Η Αριστερά να προετοιμάσει τον κόσμο....

Του ΣΠΥΡΟΥ ΚΑΡΑΛΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Το πολιτικό σύστημα, αφού χρεοκόπησε πρώτα τη χώρα πολιτιστικά και υλικά, καταρρέει συθέμελα υπό το βάρος της αποτυχίας και τίποτα δεν θα είναι ίδιο μετά τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Τούτο υποδηλώνουν οι φυγόκεντρες τάσεις στο ΠΑΣΟΚ και η κινητικότητα που καταγράφεται στο μεσαίο χώρο από τη ΔΗΜΑΡ έως τη δεξιά πτέρυγα, τους Ανεξάρτητους Ελληνες.

Η εκτίμηση ενισχύεται περαιτέρω από την αυξανόμενη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία, εκλογικά τουλάχιστον, όπως αυτή καταγράφεται σε δημοσκοπήσεις που δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας και την απήχηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης πέραν του αριστερού τμήματός της. Σε πρόσωπα, δηλαδή, της λαϊκής δεξιάς, που μετά τις φοβερές απώλειες και τη φτωχοποίηση που υφίστανται, προδομένοι από την κυβέρνηση Σαμαρά, βλέπουν την Αριστερά ως τελευταία ελπίδα επιβίωσης.
Αυτή η εικόνα θα αποτυπωθεί συντριπτικά στην ερχόμενη διπλή εκλογική αναμέτρηση, ευρωεκλογές και αυτοδιοικητικές, το αποτέλεσμα των οποίων ακριβώς επειδή αναμένεται να είναι ιδιαίτερα οδυνηρό για Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ θα πυροδοτήσει ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, με πρώτη πράξη την προκήρυξη πρόωρων εθνικών εκλογών, εξαιτίας της πλήρους αναντιστοιχίας ανάμεσα στη λαϊκή βούληση και την εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική.
Και τότε θα έλθει η ώρα της Αριστεράς όχι σαν γηπεδικό σύνθημα, χωρίς πολιτικό περιεχόμενο, που θυμίζει το «ήλθε ή ώρα του Καραμανλή» ή το « ήλθε η ώρα του Παπανδρέου» στα χρόνια της ψευδούς ευδαιμονίας, αλλά ως δοκιμασία της αξιοπιστίας και της ικανότητας του Αλέξη Τσίπρα και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Διότι η Ιστορία και οι Ελληνες δεν θα κρίνουν την Αριστερά με όρους κατάκτησης ή διαχείρισης της εξουσίας, αλλά με όρους πραγματικού μετασχηματισμού και επανίδρυσης του σημερινού διεφθαρμένου κρατικού μορφώματος.

Αστισμός, ελίτ και αξιακά πρότυπα...

Του ΣΠΥΡΟΥ ΚΑΡΑΛΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Στην απελευθέρωση της Αθήνας, τον Οκτώβριο 1944, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος βρισκόταν σε συνεχείς διαβουλεύσεις με τους ΕΛΑΣίτες έχοντας ως βασική έγνοια να διατηρηθεί η τάξη και η ειρήνη στην πρωτεύουσα. Τότε, η χώρα διατηρούσε ακόμη στο δυναμικό της πρόσωπα από την αστική τάξη με απόλυτη επίγνωση των εννοιών του συλλογικού καλού, της πατρίδας, του εθνικού συμφέροντος.

