Οι Άριστοι, οι άχρηστοι, η τράπεζα κι εμείς...

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη...

Εδώ και τέσσερα χρόνια ζούμε, στο χώρο της εκπαίδευσης την εφαρμογή της λογικής της Αριστείας.
Πρώτη άνοιξε το δρόμο η κυρία Διαμαντοπούλου, εφαρμόζοντας κατά γράμμα οδηγίες του ΟΟΣΑ και άλλων διεθνών και «έγκυρων» διεθνών οργανισμών οι οποίες εκπονήθηκαν πριν από 3 δεκαετίες και περίμεναν στα υπουργικά συρτάρια την κατάλληλη στιγμή για την εφαρμογή τους.
Ο σκοπός, πλέον, όλων των σχολικών βαθμίδων είναι να ενισχύεται, να αναδεικνύεται και να επιβραβεύεται ο Άριστος μαθητής. Δηλαδή;
Αυτός που οι επιδόσεις του σε μία διαδικασία συνεχούς εξέτασης-αξιολόγησης, θα πιάσει το μέγιστο στη σχετική κλίμακα αξιολόγησης.

Εδώ ακριβώς συντελείται, κατά τη γνώμη μου, η ισοπέδωση της ουσίας της παιδαγωγικής πλευράς της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Υπάρχουν μαθητές που λόγω αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών καταβάλλουν πολλαπλάσια προσπάθεια σε σχέση με κάποιον που τελικά έχει «αριστεύσει» χωρίς ποτέ να καταφέρουν να προσεγγίσουν την Αριστεία.
Πολλοί μαθητές, με προβλήματα υγείας προκαλούν συγκίνηση σε εκπαιδευτικούς και συμμαθητές με τη δύναμη της θέλησης που επιδεικνύουν.
Πολλοί μαθητές, με προβλήματα κοινωνικά και οικονομικά προσπαθούν τα μέγιστα για να κατακτήσουν το μέσο όρο.
Πολλοί μαθητές, με ιδιαίτερα ταλέντα και δεξιότητες δεν θα καταφέρουν ποτέ ούτε να τα καλλιεργήσουν και ίσως ούτε καν να τα φανερώσουν μέσα σ’ αυτή την ατελείωτη εξεταστική ζούγκλα και το απάνθρωπο κυνήγι της αριστείας και της διάκρισης.
Το σημερινό σύστημα, τους μαθητές αυτούς δεν θα τους επιβραβεύσει ποτέ.

Μα γιατί τα βάζουν όλοι με την Τράπεζα Θεμάτων;

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη...

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, από τότε που ανακοινώθηκε το ¨Νέο(;) Σχολείο(;)» από τον υπουργό παιδείας(;), τα βάζουν όλοι με την Τράπεζα Θεμάτων για τους μαθητές της Α’ Λυκείου!
Κατηγορούν τον υπουργό ότι με τον τρόπο αυτό θα αυξηθεί η μαθητική διαρροή στο Λύκειο.
Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί αυτό είναι κακό; Τον προηγούμενο αιώνα που δεν σπούδαζαν τόσοι πολλοί δεν ήταν καλύτερα τα πράγματα; Αυτοί που είχαν να πληρώσουν πήγαιναν στα Πανεπιστήμια, από τους υπόλοιπους, προχωρούσαν μόνο όσοι τα έπαιρναν τα γράμματα.
Γιατί θα πρέπει σώνει και καλά τα παιδιά της φτωχολογιάς να σπουδάσουν; Αυτό είναι κοινωνικό κόμπλεξ. Γιατί να νιώθουν τέτοια κατωτερότητα και να μην αποδέχονται την κοινωνική τους θέση. Αν, δηλαδή, το παιδί του άνεργου οικοδόμου δεν γίνει γιατρός θα πέσει έξω η Ιατρική Επιστήμη; Θα βρεθεί το παιδί κάποιου πλούσιου για να καλύψει τη θέση. Άλλωστε, η ανεργία στους γιατρούς θερίζει.
Κατηγορούν τον υπουργό ότι άργησε να ανακοινώσει την εξεταστέα ύλη της Α Λυκείου, ότι άργησε να καλύψει τα κενά σε πάρα πολλά σχολεία και ότι άργησε να ανοίξει την Τράπεζα Θεμάτων.
Συγνώμη αλλά εδώ θα διαφωνήσω καθέτως και οριζοντίως. Η ζωή, αν δεν έχει εκπλήξεις, έστω και δυσάρεστες, καταντάει ανιαρή. Η σχολική χρονιά θα κυλούσε για τους μαθητές μέσα στην ανία και τη ρουτίνα αν γνώριζαν από πριν την εξεταστέα ύλη και τα θέματα της Τράπεζας. Το απρόοπτο είναι το αλατοπίπερο της ζωής. Αλλά που να το καταλάβουν όλοι αυτοί οι ρουτινιάρηδες εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς; Αν δεν ανέβει λίγο η αδρεναλίνη, αν δεν αγχωθεί λίγο ο μαθητής, αν δεν ιδρώσει ο καθηγητής, αν δεν σιχτιρίσει ο γονιός, θα έχουμε μια άχρωμη, άοσμη και άγευστη εκπαίδευση. Τέτοια εκπαίδευση θέλουμε για τα παιδιά μας;
Κατηγορούν τον υπουργό ότι οι μαθητές που θα φύγουν από το λύκειο θα αποτελέσουν φρέσκο, φτηνό και ανασφάλιστο εργατικό δυναμικό.
Τους απαντάω ευθαρσώς ότι δεν έχουν διδαχτεί τίποτα από τη λαϊκή σοφία:

Ξεπούλημα, υπογραφές κι ένα ταξί να φύγω. Άντε να κουρευτείτε επιτέλους...

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη... 

Το κούρεμα και όλα τα παράγωγά του κυριαρχούν στις συζητήσεις όλων. Ποσοστά εμφανίζονται παντού. Στα κανάλια, στις εφημερίδες, σε ανθρώπινα πηγαδάκια.
Λες και υπάρχει το «κατάλληλο» ποσοστό κουρέματος του χρέους που αν μας το «προσφέρουν», ως δια μαγείας θα πάρουμε πίσω όσα μας έχουν ληστέψει.
Εδώ και δύο χρόνια, κάθε φορά που ψήφιζαν νέα μέτρα, το έκαναν, υποτίθεται, γιατί ήταν ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα του χρέους. Ακόμη και για το τελευταίο πολυνομοσχέδιο-έκτρωμα που έβγαλε στους δρόμους εκατομμύρια πολιτών, το ίδιο ισχυρίστηκαν.
Τώρα βγαίνουν ένας-ένας πρωτοκλασάτοι υπουργοί, εν δυνάμει πρωθυπουργίσκοι, τηλεοπτικοί ρήτορες με θλιμμένο ύφος και φωνή που κλαίει, για να δηλώσουν, ντυμένοι την «ειλικρινή» τους όψη, πως το χρέος τελικά είναι ασυγκράτητο.
Φορώντας και λίγο άρωμα δημοκρατίας και υπευθυνότητας θα ζητήσουν, λέει,  αυξημένη πλειοψηφία από την Βουλή, για τη νέα δανειακή σύμβαση που θα τους ανακοινώσουν τα μεγάλα αφεντικά όταν δεήσουν να αποφασίσουν.
Το ίδιο άρωμα ξέχασαν να το φορέσουν, όταν έφερναν στη Βουλή το μνημόνιο 1. Όχι πως θα άλλαζε τίποτα στις επιδιώξεις τους . Απλώς, είναι ενδεικτικό πως δεν  κρατάνε πλέον ούτε τα προσχήματα.
«Ξεπούλημα, υπογραφές και ένα ταξί να φύγω», είναι η φράση που συμπυκνώνει την πρακτική της κυβέρνησης όλο αυτό το διάστημα.
Για να μπορέσει να καμφθεί η αντίσταση των πολιτών απαιτείται η τρομοκράτησή τους με όλους τους τρόπους και σε όλους τους τομείς.
Τρομοκράτηση αστυνομική, τρομοκράτηση νομοθετική, τρομοκράτηση λεκτική, τρομοκράτηση διακαναλική με τους αντίστοιχους υπουργούς να συναγωνίζονται σε επίδειξη αυταρχισμού.

