Πανελλαδικές εξετάσεις και κοινωνικές ανισότητες...

Του Γιώργου Μπουγελέκα*, απο την Εποχη...

Κά­θε χρό­νο, τέ­τοια ε­πο­χή, με α­φορ­μή τις πα­νελ­λα­δι­κές ε­ξε­τά­σεις, α­να­δύο­νται ο­ρι­σμέ­νες α­πό τις α­δυ­να­μίες του ελ­λη­νι­κού εκ­παι­δευ­τι­κού συ­στή­μα­τος. Ιδιαί­τε­ρα η τε­λευ­ταία τριε­τία της μνη­μο­νια­κής φρί­κης προ­σφέ­ρε­ται για κα­τα­γρα­φή και α­νά­δει­ξη των ε­γκλη­μα­τι­κών πα­ρα­λεί­ψεων και του προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νου κυ­βερ­νη­τι­κού σχε­δίου, που στο­χεύει στην κα­τε­δά­φι­ση της δη­μό­σιας εκ­παί­δευ­σης στην πα­τρί­δα μας.

Θα ο­δη­γού­σε, ά­ρα­γε, η θε­ρα­πεία αυ­τών -και άλ­λων α­νά­λο­γων α­δυ­να­μιώ­ν- στη δια­μόρ­φω­ση ε­νός πε­ρι­βάλ­λο­ντος δι­καιο­σύ­νης και ι­σό­τη­τας ευ­και­ριών στην ε­πι­λο­γή των σπου­δα­στών της τρι­το­βάθ­μιας εκ­παί­δευ­σης; Ερώ­τη­μα πα­λαιό, μά­ταιο και δυ­στυ­χώς ε­πα­να­λαμ­βα­νό­με­νο κά­θε κα­λο­καί­ρι.
Κα­τά την ά­πο­ψή μου, πρό­κει­ται για ψευ­δο­πρό­βλη­μα, για­τί ε­κεί­νο που θα έ­πρε­πε να τε­θεί πιο α­πο­φα­σι­στι­κά α­πό κά­θε άλ­λη φο­ρά εί­ναι ό­τι -μέ­σω τέ­τοιων ε­ξε­τά­σεω­ν- ευ­νοού­νται οι ευ­νο­η­μέ­νοι και α­δι­κού­νται οι α­δι­κη­μέ­νοι. Η έν­νοια της ι­σό­τη­τας, που στη­ρί­ζε­ται στη «φυ­σι­κή» δια­νο­η­τι­κή α­νι­σό­τη­τα, κλο­νί­στη­κε κα­τ’ ε­πα­νά­λη­ψη α­πό διε­θνείς έ­ρευ­νες και σή­με­ρα πλέ­ον έ­χει α­να­τρα­πεί πλή­ρως. Η ε­πα­φή με την ε­πί­ση­μη λο­γο­τε­χνία, η καλ­λιέρ­γεια της μου­σι­κής παι­δείας, οι ε­πι­σκέ­ψεις στα μου­σεία, η πα­ρα­κο­λού­θη­ση θε­α­τρι­κών πα­ρα­στά­σεων κ.λπ., που συ­νη­θί­ζουν κά­ποιες οι­κο­γέ­νειες με γο­νείς α­νώ­τε­ρης μόρ­φω­σης, ε­πι­τρέ­πουν στα παι­διά τους να με­τέ­χουν στον κυ­ρίαρ­χο πο­λι­τι­σμό που ταυ­τί­ζε­ται με το σχο­λι­κό. Κα­θη­με­ρι­νά, α­διό­ρα­τα και α­συ­νεί­δη­τα εισ­πράτ­τουν και ε­ξοι­κειώ­νο­νται με αυ­τή την κουλ­τού­ρα, με α­πο­τέ­λε­σμα να εμ­φα­νί­ζουν ε­πι­τυ­χέ­στε­ρα α­πο­τε­λέ­σμα­τα κα­τά τη διάρ­κεια της σχο­λι­κής τους φοί­τη­σης α­πό τα παι­διά ε­κεί­νων των οι­κο­γε­νειών που α­πέ­χουν μιας τέ­τοιας ζωής.
Ο ρό­λος της οι­κο­γέ­νειας, έ­τσι ό­πως δια­μορ­φώ­νο­νται, η δο­μή της και οι α­ντι­λή­ψεις της, σε σχέ­ση με την κοι­νω­νι­κή τά­ξη που αυ­τή α­νή­κει, εν­δυ­να­μώ­νει ή α­πο­δυ­να­μώ­νει την πο­ρεία του νέ­ου προς τη μόρ­φω­ση. Σύμ­φω­να με τον Πιερ Μπουρ­ντιέ, η τα­ξι­κή δια­φο­ρά ο­φεί­λε­ται και στη δια­φο­ρά πο­λι­τι­σμι­κού κε­φα­λαίου, το ο­ποίο πε­ριέ­χει γνώ­σεις και δε­ξιό­τη­τες που α­πο­κτώ­νται με την ω­σμω­τι­κή δια­δι­κα­σία, δη­λα­δή με την κα­θη­με­ρι­νή, α­συ­νεί­δη­τη μά­θη­ση, ε­ντός ε­νός ευ­νο­η­μέ­νου κοι­νω­νι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος.
Ας στα­μα­τή­σου­με, λοι­πόν, να κλεί­νου­με τα μά­τια στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και ας α­πο­δε­χθού­με το γε­γο­νός ό­τι δεν δια­βαί­νουν τις πύ­λες αυ­τών των σχο­λών οι ι­κα­νό­τε­ροι, αλ­λά οι πιο ευ­νο­η­μέ­νοι «κλη­ρο­νό­μοι» της γνώ­σης, κό­ντρα στις α­στι­κές δια­κη­ρύ­ξεις για την ι­σό­τη­τα των ευ­και­ριών.

Εκπαιδευτικός; Respect Εξετάσεις; Fuck off...

Το Ιστολόγιο του Ερυθρού Καγκουρώ...

Εκπαιδευτικός; Δεν θα μπορούσα να γίνω… ψαγμένο, τσεκαρισμένο, καρατσεκαρισμένο. Το έψαξα μέσα στον καιρό που θα με έπαιρνε νομίζω. έκανα βέβαια τις διαδρομές μου στο χώρο της εκπαίδευσης.

τρία χρόνια στη Σχολή Μηχανικών του Εμπορικού Ναυτικού να διδάσκω “ναυτικό δίκαιο” και “κοινωνιολογία του πλοίου” (ένα φοβερό σύγγραμμα που ο καπετάνιος του Μπάουντι ο κάπτεν Μπλάι, θα το υπέγραφε με τα δυο του τα χέρια και το μαστίγιο), και άλλα τρία χρόνια στο δημόσιο ΙΕΚ στο τμήμα μηχανογραφημένου λογιστηρίου να κάνω Αστικό Δίκαιο και Πρακτική Εμπορικών Συναλλαγών… Μια χαρά τα πήγα … με τα παιδιά καλά τα πήγαμε και καλές κουβέντες κάναμε, κι ορίζοντες ανοίξαμε, αλλά εγώ,,, δεν…

Η εξήγηση; απλή όπως έχω καταλήξει. (α) δεν την θεωρώ προνομιακή δουλειά, ίσα ίσα την θεωρώ δύσκολη  (β) άμα έχεις φιλότιμο πρέπει να σηκώσεις στην πλάτη σου κάθε χρόνο κάποιους και κάποιες έφηβους και έφηβες, αυτό το κουράγιο δεν το έχω  (γ) είμαι τεμπέλης, δεν υπάρχει γάμα.

Εκτιμώ πολύ φίλους και φίλες που λιώνουν (ξέρω τι λέω) στο χώρο της εκπαίδευσης με τόσους ενάντιους ανέμους, με τόση χλεύη, με τόση λάσπη από πάρα πολλές μεριές. Εκτιμώ ακόμα περισσότερο, υποκλίνομαι, τους όχι λίγους και λίγες, που κάνουν τσάμπα ιδιαίτερα, που αγκαλιάζουν το παιδί κι όταν φύγει από το σχολείο, που μιλάνε μαζί του, που του προτείνουν ένα βιβλίο εξωσχολικό να διαβάσει και να το κουβεντιάσουν παρέα. Εκτιμώ αναδρομικά, κάποιους παλιούς καθηγητές μου που με καταχέριζαν αλλά ποτέ δεν καταδέχτηκαν να πουν, ή έστω να υπονοήσουν στη μάνα μου ότι χρειάζεται παραδάκι ή ιδιαίτερο με το αζημίωτο. Αντιθέτως φτύνω κατάμουτρα κάποιους συνομήλικους που πάνω στην κομπίνα, στο μαύρο μάθημα, στα μαύρα ευρώ και στην αξιοσύνη τους ως φροντιστηριάδες και μαυροκούκουλες ιδιαιτεράκηδες έχτισαν κάτι κακόγουστα μέγαρα και καμαρώνουν…

Κλείνοντας. Οι εξετάσεις είναι μια μπίζνα, μια κερδοσκοπία, μια ταξική φραγή, ένα συρματόπλεγμα… όσο να τις γκρεμίσουμε, καλό κουράγιο στα παιδιά πάνω απ’ όλα .

«Μεγάλοι άνθρωποι» και μικρά παιδιά που αυτοκτονούν...

Θάνος Ανδρίτσος, απο Το Περιοδικο...

Μια έκθεση που θα κοβόταν και δύο υστερόγραφα

 Η Έκθεση

Την ώρα που διαβάζω, κύριε Ι.Μ. Παναγιωτόπουλε, το δοκίμιο σας, που μιλάει για τον ανθρωπισμό, ένας συμμαθητής μου δεν μπήκε στην αίθουσα. Ανέβηκε σε ένα κτίριο δίπλα από το σχολείο και πήδηξε στο κενό.

Φταίτε μήπως εσείς; Όχι, εσείς έχετε πεθάνει κιόλας. Ας μην είμαι υπερβολικός, ας συγκεντρωθώ λίγο μήπως γράψω τίποτα.

«Η «ανθρωπιά» είναι μια λέξη του καιρού μας, ένας όρος κοινόχρηστος, ένα νόμισμα που κυκλοφορεί σ’ όλα τα χέρια….»

Τι σημαίνει του καιρού μας. ΜΑΣ. Ποιανού καιρού είσαστε εσείς; Κι εμείς ποιοι είμαστε; Αν εμείς είμαστε οι μαθητές που γράφουμε, ένας από ΜΑΣ, δεν γράφει αυτήν την ώρα, γιατί αυτοκτόνησε. Γεννήθηκε το 1995, εσείς τότε είχατε πεθάνει δεκατρία χρόνια πριν, και αποφάσισε να βάλει τέρμα στη ζωή του, το 2014. Ούτε 19 χρονών.

Δεν ξέρω γιατί το έκανε. Ακούγεται ότι δεν άντεχε το άγχος των πανελλαδικών. Άλλοι λένε ότι δεν έχει σχέση αυτό, αλλά ότι είχε προβλήματα. Όμως, αλήθεια, πρέπει να ζούμε αυτόν τον εξοντωτικό εξεταστικό λαβύρινθο; Ξέρετε πόσα παιδιά κλαίνε τα βράδια, πόσα βλέπουν εφιάλτες τις πανελλαδικές εξετάσεις; Πόσα φοβούνται ότι δεν θα πάνε καλά, πόσα τρέμουν την ιδέα να απογοητεύσουν τους γονείς τους; Εσείς που μιλάτε για ανθρωπιά τι λέτε για αυτό;

18 και τέρμα...

Rubies and Clouds...

 

18 και τέρμα.  Απ’ τη στιγμή που το ‘μαθα, μετράω λάθη. Πόσες φορές πίεσα τα παιδιά; Πόσες φορές τα ρώτησα «πώς έγραψες;» πριν μάθω τι κάνουν; Λες και δεν ξέρω τι προέχει. Λες και δεν έχει συμβεί ξανά και  ξανα.

Κάθε χρόνο -μα κάθε βρωμοχρονιά-  έφηβοι προσπαθούν κι ενίοτε τα καταφέρνουν, να τελειώσουν τη μία και μοναδική ζωή τους. Κάπου εκεί κοντά στην αφετηρία. Δεν ξέρω αν φταίει μόνο το εκπαιδευτικό σύστημα.  Τα περισσότερα εκπαιδευτικά συστήματα περιλαμβάνουν τη βάσανο των εξετάσεων. Αρκετά μάλιστα, είναι πολύ πιο απαιτητικά από τις Πανελλήνιες. Ω, ναι! Σε πιο ουσιαστικά και ανταποδοτικά σημεία βέβαια, αλλά επίσης ανταγωνιστικά κι αγχωτικά. Δεν οδηγούν όμως τους υποψηφίους στην αυτοκτονία. Κάτι κάνουμε πολύ λάθος. Εξαργυρώνουμε άστοχες προτεραιότητες; Ίσως.

Θυμάμαι τις δικές μου Πανελλήνιες. Τι κι αν περάσανε δεκαετίες. Τις ανακαλώ σε κάθε περίοδο άγχους. Επανέρχονται στους εφιάλτες μου. Γράφω, λέει, εξετάσεις κι είμαι στα όρια του πανικού κι ακόμα παραπέρα. Κολλάω στο βούρκο. Αυτόν που απλώνεται ανάμεσα στα θρανία του επαναλαμβανόμενου ονείρου. Προσπαθώ να φτερουγίσω. Δεν γίνεται. Ζυγίζω τόνους.

Κανείς στην οικογένεια δεν με πίεζε. Μόνη μου τα είχα καταφέρει να σκιαχτώ από το φάντασμα της αποτυχίας. Κανείς δεν μου είχε ζητήσει ν’ αριστεύσω. Κι ούτε καν με ένοιαζε η σχολή που στόχευα. Ήθελα μόνο να πετύχω. Λάτρευα, βλέπεις, το καμάρι στα μάτια τους. Ήθελα κι άλλο- κι άλλο. Πρεζάκι κανονικό.

Να τελειώνουμε με τις εξετάσεις!

του Λευτέρη Παπαθανάση...

