Partalistas...

του Γιωργου Κατσαμακη...

Είναι Δευτέρα βράδυ και στην «ούτε για πλάκα Ανατροπή» του Megaμια τηλεοπτική σεζόν κλείνει με συνέντευξη και συζήτηση ηθοποιών της πετυχημένης τηλεοπτικής σειράς «Κάτω Παρτάλι». Αν και η συζήτηση είναι δυσχερής και οι ηθοποιοί μάλλον απρόθυμοι να γεμίσουν τη διάρκεια της εκπομπής με τις κοινοτοπίες που με δυσκολία επιχειρεί να εκμαιεύσει ο δημοσιογράφος, στο τέλος επιχειρείται μια καφενειακή πολιτική συζήτηση. Οι νεαροί ηθοποιοί κατά κανόνα δεν ψήφισαν στις εκλογές. Το μήνυμά τους διόλου πρωτότυπο, αφού καλλιεργείται και προβάλλεται αυτή η άποψη από τα Μέσα με σπουδή: «δεν μπόρεσα να διαμορφώσω πολιτική άποψη, γιατί είμαι πολύ δημιουργικός και δεν προλαβαίνω να ενημερωθώ». «Δεν με πείθουν», «είναι όλοι ίδιοι, δεν λένε κάτι διαφορετικό», ήταν οι φράσεις που συνόδεψαν την απάντησή τους στην ερώτηση «πώς βλέπουν την πολιτική και τις εκλογές που έγιναν».

 

Είναι ενδιαφέρον πώς στο σύγχρονο δημόσιο λόγο η δημιουργικότητα διαχωρίζεται από την πολιτική και η πολιτική από τη δημιουργικότητα και χαρίζεται στις παρέες, τα ιδρύματα, τον εθελοντισμό, τις εταιρείες και τις προσωπικότητες. Ιδιαίτερα αυτή τη μεταβατική εποχή μια ολόκληρη γενιά, σπορά της δεύτερης φάσης της μεταπολίτευσης (πρέπει να της βρούμε ένα όνομα αυτής της δεκαετίας 1995-2005), φαίνεται να απέχει από οποιαδήποτε έκφανση συλλογικής, αμιγώς πολιτικής παρουσίας. Θα ήταν εύκολο να σταθούμε στην κριτική αυτού του δημόσιου λόγου που με περισσή ευκολία απλώνει το βερμπαλισμό του και χωρίς περαιτέρω συναίσθηση απαξιώνει την πολιτική δράση. Και άλλοι παλιότερα ισχυρίστηκαν πως δεν ήξεραν γιατί διάβαζαν.

ΤΙ ΞΕΧΑΣΑΝ Ο ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ...

Φελνικος, απο το Matrix24.gr...

Επειδή χθες βράδυ άκουσα στο δελτίο ειδήσεων του Mega τον Γιάννη Πρετεντέρη να διαβάζει τις δηλώσεις όλων των πολιτικών που το 2011 ήταν ενάντια στο δημοψήφισμα, και οι οποίες κατεδείκνυαν ότι ο Γ. Παπανδρέου ήταν ο μόνος που επέμενε να τεθεί η συμφωνία με τους εταίρους μας στην κρίση του ελληνικού λαού, δεν σας κρύβω ότι ζήλεψα τη μνήμη του συναδέλφου
και την δημοσιογραφική του επιμέλεια να αναζητήσει τις σχετικές δηλώσεις. Ειλικρινά του αξίζουν συγχαρητήρια.
Ο καλός συνάδελφος έκανε όμως ένα λάθος. Ξέχασε έναν πολιτικό. Αυτόν για τον οποίον έγινε το θέμα. Για τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τις δηλώσεις του - απάντηση στο δημοσίευμα των Financial Tilmes. Είμαι σίγουρος ότι η μη συμπερίληψη του αντιπροέδρου της κυβερνήσεως (τότε και τώρα, απλώς με άλλον πρωθυπουργό) στις δηλώσεις των πολιτικών ήταν τυχαίο γεγονός. Απλώς διέλαθε της προσοχής του δημοσιογράφου.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια άλλη σκοπιμότητα, όπως ας πούμε να μην θεωρεί άξιες λόγου τις απόψεις ενός κεντρικού πολιτικού παίχτη και βασικού προσώπου στο ρεπορτάζ των FT ή να έκρινε ότι οι τότε απόψεις Βενιζέλου δεν τον βοηθούσαν να οικοδομήσει την επιχειρηματολογία του. Ο Γιάννης Πρετεντέρης, ως αντικειμενικός και ανεξάρτητος δημοσιογράφος, ουδέποτε θα διέπραττε μια τέτοια ατιμία.
Ας δούμε όμως τι έλεγε τότε ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Στις 31 Οκτωβρίου 2011, δύο ημέρες δηλαδή πριν τη συνάντηση των Καννών, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ έλεγε: «Φίλες και φίλοι, η χώρα ζει ένα δράμα και από το δράμα αυτό πρέπει να λυτρωθεί. Πιστεύω πως η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, η προσφυγή στην άμεση βούληση του ελληνικού λαού, είναι η λύτρωση από το δράμα που βιώνει η χώρα και εμείς μαζί με τη χώρα….».

Η ακαταμάχητη Λογική του Γιάννη Πρετεντέρη...

Του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη... Όλους μπορείς να τους νικήσεις, εκτός από τη Λογική, με το λάμδα κεφαλαίο. Η Λογική είναι ακατανίκητη, ακαταμάχητη, αναπόφευκτη, αδήριτη και διάφορα άλλα από άλφα. Δυο και δυο θα κάνουν τέσσερα εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν κι όποιος τα βάζει με τη Λογική, είναι σα να τα βάζει με τις μαθηματικές αρχές, με τους φυσικούς νόμους, με τον Θεό τον ίδιο. Ο Θεός να μας φυλάξει.