Σήμερα, όμως, διερωτώμεθα πραγματικά αν στην πολύ πιθανή περίπτωση που η Αριστερά κληθεί από τον ελληνικό λαό να αναλάβει τη διακυβέρνηση, θα υπάρξουν τέτοια πρόσωπα που θα προτάξουν το πατριωτικό συμφέρον πάνω από το προσωπικό ή το συντεχνιακό. Και είναι ένα ερώτημα κρίσιμο, κατά τη γνώμη μας, διότι η κατάσταση της χώρας είναι τέτοια, που απαιτούνται απελευθερωτικές πρωτοβουλίες με αποκλειστικό γνώμονα τη χωρίς καθυστερήσεις έξοδο από μια κρίση, η οποία λαμβάνει διαστάσεις ανθρωπιστικής τραγωδίας και απειλεί ευθέως τη συνέχεια της ελληνικής κοινωνίας.
Ορόλος των ελίτ, όσο και εάν δεν εννοούμε το συγκεκριμένο όρο όπως τον θέλει η νεοφιλελεύθερη ανάγνωση του ανθρώπινου προσώπου (άτομο κατ' αυτούς), των κοινωνιών και της πολιτικής τάξης, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι είναι ιδιαίτερα αναγκαίος σε συνθήκες σαν του '44, που δεν απέχουν και πολύ στην πραγματικότητα από τις σημερινές. Σε συνθήκες, δηλαδή, έκτακτης ανάγκης, με στοιχεία οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης και απονομιμοποίησης από την πλειοψηφική βάση των αντιπροσωπευτικών πολιτικών θεσμών.

Φταίει και ο λαός, που είναι μαραζιάρης...

Του ΣΠΥΡΟΥ ΚΑΡΑΛΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Η διευθύνουσα τάξη όχι, αλλά η πλατιά τάξη των μη προνομιούχων έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει προ πολλού. Το μαρτυρούν οι εικόνες γύρω. Τα κλειστά μαγαζιά, οι ατελείωτες πιάτσες των ταξί τη νύχτα στην Αθήνα, οι νέοι που κατά κύματα εγκαταλείπουν τη χώρα προς αναζήτηση αξιοπρεπούς ζωής στο εξωτερικό.

Σε αυτή την κατάμαυρη πραγματικότητα, που πάει από το κακό στο χειρότερο με νεκρούς να προστίθενται, όπως το παιδί στο Περιστέρι, τα γνωστά ερωτήματα επανατίθενται. Τι περιμένει και δεν αντιδρά ο κόσμος; Ενα θαύμα; Τα θαύματα, βεβαίως, δεν έπαψαν ποτέ στον κόσμο, αλλά για να γίνουν απαιτείται και κάποια μικρή συμμετοχή από όσους τα εύχονται. Πού είναι οι πνευματικοί άνθρωποι και γιατί σιωπούν;
Το τελευταίο ερώτημα απαντάται εύκολα. Τουλάχιστον από την πλατωνική - μαρξιστική θεώρηση των πραγμάτων, που θέλει κάθε εξουσία να αναδεικνύει τα πρότυπά της παντού. Μια χαμηλή εξουσία, απαίδευτη και αμόρφωτη, σαν αυτή που κυβέρνησε τη χώρα από το '90 και μετά, θα παράξει ανάλογες αξίες και στο πνευματικό πεδίο. Θα αναδείξει, δηλαδή, χαμηλές ποιότητες και στη λογοτεχνία και στην ποίηση και στο σινεμά και όπου αλλού. Μη παραγωγική, παρασιτική είναι η οικονομία; Αυτού του επιπέδου θα είναι, λ.χ., οι προβεβλημένοι λογοτέχνες, που η εξουσία με τους τρόπους της στο σύστημα θα κατευθύνει με μαεστρία προς την κοινωνική βάση και θα τους πλασάρει ως Παπαδιαμάντηδες. Αλλωστε, αν σκάσει κάποια στιγμή η φούσκα στον πολιτισμό και ανοίξουν οι φάκελοι με τις χρηματοδοτήσεις, τότε η λίστα Λαγκάρντ μπορεί και να ωχριά μπροστά τους. Οπότε ας μην περιμένουμε από τους συμπαθείς -κατά τα άλλα- σκηνοθέτες, ποιητές κ.ά. πολλά σε αυτή τη φάση. Διότι, έστω, χωρίς να το θέλουν, σαν από αυτοματισμό, θα ανταποδώσουν, είτε με τη σιωπή τους είτε με ανοησίες στα social media, την προβολή που τους χάρισε απλόχερα η εξουσία στα χρόνια της ψευδούς ευδαιμονίας.