Μέργος είσαι και φαίνεσαι, ρε...

Θανάσης Καρτερός, απο την Αυγη...

Να που αποδείχτηκε πριν ο αλέκτωρ κάνει το πρώτο κικιρίκου ότι η σοφία του Γιώργου Μέργου συμβαδίζει με τη γενναιότητα. Και αν ως σοφός έλαμψε προχθές με τη δήλωσή του περί κατώτατου μισθού, ως γενναίος έλαμψε χθες. Όταν μας εξήγησε, κοτζάμ άντρας με τέτοιο βιογραφικό, ότι, βρε παιδιά, κάποιο λάθος έγινε, εγώ προσωπικές απόψεις εξέφρασα. Λέει δηλαδή και καμιά βλακεία πότε-πότε, όπως ο λαγός στο γνωστό ανέκδοτο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να πέσουν να τον φάνε οι νηστικοί.
Και ούτε λαγός ούτε ζημιά. Παρέμεινε στη θέση του, αν και τον άδειασαν δημοσίως και το Μαξίμου και τα κόμματα της συγκυβέρνησης και ο υπουργός του - για να μην αναφέρουμε τις κατάρες των συνδικάτων και της αντιπολίτευσης. Δεν παραιτείται όμως με τίποτε ο Μέργος. Για να αποδειχτεί έτσι ότι τα ταλέντα του είδους σταδιοδρομούν στο πολιτικό σύστημα συνδυάζοντας ακριβώς τα δύο γνωρίσματα που επέδειξε και ο ίδιος: Τη σοφία και τη γενναιότητα.
Γιατί τον κρατάνε όμως; Ο Κεδίκογλου, που ζητάει την καρατόμηση κάθε άτυχου αριστερού βουλευτή επειδή είπε τη λέξη αναρχία ή τη λέξη μολότοφ, πώς μένει άλαλος; Και ο Σαμαράς με τον Στουρνάρα πώς εξακολουθούν να τον εμπιστεύονται για ένα τόσο νευραλγικό πόστο, ενώ υποτίθεται ότι αποδοκιμάζουν τις απόψεις του; Οι απόψεις του δεν αναφέρονται στο πρόβλημα του δάκου, αλλά στο ψωμί εκατομμυρίων ανθρώπων. Μπορεί δηλαδή κάποιος με απόψεις λύκου να κρίνεται κατάλληλος για να φυλάει πρόβατα;
Μπορεί, πώς δεν μπορεί. Ίσα-ίσα που τέτοιους χρειάζονται. Ο χαζο-Μέργος έκανε τη γκάφα να αποκαλύψει άτσαλα εκείνο που ο κόσμος έχει τούμπανο και το Μαξίμου κρυφό καμάρι: ότι υπάρχει μνημονιακή δέσμευση για νέα μείωση του κατώτερου μισθού. Και όποιος αμφιβάλλει, ας ανατρέξει στον φρέσκο-φρέσκο, χθεσινό Όλι Ρεν: Αναθεώρηση του συστήματος όσον αφορά τον ελάχιστο μισθό προβλέπεται για το 2014 με στόχο να βελτιωθεί και να γίνει πιο αποτελεσματικό όσον αφορά την αύξηση της απασχόλησης και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας.
Αναθεώρηση; Ανταγωνιστικότητα; Αύξησης απασχόλησης; Ωχ και πάλι ωχ. Όλοι καταλάβαμε, εκτός από τον Στουρνάρα, που κατηγορεί τον ευρωβουλευτή Χουντή ότι παίζει με τις λέξεις. Και μάλιστα στις πλάτες του λαού! Αλλά ο Χουντής φταίει που δεν του απαντά: Μέργος είσαι και φαίνεσαι, ρε…

Άντε και στον Διάολο...

