Η εμπειρία σώζει…

του Θυμιου Καλαμουκη, απο την Ελληνοφρενεια...

Οι απαισιόδοξοι, την κατάληξη της υπόθεσης των καθηγητών την βλέπουν ως ήττα. Οι αισιόδοξοι ως ένα γερό crash test, ένα ακόμη μάθημα, στην ατέλειωτη προσπάθεια για να ξεμπερδεύουμε με ότι μας μειώνει, φτωχαίνει, εξαθλιώνει. Ο γράφων δεν ανήκει σε καμιά από τις δύο κατηγορίες. Διότι δεν μπορώ να είμαι απαισιόδοξος για μάχες που χάθηκαν χωρίς καν να δοθούν, ούτε μπορώ να είμαι αισιόδοξος για την όποια κατάληξη μιας παράστασης επαρχιακού τσίρκου, (πόσο μάλλον που δεν έκοψε και εισιτήρια…)
Με τέτοιο βαθμό συνειδητοποίησης από πλευράς καθηγητών, με τέτοιο διεκδικητικό παρελθόν, με τέτοιο διεκδικητικό πλαίσιο, με τέτοιο βαθμό διαθεσιμότητας, αποφασιστικότητας και αγωνιστικότητας, με τέτοια ηγεσία, με τόσους βερμπαλισμούς και με τέτοια παλαιοκομματική συνδικαλιστική νοοτροπία, η μοίρα ενός κλάδου ήταν  προδιαγεγραμμένη. Μαζί με τα παραπάνω αν προσθέσουμε και την στιγμή που επιλέχθηκε να γίνει η σύγκρουση, σε συνδυασμό με την ανυπαρξία μετώπου με άλλες κοινωνικές ομάδες, τότε έχει κανείς την τέλεια συνταγή αποτυχίας.
Το στραπάτσο των καθηγητών μπορεί να συνέβη τώρα αλλά έχει προδιαγραφεί χρόνια τώρα. Από την ανυπαρξία ουσιαστικών συλλογικών διαδικασιών, από την κυριαρχία αυταπατών για πρόσκαιρες σωτηρίες, από την απονεύρωση εσωτερικών ζυμώσεων στον κλάδο, από την ανάθεση σε ανεπαρκείς ηγεσίες, από την ύπαρξη κοντόφθαλμων λογικών, από την διατύπωση αιτημάτων για το μερικό και όχι για το σύνολο, από την απαξίωση αξιών όπως, αλληλεγγύη, αγώνας, θυσία, συλλογική δουλειά. Από την  επανάπαυση, την αποχαύνωση και την υποταγή.
Τα παραπάνω χαρακτηριστικά, δεν εντοπίζονται μόνο στον χώρο των καθηγητών αλλά στο σύνολο σχεδόν των επαγγελματικών ομάδων. Είναι κάποιες από τις αιτίες που η εξαθλίωση στον τόπο μας, γίνεται κανόνας και ένας οδοστρωτήρας σαρώνει και λιώνει όποιο δικαίωμα αξιοπρέπειας και ζωής υπήρχε.
Ξέρω πως ένας δυναμικός μαζικός αγώνας, με καθαρούς στόχους και αποφασιστικότητα, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Όπως λέγεται καθημερινά «στην εποχή της κρίσης προέχει η ατομική επιβίωση…». Μόνο που στην προσπάθεια για ατομική επιβίωση καταγράφουμε συλλογικούς θανάτους.
Η περίπτωση των καθηγητών δεν ανέδειξε κάτι νέο. Το αντίθετο. Ανέδειξε κάτι πολύ παλιό. Ή θα αγωνιστείς σοβαρά, με μέθοδο, οργάνωση, μαζικότητα και αν χρειαστεί και κόστος, ή θα ζήσεις σαν ραγιάς. Και μάλιστα σύμφωνα με τα τελευταία επενδυτικά σχέδια, σαν κινέζος ραγιάς…
Τα λάθη και οι παραλήψεις των καθηγητών, είναι μαθήματα προς αποφυγήν, που μας έρχονται από αγώνες και διαδικασίες προηγούμενων δεκαετιών. Δεν έχει νόημα κάθε γενιά να αγνοεί την εμπειρία των προηγούμενων γενεών και να ανακαλύπτει από το μηδέν την ουσία. Τα λάθη που έκαναν οι καθηγητές, σαν ηγεσία και σαν σώμα, έχουν σημειωθεί και στο παρελθόν. Έχουν καταγραφεί και καταχωρηθεί στην ιστορία του διεκδικητικού κινήματος. Δεν νοείται το 2013, τέτοια άγνοια και τόσος ερασιτεχνισμός. Πόσο μάλλον που ο αντίπαλος παίζει με σύγχρονα όπλα.
Μικροβελτιώσεις, μπαλώματα, χρονικές παρατάσεις, πρόσκαιρα οφέλη, ατομικές ή συντεχνιακές λύσεις, μοναχικοί δρόμοι, αξιοπρέπεια σε δόσεις, δεν υπάρχουν. Χάνει χρόνο όποιος βαυκαλίζεται με αυτά. Πολύτιμο χρόνο.
Όποιος πιστεύει ακόμη σε αυτά, όποιος πιστεύει ακόμη ότι μπορεί να καλυτερεύσει την ζωή του μέσα στο εφιαλτικό πλαίσιο της μνημονιακής λιτότητας, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της καπιταλιστικής κρίσης, ας αγοράσει ένα μικρό πιάτο, τόσο όσο χρειάζεται για να χωράει δυο μερίδες σκέτο ρύζι, όπως ακριβώς προβλέπεται για  κάθε κινέζο εργάτη.
Και αν  η εικόνα και η φράση «κινέζος εργάτης» σας είναι ξένη, προτιμήστε την εναλλακτική και πιο οικεία. Έλληνας σκλάβος.


Παρόλα αυτά, πάντα αισιόδοξος και πολύ υπομονετικός,
Θύμιος Κ

Βάρβαροι....

του Θυμιου Καλαμουκη, απο την Ελληνοφρενεια...

Λογοτεχνική προσέγγιση, ενός πασίγνωστου ποιήματος, παραθέτει η στήλη, υλοποιώντας ένα παλιό της όνειρο και απωθημένο. Να αναλύσει ποίηση. Για την ακρίβεια, να αναλύσει Καβάφη και το περίφημο ποίημα «Περιμένοντας τους Βαρβάρους», μεταφέροντας στο σήμερα, τα διαχρονικά μηνύματα του Αλεξανδρινού ποιητή. Ζητούμε προκαταβολικά συγνώμη για την ασέβεια, που διαπράττουμε, αλλά νομίζω ότι είμαστε όλοι, καιρό τώρα, εθισμένοι στην ασέβεια. Ακολουθεί η ανάλυση. Με πλάγια γράμματα οι στίχοι του ποιητή, σε παρένθεση η σύγχρονη προσέγγιση.
— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
(Περιμένουμε συναθροισμένοι γιατί «συνεδριάζει» το Γιουρογκρουπ, στις Βρυξέλλες. Η λέξη –συνεδριάζει- είναι σε εισαγωγικά, διότι απλά δεν συνεδριάζει. Δεκαέξι ξενυχτισμένοι υπουργοί ακούνε τον Γερμανό υπουργό να τους υπαγορεύει τι θα πράξουν… Τσάμπα νύστα δηλαδή)

— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
(Περιττός κόπος. Όλοι περιμένουν την συνέντευξη Τύπου από Βρυξέλλες,  να μάθουν τι αποφασίστηκε για αυτούς, από άλλους)
…
—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;
(Αυτοκράτορα δεν τον λες, παρά μόνο αν έχεις χιούμορ. Σηκώνεται κάθε μέρα πρωί και όταν βρει την κάμερα της ΝΕΤ, πηγαίνει για «δουλειά» και τα Σάββατα. Στον θρόνο επάνω κάθεται με κάτι ψέματα που έταξε πριν κάνα χρόνο. Όσο για την κορώνα, δεν είναι αυτό που νομίζετε. Είναι το ένα από τα δύο ενδεχόμενα, στο δίλλημα κορώνα ή γράμματα, που πρόκειται να παίξει, για την τύχη του λαού του. Από το ενδεχόμενο  γράμματα μπορείτε να βγάλετε και το ρ)
…
— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;
(Δεν περιγράφει τον εθνικό σταρ, Πάνο Ευαγγελόπουλο, αλλά μεγαλύτερα σούργελα, που γεμίζουν τα παράθυρα και τα κανάλια. Σούργελα που χωρίς κεντημένες τόγες, αμέθυστους και γυαλιστερά σμαράγδια, είναι έτοιμα να κάνουν αυτό που πάντα κάνουν. Να γλύψουν, να προδώσουν, να ξεπουλήσουν. Όσο για τα βραχιόλια είναι ακόμη το ζητούμενο… Καημένε Άκη εσύ τα φόρεσες νωρίς)

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.
(… κυρίως τους ιθαγενείς…)

—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
(τώρα σε λίγο έρχεται ο Βενιζέλος, να γεμίσει η κάμαρη μπαρούφες. Έρχεται και ο Κουβέλης να γεμίσει η κάμαρη πουλιά, όπως λέει και η Ρένα Κουμιώτη)

— Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
(…Αρχίζει η Φατμαγκιούλ)

…

Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

(Γιατί τέτοιοι βάρβαροι, ναι δεν υπάρχουν. Γιατί οι βάρβαροι πια δεν έρχονται, αλλά ήρθαν. Γιατί τους καλέσαμε εμείς. Γιατί πήγαμε εμείς. Γιατί για αυτούς που αποφασίζουν στις Βρυξέλλες, στην Ουάσιγκτον και στην Φρανκφούρτη, δεν υπάρχει λέξη να περιγράψει την βαρβαρότητά τους. Όπως δεν υπάρχει λέξη να περιγράψει την απάθεια, την αφέλεια και την μακαριότητα των ιθαγενών. Εν πάση περιπτώσει ο Βάρβαρος κάνει την δουλειά του)

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

(Και αφού δεν ήρθαν οι συγκεκριμένοι βάρβαροι, μάλλον και πρέπει να γένουμε εμείς βάρβαροι. Είναι θέμα τιμής.
Η λύσις αυτή,  είναι  κάποιοι άνθρωποι)
Εμείς.

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο τεύχος 16 του περιοδικού Unfollow)

Θύμιος Κ.

Χούντα… 2013....

του Θυμιου Καλαμουκη, απο την Ελληνοφρενεια...

