Αξιολόγηση καθηγητών, με βάση τους βαθμούς των μαθητών τους!

Cynical...

Αυτό που συμβαίνει τους τελευταίους δυο-τρεις μήνες στο χώρο της Παιδείας και δη της δευτεροβάθμιας είναι  εντελώς πρωτόγνωρο. Και εντοπίζεται στο αενάως ανακυκλούμενο ζήτημα της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Συγκεκριμένα, ενώ για δεκαετία τουλάχιστον, η κωλυσιεργία στην αξιολόγηση προερχόταν από την πλευρά των εκπαιδευτικών, στις μέρες μας συμβαίνει το εντελώς ανάποδο, με την κυβέρνηση να είναι αυτή που την παρακάμπτει.

Γιατί δεν το κάνει; Ο πρώτος λόγος είναι και ο προφανής. Η κυβέρνηση βιάζεται να πιάσει τα quota των κεφαλών, όπως απαιτεί το reminder του Paul. Όταν με το καλό πατήσει το πόδι του στην Αθήνα, όπως παράγγειλε, θέλει να βρει έτοιμα τα σφαχτά στο κατώφλι του, αριθμημένα και ζυγισμένα, μαρκαρισμένα και επιμελώς πακεταρισμένα.

Ο δεύτερος λόγος είναι λιγότερο προφανής, αλλά είναι, κατά τη γνώμη μου και ο πιο ουσιαστικός. Στην πραγματικότητα, η όποια τέτοια αξιολόγηση, ώστε να προκύψουν τα συμφωνηθέντα σφαχτά, δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί, όχι γιατί δεν υπάρχει χρόνος (για παράδειγμα, η κυβέρνηση θα μπορούσε να είχε ριχτεί στη δουλειά από πέρσι, όταν και πέρασε το Νόμο 4072/2012 περί αξιολογήσεων και άλλων συναφών θεμάτων), αλλά γιατί η δυσκολία είναι δομική και αντικειμενική. Δηλαδή, Structural!

Ο Τρυγητής των σχολείων...

Του Στρατη Μπουρναζου, απο τα Ενθεματα...

O Ιούνης ήταν ο Θεριστής, ο Ιούλης ο Αλωνάρης, ο Αύγουστος ο Συκολόγος και ο Σεπτέμβρης ο Τρυγητής. Και απ’ όταν οι κοινωνίες μας άρχισαν να μπαίνουν στον ρυθμό της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ο Σεπτέμβρης έγινε, αναντίρρητα, ο μήνας του σκολειού: της νέας χρονιάς, των σχολικών ειδών, του αγιασμού, των καινούργιων βιβλίων κ.ο.κ. Φέτος όμως έχουμε και άλλους –λιγότερους ρουτινιάρικους, μα και λιγότερους ευχάριστους– λόγους, να το λέμε: «διαθεσιμότητα» και μετατάξεις, καταργήσεις ειδικοτήτων στα τεχνικά λύκεια, νέος νόμος για το λύκειο, ολοήμερα σχολεία που καταργούνται, ΑΕΙ που αναστέλλουν τη λειτουργία τους και, βέβαια, η απεργία διαρκείας των καθηγητών από αύριο: ένα φάσμα καταιγιστικό, που κάνει, χωρίς καμιά αμφιβολία, τον Σεπτέμβρη που διανύουμε μήνα της παιδείας.

Ξεκινάω από τον νόμο για την «αναδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης», που ψηφίστηκε την Τρίτη. Ας διακρίνουμε, σύμφωνα με όσα μάθαμε από την κοινωνιολογία της εκπαίδευσης, τέσσερα πεδία στα οποία μπορούμε να τον αποτιμήσουμε. Πρώτον, όσα διακηρύσσει ότι προτίθεται να κάνει. Δεύτερον, εκείνα που πραγματικά κάνει, πέρα από τις εξαγγελίες. Τρίτον, αυτά που δεν κάνει, τα ζητήματα που αφήνει απέξω. Τέταρτον, η πραγματικότητα στην οποία θα εφαρμοστεί. Σημείο, το τελευταίο, ιδιαίτερα κρίσιμο: στον πρόσφατο νόμο για τα ναρκωτικά, λ.χ., το μείζον δεν ήταν οι αδυναμίες ή οι ελλείψεις του, αλλά ότι με τις δεδομένες συνθήκες (συρρίκνωση κονδυλίων, κατάρρευση των δομών ψυχικής υγείας και εν γένει των δομών πρόνοιας, συνωστισμός στις φυλακές) οι θετικές διατάξεις του θα μείνουν, πιθανότατα, γράμμα κενό.

