Είδα στον ύπνο μου την Αξιολόγηση...

trollingstone...

Χθες είδα όνειρο την αξιολόγηση.
Περίεργο, εγώ να δω την αξιολόγηση, που δεν είχα (ούτε και θέλησα ποτέ να έχω) σχέση με το δημόσιο τομέα.

Ήταν η αξιολόγηση σαν τραγωδία αρχαιοελληνική.
Πρώτος υποκριτής ο εργαζόμενος (η εργαζόμενη).
Δεύτερος υποκριτής ο συνάδελφος (η συναδέλφισσα).
Τρίτος υποκριτής ο προϊστάμενος (η προϊσταμένη).
Το σκηνικό λιτό, δωρικό. Αδιάφορο.
Ενα ντουβάρι με ξεφτισμένο σοβά, ένας πίνακας με ένα τοπίο των κυκλάδων με 80ς αισθητική που γράφει "GREECE", μια εικόνα της Παναγίας και μια πινακίδα “ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ”. Από κάτω, πεταμένες, αμέτρητες γόπες.
Και μια πύλη (πόρτα) λιγάκι κιτς.
Κι ένα γραφείο, με έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή, σφραγίδες, χαρτιά.
Τίποτε άλλο.
Κι ο χορός των αξιολογητών να παραμονεύει στην πόρτα.
Και μόλις εμφανίζεται στη σκηνή ο υποκριτής, εργαζόμενος ή συνάδελφος, ο χορός θα αναφωνεί “άξιος-άξιος!” (ή θα γιουχάρει - αναλόγως τις οδηγίες του σκηνοθέτη).
Ο άξιος-άξιος εργαζόμενος, ο οποίος θα έχει, στις προηγούμενες πράξεις, διαγκωνιστεί από το σχολείο μέχρι τον ΑΣΕΠ (ή μέχρι την πόρτα του υπουργού), θα είναι εξπέρ στην αγενή άμιλλα, θα έχει φάει αγκωνιές με το τσουβάλι, αλλά θα έχει δώσει περισσότερες, θα έχει αποφύγει τα πισώπλατα χτυπήματα, αλλά θα έχει μπήξει το δικό του μαχαίρι σε αφράτες, ανάξιες πλάτες, με ντοκτορά στις τρικλοποδιές και στον ασπασμό των κατουρημένων ποδιών, θα κάτσει στο γραφείο του, φορώντας το μετρητή παραγωγικότητας.
Κι αναλόγως με τα ήθη του κοινού, ο άξιος-άξιος εργαζόμενος θα είναι ο Γκουσγκούνης ή κάνας παπάς (δηλαδή ή γαμωσείρης ή θα λιβανίζει τον προϊστάμενο).
Και θα παίρνει και το μπόνους του 13ου μισθού. Γιατί τ' αξίζει.
Οι ανάξιοι, αυτοί που ο χορός θα τους γιουχάρει και δεν θα τους επιτρέψει να περάσουν την πύλη (του παραδείσου), θα στέκονται απ' έξω, ανάξιοι και ατιμασμένοι, εξοστρακισμένοι, απόβλητοι.
Ως από μηχανής θεός, δεν θα εμφανίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ (τελικά) αλλά τα ΜΑΤ.
Ξύλο.
Χειροκρότημα του κοινού. Ο ιδιωτικός τομέας θεατής παραληρεί και επιδοκιμάζει.

Θα έκανες κι εσύ τα ίδια;

Ιχνηλασιες...

Ολοκληρώνεται τις μέρες αυτές η πρώτη φάση της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας με την αποτίμηση του έργου των επιμέρους ομάδων και την εκπόνηση σχεδίων δράσης για την επόμενη χρονιά σε μια ατμόσφαιρα ανακούφισης και χαλαρότητας. Και να, που προτού να στεγνώσει το μελάνι από τη συγκεντρωμένη χαρτούρα της ψευτοέρευνας, των πρόχειρων ερωτηματολογίων και της αντιγραφής-επικόλλησης για το σχεδιασμό μιας δράσης, που θα μπορούσε να αποφασιστεί χωρίς όλη αυτή την άσκοπη διαδικασία, καλούνται ήδη οι διευθυντές σε επιμορφωτικά σεμινάρια για το δεύτερο και καίριο βήμα: το πώς δηλαδή θα ποσοτικοποιούν την επαγγελματική συνέπεια, το πνεύμα εργατικότητας και τη διάθεση συνεργασίας των εκπαιδευτικών σε αριθμητικές διαβαθμίσεις που θα κρίνουν τη μισθολογική εξέλιξη και τη σχέση εργασίας. 

Έχω και άλλοτε εκφραστεί για τον εργασιακό μεσαίωνα, τις ασκήσεις οσφυοκαμψίας και τις διευθυντικές αυλές που υποθάλπονται πίσω από το διατακτικό λόγο των σχετικών εγγράφων και κάτω από την αποστειρωμένη ορολογία της σχετικής επιστήμης. Και για να είμαι πιο ακριβής, μιας ψευδοεπιστήμης που λειτουργεί σαν πλυντήριο της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, μετονομάζοντας σε διαδικασία αναβάθμισης του εκπαιδευτικού έργου την μετάθεση των ευθυνών στον τελευταίο τροχό της αμάξης, την πειθαρχική ποινικοποίηση του αντιλόγου, την καρμανιόλα των απολύσεων και την επιβολή ενός πανοπτικού συστήματος ελέγχου, εκφοβισμού και καταπίεσης.

"Χρειάστηκε να περάσουν είκοσι χρόνια για να καταλάβω τι σημαίνει εκπαιδευτικός". Αναπληρώτρια στα πενήντα της η Ε., ύστερα από είκοσι χρόνια υπηρεσίας σε ιδιωτικό, και προσφάτως απολυμένη, γιατί επέλεξε να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά της. "Αν ήξερα ότι θα με απολύσουν, θα έκανα κι εγώ τα ίδια". Με τσάκισε η ειλικρίνειά της. Όπου τα ίδια βλ. καθημερινή κουβεντούλα στο γραφείο της διεύθυνσης με ένα τεράστιο φτυάρι παραμάσχαλά για το σκάψιμο ολοένα και βαθύτερων λάκκων. 

Για την ώρα έχουμε ακόμη περιθώρια αντίδρασης μπροστά στην απειλή της απόλυσης και το καθεστώς της αναξιοπρέπειας. Αρκεί να μη τα αφήσουμε αναξιοποίητα. 

Edu-topia: Η εκπαιδευτική δυστοπία της Ν. Κορέας...

Cynical...

H τελευταία αξιολόγηση του εκδοτικού οίκου Pearson, με πρωτοβουλία του Economist για τα εκπαιδευτικά συστήματα διαφόρων χωρών πάνω σε βασικές δεξιότητες ανάγνωσης, γραφής, κατανόησης, μαθηματικών, συνεργασιμότητας κλπ, έφερε την Κορέα στην πρώτη θέση, (τη Νότια για να εξηγούμαστε), γεγονός που προκάλεσε μια ακόμα ταραχή στην κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, μιας και η Ελλάδα κατέλαβε την τελευταία, ή σχεδόν την τελευταία.

Για την κυβέρνηση, η οποία τα τελευταία μνημονιακά χρόνια τελεί υπό αξιολογική φρενίδιτα, ανάγοντας τις διαδικασίες αξιολόγησης σε μοχλό αναδιοργάνωσης του κράτους και ανόρθωσης της οικονομίας, το συγκεκριμένο αποτέλεσμα ήταν αρκετά οδυνηρό. Αν η αξιολόγηση αφορούσε τα πανεπιστήμια, το χτύπημα θα ήταν ελαφρύτερο, καθότι η όποια κακή κατάσταση των πανεπιστημίων θα μπορούσε εύκολα ν' αποδοθεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Για την πρωτοβάθμια όμως εκπαίδευση δύσκολα θα μπορούσε να πείσει την κοινή γνώμη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ για χρόνια εκπαίδευε μυστικά, ταξιαρχίες δεκάχρονων σαμποτέρ ενάντια στις κυβερνητικές εκπαιδευτικές πολιτικές.

Για την αξιολόγηση, ως κατ' εξοχήν νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα και για την εφαρμογή της στην κατάταξη των πανεπιστημίων έχουμε ασχοληθεί στο παρελθόν, ουκ ολίγες φορές.

“Αξιολόγηση”, “αυτοαξιολόγηση”!

Μάρω Δημάκου,  Δημοσιο Σχολειο...