του Θυμιου Καλαμουκη απο την Ελληνοφρένεια (ον δε νετ)...
«Έρχεται η Τρόικα και ρωτά: Γιατί έχετε κατώτατο μισθό υψηλότερο κατά 150 ευρώ από την Ισπανία που είναι πλουσιότερη χώρα;». Αναρωτιόταν ο πάντα χαμογελαστός και χαρούμενος κυβερνητικός εκπρόσωπος Παντελής Καψής, από το πρωινό του Μέγκα, συμπληρώνοντας, «Και τότε τι τους απαντάς;»

Και τότε αν απαντήσεις το έχασες το παιχνίδι. Γιατί το πρόβλημα εδώ δεν είναι η απάντηση αλλά η ερώτηση. Από την στιγμή που θα δεχτείς, σαν χώρα και σαν ηγεσία, να συγκρίνεις τους μισθούς των εργαζομένων σου, με τους μισθούς άλλων χωρών, τότε ακολουθεί μονόδρομος, προς τον γκρεμό. Μονόδρομος κατακρεούργησης των έτσι κι αλλιώς εξευτελιστικών μισθών.

Φαντάζομαι η τρόικα θα θέτει το ίδιο ερώτημα και σε άλλες χώρες και θα κάνει παρόμοιες συγκρίσεις. «Γιατί έχετε κατώτατο μισθό υψηλότερο κατά 350 ευρώ από την Βουλγαρία;», θα μπορούσε να ρωτήσει την Πορτογαλία, ή «Γιατί έχετε κατώτατο μισθό, υψηλότερο κατά 450 ευρώ από την Λετονία», θα μπορούσε να ρωτήσει την Ιταλία…

Και η θέση αυτής της ερώτησης δεν θα τελειώσει ποτέ, παρά μόνο αν οι μισθοί μηδενιστούν και στην τελευταία από τις χώρες που δραστηριοποιείται η Τρόικα. Όσο το ζητούμενό τους, είναι η ανταγωνιστικότητα και όσο ανταγωνιστικότητα σημαίνει κυρίως μειώσεις μισθών, τότε το ίδιο ερώτημα θα τίθεται πάντα σε έκπληκτους και έτοιμους να ενδώσουν και να πετσοκόψουν Καψήδες και Παπαδήμους.

Το θέμα δεν είναι η Τρόικα και οι επιτηδευμένες ερωτήσεις της. Ούτε οι δεδομένες απαντήσεις των κατά τόπους και κατά καιρούς ανδρείκελων.

Το θέμα είναι να αλλάξουμε κατηγορία. Και από την οικονομία και την γεωγραφία να επιλέξουμε Βιολογία ή για την ακρίβεια ανατομία. Και η απάντηση προς όλους αυτούς (έξω και έσω) να είναι ένα συγκεκριμένο σημείο του ανθρώπινου σώματος, που σηματοδοτεί πολλά. Και η απάντηση να συνοδευτεί από μια θεαματική, θεαματικότατη χειρονομία. Θα ήταν μια καλή αρχή και κυρίως μια πρέπουσα αρχή.

Αν δεν τους κάνει και αυτό, ας επιλέξουμε άλλη κατηγορία, την ευχολογία.

Άντε και στον Διάολο.

Θύμιος Κ.

Είναι ο Πρετεντέρης ΣΥΡΙΖΑ;

