Το νεκρό κοινό δεν ανήκει, δεν πιστεύει, δεν ορά...

του Δημητρη Σεβαστακη, απο την Αυγη...

Η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, η διάλυση της Ελιάς, το ερωτηματικό του Ποταμιού, ο γενικότερος σπασμός του Κέντρου καθησυχάζει και ανησυχεί. Καθησυχάζει μερικούς αριστερούς που θεωρούν το θέμα μακρινή αναταραχή, ένα ευπρόσδεκτο χάος στο σπίτι παλαιών συστημικών. Καθησυχάζει παλαιούς Πασόκους, που ως προνοητικοί και ακριβείς, πρόλαβαν και έφυγαν. Καθησυχάζει κάποιους Δεξιούς που πιστεύουν ότι θα τρυγήσουν από το κουρασμένο αμπέλι.

Οι κεντρώες, όμως, ωδίνες ανησυχούν και αρκετούς. Γιατί το κενό στον πολιτικό χάρτη φαίνεται μεγάλο και αυτή η μωβ μπάρα της δημοσκοπικής αποχής και αναποφασιστικότητας, που συγχρόνως σημαίνει και την έκλειψη του μεσαίου χώρου, θα αποσταθεροποιήσει -λένε- το πολιτικό σύστημα. Ποιο είναι το σημείο ευστάθειας του πολιτικού συστήματος το οποίο κινδυνεύει; Και σε τι ακριβώς συνίσταται το ελληνικό πολιτικό σύστημα; Ποια παραγωγή διαμοιράζει, ποιους πολιτικούς πόρους διαθέτει, σε ποιες ακριβώς κοινωνικές ομάδες μεσολαβεί συγκροτώντας πολιτική και ποια ακριβώς είναι η κανονιστική συνεισφορά του;
Γνωρίζουμε ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι ένα ελάχιστα χρήσιμο εξάμβλωμα, που δεν εισηγείται κανενός είδους πολιτική, παρά μόνο ένα, πολιτικά, υπανάπτυκτο μνημονιακό τυφλοσούρτη. Επίσης, αφού έχει αποδομήσει -με τη νωθρότητά του και την απίστευτη ανικανότητά του - κάθε παραγωγική ικμάδα, δεν έχει να διαχειριστεί (ούτε καν να κληροδοτήσει) κανέναν πόρο, είτε πολιτικό, είτε οικονομικό.
Το λεγόμενο σύστημα παραμένει αυτοσύστημα, μια ομάδα ενδιάμεσων του υψηλού κρατισμού, που βγάζει εγκυκλίους, χαώνοντας το σύμπαν, που φορολογεί κάθετα, κοφτά και με τεχνική πορτοφολά, ό,τι είναι παραγωγικό. Το σύστημα διαθέτει, βέβαια, μια μεταφυσική των θεσμών, προκαλεί ακόμα το λαϊκό δέος που μπορεί να πείσει κάποιον και διαθέτει στην εργαλειοθήκη του τα ποικίλα εργασιακά ανοσιουργήματα (μικροσυμβάσεις, κοινωνική εργασία, εργασιακή μαθητεία κ.λπ.) τα οποία μπορούν να ξαναεκμαυλίσουν να δημιουργήσουν μια ψευδαίσθηση εργασίας, κυρίως να δώσουν άλλοθι σε ανέργους. Μπορεί δηλαδή να εμπορευτεί το πιο δυσεύρετο, που είναι το αίσθημα του ανήκειν, και πέραν τούτου ουδέν.

Προσπαθούν. Θέλει προσπάθεια η παραίτηση....

pnevmantilogias...