“Ακόμα και τη συνηθισμένη σημασία των λέξεων σε σχέση με τα πράγματα την άλλαξαν για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους” (Θουκυδίδης Γ 82)

“Αξιολόγηση”, “αυτοαξιολόγηση”! ΄Οσο πιο βαρύγδουπα ηχούν οι λέξεις, τόσο πιο ύποπτο, ίσως και επικίνδυνο, φαντάζει το περιεχόμενό τους.
Σε μια κοινωνία ρημαγμένη και φτωχοποιημένη, σ' ένα λαό στερημένο από τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα στην υγεία, στην παιδεία, στη δουλειά, σ' ένα δημόσιο σχολείο που, ταλαιπωρημένο ήδη από τις πολιτικές λιτότητας, καταρρέει καθώς καλείται περισσότερο από ποτέ να ανταποκριθεί στις ανάγκες της αγοράς, σε μια εκπαιδευτική κοινότητα που δέχτηκε την αγριότερη επίθεση με συγχωνεύσεις σχολείων , κατάργηση ειδικοτήτων, τη διαθεσιμότητα χιλιάδων, τις απολύσεις εκατοντάδων συναδέλφων, την ακόμα μεγαλύτερη περιθωριοποίηση των μαθητών της τεχνικής εκπαίδευσης, είναι φανερό ότι η “αξιολόγηση” και η εξωραισμένη έκδοσή της, η “αυτοαξιολόγηση”, δεν θα βελτιώσουν το εκπαιδευτικό έργο, αλλά θα δώσουν το τελικό χτύπημα καλώντας τους συναδέλφους να υποκύψουν σ΄ ένα γραφειοκρατικό τερατούργημα που μετατρέπει τον δάσκαλο σε υπολογιστή, τον συνάδελφο σε ανταγωνιστή, τον προιστάμενο σε φόβητρο, το σχολείο σε αρένα, για να νομιμοποιηθεί τελικά η κατάργηση και άλλων δημόσιων σχολείων, η απόλυση χιλιάδων αυτή τη φορά συναδέλφων, για να επικυρωθεί η παράδοση της Δημόσιας Παιδείας στα ιδιωτικά συμφέροντα.
Εδώ και τριανταπέντε χρόνια, τα τριανταδύο στα Δυτικά, αφοσιώθηκα στο δημόσιο σχολείο.Και είναι αλήθεια ότι οι συνάδελφοί μου κι εγώ ζήσαμε τις καλύτερες στιγμές του, λίγα χρόνια μετά την πτώση της χούντας, στον δημοκρατικό πυρετό της Μεταπολίτευσης, 1981,1988,1997,1998,1999,2006, 2008 διεκδικήσαμε και κερδίσαμε τουλάχιστον την αξιοπρέπεια του δάσκαλου. Δεν ήταν όλοι οι αγώνες νικηφόροι, όμως διδάξαμε στους μαθητές μας ότι το δημόσιο σχολείο είναι προνόμιο ανεκτίμητο, ότι ο αγώνας για ένα κόσμο καλύτερο είναι καθήκον, ότι είναι αυτονόητες η αλληλεγγύη και η συναδελφοσύνη κι ακόμα ότι η γνώση δεν είναι μέσο ατομικής αναρρίχησης, αλλά το αποτελεσματικότερο και ισχυρότερο όπλο στη διεκδίκηση μιας δικαιότερης κοινωνίας.
Επειδή, λοιπόν, δεν μπορώ να ξεχάσω και να προδώσω ότι μια ολόκληρη ζωή θεώρησα χρέος μου να διδάξω στα παιδιά, ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΚΥΨΩ και ΔΕΝ θα συμμετάσχω στην ομάδα “αυτοαξιολόγησης” του σχολείου μου στην οποία με όρισαν παρά τη θέλησή μου και τη δηλωμένη άρνησή μου. Το οφείλω στους μαθητές μου, στους συναδέλφους μου, σ' αυτούς που δοκιμάζονται από τη διαθεσιμότητα και τις απολύσεις, σε όλους που αγωνίζονται για δουλειά και αξιοπρέπεια.

Αθήνα, 21 Απρίλη 2014
Μάρω Δημάκου, Καθηγήτρια φιλόλογος στο 1ο Γενικό Λύκειο Καματερού, Δυτικής Αθήνας

αξιολόγηση και καθυπόταξη...

Ευθύμης Τσιλικίδης, απο το περιοδικο Χρονος...

Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών είναι ένα ζήτημα που παραμένει έξω από τον ουσιαστικό δημόσιο διάλογο παρά το γεγονός ότι κινδυνεύει να επιφέρει άμεσες αλλαγές στο κλίμα και στις σχέσεις εξουσίας μεταξύ των εργαζομένων στο σχολείο.
Παρά τις συνθήκες γενικευμένης κρίσης, δεν είναι δύσκολο για την κρατική εξουσία να μεταθέτει πειστικά τις ευθύνες για τις αποτυχίες στους πολίτες. Το διαίρει και βασίλευε που στοχεύει στον αλληλοσπαραγμό των κοινωνικών ομάδων και, από την άλλη πλευρά, η τάση μεγάλης μερίδας του πληθυσμού να εξακολουθεί να εναποθέτει τις ελπίδες του στον ισχυρό, διασφαλίζουν την επιτυχία αυτής της στρατηγικής.

Το ίδιο συμβαίνει με τα νομοσχέδια για την αξιολόγηση-αυτοαξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Για μια ακόμη φορά, η Πολιτεία επιδιώκει να αποποιηθεί τις ευθύνες της για τα προβλήματα της παιδείας και να τα φορτώσει στις πλάτες των εργαζομένων. Ουδέποτε επέλεξε τον δρόμο μιας σοβαρής αυτοκριτικής και, ενώ με συνεπή συγκεντρωτισμό φροντίζει να διατηρεί τους εκπαιδευτικούς έξω από τη διαδικασία λήψης κάθε σοβαρής απόφασης αποφεύγοντας συστηματικά τον ουσιαστικό διάλογο και τη σύνθεση ιδεών με τις Ομοσπονδίες τους, προχωρά σταθερά στη στοχοποίησή τους ως κύρια αιτία των δεινών. Έτσι, στρατευμένη σε μια (καθ’ υπόδειξη των εταίρων, του Ο.Ο.Σ.Α. κ.λπ.) νεοφιλελεύθερη ανάγνωση της εκπαιδευτικής πραγματικότητας, επιχειρεί να επιβάλει την αξιολόγηση ως μια αναγκαία, πολλά υποσχόμενη λύση.
Άλλωστε το κλίμα είναι ευνοϊκό. Παρόμοιες αυταρχικές επιλογές δημιουργούν με την ευλογία των Μ.Μ.Ε. καλή εντύπωση στο πολιτικό κοινό της χώρας, εφόσον ερμηνεύονται ως ένδειξη κυβερνητικού σφρίγους. Επίσης, αφού η αξιολόγηση έχει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο νομιμοποιηθεί στην αντίληψη μιας μερίδας των πολιτών, εκτός των άμεσα ενδιαφερομένων, δεν ασχολείται κανείς σοβαρά με το ίδιο το νομοθέτημα.
Εδώ όμως βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα. Ελάχιστοι πολίτες πέρα από τους στενούς εκπαιδευτικούς κύκλους έχουν αντιληφθεί τις συνέπειες της επικείμενης εφαρμογής του.

Αυτο- και ετερο- αξιολογημένοι...

Ι Χ Ν Η Λ Α Σ Ι Ε Σ...

Δύο οι απωθημένες εμπειρίες που εξ ανάγκης ανακαλώ: αφενός το πανοπτικό σύστημα διοίκησης ενός ιδιωτικού σχολείου, όπου είχα την ατυχία να λάβω το βάπτισμα του εκπαιδευτικού πυρός, και αφετέρου ο ολοκληρωτικός τρόπος διοίκησης ενός δημόσιου σχολείου, όπου είχα την ατυχία να υπηρετήσω λίγα χρόνια πριν.

Θυμάμαι ότι και στις δύο περιπτώσεις έμπαινα με σκυμμένο το κεφάλι και την ουρά στα σκέλια. Μαγκωμένος. Μετρούσα κάθε λέξη από φόβο. Με τους μαθητές διεκπεραιωτικός και με τους συναδέλφους απολύτως τυπικός. Ή σχεδόν συνωμοτικός, στις ελάχιστες περιπτώσεις που γινόταν ένα βήμα παραπάνω. Και δεν μιλάω μόνο για ό,τι συνέβαινε εντός της σχολικής μονάδας. Παντού τριγύρω ορθάνοιχτα αυτιά και αδιάκριτα μάτια. Σε τοίχους, σε θρανία, σε γραφεία, σε καφετέριες. Ένα δίκτυο προθύμων, που τότε απλώς προαισθανόμουν, με κύκλωνε ασφυκτικά. Εκ των υστέρων  αντιλήφθηκα ότι ήταν μεγαλύτερο απ' όσο θα ήθελα να νομίζω.

Για την αξιολογηση...

το ειδα εδω...