Την ίδια ώρα που το ειδικό σύστημα έστελνε στα σχολεία το σημερινό θέμα των Πανελλαδικών Εξετάσεων για τον “ανθρωπισμό”, ένας νεαρός άνθρωπος έδινε τέλος στη ζωή του. Δεν χωράνε αυταπάτες, το παιδί αυτό λύγισε κάτω από το απίστευτο βάρος των εξετάσεων, βάρος που δεν αφορά μόνο στην έκταση της ύλης αλλά κυρίως στον κοινωνικό ρόλο του θεσμού των εξετάσεων.
Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις δεν είναι μια ιδιαιτερότητα, ένα αναγκαστικό βήμα πριν την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, που έχει να κάνει με την περιορισμένη δυνατότητα του συστήματος να δεχθεί όλα τα παιδιά που επιθυμούν να σπουδάσουν. Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι ο ακρογωνιαίος λίθος ενός εκπαιδευτικού συστήματος που δεν βασίζεται στη συλλογικότητα,
την ουσιαστική και ολόπλευρη ανάπτυξη των νέων ανθρώπων, αλλά στον ατομισμό, το διαρκές ταξικό “ξεσκαρτάρισμα”, την επιβολή, τον ανταγωνισμό. Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι ο φάρος που φωτίζει ολόκληρο το εκπαιδευτικό μας σύστημα με το αρρωστημένο φως των “ιδανικών” του Καπιταλισμού.
Για μας, η Εκπαίδευση δεν είναι ένα κυνήγι πιστοποιητικών ή και πραγματικών “προσόντων” προς πώληση στην αγορά εργασίας. Για μας η Εκπαίδευση είναι η ανάπτυξη του χαρακτήρα του νέου ανθρώπου μέσα στη συλλογικότητα, η κατανόηση των βασικών νόμων κίνησης της φύσης και των κοινωνιών. Με λίγα λόγια, η Εκπαίδευση είναι μια διαδικασία ενταγμένη στον αγώνα του Ανθρώπου για την Απελευθέρωση. Ως εκ τούτου, στο δικό μας όραμα για την Εκπαίδευση του μέλλοντος δεν χωράνε ούτε αξιολογήσεις ούτε εξετάσεις.
Δεν περιμένουμε την οικοδόμηση της Σοσιαλιστικής κοινωνίας για να μιλήσουμε κατά των εξετάσεων. Είναι ένας στόχος που μπορούμε και πρέπει να θέσουμε από σήμερα κιόλας. Κι αν αυτό μοιάζει ουτοπικό, ας αναρωτηθούμε αν είναι καλύτερο να ζήσουμε το “ρεαλισμό” των αυτόχειρων εφήβων.
Οι εξετάσεις σκοτώνουν. Να σκοτώσουμε τις εξετάσεις!

Αξιολόγηση καθηγητών, με βάση τους βαθμούς των μαθητών τους!

Cynical...

Αυτό που συμβαίνει τους τελευταίους δυο-τρεις μήνες στο χώρο της Παιδείας και δη της δευτεροβάθμιας είναι  εντελώς πρωτόγνωρο. Και εντοπίζεται στο αενάως ανακυκλούμενο ζήτημα της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Συγκεκριμένα, ενώ για δεκαετία τουλάχιστον, η κωλυσιεργία στην αξιολόγηση προερχόταν από την πλευρά των εκπαιδευτικών, στις μέρες μας συμβαίνει το εντελώς ανάποδο, με την κυβέρνηση να είναι αυτή που την παρακάμπτει.

Γιατί δεν το κάνει; Ο πρώτος λόγος είναι και ο προφανής. Η κυβέρνηση βιάζεται να πιάσει τα quota των κεφαλών, όπως απαιτεί το reminder του Paul. Όταν με το καλό πατήσει το πόδι του στην Αθήνα, όπως παράγγειλε, θέλει να βρει έτοιμα τα σφαχτά στο κατώφλι του, αριθμημένα και ζυγισμένα, μαρκαρισμένα και επιμελώς πακεταρισμένα.

Ο δεύτερος λόγος είναι λιγότερο προφανής, αλλά είναι, κατά τη γνώμη μου και ο πιο ουσιαστικός. Στην πραγματικότητα, η όποια τέτοια αξιολόγηση, ώστε να προκύψουν τα συμφωνηθέντα σφαχτά, δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί, όχι γιατί δεν υπάρχει χρόνος (για παράδειγμα, η κυβέρνηση θα μπορούσε να είχε ριχτεί στη δουλειά από πέρσι, όταν και πέρασε το Νόμο 4072/2012 περί αξιολογήσεων και άλλων συναφών θεμάτων), αλλά γιατί η δυσκολία είναι δομική και αντικειμενική. Δηλαδή, Structural!

Προβληματικό συνονθύλευμα το «νέο» σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ...

Του Μανόλη Γ. Δρεττάκη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ακολουθώντας την πρακτική προηγούμενων συναδέλφων του, ο σημερινός υπουργός Παιδείας αλλάζει, ακόμα μια φορά, το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ της χώρας με λίγα άρθρα σε 10 σελίδες ενός νομοσχεδίου-σκούπα του υπουργείου του, εκτάσεως άνω των 100 σελίδων. Πρόκειται για ακόμη μια προχειρότητα καθιέρωσης ενός συστήματος εισαγωγής στα ΑΕΙ.
Το «νέο» σύστημα αποτελεί ένα προβληματικό συνονθύλευμα προηγούμενων συστημάτων, από τα μειονεκτήματα των οποίων το υπουργείο δεν έχει διδαχτεί τίποτε. Το χειρότερο είναι ότι αυτό το νομοσχέδιο-μαμούθ περνάει με διαδικασίες-εξπρές από θερινό τμήμα της Βουλής, γεγονός που δεν δίνει τη δυνατότητα ουσιαστικής συζήτησης και βελτιώσεών του. Τις συνέπειες και αυτής της προχειρότητας θα τις πληρώσουν οι μαθητές και οι οικογένειές τους, αλλά και η χώρα γενικότερα, δεδομένου ότι η εφαρμογή του συστήματος αυτού θα αυξήσει τις ήδη μεγάλες ανισότητες που υπάρχουν στο εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Το «νέο» σύστημα είναι ένα μείγμα των πανελλήνιων εξετάσεων της δεκαετίας του 1980 και των εξετάσεων με βάση τις δέσμες ή κύκλους, οι οποίοι τώρα ονομάζονται Επιστημονικά Πεδία Εξειδίκευσης. Το κύριο βάρος για την εισαγωγή σε κάθε ένα από το πεδία αυτά πέφτει στα 4 μαθήματα στα οποία εξετάζονται οι υποψήφιοι στο πεδίο που επιλέγουν, δεδομένου ότι οι βαθμοί που παίρνουν στα μαθήματα αυτά αποτελούν το 80% του συνολικού βαθμού από τον οποίο θα κρίνεται η επιτυχία τους.

Εκπαιδευτική «Ηρωδιάδα»...

ΕΡΕΥΝΑ, Του Χρήστου Κάτσικα, στην Εφημεριδα των Συντακτων...

→Μεθοδεύεται έξωση 50.000 μαθητών από το νέο Λύκειο και μείωση των θέσεων εισακτέων κατά 30% μέχρι το 2015.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας, μέσα στο πρώτο 10ήμερο του Σεπτεμβρίου θα ψηφιστούν οι αλλαγές στη δευτεροβάθμια Γενική και Επαγγελματική Εκπαίδευση και οι μαθητές που θα φοιτήσουν τη νέα σχολική χρονιά (2013/14), σε λίγες μέρες δηλαδή, στην Α΄ τάξη του Λυκείου, θα είναι οι πρώτοι που θα πάρουν μέρος, στο τέλος της χρονιάς, σε νέου τύπου εξετάσεις. Οι εξετάσεις αυτές διαφοροποιούνται από όλες τις προηγούμενες σε δυο καθοριστικά σημεία. Πρώτον, οι μαθητές θα εξετάζονται σε θέματα τα οποία σε ποσοστό 50% θα προέρχονται από μια απρόσωπη Κεντρική Τράπεζα Ερωτήσεων και όχι από τον διδάσκοντα. Δεύτερον, η βαθμολογία και αυτής της τάξης και των επόμενων τάξεων του Λυκείου θα «μετράνε» στις παραμέτρους εισόδου στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Λυκείου οι μαθητές θα διαγωνίζονται σε εξετάσεις πανελλαδικού τύπου και όποιος καταφέρνει και «επιζήσει σχολικά», μετά το τέλος του Λυκείου, θα δίνει πανελλαδικές εξετάσεις για την εισαγωγή του στην ανώτατη εκπαίδευση.

Με τις πανελλαδικού χαρακτήρα εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του Λυκείου επιδιώκεται να καλλιεργηθεί η αυταπάτη ότι το σύνολο της διαδικασίας θα είναι απόλυτα αντικειμενικό και αξιοκρατικό, αποκρύπτοντας έντεχνα το γεγονός ότι όσο «αντικειμενικό» κι αν είναι το διαδικαστικό μέρος της διαδικασίας, τα υπόλοιπα στοιχεία που «συναρμολογούν» τη λογική του, και διαμορφώνουν την κρίση για την επιλογή/πρόκριση – απόρριψη του μαθητικού πληθυσμού δεν μπορούν να «απογαλακτιστούν» από τις ανισωτικές λειτουργίες της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Δεν είμαστε μόνοι μας...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Οι Πανελλήνιες Εξετάσεις σε μεγάλο βαθμό απέτυχαν. Αυτό σημαίνει πως οι μαθητές, όση προετοιμασία κι αν είχαν κάνει, βρέθηκαν σε μια κατάσταση όπου το σύστημα των εξετάσεων νοσεί και δεν σχετίζεται με τα θέματα μόνο που κλήθηκαν να απαντήσουν, όσο με το γενικότερο κλίμα απογοήτευσης που επικρατεί.
Οι επιλογές των σχολών δεν γίνονται με κριτήρια συγκέντρωσης μορίων για την εισαγωγή στην Ιατρική ή στο Πολυτεχνείο π.χ., αλλά με το ποια σχολή έχει προοπτική εξασφάλισης εργασίας. Η γενική εκπαίδευση και μόρφωση έχουν εκπέσει και τα παιδιά μας προορίζονται να γίνουν εξειδικευμένοι «ηλίθιοι». Ο προβληματισμός αρχίζει νωρίς, με την αγωνία των γονιών και την απαξία της γνώσης και της παιδείας, η οποία είναι χρήσιμη σε όποια επιλογή κι αν κάνουν τα παιδιά μας. Τώρα, όμως, που η ανεργία αγγίζει το 60% των νέων και τα σπουδασμένα παιδιά μας με πτυχία, με μεταπτυχιακά, με ξένες γλώσσες και σπουδές στο εξωτερικό δεν μπορούν να βρουν δουλειά, το πρόβλημα πλέον είναι βαθύτατα κοινωνικό, στο οποίο οι Πανελλήνιες Εξετάσεις των κομμάτων και προπαντός των δύο κομμάτων, τα οποία έγιναν ένα και μας κυβερνούν κοντά σαράντα χρόνια, έχουν αποτύχει παταγωδώς...
Η τελευταία μνημονιακή σύμπραξη των δύο κομμάτων με προοπτική εξάντλησης της τετραετίας διατηρεί την πολιτική λιτότητας που έχουν επιβάλει οι τροϊκανοί και έχει εξασφαλισμένη την αποτυχία. Ενώ έχει αποτύχει αυτή η πολιτική και το διαπιστώνουν και το παραδέχονται και οι ίδιοι, επιμένουν μέχρι τελικής πτώσεως. Καθημερινά κλείνουν εταιρείες, εξοντώνονται οι μικρομαγαζάτορες και οι επιχειρήσεις, απολύονται πάνω από χίλιοι εργαζόμενοι την ημέρα και στο όνομα της εξυγίανσης και των μεταρρυθμίσεων έρχονται να αναγγείλουν και άλλα μέτρα. Τρία χρόνια μιλούν για επενδύσεις, για ανάπτυξη, για «πάταξη» της ανεργίας (από τους 400.000 έφτασαν στο 1,5 εκατ. οι άνεργοι) και δεν συμμορφώνονται προς τις υποδείξεις του κοινού νου, προκειμένου να κερδίσουν χρόνο. Ο χρόνος, όμως, έχει τελειώσει. Οι θερινές διακοπές έγιναν όνειρο και τα μπάνια του λαού έγιναν ένα σύντομο ανέκδοτο που δεν «βγάζει» γέλια.
Θα έρθει το φθινόπωρο, θα γίνουν οι εκλογές στη Γερμανία, που προσδοκούν να εκλεγεί η Μέρκελ, από την οποία περιμένουν βοήθεια, ενώ ήδη θα υποδεχτούν τον Σόιμπλε...
Το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης δεν είναι δικό μας, δεν έχει να κάνει με τις χώρες του Νότου, έχει να κάνει με την ελίτ της ενωμένης Ευρώπης, με το καπιταλιστικό τραπεζικό σύστημα, έχει να κάνει και με τη Γερμανία, η οποία ενώ έβγαλε κέρδη πάνω από 70 δισεκατομμύρια από την κρίση, δεν επωφελήθηκαν οι Γερμανοί εργαζόμενοι, αλλά το γερμανικό κεφάλαιο. Τα εκατομμύρια άνεργοι της Ευρώπης και οι εργαζόμενοι δεν γίνεται να μην ανατρέψουν αυτήν την πολιτική. Δεν είμαστε μόνοι μας...

Ενας "πανελλήνιος" απολογισμός...

απο την Parallaxi...

