δεν θέλαμε να υποστούμε την ξένη κατοχή στη Γαλλία, ή σε περιστάσεις παθητικής ένδειας.

Το δημόσιο χρέος ή η απουσία πόρων χρησιμεύει συχνά ως επιχείρημα για την αμφισβήτηση κοινωνικών κατακτήσεων της Απελευθέρωσης. Για να πάμε πίσω στη δεκαετία του 1940, πώς το Εθνικό Συμβούλιο Αντίστασης (CNR) έθεσε αυτά τα θεμέλια, στο πλαίσιο μιας κατεστραμμένης Ευρώπης;

Θα πρέπει καταρχάς να θυμηθούμε πως το πρόγραμμα του CNR αναπτύχθηκε στην παρανομία, από ανθρώπους που δεν είχαν άλλη πολιτική ικανότητα παρά τη σκέψη τους και τις προτάσεις τους. Χάρη σ’ αυτή τη ελευθερία σκέψης, αναμετρήθηκαν με  το πρόβλημα  πώς η Γαλλία, όταν  απελευθερωνόταν, θα αποκτούσε  ένα σύνολο αξιών και πολιτικών που να αντιστοιχούν σ’ αυτό που εύχονταν οι ίδιοι οι αντιστασιακοί. Μια βάση σοσιαλδημοκρατική, που έλαβε υπόψη τις θεμελιώδεις ελευθερίες — από την πάλη ενάντια στην αυθαιρεσία των οικονομικών φεουδαρχιών και ενάντια στην καταπίεση που ασκούσε η κυβέρνηση του Βισύ. Αυτές οι αξίες έχουν υποβαθμιστεί σήμερα. Προφανώς. Κι αυτό είναι η αιτία της αγανάκτησης. Δεν μπορούμε να πιστεύουμε πως η Γαλλία του 2010 δεν έχει τα αναγκαία μέσα· διαθέτει σημαντικούς πόρους, πλούτο πολύ μεγαλύτερο απ’ ότι το 1945. Παρ’ όλα αυτά, οι κατακτήσεις τις οποίες υπολογίζαμε δεν πραγματώθηκαν. Αυτό πρέπει να αποτελέσει τη σημερινή βάση της σκέψης και να κινητοποιήσει το συναίσθημα για το τι πρέπει να κάνουμε. Πρέπει καταρχάς να αγανακτήσουμε, αλλά να μη μείνουμε εκεί. Πρέπει να θέσουμε ένα ερώτημα: Πώς να αλλάξουμε τα πράγματα. Χρειαζόμαστε μια νέα κατεύθυνση για τη Γαλλία, αυτή που ακολουθεί η κυβέρνηση Σαρκοζί δεν μας ικανοποιεί, αλλά πρέπει να γνωρίζουμε τι είναι αυτό που μπορούμε να αντιπροτείνουμε. Κάτι τέτοιο  έχει αξία για την Ευρώπη και για όλον τον κόσμο. Και φυσικά για τις περιοχές που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση ή τις συγκρούσεις. Έχω  φυσικά στο νου μου τους Παλαιστίνιους, τους λαούς της Σαχάρας, λαούς που, αντίθετα με όσα διακηρύσσει ο καταστατικός χάρτης των Ηνωμένων Εθνών, δεν έχουν ακόμα κράτος και των οποίων η αυτοδιάθεση δεν έχει ακόμα πραγματοποιηθεί.

Ζητάτε περισσότερη δικαιοσύνη και ελευθερία, αλλά, όπως λέτε, «όχι αυτή την ανεξέλεγκτη ελευθερία της αλεπούς μέσα στο κοτέτσι». Αυτό σημαίνει πως χωρίς ισότητα, χωρίς αδελφοσύνη, η ελευθερία είναι κενό γράμμα;

Η ελευθερία είναι ταυτόχρονα ένα από τα πιο θεμελιώδη και πιο επισφαλή δεδομένα. Μια ελευθερία δεν έχει νόημα παρά μόνο αν προϋποθέτει ισότητα δικαιωμάτων, επομένως την αλληλεγγύη. Αυτό σημαίνει ότι τούτη η ωραία μας σύλληψη πρέπει να γίνεται αντιληπτή ως ένα σύνολο. Η ελευθερία που κυριαρχεί όλο και περισσότερο στην οικονομία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και  τίθεται στη διάθεση κάποιων κατεχόντων, η οποία δεν συνδυάζεται με την ισότητα και την αδελφοσύνη, έχει ήδη προκαλέσει μεγάλη δυστυχία.