Του Θ. Μαρουλιάδη, alterthess ...
Προχθές έτυχε – γαμώ την ατυχία μου – να πέσω πάνω στο δελτίο ειδήσεων του Μέγκα και συγκεκριμένα πάνω σε μία γενική τοποθέτηση του Πρετεντέρη για το πώς πάνε τα πράγματα στη χώρα. Περίμενα να βγάλει μία γλώσσα από τον Έβρο έως τη Γαύδο για να γλείψει τον Παπαδήμο όμως τα πράγματα πήγαν πολύ διαφορετικά… Ο Γιαννάκης, σχεδόν οργισμένος, έλεγε πως αν η Ελλάδα, για να παραμείνει στην ευρωζώνη, θα πρέπει να μετατραπεί σε μία χώρα της Ασίας ή της Βόρειας Αφρικής, τότε δεν έχει κανένα νόημα να παραμείνει στην ευρωζώνη. Και λες, όνειρο ζω μη με ξυπνάτε! Ο σύντροφος Πρετεντέρης έριξε στη συνέχεια μία ανάλυση για το πώς η μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα θα οδηγήσει στην κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων, οπότε οι συντάξεις θα μετατραπούν σε προνοιακά επιδόματα τύπου ΟΓΑ. Και είχε δίκιο! Σκέφτηκα πως μάλλον ο Πρετεντέρης πιστεύει περισσότερο, από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, στο νέο συνασπισμό εξουσίας, οπότε άρχισε από τώρα τις κολωτούμπες για να τα έχει καλά με την κυβέρνηση του βουνού όταν αυτή εγκατασταθεί στο Μέγαρο Μαξίμου.
Σήμερα άκουσα τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, τον Παναγόπουλο, να λέει πως αν δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε τον κατώτερο μισθό των 750 ευρώ μεικτά στον ιδιωτικό τομέα, τότε η Ελλάδα δεν έχει κανένα νόημα να παραμείνει στην ευρωζώνη. Και εδώ λες όπα… γιατί το ίδιο μπίρι – μπίρι και από τον Πρετεντέρη και από τον Παναγόπουλο, μέσες άκρες και από τον Δασκαλόπουλο του ΣΕΒ, αλλά και από τον Πάγκαλο, δεν γίνεται. Γίνεται δηλαδή, αλλά ο λάκκος που υπάρχει στη φάβα πρέπει να είναι τεράστιος. Κάθε φορά που η κυβέρνηση του μνημονίου – η πρώην – ήθελε να περάσει ένα νέο πακέτο μέτρων, αμολούσε τα σκυλιά της και προσπαθούσε να επιβάλει μία κατάσταση πανικού στους από τα κάτω τερατολογώντας για τις «παράλογες» απαιτήσεις της τρόικας όσον αφορά τις μειώσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Όσες φορές οι άνθρωποι της τρόικας ρωτήθηκαν για αυτές τις «παράλογες» απαιτήσεις τους, ποτέ δεν επιβεβαίωσαν ότι πιέζουν την κυβέρνηση ώστε να λάβει «παράλογα» μέτρα, όπως η κατάργηση του εισαγωγικού μισθού του ανειδίκευτου εργάτη, του 13^ου και του 14^ου μισθού.
Άλλωστε γιατί να πιέσει, αφού οι άνθρωποι της τρόικας γνωρίζουν πως στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα όσοι εργαζόμενοι καλύπτονται μόνο από την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας – και όχι από κλαδικές και τις παλιές επιχειρησιακές συμβάσεις – βρίσκονται ήδη στο έλεος των εργοδοτών τους, που πληρώνουν όσο τους γουστάρει και όποτε τους γουστάρει. Δείτε για παράδειγμα τους εργαζόμενους στα σούπερ μάρκετ που όλες αυτές τις μέρες, των γιορτών, σκίστηκαν να δουλεύουν δεκάωρα. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι στα σούπερ μάρκετ είναι μερικής απασχόλησης, που πάει να πει πώς θα πρέπει για τον Δεκέμβρη να πληρωθούν δύο επιπλέον μισθούς για τις υπερορίες που έχουν κάνει. Πιστεύει κανείς πως θα τους πάρουν; Πιστεύει κανείς πως θα υπάρξει έστω και ένα σούπερ μάρκετ που θα πληρώσει τις υπερωρίες των εργαζομένων; Αν το πιστεύει κάποιος, ας επικοινωνήσει με το alterthess και θα κερδίσει ένα εισιτήριο επιστροφής στην πραγματικότητα.
Άρα που είναι ο λάκκος στη φάβα;
Σε πρώτο χρόνο, σίγουρα στην κατάργηση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας που, όπως θέλει ο ΣΕΒ, θα μειώσει το μέσο (και όχι το κατώτερο) μισθολογικό κόστος. Με το κατώτερο μισθολογικό κόστος οι εργοδότες έχουν ξεμπερδέψει εδώ και καιρό, κάνουν ότι γουστάρουν, όμως το μέσο μισθολογικό κόστος στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα παραμένει ακόμα «αγκάθι», καθώς οι κλαδικές συμβάσεις εργασίας μπορεί να είναι κλινικά νεκρές, αλλά παραμένουν σε ισχύ ως ατομικοί όροι εργασίας του κάθε ένα εργαζόμενου ξεχωριστά. Έτσι μία μονομερή μείωση του μισθού από τον εργοδότη είναι ακόμα παράνομη. Οπότε το θέμα είναι στο «ακόμα», το πιθανότερο δηλαδή είναι η κυβέρνηση του Λουκά – άντε γαμήσου εργατιά – Παπαδήμου να προετοιμάζει κάποια νομοθετική ρύθμιση για τον ενταφιασμό των κλινικά νεκρών κλαδικών συμβάσεων εργασίας.