Γιατί οι 3 μορφές Αξιολόγησης οδηγούν σε 3 τρόπους Απολύσεων...

Δημήτρης Τσιριγώτης απο το Δημοσιο Σχολειο...

Συνάδελφοι φοβάμαι. Φοβάμαι ότι δεν θα μπορούμε ,για πολύ καιρό ακόμα, να προσφωνούμε ο ένας τον άλλον με αυτή τη γλυκιά λέξη. Συνάδελφοι.

Ίσως κάποιοι θορυβηθείτε πολύ με αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω .Δεν είναι αυτός ο στόχος μου. Δεν μου αρέσει όμως να βλέπω ένα πολύ μεγάλο μέρος των συναδέλφων μου να είναι ανενημέρωτο ή να αδιαφορεί ή να απωθεί ένα τόσο σοβαρό γεγονός που λαμβάνει χώρα στα σχολεία  αυτή τη περίοδο. Μιλάω φυσικά για τις τρεις μορφές αξιολόγησης (αξιολόγησης των μαθητών, της αυτό-αξιολόγησης των σχολικών μονάδων και της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών) που οι εμπνευστές τους  προσπαθούν τόσο πολύ να μας πείσουν ότι και καμία σχέση δεν έχουν μεταξύ τους αλλά και ότι είναι αθώες διαδικασίες για τις οποίες δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας για τους εκπαιδευτικούς .Φυσικά ψεύδονται και σας παραθέτω αμέσως τις αποδείξεις.  

Το αγκάθι της αξιολόγησης....

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Το τελευταίο διάστημα τα ελληνικά πανεπιστήμια αξιολογήθηκαν κατά τον νόμο από καθηγητές που υπηρετούν σε αντίστοιχα ιδρύματα του εξωτερικού. Θα μιλήσω λίγο πιο κάτω για κάποια αποτελέσματα της αξιολόγησης που συμβαίνει να τα γνωρίζω και για τη σημασία τους μέσα στο μνημονιακό τοπίο.Ωστόσο, θα ξεκινήσω από ένα δημοσίευμα που δείχνει εύγλωττα τις διαθέσεις κάποιων εκπροσώπων του Τύπου απέναντι στα ελληνικά ΑΕΙ.
Με τον τίτλο «Αξιολογητές… made in Greece», το άρθρο του Α. Λακατσά («Καθημερινή» 31 Ιανουαρίου 2014) πληροφορεί τον αναγνώστη ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια αντί να επιλέγουν «βέρους [sic] αλλοδαπούς καταφεύγουν κατά κύριο λόγο σε Ελληνες που εργάζονται σε ξένα ΑΕΙ». Το υπόλοιπο ύφος του άρθρου με υπότιτλο «Μαγειρέματα» προσθέτει απλόχερα πινελιές υποτίμησης για τα πανεπιστήμιά μας, έστω και αν στη συνέχεια στρέφει με χαρακτηριστική αβρότητα την κριτική του και προς το υπουργείο Παιδείας.

Θα μείνω στο γράμμα του κειμένου, χωρίς να καταφύγω σε δίκη προθέσεων. Και θα ξεκινήσω από το ότι το κριτήριο για την εγκυρότητα ενός αξιολογητή καθίσταται εδώ φυλετικό. Ενας ελληνικής καταγωγής πανεπιστημιακός του εξωτερικού (προφανώς ακόμα και ο πιο αξιόλογος και διακεκριμένος στον τόπο εργασίας του ή και παγκόσμια) στερείται εγκυρότητας ως κριτής διότι, καθώς δεν είναι «βέρος» αλλοδαπός, είναι εξ ορισμού ύποπτος για ένοχα αλισβερίσια και έχει επιλεγεί με βασικό στόχο να υπηρετήσει την ανηθικότητα που πολεμούν τα Μνημόνια και οι φίλοι τους. Και ναι μεν τα μόνιμα μέλη των συμβουλίων -Ελληνες του εξωτερικού επίσης- χαίρουν μιας άνευ όρων εκτίμησης, οι άλλοι -επίσης διακεκριμένοι- καθηγητές που έρχονται να κρίνουν κατηγορούνται από τον αρθρογράφο ακόμα και για τα λίγα χρήματα που παίρνουν. Δηλαδή, αυτό που θα έκανε δίκαιη μια αξιολόγηση θα ήταν να απουσίαζε παντελώς η ελληνική γλώσσα και να δεχτούμε ότι είμαστε αποικία τιμωρημένων και αναγκασμένων να έχουμε ως πρώτη γλώσσα τα αγγλικά;

Δάσκαλε τα έμαθες τα νέα; Οι βιομήχανοι έχουν παράπονα. Μην αρνείσαι την αξιολόγηση...

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη...

Δεν ξέρω αν μάθατε τα νέα.
Οι βιομήχανοι, παραπονιούνται γιατί δεν βρίσκουν, λέει, εξειδικευμένο προσωπικό για να προσλάβουν. Προφανώς εννοούν, εξειδικευμένο προσωπικό με 400 ευρώ το μήνα, όλα πληρωμένα.
Για το ύψος της αμοιβής, φρόντισε το μνημόνιο που ήρθε, τάχαμου, για να διορθώσει τα δημοσιονομικά της χώρας και όχι για να διατηρήσει τα υπερκέρδη του κεφαλαίου.
Τώρα, για το εξειδικευμένο προσωπικό, πάλι βρέθηκε η λύση.
Η μείωση της οικονομικής επιχορήγησης της ανώτατης εκπαίδευσης, πάλι λόγω μνημονίου, οδηγεί σε οικονομικό θάνατο τα πανεπιστήμια. Όμως, η καλή ιδιωτική πρωτοβουλία, δεν θα αφήσει να συμβεί κάτι τέτοιο. Και τι ζητάει δηλαδή; Να συνδεθούν τα πανεπιστήμια με την παραγωγή. Με λίγα λόγια, το πρόγραμμα σπουδών στα πανεπιστήμια να το καταρτίζουν οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές και οι τράπεζες και μετά να «παραγγέλνουν» πόσους πτυχιούχους θέλουν και σε ποιους τομείς, φυσικά για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Όσο θα τους έχουν ανάγκη. Μετά, η «παραγγελία» θα αλλάζει. Αυτό, απαιτεί «ευελιξία» των πανεπιστημίων και πλήρη υποταγή στους κανόνες της θεάς «αγοράς». Ένα τέτοιο πανεπιστήμιο, χρειάζεται ένα παρόμοιο λύκειο.

Μάθημα πρώτο: Δεν χρειάζεται ένα λύκειο με πολλούς μαθητές παρά μόνο με όσους μπορούν να ανταπεξέλθουν στις νέες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, που θα μπορούν οι γονείς τους να «τσοντάρουν» στα έξοδα της εκπαίδευσης των παιδιών τους χωρίς να επιβαρύνουν με περιττά έξοδα τον κρατικό προϋπολογισμό, για να περισσεύει κάτι παραπάνω για τους τοκογλύφους. Άλλωστε, και με λιγότερους μαθητές μπορεί να γίνει μια χαρά η επιλογή του μελλοντικού εξειδικευμένου προσωπικού.

Μια προσωπική στάση απέναντι στην Αξιολόγηση...

 του Λευτερη Παπαθαναση...

Έχοντας πια κάποια χρόνια στην εκπαίδευση, τόσα που μου επιτρέπουν να βγάλω μερικά ασφαλή συμπεράσματα, και έχοντας γυρίσει αρκετά σχολεία της επαρχίας και του κέντρου, πραγματικά δεν μπορώ να πω ποιο ήταν το καλύτερο σχολείο που έχω υπηρετήσει. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή ήταν όλα «πρότυπα» σχολεία, ούτε επειδή γενικά είμαι αναποφάσιστος (το αντίθετο), αλλά επειδή το ίδιο αυτό το ερώτημα «ποιο είναι το καλύτερο σχολείο?» είναι άτοπο.

Κάνω αυτήν την εισαγωγή, γιατί αυτό που πλασάρεται στην «κοινή» γνώμη είναι ότι η Αξιολόγηση έχει να κάνει με κάτι τέτοιο. Στο κάτω-κάτω, ποιος δεν θα ήθελε να ξέρει αν  το σχολείο της γειτονιάς του είναι «καλό» ή «κακό»? «Αν το σχολείο έχει κάποιο πρόβλημα, δεν είναι σωστό να το εντοπίσουμε και να το λύσουμε?» ρωτάει ο καλόπιστος συζητητής.

Δυστυχώς, η αλήθεια απέχει πολλά μίλια απ’αυτή τη λογική. Στην πραγματικότητα, η Αξιολόγηση είναι μια διαδικασία που ΕΞΑΠΟΛΥΕΤΑΙ από την Εξουσία ενάντια στους εργαζόμενους στην εκπαίδευση και τη νεολαία, στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης επιθετικότητας, στα πλαίσια του επανακαθορισμού –προς το χειρότερο- των εργασιακών σχέσεων.