Αυτό ήταν. Δίνω την κόλλα στον επιτηρητή που χαμογελά με κατανόηση και βγαίνω έξω. Ένα σμήνος συμμαθητών και καθηγητών μου μαζεύεται γύρω και ενδιαφέρεται για το πώς έγραψα. Τους πετάω ένα ''πολύ καλά'', τους χαιρετώ εγκάρδια και φεύγω γρήγορα. Πάω στην πλατεία, κάθομαι σε ένα παγκάκι και βγάζω έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Επιτέλους ελεύθερος! Έννιά μήνες τώρα αναρωτιόμουν πώς θα είναι αυτή η στιγμή. Επιβίωσα από τον κυκλώνα των Πανελληνίων και είμαι σώος και αβλαβής!
Φέρνω στο μυαλό μου όλα τα γεγονότα της χρονιάς αυτής που, όπως διατυμπάνιζαν πολλοί, επρόκειτο να σημαδέψει ανεξίτηλα την πορεία της ζωής μου.
Καταρχήν, η αναζήτηση φροντιστηρίου. Τόσο ενδελεχή αναζήτηση ούτε για αγορά σπιτιού δεν κάνεις! Αλλά και τα όρνια οι φροντιστιριάδες, μια χαρά το 'χουν πιάσει το νόημα και ξέρουν από μάρκετινγκ! Πέρα από τα κλασικά ''Σε μας έρχονται οι αριστούχοι'' ή ''Εμείς προχωράμε με βήμα ταχύ και αποφασιστικό για την προετοιμασία του παιδιού σας'' άκουσα και άλλα πικάντικα για ηλεκτρονικά τεστ, ημερίδες επί ημερίδων για επαγγελματικό προσανατολισμό, για ρηξικέλευθες μεθόδους διδασκαλίας, ακόμα και για θέματα διαγωνισμάτων που εμφανισιακά θυμίζουν των Πανελληνίων, ώστε να συνηθίζει το μάτι των παιδιών! Χώρια το γλύψιμο. Όλο υποκλίσεις και παρακλήσεις, μες στην υποκρισιά! Μόνο τεμενάδες που δεν κάνουνε!
Το στομάχι μου πονάει λίγο. Πώς να μην πονάει με όλα αυτά τα σκευάσματα που πήρα; Ηρεμιστικά, υπνωτικά, βιταμίνες μπλέ, πράσινες και βερικοκί, ενισχυτικά μνήμης και άλλα πολλά που ούτε τα βάζει ο νους σας! Πλούσια τα κάναμε τα φαρμακεία! Τι να το κάνουν το άνοιγμα του επαγγέλματος; Χώρια τα διατροφικά ευτράπελα. Δεν μπορώ να πω, χόρτασα φαΐ ο μπουλούκος, αλλά το μενού δεν είχε μεγάλη ποικιλία. Χυμοί, ξηροί καρποί και σαλάτες, πολλές σαλάτες! Αμάν έκανα για τίποτα πιο... ''βρώμικο'', αλλά απαγορευόταν. Λες και έδινα στομαχικές εξετάσεις και όχι Πανελλαδικές!
Α, και φυσικά ξεχνιούνται οι δεήσεις στις εκκλησίες, παραμονή των εξετάσεων; Μια βόλτα από την εκκλησία της γειτονιάς αρκούσε για να συναντήσεις όλα τα εφηβάκια της. Από χαζοντρέντουλα μέχρι μαλλιάδες μεταλλάδες, πολλοί από τους οποίους διατείνονταν συνέχεια την προχώ αθεΐα τους, όλοι με ένα σταυρό στο χέρι και ένα ''Κύριε ελέησον'' στα χείλη. Πάντως, η ενορία τα έβγαλε τα έξοδα και με το παραπάνω. Τόσες δίμετρες λαμπάδες που ανάψανε τα ντερέκια!
Και τελικά αξίζανε αυτά; Τόσες αγωνίες παιδιών και γονέων, τόσες ευχές συγγενών, γνωστών, αλλά και αγνώστων ανθρώπων και κυρίως, τόσο μα τόσο χρήμα, πολλές φορές μαύρο;
Όχι, βεβαιώνω τον εαυτό μου. Δεν αξίζουνε. Οι Πανελλαδικές κατάντησαν μία ακόμα φούσκα της κοινωνίας μας, φτιαγμένη από ματαιόδοξα όνειρα νέων ανθρώπων, ενοχοποιημένες συνειδήσεις γονιών και πολλά συμφέροντα, όλα περιστρεφόμενα από μία νοοτροπία όπου είσαι ό,τι σπουδάσεις...
Καλά κάνουν και θα καταργηθούν, λοιπόν, σε μερικά χρόνια οι εξετάσεις αυτές; Παρόλο που το παρεχόμενο εκπαιδευτικό σύστημα είναι μάλλον μία αποτυχία, παρόλο που τα παιδιά συχνά καταστρέφονται ψυχολογικά και σωματικά, δεν το νομίζω. Γιατί θα είναι πολύ σκληρό για την ελληνική κοινωνία, που ξυπνά πολύ απότομα τελευταία, αντικρύζοντας τα ψεύτικα όνειρά της να γκρεμίζονται. Ας παραμείνει τουλάχιστον ο θεσμός αυτός, να θυμίζει στους μεγαλύτερους τις ωραίες εποχές που τα παιδιά τους, όλα γιατροί και δικηγόροι, περήφανα αποφοιτούσαν και είχαν έτοιμη τη δουλίτσα, με το μέσο του μπάρμπα, υποθηκεύοντας μια και καλή το μέλλον των επόμενων γενεών.

Οι (Πανελλήνιες) εξετάσεις δεν τελειώνουν ποτέ...

του Θωμά Σίδερη...
Τη μέρα που η Νικολέτα γινόταν δεκαοχτώ έγραφε Φυσική Κατεύθυνσης.
Στη σύντομη διαδρομή μας με το αυτοκίνητο μέχρι το σχολείο, γύρισε και μου είπε: «Νιώθω τέτοια πίεση, που νομίζω ότι κάνω κακό στον εαυτό μου». Σήμερα, που επιτέλους ολοκλήρωσε τη διαδικασία των Πανελληνίων, μου είπε: «Αν ήταν στο χέρι μου, δε θα ήθελα να δώσω ποτέ. Ήταν χειρότερο απ’ ό,τι το περίμενα».

Ανέκαθεν στην Ελλάδα, το εκπαιδευτικό σύστημα ήταν ταυτισμένο με το εξεταστικό σύστημα. Ποτέ δεν ενδιαφερθήκαμε σοβαρά για το τι σχολείο θέλουμε να φτιάξουμε και για το τι πολίτες θέλουμε να δημιουργήσουμε. Αντίθετα, η φαιά ουσία μας αναλώθηκε στο πόσες και τι εξετάσεις θέλουμε να έχουμε. Ειδικότερα, στο ποια θα είναι η εξεταστική διαδικασία –από το πάλαι ποτέ εξατάξιο γυμνάσιο έως το σημερινό λύκειο- για την εισαγωγή των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Από τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια μέχρι και σήμερα, η αλλαγή του υπουργού Παιδείας σήμαινε και αλλαγή του εξεταστικού συστήματος. Σχηματικά, αν η διαδικασία εισαγωγής στα Πανεπιστήμια ήταν η ανυπεράσπιστη κορασίδα, ο εκάστοτε υπουργός αναλάμβανε το ρόλο του δράκου του Σέιχ Σου.
Αποσυνδέσαμε εντελώς το σχολείο με τη γνώση. Αποφασίσαμε ότι δε μας ενδιαφέρει ούτε το είδος της παρεχόμενης γνώσης ούτε ο τρόπος μετάδοσής της. Στη θέση της γνώσης βάλαμε την πληροφορία, με τέτοια ευκολία μάλιστα, που θα ζήλευε ακόμα και η Άρτεμις όταν έβαζε στη θέση της Ιφιγένειας το περιβόητο κριάρι. Αλλά οι ούριοι άνεμοι δε φύσηξαν ποτέ στα σχολεία της Ελλάδας. Και πώς να φυσήξουν τα ρεύματα της γνώσης και της προόδου όταν υψώσαμε πελώρια τείχη από άχρηστες και περιττές πληροφορίες.
Από την άλλη πώς μπορώ να πω στη Νικολέτα ότι «Οι εξετάσεις δεν τελειώνουν ποτέ»; Και πόσο δίκιο είχε ο Ενουάρντο Ντε Φίλιππο όταν το 1973 έγραφε το ομώνυμο θεατρικό έργο του;  Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, εξετάσεις για όλα και μπροστά σε όλους.
Εξετάσεις μπροστά στους γονείς για να περάσουμε με άριστα τις προσδοκίες και τα όνειρα που έχουν για μας. “Μαμά, τελείωσα με άριστα, αλλά δεν έχω ευχάριστα. Μαμά…” Αυτό το “μαμά” κρύβει μέσα του σπαραγμό.
Εξετάσεις στο στρατό για να πιστοποιηθεί ότι είσαι υπάκουος και πειθαρχημένος και ότι ανά πάσα στιγμή θα δώσεις το αίμα σου για μια πατρίδα που σε αφαιμάζει διαρκώς και ποικιλοτρόπως. “Ευπειθώς αναφέρω…”
Εξετάσεις μπροστά στα κάθε λογής αφεντικά ότι είσαι τίμιος, συνεπής και δημιουργικός υπάλληλος. Εξετάσεις για τη σιωπή σου, την αντοχή σου, την υπομονή σου. Εξετάσεις ότι είσαι αναλώσιμος και ανά πάσα στιγμή αντικαταστάσιμος.
Εξετάσεις πτυχιούχων και μη μπροστά στο ΑΣΕΠ. Ένα κράτος, που επαγγέλλεται σαν ψωμοτύρι τη γελοία αξιοκρατία του, θα σε βάλει σε βαθμολογικούς πίνακες φθίνουσας κατάταξης, εξετάζοντας με μόρια την επιστημονική και πνευματική σου επάρκεια.
Εξετάσεις μπροστά στους φίλους που έρχονται και παρέρχονται και ποδοπατιούνται σαν τα φύλλα του φθινοπώρου. Εξετάσεις για ειλικρινή και άδολη φιλία, για εχεμύθεια και αυταπάρνηση. Εξετάσεις για να διαπιστωθεί πόσο εύκολα μπορείς να πουλάς κάθε φορά τους φίλους σου, αφού όλα είναι μέσα στο παιχνίδι και όλα πουλιούνται και αγοράζονται.
Εξετάσεις κάθε φορά που επιλέγουμε να ζήσουμε μ’ έναν άνθρωπο μαζί. Λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία. Εξετάσεις για τους μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς που είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε.
Εξετάσεις για τους ρόλους που αναλαμβάνουμε κάθε φορά. Εξετάσεις μέσα στις κοινωνικές, πολιτικές ή θρησκευτικές ομάδες που ανήκουμε. Εξετάσεις ότι είμαστε απόλυτα ταυτισμένοι με τους στόχους και τις επιδιώξεις της ομάδας. Ως γνωστόν, είναι κοινωνική ανάγκη το να ανήκεις κάπου.
Εξετάσεις ότι μπορούμε να μετουσιώνουμε τα “θέλω” μας στα “πρέπει”. Εξετάσεις για να κρύβουμε καλά την “ψυχούλα” μας. Εξετάσεις για τις άτακτες φυγές και τις υποχωρήσεις μας. Εξετάσεις για την ικανότητά μας να ισορροπούμε στον πολυπόθητο μέσο όρο.
Εξετάσεις για να διακριβωθεί αν ανταποκρινόμαστε με επάρκεια στις κάθε λογής εξετάσεις.

Για τους έφηβους που παλεύουν στις αισχρές Πανελλήνιες...

Κρυσταλία Πατούλη...