Σε δεύτερο χρόνο, στην εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου στο δημόσιο τομέα, που πρόκειται για ένα κανονικό σφαγείο. Μέχρι τώρα οι δημόσιοι υπάλληλοι το έχουν αντιμετωπίσει με μία δόση μεγάλης «αφασίας», που έχει να κάνει με τα όργια στον ιδιωτικό τομέα, με την ανεργία και φυσικά με την ανεπάρκεια των συνδικάτων του δημοσίου τομέα. Τώρα όμως που έσφιξαν τα γάλατα και η μισθοδοσία του Φλεβάρη δεν θα φτάσει ούτε για ζήτω, ποιος ξέρει τι μπορεί να γίνει; Έτσι η κυβέρνηση, για να μην γίνει τίποτα, δημιουργεί και πάλι (το ότι είναι ο Παπαδήμος στη θέση του Παπανδρέου αποτελεί λεπτομέρεια) ένα κλίμα τρομοκρατίας στους από τα κάτω που είναι πολύ πιθανό να επιβάλει την «αφασία» στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα.

Σε τρίτο χρόνο, στο ξεπούλημα όσο δυνατόν μεγαλύτερου μέρους της δημόσιας περιουσίας μέχρι να πάμε στις εκλογές. Ήδη ο «σύντροφος» Πρετεντέρης λέει πως αν είχαν προχωρήσει οι ιδιωτικοποιήσεις τότε η τρόικα δεν θα μας πίεζε για νέα και «παράλογα» μέτρα που μάλιστα, όπως σημειώνει ο Γιαννάκης, δεν θα έχουν κανένα δημοσιονομικό όφελος, όπως οι μειώσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Φαίνεται δηλαδή πως θα προσπαθήσουν να μας πουλήσουν τον εξής παπά: «Πουλάμε ότι έχουμε και δεν έχουμε όσο να ναι για να γλιτώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις». Μάλιστα δεν αποκλείεται να βρεθεί και κανένα σαΐνι που να θυμηθεί ότι με τον ασφαλιστικό νόμο του Ρέππα (του 2002) κάποια έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις θα έπρεπε να κατέληγαν στα ασφαλιστικά ταμεία…

Συμπερασματικά, ή τους ανατρέπουμε, ή μαύρο φίδι που μας έφαγε. Α, και ο Πρετεντέρης δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ, είναι ΨΥΧΑΡΗΣ.

Οι μισθοί επιστρέφουν στη δραχμή...