ΚΟΥΛΗ ΠΑΣ ΚΑΛΑ;

kartesios...

Στις 9 Ιανουαρίου του 2013 η κυβέρνηση ψήφισε το νομοσχέδιο με τίτλο  «Κατάργηση και συγχώνευση νομικών προσώπων του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα – Σύσταση Γενικής Γραμματείας για το συντονισμό του κυβερνητικού έργου και άλλες διατάξεις» σύμφωνα με το οποίο έως την Άνοιξη του 2013 θα είχαν καταργηθεί, συγχωνευθεί ή ενοποιηθεί περισσότεροι από 1700 οργανισμοί, φορείς και νομικά πρόσωπα του δημοσίου. Σήμερα, 17 Ιανουαρίου 2014 η κυβέρνηση συνεχίζει να ανακοινώνει το κλείσιμο του Οργανισμού Κωπαΐδας.
Ο Κούλης του Μητσοτάκη, βέβαια, από τον Ιούνιο του 2013 που είναι υπουργός δηλώνει με κάθε ευκαιρία ότι φταίει ο προκάτοχός του για τις καθυστερήσεις διότι δεν του άφησε κανένα σχέδιο έτοιμο. Αυτό το επιχείρημα όμως μπορείς να το χρησιμοποιήσεις τον πρώτο, άντε τον δεύτερο μήνα. Από τον Ιούνιο έχουν περάσει 7 μήνες κι ο Κούλης ακόμη ρίχνει ευθύνες στον Μανιτάκη.
Παρά το γεγονός, όμως, ότι χρειάστηκαν 7 μήνες για να εγκλιματιστεί ο Κούλης, χρειάστηκαν μόνο 2 μήνες για να αυξηθεί κατά 165 άτομα ο αριθμός των μετακλητών Δ.Υ. αμέσως μετά τον ανασχηματισμό στον οποίο υπουργοποιήθηκε ο Κούλης. Έτσι, για να καταλαβαίνουμε ότι ο Κούλης εκεί που θέλει είναι αποτελεσματικός. Όμως τι ακριβώς θέλει ο Κούλης;

ΑΥΤΟ-ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Η ΖΩΗ ΜΕ ή ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ....

Βαγγέλης Μπουντουλούλης,  Φλώρινα, Ιανουάριος 2014, απο την AlfaVita...

 Ώστε ήρθε η ώρα…(αν και οι καμπάνες ηχούσαν καιρό).

Υποχρεωτική καθολική Αυτοαξιολόγηση στις σχολικές μονάδες ΤΩΡΑ, με πρώτες δράσεις: Ιστοσελίδα σχολείων, Εσωτερικός κανονισμός. Σχέσεις με γονείς και ίσως άλλα παρόμοια. Ομάδες εργασίας και αριθμοί, κουτάκια, περιγραφές, εκθέσεις κλπ κλπ .

Γιατί όχι?.... γιατί ναι?....

Γιατί τώρα; στις χειρότερες εδώ και 40 χρόνια συνθήκες για το εκπαιδευτικό σύστημα – μειωμένες δαπάνες για Παιδεία σε απίστευτο γα ευρωπαϊκή χώρα βαθμό, εξαθλιωμένους οικονομικά - ιδίως νέους - εκπαιδευτικούς, αυξημένο διδακτικό ωράριο, απειλή απολύσεων και διαθεσιμοτήτων (κατάργηση μονιμότητας), σχολεία χωρίς θέρμανση, υλικά, επιστάτες-φύλακες, εκπαιδευτικούς, με αδιοριστία νέων συναδέλφων, γιατί να εφαρμοστεί αυτό το μέτρο; Προς βελτίωση υποθέτουμε του σχολείου και του εκπαιδευτικού και του μαθητή και της κοινωνίας…..

          Μπορούμε να λέμε συνεχώς ΟΧΙ σε μέτρα σαν κι αυτά; Είναι εμμονή μας; ΣΕ ΤΙ διαφέρει αυτό που  προτείνεται, από την Αυτοαξιολόγηση που πρότεινε η ΟΛΜΕ το 1998; Είναι κακές οι δράσεις που προτείνονται ή έστω ανεπαρκείς και ‘λίγες’;… Μπορεί ένας σύλλογος χωρίς τις εκθέσεις, τα νούμερα και τον εξαναγκασμό να λειτουργήσει δημιουργικά υπέρ του σχολείου, της εκπαίδευσης των μαθητών του;

Απλά βήματα για να μην απολυθείτε (για εκπαιδευτικούς)...

Δημήτρης Τσιριγώτης, απο την AlfaVita...

Είστε εκπαιδευτικός και ανησυχείτε για το εργασιακό σας μέλλον; Σας έχουν ζώσει τα φίδια με όλες αυτές τις φήμες για απολύσεις  που κυκλοφορούν;  Δεν υπάρχει λόγος αρκεί να ακολουθήσετε πιστά τα παρακάτω βήματα  και θα μπορείτε να κοιμάστε ήσυχος.

ΒΗΜΑ 1 : Δηλώστε ρητά ενώπιον του επόμενου συλλόγου ότι είστε υπέρ της αξιολόγησης. Για να μην προκαλέσετε την αντίδραση των συνδικαλιστών πετάξτε τους το μπαλάκι: «γιατί δεν κάνει η ΟΛΜΕ δική της πρόταση για το πώς πρέπει να γίνεται η αξιολόγηση;». Αυτή η ερώτηση θα τους στριμώξει και θα τους αποτρέψει να σας την πέσουν.

Επιτέλους, έρχεται η αξιολόγηση που όλοι περιμέναμε...

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Επιτέλους!

Διαβάζοντας το Προεδρικό Διάταγμα το σχετικό με  την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, καταλάβαμε πόσο πολύ πασχίζει ετούτη εδώ η κυβέρνηση, όπως άλλωστε και οι προηγούμενες, να βελτιώσει την ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου, προς όφελος των μαθητών και της κοινωνίας, αλλά και των ίδιων των εκπαιδευτικών, βεβαίως, βεβαίως.

Για να είμαστε αντικειμενικοί, δεν χρειαζόταν το συγκεκριμένο Προεδρικό Διάταγμα για να καταλάβουμε την αγωνία της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και των προηγούμενων, για βελτίωση της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

Οι μηδενικοί διορισμοί εκπαιδευτικών τα δύο τελευταία χρόνια, δεν δείχνουν κάτι τέτοιο; Με το να μην γίνουν διορισμοί, ενισχύθηκε η αυτοπεποίθηση των ήδη υπαρχόντων εκπαιδευτικών, αφού εύκολα μπορεί κάποιος να συμπεράνει πως εκτιμήθηκε η αξία τους τόσο πολύ που θεωρούνται αναντικατάστατοι.

Μαθαίνουμε από το σχετικό προεδρικό διάταγμα πως οι μεταπτυχιακοί τίτλοι σπουδών σε συνδυασμό με επιμορφώσεις και σεμινάρια, μπορούν να κατατάξουν έναν αξιολογούμενο εκπαιδευτικό στους «αρίστους» (μεγάλο αθάνατο πνεύμα Διαμαντοπουλέικο» και καταλαβαίνουμε πόσο το υπουργείο επιδιώκει την αριστοκρατία μαζί με την αξιοκρατία!

Διότι, όπως είναι γνωστό, όλα τα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών, όλες οι επιμορφώσεις και τα σεμινάρια που διοργανώνουν οι διάφοροι σχετικοί φορείς (ΕΕΦ, Πάντειο και λοιπές επιστημονικές, και να βγάλουμε το κατιτίς μας, δυνάμεις) είναι τελείως μα τελείως δωρεάν και προσβάσιμες για όλους μα όλους τους εκπαιδευτικούς (σε κάποια άλλη χώρα, ίσως).

Άλλωστε, τώρα που αυξήθηκε η διάρκεια και ο αριθμός των εκπαιδευτικών αδειών, όλο και περισσότεροι μπορούν, αρκεί να το θέλουν, να αποκτήσουν και δεύτερο και τρίτο μέχρι και τέταρτο πτυχίο.

Αξιοκρατία, αξιολόγηση, αριστεία, απολύσεις...

Ρία  Καλφακάκου, απο την Αυγη...