Ο Γιάννης Πρετεντέρης είναι ο Μέγας Διάκονος της Λογικής, με το λάμδα κεφαλαίο, τύφλα να ‘χουνε δηλαδή ο Αριστοτέλης και ο Ράσελ μαζί. Διαβάστε το πόνημά του στο ΒΗΜΑ της Κυριακής και θα αντιληφθείτε περί τίνος πρόκειται: «Η Ευρώπη του κοινού νομίσματος στηρίζεται σε μια σειρά από κανόνες και υποχρεώσεις για όσα κράτη έχουν κοινό νόμισμα. Μας αρέσουν, δεν μας αρέσουν, αυτοί είναι οι κανόνες και οι υποχρεώσεις. Θέλουμε το ευρώ; Εφαρμόζουμε τους κανόνες και εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις που επιβάλλει το ευρώ, είτε είναι φετίχ είτε δεν είναι. Δεν θέλουμε να εφαρμόσουμε τους κανόνες και να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις; Κουνάμε μαντήλι στο ευρώ και βαδίζουμε καμαρωτά στη δραχμή, το ρούβλι, το γρόσι και σε ό, τι άλλο τραβάει η ψυχή μας. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει και ούτε προβλέπεται να υπάρξει, αν ψηφιστεί ο Τσίπρας ή η μούμια του Λένιν ή ο Βελζεβούλ αυτοπροσώπως».

Καταλάβατε ζαγάρια; Ή το ένα ή το άλλο, το τρίτο, το τέταρτο, το πέμπτο αποκλείονται εντελώς. ‘ Η με το ευρώ ή με το γρόσι, τελειωμένη υπόθεση. Ούτε διαπραγμάτευση ούτε συσχετισμός δύναμης, ούτε λαϊκός παράγοντας, τι να φτουρήσει ο λαϊκός παράγοντας μπροστά στα ατσάλινα τείχη της Λογικής. Τα γράφει αυτά ο Πρετεντέρης είκοσι ημέρες πριν από τις ευρωεκλογές, εκεί όπου οι λαοί τις Ευρώπης θα κληθούν να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Μια Στιγμή στον Άνεμο - Λιάνα Κανέλλη: Αποκάλυψη τώρα!

του Νικου Κοταριδη, απο τα Ενθεματα...

Η πολεμική του ΚΚΕ προς τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί πλέον θεμελιώδη άξονα της πολιτικής του. Βασικά στοιχεία της, η απόδειξη, η αντίκρουση (βλ. τη σ. Παπαρήγα), και κυρίως η «αποκάλυψη» του «σφάλματος» ή –στο ιδίωμα της Αριστεράς– της θεωρητικής, ιδεολογικής και ιστορικής πλάνης. Αυτοματικά παρεπόμενο: κάθε παρέκκλιση από τη «σωστή γραμμή» οδηγεί τελικά στην αποδυνάμωση του κινήματος.

Η λειτουργία ωστόσο της Λιάνας Κανέλλη στα τηλεοπτικά πάνελ ξεπερνάει τα παραπάνω· είναι ενδεικτική μιας ορισμένης συνθήκης στον δημόσιο διάλογο, όπου η αντιπαράθεση δεν αναφέρεται στις θέσεις του αντιπάλου και την πολιτεία του, αλλά σε ιδιότητες, κρυφές και ενίοτε δόλιες. Η «λογική πλάνη» δεν αφορά πια αστοχίες στην ανάλυση, αλλά την ουσιώδη θεωρητική, ιδεολογική και ηθικο-πολιτική ελλειμματικότητα του αντιπάλου: οπορτουνιστής, αναθεωρητής κλπ. Επομένως, δεν πρόκειται περί πλάνης, αλλά για την εκδήλωση συμφυών προς την ουσία του αντιπάλου ιδιοτήτων. Έτσι, η αντιπαράθεση μετατοπίζεται από τον έλεγχο των θέσεων στην «αποκάλυψη» του, σε «τελική ανάλυση», ρόλου του· από την κατάδειξη της πλάνης στην αποκάλυψη των σαγηνευτικών (επικοινωνιακών) κόλπων που στοχεύουν στην αποπλάνηση ενός άδολου και ανυποψίαστου ακροατηρίου, του λαού, στο «ξεσκέπασμα» της δόλιας φύσης και λειτουργίας του αντιπάλου (εξού και η «σωτηριώδης» λειτουργία της αποκάλυψης) και, τέλος, στο «ξεμπρόστιασμα»: ο αντίπαλος είναι διαφορετικός από αυτό που φαίνεται ή λέει. Επιπλέον, η ταυτότητά του δεν συγκροτείται στο εσωτερικό της Αριστεράς, αλλά ανάγεται σε ορισμένες «ιστορικά δόλιες» ιδιότητες του καπιταλισμού (π.χ. ενσωμάτωση των ταξικών του εχθρών, ανάσχεση ριζοσπαστικοποίησης). Ως εδώ όλα καλά και το στραβό το ριζικό μας…

«Η Ε.Ε. γιατί έφτιαξε την έννοια πολυπολιτισμός; Για να καταστρέψει την έννοια πολιτισμός. Η έννοια πολιτισμός εμπεριέχει την έννοια της διαφορετικότητας. Άμα είσαι διεθνιστής, αναγνωρίζεις την έννοια έθνος. Άμα είσαι κοσμοπολίτης; Τουρλουμπούκι, όλα πράσινα σαν το δολάριο». Χωρίς σχόλια, από την άποψη του μαρξισμού-λενινισμού.

Μαθήματα μαύρης προπαγάνδας...

του Ανδρεα Νεφελουδη, απο το Tvxs...