alterthess ....
Του Θ. Μαρουλιάδη

1. Κατά ένα τρόπο είναι λογικό οι άνθρωποι της Τρόικας να ζητούν τη μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, ακόμα και με παράλογους τρόπους, όπως θα ήταν η συμφωνία συνδικάτων και εργοδοτών για μία νέα «σφαγμένη» Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Λογικό, γιατί από τη στιγμή που έχει δρομολογηθεί – στην πασοκική διάλεκτο – η μείωση των μισθών στο δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα κατά 35%, θα ήταν «παράλογο» να διατηρηθούν στα προπέρσινα επίπεδα οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα.
Για παράδειγμα, με το ενιαίο μισθολόγιο του δημοσίου τομέα ένας εκπαιδευτικός, παντρεμένος με παιδί, με μεταπτυχιακό και επτά χρόνια προϋπηρεσία θα πάρει τον Ιανουάριο περίπου 850 ευρώ καθαρά, όταν περίπου 850 ευρώ καθαρά παίρνει – σύμφωνα με την ισχύουσα ΕΓΣΣΕ – ένας ανειδίκευτος εργάτης, παντρεμένος με παιδί και εννιά χρόνια προϋπηρεσία. Το σημαντικό σε αυτή την υπόθεση είναι ότι με τη γενική μείωση των μισθών των εργαζομένων στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα – που αποτελούν περίπου το 16,3% του εργατικού δυναμικού της χώρας – δεν μπορεί να επιτευχτεί ο στόχος της εσωτερικής υποτίμησης.
Για να γίνει αυτό πρέπει να μπουν στο «χορό» και όλοι οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, που πλήττονται μεν από ατομικές συμβάσεις εργασίας και προγράμματα εκ περιτροπής απασχόλησης, αλλά προς το παρόν οι μειώσεις στους μισθούς τους δεν ξεπερνούν – μεσοσταθμικά – το 14%, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει στη διάθεση του το ΙΚΑ. Άρα έχουμε μπροστά μας ένα 21% έξτρα μειώσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα.
2. Το πως θα γίνει αυτό αποτελεί εδώ και καιρό, νομίζω από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησαν οι συζητήσεις μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της Τρόικας, ένα ανοιχτό ζήτημα. Η Τρόικα, αντιμετωπίζοντας - είναι η αλήθεια - ένα περίεργο εργασιακό περιβάλλον στην Ελλάδα, κατέληξε σε πρώτη φάση ότι θα πρέπει να χτυπηθούν οι κλαδικές συμβάσεις εργασίας. Η ελληνική κυβέρνηση το δέχτηκε ψηφίζοντας νόμους που στην ουσία καταργούν το θεσμό των κλαδικών συμβάσεων εργασίας, όμως στην πράξη ακόμα δεν έχουν καταργηθεί οι ίδιες τις κλαδικές συμβάσεις εργασίας, που οι όροι τους ισχύουν, ακόμα και αν έχουν καταγγελθεί οι συμβάσεις, ως ατομικοί όροι εργασίας.
Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι σήμερα να έχουν υπογραφτεί λιγότερες από 15 ειδικές επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας και εργοδότες, εργαζόμενοι και συνδικάτα να παίζουν – κατά ένα τρόπο – έναν γενικευμένο κλεφτοπόλεμο για το τι ισχύει και το τι δεν ισχύει με τους μισθούς. Φυσικά αυτοί που χάνουν σε αυτή την ιστορία είναι οι εργαζόμενοι, καθώς στον ιδιωτικό τομέα το να είσαι απλήρωτος κανένα δίμηνο αποτελεί πλέον κανόνα και όχι εξαίρεση. Έτσι, καθώς δεν έβγαλε άκρη η Τρόικα με τις επιχειρησιακές συμβάσεις, εδώ και μερικούς μήνες έχουν ξεκινήσει τα χτυπήματα στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.
Προφανώς και οι άνθρωποι της Τρόικας εκτιμούν πως αν χτυπηθούν τα θεμέλια τότε εύκολα - ή πιο εύκολα – θα καταρρεύσει ολόκληρο το κτίριο, οπότε μετά θα πλακώσουν οι επενδυτές στην Ελλάδα καθώς θα έχει υπάρξει μία γενική και πολύ μεγάλη μείωση του εγχώριου μισθολογικού κόστους και παράλληλα θα έχει εξυπηρετηθεί ο στόχος της εσωτερικής υποτίμησης.
3. Πριν από λίγο καιρό, όταν η Τρόικα έκανε ξεκάθαρο ότι θέλει να χτυπήσει την ΕΓΣΣΕ, η εκτίμηση της δημοσιογραφικής πιάτσας ήταν ότι το πράγμα είναι σε γενικές γραμμές ψιλομούφα και ότι ο αληθινός στόχος είναι ο οριστικός θάνατος των κλαδικών συμβάσεων εργασίας. Στη χειρότερη περίπτωση – σύμφωνα με αυτή την εκτίμηση – η Τρόικα θα ζητούσε μία μείωση των κατώτερων ορίων κατά 20%. Σε αυτήν την περίπτωση ο πρώτος μισθός του ανειδίκευτου θα έπεφτε από τα 750(μεικτά) στα 600 ευρώ, δηλαδή ονομαστικά στα επίπεδα του 2005 και όσον αφορά την αγοραστική δύναμη θα υπήρχε μία επιστροφή κάπου στο 1982.
Οπότε το σενάριο για μισθούς Πορτογαλίας (ο βασικός του ανειδίκευτου είναι στα 566 ευρώ μεικτά) στην Ελλάδα, δεν είναι κάτι το καινούριο, όπως τουλάχιστον προσπαθούν τώρα κάποια ΜΜΕ να παρουσιάσουν. Σε αντίθεση όμως με την εκτίμηση που υπήρχε προ Λουκά - «αγαπούλα, πούλα» - Παπαδήμου, τώρα αυτό το σενάριο μοιάζει να είναι περισσότερο πιθανό, αν και το πώς μπορεί αυτός ο στόχος να επιτευχθεί παραμένει μυστήριο, καθώς ούτε η ΓΣΕΕ ούτε όμως και οι εργοδοτικές οργανώσεις των εμποροβιοτεχνών πρόκειται να δεχτούν μία τέτοια συμφωνία.
Αυτό που παρουσιάζει ένα έξτρα ενδιαφέρον είναι το πιο ακραίο σενάριο σύμφωνα με το οποίο η Τρόικα θέλει να βάλει την Ελλάδα στην τρίτη (τώρα είναι στη δεύτερη) μισθολογική ταχύτητα της Ε.Ε. με κατώτερους μισθούς στα 480 ευρώ, περίπου όσο ήταν ο τελευταίος κατώτερος μισθός σε δραχμές (162.000) το 2001. Σε αυτή την περίπτωση, ενώ η Ελλάδα θα παραμείνει στη ζώνη του ευρώ, οι μισθοί – και οι μισθωτοί – θα επιστρέψουν στη δραχμή και οι δύο ταχύτητες δεν θα αφορούν γενικά και αόριστα την Ευρώπη αλλά πολύ συγκεκριμένα την Ελλάδα, όπου σχηματικά το κεφάλαιο θα κονομάει σε ευρώ (όχι ότι έχει πρόβλημα να κονομάει σε οποιοδήποτε νόμισμα) και η εργασία θα προσπαθεί (και δεν θα καταφέρνει) να τα βγάλει πέρα με ευρωδραχμές.
Βέβαια όλα αυτά τα «λογικά», τα «προφανή» και τα «σενάρια» δεν αποτελούν τίποτα άλλο από συνταγές κανίβαλων.

Συνηγορία υπέρ του ενιαίου μισθολογίου...

Red NoteBook ...
Του Χρήστου Σίμου

Το εργατικό κίνημα δεν έχει κανένα λόγο να μην υποστηρίζει το ενιαίο μισθολόγιο. Για ποιο λόγο να υπάρχουν διακρίσεις ανάμεσα σε πνευματική και χειρωνακτική εργασία; Γιατί να αμείβεται διαφορετικά το διοικητικό από το τεχνικό προσωπικό; Γιατί να υπάρχουν εξαιρέσεις και ειδικά μισθολόγια;

Ξέροντας πολύ καλά το παιχνίδι του σημειολογικού αντάρτικου, οι δυνάμεις του κεφαλαίου χρησιμοποιούν το σημαίνον «ενιαίο μισθολόγιο» για τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα, για να οδηγήσουν στην πραγματικότητα όλους τους εργαζόμενους σε κατάσταση εξαθλίωσης. Άλλωστε το έδαφος έχει καλλιεργηθεί συστηματικά εδώ και πολλά χρόνια. «Τεμπέληδες», «αργόμισθοι», προνομιούχοι», «βολεμένοι» είναι μερικές από τις εκφράσεις που χρησιμοποιήθηκαν για την απαξίωση του δημόσιου τομέα και για την αποθέωση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, η οποία πάντοτε πορευόταν συνοδευόμενη από την κρατική προστασία –φαινόμενο το οποίο παρατηρείται παγκοσμίως κι όχι μόνο στην «τριτοκοσμική και υπανάπτυκτη Ελλάδα», όπως υποστηρίζουν διάφοροι θιασώτες του εκσυγχρονισμού.

Εργατική υποχώρηση

Ό,τι ζούμε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο θα πρέπει να ειδωθεί όχι ως μια στιγμιαία εικόνα αλλά ως αποτέλεσμα μακροχρόνιων διαδικασιών. Από την πρώτη στιγμή, δηλαδή από τότε που υπογράφτηκε το Μνημόνιο, μια σειρά οικονομικών αναλύσεων τεκμηρίωναν πως το πακέτο μέτρων αυτό δεν έχει σκοπό να αντιμετωπίσει την κρίση, κάτι το οποίο αποδείχτηκε καθώς το χρέος αυξάνεται διαρκώς, παρά τις ριζικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και δημόσιες δαπάνες. Το Μνημόνιο ήρθε να επισφραγίσει την επικράτηση των δυνάμεων του κεφαλαίου έναντι των δυνάμεων της εργασίας. Ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή σε κάποια ενδεικτικά σημεία της ταξικής πάλης. Κατά την πρώτη τετραετία της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ 1981-1985), οι αυξήσεις στους μισθούς είναι εντυπωσιακές. Οι αυξήσεις δεν προήλθαν ούτε από τη μεγαλοψυχία του Ανδρέα Παπανδρέου ούτε έπεσαν από τον ουρανό. Ήρθαν ως αποτέλεσμα σκληρών εργατικών αγώνων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70 (μια ματιά στα στατιστικά στοιχεία για τους απεργιακούς αγώνες της περιόδου εκείνης είναι αρκετή). Οι αυξήσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων καθ όλη τη διάρκεια γίνονταν με την μορφή επιδομάτων – επιλογή όχι τυχαία, καθώς τα επιδόματα είναι πολύ ευκολότερο να κοπούν σε σχέση με τον κύριο μισθό.

Οι πρώτες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις εισήχθησαν στον ιδιωτικό τομέα κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του Σημίτη. «Εκσυγχρονισμός» σήμαινε μεταξύ άλλων ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, μπλοκάκια κι άλλα παρόμοια. Το κλίμα γενικής ευφορίας που έφτιαχναν οι ανοδικοί οικονομικοί δείκτες παρέα με την αποθέωση της προσωπικής επιτυχίας και καταξίωσης (η πτώση του τείχους έδωσε πολλά credits στον ούτως ή άλλως ανερχόμενο νεοφιλελευθερισμό), σε συνδυασμό με τις ισχνές συνδικαλιστικές δυνάμεις στον ιδιωτικό τομέα, διευκόλυναν την κατίσχυση των συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων. Οι νίκες των δυνάμεων του κεφαλαίου συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια με τις ελαστικές σχέσεις και τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου να γενικεύονται.

Και τώρα τι;

Το πολυνομοσχέδιο έρχεται να αποδομήσει ό,τι έχει απομείνει από τις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος. Ωστόσο, η κινητικότητα των τελευταίων ημερών γεννάει ελπίδες για ανατροπή. Είναι σαφές ότι με μια κυβέρνηση που ο κυβερνητικός της εκπρόσωπος δηλώνει ότι "είμαστε σε πόλεμο", δηλαδή ότι έχει σκοπό να μας τσακίσει, δεν υπάρχουν περιθώρια ούτε για διαπραγματεύσεις ούτε για απολογίες. Γι’ αυτό και δεν πρόκειται να σας ρωτήσουμε για το πώς θα κατέβουμε στη μάχη. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν νικήσουμε, το δικό μας ενιαίο μισθολόγιο θα αποφασιστεί στην πλατεία Συντάγματος.