Μερικά χρόνια νωρίτερα, ο τίτλος του άρθρου θα φαινόταν ακατανόητος. Τα τελευταία χρόνια, όμως, εξοικειωθήκαμε με τη χρήση διάφορων λέξεων, των οποίων των νόημα διαστρεβλώνεται, έχουν άλλο στόχο από αυτόν που βαρύγδουπα επαγγέλλονται ή είναι αρκετά ακατανόητες ώστε να κρύβουν τη σκληρότητα που σηματοδοτούν.
Η ελευθερία, μία από τις τρεις λέξεις που ορίζουν τη Γαλλική Επανάσταση, η λέξη που ενέπνευσε τους αγωνιστές του 1821, η λέξη που διαχρονικά συγκινεί, χρησιμοποιήθηκε για την ελευθερία των αγορών και κατά συνέπεια για την υποδούλωση των εργαζομένων μέσω της φτώχειας και της κατάργησης των εργασιακών δικαιωμάτων.
Η ευελφάλεια (ευελιξία + ασφάλεια), αγαπημένη λέξη της κ. Διαμαντοπούλου, σημαίνει ευέλικτες σχέσεις εργασίας και συνεπώς ανασφάλεια για τους πολλούς και ασφάλεια για τα κέρδη των λίγων. Τώρα, σχετικά με τις λέξεις που αναφέρονται στον τίτλο και έχουν λογική αλληλουχία: Όταν, μια δεκαετία, σχεδόν, πριν, μιλούσα απαξιωτικά για τη λέξη αξιοκρατία, αντιμετώπιζα συνήθως ειρωνεία, καμιά φορά και εχθρότητα.
Ας δούμε, όμως, τη βαθύτερη έννοια της αξιοκρατίας. Συγγενής με τη λέξη αριστοκρατία σημαίνει την κυριαρχία των άξιων, των αρίστων. Η χρήση της λέξης αξιοκρατία για σωστές επιλογές, όπως διορισμοί μέσω ΑΣΕΠ ή αδιάβλητες πανελλαδικές εξετάσεις, ήταν μάλλον ατυχής. Η λέξη δικαιοσύνη θα ταίριαζε περισσότερο.

Αξιολόγηση καθηγητών, με βάση τους βαθμούς των μαθητών τους!

Cynical...

Αυτό που συμβαίνει τους τελευταίους δυο-τρεις μήνες στο χώρο της Παιδείας και δη της δευτεροβάθμιας είναι  εντελώς πρωτόγνωρο. Και εντοπίζεται στο αενάως ανακυκλούμενο ζήτημα της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Συγκεκριμένα, ενώ για δεκαετία τουλάχιστον, η κωλυσιεργία στην αξιολόγηση προερχόταν από την πλευρά των εκπαιδευτικών, στις μέρες μας συμβαίνει το εντελώς ανάποδο, με την κυβέρνηση να είναι αυτή που την παρακάμπτει.

Γιατί δεν το κάνει; Ο πρώτος λόγος είναι και ο προφανής. Η κυβέρνηση βιάζεται να πιάσει τα quota των κεφαλών, όπως απαιτεί το reminder του Paul. Όταν με το καλό πατήσει το πόδι του στην Αθήνα, όπως παράγγειλε, θέλει να βρει έτοιμα τα σφαχτά στο κατώφλι του, αριθμημένα και ζυγισμένα, μαρκαρισμένα και επιμελώς πακεταρισμένα.

Ο δεύτερος λόγος είναι λιγότερο προφανής, αλλά είναι, κατά τη γνώμη μου και ο πιο ουσιαστικός. Στην πραγματικότητα, η όποια τέτοια αξιολόγηση, ώστε να προκύψουν τα συμφωνηθέντα σφαχτά, δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί, όχι γιατί δεν υπάρχει χρόνος (για παράδειγμα, η κυβέρνηση θα μπορούσε να είχε ριχτεί στη δουλειά από πέρσι, όταν και πέρασε το Νόμο 4072/2012 περί αξιολογήσεων και άλλων συναφών θεμάτων), αλλά γιατί η δυσκολία είναι δομική και αντικειμενική. Δηλαδή, Structural!

Εκπαιδευτικές μείωσεις…

Του Βασίλη Συμεωνίδη, απο το Alter Thess...

  Πλησιάζει ο Αύγουστος 2013 στο τέλος του· η διαβούλευση για το για το νέο Λύκειο κράτησε 10 μέρες, με τον δεκαπενταύγουστο μέσα, για να συζητηθούν πράγματα που συζητιούνται δέκα χρόνια, χωρίς τα καλοκαίρια, που είχαν ξανασυζητηθεί και πάλι σε δημόσια διαβούλευση, που είχαν κατατεθεί από τον πρόεδρο του συμβουλίου πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης…
Και σε δέκα μέρες (ξανα)φάνηκε καθαρά ότι οι εκπαιδευτικές αλλαγές υπηρετούν άλλες επιλογές τεχνικού χαρακτήρα, όπως, για να πάρω ένα βολικό παράδειγμα, η αλλαγή σχετικά με τη διδασκαλία της πληροφορικής και – βασικά – με την πανελλαδική εξέτασή της που είναι απαραίτητη σ’ ένα νέο σχολείο. Αυτό δεν είχε φανεί τόσα χρόνια και σε τόσες συζητήσεις· γι’ αυτό πάντα χρειάζεται η διαβούλευση. Και τώρα που το λύκειο θα είναι πράγματι νέο, όπως παλιά με την πληροφορική στο ωρολόγιο πρόγραμμα, μπορεί να προωθηθεί ακόμα περισσότερο ό,τι αναχρονιστικό σχεδιάζεται. Ίσως, αν θυμηθούμε τι έγινε, θα μπορέσουμε να σκεφτούμε καλύτερα τι ακόμη έχει σχεδιαστεί να γίνει και τι μπορούμε να κάνουμε…
Η περσινή χρονιά ήταν μια ατέλειωτη κατρακύλα για τη δημόσια εκπαίδευση που χρηματοδοτείται από το κράτος. Επιλέγω τη λέξη κράτος και όχι πολιτεία σκόπιμα. Το κράτος έχει υπηκόους, η πολιτεία πολίτες. Φέτος περισσότερο από κάθε άλλη φορά ήμασταν υπήκοοι σε μια «ανώτατη πολιτική εξουσία, η οποία, οργανωμένη σε νομικό πρόσωπο, ασκείται σ’ ένα σύνολο ανθρώπων εγκατεστημένων μόνιμα σε μια συγκεκριμένη χώρα»· φάνηκε καθαρά με την (προληπτική) επίταξη των υπηρεσιών. Πέρσι περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά όχι μόνο δεν ζητήθηκε η συναίνεσή μας, αλλά επιδιώχτηκε η εξαφάνιση της βούλησής μας.
Αφήνω κατά μέρος τα ζητήματα διδασκαλίας και προχωρώ στα ζητήματα των όρων της εργασίας μας. Τα Χριστούγεννα άλλαξαν οι περιοχές μετάθεσης· έτσι, για παράδειγμα, ο νομός Δράμας από τρεις διαφορετικές, έγινε μία περιοχή. Ο συνάδερφος που μόλις είχε «κατέβει» από το Νευροκόπι, μετά από 4-5 χρόνια εκεί και καθημερινών χιλιομέτρων, ξαναβρέθηκε ενδυνάμει πίσω, το ίδιο και όλοι όσοι υπηρετούμε στον νομό. Θυμίζει εκείνο το παιδικό επιτραπέζιο φιδάκι…

Στρατηγική πειθαρχικής αξιολόγησης, παιχταρά μου!

Λευκος θορυβος...

Εγώ λοιπόν, αν δεν ξέρεις, είμαι δημόσιος υπάλληλος και δεν ντρέπομαι καθόλου γι΄αυτό. Προσπάθησα να κάνω κι άλλες δουλειές, αλλά δεν ήμουν κατάλληλος. Προσπάθησα να κοροϊδέψω κοσμάκη και να γίνω πωλητής –δεν το είχα. Ακόμα κι όταν αυτό που πούλαγα ήταν βιβλία (χρήσιμο πράγμα το βιβλίο κατά τη γνώμη μου –όχι φούμαρο σαν τα χάι τεκ κινητά ή τις πλασματικές τηλεοράσεις) ακόμα και τότε ήμουν κακός πωλητής. «Είναι καλό το καινούργιο της Βαμβουνάκη;» με ρώταγε η κυρία λαχανί μαλλί. «Βίπερ ΝΟΡΑ αλλά ακριβότερο» , απαντούσα. Αυτό πίστευα, αυτό έλεγα. Τότε βέβαια τα βίπερ ΝΟΡΑ τα είχε για ξεφτίλα ο κόσμος όχι όπως σήμερα που υπάρχει η Δημουλίδου, η Μαντά και όλες οι υπόλοιπες και λογοτεχνήθηκε ο αυνανισμός σε σατέν σεντόνια –άλλη κουβέντα αυτό…

Δούλεψα μετά σε περιοδικό μοτοσυκλέτας –πίστεψα οτι τα νεανικά όνειρα εκπληρώνονται –μαλακίες… Ο παλιός, ο έτσι, ο άνετος, ο γαμάουα κι ο ντιριντάουα κάνανε κουμάντο –«αν είναι να με πηδάνε οι πάλιουρες ας  πάω και στο Δημόσιο», είπα κι έτσι πήγα στο Δημόσιο.