Παρακολούθησα τη Μεγάλη Δευτέρα την εκπομπή του Πρετεντέρη στην ΑΝΑΤΡΟΠΗ για την αξιολόγηση ως ανθρώπων του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και του Σαμαρά, από μια ομάδα,
αξιόλογων στην πλειοψηφία τους, καλεσμένων από τον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών. Στη διάρκεια της εκπομπής κατάλαβα γιατί ο Πρετεντέρης είναι ο πρύτανης της κατευθυνόμενης δημοσιογραφίας και της μαύρης προπαγάνδας. Ήταν σαφές ότι ο «δημοσιογράφος» ήθελε να απευθυνθεί σε εκείνη την κατηγορία των πολιτών που στα λόγια δεν είναι με την δεξιά, αλλά δεν τους αρέσει και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Καταρχήν δεν ήταν τυχαία η επιλογή των προσώπων. Ο «δημοσιογράφος» απέφυγε να καλέσει κάποιον καλλιτέχνη που ήξερε ότι μπορεί να έχει καλή γνώμη για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν η ασχέτως αντιδεξιά στα λόγια, αλλά ακραία συντηρητική στις απόψεις της, γνωστή συγγραφέας διηγημάτων της νέας εποχής Βίπερ και Άρλεκιν, κα Τριανταφύλλου, ο γνωστός για την κομματική προτίμηση του προς το ΠΑΣΟΚ κος Φασουλής, η δημοσιογράφος κα Διαμαντάκου, μέλος της κε της ΔΗΜΑΡ, από την πλευρά της μειοψηφίας που πρόσκειται στην κίνηση των 58, ο συντηρητικών απόψεων ηθοποιός κος Χαλκιάς και άλλοι. Λίγο πολύ όλοι θεώρησαν τον Σαμαρά ως σωτήρα της χώρας, τον Μπαλτάκο ως κακή παρένθεση και την Χρυσή Αυγή ως ακραίο, παρένθετο, προϊόν μιας λαϊκίστικης ερμηνείας της κρίσης. Τόσο απλά, τόσο ξεδιάντροπα.

Γιάννη μου, Λιάνα μου...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Βρέθηκαν κοντά οι δύο συνάδελφοι και φίλοι -τα «Γιάννη μου, Λιάνα μου» είναι εφάμιλλης οικειότητας με τα «Γιάννη μου, Όλγα μου»- καθόταν από δίπλα και ο υπουργός της κυβέρνησης των γεννημένων αντικομουνιστών Μιχελάκης, φυσικό κι επόμενο ήταν να επιδοθούν όλοι μαζί κι αντάμα στην κατασυκοφάντηση των κοινών εχθρών.
Είπε, Λιάνα μου, ο Τσίπρας ότι εσύ επιτέθηκες πρώτη στον Κασιδιάρη, έτσι μου είπανε, Γιάννη μου, δεν έχω δει το βίντεο, και να σου τα χαμόγελα από δίπλα ο Μιχελάκης, που έβλεπε να κοκόρια του να γεννούν ασυστόλως. Δεν ήταν μόνο η εύκρατη ατμόσφαιρα, ήταν και ο ναρκισσισμός της Κανέλλη, που χρειάζεται καθημερινό πότισμα, για να παραμείνει ολάνθιστος. Ήταν πρωτίστως η ανάγκη να δηλωθεί πίστη στη νέα ηγεσία, να δει ο αρχηγός ότι για χάρη του καταπίνουμε Τσίπρες αμάσητους, μπας και μας ανεχτεί μερικά χρόνια ακόμα. Να ανεχτεί το κομμουνιστικό κόμμα μια θρησκόληπτη εθνικίστρια.
Η Λιάνα Κανέλλη είναι εξοργισμένη κατ' επάγγελμα, υπάρχουν όμως και οι ερασιτέχνες εξοργισμένοι, που έχουν εκπαιδευτεί από την ηγεσία να μισούν θανάσιμα όποιον αμφισβητεί το Κόμμα και την ηγεσία του. Μη διανοηθεί να γράψει κάποιος μια λέξη για το ΚΚΕ, μιλιούνια από κάτω τα σχόλια των ιντερνετικών ορδών. Μίσος, φανατισμός, δογματισμός, συκοφαντίες, σαν θεούσες που τους αμφισβήτησες τη θρησκεία και την εκκλησία, σαν οπαδοί ομάδων που πλακώνονται στα αθλητικά sites για τη διαιτησία.
Όποιος αγγίζει το ΚΚΕ και την ηγεσία του έχει πάντοτε κίνητρα ιδιοτελή. Δεν είναι αδιάβαστος, ανόητος, παραπλανημένος, είναι εξαγορασμένος από το μεγάλο κεφάλαιο, άξιος ο μισθός σου, την έκανες πάλι τη δουλίτσα σου και άλλα παρόμοια.

Οι μπαγλαμάδες...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Στην πατρίδα μου όταν λέμε ότι κάποιος είναι μπαγλαμάς δεν εννοούμε φυσικά το γλυκύτατο έγχορδο. Η λέξη μπαγλαμάς είναι αρνητικό χαρακτηρολογικό πρόσημο. Μπαγλαμάς λοιπόν, είναι ο απατεώνας, αυτός που μπορεί να κάνει τα πάντα και που μπορεί να γίνει τα πάντα προκειμένου να αποκομίσει το οποιοδήποτε όφελος. Δηλαδή, μπαγλαμάς είναι ο απαξιωμένος άνθρωπος που «χαίρει» της πλήρους απεκτίμησης όσων (και συνήθως είναι πολλοί) τον έχουν πάρει χαμπάρι. Μάλιστα υπάρχει και υπερθετική διαβάθμιση στους μπαγλαμάδες. Είναι εκείνοι που είναι τόσο πολύ μπαγλαμάδες ώστε τους έχει πάρει χαμπάρι όλος ο κόσμος, επειδή κι αν ακόμα θέλουν ο βίος και η πολιτεία τους είναι τέτοιος ώστε δεν γίνεται να κρυφτούν.