Και στα τέσσερα πεδία, ο νόμος και η κυβέρνηση παίρνουν πολύ χαμηλό βαθμό. Θα εξηγήσω αμέσως το γιατί.

Εκπαιδευτικές μείωσεις…

Του Βασίλη Συμεωνίδη, απο το Alter Thess...

  Πλησιάζει ο Αύγουστος 2013 στο τέλος του· η διαβούλευση για το για το νέο Λύκειο κράτησε 10 μέρες, με τον δεκαπενταύγουστο μέσα, για να συζητηθούν πράγματα που συζητιούνται δέκα χρόνια, χωρίς τα καλοκαίρια, που είχαν ξανασυζητηθεί και πάλι σε δημόσια διαβούλευση, που είχαν κατατεθεί από τον πρόεδρο του συμβουλίου πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης…
Και σε δέκα μέρες (ξανα)φάνηκε καθαρά ότι οι εκπαιδευτικές αλλαγές υπηρετούν άλλες επιλογές τεχνικού χαρακτήρα, όπως, για να πάρω ένα βολικό παράδειγμα, η αλλαγή σχετικά με τη διδασκαλία της πληροφορικής και – βασικά – με την πανελλαδική εξέτασή της που είναι απαραίτητη σ’ ένα νέο σχολείο. Αυτό δεν είχε φανεί τόσα χρόνια και σε τόσες συζητήσεις· γι’ αυτό πάντα χρειάζεται η διαβούλευση. Και τώρα που το λύκειο θα είναι πράγματι νέο, όπως παλιά με την πληροφορική στο ωρολόγιο πρόγραμμα, μπορεί να προωθηθεί ακόμα περισσότερο ό,τι αναχρονιστικό σχεδιάζεται. Ίσως, αν θυμηθούμε τι έγινε, θα μπορέσουμε να σκεφτούμε καλύτερα τι ακόμη έχει σχεδιαστεί να γίνει και τι μπορούμε να κάνουμε…
Η περσινή χρονιά ήταν μια ατέλειωτη κατρακύλα για τη δημόσια εκπαίδευση που χρηματοδοτείται από το κράτος. Επιλέγω τη λέξη κράτος και όχι πολιτεία σκόπιμα. Το κράτος έχει υπηκόους, η πολιτεία πολίτες. Φέτος περισσότερο από κάθε άλλη φορά ήμασταν υπήκοοι σε μια «ανώτατη πολιτική εξουσία, η οποία, οργανωμένη σε νομικό πρόσωπο, ασκείται σ’ ένα σύνολο ανθρώπων εγκατεστημένων μόνιμα σε μια συγκεκριμένη χώρα»· φάνηκε καθαρά με την (προληπτική) επίταξη των υπηρεσιών. Πέρσι περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά όχι μόνο δεν ζητήθηκε η συναίνεσή μας, αλλά επιδιώχτηκε η εξαφάνιση της βούλησής μας.
Αφήνω κατά μέρος τα ζητήματα διδασκαλίας και προχωρώ στα ζητήματα των όρων της εργασίας μας. Τα Χριστούγεννα άλλαξαν οι περιοχές μετάθεσης· έτσι, για παράδειγμα, ο νομός Δράμας από τρεις διαφορετικές, έγινε μία περιοχή. Ο συνάδερφος που μόλις είχε «κατέβει» από το Νευροκόπι, μετά από 4-5 χρόνια εκεί και καθημερινών χιλιομέτρων, ξαναβρέθηκε ενδυνάμει πίσω, το ίδιο και όλοι όσοι υπηρετούμε στον νομό. Θυμίζει εκείνο το παιδικό επιτραπέζιο φιδάκι…

Μερικές παρατηρήσεις για το Νέο Λύκειο...