Τα μέλη της κυβέρνησης δεν είναι συνταγματάρχες, ταξίαρχοι και πολύ περισσότερο στρατηγοί. Είναι στην κυβέρνηση μετά από εκλογές και όχι μετά από την κάθοδο των τανκς. Έχουμε κόμματα, εφημερίδες.   Έχουμε τις βασικές ελευθερίες, λόγου, έκφρασης, συνάθροισης (αν και αυτό συζητείται…). Η χώρα δεν είναι απομονωμένη. Δεν έχουμε Μακρόνησο. Για την ακρίβεια την έχουμε, αλλά άδεια… Δεν έχουμε ΕΑΤ-ΕΣΑ. Η τηλεόραση είναι έγχρωμη και το σήμα του έθνους δεν είναι ένα πουλί.
Ναι τέτοια Χούντα, δεν έχουμε. Η παραπάνω διευκρίνιση κρίνεται ως  αναγκαία, επειδή κάθε φορά που συγκρίνεται η σημερινή κατάσταση με Χούντα, εγείρονται ενστάσεις και αντιδράσεις, του στυλ, «μα τι λέτε, τότε είχαμε τον στρατό στα πράγματα, τότε είχαμε εξορίες, φυλακίσεις, περιορισμούς κλπ». Ναι σωστά, τότε είχαμε όλα αυτά και άλλα τόσα. Να το ξαναπούμε λοιπόν, τέτοια χούντα δεν έχουμε. Δεν υπήρχε περίπτωση να έχουμε τέτοια χούντα, το 2013.
Στρατιωτική χούντα όπως αυτή της περιόδου 1967- 1974, δεν έχουμε. Έχουμε όμως μια άλλη Χούντα. Ιδιότυπη, συγκαλυμμένη και  εκλεγμένη. Πως προκύπτει Χούντα, εν μέσω «Δημοκρατίας»; Από τα εξής γεγονότα.
Η ενημέρωση του λαού, δεν γίνεται από ένα κρατικό κανάλι και 5 εφημερίδες ελεγχόμενες από την λογοκρισία. Η ενημέρωση γίνεται από  πολλά κανάλια και πολλές εφημερίδες. Κινείται όμως μέσα σε ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο, με αυστηρά όρια. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αρκετά επιτρέπονται. Όποιος βγει από αυτό, συνήθως «τρώγεται», με αριστοτεχνικές μεθόδους. Αυτό το πλαίσιο επιτρέπει να βυσσοδομείς κατά των αναλώσιμων πρωθυπουργών, βουλευτών, υπουργών, αλλά απαγορεύεται ρητά και κατηγορηματικά, να σχολιάσεις πράξεις εκδοτών, μεγαλοεπιχειρηματιών, καναλαρχών, κρατικοδίαιτων συμφερόντων. Πόσο μάλλον να αποκαλύψεις θέματα σχετικά με την διαπλοκή κράτους- επιχειρήσεων. Εκτός αυτού η life style αντίληψη της πολιτικής, η παραπολιτική ματιά και η προσωποκεντρική οπτική των θεμάτων περιορίζει το εύρος των πληροφοριών και συσκοτίζει την επικαιρότητα. Επιπλέον οι άνθρωποι που παρελαύνουν από τα μικρόφωνα τηλεοράσεων και ραδιοφώνων, δεν είναι περισσότεροι από 100- 150, αναμασώντας απόψεις του ίδιου ιδεολογικού προσανατολισμού, από έναν πληθυσμό 11 εκατομμυρίων. Προπαγάνδα χουντικής αντίληψης, σε αμπαλάζ «πολυφωνίας»!
Η συνάθροιση του λαού, για θέματα διεκδικήσεων, είναι τυπικώς ελεύθερη, αν και παρακολουθούμε την αγωνιώδη προσπάθεια της «δημοκρατίας», νε την περιορίσει, σε μια λωρίδα, σε μια πλατεία, σε μια μέρα,  με επιχειρήματα του τύπου, «διαδηλώνουν μειοψηφίες». Παρά την φιλότιμη προσπάθειά τους, οι συγκεντρώσεις διεξάγονται ακόμη. Αλλά δεν διεξάγονται κανονικά. Πόσες από τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις των τελευταίων ετών, ολοκληρώθηκαν ομαλά και έστειλαν το μήνυμα που ήθελαν οι διαδηλωτές να σταλεί. Ελάχιστες. Εκτός αυτού, η αδιαφορία της εξουσίας για  την «λαϊκή οργή», η προκλητική αγνόηση των χιλιάδων διαμαρτυρόμενων, οδηγεί σε νέκρωση έναν βασικό κανόνα δημοκρατίας, που λέει: Οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, αφουγκράζονται τις διαθέσεις του λαού και με κάποιο τρόπο ισορροπούν τις αποφάσεις τους, ώστε να εκτονώνεται το βαρύ κλίμα. Αυτό στην «ελληνική δημοκρατία», της κρίσης δεν γίνεται. Ο λαός διαδηλώνει, διαμαρτύρεται και οι κυβερνήσεις συνεχίζουν απτόητες το έργο τους, αγνοώντας τις λαϊκές διαθέσεις.
Οι νυχτερινές επισκέψεις στις Σκουριές και στην Κερατέα, αστυνομικών δυνάμεων, σπάζοντας πόρτες, δεν συνιστούν στοιχείο δημοκρατικής διαδικασίας. Οι αύξηση της κρατικής καταστολής και αυθαιρεσίας οργάνων της τάξης, με μπουνιές κλωτσιές κατά πολιτών, με τόνους χημικών, με ανελέητο κυνηγητό, δεν είναι δημοκρατία. Οι προληπτικές προσαγωγές, με αστείες αφορμές, δεν είναι δημοκρατία. τα βασανιστήρια στην ΓΑΔΑ, οι μηχανισμοί παρακολούθησης κατά δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων, οι στημένες επιθέσεις λάσπης, δεν είναι δημοκρατία. όταν παραβιάζονται άρθρα του Συντάγματος, όχι με ραδιοφωνικά ανακοινωθέντα, αλλά με τροπολογίες και πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου ή ακόμα και δια της διολισθήσεως… Η ανεργία δεν είναι Δημοκρατία. Ούτε η έλλειψη υγείας και παιδείας. Η ανασφάλεια, η αγωνία για την καθημερινότητα δεν είναι δημοκρατία. οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, οι προσλήψεις μέσω μη κυβερνητικών εταιρειών δεν είναι δημοκρατία.
Όλα τα παραπάνω είναι Χούντα. Κυρίως και επειδή  συμβαίνουν σε καθεστώς που φέρει τον τίτλο δημοκρατία, κυρίως και επειδή συμβαίνουν το έτος 2013. Επειδή οι κοινωνίες, σύμφωνα με όσα μας λένε, έχουν καταφέρει στον 21^ο αιώνα, να διεκπεραιώνουν αλλιώς τις διαφορές τους και επειδή το κράτος υπάρχει για να εγγυάται ελευθερίες, δικαιώματα, κατακτήσεις.
Η δημοκρατία πρέπει και οφείλει να είναι καθαρή δημοκρατία, σωστή δημοκρατία, τυπική δημοκρατία. Στην δικτατορία είναι δεδομένο ότι θα μπουκάρουν στο σπίτι σου τη νύχτα, στην δημοκρατία είναι ανεπίτρεπτο. Στην δικτατορία απαγορεύονται οι διαφορετικές και μειοψηφούσες φωνές, στην δημοκρατία επιβάλλονται.
Η δημοκρατία, δεν μπορεί να είναι ολίγον έγκυος. Ή είναι δημοκρατία, ή δεν είναι.

ΥΓ1. Εννοείται δεν τρέφω αυταπάτες, για την αστική δημοκρατία. Δεν πιστεύω πως είναι το πολίτευμα που εξασφαλίζει ελευθερία για όλους. Το αντίθετο, πιστεύω πως είναι το πολίτευμα που εξασφαλίζει ελευθερίες για τους λίγους και ψευδαίσθηση ελευθερίας για τους πολλούς. Το θέμα και το νόημα του παραπάνω πονήματος, είναι ότι στην Ευρώπη του 2013, ο άρρωστος καπιταλισμός δεν μπορεί πια να προσφέρει τις μέτριες υπηρεσίες που πρόσφερε κάποτε.
ΥΓ2. Επίσης εννοείται, ότι δεν το έχουν σε τίποτα, όταν κριθεί απαραίτητο, να γίνει το πέρασμα, από την «Δημοκρατική Χούντα», στην αυθεντική. Το κουμπί υπάρχει. Είναι θέμα χρόνου και συνθηκών να το γυρίσει κάποιος.
ΥΓ3. Όπως και να έχει, ο στόχος παραμένει. Μια πραγματική, λαϊκή ουσιαστική Δημοκρατία, των ανθρώπων και των ουσιαστικών αξιών, με ελευθερία, ίσες ευκαιρίες και δικαιοσύνη.

Θύμιος Κ.

...αφορμή...

του Θυμιου Καλαμουκη, απο την Ελληνοφρενεια...

Μια θαυμάσια αφορμή, είναι ο «καυγάς», Τράγκα-Ελληνοφρένειας, για να συζητηθεί ένα θέμα που νομίζω δεν έχει συζητηθεί όσο θα έπρεπε. Ποιο είναι το θέμα; Ο ρόλος των ΜΜΕ, στην προαγωγή του φασισμού. Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι και, ο ρόλος των ΜΜΕ στην προώθηση, υπόθαλψη, κάλυψη, ανοχή του φασισμού. Όχι της Χρυσής Αυγής. ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ.
Και είναι πρέπον να συζητηθεί ένα τέτοιο θέμα, επειδή ο φασισμός δεν είναι μια ακόμη ιδεολογία, μια ακόμη κίνηση, ένα ακόμη κόμμα. Είναι σε όλους μας γνωστό ότι υπάρχει κρυφή ατζέντα, υπάρχουν δεύτερες σκέψεις, υπάρχουν σχέδια πίσω από τις διαβεβαιώσεις για την αγάπη προς την πατρίδα και τον καθαρό έλληνα. Δεν είναι πρώτη φορά που η ανθρωπότητα έρχεται αντιμέτωπη με το τέρας.
Αυτό, οι έμπειροι δημοσιογράφοι το γνωρίζουν. Όπως και τα διευθυντικά στελέχη των καναλιών, όπως και οι εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης της χώρας. Παρόλα αυτά με αφορμή την τηλεθέαση, διαπράττουν έγκλημα κατά της κοινωνίας. Διότι ξεπλένουν την φασιστική-δολοφονική δράση, στα μάτια του τηλεθεατή, προβάλλουν το αγνό ανθρώπινο πρόσωπο του φασίστα, χωρίς ταυτόχρονα να δείχνουν και το απεχθές πρόσωπο. Γιατί υπάρχει τέτοιο. Κυρίως τέτοιο.
Πριν λίγο καιρό και με αφορμή διανομή τροφίμων από την Χρυσή Αυγή προς έλληνες κατοίκους του Αγίου Παντελεήμονα, κανάλι life style βρήκε την ευκαιρία, να κάνει αφιέρωμα σε βουλευτή του κόμματος, παρουσιάζοντάς τον καλό παιδί, που μένει στους γονείς του και μικρός ήθελε να μάθει χορό. Μερικές μέρες μετά είδαμε βίντεο με εικόνες από τον γάμο άλλου βουλευτή, με χορούς και τραγούδια.
Θυμόμαστε το δημοσίευμα Κυριακάτικης εφημερίδας που παρουσίαζε τον καλό φασίστα να συνοδεύει την γιαγιά στο ΑΤΜ της τράπεζας για να βγάλει λεφτά, προστατεύοντας την από τους κλέφτες, αλλά αποκαλύφθηκε ότι ο καλός φασίστας ήταν συγγενής της γιαγιάς και έπαιξαν το θέατρο για λόγους προπαγάνδας…
Όποιος κάνει ζάπινγκ στις βραδινές εκπομπές δεύτερων καναλιών, πέφτει πάνω σε φασίστες καλεσμένους οι οποίοι  εκθέτουν  τις απόψεις τους, χωρίς βέβαια ποτέ κάποιος συντονιστής δημοσιογράφος να ρωτήσει, πχ για δολοφονίες αλλοδαπών τις νύχτες ή για άλλες βίαιες δράσεις. Και αν ρωτήσει ικανοποιείται με την απάντηση του ερωτώμενου του τύπου, «δεν κάνουμε εμείς τέτοια πράγματα».
Αυτά είναι μερικά από τα παραδείγματα, χαλαρής αντιμετώπισης των εκπροσώπων φασιστικών ιδεών, που καλούνται ή φιλοξενούνται στα κανάλια. Εκτός όλων των άλλων, δεν τηρούνται και οι βασικοί κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας, αλλά και δημοσιογραφικού στριμώγματος…
Θα πει κάποιος ότι έτσι λειτουργούσαν πάντα αυτά τα κανάλια. Με χαζοχαρούμενο ύφος, αντιμετώπιζαν τους πάντες και με μόνο κριτήριο την τηλεθέαση. Αυτά συνέβαιναν κάποτε. Σήμερα έχουμε την βία. Είναι ο παράγοντας που διαφοροποιεί την εικόνα. Είναι εκείνο το στοιχείο που δεν πρέπει να παραγνωρίζει κανείς.
Δεν έχω αυταπάτες ότι τα συγκεκριμένα ΜΜΕ, θα ξεβρακώσουν τον ρόλο ενός φασιστικού κόμματος. Θα συμβεί το ακριβώς αντίθετο, όπως και αρχίζει να συμβαίνει. Τα ΜΜΕ που υπηρετούν την διατήρηση του υπάρχοντος συστήματος, θα κανακέψουν τα μαντρόσκυλά του υπάρχοντος συστήματος. Τώρα αλλά και στην μελλοντική κρίσιμη στιγμή, η φασιστική ιδεολογία και πρακτική θα κληθεί να επιβάλει την τάξη, ώστε να διατηρηθούν συμφέροντα και καταστάσεις. Ελπίζω και πιστεύω ότι ο εργαζόμενος μαχητής λαός θα δράσει έτσι ώστε  να αποτελέσουμε εξαίρεση της ιστορίας…
Μέχρι τότε την βρώμικη δουλειά θα την κάνουν τα τηλεοπτικά μαντρόσκυλα…

Θύμιος Κ.

Τωρα...

του Θυμιου Καλαμουκη απο την Ελληνοφρενεια...