Αυτούς - στην πατρίδα μου - τους λέμε μπαγλαμάδες με κουδούνια. Διότι πρόκειται πασιφανώς για παλιανθρώπους που δεν γίνεται να κρυφτούν ούτε κάτω από άμφια, ούτε κάτω από μεταμφιέσεις, ούτε μέσα στην ρηχότητα της όποιας εξουσίας, ούτε μέσα σε απαστράπτουσες χρήσεις εντολής. Ό,τι και να πουν, ό,τι κι αν κάνουν, το παραμικρό έστω, ο θόρυβος από τα κουδούνια τους δείχνει ποιοι είναι: μπαγλαμάδες με κουδούνια. Τούτων δοθέντων, έχω την πεποίθηση ότι κλασικό δείγμα μπαγλαμά με κουδούνια αποτελεί ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Δένδιας. Ανδράριο θρασύτατης απανθρωπιάς που πάνω από τα πτώματα πνιγμένων παιδιών μαζί με τις μητέρες τους, τόλμησε (παίρνω πίσω το ρήμα «τόλμησε» σιγά μην έχουν τόλμη αυτά τα υποκείμενα που απλώς αποπτύουν την πολυτελή τους αγριότητα) να εμμέσει πως στην Ελλάδα έρχονται μετανάστες κακής ποιότητας. Τα' ακούς; Τ' ακούς και δεν φρικιάς εώς τα μύχια της ύπαρξής σου; Για να μην πω για το αίσχος που ονομάζεται Πρετεντέρης.

Πρετεντέρης tribute...

Cogito ergo sum...
- Πρετεντέρη, τους ακτιβιστές που διαμαρτυρήθηκαν στο γραφείο του Βαρβιτσιώτη τους συνέλαβαν. Τους βομβιστές δεν απορείς γιατί δεν τους πιάσαν;
- Εγώ έφταιγα. Δεν θα ξαναβγώ βόλτα με τη βάρκα Γενάρη μήνα, κύριε Πρετεντέρη μου.
- Κάποιος να πει στον Πρετεντέρη τι είναι η UEFA, τι ο ΟΟΣΑ και τι η NASA, γιατί βασανίζεται και δεν είναι σωστό στην ηλικία του.

- Αναρωτιέμαι αν όλα αυτά τα λαμόγια τύπου Πρετεντέρη, Κώνστα, Μπάμπη δεν μπορούν να φάνε μια μηνυσάρα για διασπορά ψευδών ειδήσεων.

- 2 σφαίρες σε φάκελο στον Πρετεντέρη είναι τρομοκρατία ενώ να πνίγει το λιμενικό 9 παιδάκια δεν είναι. Τόσο γελοίος είναι ο όρος "τρομοκρατία".

ΜΜΕ ενσωματωμένα στο στρατό του Μνημονίου...

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη, απο την Αυγη...

Απορώ πως δεν έχουν ξεσηκωθεί ακόμη ο Κεδίκογλου, η Άννα Μισέλ, ο Βενιζέλος και οι 58, που είναι ο Βενιζέλος με άλλο όνομα, να καταγγείλουν τους ανθέλληνες που φυτιλιάζουν το οικονομικό, πολιτικό, ου μην αλλά και πολιτιστικό θαύμα που συντελείται στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Κι αυτήν τη φορά οι ανθέλληνες δεν είναι όποιοι κι όποιοι, είναι η ίδια η Κομισιόν, που στην έκθεσή της για τη διαφθορά αξιολογεί τον ελληνικό τύπο ως «εν μέρει ελεύθερο».
Είναι μεγάλη προσβολή να αποκαλείς «εν μέρει ελεύθερα» τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Δεν είναι απλώς προσβολή, είναι συκοφαντική δυσφήμιση, η οποία μπορεί να αποδειχθεί πολλαπλώς βλαπτική. Κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες, είναι στην πλειοψηφία τους απολύτως δοσμένα στη μάχη για την ευδοκίμηση του μνημονιακού καθεστώτος, λειτουργούν, τηρουμένων των αναλογιών, όπως τα ενσωματωμένα στον Αμερικανικό στρατό ΜΜΕ. "Embedded" τα λέγαμε αυτά τα ΜΜΕ στον πόλεμο του Ιράκ, πρέπει να βρούμε κι έναν ελληνικό όρο που να αποδίδει τα όσα συμβαίνουν στον πόλεμο του Μνημονίου.
Δεν υπάρχει εν μέρει ελευθερία, υπάρχει απόλυτη εθελοδουλεία, εκδηλούμενη με χίλιους τρόπους. Μονταρισμένα βίντεο, πανομοιότυπα πρωτοσέλιδα, εσκεμμένα ψέματα για οικονομικά μεγέθη (σ.σ. διαβάστε όσα ομολογεί ο Πρετεντέρης σχετικά με το δημόσιο χρέος), κατευθυνόμενες γελοιογραφίες, υπερπροβολή γεγονότων, απόκρυψη γεγονότων ή θάψιμο εκεί προς το τέλος του δελτίο, στημένα πάνελ, ακόμη πιο στημένες δημοσκοπήσεις, ατέλειωτος ο κατάλογος της στρεψοδικίας.
Και πάνω απ΄ όλα, φόβος και τρόμος με τα καντάρια. Η έμμεση τρομοκρατία, η τρομοκρατία του αυτονόητου, τα πράγματα μόνο έτσι μπορούν να συμβούν κι όποιος τα αμφισβητεί είναι σαν να τα βάζει με την Θεία Τάξη.

Ο συνεπής Γιάννης Πρετεντέρης...

Γιώργος Κατσαμπέκης, απο το Περιοδικο Χρονος... 