Ο Γιώργος και η Άννα προσπαθούν. Που θα πει δουλεύουν. Μέρα-νύχτα. Ή μάλλον αυτός μέρα, αυτή νύχτα. Δεν ξέρουμε τι σχέση έχουν μεταξύ τους. Μπορεί να είναι παντρεμένοι. Αυτό που ξέρουμε είναι πως δεν είναι σύντροφοι. Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Δεν τρώνε καν μαζί. Είναι δυο άνθρωποι που ζουν (;) στο ίδιο σπίτι ο καθένας μόνος του. Παράλληλες ζωές. Οι ματιές τους συναντιούνται σπάνια. Στερούνται την ανθρώπινη επαφή. Την κουβέντα που κάνουν οι άνθρωποι όταν κόβουν μια φέτα ψωμί ή όταν ψήνουν τον καφέ τους.  Τη σαρκική απόλαυση. Τον κοινό βραδινό ύπνο. Αγκαλιάζουν έναν σκύλο κουλουριασμένοι ο καθένας στην πλευρά του, ο καθένας την ώρα που οι «προσπάθειές» τους τους έχουν καταδικάσει. Τι όνειρα να συντροφεύουν τον ύπνο τους;
Προσπαθούν. Για κάτι καλύτερο. Κάτι καλύτερο από τι; Οτιδήποτε θα μπορούσε να είναι καλύτερο από αυτό που έχουν, αλλά και πάλι, ξέχασαν ποιο είναι το καλό, πώς θα μπορέσουν να ‘βρουν το καλύτερο; Ξέχασαν από πού ξεκίνησαν και για πού είχαν βάλει πλώρη. Κινούνται στον αέναο ρυθμό της μοναξιάς και της αποξένωσης. Της παραίτησης και της λήθης.
Προσπαθούν. Θέλει προσπάθεια η λήθη.
Αυτόματα ρομπότ. Αγόγγυστα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Αυτή νοσοκόμα ή κάτι τέτοιο. Αυτός γυμναστής. Ναι, ξέρω, θα μπορούσε να είναι ο καθένας από μας τους αθώους, τους τίμιους βιοπαλαιστές. Δεν είναι δα και τίποτα μεγαλοστελέχη. Τι ωραία που ταυτίζεσαι μαζί τους! Κοίτα τι καλά που αποδέχονται την πραγματικότητα, αυτοί, οι ήρωες της καθημερινότητας! Δεν γκρινιάζουν, δεν μεμψιμοιρούν. Απλώς σφίγγουν τα δόντια τις λίγες δύσκολες στιγμές. Αυτοί είναι οι κύριοι των υπάρξεών τους. Είναι ό,τι κάνουν. Ό,τι υποχωρήσεις έχουν κάνει κι οτιδήποτε από το οποίο σκοπεύουν να παραιτηθούν μέχρι το τέλος.
Προσπαθούν. Θέλει προσπάθεια η παραίτηση.
Θέλει προσπάθεια ακόμα κι αυτό το μηχανικό-αμήχανο φιλί στην πόρτα. Το χαμόγελο που μοιάζει με δάκρυ.
Προσπαθούν. Η καλή εταιρεία τους σκέφτεται και θα τους ανταμείψει. Όπως ο καλός και φιλεύσπλαχνος θεός ανταμείβει τους υπομονετικούς κι ενάρετους δούλους του. Στην άλλη ζωή.
Προσπαθούν. Και μη νομίζεις ότι είναι οι μόνοι. Προσπαθούν. Όπως όλοι μας. Και μην κάνεις πως δεν κατάλαβες.  Η προσπάθεια κι η αποδοχή της είναι το μόνο βέβαιο, μοιραίο κι αδιαμφισβήτητο. Εκτός από τον θάνατο.
Προσπαθούν. Θα πληρώσουν μικρότερο λογαριασμό αυτόν τον μήνα.
Προσπαθούν. Κι όσο περισσότερο προσπαθούν, τόσο θα χρειάζεται να προσπαθούν.

Ο άσπονδος φίλος μου...

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης, απο το αριστερο Blog...

Μπαίνοντας γρήγορα στο σπίτι, βρεγμένος ως το κόκαλο, πήγα κατευθείαν στο μπαλκόνι.

Εκεί με περίμενε, όπως κάθε φορά μετά από κάποια διαδήλωση, ο άσπονδος φίλος μου.

Είχε πάρει εκείνο το ειρωνικό του ύφος, όπως συνήθως, και μου χαμογελούσε κουνώντας το κεφάλι.

-         Σου τα έλεγα εγώ αλλά δεν με άκουγες. Τι κατάλαβες που ξαναπήγες στο Σύνταγμα; Βγήκε τίποτα;

-         Σαν τι περίμενες να βγει;

-         Εγώ; Τίποτα! Εσύ περίμενες ότι θα έρθουν τα πάνω, κάτω.

-         Δε με παρατάς λέω εγώ μες στα νεύρα μου; Άντε μην τα μαζέψεις όλα εσύ.