Σχολή Δημόσιας Διοίκησης –τρεις μήνες εισαγωγικές εξετάσεις, ωραία φάση. Γνωστικά αντικείμενα στον αέρα –χωρίς βιβλιογραφία, χωρίς τίποτα –έτρεχες, έψαχνες, διάβαζες κι άμα ήσουν τυχερός έμπαινες. Ήμουν τυχερός, μόλις είχα γυρίσει από το στρατό, με είχαν ξαναπροσλάβει προσωρινά στο βιβλιοπωλείο, είχα λοιπόν την άνεση να διαβάζω του σκοτωμού. 300 θέλανε, 165 μπήκαμε –μέσον δεν έπαιζε, γιατί αν έπαιζε, χώρος υπήρχε να μπουν και τα δικά τους παιδιά.

Είμαι τώρα 16 χρόνια μέσα στο γκεζί κι έχω περάσει από διάφορα. Εκπαιδεύσεις, μετεκπαιδεύσεις, έχω μαζέψει ένα βουνό βεβαιώσεις και είμαι εκείνος ο τύπος που, όλα αυτά τα χρόνια, κάνει όποια δουλειά είναι μανίκι χωρίς έξτρα αμοιβή. Όχι –προϊστάμενος δεν έχω γίνει, προηγούνται άλλοι με λιγότερα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα. Αλλά, τέλος πάντων, αφού είμαι εδώ πέρα, νομίζω οτι μπορώ να έχω μια γνώμη –το ξέρω λιγάκι το ζήτημα, με παρακολουθείς;

Διαβάζω λοιπόν τις δηλώσεις αυτού του καλού παιδί με τα αθώα παιδικά ματάκια, του Κυριάκου υιού Κωνσταντίνου και αδελφού Θεοδώρας το γένος Μητσοτάκη.

«Υπήρχε μια αδικαιολόγητη χαλάρωση στην εφαρμογή του πειθαρχικού δικαίου στο δημόσιο. Θα τολμούσα να πω ότι υπήρχε μία ομερτά στο δημόσιο η οποία είχε ως αποτέλεσμα να γίνονται ανεκτές συμπεριφορές οι οποίες είναι επιεικώς απαράδεκτες», είπε ο Κυριάκος σε συνέντευξή του στον ΑΝΤ1. Τώρα, αν θυμάμαι καλά τα λιγοστά ελληνικά μου «χαλάρωση» υπάρχει σε κάτι που προηγουμένως ήταν σφιχτό. Δηλαδή, κάποτε υπήρχε σφίξη, πειθαρχία, σιδηρά πυγμή, αλλά τώρα σε θέματα πειθαρχικού δικαίου είμαστε χαλαρουίτα εμείς οι δημόσιοι. Ρωτάω λοιπόν: πότε; Πότε το Δημόσιο λειτουργούσε γρήγορα και αυστηρά στα θέματα εξέτασης πειθαρχικών παραπτωμάτων και επιβολής ποινών; 16 χρόνια είμαι εδώ μέσα, 18 χρόνια ψάχνουν έναν καταχραστή από Κεντρική Υπηρεσία Υπουργείου για να του επιδώσουν μια κλήτευση να παραστεί σε Υπηρεσιακό Συμβούλιο. Αποδεδειγμένα καταχραστής ο άνθρωπος –ήταν ταμίας, σήκωσε το ταμείο κι έφυγε –έτσι; Και δεν τον βρίσκουν αλλά όλοι ξέρουν οτι ούτε καν διεύθυνση κατοικίας δεν έχει αλλάξει! Φοιτητής ήμουνα και κάναμε, θυμάμαι, διαμαρτυρία γιατί είχαμε μια καθηγήτρια που δεν είχε εμφανιστεί σε καμιά παράδοση (διότι δίδασκε στη Λειψία) αλλά παρ΄όλα αυτά πληρωνόταν κανονικά –για το ‘80κάτι μιλάω, έτσι; Πότε στο διάολο ήταν σφιχτά τα πειθαρχικά όργανα στο Δημόσιο ρε Κούλη –τον Καραταϊδη μου μέσα δηλαδή!

«Ομερτά» λέει ο Υπουργός –πάει να πει «νόμος της σιωπής». Δηλαδή βλέπαμε εμείς οι Δημόσιοι, αλλά δε μιλάγαμε. Συμφωνώ με τον Υπουργό κι αναρωτιέμαι –εσύ που δουλεύεις στον ιδιωτικό τομέα, όταν βλέπεις ένα συνάδελφό σου να λουφάρει ή να κλέβει το αφεντικό, τι κάνεις; Πας και τον καρφώνεις;  Εμείς (οι περισσότεροι δηλαδή) δεν το κάναμε και το πληρώσαμε (καθότι φορτωθήκαμε τη δουλειά του λουφαδόρου) και το πληρώνουμε (καθότι μας ξεσκίσανε στις περικοπές μισθών για να πληρώνεται ο λουφαδόρος). Ο παραγγέλων και πλερώνων –έτσι πάει. Τα θέλαμε, τα πάθαμε. Τώρα όμως ρε παιδί μου, άμα βρεις τους λουφαδόρους και τους κανάγιες και τους διώξεις (ουστ από δω!) θα μας ξαναπάς τα μιστά ημών των καλών και τιμίων στα προηγούμενα επίπεδα; Διότι αν ναι –κακώς δεν απομονώναμε τους άχρηστους. Αν όμως όχι…

«Ομερτά», είπε ο Υπουργός –υπάρχει, συμφωνώ. Αλλά υπάρχει και ομερτά μεταξύ υπαλλήλων και πολιτικών προϊσταμένων –νομίζω; Εγώ κάποτε δεν το δέχτηκα να καλύπτω τον κώλο ενός κάποιου πολιτικού ανδρός και να εκθέτω τον δικό μου κι έτσι βρέθηκα στον ανακριτή. Μια συνάδελφος είδε κάποια παρανομία στην οποία εμπλέκονταν πολιτικοί παράγοντες, την κατήγγειλε και βρέθηκε κατηγορούμενη! Αν θέλουμε να μιλάμε για ομερτά, να τα λέμε όλα –εντάξει;

 «Είχαμε περιστατικά δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι είχαν καταδικαστεί ποινικά, ήταν στη φυλακή, κι εξακολουθούσαν να πληρώνονται επειδή η πειθαρχική διαδικασία στο δημόσιο δεν είχε κινηθεί», είπε ο τεράστιος Κυριάκος. Κι εγώ μαζί σου λεβέντη μου –είχαμε τέτοια περιστατικά και για να σε στηρίξω θα αναφέρω κάνα δυο ονόματα, θα πω ας πούμε Σαξώνης (επάγγελμα: ταμίας του Παπαγεωργόπουλου), θα πω ας πούμε Κορκονέας (επάγγελμα: δολοφόνος). Και θα πλειοδοτήσω του Κούλη σε αυστηρότητα –θα απαιτήσω να βρεθούν οι υπαίτιοι για την μη κίνηση πειθαρχικών διαδικασιών εναντίον αυτών των ατόμων και να τους αποδοθούν άμεσα ποινικές ευθύνες. Λέω εγώ –ο Κούλης συμφωνεί;

Θα πεις –μικρό παιδί είναι (στην ηλικία μου) άπραγο, δεν ξέρει τι συνέβαινε μέχρι τα χτες, αλλά από δω και πέρα… «Οι δημόσιοι υπάλληλοι που μπήκαν με προσόντα και αξιοκρατικές διαδικασίες έχουν εξασφαλίσει την παραμονή τους στο δημόσιο» δήλωσε επιπλέον, αναφερόμενος στους υπαλλήλους που θα μπουν στη «δεξαμενή» της κινητικότητας. Αυτά εγώ τα γουστάρω  -ξηγημένα πράγματα, αξιοκρατικά κι αξιολογικά άμα λάχει! Να υποθέσω λοιπόν οτι τους καθηγητές των ΕΠΑΛ που τους έφαγε νύχτα η κυβέρνηση, θα τους αξιοποιήσουν καθότι τυγχάνουν άτομα με προσόντα! Πώς όμως; Θα πάρουν τον καθηγητή που δίδασκε κομμωτική και θα τον κάνουν –τι; Θα τον βάλουν νοσοκόμο; Δηλαδή κομμώτριες, αδελφές –ένα και το αυτό; Θα πάρουν τον άλλο που έκανε μηχανολογία και θα τον βάλουν διοικητικό να μετράει διάκενα βαλβίδων στις άδειες του προσωπικού; Ρωτάω γιατί το είχα δει και παλιότερα το έργο –κλείσανε το κρατικό καζίνο, δώσανε την Ολυμπιακή και στείλανε τους εργαζόμενους στις Υπηρεσίες –έλα και πες μου τώρα τι σκατά να κάνει ο γκρουπιέρης, το κουνελάκι και η αεροσυνοδός σε μια Υπηρεσία; Να δουλέψει ταμείο και να λέει «πλέις γιόρ μπετς» και «νο μορ μπετς»; Να προσφέρει πορτοκαλάδα -πλαστικό ποτήρι στο δημόσιο έλλειμμα όταν φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη; Έκλεισες κύριε ένα μαγαζί; Μαγκιά σου και τα ρέστα δικά σου. Το να μου φέρεις όμως εδώ τους εργαζόμενους που για άλλο τους προσέλαβες (κι αυτό μόνο ξέρουν να κάνουν) είναι σα να σου ζητάω νερό και να μου φέρνεις πετρέλαιο. Καλό το πετρέλαιο κι ακριβό, αλλά δεν ξεδιψάει αγορίνα μου!