Η εφηβεία. Η χώρα της σύγκρουσης. Ο πλανήτης της δυνατότερης έμπνευσης. Το πιο γόνιμο χωράφι της αμφισβήτησης, της έρευνας, της αγάπης για ότι μπορεί να λέγεται ζωή.
Ο έφηβος πλάθει, μυθοποιεί και καταβαραθρώνει, φτύνει τη λήθη, αγκαλιάζει την αλήθεια, αρχίζει να χαράζει την ταυτότητά του μέσα στην κοινωνία, την θέση του στον κόσμο, την ψυχή του στην αιωνιότητα.
Και δεν φοβάται να αντικρίσει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Ποιός είμαι; Τι θέλω από τη ζωή μου; Ποιες είναι οι ευθύνες μου.
Να ανεξαρτητοποιηθώ. Να αυτονομηθώ. Να φτιάξω τον δικό μου κόσμο ματώνοντας τα χέρια μου, τις βεβαιότητές μου, το μυαλό μου.
Τίποτα δεν με ικανοποιεί αν δε δω μέσα του ένα καινούργιο μέλλον. Το δικό μου μέλλον. Αυτό που θα ανακαλύψω προχωρώντας, τρώγοντας ακόμα και τα μούτρα μου, προδίδοντας ακόμα και τους γονείς μου, τους δασκάλους μου  – τις προσδοκίες τους για μένα.
Σήμερα όμως ο νέος καλείται να στηρίξει μόνος του, όχι μόνο το μέλλον του, μα κάποιες φορές και το μέλλον των γονιών του, της οικογένειάς του, όπως και το μέλλον της κοινωνίας. Πρακτικά ή ψυχικά, δεν έχει σημασία. Καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει ο στύλος που θα βασιστεί το αύριο.
Ποιος τον προετοίμασε γι’ αυτόν τον  ηρωισμό;
Μπήκε στα σχολεία και αντίκρισε δασκάλους βολεμένους στη μονιμότητα, να του διδάσκουν βαρετά όσα θα έπρεπε να παπαγαλίσει για να υποκλιθεί  στο σύστημα,  να δηλώσει υποταγή εξ αρχής.
Μα, φυσικά, «την εξουσία την παίρνει όποιος σκύψει το κεφάλι σ’αυτήν».
Υποταγή στο άρρωστο νεοελληνικό κράτος, που μέσα στα βιβλία της επίσημης ιστορίας του, δεν υπάρχει έστω, ένα «…κράτησα τη ζωή μου» του Σεφέρη.
Γιατί αυτό καλείται να απαντήσει ο έφηβος σε κάθε γωνιά της γης: Πώς θα κρατήσει στα χέρια του τη ζωή του. Πώς θα ξαναγεννηθεί μέσα από τις επιλογές του.
Η ενήλικη ευθύνη. Η αποδοχή του θανάτου. Το πώς θα παλέψει για τη μορφή του γονιού που θα είναι από δω και μπρος ο ίδιος για τον εαυτό του. Γιατί αυτό είναι ενηλικίωση. Να γίνεις ο γονιός του εαυτού σου. Να του μιλήσεις, να τον μεγαλώσεις, να τον αφουγκραστείς, να τον πραγματώσεις.
Η ελευθερία. Το πάθος. Η επανάσταση. Η αμφισβήτηση. Η αυτονομία. Λέξεις καταιγιστικές στην εφηβεία. Η δημιουργία. Ο εαυτός. Η ύπαρξη. Η συνύπαρξη.
Ποιος έμαθε αυτά τα παιδιά, πως θα διαχειριστούν αυτές τις λέξεις;
Ποιος έγινε ο αδιαπέραστος τοίχος για να χτυπήσουν πάνω του με γενναιότητα, για να περάσουν απέναντι; Στη δική τους ζωή;
Το πρώτο βήμα για την προσωπική σου ελευθερία, είναι να έχεις επαφή με τα συναισθήματά σου, είπε ο Καστοριάδης. Αυτό τους το ‘μαθε κανείς;
Η ζωή μας μιά φορά μάς δίνεται… είπε ο Χρόνης Μίσσιος. Αυτό, τους το ‘μαθε κανείς;
Καθώς τους υποχρεώνουμε να πάρουν αποφάσεις για όλη τη ζωή τους από τα 15 και τα 16 τους;
Οι γονείς μόνο χρωστάνε στα παιδιά τους, και όχι το αντίθετο. Τους το ‘μαθε, επίσης, κανείς;
Όχι. Εγώ θα αποφασίσω για σένα, με τον τρόπο που εγώ θέλω, τους λένε όλοι.
Ανέντιμες αντιφάσεις ημικρανίας. Να γίνω αυτό που θέλουν εκείνοι για μένα; Ή αυτό που θέλω εγώ για μένα;
Έφηβοι. Οι ήρωες όλων των εποχών. Ματωμένες γροθιές, μέσα σε πολιτικά κοστούμια εκπαίδευσης. Ευνουχισμένα μυαλά μέσα σε λίστες «επιτυχόντων».
Σύγκρουση. Μια τερατώδης σύγκρουση. Της ζωής με το… βαλσάμωμα. Βαλσαμώσου έφηβε, του λένε.
Κι αν δεν αντέχεις να βαλσαμωθείς για να… πετύχεις, μια επιτυχία όπως την εννοώ εγώ, βίωσε την «αποτυχία» του πρώτου σου ενήλικου βήματος στην ιστορία της ζωής σου. Γιατί έτσι θέλω.
Άκου λέξεις για μία προσπάθεια μόρφωσης: Αποτυχία,   Πανελλήνιες. Λες και είναι εθνικό καθήκον, και χρέος! Βέβαια, αφού αυτά που θέλουν να σου βάλουν στο μυαλό είναι γι’ αυτούς η μόρφωση που αρμόζει στην έννοια του έθνους που ονειρεύονται να γίνεις.
Μα η μόρφωση, δεν είναι αυτό που σου πιπιλάνε χρόνια τώρα στο μυαλό, λέει ο Σωκράτης. Δεν θα σου τόμαθε κι αυτό κανείς.
Ούτε σου είπε, ότι οι μεγαλύτερες ανά τον κόσμο προσωπικότητες, το πρώτο που υπέργραψαν στο… βιογραφικό τους για το συνολικό έργο που κατέθεσαν ως παρακαταθήκη στην ανθρωπότητα, ήταν η γροθιά τους σ’ αυτό το γελοίο παζάρι της «μόρφωσης».
Πάρε όσα σου χρειάζονται έφηβε και τρέχα μακρυά τους. Και μην ξεχνάς ποτέ, ότι το μεγαλύτερο όπλο ζωής που έχεις, είναι το μυαλό σου και η νεανική ψυχή σου.
Πάρε δύναμη από το πάθος σου για τη ζωή, από την αγάπη σου για τους ανθρώπους που κατέχεις με όλη σου την καρδιά, τον έρωτά σου για την ύπαρξη, κάθε ύπαρξη, που στέκει με ψηλά το κεφάλι, και αντέχει να τραγουδά: «Αυτός ο κόσμος, ο μικρός, ο Μέγας».
Αυτός ο κόσμος, που έχεις μέσα σου, μόνο εσύ, ως έφηβος. Και κανένα σύστημα, και καμιά εντολή, και κανένα ιερό εξεταστήριο, δεν μπορεί να σου τον πάρει.
Η ζωή σου τώρα ξεκινά, και μόνο μία λέξη μπορεί να σε ακολουθεί: η Επιτυχία. Η τύχη που μόνο εσύ μπορείς να καθορίσεις, να στοχεύσεις. Με τις επιλογές σου.
Γιατί η δύναμή σου, είναι αυτή, πως ότι θέλεις είναι στο χέρι σου. Είσαι “το τόξο και το βέλος”. “Φτάσε όπου δεν μπορείς”.
Γιατί μόνος θα δημιουργήσεις το δρόμο σου, μέσα στο Πανεπιστήμιο της ζωής. Το μόνο Πανεπιστήμιο που αξίζει και είναι για σένα.
Ο άνθρωπος, επιβίωσε στους αιώνες από 3 βασικά προτερήματά του: Τον λόγο του, τα εργαλεία του, την προσαρμοστικότητά του, αλλά και την τύχη.
Μην αφεθείς στην δική τους “τύχη”. Μην βαλσαμωθείς, πριν ακόμα καταλάβεις τι σημαίνει η ζωή.
Καλό ταξίδι…

Όταν το ιερό δικαίωμα στις εξετάσεις σκοτώνει το ιερό δικαίωμα στη ζωή...

antapocrisis.gr...

Σε λιγότερο από ένα 24ωρο τρεις σοκαριστικές ειδήσεις κάνουν το γύρο της Ελλάδας.

Είδηση πρώτη: Την Τρίτη το απόγευμα πέφτει νεκρός μέσα στο 35ο Βαθμολογικό Κέντρο του Αιγάλεω ο καθηγητής Γ.Θανόπουλος. Πρόλαβε τουλάχιστον να ολοκληρώσει την εισήγηση για τα θέματα των μαθηματικών.

Είδηση δεύτερη: Ξημερώματα Τετάρτης 17χρονος μαθητής στο Αγρίνιο έσφαξε τη μητέρα του με τρεις μαχαιριές επειδή του είπε να κλείσει την τηλεόραση διότι σε λίγες ώρες θα έδινε Πανελλαδικές. Τα ΜΜΕ αναφέρουν ότι δύο μέρες πριν είχε λιποθυμικό επεισόδιο κατά την εξέταση των μαθηματικών.

Είδηση τρίτη: Μαθητής στα Γιάννενα λιποθύμησε από το άγχος, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και έχασε τις εξετάσεις. Ευτυχώς είναι καλά στην υγεία του.

Μια φορά κι έναν καιρό η ανθρωπότητα έκανε λόγο για το ιερό δικαίωμα στη ζωή, για το ιερό δικαίωμα στην εργασία, για το ιερό δικαίωμα στην ελευθερία. Στη σημερινή εποχή ο πρωθυπουργός της χώρας δια στόματος Υπουργού Παιδείας, και αφού εκτέλεσε εν ψυχρώ τα «ιερά» δικαιώματα στη ζωή, την εργασία, την υγεία, την απεργία κοκ, εγκαθίδρυσε το «ιερό δικαίωμα στις εξετάσεις».

Άγχος, παραλογισμός, τρομακτική συμπίεση, χρόνια χαμένα, ανθρωποώρες θυσία, παραφροσύνη. Σε λίγες ώρες κρίνεται η τύχη των παιδιών. Για την ακρίβεια κρινόταν. Σήμερα είναι προδιαγεγραμμένη. Είτε καταλήξεις ΤΕΙ Λογιστικής στην Πρέβεζα, είτε καταλήξεις Ιατρική στην Αθήνα, το μέλλον είναι κοινό.

Ένας καθηγητής πέφτει νεκρός μέσα στο σχολείο. Ήταν από αυτή τη «συντεχνία» για την οποία διαλαλούσαν οι δημοσιογράφοι ότι λόγω τεμπελιάς αρνούνται τις δύο παραπάνω ώρες. Και τότε τι ήθελε τέτοια ώρα, βραδιάτικα, στο Βαθμολογικό Κέντρο; Ήταν από αυτούς τους εκπαιδευτικούς για τους οποίους οι υπάλληλοι της τρόικας διαλαλούσαν ότι δεν δίνουν δεκάρα για τη δουλειά τους. Κατέρρευσε όμως πάνω στη δουλειά του.

Το δικαίωμα στις εξετάσεις είναι ιερό διακήρυξε ο Υπουργός, η τρόικα, η συμπολίτευση. Το δικαίωμα στις εξετάσεις είναι ιερό, παραδέχτηκε και η αντιπολίτευση και με μεταφυσικό άλμα, αντί να στηρίξει την απεργία, στήριξε τα …αιτήματά της.

Τι κι αν τα παράδοξα θέματα και οι επάλληλες διευκρινήσεις σπάνε τα νεύρα των μαθητών πολύ περισσότερο από την απεργία που απαγορεύτηκε από την επιστρατευμένη δημοκρατία μας;

Το δικαίωμα στις εξετάσεις έγινε ιερό την ίδια ακριβώς ώρα που εκτελέστηκε το δικαίωμα στη ζωή, στην παιδεία, στο μέλλον, στην εργασία. Γιατί αν αυτά τα πανανθρώπινα και υπεραιωνόβια δικαιώματα παύονται, χρειάζεται μια εξεταστική κρισάρα να το δικαιολογήσει:

Οι Πανελλαδικές για τους μαθητές που λιποθυμούν και αποτρελαίνονται.

Η Αξιολόγηση για τους καθηγητές που βλέπουν την ψυχή τους να λιώνει όπως τρίβεται η κιμωλία.

Η Ανεργία για τους νέους που σωρεύουν πτυχία και φουσκώνουν βιογραφικά ματαίως, καθώς δουλειές δεν υπάρχουν.

Η Απόλυση για τους εργαζόμενους που έχουν ακόμα την τύχη να θρέφουν έστω και λειψά τις οικογένειές τους.

Ο Ανταγωνισμός για όλους, που φτου κι από την αρχή πασχίζουν να βρουν μια θέση επιβίωσης κόντρα στον διπλανό τους.

Και η κρισάρα στενεύει το πλέγμα της. Όλο και λιγότεροι περνάνε. Όλο και λιγότεροι επιβιώνουν. Η κρισάρα δεν αμφισβητείται, είναι ιερή. Γιατί σταμάτησε να είναι ιερή η ζωή, η εργασία και το μέλλον. Οι παλιοί θεοί αλλάξαν και νέοι θεοί είναι στη θέση τους. Αγορές, κέρδος, επιχειρηματικότητα, κόστος, ανταγωνιστικότητα, τρόικα, τράπεζες. Προσκυνήστε κι αφήστε ότι μάθατε από τη Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό. Νέοι καιροί ...σαν του Μεσαίωνα.

Ενας ψίθυρος για τις εξετάσεις...

Βασίλης Συμεωνίδης, Alfavita...

Ας μου επιτραπεί ένας ψύχραιμος προσωπικός απολογισμός με αφορμή τα γεγονότα της προηγούμενης βδομάδας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Θέλω να μετατοπίσω τη συζήτηση σε πιο εκπαιδευτικό χαρακτήρα πίσω από την εργασιακή και συνδικαλιστική διάσταση που σκέπασε μια διαρκώς ανοιχτή συζήτηση. Δυστυχώς αυτή η συζήτηση γίνεται ψιθυριστά. Ίσως και ευτυχώς, επειδή έτσι προστατεύεται από τις δημοσιογραφικές κραυγές και γραφικότητες.

Σ’ αυτήν τη συγκυρία δεν έμεινε χώρος για να αρθρωθεί εκπαιδευτικός λόγος. Δηλαδή, λόγος που είχε την αφορμή να θέσει ζητήματα, για παράδειγμα τον ίδιο τον πανελλαδικό διαγωνισμό – ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας του οποίου αποκρύπτεται με τη λέξη «εξετάσεις». Κατά πόσο, λοιπόν, αυτό το τοτέμ της ελληνικής κοινωνίας έχει σχέση με την ουσία της εκπαίδευσης, με τη μάθηση, με τις γνώσεις που έχει ο έφηβος, με τις προϋποθέσεις για την παρακολούθηση κάποιας πανεπιστημιακής σχολής;

Με ποιον τρόπο θα μπορούσε να τελειώνουμε με αυτήν την αθλιότητα ενός τρόπου επιλογής που μετατρέπει την επιστημοσύνη σε αγώνα σωματικής αντοχής, που καταρρακώνει και ψυχικά τους μαθητές, που αλλοιώνει την σπιτική γαλήνη χιλιάδων οικογενειών κάθε χρόνο; Και ακόμα περισσότερο: τι νόημα έχουν οι εξετάσεις προαγωγής που στήνονται στα σχολεία κάθε χρόνο για να κριθεί αν οι μαθητές μπορούν να συνεχίσουν στην επόμενη τάξη; Θα μπορούσε άνετα να αντικατασταθούν από άλλες μορφές γραπτής αξιολόγησης που θα είναι πιο ουσιαστικές, πιο δημιουργικές, λιγότερο τυπολατρικές και λιγότερο ψυχοβόρες.

Προτάσεις υπάρχουν, τεκμηριωμένες βάσιμα στην ιστορία της ελληνικής εκπαίδευσης, στην παιδαγωγική και στην κοινωνιολογία της εκπαίδευσης, στην επιστημονική προσέγγιση των διδακτικών αντικειμένων. Άνθρωποι που τις εκφράζουν με ενδιαφέρον υπάρχουν. Ωστόσο η εκπαιδευτική πραγματικότητα εμμένει σε διαδικασίες παγιωμένες σε πλήρη αντίθεση με ό,τι επιτάσσουν οι ανάγκες της κοινωνίας και των άμεσα εμπλεκόμενων στην εκπαίδευση. Πιο παραστατικά και για παράδειγμα, έχουμε γυαλιστερά προγράμματα σπουδών σύμφωνα με τις τελευταίες επιστημονικές διαπιστώσεις διεθνώς, αλλά εμμένουμε στην ίδια μετωπική διάταξη των σχολικών θρανίων μέσα στις ίδιες γκρίζες αίθουσες καθήλωσης των εφήβων.

Θα μπορούσαν όλα αυτά να αλλάξουν με την παρέμβαση στις εξεταστικές και διαγωνιστικές διαδικασίες. Βέβαια θα επηρεαστούν καταλυτικά το εκπαιδευτικό και παραεκπαιδευτικό σύστημα, δημόσιο και ιδιωτικό. Βέβαια και θα πρέπει να βρεθούν νέες ισορροπίες ανάμεσα στην εξασφάλιση του κοινωνικού αγαθού της παιδείας για όλους και στην αγορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών απ’ όσους μπορούν να πληρώσουν. Δεν μιλάμε για τρομακτικά πράγματα που θα γκρεμίσουν το σύμπαν της κοινωνικής βεβαιότητας, μιλάμε για πράγματα που καθίστανται επιτακτικά αναγκαία από την ολοένα και μεγαλύτερη – χρόνο με το χρόνο – κατάντια. Το ζήτημα είναι ποια βούληση μπορεί να αναλάβει την ευθύνη.

simeonidis22@yahoo.gr

Καταστολή, αναστολή και ματαιώσεις

του Στρατη Μπουρναζου, απο τα Ενθεματα...