… Και ένα σχόλιο για τον αντιπολιτικό κυνισμό του κυρίαρχου λόγου 

Λίγοι δημοσιογράφοι έχουν ταυτιστεί με το εγχείρημα του «εκσυγχρονισμού» όσο ο Γιάννης Πρετεντέρης. Μέσω της τακτικής αρθρογραφίας του (κυρίως στο Βήμα και τα Νέα), αλλά και της σταθερής τηλεοπτικής του παρουσίας, ο εν λόγω δημοσιογράφος για πολλά χρόνια φάνταζε ως η «δημοσιογραφική φωνή του Σημίτη», καθώς φαίνεται πως έκανε λιανά, όσα ο τελευταίος, λόγω της θεσμικής του θέσης ή/και του ύφους του, δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να πει. «Δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι» για τον εκσυγχρονισμό, έλεγε ο Σημίτης («Ομιλία στην Ολομέλεια της Βουλής», 21.12.1996)· βεβαίως και «θα υπάρξουν και νικητές και ηττημένοι», απαντούσε αμέσως ο Πρετεντέρης από τις σελίδες του Βήματος («Οι δύο Ελλάδες», 22.12.1996). Ενώ και οι δυο τους πίστευαν (και πιθανότατα ακόμα πιστεύουν) στο ανελαστικό σχήμα των «δύο Ελλάδων». Πιστοί σε έναν ιδιότυπο «πολιτισμικό δυϊσμό» –ο οποίος στον χώρο της ακαδημαϊκής σκέψης συστήθηκε από τον Νικηφόρο Διαμαντούρο–, αναλάμβαναν στον λόγο τους, μαζί με ένα ευρύ πλέγμα σύμμαχων διανοουμένων, πολιτικών και δημοσιολόγων, επί σειρά ετών, να υπερασπιστούν την «ορθολογική», «πεφωτισμένη», «ευρωπαϊκή», «κοσμοπολίτικη» και «αντιλαϊκιστική» Ελλάδα ενάντια στη «μίζερη», «ανορθολογική», «ανατολίτικη», «εθνικιστική» και αφόρητα «λαϊκιστική» αντίρροπη πτυχή της, η οποία έπρεπε πάση θυσία να ηττηθεί για να δει άσπρη μέρα ο τόπος· να «εκπνεύσει», όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Πρετεντέρης.

Υπάρχουν και άχρηστοι ηλίθιοι...

της Αντας Ψαρρα, αναδημοσιευση απο το Red NoteBook...
Χτύπησε για τρίτη φορά σε διπλό ταμπλό ο έγκυρος δημοσιογράφος των «Νέων» Γ.Π., κατά κόσμον Γιάννης Πρετεντέρης. Σε χθεσινό του άρθρο εντοπίζει «πολλές συμπτώσεις» και καταφέρεται εναντίον της «Εφ.Συν.» για τη δημοσίευση μιας συνέντευξης του Δ. Κουφοντίνα και μιας επιστολής του Χ. Ξηρού, αλλά και της «Αυγής» για ανάλογες δημοσιεύσεις και, τέλος, κατά της Επιτροπής Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ για την υπεράσπιση του δικαιώματος του Σάββα Ξηρού να πάει στο νοσοκομείο, λόγω της κρίσιμης κατάστασης της υγείας του. Συνδυάζοντας τα παραπάνω με την απόδραση σε άδεια του Ξηρού και την εξαφάνιση των Μαζιώτη - Ρούπα μετά την αποφυλάκισή τους και τέλος το «πάρτι» των κρατουμένων στον Κορυδαλλό, φτάνει στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά δεν είναι απλές συμπτώσεις και «ότι κάτι συμβαίνει στον χώρο της εγχώριας τρομοκρατίας» για το οποίο κάτι «δεν αρκούν μόνο οι αιματοβαμμένοι εγκληματίες αλλά χρειάζονται και πολλοί χρήσιμοι ηλίθιοι για να τους ανοίξουν το δρόμο».

Αφού λοιπόν αρέσουν στον Γ.Π. οι συμπτώσεις αλλά και οι χρήσιμοι ηλίθιοι, ας του θυμίσουμε μερικές «καραμπινάτες συμπτώσεις»:

Ο Σταύρος Ψυχάρης και τα δωράκια στον Άκη...

Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, απο το Unfollow...

Ξεκινάμε από τη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στη στήλη του κορυφαίου στην ιστορία της προπαγάνδας δημοσιογράφου Γιάννη Πρετεντέρη, στην τελευταία έκδοση της μεγαλύτερης εφημερίδας καλυμμένης -υποτίθεται- προπαγάνδας, του Βήματος. Πρόκειται για ένα στιγμιότυπο από παλαιότερη παρουσίαση βιβλίου του Αντώνη Κάντα, στην οποία ο Νίκος Κωνσταντόπουλος βρίσκεται ανάμεσα στον συγγραφέα και τον Άκη Τσοχατζόπουλο.
Ο στόχος προφανής: Στη λογική «μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις», ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού και πατέρας της Ζωής Κωνσταντοπούλου στοχοποιείται, χωρίς να χρειάζεται καν λεζάντα. «Να ποιος ήταν με τον Κάντα και τον Άκη. Είναι όλοι ίδιοι». Για όποιον όμως δεν καταλαβαίνει με τη μία το γκεμπελικό υπονοούμενο, παρατίθεται και λεζάντα: «Σκηνή του 2002. Αριστερά γελαστός ο Κάντας με τις μίζες. Δεξιά ξαπλωμένος ο Άκης με τις μίζες. Στο κέντρο αριστερός πολιτικός που δεν έχει σχέση με μίζες αλλά παρουσιάζει το βιβλίο του Κάντα “Αμυντική Οικονομία: Μια πολύπλευρη προσέγγιση”» – η έμφαση, υποθέτω, στις λέξεις “οικονομία” και “πολύπλευρη”», γράφει ο Γιάννης Πρετεντέρης στο έντυπο του Σ. Ψυχάρη. Νομίζουν, άραγε, ότι στη χώρα αυτή έχουμε πάθει ομαδική αμνησία;

«Η παραίσθηση του μεγαλείου»....