-         Μπα! Έχουμε νευράκια; Εγώ σου φταίω που παίχτηκε το ίδιο έργο για μία ακόμη φορά; Πόσοι μαζευτήκατε; Καμιά δεκαριά χιλιάδες;

-         Όχι, ήταν πολλοί περισσότεροι. Μπορεί και εκατό χιλιάδες.

-         Σώπα! Αλήθεια; Μια διμοιρία των ΜΑΤ μπορεί να τα βάλει με 10.000 κόσμο. Βάλε πόσες διμοιρίες ήταν, πρόσθεσε και τους γνωστούς διακόσιους. Αρκούσαν για να σας διαλύσουν σε πέντε λεπτά.

-         Ναι! Τελικά αρκούσε…

-         Καλά, τόσες εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, τόσοι συνταξιούχοι, τόσοι μισθωτοί, που ήταν όλοι αυτοί; Η νεολαία; Οι φοιτητές;

-         Δεν ξέρω. Άσε με σε παρακαλώ. Που θες να ξέρω; Μάλλον στα σπίτια τους όπως και συ.

-         Γιατί δεν κατέβηκαν όλοι αυτοί;

-         Τι να σου πω; Άλλοι φοβήθηκαν, άλλοι πιστεύουν πως δεν θα βγει τίποτα, άλλοι πως οι αντίπαλοι είναι πολλοί δυνατοί…

-         Άλλοι είναι βολεμένοι ακόμα ή νομίζουν ότι είναι. Πες το γιατί ντρέπεσαι;

-         Δεν ντρέπομαι. Απλώς πιστεύω πως οι βολεμένοι είναι πλέον λίγοι.

-         Ζεις στον κόσμο σου φίλε μου. Υπάρχουν ακόμη πολλοί βολεμένοι. Μπροστά σου βρίσκεται το καλύτερο παράδειγμα. Έχω τη δουλίτσα μου, το μισθό μου. Εφτακόσια θες; Εφτακόσια, αλλά τα έχω κάθε μήνα. Μπορεί να μου τα καθυστερούν λίγο, αλλά δεν πεινάω κιόλας.

-         Και πως τα φέρνεις βόλτα;

-         Κοίτα να δεις. Το πήρα απόφαση. Αυτοί δεν πρόκειται να σταματήσουν. Θα κόβουν, θα κόβουν μέχρι να σκάσουν από τη μάσα. Προκειμένου να σκάσω, άρχισα κι εγώ να κόβω.

-         Ναι αλλά τι να πρωτοκόψεις;

-         Έκοψα πρώτα τους πολλούς καφέδες. Πίνω έναν κάθε τρεις μέρες. Έκοψα τα ταβερνεία και τα ούζα και τελευταία έκοψα και το τσιγάρο. Έτσι γλυτώνω χρήματα και μειώνω χοληστερίνες, τριγλυκερίδια και νικοτίνες.

-         Όπως πας θα κόψεις και το φαγητό. Με τα παιδιά τι κάνεις; Δεν έχουν αυτά ανάγκες;

-         Όλα είναι σχετικά. Σταμάτησα να τους ψωνίζω ρούχα και παπούτσια. Ας βάλουν τα περσινά και τα προπέρσινα. Τι θα πάθουν; Εμείς πάθαμε τίποτα;

-         Καλά! Τα δικά σου τα παιδιά δεν ψηλώνουν; Η πατούσα τους δε μεγαλώνει;

-         Εντάξει! Όλο και κάποιος συγγενής βρίσκεται να μας τροφοδοτήσει. Έχουν κι αυτοί παιδιά που μεγαλώνουν. Όποια δεν τους κάνουν μου τα πασάρουν. Είπαμε, χρειάζεται αλληλεγγύη.

-         Ναι αλλά, όπως πάει, σε λίγο δεν θα έχεις ούτε για τα βασικά. Φάρμακα, γιατρούς, φαγητό. Ξέχασέ τα.

-         Έλα καημένε. Στο σόι μας είμαστε γερά σκαριά. Δεν αρρωσταίνουμε εύκολα. Όσο για το φαγητό, ένα πιάτο για να μην πεινάσουμε πάντα θα υπάρχει.