Για τον κόσμο της Αριστεράς (και πολλούς άλλους, βέβαια) ένα ήταν το ζήτημα, τις τελευταίες μέρες: η απεργία των καθηγητών, η επιστράτευση και το άδοξο –αν μη τι άλλο– τέλος της απεργίας προτού καν αρχίσει. Το συζητήσαμε και συνεχίζουμε να το συζητάμε, με πάθος και ένταση, όλοι μας, αριστεροί και αριστερές όλων των αποχρώσεων και τάσεων. Και αυτή η σχεδόν περιγραφική διατύπωση υποδεικνύει αμέσως και ένα μείζον πρόβλημα: ενώ η απεργία και η επιστράτευση ήταν το ζήτημα για όλους μας, ως Αριστερά και ως αριστεροί, δεν καταφέραμε να κάνουμε κάτι πολύ περισσότερο (αν εξαιρέσουμε την πορεία της Δευτέρας)  από το να το συζητήσουμε.

Γι’ αυτό δεν αρκεί να καταγγείλουμε την απερίγραπτη στάση της ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, ούτε να εκφράσουμε την οργή μας για το ότι η προληπτική επιστράτευση αποφασίστηκε από μια κυβέρνηση που έχει μέσα ένα κόμμα που λέγεται –κατά διπλή αντίφραση, πλέον– Δημοκρατική Αριστερά κ.ο.κ. Όλα αυτά, και πολλά άλλα, είναι αναγκαία, αλλά είναι τα δεδομένα και τα «εύκολα». Χρειάζεται να μπούμε στα δύσκολα: στον βαθμό που είμαστε κομμάτι αυτής της υπόθεσης (όχι ως εκπαιδευτικοί, αλλά ως Συριζαίοι, ως αριστεροί, ως πολίτες που αγωνίζονται) να αναζητήσουμε τις δικές μας ευθύνες, όσα κάναμε και δεν  όσα κάναμε, όσα έκαναν και  όσα δεν έκαναν οι χώροι που ανήκουμε. Σκέψεις, λοιπόν, σε αυτή την κατεύθυνση:

1. Αν αποτιμήσουμε συνολικά το τελευταίο δεκαήμερο, είχαμε μια σοβαρή ήττα: όχι μόνο για την ΟΛΜΕ και τους καθηγητές, αλλά και για το συνδικαλιστικό κίνημα, γενικότερα για το κίνημα και την Αριστερά, και ακόμα γενικότερα για τη δημοκρατία. Το γεγονός ότι όχι μόνο «δεν ξεσηκώθηκαν οι πέτρες, δεν άνοιξαν οι ουρανοί, δεν σχίστηκε το καταπέτασμα του ναού» ενάντια στο τερατώδες μέτρο της «προληπτικής επιστράτευσης» (όπως έγραφε η Αυγή την Πέμπτη), αλλά ότι τελικά οδηγηθήκαμε στην αναστολή της απεργίας, συνιστά ξεκάθαρη ήττα για μας – και επιτυχία της κυβέρνησης.

Άκουσα, επ’ αυτού, δύο σοβαρές ενστάσεις. Πρώτον, ότι  η εμμονή στην απεργία θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγαλύτερη ήττα, ακόμα και καταστροφή. Δεύτερον, ότι η κυβερνητική νίκη θα αποδειχθεί πύρρεια, αφού δεν μπορείς να κυβερνάς μόνο με το ρόπαλο, επιστρατεύοντας τους πάντες. Ακόμα  και αν αποδεχτούμε πλήρως τις δύο παραπάνω απόψεις –θα το κάνω, για λόγους οικονομίας της συζήτησης το κάνω, παρότι η άποψη μου διαφέρει αρκετά– αυτό δεν σημαίνει ότι η αναστολή της απεργίας μπορεί να βαφτιστεί «σχετική επιτυχία», «καλύτερη δυνατή εκδοχή» κ.ο.κ. Ούτε ωφελούν, αντίθετα βλάπτουν πολύ, τα μισόλογα, οι ωραιοποιήσεις και οι παρακάμψεις.

2. Η απόφαση της Τετάρτης, και με το περιεχόμενό της και με τον τρόπο που πάρθηκε, είναι πολύ προβληματική,  καθώς, εκτός όλων των άλλων, δημιουργεί ζητήματα φερεγγυότητας και  αξιοπιστίας, — όχι μόνο για τους συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ, αλλά  συνολικότερα για τον συνδικαλισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό, ο κλονισμός της πολιτικής εμπιστοσύνης,  η ματαίωση είναι, κατά τη γνώμη μου, πολύ σοβαρότερο από το αν μια απόφαση είναι δεξιότερη ή αριστερότερη.

3. Ταυτόχρονα, με τις δεδομένες συνθήκες (στάση ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, φόβος απόλυσης, γενικότερη παγωμάρα στην κοινωνία) όλες οι αποφάσεις ήταν δύσκολες,  όλες ήταν πολύ πιθανό να οδηγήσουν σε ήττα  (βέβαια, από εκεί και πέρα τίθεται το ζήτημα ότι δεν είναι όλες οι ήττες ίδιες, με λυδία λίθο και πάλι το ζήτημα της πολιτικής εμπιστοσύνης). Και ασφαλώς δεν πρέπει να φαντασιωνόμαστε μια κατάσταση γενικευμένης ανυπακοής, όπου χιλιάδες εκπαιδευτικοί θα έκαιγαν τα φύλλα επιστράτευσης. Δεν βρισκόμασταν στο παρά πέντε της εξέγερσης — αλλιώς  τα χαράματα Πέμπτης τα γραφεία των ΕΛΜΕ και της ΟΛΜΕ θα πολιορκούνταν από πλήθη αγανακτισμένων καθηγητών και λαού.

4. Το τελευταίο δεκαήμερο μας υποχρεώνει να συζητήσουμε ξανά συνολικά για το συνδικαλιστικό κίνημα. Εκτός και πέρα από τις ευθύνες προσώπων, μακριά από ανέξοδες λογικές αγωνιστικής πλειοδοσίας  ή οδηγιών του τύπου «Αριστερότερα, Κουροπάτκιν!»,[1] είναι σίγουρο ότι οι διαδοχικές ήττες (Χαλυβουργία, μετρό, καθηγητές) κάνουν αναγκαίο έναν κριτικό στοχασμό. Με δυο λόγια, γιατί τη στιγμή που το συνδικαλιστικό κίνημα είναι αναγκαίο περισσότερο από ποτέ, δεν μπορεί να εκπληρώσει τον ρόλο του, πηγαίνει από ήττα σε ήττα.

5. Φτάνω στον ΣΥΡΙΖΑ. Και, όσο πλησιάζουμε στα δικά μας χωράφια, μπορούμε, και πρέπει, να είμαστε πιο αυστηροί με τα «οικεία κακά». Ως ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, ενώ όλα τα δεδομένα ήταν γνωστά εδώ και μέρες, δεν δείξαμε τα πολιτικά αντανακλαστικά που έπρεπε. Δεν αξιολογήσαμε το ζήτημα ως κεντρικό, πρώτης γραμμής που υπερβαίνει πολύ τους εκπαιδευτικούς, αφορώντας συνολικά τη δημοκρατία και τα δικαιώματα. Δεν εκτιμήσαμε την απεργία ως έναν αγώνα που  στην πιο προωθημένη –και εξαιρετικά δύσκολη, ίσως και απίθανη– περίπτωση της επιτυχίας μπορούσε ακόμα και να ρίξει την κυβέρνηση, ενώ στη χειρότερη (και πιο πιθανή) να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα, ακόμα και να καταρρακώσει τον συνδικαλισμό και την Αριστερά. Η κριτική μου, εδώ, δεν είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν «συγκρατημένος» ή «δεν βγήκε στα κεραμίδια», αλλά ότι δεν αντελήφθη την κεντρικότητα και την κρισιμότητα του αγώνα, ιδίως μετά την επιστράτευση[2] – και αυτό είναι αυτοτελές κεφάλαιο από τη στάση και τις ευθύνες  της ΟΛΜΕ, αφού το ζήτημα, όπως είπαμε, ξεπερνούσε κατά πολύ  και τα σχολεία, τους καθηγητές και τους μαθητές.

***

Η κυβέρνηση  έχει δείξει  επανειλημμένα ότι δεν μπλοφάρει. Όσο και αν, με τις παραστάσεις και τα νοητικά εργαλεία του παρελθόντος, δυσκολευόμαστε να το συλλάβουμε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι από εδώ και πέρα οι απεργίες θα κηρύσσονται συλλήβδην παράνομες και καταχρηστικές (βλ. και ΕΡΤ, προχθές), οι επιστρατεύσεις θα δίνουν και θα παίρνουν. Η κυβέρνηση θα κινηθεί έτσι, επειδή η πυγμή είναι το βασικό, ίσως και το μόνο, πολιτικό εργαλείο που της απομένει. Σε ένα κομμάτι της κοινωνίας η λογική «νόμος και τάξη», «Ξένιος Δίας»  κ.ο.κ. συναντά αποδοχή, και  η κυβέρνηση χτίζει συναινέσεις σε ένα πεδίο προνομιακό γι’ αυτήν. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, η Αριστερά δεν μπορεί να αποτελεί απλώς  ένα «παρατηρητήριο» ή «διαπιστωτή» της κοινωνικής αδράνειας. Πρέπει να οργανώνει τους τρόπους που θα σπάσει η αδράνεια, που οι διάχυτες αντιδράσεις, η οργή, η απογοήτευση, η ματαίωση θα γίνονται πολιτική πράξη  – αυτό που δεν κατάφερε απεργία των εκπαιδευτικών. Είναι κάτι που αφορά όχι τα μόνο την πολιτική επιβίωσή της, αλλά και την επιβίωση της δημοκρατίας και της κοινωνίας.

***

 «Αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, θα απαγορεύονταν» έλεγε ένα γνωστό παλιό αναρχικό σύνθημα. Φαίνεται πως σήμερα  αυτό ισχύει, αντίστροφα,  για τις απεργίες. Παρά την τρομοκρατία, παρά τα προβλήματα και τη γραφειοκρατία του συνδικαλιστικού κινήματος, παρά την ιδιώτευση και τον φόβο της απόλυσης, φαίνεται ότι  οι απεργίες μπορούν κάτι να αλλάξουν, να απειλήσουν, πραγματικά και συμβολικά, την καθεστηκυία τάξη. Γι’ αυτό και απαγορεύονται, η μία μετά την άλλη.

ΥΓ. Δύο διευκρινίσεις. Παρότι το άρθρο εστιάζεται στην Αριστερά, ασφαλώς δεν πιστεύω ότι το θέμα αφορά μόνο την Αριστερά· αφορά και πολλούς άλλους: τους εκπαιδευτικούς (αριστερούς και μη), τους δημοκράτες πολίτες κλπ. Επίσης, ξέρω ότι πολλοί σύντροφοι πιστεύουν πως σε τέτοιες στιγμές δεν είναι ώρα για κριτική, ότι προέχει η άμυνα. Αν έγραψα, καθόλου εύκολα, τα παραπάνω, το έκανα έχοντας την εντελώς αντίθετη πεποίθηση: ότι σε τέτοιες ακριβώς δύσκολες στιγμές η πολιτική και προσωπική ειλικρίνεια, η κριτική είναι όρος πολιτικής αξιοπρέπειας και δύναμης. Το να βλέπουμε τα λάθη –με πρώτα τα δικά μας– μπορεί να είναι ακόμα λυτρωτικό, σημείο εκκίνησης για να τα ξεπεράσουμε. Με το βλέμμα μπροστά, για να προχωρήσουμε.

---

[1] Ο  Π. Κανελλίδης, εκδότης των Καιρών, καλύπτοντας με πάθος τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο του 1905, είχε φτάσει να δίνει, από τις στήλες της εφημερίδας του, λεπτομερείς οδηγίες στον ρώσο αρχιστράτηγο Αλεξέι Κουροπάτκιν  πώς να κινήσει τα στρατεύματά του για να νικήσει τους Ιάπωνες — με αποκορύφωμα τον περίφημο τίτλο-προτροπή: «Δεξιότερα, Κουροπάτκιν!».

[2] Αντίθετα, η πρόταση νόμου για κατάργηση του θεσμού της πολιτικής επιστράτευσης, που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ την Παρασκευή το πρωί, πρέπει να επισημανθεί σαφώς  ως θετική πρωτοβουλία.

Συμβολή μιας απόστρατης εκπαιδευτικού...

απο την Αυγη...

15 Μαΐου 2013. Δεν επιστρατεύτηκα, γιατί πρόλαβα να αποστρατευτώ. Δεν ξέρω τι θα έκανα αν ήμουν εν ενεργεία. Και λέω "εν ενεργεία", γιατί ενεργή δεν έχω πάψει να αισθάνομαι. Με πονάει και με κινητοποιεί πάντα κάθε θέμα που αγγίζει την εκπαίδευση. Δεν μιλώ συνδικαλιστικά. Και μακριά από εμένα τέτοιες σκέψεις και τακτικές. Δεν επιδιώκω να αναλύσω ούτε τα "λάθη" των συνδικαλιστών ούτε τις "υπόγειες διαδρομές" του υπουργείου και των ανθρώπων του. Με τον δάσκαλο, τον εκπαιδευτικό είμαι και με τον μαθητή. Μ' αυτή την τόσο ωραία, δημιουργική, ζωοποιό σχέση, που αφήνει τα σημάδια της στις ψυχές όσων παίρνουν μέρος.
Δεν είναι οι εξετάσεις που καθορίζουν την εκπαίδευση. Αυτές είναι μια μόνο στιγμή της όλης σχολικής ζωής. Όλα τα υπόλοιπα μετρούν: η τάξη, οι σχέσεις μεταξύ μαθητών, οι σχέσεις μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών, οι σχέσεις των καθηγητών μεταξύ τους, με τη διεύθυνση. Αυτή η κοινωνικοποίηση, αυτό το αλισβερίσι -με την καλή έννοια- δένει τους ανθρώπους, τους διαμορφώνει, πιστώνει τις σχέσεις, φτιάχνει την παρακαταθήκη για το μέλλον. Αυτή η σχέση κλονίζεται με τέτοιου είδους αποφάσεις.
Πιστεύω πως δεν πρέπει να απειλούμε με το όπλο της απεργίας στις Πανελλαδικές, όσο κι αν είναι το "ισχυρότερο" που έχουμε, γιατί -πράγματι- αυτό "πονάει" το υπουργείο. Του χαλάει τη "μόστρα" της τάξης και της αρμονίας που παρουσιάζεται πως επικρατεί όλη την προηγούμενη περίοδο της σχολικής ζωής. Ο κάθε υπουργός θέλει να παρουσιάσει ότι τα έβγαλε πέρα με τον θεσμό. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο, πως όλοι τους ξεκινούν τις "μεταρρυθμίσεις" τους από τις Πανελλαδικές.
Και δεν θα ήθελα μια απεργία μέσα στις Πανελλαδικές, όχι μόνο γιατί δημιουργούμε προβλήματα άγχους σε μαθητές και στις οικογένειές τους, αλλά και γιατί -με τις "συμμαχίες" των τελευταίων ετών- είναι το πιο επικίνδυνο όπλο που, τελικά, στρέφεται εναντίον μας και απειλεί την αξιοπρέπεια και την ηθική μας ακεραιότητα.
Οργανώνονται τα ΜΜΕ, το υπουργείο, οι κυβερνητικοί παράγοντες, τα φροντιστήρια - που πλασάρονται ως οι σωτήρες της εκπαίδευσης και των εξετάσεων και ως οι απόλυτοι φορείς της γνώσης και της αξιοσύνης και της ηθικής- και πετούν τα βέλη τους εναντίον όχι των συνδικαλιστών ή των τακτικών τους, επιτίθενται εναντίον όλου του εκπαιδευτικού κόσμου.
Ακόμη κι αν διατείνονται πως δεν τους καταδικάζουν όλους, το λένε υποκριτικά. Γιατί ο διασυρμός τους συμπεριλαμβάνει όλους, και το ξέρουν καλά αυτό, όταν αφήνουν τη "βρώμικη δουλειά" στους υπαλλήλους των ΜΜΕ.
Αρκετά φλυάρησα. Η απεργία δεν θα γίνει. Οι εξετάσεις θα πραγματοποιηθούν. Κι όλα θα είναι καλά.
Και θα ζήσουν αυτοί καλά. Κι εμείς πόσο χειρότερα;
Απόστρατη εκπαιδευτικός

Καθηγητές στο χακί, παιδεία στο απόσπασμα...