Της Μαριας Τριαντοπουλου, απο το TVXS...

Τηλεοπτική ημέρα η Δευτέρα καθώς Πρετεντέρης και Χατζηνικολάου «ανατρέπουν» «στον Ενικό» με καλεσμένους που αν κανείς καθίσει και τους παρατηρήσει με προσοχή,

αδιαφορήσει για το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών που λένε και επικεντρωθεί σε αυτά που δεν λένε - αλλά που «διαβάζονται» πια εύκολα από εμάς τους ωριμασμένους και σκληραγωγημένους τηλεθεατές – τότε έχει αρκετά πράγματα να μάθει και αρκετά χρήσιμα αλλά στενάχωρα κι απογοητευτικά συμπεράσματα να βγάλει.

Μετά την τόσο επιτυχημένη του εμφάνιση με ύφος αρχηγού κάποιας τεράστιας πλειοψηφίας στην εκδήλωση των 58 της κεντροαριστεράς στο Ακροπόλ ο κ. Βενιζέλος γεμάτος ευφορία πήρε το δρόμο για το στούντιο του MEGA και επί περίπου δύο ώρες μας προσέφερε ένα «ανατρεπτικό» σόου, με χαμόγελα, επιτηδευμένη προσήνεια, απαραίτητη δόση θυμού και αγανάκτισης, που θα ζήλευαν και οι επαγγελματίες του είδους.

Σενάρια ελέγχου της «μελλοντικής κυβέρνησης»...

του Χαραλαμπου Γεωργουλα, απο την Εποχη...

Καθώς το ενδεχόμενο αποτυχίας του διδύμου ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στις εκλογές γίνεται ορατό

Το σχέδιο του Μαξίμου έμοιαζε απλό. Η (λογιστική) επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος αξιοποιείται προπαγανδιστικά, για να φανεί ότι οι θυσίες του λαού αρχίζουν να αποδίδουν, για να καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι και δίνεται πια η δυνατότητα να υπάρξει ουσιαστική διαπραγμάτευση με την τρόικα. Έτσι, θα μπορούσε να δοθεί η αίσθηση στον κόσμο που χειμάζεται, ότι τα δύσκολα έχουν περάσει και μπαίνουμε στη μετά το μνημόνιο εποχή.
Ο επικίνδυνος ΣΥΡΙΖΑ θα αποκαλυπτόταν ως ένα ευκαιριακό κόμμα, το οποίο ενισχύεται από τη δυστυχία του κόσμου, μη έχοντας κανένα ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου.
Φεύγοντας για το Βερολίνο ο κ. Σαμαράς είχε την ελπίδα ότι εκεί θα έβρισκε ανταπόκριση και βοήθεια, ώστε το σχέδιό του να γίνει πραγματικότητα. Δυστυχώς για τον ίδιο και τα συμφέροντα που εκπροσωπεί, το σχέδιο αυτό δεν προσέκρουσε μόνο στην εμμονή της τρόικας και του Βερολίνου στην εφαρμογή της ίδιας πολιτικής χωρίς καμία διάθεση ουσιαστικής διαπραγμάτευσης.

Ο Γιάννης Πρετεντέρης στα δίχτυα της βλακείας...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...
Το μεγάλο πλεονέκτημα των μνημονιακών, έτσι ισχυρίζονται οι ίδιοι, είναι ότι βασίζουν τις απόψεις τους στον ορθό λόγο. Στην επιστήμη, στην στατιστική, στην ανάλυση, στην ψυχραιμία, μετράνε, ζυγίζουν, αποδεικνύουν και μετά μιλάνε. Όχι σαν τους αντιμνημονιακούς που είναι συλλήβδην βλάκες και ανορθολογικοί, παραδομένοι στο συναίσθημα, μοιρολογίστρες κλαίουσες πάνω από νεκρά κοριτσάκια.

Θαυμάστε λοιπόν ορθολογισμό. Το χθεσινό ΒΗΜΑ δημοσίευσε άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη με τίτλο «Κούτσουρα απελέκητα», το οποίο καταπιάνεται με το ότι από το 2009 μέχρι το 2012 οι έλληνες μαθητές έπεσαν από την 25η στην 42η θέση στη σχετική λίστα του ΟΟΣΑ. «Αποκλείεται να φταίει το μνημόνιο, η Μέρκελ ή ο νεοφιλελευθερισμός, όταν η δημόσια παιδεία στην Ελλάδα καταρρέει», βεβαιώνει ο συγγραφέας –ναι είναι και συγγραφέας ο Γιάννης, έχει γράψει τον «Ψυχρό Εμφύλιο», παρόλο που νοσταλγεί τον θερμό. Αποκλείεται εντελώς να φταίει το μνημόνιο, άλλωστε οι φταίχτες είναι γνωστοί: «Η παιδεία καταρρέει από τις δικές της ανεπάρκειες, τους δικούς της αναχρονισμούς. Καταρρέει επειδή δεν θέλει να αλλάξει, ούτε να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της εποχής. Φταίει ένα σχολείο που ειδικεύεται στο να παράγει πολλούς αγανακτισμένους».

Φοβερή ανάλυση, μεγαλειώδης! Για την κατάρρευση στα χρόνια του μνημονίου, από το 2009 έως το 2012, αποκλείεται να φταίει το μνημόνιο. Οι μισθοί των εκπαιδευτικών μειώθηκαν στο μισό, οι προσλήψεις πάγωσαν, οι αναπληρωτές εξαφανίστηκαν, τα λεφτά για την Παιδεία εξανεμίσθηκαν, χιλιάδες σχολεία έκλεισαν ή συγχωνεύτηκαν, οι καθηγητές βρίσκονται υπό επιστράτευση κι όμως τίποτα απ' όλα αυτά δεν φταίει. Φταίει το κακό το ριζικό μας, φταίνε πάνω απ' όλα οι εκπαιδευτικοί, αυτοί που το 2009 είχαν τους μαθητές στην 25η θέση και το 2012 τους έριξαν στην 42η, έτσι για να αναστατώσουν τον Γιάννη τον Πρετεντέρη.