Όσο τους αφήνουμε τόσο το χειρότερο. Όσο είναι πολλοί αυτοί που ελπίζουν ότι σύντομα θα έρθει κάποια λύση, τόσο το χειρότερο γι αυτούς αλλά και για όλους μας. Όσο υπάρχουν ακόμη εθελοντές τυφλοί που δεν βλέπουν, σύντομα θα χάσουμε το φως μας όλοι μας. Όσο υπάρχουν αφελείς, σε λίγο δεν θα υπάρχει κανείς.
Το ευρωπαϊκό σύστημα εξουσίας,  και  το θυγατρικό του ελληνικό, είναι αδίστακτο και επικίνδυνο. Έπρεπε να είχε τελειώσει ΧΤΕΣ, με κάθε μέσον και τρόπο. Ήδη σήμερα είναι αργά και η όποια προσπάθεια ανατροπής τους γίνεται δυσκολότερη, αλλά πάντα αναπόφευκτη.
Τα όσα αποφασίστηκαν για την Κύπρο, αποδεικνύουν ότι,  το πιο άδικο σύστημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, ο καπιταλισμός, εξελίσσεται σε  δολοφόνο. Σε αδίστακτο εγκληματία, με αρρωστημένη φαντασία. Χαντάκωσαν την Πορτογαλία, την Ισπανία, τις χώρες τις Βαλτικής. Χαντακώνουν τις χώρες των Βαλκανίων, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία. Ετοιμάζουν το κλίμα για την καταστροφή της Γαλλίας και Ιταλίας, ενώ η ύφεση αγγίζει τις χώρες του «ισχυρού» βορρά, όπως η Ολλανδία. Εξοντώνουν την Ελλάδα, με οικονομικούς αυτοσχεδιασμούς και πειραματισμούς τύπου Μέγκελε.
Ήρθε η σειρά και της Κύπρου, της χώρας που μέχρι πριν 2 χρόνια ήταν ο παράδεισος ανάπτυξης και κερδοφορίας, του καπιταλισμού. Όπως παράδεισος και παράδειγμα ήταν πριν 5 χρόνια η Ιρλανδία (ο ιρλανδικός τίγρης). Από την μια μέρα στην άλλη, η καπιταλιστική μηχανή του κιμά, αλέθει την μια μετά την άλλη, χώρα και μαζί με αυτήν τους λαούς τους. Τους πιο αδύναμους, τους πιο ανίσχυρους. Τις λαϊκές πλειοψηφίες.
Το τέρας αυτό δεν χορταίνει. Ούτε πρόκειται να χορτάσει. Μόνο αν χρησιμοποιήσει το μεγαλύτερο όπλο του, τον πόλεμο. Το έχει ξανακάνει σε εποχές παρόμοιες με την δική μας. Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929, τελείωσε και έκλεισε με τον Β παγκόσμιο πόλεμο και τα εκατομμύρια νεκρών του.
Όλοι εμείς που διαφωνούμε με όσα γίνονται, όλοι εσείς που πιστεύετε ότι μόνο έτσι θα λυθούν τα προβλήματα είμαστε υποψήφιος κιμάς.
Οι γνώσεις μας, τα όνειρά μας, οι σκέψεις μας, οι αγωνίες μας, οι δημιουργίες μας, οι αντιφάσεις μας, τα είναι μας, είναι ήδη σκόνη, αέρας, τίποτα, στην παγκόσμια διαδικασία ανάκαμψης, του άρρωστου καπιταλισμού. Δεν μας βλέπουν ως πολίτες, εργάτες, επιχειρηματίες, οντότητες με ψυχή, νου και ιδέες, αλλά λιπαντικό για να ξεμπλοκάρει η μηχανή. Κάρβουνο για να ξαναλειτουργήσει η τεράστια κερδοφορία τους. Θύματα που τους είναι αναγκαία για να ξεφύγουν από τον κίνδυνο. Μας έχουν όλους νεκρούς γιατί έτσι μόνο θα πάρει μπρος ξανά η μηχανή του κέρδους. Τα όποια πειράματα με τα δημοσιονομικά σύμφωνα σταθερότητας, τα μνημόνια, τα περιοριστικά μέτρα κλπ, είναι παράταση πριν ηχήσουν τα όπλα.
Σε αυτή την κατάσταση, η αποδέχεσαι τον ρόλο του νεκρού, αναμασώντας τις ανοησίες περί ανάπτυξης που έρχεται και μονόδρομων ή αλλάζεις το σενάριο και από υποψήφιος νεκρός,  «σκοτώνεις»  εσύ το σύστημά τους, τις ιδέες τους, τις πρακτικές τους, τα επιχειρήματά τους, τις απειλές τους, τους παπαγάλους τους, τους εκπροσώπους τους. Και πρώτα από όλα «σκοτώνεις» τον φόβο σου, την αφέλειά σου, την αμάθειά σου και την ατολμία σου.
ΤΩΡΑ, γιατί είναι ήδη αργά.

Θύμιος Κ.

Παρανομια...

του Θυμιου Καλαμουκη, απο την Ελληνοφρενεια..

Νιώθω ότι είμαι παράνομος. Ήξερα ότι θα συμβεί, αλλά δεν περίμενα να συμβεί τόσο γρήγορα. Το συνειδητοποιώ καθημερινά, σε ότι και αν κάνω. Ότι και αν βλέπω, ότι και αν ακούω, ότι και αν διαβάζω. Ότι και αν σκέφτομαι. Δεν ήμουν έτοιμος για κάτι τέτοιο, δεν το επιθυμούσα. Παρόλα αυτά συνέβη.
Νιώθω λοιπόν παράνομος, γιατί δηλώνει νόμιμος, με στόμφο, ο Ε. Βενιζέλος, που εκτός των άλλων είχε στο σπίτι του μια λίστα, κάτι απόρρητα σχέδια άμυνας και ποιος ξέρει τι άλλο.
Νιώθω παράνομος, γιατί σχεδόν πια, είναι μονόδρομος επιβίωσης.
Νιώθω παράνομος, γιατί αυτοί που δηλώνουν νόμιμοι και λάτρεις της νομιμότητας, έχουν κάνει και κάνουν το μεγαλύτερο κακό σε αυτόν τον τόπο.
Νιώθω παράνομος γιατί έτσι νιώθω ελεύθερος.
Νιώθω παράνομος γιατί έστω και έτσι αναγνωρίζω την ύπαρξη και το όριο, κάποιου νόμου, σε αντίθεση με τους «νόμιμους», που δεν αναγνωρίζουν κάποιο όριο.
Νιώθω παράνομος, γιατί είναι νόμιμος ο Σαμαράς, που με εκπληκτική ευκολία κάνει τα αντίθετα, από αυτά που υποσχέθηκε στους πολίτες του, υποκλέπτοντας τους –και πάλι- την ψήφο.
Νιώθω παράνομος, γιατί με τέτοια ποιότητα  και τόση ποσότητα νομιμότητας, καλό είναι να είσαι απέναντι.
Νιώθω παράνομος γιατί θέλω κι εγώ να δοξαστώ. Γιατί θέλω να με υπολήπτονται οι συμπολίτες μου και να μου στήσουν ανδριάντα, όπως  σε τόσους και τόσους «νόμιμους πατριώτες», μεγάλης κλάσης.
Νιώθω παράνομος, γιατί θέλω να έχω την πραγματική εύνοια των ΜΜΕ.
Νιώθω παράνομος για να έχω αξιόλογους συναδέλφους. Το απαύγασμα δηλαδή, του επιχειρηματικού, οικονομικού, ακαδημαϊκού  και πολιτικού κατεστημένου της χώρας.
Νιώθω παράνομος, γιατί δεν αντέχω την νομιμότητά τους.
Νιώθω παράνομος, γιατί είναι νόμιμος ο Προβόπουλος, ο Στουρνάρας, ο Κόκαλης, ο Παπανδρέου, ο Λοβέρδος, ο Πρετεντέρης και καμιά 200αριά ακόμα.
Νιώθω παράνομος, γιατί καλύτερα …παρά, αντί για …υπό.
Νιώθω παράνομος, γιατί έμαθα από μικρός να παίζω κρυφτό.
Νιώθω παράνομος, γιατί συλλαμβάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται, παραβατικά. Να βρίζει, να μισεί, να κάνει δολοφονικές σκέψεις κλπ
Νιώθω παράνομος, γιατί συλλαμβάνω τον εαυτό μου να γοητεύεται από το παράνομο.
Νιώθω παράνομος, γιατί ξέρω ότι το παράνομο, υπό προϋποθέσεις, μαζικότητας μαχητικότητας, οργάνωσης,  είναι πολύ αποτελεσματικό.
Νιώθω παράνομος, γιατί έχει ενδιαφέρον.
Νιώθω παράνομος για να κρατηθώ καθαρός, μακριά από την σαπίλα τους.
Νιώθω παράνομος γιατί έχω περάσει με κόκκινο. (μια φορά στην Αλίμου).
Νιώθω παράνομος, γιατί είναι όλοι παράνομοι γύρω μου. Φίλοι, συγγενείς, γνωστοί, χρωστάνε, σε τράπεζες εφορίες, κρύβονται από ελεγκτές, τηλέφωνα, εισπρακτικές. Δεν απαντάνε σε απόκρυψη, σε μη γνωστούς αριθμούς.
Νιώθω παράνομος γιατί και εγώ χρωστάω, κρύβομαι, αποφεύγω τηλεφωνήματα.
Νιώθω παράνομος, γιατί θέλω να είμαι έτοιμος για όσα έρχονται.
Νιώθω παράνομος γιατί με ανάγκασαν να γίνω και κάνουν ότι μπορούν για να παραμείνω ως  τέτοιος.
Νιώθω παράνομος επειδή έτσι γεννήθηκα.
Νιώθω παράνομος επειδή δεν μου άφησαν άλλο δρόμο.
Νιώθω παράνομος γιατί θέλω να κάνω αυτούς παράνομους. Σύντομα.
Νιώθω παράνομος, επειδή το οφείλω στον εαυτό μου και σε όλους μας.

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο τεύχος 14 του Unfollow)
Θύμιος Κ.

Προς μελλοθανάτους…

του Θυμιου Καλαμουκη, απο την Ελληνοφρενεια...

Είναι υπεύθυνοι οι ψηφοφόροι της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, για τις αυτοκτονίες συμπολιτών μας λόγω κρίσης; Είναι υπεύθυνοι οι ίδιοι ψηφοφόροι, για τον άστεγο που κοιμάται στην είσοδο μιας πολυκατοικίας; Είναι υπεύθυνοι οι ίδιοι ψηφοφόροι για τον ηλικιωμένο που σηκώνει το καπάκι του κάδου για να βρει φαγητό;
ΝΑΙ, είναι υπεύθυνοι. Είναι συνυπεύθυνοι, ηθικοί αυτουργοί αυτής της φρικτής κατάστασης. Είναι συνένοχοι. Και για να μην νομίζετε ότι με μια καταδίκη των άλλων ηρεμούμε, θα σας πω ότι και εγώ νιώθω υπεύθυνος και συνυπεύθυνος και κατά μία έννοια συνένοχος για όλα αυτά που γίνονται, χωρίς την ψήφο μου αλλά με την ανοχή μου. Νιώθω κι εγώ συνένοχος που κάνω λίγα, που συνηθίζω, που δεν τολμώ όσο πρέπει, που συμφιλιώνομαι με την φρίκη. Που δεν έχω γίνει μέρος σε ένα τσουνάμι που θα σταματήσει ΤΩΡΑ, τον εφιάλτη.
Αλλά τουλάχιστον εγώ δεν τους ψήφισα. Δεν έδωσα την έγκρισή μου σε αυτές τις εικόνες. (αυτό καθόλου δεν μειώνει την ευθύνη και την οργή μου). Θα ρωτήσει κάποιος, όταν ο ψηφοφόρος της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, ψήφιζε αυτά τα κόμματα, έδινε έγκριση για να πεθαίνουν φοιτητές από το κρύο, ή για να τρώνε από τα σκουπίδια γεροντάκια; Η απάντηση είναι ΝΑΙ. Έμμεσα έδινε τέτοια έγκριση.
Δεν γνώριζε κανείς από αυτούς που ψήφισαν τα τρία αυτά κόμματα, ότι θα ληφθούν κι άλλα μέτρα; Δεν γνώριζε ότι υπακούοντας στο τέρας της Γερμανικής-Ευρωπαϊκής πολιτικής οι άστεγοι, θα αυξηθούν; Κανείς από όλους αυτούς δεν έχει διαβάσει, ακούσει, ότι από όπου πέρασε το ΔΝΤ, άφησε πίσω καταστροφή, φτώχεια και μιζέρια. Κανείς από όλους αυτούς δεν έχει διαβάσει αναλύσεις που περιγράφουν παλαιότερες κρίσεις του καπιταλισμού, οι οποίες οδήγησαν σε θανάτους, από πολέμους, ανεργία, οικονομικό μαρασμό. Περίμενε κανείς από όλους αυτούς τους ψηφοφόρους, να μειωθεί η ανεργία, τα συσσίτια, οι ψυχασθένειες; Αν το περίμενε κάποιος, τότε μάλλον και ο ίδιος θα έχει αναγνωρίσει πόσο ηλίθιος είναι.
Δεν πιστεύω όμως ότι όλοι αυτοί, περίπου 4 εκατομμύρια έλληνες είναι ηλίθιοι. Είναι κάτι περισσότερο και χειρότερο. Είναι ανήθικοι. Γιατί με την ψήφο τους προσπάθησαν να διασώσουν το σχετικά καλύτερο επίπεδο ζωής τους, την όποια ευμάρειά τους, την ηρεμία τους, αγνοώντας  την καταστροφή των άλλων. Νόμιζαν ότι με την συγκεκριμένη επιλογή τους, οχυρώνουν το επίπεδο ζωής τους, την σχετική άνεση τους, την ήρεμη καθημερινότητά τους, την βολή τους. Πίστεψαν ότι έτσι σώζουν τον τομάρι τους. Όλα τα άλλα είναι φτηνές και αισχρές δικαιολογίες.
Η ψήφος και η έγκριση σε πολιτικές που αποδεδειγμένα πια δολοφονούν, είναι ανήθικη πράξη. Δεν δικαιούται κανείς να επικαλείται άγνοια ή αφέλεια. Η παραμικρή πράξη και κίνηση του καθενός μας έχει αντίκτυπο σε ένα ματωμένο κοινωνικό σύνολο. Αυτό ισχύει και για όλους εμάς που δεν εγκρίνουμε, αυτό το αίσχος.
Τα δάκρυα, ο σπαραγμός για τους νεκρούς φοιτητές της Λάρισας είναι ψεύτικα, όταν την ίδια ώρα επιλέγεις «σωτηρίες» από δολοφόνους. Οι φιλανθρωπίες του τύπου «ένα πακέτο ρύζι στο καλάθι του Σούπερ μάρκετ», είναι για να διώξεις τις ενοχές σου. Η ευκολοπιστία σου σε ειδήσεις του τύπου, έρχεται η ανάκαμψη, ή έρχονται οι επενδύσεις, είναι για να καλμάρεις τις τύψεις σου.
Το τέρας της κρίσης, που σκοτώνει, ηλικιωμένους, μεσήλικες, φοιτητές, άνεργες μάνες, το τρέφεις εσύ. Το τέρας που μετατρέπει μέχρι χτες τακτοποιημένους ανθρώπους σε εξαθλιωμένους ζητιάνους, σε άστεγους γυρολόγους, σε «χορτασμένους» από σκουπίδια, το μεγαλώνεις εσύ.  Το τέρας που έχει 62% των νέων άνεργους, τους καρκινοπαθείς χωρίς φάρμακα, τα νοσοκομεία χωρίς βασικά είδη, τα σπίτια χωρίς θέρμανση, το κανακεύεις εσύ.
Αυτό το τέρας ποτέ δεν έκρυψε το φρικαλέο πρόσωπό του, ούτε την τρομερή κραυγή του. Φαίνεται από χιλιόμετρα και από… αιώνες. Δεν θέλει και δεν μπορεί να κρυφτεί. Το τέρας αυτό είναι το πιο άδικο σύστημα που επινόησε ο αρρωστημένος νους του ανθρώπου, για να δημιουργεί αδύναμους, να τους τιθασεύει και όποτε χρειάζεται να τους σκοτώνει, για να ανατροφοδοτείται, θυσιάζοντας τα πάντα για την υπέρτατη αξία του, το κέρδος.
Το τέρας αυτό ή το σκοτώνεις, ή σε σκοτώνει.
Όσο αργούμε τόσο το χειρότερο για όλους. Αργά η γρήγορα, θα σκοτώσει, ακόμη και μένα που διαφωνώ μαζί του, αλλά και σένα που νομίζεις ότι επειδή έχεις πάει μαζί του, θα τη γλιτώσεις.