απο το Ιστολογιο του Νικου Σαραντακου...

Aν θα ξεκινήσουν οι Πανελλαδικές εξετάσεις την Παρασκευή δεν το ξέρω, εφόσον οι τοπικές ΕΛΜΕ ψήφισαν μεν με μεγάλη πλειοψηφία την πρόταση για απεργία, αλλά την ίδια ώρα ολοκληρώθηκε η επίδοση των ατομικών φύλλων επίταξης, με τα οποία οι καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης καλούνται, από τις 12 το μεσημέρι σήμερα, να προσφέρουν τις προσωπικές υπηρεσίες τους στους συνήθεις τόπους εργασίας τους. Ή, όπως το λέει το φύλλο επίταξης που φωτογραφία του κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο, και που φαίνεται για αυθεντικό: Επιτάσσεται από 12η μεσημβρινή ώρα  της Τετάρτης 15 Μαίου 2013 και μέχρι νεωτέρας ο/η … προκειμένου να προσφέρει τις προσωπικές υπηρεσίες του/της ως εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης τον τόπο εργασίας του/της σύμφωνα με το ωράριο του προγράμματος εκπλήρωσης των υπηρεσιακών του/της καθηκόντων. Σημειώνεται ότι η άρνηση παραλαβής και η παράλειψη εκτέλεσης των ως άνω υποχρεώσεων τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) μηνών.
Για το αν είναι σωστός ο όρος επίταξη ή αν, αντίθετα, πρέπει να μιλάμε για “επιστράτευση” των εργαζομένων είχαμε ήδη συζητήσει στα τέλη Ιανουαρίου, όταν είχε γίνει η επίταξη των απεργών του Μετρό, οπότε σας παραπέμπω σε εκείνο το παλιότερο άρθρο για τυχόν απορίες ορολογίας. Αν και δεν νομίζω να υπάρχουν τέτοιας υφής απορίες, αφού μεσολάβησε και η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών των απεργών ναυτεργατών της ΠΝΟ, και είχαμε την ευκαιρία να φρεσκάρουμε τις γνώσεις μας.
Η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών είναι μέτρο οριακό, αφού παραβιάζει την αρχή της απαγόρευσης της αναγκαστικής εργασίας, είναι δηλαδή μέτρο ακραία περιοριστικό, το οποίο, σύμφωνα με το Σύνταγμα επιτρέπεται, σε καιρό ειρήνης, μόνο σε περιπτώσεις επείγουσας κοινωνικής ανάγκης από θεομηνία ή ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, μέχρι πρότινος το οριακό αυτό μέτρο εφαρμοζόταν μάλλον σπάνια: αν δεν με γελάει η μνήμη μου, όχι πάνω από 5-6 φορές την τελευταία δεκαπενταετία. Κι όμως, το ακραίο αυτό μέτρο, που ως τώρα εφαρμοζόταν μια φορά στα τρία χρόνια περίπου, έχει ήδη εφαρμοστεί τρεις φορές μέσα στο 2013, και ακόμα δεν έχουμε φτάσει ούτε στα μισά του χρόνου. Ολοφάνερα η συνταγματικότητα αυτών των αποφάσεων είναι πολύ συζητήσιμη, διότι δεν μπορεί ένα μέτρο έκτακτης ανάγκης να χρησιμοποιείται σε μόνιμη βάση. Μήπως όμως δεν είναι εξίσου οριακής και αμφισβητήσιμης συνταγματικότητας και η λειτουργία της Βουλής με συνεχείς πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που σχεδόν αποτελούν τον κανόνα τον τελευταίο χρόνο;
Το πρωτοφανές, βέβαια, σε τούτην εδώ την επίταξη είναι ότι γίνεται προληπτικά: οι καθηγητές επιτάχθηκαν απλώς με την προαναγγελία της απεργίας, ή, για να ακριβολογούμε, μόλις το ΔΣ της ΟΛΜΕ αποφάσισε να εισηγηθεί απεργία στις τοπικές ΕΛΜΕ. Να εισηγηθεί, όχι να επιβάλει -και παρόλο που οι εισηγήσεις της ΟΛΜΕ συνήθως γίνονται δεκτές από τις κατά τόπους ΕΛΜΕ, η προληπτική επίταξη με την επίκληση ανάγκης που ακόμη δεν έχει παρουσιαστεί ανοίγει καινούργιους δρόμους κρατικού αυταρχισμού, αφού έτσι θα μπορεί η οποιαδήποτε κυβέρνηση να απαγορεύει προληπτικά οποιαδήποτε κινητοποίηση εργαζομένων, επικαλούμενη “επείγουσα κοινωνική ανάγκη” που θα παρουσιαστεί κάποτε στο μέλλον.

Εδώ βέβαια υπάρχει ένα περίεργο φαινόμενο. Η κυβέρνηση επαίρεται ότι ο ελληνικός λαός έχει καταλάβει ότι βαδίζουμε σε σωστό δρόμο και ότι καρτερικά υπομένει τις θυσίες. Και την ίδια στιγμή, επιστρατεύει σωρηδόν, προχτές τους απεργούς του Μετρό, χτες τους ναυτεργάτες και σήμερα τους καθηγητές.  Αν όμως η κοινωνία έχει κατανοήσει την ανάγκη για θυσίες, γιατί γίνονται οι επιτάξεις; Δεν ανήκουν στην κοινωνία οι ναυτεργάτες, οι εργαζόμενοι του μετρό, οι εκπαιδευτικοί της μέσης εκπαίδευσης; Ποια είναι η κοινωνία; Οι παρουσιαστές των κεντρικών δελτίων ειδήσεων; Βέβαια, ο πρωθυπουργός φρόντισε να διευκρινίσει ότι επιτίθεται στις «συντεχνίες» -αλλά έτσι έχουν χαρακτηριστεί τον τελευταίο καιρό όλοι οι εργαζόμενοι που αμύνονται στη βάναυση επιδείνωση των όρων εργασίας τους.
Θα συμφωνήσω ότι η κήρυξη απεργίας μέσα στις εξετάσεις είναι δύσκολη και βαριά απόφαση -μία μόνο φορά έχει συμβεί στο παρελθόν, το 1988, όταν οι εξετάσεις έγιναν τελικά τον Ιούλιο. Θα έλεγα μάλιστα ότι αυτό δείχνει την υπευθυνότητα των καθηγητών, αφού δεν αποφασίζουν για ψύλλου πήδημα την σημαντική αυτή κινητοποίηση, αλλά και την οξύτητα των προβλημάτων που τους έσπρωξαν σε αυτή την απόφαση. Εκχυδαΐζοντας την κινητοποίηση των καθηγητών, ο πρωθυπουργός είπε χτες ότι όλη η φασαρία γίνεται επειδή ζητήθηκε να εργάζονται δυο ώρες παραπάνω οι καθηγητές. Παραβλέπει όμως, ή μάλλον αποσιωπά, ότι αυτό το δίωρο, που τόσο ανώδυνο φαίνεται, έχει πολύ σοβαρές συνέπειες.
Όχι επειδή οι καθηγητές θα δουλεύουν π.χ. 23 ώρες αντί 21 την εβδομάδα (ο αριθμός μειώνεται όσο αυξάνονται τα χρόνια υπηρεσίας: ξεκινούν από 21 ώρες και σταδιακά μειώνονται έως τις 16), ούτε επειδή κάθε διδακτική ώρα κρύβει πίσω της άλλες ώρες προετοιμασίας που δεν προσμετρώνται στον υπολογισμό. Το κακό με το επιπλέον δίωρο είναι ότι θα δημιουργήσει χιλιάδες υπεράριθμους, με αποτέλεσμα να μην προσληφθούν φέτος περίπου 10.000 αναπληρωτές. Όσοι εξανίστανται που οι καθηγητές “αρνούνται”, δήθεν, “να δουλέψουν δυο ώρες παραπάνω, ενώ υπάρχουν ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι”, καλά θα κάνουν να σκεφτούν πως με το παραπάνω δίωρο θα αυξηθούν κατά δέκα χιλιάδες οι άνεργοι. Επίσης, επειδή οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης δεν είναι δάσκαλοι, που έχουν μία μόνο ειδικότητα (ή ίσως λίγες) αλλά χωρίζονται σε 140 ειδικότητες, το δίωρο σημαίνει ότι οι καθηγητές των μικρών ιδίως ειδικοτήτων θα πρέπει να γίνουν δέκα κομμάτια για να πάνε και σε άλλα σχολεία ώστε να συμπληρώσουν τις ώρες τους. Κοντά σ’ αυτό έρχεται και η δαμόκλεια σπάθη των υποχρεωτικών μεταθέσεων, που θα αναγκάσει χιλιάδες ίσως κακοπληρωμένους καθηγητές να κάνουν μεγάλες διαδρομές καθημερινά ή να συντηρούν δύο σπίτια με τις αγρίως πετσοκομμένες αποδοχές τους.
Ναι, αλλά η παιδεία νοσεί, θα πει ο καλοπροαίρετος σχολιαστής. Και είναι αυτός λόγος για να τη μεταφέρουμε από την εντατική στο απόσπασμα; Ή νομίζει κανείς ότι αν πραγματοποιηθούν σύμφωνα με το πρόγραμμα οι εξετάσεις, η επόμενη σχολική χρονιά θα αρχίσει χωρίς προβλήματα; Ναι, αλλά οι Έλληνες καθηγητές εργάζονται λιγότερες ώρες από τους συναδέλφους τους στον ΟΟΣΑ και η αναλογία καθηγητών προς μαθητές είναι η χαμηλότερη στον κόσμο. Το αναφέρει αυτό κοτζάμ διδάκτωρ της London School of Economics. Ωστόσο, δεν ξέρω αν τα στοιχεία αυτά αποτυπώνουν την πραγματικότητα, και τούτο για τρεις λόγους: α) όπως επισημαίνεται στα σχόλια του άρθρου, σε πολλές χώρες (όχι όμως στην Ελλάδα) υπάρχουν και εκπαιδευτικοί που αμείβονται από την τοπική αυτοδιοίκηση, οι οποίοι δεν μπαίνουν στον λογαριασμό, ενώ αν συνυπολογιστούν η εικόνα αλλάζει, β) η ΟΛΜΕ υποστηρίζει ότι το υπουργείο έχει δηλώσει στον ΟΟΣΑ τεχνητά μειωμένες τις ώρες εργασίας των καθηγητών (σαν να δούλευαν όλοι με το χαμηλό ωράριο των παλαιοτέρων), γ) υπάρχουν χιλιάδες (4.500;) εκπαιδευτικοί αποσπασμένοι σε άλλες θέσεις, στην κεντρική υπηρεσία του υπουργείου, στα κόμματα κτλ. Επί δεκαετίες, οι εκπαιδευτικοί είναι ο προνομιακός χώρος από τον οποίο αποσπούν τα κόμματα υπαλλήλους -ακόμη και ο κ. Κωτούλας, για τον οποίο γράφαμε τις προάλλες, εκπαιδευτικός είναι, αποσπασμένος στο Υπουργείο Εσωτερικών είτε ως σύμβουλος είτε για… γραμματειακή υποστήριξη. Η ΟΛΜΕ ισχυρίζεται ότι οι ώρες εργασίας των εκπαιδευτικών και η αναλογία εκπαιδευτικών προς μαθητές βρίσκονται περίπου στον μέσο όρο της ΕΕ.
Θα με ενδιέφερε να δω αξιόπιστα στοιχεία που να επιβεβαιώνουν ή να διαψεύδουν τις αιτιάσεις της ΟΛΜΕ. Αλλά το ζήτημα δεν είναι μόνο ή κυρίως εκεί. Είναι στο ρόλο που καλείται να παίξει ο εκπαιδευτικός του δημόσιου σχολείου στην προσπάθεια για ανάκαμψη της χώρας, και στην απόλυτη απαξίωση που βιώνει, τόσο με την άγρια περικοπή των αποδοχών του και την επιδείνωση των συνθηκών εργασίας του, όσο και με την υποβάθμιση των συνθηκών υπό τις οποίες γίνεται η διδασκαλία στο δημόσιο σχολείο, αλλά και με τις συνεχείς λοιδορίες και επιθέσεις εναντίον των εκπαιδευτικών από τα κανάλια και τις εφημερίδες, που, αδιαφορώντας για το άγχος των υποψηφίων, έχουν αναγάγει σε εθνική καταστροφή το ενδεχόμενο να μετατεθεί η έναρξη των εξετάσεων. Και δεν μιλάω έξω απ’ το χορό. Στο δικό μου παιδί, που επίσης δίνει εξετάσεις, είπα ότι δεν χάθηκε κι ο κόσμος αν αρχίσουν οι εξετάσεις δέκα μέρες αργότερα· θα βρει καιρό για μια τελευταία επανάληψη, και άλλωστε το 1988 δώσανε εξετάσεις τον Ιούλιο, ενώ στην εποχή μου δίναμε τον Σεπτέμβριο. Όποιος σκέφτεται αληθινά και όχι υποκριτικά τα παιδιά, δεν καταφεύγει σε υστερικές κορώνες ότι θα έρθει το τέλος του κόσμου, ούτε δραματοποιεί την κατάσταση.
Δεν είναι άγιοι οι καθηγητές, όχι, ούτε αθροίσματα αγγέλων. Υπάρχουν ανάμεσά τους ευσυνείδητοι, υπάρχουν και διεφθαρμένοι, όπως και σε κάθε επαγγελματική ομάδα. Πολλοί είναι αδιάφοροι, πολλοί βγάζουν πάνω στα παιδιά τα απωθημένα τους. Πολλοί (αν και όχι από όλες τις ειδικότητες) κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα, πράγμα που αποτελεί σοβαρό δεοντολογικό πρόβλημα, ιδίως με μαθητές της ίδιας τάξης και του ίδιου σχολείου. Ακόμα χειρότερα, οι καθηγητές είναι συνυπεύθυνοι (αν και δεν φέρουν την πρώτη ευθύνη) για τη δημιουργία ενός παράλογου εξεταστικού συστήματος, το οποίο, για να φέρω ένα μόνο παράδειγμα, σε μια σειρά μαθήματα (Ιστορία, ΑΟΔΕ κτλ.) απαιτεί την αυτολεξεί απομνημόνευση λίγων σχετικά σελίδων, δηλαδή επιβραβεύει την παπαγαλία, και το οποίο γενικά είναι κομμένο και ραμμένο έτσι που να συντηρεί τα φροντιστήρια. Και τέλος, οι τακτικοί αναγνώστες του ιστολογίου θα ξέρουν ότι επανειλημμένα έχω κατακρίνει εκπαιδευτικούς, ιδίως φιλολόγους, για την προώθηση αντιεπιστημονικών και σκοταδιστικών ή εθνικιστικών θέσεων σχετικά με τη γλώσσα και την ιστορία. Όχι ότι το ποσοστό των ελληνοβαρεμένων εκπαιδευτικών είναι μεγαλύτερο απ’ ό,τι του ευρύτερου κοινού, αλλά αυτοί μπορούν να κάνουν περισσότερη ζημιά από τον ελληνοβαρεμένο τραπεζικό υπάλληλο ή χημικό μηχανικό.
Πιστεύω όμως ότι οι καθηγητές αξίζουν τη συμπαράσταση στον αγώνα που δίνουν σήμερα. Και νομίζω ότι μεγάλα τμήματα της κοινωνίας έβλεπαν θετικά ή ουδέτερα την απεργία μέσα στις εξετάσεις, μια απόφαση που άλλες χρονιές είχε ελάχιστη κοινωνική αποδοχή, γι’ αυτό άλλωστε και ποτέ άλλοτε δεν επιχειρήθηκε μετά το 1988. Διότι βέβαια δεν αντιπροσωπεύουν την κοινωνία οι λιγοστοί ακραίοι φιλελεύθεροι χρυσαβγίτικης νοοτροπίας που ίδρυσαν… ομάδα εθελοντών επιτηρητών (και λυπάμαι που παλιός συμφοιτητής μου, κάποτε λαμπρό μυαλό, είναι ένας από τους εμπνευστές της γελοίας αλλά ευτυχώς θνησιγενούς αυτής πρωτοβουλίας). Μπορεί να πέφτω έξω, και θέλω να ακούσω και τη δική σας γνώμη, αλλά νομίζω πως η κοινωνία βλέπει με αγωνία, αμηχανία αλλά και ελπίδα τον αγώνα των καθηγητών. Γιατί όποιος γονιός αγαπάει τα παιδιά του και τα σκέφτεται, δεν κουρελιάζει την αξιοπρέπεια των ανθρώπων στους οποίους έχει εμπιστευτεί τη μόρφωσή τους.