Ένας άνθρωπος, μία λέξη...

Του Antistachef, απο το Red NoteBook...

Η ζωή, η κοινωνία και η πολιτική σπάνια μας κάνoυν την χάρη να μας προσφέρουν τις καθαρές φόρμες που μας βοηθάνε να παίρνουμε καθαρές θέσεις απέναντι σε καθαρά φαινόμενα. Συνήθως οι καταστάσεις και τα πρόσωπα είναι σύνθετα, αντιφατικά, πολυσήμαντα. Το καλό και το κακό συνυπάρχουν και διαπλέκονται, κι εκεί που νομίζουμε ότι έχουμε μια καθαρή άποψη, ένα δαιμόνιο την αμφισβητεί, την αποδυναμώνει. Υπάρχουν όμως που και που και στιγμές που όχι απλώς τα πράγματα και τα πρόσωπα χωράνε γάντι στις αναλύσεις και τις φόρμες αναφοράς μας, αλλά είναι και σύμβολά τους.

Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Γιάννης Πρετεντέρης. Μια καθαρή περίπτωση, ένας άνθρωπος σύμβολο, ένας άνθρωπος μία λέξη. Μια προπαγανδιστική μηχανή, ασταμάτητη, αδίστακτη, χωρίς προσχήματα, έτοιμη για τα πάντα. Στην δημόσια και στην ιδιωτική σφαίρα, στον τηλεοπτικό και τον φυσικό χρόνο, πάντα σταθερός, χωρίς περιστροφές χωρίς αστερίσκους. Ένας ακούραστος εργάτης και βασιλιάς του συστήματος.

Υγειονομικές Βόμβες Εκδιδόμενες στις Εφημερίδες μας!

απο το Ιστολογιο του Σπυρου Δερβενιωτη...
Μπορεί να περάσανε μέρες απο τη δημοσίευση, αλλά είναι κρίμα να περάσει ασχολίαστο και απαρατήρητο.
Ο Πρετεντέρης δεν έχει γίνει τυχαία άνθρωπος-ορόσημο της Καθεστωτικής Διαμεσολαβιτικής Δημοσιογραφίας. Άνθρωπος που παρακαθόταν στους επίσημους “πρωινούς καφέδες” της κυβέρνησης Σημίτη και δεν ένιωθε πού είναι το περίεργο, ο άνθρωπος που δε δίστασε να παραδεχτεί οτι κατάπινε ειδήσεις επειδή δε συνέφερε την κυβέρνηση (πόσο πιό ο αντιορισμός της Δημοσιογραφίας;), και τέλος, ο άνθρωπος που δεν κοίταζε καν τι βιβλία υπάρχουν στα βιβλιοπωλεία γύρω απ΄τα φρεσκοτυπωμένα δικά του, με αποτέλεσμα να είναι ο τελευταίος Έλληνας που πληροφορήθηκε τι είναι η Χρυσή Αυγή, ήταν και ο καταλληλότερος άνθρωπος για να γράψει χωρίς ίχνος ντροπής, ειρωνείας ή έστω αίσθησης του κατάπτυστου, οτι στη Δημοσιογραφία ή θα είσαι Πόρνη Πολυτελείας Συμφερόντων, ή μην την κάνεις. Διαβάστε (με εστίαση στις τελευταίες παραγράφους) το κείμενο του βραβευμένου με βραβείο Μπότση γραφιά εδώ...

Ο Πρετεντέρης θαυμάζει τον Άδωνη...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

«Κάποιοι αντιδρούσαν στη μείωση των φαρμάκων αλλά ο Γεωργιάδης τους καθάρισε σε μία εβδομάδα- ομολογώ ότι δεν έχω ξαναδεί στην ελληνική πολιτική έναν άνθρωπο να διαλύει μόνος του ένα ολόκληρο κόμμα!». Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει αποκτήσει πολλούς θαυμαστές, μεταξύ των οποίων και τον Γιάννη Πρετεντέρη, που έγραψε τα παραπάνω στα ΝΕΑ της Παρασκευής . Ο Γιάννης γουστάρει τον Άδωνη, γιατί ο ΄Αδωνης διαλύει, είναι ο οδοστρωτήρας, ο Τζέγκις Χαν, ο Αττίλας. Ο Γιάννης γουστάρει τον Άδωνη επειδή διέλυσε τον ΣΥΡΙΖΑ και αμέσως μετά διέλυσε τον ΕΟΠΥΥ διώχνοντας χίλιους γιατρούς και στο τέλος θα διαλύσει την Υγεία στο σύνολό της, να γουστάρει ο Γιάννης μας ακόμη περισσότερο.
Όταν ένας καθεστωτικός μεγαλοδημοσιογράφος θαυμάζει έναν φασίστα υπουργό επειδή διαλύει, να φοβάστε και να τρέμετε. Το σύστημα έχει επιλέξει ως στρατηγική του τη διάλυση, γνωρίζοντας ότι θα αφήσει πίσω της ανθρώπινα θύματα, ιδίως στον τομέα της Υγείας. Παράπλευρες απώλειες τις λένε και είναι ανεκτές, αρκεί να επιτευχθούν οι στόχοι της εξουσίας. «Άλλωστε υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι», που έλεγε και ο Μπρεχτ.
Δεν είναι τυχαίο που το σύστημα επέλεξε τον Γεωργιάδη, για να κάνει τη βρόμικη δουλειά στην Υγεία. Κι απ' ό, τι διαβάζω, όχι μόνο στην Υγεία, τον θέλουνε λέει τον Άδωνη στην πρώτη γραμμή, ως πολιορκητικό κριό του Μνημονίου. Δεν είναι τυχαίο ότι η ακραία Δεξιά και το νεοφιλελεύθερο Κέντρο επιλέγουν ένα φασίστα, για να τους ξελασπώσει στα δύσκολα. Αυτό κάνουν τα καθεστώτα, κάθε φορά που βγαίνουν εκτός πλαισίου, κάθε φορά που χάνουν τη λαϊκή νομιμοποίηση. Επιστρατεύουν αρχικά μεμονωμένους φασίστες και μετά, αν τα πράγματα σκουρύνουν κι άλλο, επιστρατεύουν τον φασισμό, ώσπου ο φασισμός τους καταπίνει και εκείνους και τον λαό. Τον λαό κυρίως, γιατί εκείνοι, οι καθεστωτικοί, είναι σαν τις κατσαρίδες, επιβιώνουν ακόμη και στους υπονόμους του φασισμού.