Μιλώντας στην τηλεόραση του ΑΝΤ1, o υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης επανέλαβε ότι η κυβέρνηση έχει αναλάβει την υποχρέωση απομάκρυνσης 15.000 δημοσίων υπαλλήλων έως τα τέλη του 2014. «Όμως, όσο περισσότερους εντοπίζουμε από περιπτώσεις παραβατών, επίορκων κλπ τόσο λιγότεροι κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός από τη δεξαμενή της κινητικότητας» διευκρίνισε. Παράλληλα, επανέλαβε ότι οι 15.000 απομακρύνσεις συνοδεύονται και από αντίστοιχες προσλήψεις, άσχετα από τον λόγο απομάκρυνσης από το Δημόσιο. Τους κατανοώ τους ανθρώπους, αυτό το υπέγραψαν, οτι θα διώξουν κόσμο –καλά κάνανε, εμείς τους βάλαμε εκεί πέρα να διαπραγματεύονται και κουβέντα καμία. Αλλά ρε γίγαντα Κερκ Ντάγκλας (εκ της ντάγκλας) αφού ανέλαβες τη δουλειά –κάντη μόνος σου. Μην ψάχνεις ρουφιάνους, φιλαράκι! Άκου, «όσο περισσότερους εντοπίζουμε», πώς θα τους εντοπίζετε ρε ομορφόπαιδο; Θα κυκλοφορείτε μέσα στις Υπηρεσίες με καπαρντίνα και μαύρο γυαλί κι όταν τσιμπάτε λουφαδόρο θα τον εξαερώνετε; «Εντοπίζουμε» σημαίνει «μας καρφώνουν». Και «μας καρφώνουν» σημαίνει «κάνουν καταγγελίες» και «περνάνε κόσμο από τα Υπηρεσιακά Συμβούλια». Δηλαδή για να γλιτώσω τη θεσούλα μου εγώ που κινδυνεύω –να δώκω πεντέξι, αλήθεια, στους πόσους σώζομαι;

Κι έρχομαι στο ζουμί του παραμυθιού. «Οι 15.000 απομακρύνσεις συνοδεύονται και από αντίστοιχες προσλήψεις, άσχετα από τον λόγο απομάκρυνσης από το Δημόσιο», επανέλαβε ο Υπουργός μας! Πρόσεξε! Δεν είπε οτι αυτοί που έχουν πειθαρχικά παραπτώματα και θα απολυθούν θα αντικατασταθούν (λογικό, διότι δεν φταίει η Υπηρεσία που ο υπάλληλος υπήρξε λέρα) αλλά και οι 15.000 άσχετα από τον λόγο απομάκρυνσής τους. Δηλαδή θα διώξουν 15.000 για να πάρουν 15.000 καινούργιους! Και αυτοί που φεύγουν δεν είναι ανίκανοι (δεν προκύπτει από πουθενά αυτό) απλώς καταργούνται οι θέσεις τους! Άρα, οι καινούργιοι πού θα δουλέψουν; Σε θέσεις που ήδη υπάρχουν και είναι ακάλυπτες; Και τότε αυτοί που βγήκαν σε διαθεσιμότητα πού θα πάνε; Εδώ ο Υπουργός παραδέχεται (και δεν είναι ο μόνος από την κυβέρνηση) ότι, επειδή τα πράγματα έχουν ζορίσει και δεν μπορούν να διορίζουν δικούς τους, θα διώξουν κάποιους για να υπάρξουν θέσεις για τους δικούς τους! Κι εσύ τους κοιτάς μαλάκα και θα πας αύριο να τους ξαναψηφίσεις γιατί θα σου τάξουν οτι θα είσαι μέσα σ΄αυτούς που θα προσληφθούν! Και μετά θα σου φταίει η Μέρκελ, το Σπίγκελ, ο Ρουμενίγκε και ο Πλατινί ρε γελοίε!

Αμ αυτό εδώ: Σε άλλη ερώτηση για το πόσοι υπάλληλοι θα μείνουν στο Δημόσιο μετά το 2015, ο κ. Μητσοτάκης εκτίμησε ότι ο συνολικός αριθμός θα είναι κάτω από τις 600 χιλιάδες με δεδομένες τις συνταξιοδοτήσεις, αλλά και την αναλογία 1 προς 5 που ισχύει. Ποια αναλογία 1 προς 5 ρε ομορφούλη –αφού πριν λίγο παραδέχτηκες οτι 15.000 θα διώξεις και 15.000 θα προσλάβεις! Είχαμε τον ντάντι που υποστήριζε οτι 0+0=14, έχουμε τώρα το μπέιμπι που υποστηρίζει οτι 15.000/5=15.000, αυτή η οικογένεια Μητσοτάκη τα μαθηματικά μάλλον με κουμπάρο τα πέρασε!

Και αφού το χοντρύναμε το ζήτημα, ας το πάμε στο σκληρό πορνό: «Ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι αριθμητικό, το καλύτερο δημόσιο έχει να κάνει με τις διαδικασίες που επιτελεί το δημόσιο και τον τρόπο που τις επιτελεί», υποστήριξε ο Κυριάκος. Σκέφτηκα κι εγώ οτι θα διαβάσω παρακάτω κάποια άποψη περί επιτάχυνσης των διαδικασιών εξυπηρέτησης του πολίτη-πελάτη (ωραίο ε;) περί καταπολέμησης της πολυνομίας, περί κομπιούτερ και ουάν στοπ σοπ, που λέγανε παλιά…  Και τι διαβάζω;
 «Εμείς λέμε κάτι απολύτως σαφές. Έχουμε μια στρατηγική πάρα πολύ ξεκάθαρη η οποία επιταχύνει τη διαδικασία πειθαρχικής αξιολόγησης στο δημόσιο. Τα πειθαρχικά εκδικάζονται πολύ γρηγορότερα απ’ ότι εκδικάζονταν, έχουμε ξεκινήσει μια μεγάλη προσπάθεια να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο των αδικαιολογήτως απόντων με ελέγχους οι οποίοι γίνονται από το Σώμα Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης και τα πρώτα αποτελέσματα έχουν ήδη παρουσιαστεί στους αρμόδιους υπουργούς οι οποίοι καλούνται στη συνέχεια να πράξουν τα δέοντα και έχουμε ήδη ζητήσει την επικαιροποίηση των ατομικών μητρώων των δημοσίων υπαλλήλων έτσι ώστε να μπορούμε να εντοπίσουμε, στο μέτρο που αυτό είναι εφικτό, πλαστά δικαιολογητικά».
 Ρε φίτσουλα –έχω ακούσει κι έχω ακούσει τόσα χρόνια δημόσιος υπάλληλος αλλά στρατηγική πειθαρχικής αξιολόγησης για να γίνει το δημόσιο καλύτερο, πρώτη φορά! Τι είναι αυτοί οι τύποι; Από πού τους φέρανε; Πειθαρχική αξιολόγηση γαμώ τον Μεταξά μου μέσα! Και πώς θα γίνει αυτή; Θα βρεθούν, λέει, οι κοπανατζήδες! Να βρεθούν! Αλλά όταν βρεθούν, να απολυθούν μαζί μ΄αυτούς και οι προϊστάμενοι που τόσο καιρό τους κάλυπταν –έχω λάθος; Τον Παπακωνσταντίνου τον πάτε για δίκη γιατί ζημίωσε το Δημόσιο ασκώντας πλημμελώς τα καθήκοντά του –τον κύριο Κλαπαρχίδη που βλέπει ότι ένας υπάλληλος δεν έρχεται ποτέ, ή έρχεται εκτός ωραρίου, ή έρχεται όποτε του καβλώσει, τι θα τον κάνετε; Θα του δώσετε προαγωγή να υποθέσω; Από πού κι ως πού ρε μαγκίτες ήρθατε σήμερα να ανακαλύψετε οτι υπάρχουν υπάλληλοι που δεν πατάνε στη δουλειά τους; Τώρα τελευταία έγινε παράνομο αυτό; Δεν ήταν από πάντα; Αμ το άλλο με τα πλαστά δικαιολογητικά! Ποιος τα δέχτηκε ρε μπούες τα πλαστά δικαιολογητικά; Οι επιτροπές του ΑΣΕΠ δεν τα δέχτηκαν; Οι Διευθύνσεις Διοικητικού κάποιων Υπηρεσιών δεν τα δέχτηκαν; Πιάστε τους Διευθυντές σαν συνεργούς σε πλαστογραφία και μη μας ζαλίζετε τον έρωτα. Εκτός αν αυτή η περίφημη στρατηγική πειθαρχικής αξιολόγησης πιάνει μόνο τους μικρούς γιατί πάσχει από υπερμετρωπία.