Καλό τέλος, μελλοθάνατε!
ΥΓ. Χωρίς να το έχετε καταλάβει, πολλοί από εσάς ρίχνετε «κόκκινη ψήφο» στην κάλπη. Όχι επειδή την βάφετε με ιδεολογία, αλλά επειδή την βάφετε με αίμα.

Θύμιος Κ.

Ουστ...

Του Θυμιου Καλαμουκη απο την ελληνοφρενεια...

Να φτωχύνουν και οι άλλοι. Να περικοπούν και αυτών οι  μισθοί. Γιατί μόνο εγώ; Να πεινάσουν και αυτοί! Εμένα μου έκοψαν 30% από το μισθό μου, να κόψουν και στα ρετιρέ.
Πρέπει και αυτών οι μισθοί να πάνε στα 500 ευρώ.  Είναι μερικές από τις απόψεις που συναντώ όταν από την ραδιοφωνική εκπομπή, υποστηρίζω ότι πρέπει να σταθούμε αλληλέγγυοι στον αγώνα κάποιας μερίδας εργαζομένων, τελευταίως των εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ.
Είναι απόψεις μιας σιχαμένης μερίδας συμπολιτών μας, που λειτουργώντας με φτηνά και ταπεινά, αισθήματα επιθυμεί το κακό που έχει υποστεί η ίδια να το πάθουν και οι υπόλοιποι. Είναι η μερίδα εκείνη που δεν διανοείται ότι θα μπορούσε αυτή και άλλες μερίδες συμπολιτών μας, να ΜΗΝ είχαν υποστεί περικοπές. Πως; Αν δεν σκεφτόντουσαν έτσι.
Αν είχαν πέντε έξι βασικές αξίες, όπως αλληλεγγύη, συναδέλφωση, αγωνιστικότητα, αξιοπρέπεια, μαχητικότητα, αυτοθυσία, αυτοεκτίμηση, σύνεση και εγκράτεια. Και αν δεν είχαν κάποιες άλλες ιδιότητες, όπως, αφέλεια, ξεπούλημα συνείδησης, αρρωστημένο μικροαστισμό, άγνοια βασικών κανόνων λειτουργίας της «ελεύθερης» οικονομίας, ατομισμό, ανάγκη για κάθε λογής τσοπάνο, υποτακτικότητα και άλλα συμπτώματα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.
Το ενδιαφέρον με αυτούς τους συμπολίτες μας είναι ότι ενώ υποστηρίζουν με φανατισμό την ανάγκη να μην πληρώνουν αυτοί, τους ακριβοπληρωμένους εργαζόμενους του ΜΕΤΡΟ, κάνουν την κότα όταν τους επισημαίνεις ότι πληρώνουν με διάφορους τρόπους και επί δεκαετίες, εφοπλιστές, εργολάβους, καναλάρχες και μια δεκάδα λαμόγια, που του τρώνε τα λεφτά και το μέλλον. Αυτή την κλεψιά, την θεωρούν αυτονόητη, σχεδόν απαραίτητη!
Δεν με ενοχλούν αυτές οι απόψεις. Δεν με επηρεάζουν. Δεν με απασχολούν. Στους προβληματισμένους, συμπολίτες, συντρόφους, συναγωνιστές που με αγωνία ρωτάνε (ρωτάμε), πώς θα αλλάξουμε τα πράγματα με τέτοιες συμπεριφορές, τους απαντώ. ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΥΣ. Δεν τους χρειαζόμαστε. Ποτέ οι αλλαγές σε μια κοινωνία δεν έγιναν με την συμμετοχή του συνόλου. Ποτέ το 100% ενός λαού δεν συμμετείχε σε έναν δημιουργικό ξεσηκωμό. Σπάνια αυτός που βράζει στο ζουμί του βγήκε από την κατσαρόλα.
Τύποι, που  εμπιστεύονται τους Σαμαράδες, τους Βενιζέλους και τους Κουβέληδες, ενώ έχει αποδειχτεί περίτρανα ότι τους κοροϊδεύουν κατάμουτρα. Τύποι, που  αναζητούν τον καλύτερο έμπορο για να εξαγοραστούν. Τύποι που μηρυκάζουν παιδαριώδη επιχειρήματα των παραθύρων και λογοδοτούν στους Πρετεντέρηδες. Τύποι που συνηθίζουν τα σκατά και τα θεωρούν αναγκαίο όρο αξιοπρεπούς επιβίωσης, είναι ήδη καταδικασμένοι. Καταδικασμένοι να περιμένουν το ψίχουλο που θα τους πετάξει η Τρόικα εσωτερικού ή εξωτερικού. Καταδικασμένοι στον φόβο και την αγωνία. Καταδικασμένοι να καταναλώνουν μεταλλαγμένα προϊόντα και ιδέες. Είναι καταδικασμένοι, όχι από εμένα, ή άλλους. Είναι καταδικασμένοι από τους ίδιους τους εαυτούς τους, τις επιλογές τους, τον τρόπο σκέψης τους.
Θα προχωρήσουμε χωρίς αυτούς. Θα προχωρούσαμε έτσι κι αλλιώς χωρίς αυτούς. Το ξέραμε από την αρχή. Μάλλον το ήξεραν και αυτοί. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβεις. Φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού. Από τα κεφάλια.
Μερικά είναι στραμμένα πάνω και μερικά κάτω.

Καλά βελάσματα! .

ΥΓ1. Γνωρίζω ότι χαλάει την ηρεμία, που τόσο ανάγκη έχει ο τόπος… αλλά δυστυχώς πρέπει να μάθετε να κοιμόσαστε με φασαρία. Δεν θα ησυχάσουμε.
ΥΓ2. Και νιώθω ότι αυξάνονται αυτοί που δεν αρκούνται στην απλή φασαρία.

Θύμιος Κ.

Περί βίλας…

του Θυμιου Καλαμουκη, απο την Ελληνοφρενεια...

Είναι πολύ αστείο και διασκεδάζω αφάνταστα όταν  μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης θεωρεί τους προσαχθέντες και συλληφθέντες για την βίλα Αμαλία, παράνομους, ύποπτους, οπαδούς της ανομίας, εγκληματικά στοιχεία, κλπ. Και διασκεδάζω επειδή το ίδιο κομμάτι θεωρεί νόμιμους τον Σαμαρά, τον Παπανδρέου, τον Βενιζέλο, τον Παπακωνσταντίνου, όπως νόμιμους θεωρούσε στο πρόσφατο παρελθόν τον Γιάννο Παπαντωνίου και τον Άκη Τσοχατζόπουλο και άλλους τιτάνες της διαφάνειας και της χρηστής διοίκησης, που έχουν εκλεχθεί από «λαϊκές πλειοψηφίες».
Η σχεδόν 20χρονη δημοσιογραφική εμπειρία μου, μου έχει μάθει να ορίζω με διαφορετικό τρόπο από τον συνήθη,  έννοιες, όπως νομιμότητα, παρανομία, παραβατικότητα, περιθώριο, ενοχή. Στην δική μου λογική ένοχος δεν είναι ο 20χρονος, που αρπάζει την μολότοφ και την πετάει στην βιτρίνα της τράπεζας. Ένοχος είναι η τράπεζα. Και το λέω αυτό γνωρίζοντας ότι δεν βγαίνει κάτι με το σπάσιμο μιας βιτρίνας, γνωρίζοντας ότι μπορεί κάτω από την κουκούλα να υπάρχει παρακρατικός νεαρός, γνωρίζοντας ότι η κλεψιά των τραπεζών προς τους «πελάτες» τους, δεν θα σταματήσει ούτε με 1000 μολότοφ.
Τα λέω αυτά γνωρίζοντας ότι το πιο αποτελεσματικό όπλο, είναι ο συνειδητός και αποφασιστικός αγώνας, ο δύσκολος και επίμονος αγώνας, ο οποίος  ξεκινώντας από τα απλά και τετριμμένα (απεργίες συγκεντρώσεις), θα μετεξελιχτεί σε εξέγερση και ίσως κάποτε και επανάσταση, για να εγκαθιδρυθεί μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση από τράπεζες και άλλα ευαγή ιδρύματα…
Από την  εμπειρία μου επίσης έχω πειστεί, ότι όσο περισσότερο ακούω για «ανομία που πατάσσεται», τόσο κατανοώ ότι μια απίστευτη απάτη βρίσκεται σε εξέλιξη. Την ίδια ώρα που ο υπουργός Δένδιας, ανακοινώνει ότι συνέλαβε 1500 ύποπτα μπουκάλια! βρίσκεται σε εξέλιξη το μεγαλύτερο ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, το μεγαλύτερο πλιάτσικο των πηγών της χώρας και η πιο άγρια εξόντωση των εργαζομένων του τόπου.
Στην ομοιογένεια που επιχειρούν να επιβάλλουν, τα γνωστά κόμματα, τα γνωστά συμφέροντα και τα γνωστά κανάλια, πρέπει να υπάρχουν θύλακες αντίστασης, θύλακες αλληλεγγύης, θύλακες αγώνα. Χώροι λαϊκής συνάντησης, έκφρασης, δράσης και πολιτισμού. Κανένας τέτοιος χώρος δεν είναι ύποπτος. Σε κανέναν τέτοιο χώρο δεν γίνονται παράνομες πράξεις. Και αν ακόμη γίνονται, είναι υποδεέστερες και αριθμητικά ελάχιστες, σε σχέση με αυτές που διαπράττονται στα περίφημα σαλόνια της εξουσίας. Οι παράνομες πράξεις γεννιούνται και εκκολάπτονται άλλου. Σε άλλες βίλες.
Η αμφισβήτηση του υπάρχοντος πολιτικού πλαισίου, δεν έχει ένα χρώμα, μια κατεύθυνση. Ξεκινά από πολλές αφετηρίες, έχει ποικίλες στοχεύσεις  και μπορεί να φτάνει σε διαφορετικές αποστάσεις. Κάποιου η αμφισβήτηση φτάνει στην ρίζα, κάποιου στην επιφάνεια, κάποιου στην μέση. Αυτή η διαβάθμιση είναι ωραία αφορμή για συζήτηση, αναζήτηση τυχόν συγκλίσεων και κοινών πορειών. Αλλιώς ας πορεύονται χωριστά ή παράλληλα.
Υπάρχει χώρος για όλους. Και κυρίως δρόμος.