Αναφέρεστε συχνά  στον ρόλο του Σαρτρ στη διαμόρφωση της σκέψης σας, καθώς  και στη φράση του: «Είστε υπεύθυνοι ως άτομα». Ποια είναι λοιπόν η θέση του συλλογικού;

Οι πολιτικές και οικονομικές δομές που κυριαρχούν σήμερα στις ανθρώπινες κοινωνίες αντιμετωπίζουν πολύ μεγάλες δυσκολίες. Δεν διαθέτουν τα κατάλληλα εφόδια για να λύσουν τα νέα προβλήματα που τίθενται: την προστασία του πλανήτη και τις αυξανόμενες ανισότητες του πλούτου. Δεν μπορούμε να βασιστούμε στις υφιστάμενες εξουσίες· οι πολίτες πρέπει να κινητοποιηθούν μέσα σε μη κυβερνητικές συλλογικότητες, οι δραστηριότητες των οποίων έχουν ολοένα και περισσότερο διεθνή διάσταση, όπως τα Κοινωνικά Φόρουμ. Να πώς μπορούμε να προχωρήσουμε ώστε, συλλογικά, να είναι οι πολίτες αυτοί  –κι όχι οι υφιστάμενες δομές– που θα ανοίξουν τον δρόμο για την αναγκαία ανανέωση στη λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας.

Με αφετηρία τη σύνταξη της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, επανέρχεστε στο θέμα της υποκρισίας ορισμένων νικητών όσον αφορά τις αξίες αυτές. Πώς έχει επηρεάσει αυτό την εφαρμογή  των εν λόγω αξιών κατά τη γνώμη σας;

Η έννοια της υποκρισίας έχει σημασία για να αντιληφθούμε με ποιο τρόπο οι κυβερνήσεις και ίσως οι μεγάλες επιχειρήσεις ισχυρίζονται ότι κινούνται προς την εξασφάλιση των δικαιωμάτων της ισότητας, προς μια οικονομική πρόοδο που θα ωφελεί το σύνολο, και ιδιαίτερα τους πιο φτωχούς. Στην πραγματικότητα, αναδιατάσσονται ώστε να διατηρήσουν την εξουσία, ακόμα κι αν αυτή η εξουσία δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες των πολιτών. Θέλουν επίσης να διατηρήσουν την οικονομική κυριαρχία, ακόμα κι αν τα αποτελέσματα δεν ωφελούν παρά μια μικρή ελίτ, αυτήν που η Σούζαν Τζωρτζ, επίτιμη πρόεδρος του Attac-NDLR, ονομάζει «τάξη του Νταβός», δηλαδή τους κατέχοντες. Ζούμε ακόμα σ’ έναν κόσμο όπου οι κατέχοντες διατηρούν δικαίωμα σε όλα τα προνόμια και όπου οι κυριαρχούμενοι δεν ξέρουν πώς να αντισταθούν επαρκώς.

Καταλήγετε στην ανάγκη να ξεπεράσουμε τις ιδεολογικές αντιπαραθέσεις. Ωστόσο, απέναντι  ιδίως στις οικονομικές ολιγαρχίες, δεν πρέπει να πατά κανείς πάνω σε ένα στέρεο ιδεολογικό βάθρο;