Πρετεντέρη, Πρετεντέρη ασ’ το καμουτσίκι απ΄το χέρι*...

Πολυφημος...

Ο Γιάννης Πρετεντέρης είναι ένας καταξιωμένος αρθρογράφος και παρουσιαστής της γνώμης του εδώ και πολλά χρόνια. Για την ακρίβεια πάνω από 20, όσα είναι και τα χρόνια που η ιδιωτική τηλεόραση ανανεώνει τακτικά τις προσωρινές άδειες λειτουργίας της. Αν προσέξει κανείς θα διαπιστώσει ότι σχεδόν όλα τα άρθρα του έχουν μια πολύ συγκεκριμένη δομή:

Επίκληση σε μια απομονωμένη φράση μιας αυθεντίας, ή καμιά φορά και αποδόμηση της (πρόσφατα έβγαλε λάθος τον Μαζάουερ).

Χρήση τουλάχιστον τριών-τεσσάρων αποφθεγμάτων ανθρώπων άγνωστων στο ευρύ κοινό που ακόμη αγοράζει τα Νέα και το Βήμα.

Βιασμός της νεότερης παγκόσμιας ιστορίας για να τη φέρει στα μέτρα του (όπως έγραψε πάλι πρόσφατα το «αριστερό άκρο» της Οκτωβριανής Επανάστασης προσπάθησε “να ανατρέψει τη δημοκρατία” εν μέσω της απόπειρας πραξικοπήματος του φιλοτσαρικού στρατηγού Κορνίλοφ - λεπτομέρειες).

Αναφορά μιας γενικής και ευρέως αναγνωρισμένης αλήθειας όσο κι αν αυτή απέχει από την πραγματική του ιδεολογία.

Τέλος, μια απλούστευση-σούμα όλων των παραπάνω για να αποδείξει πως ότι κι αν ξέρεις μέχρι σήμερα, πρέπει να το ξεχάσεις και να ακολουθήσεις ότι λέει.

Τα ολισθήματα του πρωθυπουργού...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Οταν ένας πρωθυπουργός συλλαμβάνεται δημοσίως να αλλοιώνει την πραγματικότητα, το μυαλό σου πάει αμέσως σε τρεις εκδοχές: Ή τον έχουν πληροφορήσει λάθος οι συνεργάτες και οι σύμβουλοί του. Ή λέει συνειδητά ψέματα γιατί θέλει να εξωραΐσει την κατάσταση και να αποσείσει τις ευθύνες του. Ή το έκανε εκ παραδρομής, εν τη ρύμη του λόγου που λέμε. Ο Αντ. Σαμαράς στην πρόσφατη συνέντευξή του στο Mega, απαντώντας στην ερώτηση του συναδέλφου Γ. Πρετεντέρη «Γιατί η κυβέρνηση καθυστέρησε τόσο πολύ να δράσει κατά της Χρυσής Αυγής;», είπε, με φανερή ενόχληση για την αιχμή που είχε η σχετική ερώτηση, ότι ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Ν. Δένδιας είχε στείλει τους φακέλους που αφορούσαν τις εγκληματικές πράξεις βουλευτών, στελεχών και μελών της οργάνωσης πριν από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Πρώτο ψέμα. Η εντολή από τον Ν. Δένδια για τη συγκέντρωση και την αποστολή των υποθέσεων στη Δικαιοσύνη δόθηκε μετά τη δολοφονία στην Αμφιάλη. Με βάση τη βολική «αλήθεια» του κ. Σαμαρά, η κυβέρνηση δεν έχει λόγο να κάνει αυτοκριτική, αφού κινήθηκε εγκαίρως. Συνεπώς είναι άδικη η επίθεση που δέχεται από διάφορες πλευρές.

Στο θέμα των υποβρυχίων που γέρνουν, ο Αντ. Σαμαράς, στην προσπάθειά του να στηρίξει τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, σημείωσε ότι «τον Βενιζέλο τον ψάξανε και σε εξεταστική και σε προανακριτική και δεν του βρήκανε τίποτε». Οπότε; Καθαρός ο κ. Βενιζέλος και εκτεθειμένος ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κάνει τα πάντα προκειμένου να πλήξει την κυβέρνηση και να αποσταθεροποιήσει τη χώρα. Δεύτερο ψέμα. Τον κ. Βενιζέλο δεν τον «ψάξανε» για το θέμα αυτό. Οπως δήλωσε ο υπεύθυνος του τομέα Αμυνας του ΣΥΡΙΖΑ, Θ. Δρίτσας, «προανακριτική έγινε μόνο για τον Τσοχατζόπουλο, κατά παράβαση της εισαγγελικής παραγγελίας, εξεταστική δεν έγινε ποτέ».