ΥΓ. Οι «ανομίες» των μελών της Βίλας, δεν θα μου σβήσουν από το κάδρο, την αγωνία τους και τον αγώνα τους, το πείσμα τους, το μεράκι τους, την άρνηση με άποψη όλων όσων σερβίρονται από κανάλια και διαύλους. Οι διαφορετικές από τις δικές μου, απόψεις τους, δεν θα μου κρύψουν το θάρρος τους να ανακαταλάβουν την βίλα, ξέροντας ότι θα συλληφθούν  από την αστυνομία και ξέροντας ότι θα περάσουν  την γνωστή ταλαιπωρία στην ΓΑΔΑ και θα υποστούν το σημάδεμα για μια ζωή…
Στην τόσο ήρεμη, νωθρή, αποχαυνωμένη  και προβλέψιμη Αθήνα της κρίσης, ήταν μια καλή αρχή για το δυσκολότερο έτος που μόλις ξεκίνησε.

Καλή λευτεριά στους συλληφθέντες και κυρίως στους αιχμαλώτους.
Θύμιος Κ.

Αν...

του Θυμιου Καλαμουκη απο την Ελληνοφρενεια...

Αν ήμουν Σαμαράς, θα χαιρόμουν που έχω έναν τόσο υπάκουο και φιλήσυχο λαό. Έναν λαό έτοιμο να θυσιαστεί για όποιο θέμα εγώ και οι συνεργάτες μου στα ΜΜΕ, του ζητήσουμε να θυσιαστεί. Θα χαιρόμουν που έχω τον πιο φοβισμένο και ευκολόπιστο λαό, της Ευρώπης.
Αν ήμουν Μέρκελ, θα χαιρόμουν, που έχω το πιο ήσυχο και πρόθυμο πειραματόζωο, έτοιμο να δοκιμάσει κάθε πείραμα, ακόμη και αν αποδεδειγμένα το πείραμα έχει αποτύχει δύο φορές, μέσα σε 2,5 χρόνια.  Θα χαιρόμουν που αυτό το πειραματόζωο νομίζει ότι θα παραμείνει στην Ευρωζώνη και ότι θα είναι ευτυχισμένο μόνο μέσα στην Ευρωζώνη. Θα χαιρόμουν γιατί αυτό το πειραματόζωο, δεν μου χαλάει τα σχέδια και την πιάτσα γιατί το πάθημά του θα το χρησιμοποιήσω ως μάθημα για τους υπόλοιπους.
Αν ήμουν Βενιζέλος, θα χαιρόμουνα που με τέτοιον λαό, τα αφεντικά μου, θα συνεχίσουν την κερδοφορία τους, στο διηνεκές.
Αν ήμουν Κουβέλης, θα χαιρόμουν μόνο και μόνο που κατάφερα να έχω τον Ψαριανό συνεργάτη. Θα χαιρόμουν που επί χρόνια τους είχα πείσει να με θεωρούν σοβαρό και έναν από τους πιο σοβαρούς πολιτικούς.
Αν ήμουν ΔΝΤ, θα χαιρόμουν που κατάφερα να κάψω με τις συνταγές μου ΚΑΙ έναν ευρωπαϊκό λαό, που μέχρι πρότινος είχε κάποιον τσαμπουκά, να τον αφυδατώσω και να τον τρομοκρατήσω, μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες μου.
Αν ήμουν τράπεζα, θα ευγνωμονούσα τον ελληνικό λαό, που μου εξασφαλίζει ανακεφαλαιοποίηση, 25 δισεκατομμυρίων,  για τα ταμεία μου, αναλαμβάνοντας αυτός  με τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά τους, την αποπληρωμή τους. Θα τον ευχαριστούσα γιατί κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει.
Αν ήμουν ΜΕΓΚΑ, θα χαιρόμουν που έχω μόνιμους αποχαυνωμένους θαμώνες και φανατικούς θεατές, αν και η παράσταση που ανεβάζω κάθε βράδυ, αλλά και το πρωί, είναι τόσο κακοπαιγμένη, και τόσο ίδια. Θα χαιρόμουν γιατί, ότι και να τους πω, δεν πρόκειται να ξεκολλήσουν το τηλεκοντρόλ από το χέρι και δεν πρόκειται να πάψουν να καταναλώνουν ότι αηδία τους πλασάρω. Ελληνική ή Τούρκικη.
Αν ήμουν εφοπλιστής, θα χαιρόμουν που πληρώνουν άλλοι φόρους για μένα, για να υπάρχει ο εθνικός μύθος της ελληνικής ναυτιλίας. Θα χαιρόμουν που με το 3^ο μνημόνιο αναμένεται να πληρώσω 80 εκατομμύρια φόρους και θα χαιρόμουν που δεν είμαι ανάπηρος γιατί θα έπρεπε να πληρώσω 82 εκατομμύρια φόρους. Πάντα σύμφωνα με το 3^ο μνημόνιο.
Αν ήμουν βιομήχανος, θα χαιρόμουν που η ζωή στην Ελλάδα είναι τόσο εύκολη και γίνεται ακόμη ευκολότερη από τον φτηνό και πρόθυμο λαό της. Που έχω και θα έχω εργαζόμενους υποταγμένους, φτηνούς, άτολμους, εύκολα διαχειρήσιμους, χωρίς συμβάσεις, ωράρια, υπερωρίες, δώρα, επιδόματα, αποζημιώσεις.

Επειδή όμως δεν είμαι τίποτα από όλα τα παραπάνω, θέλω να μην ξεχνάω και να μην αγνοώ, να μην μάθω να ανέχομαι, να μην συνηθίσω τον βούρκο τους, να μην τσιμπάω σε ανθρωπάκια με φτηνά λογύδρια, και ελπίζω σύντομα μαζί με πολλούς, να μετατρέψω το πείραμά τους σε παγκόσμιο εφιάλτη, στέλνοντάς τους στο διάολο.
Πάντα και για πάντα.

Θύμιος Κ.

Τωρα Τελος!...

Ελληνοφρένεια (ον δε νετ)...
Του Θυμιου Καλαμουκη...
Την καταστροφή, την εξαθλίωση, την εξόντωση του ελληνικού λαού, μπορεί να την αποτρέψει, να την σταματήσει ΤΩΡΑ, μόνο ο ίδιος ο ελληνικός λαός. Όχι με εκλογές. Με μεγάλη προσπάθεια, μαζικό αγώνα, οργανωμένο, πρωτότυπο, συντονισμένο, αποφασισμένο να επιβάλει ουσιαστικές λύσεις και όχι πειράματα και ημίμετρα.
Οι βασικές προϋποθέσεις υπάρχουν. Αγανάκτηση, οργή, εξαθλίωση, συνειδητοποίηση της κοροϊδίας, συνειδητοποίηση της αναποτελεσματικότητας των απανωτών πακέτων μέτρων. Υπάρχει μεγαλύτερη ωριμότητα, σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του ελληνικού λαού και έντονη αίσθηση αδικίας και δουλέματος. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, όμως όλα αυτά χρειάζονται κάποιον να τα οργανώσει, να τα συντονίσει, να εμπνεύσει το όποιο κίνημα, να κωδικοποιήσει τα αιτήματα, να σαλπίσει το εναρκτήριο λάκτισμα.
Και λέω δυστυχώς, διότι, μέχρι στιγμής, δεν φαίνεται κάποιος από τους υπάρχοντες φορείς να μπορεί να σηκώσει όλο αυτό το βάρος. Παρά τις καλές προθέσεις, παρά τις όποιες σωστές επεξεργασίες και επισημάνσεις, παρά τις ορθές προβλέψεις, από δυνάμεις της Αριστεράς, δεν φαίνεται στον ορίζοντα η δύναμη εκείνη που θα μετατρέψει την οργή σε δύναμη αποτροπής, θα συμπυκνώσει τα σκόρπια αιτήματα σε γροθιά επιβολής.
Θα πει κάποιος ότι ο κόσμος δεν είναι έτοιμος, πράγμα που σε μεγάλο βαθμό ισχύει. Αλλά για τι ακριβώς δεν είναι έτοιμος ο κόσμος; Για σοσιαλιστική επανάσταση, σίγουρα ναι. Δεν είναι έτοιμος. Για έξοδο από το ευρώ; Από ότι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, ούτε γι αυτό είναι έτοιμος. Είναι όμως έτοιμος για πολλά άλλα. Και όπως και να έχει, ούτε το 1940, (το γνωστό αγαπημένο παράδειγμα όλων μας)  ήταν έτοιμος να πάρει τα όπλα ενάντια στην ισχυρότερη πολεμική μηχανή της παγκόσμιας ιστορίας. Αλλά τα πήρε. Και με κίνδυνο της ζωής του, όχι με κίνδυνο του μισθού του… μεγαλούργησε.
Προχτές το πρωί, συνταξιούχοι εισέβαλαν στο Υπουργείο Υγείας, το κατέλαβαν για λίγη ώρα και πολύ καλά έκαναν (και λίγα έκαναν). Δεν ήταν πάνω από 400 άτομα, από δυνάμεις του ευρύτερου χώρου του ΚΚΕ. Οι εικόνες έκαναν τον γύρω του πλανήτη, και έπαιξαν και σε όλα τα βραδινά δελτία ειδήσεων των ελληνικών καναλιών. Δύο παρατηρήσεις, σχετικές και με τις παραπάνω απόψεις.
Πρώτον, έπρεπε να ήταν χιλιάδες οι συνταξιούχοι που κατέλαβαν το υπουργείο και μαζί τους στην διάρκεια της ημέρας να συνέδραμαν κατά χιλιάδες εργαζόμενοι από όλους τους κλάδους, αποδεικνύοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη τους. Είναι ανήκουστο να μην βρίσκει ο ανήμπορος και ο ηλικιωμένος βασικά φάρμακα, το 2012! Το ελληνικό κράτος στερεί βασικό δικαίωμα από πολίτες του. Είναι πρωτοφανής βία και κατά την γνώμη μου δικαιολογεί την όποια αντίδραση. Παρόλα αυτά ήταν μόνο 400, από τις συνήθεις δυνάμεις, που χρόνια τώρα με συνέπεια παλεύουν, ακόμη και αν τους αποκαλούν γραφικούς.
Δεύτερη παρατήρηση. Το ότι ήταν μόνο 400, δεν τους εμπόδισε να εκφράσουν με μαχητικό τρόπο, δίκαια αιτήματα, να φωνάξουν, να κάνουν σαματά, να σπάσουν πόρτες, να ανέβουν στους ορόφους και να αποκλείσουν το γραφείο υπουργού. Όλα αυτά έγιναν, χωρίς την μαζική συμμετοχή του υπόλοιπου κόσμου και χωρίς να είναι ώριμο το σύνολο, ή η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Έγινε όμως και ορθώς. Έγινε και έδωσε στίγμα, εντός και εκτός. Και το αποδέχτηκαν όλοι ως σωστό, γιατί, πολλές φορές δεν έχει σημασία η μαζικότητα, αλλά το δίκιο του αιτήματος και το γνήσιο της έκφρασής του. Δεν έχει σημασία πόσοι ήταν έξω από την πόρτα του υπουργείου, αλλά πόσοι από αυτούς που έλειπαν, συμφωνούσαν με αυτά που έκαναν αυτοί που ήταν εκεί. Μπορεί να μπούκαραν 400, αλλά είμαι σίγουρος, συμφωνούσαν με την πράξη εκατομμύρια ελλήνων.
Το παράδειγμα αυτό απαντά στους αρχικούς συλλογισμούς. Πέρα από τις σωστές στρατηγικές και τα οράματά για μια άλλη δίκαια κοινωνία. (Επίκαιρα όσο ποτέ), υπάρχει ανάγκη για μάχη ΤΩΡΑ, για αγώνα ΤΩΡΑ, για αποτελέσματα ΤΩΡΑ. Όχι όταν γίνουν εκλογές… Το σήμερα βάζει επιτακτικά θέματα, που δεν μπορεί κανείς σώφρων αριστερός, κανένας συνεπής αγωνιστής να παραγνωρίσει.
-Η οργάνωση ενός μαζικού δικτύου αλληλεγγύης, προς τους εξαθλιωμένους συμπολίτες μας, με συσσίτια, γιατρούς, δασκάλους, πολιτισμό, συναισθηματική και ψυχολογική στήριξη, μπορεί να είναι ένας πρώτος τομέας δράσης.
-Ένα μεγάλο αντιφασιστικό μέτωπο, με απαντήσεις στο ιδεολογικό πεδίο αλλά ίσως και με ομάδες κρούσης, μπορεί να είναι ένα δεύτερο πλαίσιο δράσεων.
-Και η οργάνωση σειράς πολύμορφων αγώνων, δράσεων, μαχών για να μην περάσει ούτε μισό μέτρο από αυτά που ετοιμάζουν οι Ευρωπαίοι λύκοι και εκτελεί ο Σαμαράς και η υπόδουλη  παρέα του, μπορεί και πρέπει να είναι ο τρίτος πόλος δράσεων.
Δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι έτοιμο μεγάλο μέρος του λαού για αυτές τις δράσεις. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην ανταποκριθεί, όταν γίνει ένα γνήσιο, μαζικό κάλεσμα, για  επιβίωση και καλύτερη ζωή.
 Έχουμε ήδη αργήσει.