του Μιχάλη Πετρόπουλου απο την Αλφαβητα ...

Του Μιχάλη Πετρόπουλου

Οι επί μακρόν συζητήσεις για το νέο(;) Λύκειο, κουραστικές λόγω της διάρκειάς τους και της άκρως αντιπαιδαγωγικής νοοτροπίας των κύριων συζητητών, φαίνεται πως φθάνουν στο τέλος τους.

Επιτέλους, οι φωστήρες μας κατέληξαν σε ένα «πρόγραμμα» σπουδών, για τα ελληνόπουλα του μέλλοντος. Κατά την πάγια συνήθεια των πολιτικών μας, πρώτα μαθαίνουμε από τις εφημερίδες τί θα εφαρμοστεί και μετά ενημερωνόμαστε επισήμως (Ελλάς το μεγαλείο σου…). Από τον κανόνα δεν εξαιρείται ούτε ο νυν υπουργός Παιδείας, που, απ΄ ότι φαίνεται, έμαθε γρήγορα τα πολιτικά παιχνίδια και ξέχασε τις κυριακάτικες επιφυλλίδες του…

Μέσω του φιλόξενου alfavita μάθαμε για τα μελλούμενο, μέσω αναπαραγωγής από το Βήμαonline (κοίτα περίεργη σύμπτωση… με τις επιφυλλίδες).

Με βάση το κείμενο που διαβάσαμε, μας προέκυψαν κάποιες απορίες:

1. Η κλασική απορία: γιατί τέτοια εμμονή, η πρώτη ασχολία του εκάστοτε υπουργού παιδείας με το εξεταστικό σύστημα; Λειτουργούν σωστά και κατά το επιθυμητό τα νηπιαγωγεία, τα δημοτικά και τα γυμνάσια, που το μόνο που απομένει είναι το Λύκειο; Όταν θέλεις να αλλάξεις κάτι που μπάζει από παντού, ξεκινάς από τη βάση ή από την κορυφή; Νομίζω ότι, δε χρειάζεται απάντηση αλλά απλή λογική…

2. Ποια θα είναι η αποσύνδεση του Λυκείου από τις εξετάσεις για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, όταν:
a. οι μαθητές θα εξετάζονται κατ’ επανάληψη, εντός του σχολείου, σε πανελλαδικό επίπεδο,
b. η βαθμολογία του σχολείου θα παίζει ρόλο
για την εισαγωγή στα ανώτατα ιδρύματα;

3. Πόσο, πια, θα μεγαλώσει η ψαλίδα μεταξύ των απόρων μαθητών και των «αστέρων» της οικονομικής άνεσης; Και εξηγούμαστε:
a. Από πού προκύπτει το γελοίο συμπέρασμα ότι θα περιοριστούν τα φροντιστήρια; Τώρα είναι που θα οργιάσουν. Η εξήγηση είναι απλή: πόσο καλό μάθημα να κάνει αυτός ο υποτιμημένος ήρωας –ο καθηγητής- μέσα στην τάξη, όταν έχει απέναντί του 25 με 30 παιδιά με τρομακτικές αποκλίσεις δυνατοτήτων, σε όλα τα επίπεδα (οικονομικό, κοινωνικό, πνευματικό κλπ);
b. Πώς θα εξασφαλιστεί ότι οι «μεγαλοιδιαιτεράδες» δεν θα αρχίσουν τα εκβιαστικά διλήμματα; Πιστεύω ότι είμαι εύκολα κατανοητός…
c. Ο αποτυχών υποψήφιος, που έχει τελειώσει το σχολείο, πού θα προετοιμάζεται για επαναληπτικές εξετάσεις;
d. Τα παιδιά της επαρχίας πού θα δίνουν εξετάσεις; Με ποιους επιτηρητές; Είναι ισότιμη μεταχείριση ο ένας να δίνει στην πόλη του και ο άλλος εκτός έδρας. Και το λέμε αυτό, διότι δεν μπορεί να δίνεις με σύστημα πολλαπλής επιλογής, μαζί με τους δέκα-δώδεκα συμμαθητές σου  στο σχολείο σου. Το αδιάβλητο αρχίζει να πηγαίνει περίπατο.