Κι αν θέλεις να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, παπάρια υπαλλήλους θα βρουν να διώξουν λόγω απουσιών ή πλαστών δικαιολογητικών. Άντε σε κάνα δήμο ή σε τίποτα νοσοκομεία που γίνεται της κόφας. Απλά πουλάνε το χιτάκι «τιμωρούμε τους παρανομούντες» μπας και κρύψουν οτι τελικά διώχνουν κόσμο οριζόντια –χρατς κι όποιον πάρει ο Υπουργός! Γιατί τον διώχνουν; Μα για να προσλάβουν δικούς τους –μην επαναλαμβανόμαστε.

Και η στρατηγική πειθαρχικής αξιολόγησης; θα αναρωτηθείς. Αν δεν έχουν κόσμο να διώξουν από παλιές υποθέσεις (που δεν έχουν) ποιον θα περάσουν πειθαρχικό; Μα βρε παιδί μου ο Υπουργός Τσαχπίνης ήταν σαφέστατος: «Όμως, όσο περισσότερους εντοπίζουμε από περιπτώσεις παραβατών, επίορκων κλπ τόσο λιγότεροι κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός από τη δεξαμενή της κινητικότητας». Να μην επαναλαμβανόμαστε!

Για όσους γοητεύονται από την αξιολόγηση...

 του Βασίλη Συμεωνίδη, απο το Alter Thess...

Κατά το τελευταίο εξάμηνο, τα γεγονότα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι καταιγιστικά. Χωρίς πολλά – πολλά ξεκαθαρίζουν και ποιος έχει την ισχύ να ρυθμίσει το τοπίο. Πιο σημαντικό γεγονός απ’ όλη την αλυσίδα υπήρξε η διαθεσιμότητα-απόλυση των 2122 συναδέρφων καθηγητών τεχνικών ειδικοτήτων. Κάποιοι απ’ αυτούς αρνούνται να καταλάβουν ότι η αποπομπή τους ήταν αποτέλεσμα αξιολόγησης των δομών της τεχνικής εκπαίδευσης, προφανώς όχι αυτής που είχαν οι ίδιοι στο μυαλό τους… Και το Σεπτέμβρη, αν και τίποτα δεν θα είναι όπως και πριν, μοιάζει σχεδόν σίγουρο ότι θα γυρίσουμε πίσω για να ξαναπιάσουμε το ίδιο παραμύθι... Φοβάμαι ότι θα μοιάζει μακρινή η απουσία συναδέρφων εξαιτίας των βίαιων συνταξιοδοτήσεων φυγής και των απολύσεων ή μετατάξεων.
Αν το καλοσκεφτούμε τα σχολεία στέκονται στη θέση τους κυρίως επειδή τα κρατούν όσοι ζουν εκεί. Πολλοί είναι οι εκπαιδευτικοί που παλεύουν για να προσφέρουν στους μαθητές, που κερδίζουν την εκτίμηση και την αναγνώριση μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας, που ζουν λίγες στιγμές χαράς με τους μαθητές και τους συναδέρφους τους. Ωστόσο, από την πλευρά της εκπαιδευτικής γραφειοκρατίας κινητοποιούνται οι μηχανισμοί απαξίωσης και υποτίμησης της δημόσιας προσφοράς και της δημιουργικότητας που γεννιέται μέσα στα σχολεία. Αν μοιάζει ότι φλυαρώ, το κάνω για να καταλήξω κάπου: αντί για την αναγνώριση, αυτή η διαρκής αγωνία ανταμείβεται με συνεχείς ματαιώσεις· μένει η αίσθηση της κούρασης που στερεί τόσο το κουράγιο για να συνεχίσει κανείς όσο και – κυρίως – τη χαρά. Από τα σχολειά λείπει η χαρά και η θλίψη ζωγραφίζεται όλο και περισσότερο στα πρόσωπα και των εκπαιδευτικών.
Αν ισχύουν τα προηγούμενα – και αυτό είναι στην κρίση όσων γνωρίζουν –, τότε με την εφαρμογή του Π.Δ. για την αξιολόγηση τα πράγματα θα παίρνουν μονίμως αρνητική διάσταση. Στη θέση της αναγνώρισης έρχεται η τιμωρία, Βεβαίως πάντα του άλλου... Όσοι γοητεύονται από την αξιολόγηση νομίζουν ότι αφορά μόνο ό,τι οι ίδιοι θεωρούν πρόβλημα, τους «κακούς» άλλους. Νιώθουν ότι η απόρριψη του «ελλιπούς» άλλου θα τους δικαιώσει, θα τους δώσει την αναγνώριση που αξίζουν και αυτό γίνεται ένα είδος στρεβλής αμοιβής. Έτσι, όσοι γοητεύονται από την αξιολόγηση δεν πείθονται από επιχειρήματα και τεκμηριωμένες αναιρέσεις, δεν είναι ζήτημα λογικής προσέγγισης και γνώσης. Αυτή η στρέβλωση θολώνει τόσο του νου ώστε δεν ξέρουν να πουν τίποτα συγκεκριμένο για αυτό που προσδοκούν. Ψελλίζουν μόνο «να βελτιωθούν τα πράγματα», «να αλλάξει η κατάσταση», «να προτείνουμε» κάτι.
Όμως ξεχνούν πως σ’ ένα συγκεντρωτικό σύστημα που ελέγχει όλα τα ουσιώδη: βιβλία, διδακτέα ύλη, μέθοδο διδασκαλίας, ωρολόγιο πρόγραμμα, αναλυτικά προγράμματα, σχολικές δραστηριότητες, εξεταστικό σύστημα, το ζήτημα πρέπει να εστιάζεται στην αξιολόγηση όλων αυτών. Αλλά ένα σύστημα που αρνείται να κάνει κριτική στις ευρωβόρες επιλογές του ρίχνει το φταίξιμο στους εντολοδόχους του. Και αυτός είναι ο λόγος που κάθε προσπάθεια των εργαζόμενων εκπαιδευτικών μοιάζει σισύφεια…
Αν πάμε πίσω δεκαπέντε χρόνια, θα θυμηθούμε ότι κάθε κακοδαιμονία της εκπαίδευσης χρεώνονταν στην επετηρίδα, δηλαδή στην υποχρέωση της πολιτείας να εξασφαλίζει – έστω θεωρητικά – εργασία στους πτυχιούχους των ανώτατων σχολών. Ωστόσο η αξιολόγηση για την επιλογή των καλύτερων δεν βελτίωσε τίποτα, μάλλον τα πράγματα έγιναν χειρότερα, ακόμα και αν σε κάποιες περιπτώσεις διαλέγονταν ο ένας άριστος από τους δέκα και είκοσι διαγωνιζόμενους. Φυσικά η εκπαιδευτική πολιτική δεν αξιολόγησε τον τρόπο πρόσληψης των εκπαιδευτικών. Τι να πει; ότι μόνος σκοπός ήταν να σβήσει όλη λίστα των άνεργων εκπαιδευτικών;
Έτσι ακριβώς, θα γίνει χειρότερη η κατάσταση με την αξιολόγηση και την τιμωρία των «ελλιπών» εκπαιδευτικών, γιατί το πραγματικό «σάπιο» ζητούμενο τώρα είναι να καταργηθεί η μονιμότητα και να αλλάξουν ριζικά οι εργασιακές σχέσεις και η ταυτότητα του εκπαιδευτικού. Όμως, κι αν ακόμα μείνουν οι «καλοί», που τώρα αυτοορίζονται ως τέτοιοι και γοητεύονται από την αξιολόγηση, πάλι κάποιος θα πρέπει να γίνει «ελλιπής» σύμφωνα με τις ποσοστώσεις που προβλέπονται. Και πάλι, και πάλι, θα μένουν οι «καλοί» χωρίς να βελτιώνεται η εκπαίδευση. Τότε, αργά πια, θα πουν: «όχι, δεν εννοούσαμε αυτό».