Προσθήκη:
Αν και δεν αφορά τη μέση εκπαίδευση, το δημοσιεύω επειδή αφορά την απορία μου για τα στοιχεία του ΟΟΣΑ. Μια φίλη δασκάλα στη Νέα Φιλαδέλφεια, με 20 χρόνια υπηρεσίας, πράγμα που σημαίνει ότι έχει το χαμηλότερο ωράριο, 21 διδακτικές ώρες την εβδομάδα έναντι 24 των νεοδιόριστων, κάθισε και μέτρησε μία προς μία τις ώρες που εργάστηκε πέρυσι. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της, δούλεψε 180 μέρες το χρόνο σε τάξη και 12 μέρες χωρίς παιδιά (πριν και μετά το σχολικό έτος), κι έτσι έβγαλε 765 διδακτικές ώρες σε τάξη και 72 ώρες δουλειά γραφείου. Η φίλη μου υπολόγισε τις καθαρές διδακτικές ώρες που είχε μάθημα, χωρίς να μετράει τις κενές ώρες.
Κι όμως, διαβάζει ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, ο μέσος όρος διδακτικών ωρών των Ελλήνων δασκάλων είναι κάτω από 600 ώρες. Η φίλη μου αναρωτιέται πώς εξηγείται αυτό και υποθέτει ότι συνυπολογίζονται οι διδακτικές ώρες των διευθυντών (είναι λιγότερες) και των ωρομίσθιων.
Έχει κανείς εξήγηση αυτής της ανακολουθίας; Γιατί και άλλοι εκπαιδευτικοί μού λένε ότι κάνουν πολύ περισσότερες διδακτικές ώρες από τους επίσημους μέσους όρους.

Άκου, καθηγητάκο...

Μαριάννα Πολυχρονιάδου, απο την Αυγη...

Ποιος νομίζεις ότι είσαι, ρε; Ε, σε σένα μιλάω, καθηγητάκο. Σε σένα που παίζεις με τα νεύρα μιας ολόκληρης κοινωνίας, που παίζεις με το μέλλον των παιδιών, των αυριανών επιστημόνων, που αποφάσισες να κατέβεις σε απεργία εν μέσω Πανελλαδικών εξετάσεων, παίζοντας με την αγωνία δεκάδων δημοσιογράφων που βιάζονται να δουν τα παιδιά μας μεθαυριανούς άνεργους επιστήμονες, μετανάστες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, που θα τους ρωτούν έπειτα οι καλοί δημοσιογράφοι των μεγαλοκαναλιών πώς και επρόκοψαν εκεί, στην αφιλόξενην ξένην, και όχι εδώ, στην φιλόξενην μητέρα...
Σε σένα, παλιοκαραβάνα των 1.200 ευρώ τον μήνα, που νομίζεις ότι επειδή έκανες ένα μεταπτυχιακό του κερατά αξίζεις περισσότερα απ' όσα ένα κορδόνι καναπέ της κ. Β. Σταμάτη, αυτής, ντε, που τα φάγατε, ως γνωστόν, όλοι μαζί. Για να μην αναφερθώ σε σένα, στραβάδι νεοδιόριστε, που δεν αξίζεις ούτε τα μισά, ούτε τα 600, όσο ένα κρόσσι δηλαδή κουρτίνας της κ. Β. Σταμάτη! Σ' εσάς απευθύνομαι, που μας κάνατε κρόσσια τα νεύρα... Σε σένα, που δεν αντέχεις να δουλέψεις δύο ώρες παραπάνω τη βδομάδα(!), τουτέστιν μία εργάσιμη ημέρα μόλις τον μήνα(!), βρε κρόσσι... Γιατί, βρε μεγαλοκηφήνα, ο μεγαλοδημοσιογράφος δηλαδή κορόιδο είναι ο άνθρωπος που βάζει πλάτη για να μην πτωχεύσει η χώρα, για να μην αδικηθεί ο τραπεζίτης, ο εργολάβος, ο τροϊκανός;
Τι σε πειράζει εσένα, ρε ανασφαλή αναπληρωτή, να χάσεις τη δουλειά σου; Επειδή πέρασες μια φορά εξετάσεις στο ΑΣΕΠ, επειδή μπήκες τρία χρόνια σε μια σχολική αίθουσα, νομίζεις ότι έδεσες τον γάιδαρό σου, νομίζεις ότι σου χρωστάει κανείς τίποτα; Γιατί, ρε, οι άλλοι, στον ιδιωτικό τομέα, που χάνουν καθημερινά τη δουλειά τους, αυτοί δεν είναι άνθρωποι, δεν έχουνε στόματα να θρέψουνε, θυγατέρα να προικίσουν; Γιατί να χάνουν αυτοί τη δουλειά τους κι εσύ όχι;
Και σένα, κολλημένε υπεράριθμε, τι θέλεις να σε κάνουνε τώρα; Επιστάτη στα σχολεία (που έτσι κι αλλιώς είσαι, αφού καταργήθηκαν οι φύλακες), γραμματέα (που έτσι κι αλλιώς είσαι, γιατί, τι είμαστε; ευρωπαϊκή χώρα και θέλεις και μεγαλεία να προσλαμβάνουν ξεχωριστά και άλλη ειδικότητα;), ή μήπως ψυχολόγο (που έτσι κι αλλιώς είσαι, αφού ποτέ δεν είχαν τα σχολεία) να λένε στα διαλείμματα τον πόνο τους οι μαθητές σε σένα, που δεν έχει στο σπίτι τους φαΐ η μάνα τους και δουλειά ο πατέρας τους και έρχονται μισολιπόθυμα; Και γιατί να τον πουν σε σένα, για να σε πληρώνουμε τζάμπα, χάθηκε η Τ. Στεφανίδου;
Τι ζητάς, ρε κοπρίτη; Να σε αφήσουνε σε μια θέση επειδή κάποτε, όταν σε προσλάβανε, είχες αντικείμενο; Αφού η ζωή... εξελίσσεται, ρε, σχολεία συγχωνεύτηκαν, διδακτικές ώρες και μαθήματα μειώθηκαν, οι μαθητές ανά τάξη αυξήθηκαν, τι θέλεις τώρα; Επειδή έκανες μια φορά το αγροτικό σου όταν διορίστηκες στα όρη στα άγρια βουνά, έκλεισες τώρα ως νεοσύλλεκτος, κολλημένε; Τι σε πειράζει, βρε, να σηκώνεσαι μια μέρα φερ' ειπείν με την αυγούλα και να πηγαίνεις στο Αιγάλεω για καφέ, την άλλη στη Χασιά για κοντοσούβλι, την επόμενη στη Χαλκίδα για ψάρι, και αν είσαι και από τους πιο τυχερούς, να σε στείλουν φερ' ειπείν στον Πύργο Ηλείας, που έχει και καλό κόσμο, να χτυπήσεις και κανά μεροκάματο μαύρο στους φραουλάδες της Μανωλάδας, τώρα που οι άνθρωποι προτιμούν τα ελληνικά χέρια; Γιατί, ρε κολλημένη περίπτωση, βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο και όχι μισογεμάτο και αρνείσαι την περιπέτεια της ζωής, την αλλαγή παραστάσεων, τις νέες γνωριμίες;
Σε ενοχλεί, λες, μίζερε τύπε, ότι σε αιφνιδίασαν γιατί αποφασίστηκαν τα μέτρα ερήμην σου μια μέρα πριν κλείσουν τα σχολεία και δύο πριν αρχίσουν οι εξετάσεις; Όχι, θα σε ρώταγαν και για το timing! Και 'συ, ρε εκβιαστή, αντί να τους αποδείξεις πόσο ανώτερος άνθρωπος είσαι ως παιδαγωγός και να γυρίσεις και το άλλο μάγουλο, απαντάς με εβραϊκό κώδικα και μωσαϊκό νόμο; Αυτά μαθαίνεις στα παιδιά, χριστιανέ της συμφοράς; Και μόνο γι' αυτό, ρε... μασόνε, θά 'πρεπε να σε απολύσουν!
Τι νομίζεις ότι είσαι, βρε φτωχομπινέ; Ποια πιστεύεις ότι είναι η υπεραξία του προϊόντος που παράγεις εσύ και η φάρα σου; Όλων μαζί οι απολαβές ούτε ένα υποβρύχιο από αυτά τα ελαττωματικά τύπου «Παπανικολής», που πάσχουν από τη νόσο των υποβρυχίων (που παραδέχονται τώρα και οι καλοί Γερμανοί επιστήμονες με αφορμή παρόμοιο περιστατικό στην Πορτογαλία), δεν αξίζετε!
Εδώ καταδέχονται να ασχοληθούν μαζί σου οι «θεσμοί» αυτής της χώρας, η ναυαρχίδα του συγκροτήματος Λαμπράκη «Τα Νέα», το Μega, τα ιερά και τα όσια αυτού του τόπου, τα σα εκ των σων, και 'σύ κωφεύεις; Γιατί, βρε, έχουν κανά συμφέρον αυτοί οι άνθρωποι από την εκάστοτε κυβέρνηση; Σε τι να ευελπιστούν; Σε καμιά προμήθεια του Δημοσίου, μήπως, φαντάζεσαι, ποταπό, καχύποπτο ανθρωπάκι; Δεν τους ακούς ούτε αυτούς; Άκου, τότε, αυτιστική περίπτωση, τη φωνή της λογικής, τον Άδωνι Γεωργιάδη! Δεν την ακούς ούτε αυτή; Άκου, τουλάχιστον, την ψύχραιμη φωνή της ΔΗΜ.ΑΡ., άκου, επιτέλους, τη φωνή της εργατικής συνείδησης, το ΠΑΜΕ, διότι αν δεν πιστεύεις σ' αυτή τη ζωή, την καπιταλιστική, άκου αυτούς που σου υπόσχονται τη μετά θάνατον, κομμουνιστική...
Γιατί, αν το καλοσκεφτείς, καθηγητάκο μου, θα δεις ότι τι σου ζητούν στην τελική; Αυτοκτόνα ρεεεεεεεε, τι σου ζητάνε;

* Η Μαριάννα Πολυχρονιάδου είναι καθηγήτρια - διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών
( marpolychroniadou@yahoo.gr)
Photo Copyright - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΥΓΗΣ

Παιδεία: Ντέρμπι σε λάθος γήπεδο...