Θύμιος  Κ.

Έτσι όπως πρέπει....

Ελληνοφρένεια... 

Όσο δυσκολεύουν τα πράγματα τόσο πιο μόνοι μένουμε. Ίσως να θέλουν να μας δείξουν όλοι αυτοί που, τον τελευταίο καιρό, έφυγαν ότι μπορούμε και χωρίς αυτούς. Ίσως να θέλουν να δουν, να τσεκάρουν, αν μπορούμε και μόνοι μας.
Αν το καλοσκεφτεί κανείς δεν έχουμε και πολλά στηρίγματα πια. Μένουμε μόνοι, να αναμετρηθούμε καταρχήν με τον εαυτό μας, αυτό το «ανίκητο εμείς» και κατά δεύτερον να αναμετρηθούμε με όσους μας θέλουν, χυλό. Ποσοστά κομμάτων, χαζοχαρούμενους  καταναλωτές, άβουλους χρήστες, στατιστικούς δείκτες.
Υπήρχε εποχή που την Ελλάδα τράνταζε  ο ζωντανός ήχος, του Χατζιδάκι, του Ελύτη, του Ρίτσου, του Βάρναλη, του Τσαρούχη, του Τσιτσάνη, του Μπιθικώτση, του Λοΐζου, του Γκάτσου, του Β. Ραφαηλίδη, της Μ. Δημητριάδη, του  Κουν, του Ξυλούρη, του Βέγγου, του Κατράκη, του Καζαντζίδη, της Μπέλλου, του Θ. Αγγελόπουλου, του Άκη Πάνου, του Καμπανέλη…
Ήταν η εποχή που όλοι αυτοί δονούσαν τον κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδα, αλλά ήταν και η εποχή που ο κάθε Έλληνας ή κάθε Ελληνίδα δονούσε όλους αυτούς. Γιατί λειτούργησε αυτή η μοναδική σχέση καλλιτέχνη και λαού. Γιατί ο ένας τροφοδοτούσε τον άλλον, με μεγαλειώδη μηνύματα και αξίες. Ιδέες και πρότυπα. Καύσιμο και σπινθήρα, σε μια Ελλάδα που ήθελε να γίνει καλύτερη, κόντρα στη σαπίλα και την φτήνια.
Γιατί ο μέγας τροφοδότης ο λαός, γέμιζε τους δρόμους με ιδανικά και αιτήματα, αλλά γέμιζε και τις παρτιτούρες, τα τετράδια, τα βιβλία και τα φιλμ, γέμιζε το έργο, την έμπνευση και την ματιά όλων αυτών, που τα επέστρεφαν σε όλους μας εμπλουτισμένα.
Μένουμε μόνοι μας, όσο περνάει ο καιρός, χωρίς να αναπληρώνεται κανένα κενό. Ίσως γιατί σαν λαός, ξεχάσαμε να  στεκόμαστε ψηλά. Ίσως γιατί νομίζουμε ότι μπορούμε χωρίς στηρίγματα. Ίσως γιατί κουραστήκαμε.  Ίσως γιατί νομίσαμε, νομίζουμε  ακόμη, ότι μπορεί να γίνει αλλιώς.
Χάνουμε τους ισχυρούς πολλαπλασιαστές της δύναμής μας, της φωνής μας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι χάνουμε την δύναμη και την φωνή μας. Θα βρει τρόπους να πολλαπλασιαστεί να δυναμώσει να γίνει ένα με το μέταλλο του Μπιθικώτση, το Λα του Μητροπάνου, το αστείο Ρο του Χατζιδάκι, την ορμή του Κατράκη, το Άξιον Εστί του Ελύτη, το Μεγάλο Τσίρκο του Καμπανέλη, το λυγμό του Καζαντζίδη, το πάθος της Δημητριάδη και τον Επιτάφιο του Ρίτσου.
Όταν ο λαός κατέβαινε στους δρόμους για δίκιο, δημοκρατία, ελευθερία και δικαιοσύνη, όλοι αυτοί ήταν δίπλα μας. Όσο περιμένουμε στα σπίτια και στα γραφεία, όλοι αυτοί φεύγουν, ένας ένας.
Το αντάμωμα είναι θέμα χρόνου. Θα τους ξαναβρούμε εκεί που τους βρίσκουμε πάντα. Και επειδή όλοι αυτοί είναι μακριά, θα κάνουμε εμείς την αρχή, που είμαστε δίπλα. Έτσι όπως ξέρουμε. Έτσι όπως μας έμαθαν. Έτσι όπως γίνεται πάντα.
Έτσι όπως πρέπει.

Καλή αντάμωση.
Θύμιος Κ.

Ψηφίζω Βαγγέλη...

Του Θυμιου Καλαμουκη απο την Ελληνοφρένεια ...
Ψηφίζω Βενιζέλο…

…γιατί δεν μπορώ να φανταστω οτι το ΠΑΣΟΚ θα έχει πρόεδρο που θα λέει αλήθειες.

γιατί έσωσε τις ξένες τράπεζες και τις ντόπιες. Έκανε δηλαδή κάτι που δεν μπόρεσαν να κάνουν οι ίδιες οι τράπεζες.

γιατί τον στηρίζει το Μέγκα.

γιατί τον στηρίζει και η υπόλοιπη διαπλοκή.

γιατί συμμετέχει σε δοτή κυβέρνηση.

γιατί είναι τόσο σοσιαλιστής όσο και η Δέσποινα Βανδή.

γιατί έχει πάθος, για κάτι κακό.

γιατί πρέπει κάποια στιγμή ο αδίστακτος και ο θρασύς να επιβραβεύεται.

γιατί είναι συνταγματολόγος, όπως ο Προκόπης Παυλόπουλος.

γιατί τώρα που αυτοί αρχίζουνε, εμείς έχουμε τελειώσει.

γιατί ουσιαστικά αυτοί τελειώνουνε και εμείς αρχίζουμε (μάλλον).

γιατί τον γλείφουν καθημερινά οι σπουδαιότεροι γλείφτες του ΠΑΣΟΚ.

γιατί  έχει γεννηθεί στις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης. Δεν μπορώ καθόλου τις ανατολικές συνοικίες.

γιατί σήκωσε στους ώμους του το βάρος της σωτηρίας της Ευρωζώνης, όταν κανείς δεν αναλάμβανε, να το κάνει, κατακρεουργώντας αισχρά τους Έλληνες.

γιατί είναι ευφυής, όπως λέει ο Μανώλης Καψής.

γιατί είναι ΠΑΣΟΚ, το χειρότερο ΠΑΣΟΚ.

γιατί κατά βάθος ζηλεύω την ευκολία που έχει να λέει αρλουμπαρίες.

γιατί έβαλε τους περισσότερους και σκληρότερους φόρους. Και αυτό μέσα σε 7 μήνες. Μόνο!

γιατί μπορεί να αντέχει τον εαυτό του.

γιατί καμία προεδρία δεν είναι ντροπή.

γιατί ξεκαρδίζεται όταν λέει οτι ακόμη δεν γίναμε Εσθονία, αλλά θα γίνουμε.

γιατί δεν ντρέπεται.

γιατί, αυτά τα γιατί δεν έχουν νόημα.

Φανατικός οπαδός,

Θύμιος Κ.

Πασοκος γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Ελληνοφρένεια, Του Θυμιου Καλαμουκη...

Πασόκος γεννιέσαι ή γίνεσαι; Ήταν το βασανιστικό ερώτημα που με ταλαιπώρησε το σαββατοκύριακο που μας πέρασε, παρακολουθώντας τις «εργασίες της συνδιάσκεψής» τους, που παρεμπιπτόντως πρέπει να λέγονται «αεργίες της συνδιάσκεψης», με το σκεπτικό ότι συμμετέχουν τεμπέληδες σε μια αργόσχολη διαδικασία.

Τα ερωτήματα αυξάνονταν όταν η κάμερα έκανε κοντινά, στα πρόσωπα των στελεχών από κάτω. Οι άνθρωποι αυτοί, τι μπορεί να πίστευαν, να ήλπιζαν, για τι ακριβώς αγωνιζόντουσαν; (η λέξη αγώνας πάντα παίζει στο ΠΑΣΟΚ). Με δεδομένο ότι στην ταμπέλα του κινήματος, αναγράφεται η λέξη Σοσιαλισμός, έχουν αναρωτηθεί ποτέ, αυτοί οι ανώνυμοι του εθνικού συμβουλίου, πότε ήταν η τελευταία φορά που το ΠΑΣΟΚ, πήρε μια σοσιαλιστική απόφαση; Πότε τα τελευταία, δύο χρόνια εφάρμοσε μια φιλολαϊκή πολιτική; Πότε εφάρμοσε μια πολιτική κατά αυτών που έχουν τα πολλά;

Μια απάντηση πειστική σε αυτά τα ερωτήματα, μπορεί να είναι η εξής: Δεν τους ενδιαφέρει τίποτα, δεν έχουν τέτοιο κριτήριο, αφυδατωμένα στελέχη είναι, ενός κρατικού μηχανισμού, βολεμένα, αδίστακτοι πολλοί από αυτούς, διπλοθεσίτες, με διορισμένο όλο τους το σόι, με σπίτια αυτοκίνητα, καταθέσεις. Αδιάφοροι για το πραγματικό νόημα της πολιτικής, χωρίς ιδεολογία, αξίες και αρχές, παρά μόνο αυτή του, «ότι φάμε και ότι πιούμε», θρέφονται μόνο με εξουσία και τίποτε άλλο.

Σίγουρα υπάρχουν πολλοί τέτοιοι. Πάρα πολλοί. Ποιος δεν έχει συναντήσει, τέτοιους στα 30 χρόνια της κυβερνητικής  -με διαλλείματα- λαμπρής κυβερνητικής πορείας και προσφοράς στον τόπο...;

Σίγουρα εκεί μέσα θα υπήρχαν και κάποιοι, ελάχιστοι, ιδεολόγοι, που πιστεύουν στον σοσιαλιστικό χαρακτήρα του κινήματος. Εκτός από τα θερμά περαστικά, θα ήθελα πραγματικά να διάβαζα, τις ατομικές ιατρικές γνωματεύσεις ψυχιάτρων και ψυχολόγων για το φαινόμενο αυτό. Αυτά για τους από κάτω.

Για τα κορυφαία στελέχη, απορίες δεν είχα, αυτό το σαββατοκύριακο, όπως δεν είχα ποτέ. Γιατί είμαι βαθύτατα πεισμένος, ότι είναι αδίστακτοι απατεώνες, που έχουν κάνει μεγάλο κακό.
Οι παλαιότεροι, (από το 1981) έκαναν κακό στην συνείδηση των ελλήνων. Με την λογική της αρπαχτής, της ευκολίας και της πασοκικής μαγκιάς, έπεσαν  πάνω σε έναν λαό με αρχές και φιλότιμο και τον έκαναν ουρακοτάγκο της κατανάλωσης, γλείφτη των κατουρημένων ποδιών τους,  ξεσαλωμένο νεόπλουτο, χωρίς γούστο και μέτρο.Οι νεότεροι έκαναν κακό στην ζωή των Ελλήνων, με τις οικονομικές ιδέες τους, τις αποτυχημένες συνταγές τους, με τα καταστροφικά μνημόνια, της τρόικα και τη δουλοπρέπεια προς τα αφεντικά τους.

 Η γνώμη μου για τους κορυφαίους, όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά εδραιώθηκε για τα καλά, μέσα μου. Μας πλάσαραν, το γνωστό σύστημα εξουσίας τους, με προβλέψιμες φράσεις, το γνωστό απεχθές στυλ. Σοσιαλιστικές αρλουμπαρίες, σε  διαπλεκόμενο περιτύλιγμα, με βρώμικο παρελθόν και ξεπουλημένο μέλλον.
Η απορία μου, τελικά, δεν λύθηκε, ούτε αυτό το Σαββατοκύριακο. Οι Πασόκοι γεννιούνται ή γίνονται; Μάλλον συμβαίνουν και τα δύο. Κάποιοι γίνονται… όταν πρέπει για να έχει ο κρατικός μηχανισμός χρήσιμα λαμόγια και κάποιοι γεννιούνται…

Για την πρώτη κατηγορία δεν έχω απορίες, άλλωστε τέτοιους έχει και η ΝΔ. Για την δεύτερη, έχω. Για αυτούς που γεννιούνται. Πως γεννιούνται οι Πασόκοι; Τους φέρνει ο πελαργός; Τους φέρνει ο Βοριάς; Φυτρώνουν από τη Γή, όπως οι πατάτες;

Πάντα ρωτούσα τους μεγαλύτερους και κανείς δεν μου έλεγε, ώσπου όταν μεγάλωσα συνειδητοποίησα. Είναι προϊόν συνουσίας. Τρελής συνουσίας.