Έχουμε την τύχη να διαθέτουμε τον ΟΗΕ και τον καταστατικό  του χάρτη που εγγυάται ένα πλήθος δικαιωμάτων και ελευθεριών για όλους. Πρέπει να τα ενισχύσουμε περαιτέρω. Έχουμε ανάγκη μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης — όχι ενός παγκόσμιου κράτους, αυτό θα ήταν παράλογο, αλλά μιας συνεργασίας ανάμεσα στα κράτη που θα στηρίζεται σε δημοκρατικές βάσεις. Στηριζόμενοι σ’ αυτούς τους θεσμούς, δίνοντάς τους την αναγκαία εξουσιοδότηση, μπορούμε να βάλουμε τέλος στις αντιπαραθέσεις και να αντικαταστήσουμε τη βία με τη μη βία. Απέναντι στη βία των αντιπαραθέσεων ανάμεσα στα κράτη, δηλαδή ανάμεσα σε διαφορετικούς πολιτισμούς ή θρησκείες, ανάμεσα σε αντιτιθέμενες ιδεολογίες, πρέπει, αντίθετα, να προσανατολιστούμε προς τη διαπραγμάτευση με την έννοια που της έδωσαν άνθρωποι όπως ο Μαντέλα, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Γκάντι και άλλοι. Ένας από τους σημαντικότερους λόγους που πρέπει να οδηγηθούμε προς την αλληλεγγύη και την αλληλεξάρτηση είναι ο κίνδυνος που διατρέχει ο πλανήτης. Ζούμε σε μια εποχή όπου αν δεν κάνουμε όλοι μαζί μια οικολογική προσπάθεια, μέσα σε 50 ή 100 χρόνια, ο πλανήτης δεν θα είναι πια βιώσιμος για τις ανθρώπινες κοινωνίες.

Γιατί φοβούνται τον ΣΥΡΙΖΑ;

του Κύρκου Δοξιάδη, απο τα Ενθεματα...

Πάουλ Κλε, «Τυμπανιστής», 1940
Για καιρό, η διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς, στη διάχυτη αντίληψη περί πολιτικής, στην επικρατούσα πολιτική κουλτούρα, στα μυαλά πάρα πολλών ανθρώπων, αλλά ακόμη και σε κείμενα πολιτικής θεωρίας, συνοδευόταν από ένα δίλημμα που παρουσιαζόταν ως λίγο-πολύ αδυσώπητα αναπόφευκτο: Ότι στο γνωστό τρίπτυχο της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης οφείλει κανείς να επιλέξει αν δίνει προτεραιότητα στον πρώτο όρο ή στους άλλους δύο. Και ανάλογα με αυτή του την επιλογή, αυτομάτως, ούτως ειπείν, τοποθετούσε κανείς τον εαυτό του προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά του ιδεολογικοπολιτικού φάσματος αντίστοιχα.

Όσο και αν ακούγεται υπερβολικά σχηματικό –και είναι–, το παραπάνω δίλημμα μαζί με την επίλυσή του ως κριτήριο διάκρισης Δεξιάς και Αριστεράς ήταν διάχυτο στην πολιτική ρητορεία, πρώτιστα της Δεξιάς. Ως επιχείρημα εναντίον της Αριστεράς ήταν πανίσχυρο. Και αυτό για δύο κυρίως λόγους, σε δύο διαφορετικά επίπεδα.

Στο πραγματολογικό-ιστορικό επίπεδο, είναι γεγονός ότι τα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», με όλες τις λιγότερο ή περισσότερο σταλινικές παραλλαγές τους, αποτελούσαν ολοζώντανο παράδειγμα ότι τουλάχιστον για την Αριστερά το δίλημμα είχε όντως επιλυθεί εις βάρος της ελευθερίας. Για καιρό, όσο κι αν διαρρήγνυε τα ιμάτιά της η ανανεωτική Αριστερά ότι πιστεύει στην ελευθερία και στη δημοκρατία, λίγο ήταν πιστευτή, ακόμη και σε καλοπροαίρετους μη αριστερούς.

Η ειρωνεία είναι ότι και στο εννοιολογικό-θεωρητικό επίπεδο η Δεξιά επίσης έβρισκε ερείσματα στην Αριστερά. Αναφέρομαι στον οικονομικό αναγωγισμό που χαρακτήριζε κατά μέγα μέρος τον θεωρητικό λόγο της Αριστεράς, και που οδηγούσε, μεταξύ άλλων, σε μια ουσιώδη υποβάθμιση της αξίας της πολιτικής ελευθερίας — ήτοι, της ελευθερίας ως άρρηκτα συνδεδεμένης με την ιδιότητα του πολίτη καθώς και με την αξιακή στήριξη της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Εφόσον η Αριστερά δεν ενδιαφερόταν και τόσο για αυτήν ακριβώς την έννοια της ελευθερίας –έστω στον θεωρητικό της λόγο, αλλά η θεωρητική υποβάθμιση είχε και πρακτικές συνέπειες–, η Δεξιά βρήκε ελεύθερο το πεδίο να την υποβαθμίσει με τον δικό της τρόπο. Αρχικά επίσης στη θεωρία, κατόπιν και στην πράξη διαμέσου της εφαρμογής της πρώτης.