Χριστόφορος Κάσδαγλης...

            

 Δεν θα κάτσω να το πολυκουβεντιάσω αν η ΟΛΜΕ έκανε καλά ν’ αποφασίσει απεργίες μέσα στις Πανελλαδικές. Δεν θα συνεχίσω αυτή την κουβέντα, για τον απλούστατο λόγο ότι κατά τη γνώμη μου όλη αυτή η σύγκρουση διεξάγεται σε λάθος γήπεδο. Το κλειδί της τεράστιας λαθροχειρίας βρίσκεται, νομίζω, στη δήλωση του υπουργού Παιδείας, καθώς εξερχόταν προχθές από το Μέγαρο Μαξίμου: «Το δικαίωμα των νέων να διαγωνιστούν στην πρώτη πιο κρίσιμη εξέταση της ζωής τους σε ένα περιβάλλον ομαλότητας και ηρεμίας είναι ιερό»

Νάτη η κομπίνα! Ανακάλυψαν ξαφνικά το ιερό δικαίωμα των μαθητών στις… εξετάσεις! Μέχρι τώρα αναγνωρίζαμε το δικαίωμα στην υγεία, στην εργασία, στην κοινωνική ασφάλιση, στην παιδεία. Αυτό μάλιστα, κύριε καθηγητά, το δικαίωμα των παιδιών στην παιδεία, ναι! Αλλά το ρηξικέλευθο «δικαίωμα στις εξετάσεις» από πού κι ως πού σας προέκυψε;

Τι είναι οι Πανελλαδικές; Ένα στρεβλό, παρωχημένο, χρεοκοπημένο σύστημα, μια ελληνική πατέντα που έρχεται διαχρονικά να συγκαλύψει τις πάγιες και διαρκείς παθογένειες του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Την αδυναμία παροχής υψηλού επιπέδου υπηρεσιών εκπαίδευσης στην ελληνική νεολαία. Την αδυναμία όξυνσης της κριτικής σκέψης. Την αδυναμία καλλιέργειας του πολιτισμού. Την αδυναμία των πανεπιστημίων να επιλέξουν με αξιόπιστο τρόπο, στο πλαίσιο της αυτοδιοίκησής τους, τους φοιτητές τους. Την αδυναμία του κράτους να εμπεδώσει στην πράξη τη συνταγματική επιταγή για την παροχή δωρεάν παιδείας.

Κάπως, έτσι, λοιπόν, φτάσαμε ανεπαισθήτως στο… ιερό δικαίωμα στις εξετάσεις. Στο ιερό δικαίωμα, δηλαδή, της νεολαίας να μπει στο χειρουργείο και στην εντατική, χωρίς να πάσχει από την παραμικρή ασθένεια.

Μπορείτε, κύριοι, να εγγυηθείτε στα παιδιά μας ισότητα ευκαιριών; Δεν μπορείτε. Γι’ αυτό ομνύεται στις εξετάσεις και τις θεοποιείτε. Μπορείτε να τους εξασφαλίσετε ένα σύγχρονο σετ γνώσεων, να τους μεταδώσετε μεθοδολογία έρευνας και μελέτης, να τους συνδέσετε με τα κείμενα της ελληνικής γραμματείας διαχρονικά, να τους μυήσετε στη σύγχρονη επιστημονική γνώση, στο πείραμα και στην απόδειξη, στην αμφισβήτηση και στο ερευνητικό πνεύμα, να τους καλλιεργήσετε την αρμονία σώματος και πνεύματος, να τους εισαγάγετε στα σύγχρονα ρεύματα της τέχνης, του λόγου και της σκέψης, να τους διασφαλίσετε την άρτια εκμάθηση τουλάχιστον δύο γλωσσών – διαβατήριο για την ένταξη στην παγκόσμια κοινότητα;

Δεν μπορείτε, γι’ αυτό μετατρέπετε σε φετίχ τις εξετάσεις και εφευρίσκετε το αστείο «δικαίωμα» σ’ αυτές. Δεν μπορείτε, γι’ αυτό στοχοποιείτε τους δασκάλους και τους καθηγητές προκειμένου να μεταθέσετε σ’ αυτούς το βάρος της τεράστιας ευθύνης σας.

Επικαλείσθε την κρίση, αλλά η κρίση είναι μονάχα το πρόσχημα. Ας το δούμε λίγο αυτό. Έχουμε, λέτε, ακριβή παιδεία. Ουδέν ορθότερον! Αλλά η παιδεία δεν είναι ακριβή κυρίως λόγω των ωρομίσθιων καθηγητών (μια παραφωνία για την οποία εσείς φέρετε την ευθύνη στο ακέραιο), ούτε βέβαια των μόνιμων. Η παιδεία είναι ακριβή λόγω του οργίου της παραπαιδείας, των φροντιστηρίων, των ινστιτούτων ξένων γλωσσών, των ΚΕΚ και όλων αυτών των εξαμβλωμάτων που έχει δημιουργήσει η κακώς εννοούμενη ιδιωτική πρωτοβουλία με τη στήριξή σας.

Λέτε, λοιπόν, ότι είστε μεταρρυθμιστές και Ευρωπαίοι. Ιδού το πεδίο για να κάνετε μεταρρυθμίσεις, αυθεντικές μεταρρυθμίσεις και όχι προκρούστειες μνημονιακές επεμβάσεις. Καταργείστε τις εξετάσεις τώρα! Σπάστε το καρκίνωμα της παραπαιδείας που ρουφάει τον προϋπολογισμό της ελληνικής οικογένειας (ό,τι αφήσατε, τέλος πάντων απ’ αυτό, με τις περικοπές, τους φόρους και τα χαράτσια σας). Αποδομήστε την παπαγαλία και την τυποποίηση της γνώσης, που αποτελούν τα βάθρα στα οποία βασίζεται η φροντιστηριακή σας εκπαίδευση.

Κι αν εκεί βρίσκατε  αντιμέτωπους ένα μέρος των καθηγητών, τότε ας τους τσακίζατε. Θα είχατε μαζί σας όλη την κοινωνία… Αυτή όμως δεν θα ήταν μια οριζόντια παρέμβαση όπως οι δικές σας, τα ξερά μαζί με τα χλωρά, τα ήμερα με τα άγρια. Θα ήταν μια στοχευμένη παρέμβαση που θα έδινε εργαλεία στον ευσυνείδητο εκπαιδευτικό να κάνει καλύτερα τη δουλειά του και θα πέταγε έξω από το σύστημα τον φαύλο και τον διεφθαρμένο. Και τότε θα μπορούσατε να κάνετε με πειστικό τρόπο και άλλα βήματα: να εφαρμόσετε μια γνήσια και αντικειμενική αξιολόγηση, που παριστάνετε ότι τη θέλετε μονάχα για να την έχετε ως φόβητρο για τους καθηγητές και ως εργαλείο εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών σας. Κι ακόμα, θα μπορούσατε να σπάσετε την επετηρίδα και να πριμοδοτήσετε τους νέους και τους άξιους έναντι των κουρασμένων, των λουφαδόρων ή των προβληματικών (υπάρχουν και τέτοιοι, εσείς τους αναθρέψατε μέσα στην αναξιοκρατία που εγκαθιδρύσατε, στο κομματικό κράτος, με τις αποσπάσεις και τα ρουσφέτια σας).

Αλλά εσείς μονάχα μνημονιακές περικοπές ξέρετε να απεργάζεστε. Πού; Στην παιδεία! Στο μοναδικό πεδίο που θα ’πρεπε ν’ αφήσετε αλώβητο, αν όχι να επανεπενδύσετε σ’ αυτό, αν θέλατε πραγματικά να βγει η χώρα από τη δομική της κρίση και το σπιράλ της μιζέριας στην οποία διαχρονικά την έχετε καταδικάσει.

Σας ακούω συχνά να απολογείστε στους στρατιωτικούς και στα σώματα ασφαλείας για τις περικοπές που τους επιβάλλετε, να τους υπόσχεστε γονατιστοί ότι σε πρώτη ευκαιρία θα τους αποκαταστήσετε στην προτέρα οικονομική τους κατάσταση. Κανείς δεν θα διαφωνούσε μ’ αυτή σας την ευαισθησία, αν δεν ιεραρχούσατε πριν απ’  αυτούς την παιδεία και την υγεία (αλλά η περίπτωση της υγείας είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση, έτσι που την έχετε κι αυτήν καταντήσει με τις διαχρονικές πολιτικές σας).

Αντ’ αυτού όμως εσείς τι κάνετε; Επιχειρείτε να βάλετε ακόμα πιο βαθιά το μαχαίρι στον κορμό της παιδείας, να εξοικονομήσετε από ’κει τις απολύσεις που με άφρονα τρόπο δεσμευτήκατε να πραγματοποιήσετε και τώρα δεν ξέρετε πώς.

Και, το χειρότερο; Προσπαθείτε να ταπεινώσετε τους καθηγητές. Λες και υπάρχει περίπτωση ένας καθηγητής ταπεινωμένος να διδάξει ήθος και να μεταδώσει ικανότητα σκέψης στα παιδιά, να τους εμπνεύσει την αγάπη και την έφεση για τη γνώση, να διεγείρει μέσα τους ευαισθησίες και δεξιότητες.

Συνεχίστε έτσι και μη σας νοιάζει. Μια σπίθα θα είναι αρκετή για να βάλει φωτιά στον άνυδρο μνημονιακό σας κάμπο. Αν δεν έρθει σήμερα θα ’ρθει αύριο. Αν δεν έρθει στο χώρο της παιδείας θα έρθει από αλλού, π.χ. από το ποδόσφαιρο. Άλλη αρμοδιότητα κι αυτή -εντελώς συμπτωματικά- του υπουργείου Παιδείας, όπου εφαρμόζετε παρόμοιες πολιτικές. Σάββατο οργανώσατε την επιστράτευση των καθηγητών για να καθαρίσετε με την παιδεία. Λίγο αργότερα καθαρίσατε με το ποδόσφαιρο – επιστρατεύοντας εκεί τη διαιτησία…

Η ΟΛΜΕ και οι Νεφελίμ...

Βάλια Μπαζού, απο το Ποντικι...

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους και ας πούμε την αλήθεια για τους καθηγητές και την πολιτική επιστράτευσή τους.
Για να κατανοήσουμε την κυβερνητική απόφαση πρέπει να πούμε ορισμένες αλήθειες για τους Νεφελίμ.
Την  προκατακλυσμιαία φυλή, που λέγεται ότι προέκυψε από τα παιδιά που γεννήθηκαν από τις «κόρες των ανθρώπων», και τους «Υιούς του Θεού».

Φυσική καταστροφή

Οι Νεφελίμ – και αυτό κρατήστε το-  αναφέρονται στα παλαιά κείμενα σχεδόν ταυτόχρονα με τη δήλωση του Θεού ότι θα κατάστρεφε τη γη με πλημμύρα και φαίνεται ότι η επίδρασή τους στο ανθρώπινο γένος ήταν μια απ' τις βασικές αιτίες που προκάλεσαν την καταστροφή.
Συμπέρασμα 1^ο : Η ΟΛΜΕ έχει καταληφθεί από τους Νεφελίμ που ελέγχουν το μυαλό του Δ.Σ και τους «πέρασαν» τεχνηέντως τη σκέψη για απεργία στις Πανελλαδικές εξετάσεις. Κίνηση που μπορεί να προκαλέσει την οργή του Θεού και άρα καταστροφική πλημμύρα. Έτσι εξηγείται η επιστάτευσή τους η οποία επιβάλλεται  και από το Σύνταγμα εν όψει της επαπειλούμενης φυσικής καταστροφής.

Δημόσια τάξη και ασφάλεια

Ο πλούτος των υδρογονανθράκων που διαθέτει η χώρα αλλά και ο ορυκτός πλούτος, όπως ο χρυσός που κρύβεται στην ελληνική γη, έχουν μπει στο στόχαστρο της Μαύρης και της Λευκής Αδελφότητας που έχουν κυριευθεί από τους Νεφελίμ. Στόχος τους να μην επωφεληθεί η χώρα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι πολεμούν λυσσαλέα την οριοθέτηση και την ανακήρυξη της ΑΟΖ και ότι χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να μην ολοκληρωθούν οι σεισμικές έρευνες για τον εντοπισμό των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Πληροφορίες από μυστικές υπηρεσίες που έφτασαν στο Μέγαρο Μαξίμου, υποστηρίζουν ότι οι Νεφελίμ μέσω της ΟΛΜΕ ετοιμάζουν θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο.
Συμπέρασμα 2^ο: Η ΟΛΜΕ με την σκέψη της για απεργία διαρκείας στις εξετάσεις στόχο έχει να αποπροσανατολίσει τις αρχές οι οποίες θα βρεθούν προ τετελεσμένων γεγονότων στο Αιγαίο και το Ιόνιο μια και οι ξένοι δυνάμεις θα φροντίσουν να επωφεληθούν πρώτες από τον πλούτο των υδρογονανθράκων. Έτσι εξηγείται η επιστάτευσή τους η οποία επιβάλλεται  και από το Σύνταγμα αφού θέτουν σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη και ασφάλεια.

Υγειονομική «βόμβα»

Σύμφωνα με πηγές, οι Νεφελίμ έχουν εκτροφεία κλωνοποιημένων ανθρώπων που τους χρησιμοποιούν σαν δούλους και σαν τροφή. Για τους Νεφελίμ οι άνθρωποι δεν είναι τίποτα άλλο από εκτρεφόμενα ζώα και στην γλώσσα τους μας λένε Γκοϊμ, που σημαίνει καταναλώσιμος.
Συμπέρασμα 3^ο: Οι Νεφελίμ έχουν κυριαρχήσει στην ΟΛΜΕ και σύμφωνα με το σχέδιό τους κατά τη διάρκεια της απεργίας διαρκείας και ενώ οι μαθητές και οι γονείς τους θα είναι «όμηροι» θα τους χρησιμοποιήσουν για τροφή ή για να κάνουν τη λάντζα. Το αδιανόητο αυτό γεγονός θα προκαλέσει εθνική κρίση πανικού με αποτέλεσμα εκατομμύρια πολίτες να οδηγηθούν στα νοσοκομεία και τα ψυχιατρεία. Έτσι εξηγείται η επιστάτευσή τους η οποία επιβάλλεται  και από το Σύνταγμα αφού οι πράξεις τους μπορεί να οδηγήσουν σε «έκρηξη» υγειονομικής «βόμβας».