Θύμιος Κ.

Οι νονοί ...

Ελληνοφρένεια (ον δε νετ)...
Ευρώ ή δραχμή; Εντός σκληρού πυρήνα Ευρώπης ή εκτός; Καπιταλισμός η κομμουνισμός; Δύση ή ανατολή; Θυσίες με φτώχεια ή θυσίες με εξαθλίωση; Είναι μερικά από τα διλλήματα που θα τεθούν, έχουν ήδη αρχίσει να τίθενται, στους Έλληνες πολίτες ενόψει των εκλογών που θα γίνουν τέλος Απρίλη (μάλλον).

Διαβάζοντας τις κυριακάτικες εφημερίδες διακρίνεις αυτόν τον πανικό των γνωστών βολεμένων αρθογράφων. Διακρίνεις ταυτόχρονα και την προσπάθεια που κάνουν να πείσουν ότι ο μόνος δρόμος για τους Έλληνες και την Ελλάδα είναι η Ευρώπη. Οτιδήποτε άλλο είναι περιπέτεια. Το ότι, ο τωρινός δρόμος που είναι επίσης δρόμος της Ευρώπης είναι περιπέτεια για τους πολλούς και μάλιστα τραγική περιπέτεια χωρίς τέλος, δεν απασχολεί τις πένες του καθεστώτος.

Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι τελειώνοντας την ανάγνωση των βασικών εφημερίδων, νιώθεις ότι έχεις ένα πιστόλι στον κρόταφο, ένα μαχαίρι στο λαιμό και μια θηλιά μαζί, για να αποφασίσεις…. Όχι με κριτήριο το πώς είναι η ζωή σου, η καθημερινότητά σου, η ψυχολογία σου και η γενικότερη κατάστασή σου. Αλλά σε καλούν να αποφασίσεις με βάση ένα περίπου μέλλον, μια περίπου καλή οικονομική κατάσταση και μια ανάπτυξη περίπου. Σε καλούν να διαλέξεις μεταξύ αυτών των δυνάμεων που έφεραν την χώρα σε αυτό το αίσχος, λέγοντας ότι «έχουν πια την εμπειρία να διαχειριστούν τη νέα κατάσταση»!!! Σε καλούν τέλος, οι γραφιάδες του καθεστώτος, να αποφασίσεις με ψυχραιμία, σύνεση, ιστορική συνείδηση, γνώση και λογική, όταν όλα τα παραπάνω απουσίαζαν πάντα από τις ηγεσίες και τις οικονομικές και δημοσιογραφικές ελίτ αυτού του τόπου.

Ζητάνε από τον Έλληνα ψηφοφόρο, καταρχήν να είναι ηλίθιος και να αποσυνδέσει όσα ζει από την ψήφο του, λέγοντας ταυτόχρονα, οι ανόητοι, ότι αυτή η ψήφος πρέπει αν είναι η μόνη τιμωρία και αντίδραση για όσα ζει!

Ζητάνε από τον Έλληνα ψηφοφόρο, να προσανατολίσει και να εγκλωβίσει την σκέψη του σε 2 – 3 διλλήματα, απορρίπτοντας, όλα τα υπόλοιπα. Πχ, του ζητάνε να αποφασίσει μεταξύ ευρώ ή δραχμής, αποκλείοντας το ενδεχόμενο να έχει απορριπτική γνώμη και για τα δύο. Να έχει δηλαδή γνώμη για την συνολική οικονομική κατεύθυνση. Έχει σημασία τι νόμισμα θα έχεις, αν στην τσέπη σου μπαίνουν ελάχιστα; Αν δεν φτάνουν για τα βασικά; Αν χρεώνεσαι συνεχώς για να καλύψεις προηγούμενα χρέη;

Δεν ξέρω πως θα ψηφίσουν οι Έλληνες, όταν έρθει η ώρα η καλή. Ξέρω όμως βλέποντας το γενικότερο κλίμα, ότι θα τεθούν τα μεγαλύτερα, καθαρότερα διλλήματα που έχουν τεθεί ποτέ. Θα εξαπολυθεί η μεγαλύτερη εκστρατεία τρόμου και απειλών. Θα παιχτούν τα μεγαλύτερα παιχνίδια. Θα εξαγοραστούν συνειδήσεις και ειδήσεις.
Οι δυνάμεις του καθεστώτος δηλαδή, θα αναγκαστούν να κάνουν φανερά και ξεδιάντροπα, αυτό που κάνουν χρόνια τώρα συγκαλυμμένα. Να φοβίσουν και να εκβιάσουν. Ότι κάνει κάθε μαφία, δηλαδή.

Καλές αντοχές.

Θύμιος Κ.

προστίματα...

Ελληνοφρένεια (ον δε νετ)
Το σημερινό σημείωμα αφορά το σκεπτικό της απόφασης του ΕΣΡ, για χαρακτηρισμούς που έγιναν από την ραδιοφωνική εκπομπή της 28ης Σεπτεμβρίου του 2011. (υπάρχει σε διπλανή στήλη). Και αναγκαζόμαστε να το κάνουμε, γιατί διαπιστώνουμε ότι εκτός από όλα τα άλλα, έχει χαθεί και η στοιχειώδης κοινή λογική, που ψιλουπήρχε σε φορείς της πολιτείας.

Οι χαρακτηρισμοί που «τιμωρεί», το ΕΣΡ και χαρακτηρίζει «απαράδεκτους», είναι πολιτικοί χαρακτηρισμοί. Χρειάζεται η βασική δημοσιογραφική επάρκεια, γνώση της πολιτικής ζωής και της ιστορίας, για να αντιληφθεί κάποιος ότι όταν ένας χαρακτηρισμός είναι πολιτικός, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με κατασταλτικά μέτρα, με χρηματικές καμπάνες. Γιατί αν συνέβαινε αυτό, τότε όλοι θα έπρεπε να είναι φυλακή, από δημοσιογράφους μέχρι πολιτικούς. Τότε κανείς δεν θα έπρεπε να σχολιάζει κανέναν. Ακόμη και «χαλαρές», φράσεις, όπως «αναποτελεσματική κυβέρνηση», θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακραίες και να τιμωρηθούν, επειδή έτσι θεώρησε κάποιο όργανο.

Δεν μπορεί να θεωρούνται οι λέξεις, «δωσίλογοι», «υποτελείς» και «μειοδότες» απαράδεκτες, όταν σήμερα πια μπορεί να τεκμηριωθεί (το λένε και οι ίδιοι) ότι μια κυβέρνηση, πρόδωσε τον λαό της και κατέστρεψε τον τόπο. Όταν λειτούργησε κατά παράβαση του Συντάγματος. Όταν δεν ψήφισε το πρώτο μνημόνιο με ευρεία πλειοψηφία, όπως όφειλε. Όταν έφερε το ΔΝΤ, στην χώρα. Όταν δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμη αν μαγείρεψε τα στοιχεία της Στατιστικής. Όταν απέτυχε όλο το πρόγραμμα της και έφερε περισσότερη φτώχεια και εξαθλίωση…

Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, δίνονται καθημερινά, από τον καθένα. Δίνονται από τους ίδιους τους «ενόχους», με τις συγνώμες τους και τις γελοίες μετάνοιές τους. Δίνονται από την πολιτική αντιπαράθεση, από την δημοσιογραφική καταγραφή και έρευνα. Δίνονται τέλος και θα δοθούν από τον ιστορικό και τον λαό.

Σίγουρα ο Γιώργος Παπανδρέου θεωρεί την κυβέρνησή του άκρως πατριωτική. Υπάρχουν όμως και άλλοι που την θεωρούμε άκρως εχθρική. Το ΕΣΡ, με την στάση του παίρνει θέση υπέρ της πρώτης άποψης και κατά της δεύτερης. Παίρνει όμως θέση για κάτι που δεν είναι αρμόδιο. Διότι τα μέλη του δεν είναι εκεί, για να εμπλέκονται σε άλυτα ακόμη, φλέγοντα πολιτικά ζητήματα. Πόσο μάλλον να επιβάλλουν και χρηματικά πρόστιμα, που δημιουργούν και άλλες επιπτώσεις.

Το αν ισχύουν όλα αυτά ή όχι, είναι θέμα δικαστηρίου, έρευνας ιστορικής και δημοσιογραφικής, και προσωπικής αντίληψης του καθενός. Δεν είναι πάντως θέμα ενός οργάνου που αποφασίζει για τους προσδιορισμούς και τους χαρακτηρισμούς όταν δεν έχει αποφασιστεί, ούτε μπορεί να αποφασιστεί η ουσία των πράξεων για τους οποίους εκφράστηκαν οι χαρακτηρισμοί.

Όπως προσέξατε δεν μένουμε σε παρατηρήσεις του τύπου, δεν είναι νομιμοποιημένο όργανο γιατί έχει λήξει η θητεία του, είναι 7-8 άτομα, είναι υπηρέτες συμφερόντων και κομμάτων, είναι λογοκριτές κλπ κλπ. Και αυτό γιατί αυτά είναι σημαντικά αλλά είναι δευτερεύοντα. Το πρωτεύον είναι η απόπειρα τρομοκράτησης και μέσα από το ΕΣΡ. Πάταξης των αντίθετων γνωμών και μέσα από το ΕΣΡ. Εξόντωσης της άλλης φωνής και σκέψης και μέσα από το ΕΣΡ.
Περιττό να αναφέρουμε, ότι χαρήκαμε για άλλη μια φορά που μας δόθηκε η ευκαιρία να ξαναδιαβάσουμε όλοι το συγκεκριμένο κείμενο. Ισχύει 1000%. Το αναγνωρίζει όποιος δεν έχει χάσει τη λογική του. Όποιος δεν είναι βολεμένος και όποιος αγανακτεί με αυτά που πάνε να του επιβάλλουν οι κατοχικές δυνάμεις.

Ευχαριστούμε όλους σας για την κοινή αντίληψη που διαθέτουμε. Είμαστε πολλοί. Είμαστε πιο πολλοί!

Θύμιος Κ.

Είμαστε όλοι…

Ελληνοφρένεια (ον δε νετ)..
του Θυμιου Καλαμουκη
Ως Έλλην, ως καθαρόαιμος Έλλην, ως Έλλην που τα τελευταία 20 χρόνια αντιδρώ ενεργά, σε κάθε τι στραβό, και κυρίως ως Έλλην που αντιδρώ και αγανακτώ συστηματικά, τα τελευταία 2 χρόνια, ευχαριστώ πολύ τους ευρωπαίους και αμερικάνους που μου συμπαραστάθηκαν, χτές και προχτές. Ευχαριστώ πολύ, αλλά ως εδώ.

Είναι πολύ χρήσιμη η εκδήλωση και έκφραση αλληλεγγύης προς όλους εμάς, αλλά εμένα προσωπικά δεν μου φτάνει. Δεν μου αρκεί μια συγκέντρωση με συρτάκι και ελληνικές σημαίες, στις κεντρικές πλατείες, με το απλοϊκό σύνθημα «είμαστε όλοι έλληνες». Και δεν μου φτάνει, όχι επειδή είμαι αχάριστος, ή αγνώμονας, όπως θα έλεγε ο Κίμων Κουλούρης, αλλά επειδή νομίζω ότι αυτή δεν είναι πραγματική αλληλεγγύη.

Διότι το αίτημα και το σύνθημα μιας εκδήλωσης, δεν μπορεί να είναι ότι, όλοι θα γίνουμε σαν τον αδύναμο, ότι όλοι νιώθουμε και συμπονούμε τον αδύναμο. Το σύνθημα θα έπρεπε να είναι ότι δεν πρέπει να είναι κανείς μας, αδύναμος.

Το σύνθημα και το αίτημα, από την πλευρά των ευρωπαίων, θα έπρεπε να είναι, να σταματήσουν οι επιλογές και οι πολιτικές που κάνουν αδύναμο τον Έλληνα, τον Πορτογάλο, τον Ιρλανδό, τον Ισλανδό…

Το σύνθημα και το αίτημα, θα έπρεπε να είναι δικαιοσύνη, ισότητα, ίσες ευκαιρίες, αξιοπρεπείς μισθοί, εξαφάνιση της ανεργίας και της αδικίας. Εξαφάνιση των αστέγων, παντού στην Ευρώπη και στην Αμερική.

Το σύνθημα και το αίτημα θα έπρεπε να είναι, εξαφάνιση των αδηφάγων τραπεζών, των αχόρταγων επιχειρηματικών ομίλων, των ανθρωποφάγων μηχανισμών, που μπροστά στο κέρδος κατασπαράζουν υπάρξεις και αξιοπρέπειες. Εσχάτως και ζωές.