Μια κρίσιμη –και με ολέθριες για τη δημοκρατία συνέπειες– συμβολή του νεοφιλελευθερισμού, τόσο στη σφαίρα της πολιτικής θεωρίας όσο και σε εκείνην της πολιτικής πρακτικής, συνίσταται ακριβώς σε μια ιδιόμορφη αλλά εξαιρετικά αποτελεσματική υποβάθμιση της ιδέας της πολιτικής ελευθερίας. Η νεοφιλελεύθερη θεωρητική και πολιτική παρέμβαση κατά κύριο λόγο έγκειται στη συρρίκνωση της έννοιας της ελευθερίας ως αξιακού προτάγματος σε μία και μοναδική εκδοχή της: στην ελευθερία της αύξησης του προσωπικού εισοδήματος, δηλαδή του πλουτισμού, διαμέσου του ανταγωνισμού. Τα δικαιώματα και οι ελευθεριακές αξίες που δεν έχουν να κάνουν με τούτη τη νεοφιλελεύθερη «ελευθερία» περνάνε σε δεύτερη μοίρα, αν όχι στην πλήρη απαξίωση. Αρχικά, και μέχρι πρότινος, τούτη η συρρίκνωση της ελευθερίας δεν ήταν τόσο άμεσα εμφανής. Απλώς, με αυτή την ατομοκεντρική και ανταγωνιστική ανασημασιοδότηση της αξίας της ελευθερίας, η ιδεολογική διάσταση που ήδη υπήρχε μεταξύ αυτής και των αξιών της ισότητας και της αλληλεγγύης προσέλαβε μορφή οριστικού ιδεολογικού διαζυγίου.

Με την κρίση όμως, η εν λόγω υποβάθμιση-συρρίκνωση κατέστη κραυγαλέα. Δεν θα ήταν υπερβολικό να ισχυριστούμε ότι στις μέρες μας, ιδίως στην Ελλάδα αλλά όχι μόνο, το «ευγενές» νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα της ελευθερίας της επιδίωξης του ατομικού οφέλους μέσα σε συνθήκες «θεμιτού» ανταγωνισμού έχει μετατραπεί σε μια παραλλαγή του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Ακόμη και η ήδη κουτσουρεμένη νεοφιλελεύθερη έννοια της ελευθερίας απογυμνώνεται πλέον από το «αξιοκρατικό» της περίβλημα και παρουσιάζεται ως αυτό που στην ουσία της ήταν ανέκαθεν: ελευθερία του ισχυρότερου. Σε μια κατεύθυνση περίπου αντίστροφη προς τον χομπσιανό ηγεμόνα που εκαλείτο να περιστείλει την αυθαιρεσία του πιο ισχυρού, οι κατασταλτικοί μηχανισμοί σήμερα, από κοινού με μια κατά μέγα μέρος επίπλαστη αλλά και επισφαλή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δεν έχουν πλέον άλλη αποστολή απ’ το να επιβάλλουν ως νόμο του κράτους την ελευθερία του ισχυρότερου και τις κοινωνικές της επιπτώσεις. Οποιαδήποτε σύνδεση της «ελευθερίας» του σημερινού νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού με την ελευθερία ως οικουμενική αξία του Διαφωτισμού δεν μπορεί παρά να προκαλεί καγχασμό.

Σε αυτή τη συγκυρία, εύλογος είναι ο φόβος που προξενεί ο ΣΥΡΙΖΑ στις καθεστωτικές δυνάμεις παντός είδους. Το εκβιαστικό δίλημμα: «είτε ελευθερία είτε ισότητα και αλληλεγγύη» ως ιδεολογικό επιχείρημα έχει πλέον καταρρεύσει. Τώρα είναι ηλίου φαεινότερον ότι η ανελευθερία βρίσκεται στην ίδια πλευρά με την ανισότητα και την κοινωνική αναλγησία. Ο φόβος λοιπόν εκείνης της πλευράς είναι ότι η σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά θα αποτελέσει έμπρακτη απόδειξη μιας αλήθειας που ίσχυε εξαρχής αλλά που μας την έκρυβαν: ελευθερία, ισότητα και αλληλεγγύη πάνε μαζί.

Ο Κύρκος Δοξιάδης διδάσκει κοινωνική θεωρία στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών.