Στο στόχαστρο ο ΣΥΡΙΖΑ, στο απυρόβλητο η κυβέρνηση...

Του Χρήστου Σίμου, απο το Red Note Book...

Σε συστράτευση με το ΚΚΕ προκειμένου να συγκροτηθεί μια ισχυρή, εργατική, λαϊκή αντιπολίτευση που θα ανοίξει το δρόμο, με λαϊκή συμμαχία, για να σπάσουμε επιτέλους τα δεσμά της ΕΕ, των μονοπωλίων,
για να ανοίξουμε έναν καινούργιο δρόμο με τον λαό πραγματικά στην εξουσία» κάλεσε ο γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, Δημήτρης Κουτσούμπας.
Το μήνυμα του επικεφαλής του ΚΚΕ στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ την Πρωτομαγιά, ενώ απομένουν ελάχιστες πλέον μέρες πριν τις εκλογικές αναμετρήσεις για την ευρωβουλή και την αυτοδιοίκηση, δεν άφησε, για μια ακόμα φορά περιθώρια. Την ίδια στιγμή, το πρώτο προεκλογικό σποτ, το οποίο ο Περισσός επέλεξε να το κυκλοφορήσει με την υπογραφή της ΚΝΕ, στοχοποιεί αποκλειστικά και μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η τοποθέτηση, λοιπόν, του Δ. Κουτσούμπα ξεκαθάρισε για μια ακόμα φορά πως το ΚΚΕ δεν ενδιαφέρεται να αναλάβει την ευθύνη για τη διακυβέρνηση της χώρας, σε μια συγκυρία που χαρακτηρίζεται από δύο βασικά δεδομένα: Το πρώτο έχει να κάνει ότι η χώρα κυβερνάται από μια κυβέρνηση που εφαρμόζει ένα πολιτικό πρόγραμμα που συντρίβει όλες τις εργατικές κατακτήσεις των προηγούμενων δεκαετιών, μετατρέποντας το πεδίο των εργασιακών σχέσεων σε "ζούγκλα", ξηλώνοντας κάθε έννοια κράτους πρόνοιας και ιδιωτικοποιώντας το σύνολο της δημόσιας περιουσίας. Το δεύτερο δεδομένο έχει να κάνει με το ότι, για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, το ενδεχόμενο συγκρότησης μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, είναι πλέον πολύ κοντινό. Στην παρούσα συγκυρία, λοιπόν, το ΚΚΕ πάει "πάσο", παραχωρώντας αντικειμενικά, ζωτικό χώρο στην κυβέρνηση Σαμαρά, και προβάλλοντας ανυπόστατες αιτιάσεις για να αρνηθεί συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Το "χιουμοριστικό" σποτ της ΚΝΕ
Σύμφωνα με τα παραπάνω, η επιλογή του ΚΚΕ να επικεντρώσει την κριτική του αποκλειστικά και μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, στο βίντεο που κυκλοφόρησε την περασμένη Παρασκευή, μόνο τυχαία δεν θα πρέπει να θεωρηθεί. Στα 30 δευτερόλεπτα, ο θεατής παρακολουθεί ένα μωρό να γελάει ακούγοντας το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, το βίντεο σιωπά. Στο πλαίσιο αυτό, η θερμότατη υποδοχή του βίντεο από τον Άδωνη Γεωργιάδη, αλλά ακόμα και από την ιστοσελίδα του "Στόχου", δεν προκαλεί καμία εντύπωση.

Ευτύχης Μπιτσάκης: Δεν υπάρχουν περιθώρια αποτυχίας για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ....

Συνεντευξη στον Χρηστο Σιμο, απο την Αυγη...

Σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κληθεί να κυβερνήσει, οι υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς οφείλουν να ενισχύσουν το εγχείρημα αυτό, υπογραμμίζει ο Ευτύχης Μπιτσάκης, ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και μέλος της συντακτικής επιτροπής της επιθεώρησης «Ουτοπία». Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην "Αυγή" της Κυριακής, το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς σημειώνει πως το ζήτημα της στρατηγικής της Αριστεράς αναφορικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να απαντηθεί με αφορισμούς.

* Ένα από τα θέματα που διχάζουν την Αριστερά, ιδίως εν μέσω οικονομικής κρίσης, είναι αυτό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποια είναι η άποψή σας;

Το πρόβλημα της Ευρωπαϊκή Ένωσης είχε ουσιαστικά τεθεί από την εποχή της ΕΟΚ. Με την κρίση, το πρόβλημα του χαρακτήρα της Ε.Ε. και της παραμονής μας σ' αυτή την Ένωση της Ευρώπης τίθεται με νέους όρους. Σήμερα, είναι πολύ φανερός ο ρόλος της Ε.Ε., ως όργανο του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, εναντίον των λαών της Ευρώπης. Πριν από τη δικτατορία, μιλούσαμε για «Λάκκο των Λεόντων». Σήμερα βλέπουμε, ακόμα πιο καθαρά, τον απάνθρωπο χαρακτήρα του κεφαλαίου και, κατά συνέπεια, της Ε.Ε. Ειδικά την αναλγησία των δήθεν «εταίρων» μας, μπροστά στην καταστροφή της χώρας. Το μόνο που ενδιαφέρει τους τρεις υπαλλήλους και τους εντολείς τους είναι να εισπράξουν τη «βοήθεια» (τα κεφάλαια και τους τόκους της τοκογλυφικής συμφωνίας). Ας εκποιηθεί η Ελλάδα. Ας πεθάνουμε. Ψυχροί, ανάλγητοι, απαιτούν. Και η «κυβέρνηση»; Μετά από κάποιους λεονταρισμούς, υποκύπτει. Έφτασε να ζητά την άδεια των τριών υπαλλήλων της Ε.Ε., για να μειώσει κατά 5 λεπτά την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης!

Συνηγορία υπέρ του ενιαίου μισθολογίου...

Red NoteBook ...
Του Χρήστου Σίμου

Το εργατικό κίνημα δεν έχει κανένα λόγο να μην υποστηρίζει το ενιαίο μισθολόγιο. Για ποιο λόγο να υπάρχουν διακρίσεις ανάμεσα σε πνευματική και χειρωνακτική εργασία; Γιατί να αμείβεται διαφορετικά το διοικητικό από το τεχνικό προσωπικό; Γιατί να υπάρχουν εξαιρέσεις και ειδικά μισθολόγια;

Ξέροντας πολύ καλά το παιχνίδι του σημειολογικού αντάρτικου, οι δυνάμεις του κεφαλαίου χρησιμοποιούν το σημαίνον «ενιαίο μισθολόγιο» για τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα, για να οδηγήσουν στην πραγματικότητα όλους τους εργαζόμενους σε κατάσταση εξαθλίωσης. Άλλωστε το έδαφος έχει καλλιεργηθεί συστηματικά εδώ και πολλά χρόνια. «Τεμπέληδες», «αργόμισθοι», προνομιούχοι», «βολεμένοι» είναι μερικές από τις εκφράσεις που χρησιμοποιήθηκαν για την απαξίωση του δημόσιου τομέα και για την αποθέωση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, η οποία πάντοτε πορευόταν συνοδευόμενη από την κρατική προστασία –φαινόμενο το οποίο παρατηρείται παγκοσμίως κι όχι μόνο στην «τριτοκοσμική και υπανάπτυκτη Ελλάδα», όπως υποστηρίζουν διάφοροι θιασώτες του εκσυγχρονισμού.

Εργατική υποχώρηση

Ό,τι ζούμε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο θα πρέπει να ειδωθεί όχι ως μια στιγμιαία εικόνα αλλά ως αποτέλεσμα μακροχρόνιων διαδικασιών. Από την πρώτη στιγμή, δηλαδή από τότε που υπογράφτηκε το Μνημόνιο, μια σειρά οικονομικών αναλύσεων τεκμηρίωναν πως το πακέτο μέτρων αυτό δεν έχει σκοπό να αντιμετωπίσει την κρίση, κάτι το οποίο αποδείχτηκε καθώς το χρέος αυξάνεται διαρκώς, παρά τις ριζικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και δημόσιες δαπάνες. Το Μνημόνιο ήρθε να επισφραγίσει την επικράτηση των δυνάμεων του κεφαλαίου έναντι των δυνάμεων της εργασίας. Ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή σε κάποια ενδεικτικά σημεία της ταξικής πάλης. Κατά την πρώτη τετραετία της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ 1981-1985), οι αυξήσεις στους μισθούς είναι εντυπωσιακές. Οι αυξήσεις δεν προήλθαν ούτε από τη μεγαλοψυχία του Ανδρέα Παπανδρέου ούτε έπεσαν από τον ουρανό. Ήρθαν ως αποτέλεσμα σκληρών εργατικών αγώνων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70 (μια ματιά στα στατιστικά στοιχεία για τους απεργιακούς αγώνες της περιόδου εκείνης είναι αρκετή). Οι αυξήσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων καθ όλη τη διάρκεια γίνονταν με την μορφή επιδομάτων – επιλογή όχι τυχαία, καθώς τα επιδόματα είναι πολύ ευκολότερο να κοπούν σε σχέση με τον κύριο μισθό.

Οι πρώτες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις εισήχθησαν στον ιδιωτικό τομέα κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του Σημίτη. «Εκσυγχρονισμός» σήμαινε μεταξύ άλλων ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, μπλοκάκια κι άλλα παρόμοια. Το κλίμα γενικής ευφορίας που έφτιαχναν οι ανοδικοί οικονομικοί δείκτες παρέα με την αποθέωση της προσωπικής επιτυχίας και καταξίωσης (η πτώση του τείχους έδωσε πολλά credits στον ούτως ή άλλως ανερχόμενο νεοφιλελευθερισμό), σε συνδυασμό με τις ισχνές συνδικαλιστικές δυνάμεις στον ιδιωτικό τομέα, διευκόλυναν την κατίσχυση των συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων. Οι νίκες των δυνάμεων του κεφαλαίου συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια με τις ελαστικές σχέσεις και τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου να γενικεύονται.

Και τώρα τι;

Το πολυνομοσχέδιο έρχεται να αποδομήσει ό,τι έχει απομείνει από τις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος. Ωστόσο, η κινητικότητα των τελευταίων ημερών γεννάει ελπίδες για ανατροπή. Είναι σαφές ότι με μια κυβέρνηση που ο κυβερνητικός της εκπρόσωπος δηλώνει ότι "είμαστε σε πόλεμο", δηλαδή ότι έχει σκοπό να μας τσακίσει, δεν υπάρχουν περιθώρια ούτε για διαπραγματεύσεις ούτε για απολογίες. Γι’ αυτό και δεν πρόκειται να σας ρωτήσουμε για το πώς θα κατέβουμε στη μάχη. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν νικήσουμε, το δικό μας ενιαίο μισθολόγιο θα αποφασιστεί στην πλατεία Συντάγματος.