-         Απορώ πώς μπορείς και είσαι τόσο αναίσθητος; Δε σε νοιάζει που έχεις να πας κινηματογράφο από τότε που παιζόταν ο Κόναν ο Βάρβαρος; Θέατρο πότε πήγες για τελευταία φορά;

-         Τι να το κάνω το θέατρο και τον κινηματογράφο; Ανοίγω την τηλεόραση και έχει απ’ όλα. Άμα θέλω θέατρο βάζω ειδήσεις ή το κανάλι της Βουλής. Άσε που μαθαίνω και τούρκικα τσάμπα. Ήξερες ότι το «τσάμπα» είναι τούρκικη λέξη. Παλιότερα μάθαινα βραζιλιάνικα, μεξικάνικα και πάει λέγοντας.

-         Άι σιχτίρ, να στο πω στα τούρκικα. Δεν τρώγεσαι απόψε. Πώς έχεις καταντήσει έτσι; Δε σε αναγνωρίζω. Έχεις γίνει σωστός ραγιάς. «Δε γίνεται τίποτα», «δεν αλλάζει τίποτα» «όλα είναι προαποφασισμένα». Όλο κάτι τέτοιες αηδίες μου ξεφουρνίζεις. Πώς δεν αλλάζει τίποτα; Η ζωή σου δεν έχει αλλάξει; Είναι ίδια όπως πριν; Όλα αλλάζουν προς το χειρότερο. Δεν το βλέπεις; Δεν έχεις άγχος για το μέλλον το δικό σου και των παιδιών σου; Τι κόσμο τους παραδίνεις μου λες; Τον κόσμο των 300 ευρώ το μήνα; Τους ρώτησες αν τον θέλουν;

-         Και τι μπορώ να κάνω εγώ ρε φίλε; Μπορώ να αλλάξω εγώ τον κόσμο. Αυτοί έχουν το χρήμα και δεν λογαριάζουν κανέναν. Τι μπορώ να κάνω εγώ μόνος μου. Άντε και να κατέβαινα στο Σύνταγμα; Υπήρχε περίπτωση να κάνουμε ντου και να μπούμε μέσα; Όχι! Θα μας ψέκαζαν πάλι, θα τρώγαμε και καμιά μολότωφ στο κεφάλι και μετά θα φεύγαμε σαν τις κότες. Βλέπεις εσύ πουθενά φως;

-         Μπορεί να μην το βλέπω αλλά ξέρω ότι υπάρχει. Όπου να΄ναι θα το δουν όλοι. Θα το δεις και συ μήπως και ξεστραβωθείς. Ξέρω επίσης πως ο λαός μας βρέθηκε πολλές φορές στο σκοτάδι αλλά μία σπίθα ήταν ικανή να προκαλέσει πυρκαγιά. Μια σταγόνα ήταν αρκετή για να ξεχειλίσει το ποτήρι. Έχω την αίσθηση πως το ποτήρι έχει γεμίσει προ πολλού. Αυτό που λείπει, είναι η σταγόνα!

Τη συζήτηση μας τη διέκοψε ο ήχος του κινητού του άσπονδου φίλου μου. Τον είδα να γίνεται κατακίτρινος και μετά κατακόκκινος. Τον ρώτησα τι συμβαίνει; Με το ζόρι μπορούσε να ψελλίσει δυο λόγια. Κάποιος συνάδελφός του που δουλεύει μαζί του στην ίδια εταιρία, τον ειδοποίησε ότι η εταιρία πρόκειται σύντομα να κλείσει. Προσπάθησα να του δώσω κουράγιο αλλά μάταια. Αισθάνθηκα ότι ένιωσε πολύ άσχημα για όσα υποστήριξε πιο πριν αλλά δεν του το είπα. Έδειχνε τόσο λυπημένος και απογοητευμένος που δεν μπορούσε ούτε να σηκώσει το κεφάλι του για να με κοιτάξει.

-         Και τώρα τι κάνουμε; Πώς θα τα βγάλω πέρα με έναν μισθό;

-         Θα τα καταφέρεις, είμαι σίγουρος.

Κάπως έτσι τελείωσε η κουβέντα με τον άσπονδο φίλο μου. Άναψα τσιγάρο και του πρόσφερα. Πάντα έτσι έκανα όταν τον έβλεπα να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του. Άλλωστε, τον ξέρω χρόνια. Από τότε που γεννήθηκα.

Βλέπετε, ο άσπονδος φίλος μου, δεν είναι άλλος παρά ο ίδιος μου ο εαυτός.