4. Γιατί τέτοια εμμονή με τις ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής;
a. Οι έλληνες μαθητές το έχουν, κυριολεκτικά, ξεφτιλίσει. Η αντιγραφή στις εξετάσεις «πάει σύννεφο». Η νοηματική γλώσσα μεταξύ των μαθητών έχει φθάσει σε άλλα επίπεδα… Απόδειξη η πληθώρα των γραπτών που είναι του μηδενός στο δεύτερο, τρίτο και τέταρτο θέμα αλλά στο πρώτο «σκίζουν»…
b. Τί επιπέδου θα είναι οι ερωτήσεις;

Ας δώσω δύο παραδείγματα:

Στο μάθημα της Ιστορίας, μπορούν να τεθούν οι εξής ερωτήσεις
i. : Τον Κολοκοτρώνη το έλεγαν:
Α. Άλφρεντ,  Β. Κίτσο,    Γ. Γοδεφρείγο,   Δ. Θεόδωρο

ii. Ο Κολοκοτρώνης διέφυγε στη Ζάκυνθο ημέρα:
Α. Κυριακή.   Β. Δευτέρα  Γ. Τρίτη   Δ. Τετάρτη κλπ

   Στην πρώτη περίπτωση απευθύνεσαι σε IQ ραδικιού, στη δεύτερη παίζεις λόττο..

c. Πώς θα εξετάσεις Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία κλπ με πολλαπλή επιλογή; Θα ζητάς απλώς, μεταξύ διαφόρων προτεινόμενων απαντήσεων τη σωστή; Αν είναι έτσι, θα πάει η αντιγραφή ροδάνι… Δεν πρέπει να ελεγχθεί η κριτική, συνδυαστική, συνθετική κλπ ικανότητα του μαθητή (κε υπουργέ, σας παραπέμπω, ξανά, στις επιφυλλίδες σας); 
d. Πώς θα γίνεται η βαθμολόγηση; Μήπως, απλά ρωτάμε, ο τελικός σκοπός είναι η κατάργηση των βαθμολογητών και η αντικατάστασή τους από τα κομπιούτερ;

5. Πώς μπορεί να συνδυαστούν η μείωση της ύλης, με τα μαθήματα βαρύτητας και τον καθορισμό των προαπαιτούμενων γνώσεων από τις ανώτατες σχολές; Μάλλον τετραγώνισαν τον κύκλο και εμείς οι κουτοί δεν πήραμε χαμπάρι.. Τα ΑΕΙ και τα αξιόλογα ΤΕΙ φωνάζουν για τη συνεχή μείωση της ποιότητας των νεοεισερχομένων φοιτητών και εμείς θα μειώσουμε την ύλη. Και πώς θα μειωθεί, ποιοτικά ή/και ποσοτικά; Και η ύλη που αφαιρείται θα διδαχθεί στα πανεπιστήμια; Μήπως θα μπει εκεί η μεγάλη κρισάρα για το ποιοι θα συνεχίσουν στα μεγαλύτερα έτη σπουδών;

6. Με ποια κριτήρια αποφάσισαν ότι ο θεσμός των projects πέτυχε; Με εξαίρεση κάποιους φωτεινούς καθηγητές και κάποια ελάχιστα σχολεία, τα περισσότερα projects ήταν κάκιστα copy-paste από το διαδίκτυο. Βέβαια, ας μη ξεχνάμε ότι οι κοπιπεϊστές είναι πλέον επίσημη θρησκεία στη Σουηδία και ότι ταιριάζει γάντι με το σύστημα πολλαπλής επιλογής…