Δεν θα ξαφνιαστώ αν μάθω πως ανάμεσα σε αυτούς που φώναζαν, ότι «είμαστε όλοι έλληνες», ήταν και κάποιος τραπεζίτης με ενοχές, ή κάποιο αδίστακτο μεγαλοστέλεχος με τύψεις. Είναι τέτοιο το αίτημα άλλωστε που μπορεί να συσπειρώσει από τον Πάπα της Ρώμης, μέχρι τον έμπορο ναρκωτικών, από τον Ρομπάι, μέχρι τον άστεγο της γέφυρας στον Σηκουάνα.

Ως Έλλην, διωκόμενος, έγκλειστος σε μια πολιτική και οικονομική φυλακή, δεν θέλω επισκεπτήρια από φίλους και συγγενείς. Θέλω ελευθερία, γιατί ξέρω βαθειά μέσα μου πως είμαι άδικα φυλακισμένος. Και το ξέρουν όλοι. Και αυτοί που μου συμπαραστέκονται και κυρίως αυτοί που με φυλάκισαν.

Δεν αντέχω άλλο τις ξενέρωτες αντιδράσεις, τις επίπεδες σκέψεις και τις επιφανειακές εκδηλώσεις. Δεν αντέχω άλλο αυτή τη χαλαρότητα στα ανθρώπινα αντανακλαστικά. Τα αποτελέσματα που ζούμε σήμερα, έχουν αιτίες που τα δημιούργησαν. Είναι συγκεκριμένες επιλογές, συγκεκριμένος τρόπος οικονομικής και κοινωνικής «ανάπτυξης», που είναι στη φύση του ΑΔΙΚΟΣ. Γεννά ανισότητα, εκμετάλλευση, αδικία, φτώχεια και εξαθλίωση. Κυρίως στην εποχή της κρίσης, αλλά και πρίν.

Γι αυτά διαδηλώστε. Αυτά είναι αιτήματα και στόχοι, για πάλη και σύγκρουση. Πανευρωπαϊκή και παγκόσμια.

Αγωνιστείτε εσείς γι αυτά από εκεί, εμείς από εδώ, χωρίς να χρειάζεται να αλλάξουμε εθνικότητες. Μπορούμε ο καθένας από το σπίτι του, την χώρα του. Αυτό που θα μας ενώσει, πραγματικά, θα είναι ο ίδιος στόχος.

Θύμιος Κ.

Κάποιος φταίω ...

Ελληνοφρένεια...
Φταίει ο καιρός, φταίει ο Χατζηπετρής, φταίει η μοίρα μας, φταίνε όλοι.
Δικαιολογίες οργισμένων και αγανακτισμένων πολιτών, για αυτά που δεν κάνουμε, και για όσα πρέπει να κάνουμε. Πόσες φορές τα τελευταία δυο χρόνια δεν έχουμε ακούσει ή πει, την εξής φράση: «Τόσα μας κάνουν οι αλήτες και εμείς εκεί… πρόβατα. Μα δεν θα ξεσηκωθούμε, επιτέλους;»
Η απάντηση είναι, όχι με αυτά τα μυαλά. Με άλλα μυαλά ναι.
Κάποια στιγμή θα πρέπει, για την δική μας απραξία και ατολμία, να πάψουμε να αναζητούμε, ευθύνες, από κόμματα, ηγεσίες, συνδικαλιστές, που είναι δηλωμένοι κατά του μνημονίου. Να πάψουμε να αναζητούμε ευθύνες από άλλους… γενικώς.
Λαός που περιμένει, κάποιος άλλος να του πει, πότε και πως θα σωθεί… δεν σώζεται με τίποτα.
Λαός που ψάχνει συνεχώς αφορμές, θα καταντήσει ο ίδιος αφορμή για γέλια.
Λαός που περιμένει την κατάλληλη στιγμή, θα γίνει ακατάλληλος.
Λαός που νομίζει ότι θα την βγάλει σχετικά καθαρή, την βγάζει σχετικά βρώμικα.
Λαός που δεν πάλεψε με τις ψευδαισθήσεις του, δεν μπορεί να παλέψει με τίποτε άλλο.
Έχω κουραστεί να ακούω, αγανακτισμένους, οργισμένους, έτοιμους για όλα, ετοιμοπόλεμους και αποφασισμένους. Και έχω κουραστεί να μετράω σχεδόν τους ίδιους, στις ίδιες μορφές κινητοποιήσεων. Έχω κουραστεί από την μονοτονία των δικαιολογιών…
Ξέρω δεν είναι εύκολο. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Η κινητοποίηση του κόσμου, είναι μονόδρομος. Φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, επειδή δεν σταθήκαμε όρθιοι, τα τελευταία δύο χρόνια. Μας βούλιαξαν και βουλιάξαμε. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Όλοι μιλούν, αποφασίζουν και πράττουν στο όνομα του ελληνικού λαού. Βυσσοδομούν, επάνω του. Αν δεν μπορούμε να «κάνουμε επανάσταση», τουλάχιστον ας «κάνουμε σοβαρότητα».
Ας σκεφτούμε περισσότερο, ας συνειδητοποιήσουμε περισσότερο, ας ξεφοβηθούμε περισσότερο, ας ξεμπλοκάρουμε περισσότερο. Ας τολμήσουμε.

ΥΓ. Όλα τα παραπάνω μπορεί να μην ισχύουν, αν με πείσει κάποιος, ότι όλη αυτή η «καρτερία», είναι για να γίνει ακόμη μεγαλύτερη και πιο ηχηρή η έκρηξη… Οπότε, πάσο. Αλλά πείτε το μας, για να χαλαρώσουμε.

Θύμιος Κ.

Άντε και στον Διάολο...

του Θυμιου Καλαμουκη απο την Ελληνοφρένεια (ον δε νετ)...
«Έρχεται η Τρόικα και ρωτά: Γιατί έχετε κατώτατο μισθό υψηλότερο κατά 150 ευρώ από την Ισπανία που είναι πλουσιότερη χώρα;». Αναρωτιόταν ο πάντα χαμογελαστός και χαρούμενος κυβερνητικός εκπρόσωπος Παντελής Καψής, από το πρωινό του Μέγκα, συμπληρώνοντας, «Και τότε τι τους απαντάς;»

Και τότε αν απαντήσεις το έχασες το παιχνίδι. Γιατί το πρόβλημα εδώ δεν είναι η απάντηση αλλά η ερώτηση. Από την στιγμή που θα δεχτείς, σαν χώρα και σαν ηγεσία, να συγκρίνεις τους μισθούς των εργαζομένων σου, με τους μισθούς άλλων χωρών, τότε ακολουθεί μονόδρομος, προς τον γκρεμό. Μονόδρομος κατακρεούργησης των έτσι κι αλλιώς εξευτελιστικών μισθών.

Φαντάζομαι η τρόικα θα θέτει το ίδιο ερώτημα και σε άλλες χώρες και θα κάνει παρόμοιες συγκρίσεις. «Γιατί έχετε κατώτατο μισθό υψηλότερο κατά 350 ευρώ από την Βουλγαρία;», θα μπορούσε να ρωτήσει την Πορτογαλία, ή «Γιατί έχετε κατώτατο μισθό, υψηλότερο κατά 450 ευρώ από την Λετονία», θα μπορούσε να ρωτήσει την Ιταλία…

Και η θέση αυτής της ερώτησης δεν θα τελειώσει ποτέ, παρά μόνο αν οι μισθοί μηδενιστούν και στην τελευταία από τις χώρες που δραστηριοποιείται η Τρόικα. Όσο το ζητούμενό τους, είναι η ανταγωνιστικότητα και όσο ανταγωνιστικότητα σημαίνει κυρίως μειώσεις μισθών, τότε το ίδιο ερώτημα θα τίθεται πάντα σε έκπληκτους και έτοιμους να ενδώσουν και να πετσοκόψουν Καψήδες και Παπαδήμους.

Το θέμα δεν είναι η Τρόικα και οι επιτηδευμένες ερωτήσεις της. Ούτε οι δεδομένες απαντήσεις των κατά τόπους και κατά καιρούς ανδρείκελων.

Το θέμα είναι να αλλάξουμε κατηγορία. Και από την οικονομία και την γεωγραφία να επιλέξουμε Βιολογία ή για την ακρίβεια ανατομία. Και η απάντηση προς όλους αυτούς (έξω και έσω) να είναι ένα συγκεκριμένο σημείο του ανθρώπινου σώματος, που σηματοδοτεί πολλά. Και η απάντηση να συνοδευτεί από μια θεαματική, θεαματικότατη χειρονομία. Θα ήταν μια καλή αρχή και κυρίως μια πρέπουσα αρχή.

Αν δεν τους κάνει και αυτό, ας επιλέξουμε άλλη κατηγορία, την ευχολογία.

Άντε και στον Διάολο.

Θύμιος Κ.

Γιατί δεν πρέπει να φύγει ο Γιώργος...

Ελληνοφρένεια (ον δε νετ) ...
του Θυμιου Καλαμουκη
Αυτές τις δύσκολες μέρες, που περνά ο τόπος και ο λαός μας λίγα είναι τα στηρίγματα που μας έχουν απομείνει. Ένα από αυτά είναι ο Γιώργος Παπανδρέου. Κύκλοι από το εσωτερικό και το εξωτερικό, εξωθεσμικά συμφέροντα, θέλουν να τον αναγκάσουν να αποτραβηχτεί από το πολιτικό σκηνικό. Εμείς πιστεύουμε το ακριβώς αντίθετο. Και όχι μόνο το πιστεύουμε, αλλά θα παλέψουμε να το επιβάλουμε, όσο μπορούμε. Παρακάτω θα διαβάσετε μερικούς από τους λόγους, που επιβάλουν την αέναη παρουσία του Γιώργου στην Προεδρία, και αν θέλει ο Θεός, ξανά στην πρωθυπουργία .

Ο Γιώργος πρέπει να μείνει,

Γιατί είναι σοσιαλιστής, από κούνια και από μπέλα.

Γιατί είναι σταρ, με την χολιγουντιανή έννοια. Προκαλεί τα βλέμματα, τα σχόλια, τα εγκόσμια και τα απόκοσμα.

Γιατί τον μισεί ο Βενιζέλος.

Γιατί πιλοτάρει το αεροπλάνο, με το οποίο ταξιδεύεις, ενώ το δίπλωμά του είναι για το ΚΤΕΛ Θεσσαλίας. Και Μακεδονίας.

Γιατί μπορεί και μιλάει ελληνικά, ενώ σκέπτεται σουηδικά και πιστεύει αμερικανικά.
Γιατί ένα τέτοιο ΠΑΣΟΚ, μόνο έναν τέτοιο πρόεδρο μπορεί να έχει.

Γιατί πέφτει πολύς για την Ελλάδα. Και την Ευρώπη.

Γιατί τον στηρίζει ο Καρχιμάκης και ο Ρέπας, δύο διανοητές της σύγχρονης πολιτικής σκέψης.

Γιατί είναι αντιεξουσιαστής… και μάλιστα χωρίς κουκούλα. Ο πρώτος αντιεξουσιαστής που το παραδέχτηκε δημόσια.

Γιατί είναι αλλού χωρίς παρκ και με πολύ φαν.

Γιατί…….. (εδώ συμπληρώνεται το δικό σας γιατί. Σίγουρα θα υπάρχει).

Γιατί είναι ποδηλάτης. Κάθε μέρα γι αυτόν είναι freeday.

Γιατί δεν θέλει να στεναχωρήσει την μάνα του. Και τον πατέρα του.

Γιατί δεν έχει μάθει να χάνει… (λέμε που και που καμιά μαλακία).

Γιατί τον φάγανε τα συμφέροντα και η διαπλοκή και οι εχθροί της Ελλάδας και το σύστημα και τα κυκλώματα και οι ταξικοί αντίπαλοι και το κακό μάτι.

Γιατί δεν έχει και δεν ξέρει τι άλλο να κάνει.

Γιατί είναι γραφτό μας.

Γιατί οι μέρες μας και οι δικές του είναι άδειες. Σαν δυο κάλτσες απλωμένες στο μπαλκόνι της ιστορίας, που ανεμίζουν χωρίς να γνωρίζουν το πόδι που θα τις φορέσει.

Γιατί, η πολιτική ζωή χωρίς αυτόν, είναι φανάρι χωρίς πακιστανό, κουπαστή χωρίς σκάλα, ακατούρητη θάλασσα, καναπές χωρίς ριχτάρι, αυτοκίνητο χωρίς δρόμο, καλοκαίρι χωρίς πυρκαγιές, τηλεόραση χωρίς τηλεκοντρόλ, χταπόδι με 5 πόδια, καπέλο χωρίς κεφάλι, κοκορέτσι χωρίς το ρε.

Γιατί ζωή χωρίς αυτόν δεν είναι ζωή.


Θύμιος Κ.