7. Στα αζήτητα ΤΕΙ ελεύθερη είσοδος. Μερικά απλά ερωτήματα:
a. Πώς κρίνεται μία σχολή ως «χαμηλής ζήτησης»;
b. Αν σε μία τέτοια σχολή, αποφασίσουν να εισαχθούν μαζικά υποψήφιοι, πώς θα τα βγάλει πέρα η διοίκησή της; Φέτος, οι περισσότερες σχολές έχουν γονατίσει από τη μείωση του προσωπικού τους…
c. Αν μία τέτοια σχολή επιλεχθεί από πολύ χαμηλού επιπέδου υποψηφίους, που αδυνατούν να ανταποκριθούν στα πρόγραμμα σπουδών της, ποιο το νόημα ύπαρξής της;
d. Πόση ποια υποβάθμιση αυτών των σχολών; Και ποια τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων της;

8. Η απόδοση των μαθητών στις εξετάσεις θα συνδεθεί με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών; Γιατί δεν έχουν όλοι μαθητές από τα Αρσάκεια Εκάλης και Ψυχικού κε υπουργέ. Ελάτε μία βόλτα στην επαρχία να δείτε μαθητές, που με το ένα μάτι προσπαθούν να διαβάσουν και με το άλλο φυλάνε το κοπάδι… Πώς θα συγκριθεί η απόδοση του καθηγητή ενός πειραματικού Λυκείου σε «χάι» περιοχή, με τον ταλαίπωρο συνάδελφό του στα βουνά και τα λαγκάδια; Τον συνάδελφο των υπέρογκων 700 ευρώ, που του φθάνουν για να βγει στην επαιτεία. Είναι ίδια η κοινωνική, οικονομική και πνευματική διαστρωμάτωση;

9. Τί είναι αυτό το νέο φρούτο «Οργανισμός Εξετάσεων»; Στη συνείδηση του Έλληνα, οι εισαγωγικές εξετάσεις ήταν, και είναι, το μοναδικό αδιάβλητο σύστημα επιλογής. Γιατί πρέπει να αλλάξει; Και ποιοι θα το απαρτίζουν; Τα στελέχη του θα έχουν μπει ποτέ σε αίθουσα διδασκαλίας ή θα είναι αμπελοθεωρητικολογούντες των ακαδημαϊκών γραφείων; Και πώς θα επιλέγουν θέματα από την τράπεζα θεμάτων; Πώς εξασφαλίζεται το αδιάβλητο, όταν τα θέματα ήδη υπάρχουν στην τράπεζα;

10. Αυτό το «μόνιμος υπουργός παιδείας», για ποιον προορίζεται;;;

Οι απορίες μας θα απαντηθούν σύντομα, πιστεύουμε. Και τότε θα επανέλθουμε, με τις νέες μας παρατηρήσεις και προτάσεις.

 Όμως, νομίζω, ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι να αρχίσουμε να ανησυχούμε.  Το ινδικό κοινωνικό σύστημα των καστών έρχεται σε ελληνική έκδοση.

Οψόμεθα.

Πάγωμα διορισμών, παγωμάρα στους εκπαιδευτικούς, παγετώνας στην εκπαίδευση ...

αριστερό blog ...

«Ο χρόνος δεν παγώνει, η χώρα προχωρά, τα ζητήματα είναι τεράστια. Μια κυβέρνηση που έχει διακομματική συμφωνία είναι το ιδανικό περιβάλλον για να προωθηθούν θέματα Παιδείας. Εύχομαι και ελπίζω να υπάρχει αυτή η συναίνεση», δήλωσε με «κρύο αίμα» η υπουργός παιδείας στους εκπροσώπους της ΟΛΜΕ που της ζήτησαν, εκτός των άλλων, «πάγωμα» των αλλαγών στο Λύκειο.
Τι ποιητικό! «Ο χρόνος δεν παγώνει»… Κι όμως, ο χρόνος ήταν παγωμένος μέχρι που έγινε το bing bang και ίσως παγώσει και ο πολιτικός χρόνος κάποιων πεφωτισμένων όταν θα συμβεί στη χώρα μας το bing bang των πολιτών.
Πόσο ψεύτικο! « Η χώρα προχωρά»… Προς το καλύτερο; Δηλαδή η πορεία της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια είναι προς το καλύτερο; Αν αυτό εννοεί η υπουργός τότε δεν πήρε χαμπάρι πόσο κακό έχει προκαλέσει η ίδια και οι συνάδελφοί της στους ανθρώπους αυτής της χώρας. Τέτοιο «προχώρημα» της χώρας, να μας λείπει. Αν πάλι θεωρεί η υπουργός ότι τα τελευταία δύο χρόνια τα πράγματα δεν πήγαν καλά για τη χώρα, τότε θα έπρεπε, η ίδια και οι συνάδελφοί της, να έχουν φύγει από προχθές. Πώς γίνεται, τάχα, για δύο χρόνια να μας βεβαιώνουν ότι η χώρα προχωρά προς το καλύτερο και το μόνο που συμβαίνει είναι η χώρα να προχωρά, μεν, αλλά προς τον γκρεμό. Η απάντηση είναι απλή.
Άλλο εννοούν ως «χώρα» η υπουργός και οι συνάδελφοί της και άλλο οι άνθρωποι που ζουν σ΄αυτή. Στα μυαλά των υπουργών στη «χώρα» δεν συμπεριλαμβάνονται οι άνθρωποι, οι ζωές τους, οι ανάγκες τους, τα όνειρα τους παρά μόνο, οι αγορές, τα κέρδη τους, τα συμφέροντά τους, οι καταθέσεις τους, οι καρέκλες τους, η χλιδή τους.
Τόσο κενό, σε 4 λέξεις! «Τα ζητήματα είναι τεράστια»… Η εξαθλίωση που προκαλέσατε εσείς και οι συνάδελφοί σας, αυτή είναι τεράστια. Όμως δεν την επικαλείστε γιατί η εξαθλίωση σκεπάζει ανθρώπους, ματώνει ψυχές, κρύβει ευθύνες, τις δικές σας και των υπολοίπων, συντρίβει οικογένειες και, δυστυχώς για σας, μπορεί να γεννήσει και επαναστάτες, μπορεί και επαναστάσεις.
Πόσο αληθινό και πόσο ύπουλο! «Μια κυβέρνηση που έχει διακομματική συμφωνία είναι το ιδανικό περιβάλλον για να προωθηθούν θέματα Παιδείας»… Πράγματι, υπάρχει διακομματική συμφωνία, χωρίς να υπάρχει συμφωνία με τους φορείς της εκπαίδευσης και χωρίς τη λαϊκή έγκριση αφού το ξέρετε πολύ καλά πως στο λαό είστε μειοψηφία. Υπάρχει διακομματική συμφωνία για να προωθηθούν θέματα που σχετίζονται με την κατεδάφιση της Δωρεάν Παιδείας, είναι η πραγματικότητα. Γι΄αυτό ζητάτε συναίνεση. Θα την έχετε από τα συγκοινωνούντα με το δικό σας, κόμματα, αλλά δεν θα την έχετε ούτε από τους εκπαιδευτικούς, ούτε από τους μαθητές, ούτε από τους γονείς.
Εξαγγέλλετε μηδενικούς διορισμούς στην εκπαίδευση και αισθάνεστε υπερήφανη που το επίτευγμά σας θα ικανοποιήσει απολύτως την τρόικα, απογοητεύοντας τελείως τους εκπαιδευτικούς. Για τα κενά που θα δημιουργηθούν, δεν σας νοιάζει. Μήπως σας ένοιαξε και ποτέ; Μήπως σας ένοιαξε για τα βιβλία που ακόμη λείπουν από τα σχολεία; Τις προσωπικές σας εξετάσεις προς τους δανειστές τις περάσατε με άριστα, στις άλλες προς το λαό, μάλλον μείνατε στην ίδια τάξη.
Δυστυχώς για σας, αυτή η πρόσκαιρη κοινοβουλευτική συναίνεση, δεν έχει μέλλον μπροστά της, Θα διαλυθεί από τις εσωτερικές της αντιθέσεις και την πίεση που αρχίζουν να ασκούν οι πολίτες. Οι «εκδηλώσεις αγάπης» των Θεοφανείων ήταν αρκετά «διαφωτιστικές» και ίσως δίνουν μια εικόνα για το τι μπορεί να ακολουθήσει αν η κυβερνητική τρόικα δεν φύγει όσο γίνεται νωρίτερα.