Δάσκαλε τα έμαθες τα νέα; Οι βιομήχανοι έχουν παράπονα. Μην αρνείσαι την αξιολόγηση...

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη...

Δεν ξέρω αν μάθατε τα νέα.
Οι βιομήχανοι, παραπονιούνται γιατί δεν βρίσκουν, λέει, εξειδικευμένο προσωπικό για να προσλάβουν. Προφανώς εννοούν, εξειδικευμένο προσωπικό με 400 ευρώ το μήνα, όλα πληρωμένα.
Για το ύψος της αμοιβής, φρόντισε το μνημόνιο που ήρθε, τάχαμου, για να διορθώσει τα δημοσιονομικά της χώρας και όχι για να διατηρήσει τα υπερκέρδη του κεφαλαίου.
Τώρα, για το εξειδικευμένο προσωπικό, πάλι βρέθηκε η λύση.
Η μείωση της οικονομικής επιχορήγησης της ανώτατης εκπαίδευσης, πάλι λόγω μνημονίου, οδηγεί σε οικονομικό θάνατο τα πανεπιστήμια. Όμως, η καλή ιδιωτική πρωτοβουλία, δεν θα αφήσει να συμβεί κάτι τέτοιο. Και τι ζητάει δηλαδή; Να συνδεθούν τα πανεπιστήμια με την παραγωγή. Με λίγα λόγια, το πρόγραμμα σπουδών στα πανεπιστήμια να το καταρτίζουν οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές και οι τράπεζες και μετά να «παραγγέλνουν» πόσους πτυχιούχους θέλουν και σε ποιους τομείς, φυσικά για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Όσο θα τους έχουν ανάγκη. Μετά, η «παραγγελία» θα αλλάζει. Αυτό, απαιτεί «ευελιξία» των πανεπιστημίων και πλήρη υποταγή στους κανόνες της θεάς «αγοράς». Ένα τέτοιο πανεπιστήμιο, χρειάζεται ένα παρόμοιο λύκειο.

Μάθημα πρώτο: Δεν χρειάζεται ένα λύκειο με πολλούς μαθητές παρά μόνο με όσους μπορούν να ανταπεξέλθουν στις νέες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, που θα μπορούν οι γονείς τους να «τσοντάρουν» στα έξοδα της εκπαίδευσης των παιδιών τους χωρίς να επιβαρύνουν με περιττά έξοδα τον κρατικό προϋπολογισμό, για να περισσεύει κάτι παραπάνω για τους τοκογλύφους. Άλλωστε, και με λιγότερους μαθητές μπορεί να γίνει μια χαρά η επιλογή του μελλοντικού εξειδικευμένου προσωπικού.

Επιτέλους, έρχεται η αξιολόγηση που όλοι περιμέναμε...

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Επιτέλους!

Διαβάζοντας το Προεδρικό Διάταγμα το σχετικό με  την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, καταλάβαμε πόσο πολύ πασχίζει ετούτη εδώ η κυβέρνηση, όπως άλλωστε και οι προηγούμενες, να βελτιώσει την ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου, προς όφελος των μαθητών και της κοινωνίας, αλλά και των ίδιων των εκπαιδευτικών, βεβαίως, βεβαίως.

Για να είμαστε αντικειμενικοί, δεν χρειαζόταν το συγκεκριμένο Προεδρικό Διάταγμα για να καταλάβουμε την αγωνία της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και των προηγούμενων, για βελτίωση της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

Οι μηδενικοί διορισμοί εκπαιδευτικών τα δύο τελευταία χρόνια, δεν δείχνουν κάτι τέτοιο; Με το να μην γίνουν διορισμοί, ενισχύθηκε η αυτοπεποίθηση των ήδη υπαρχόντων εκπαιδευτικών, αφού εύκολα μπορεί κάποιος να συμπεράνει πως εκτιμήθηκε η αξία τους τόσο πολύ που θεωρούνται αναντικατάστατοι.

Μαθαίνουμε από το σχετικό προεδρικό διάταγμα πως οι μεταπτυχιακοί τίτλοι σπουδών σε συνδυασμό με επιμορφώσεις και σεμινάρια, μπορούν να κατατάξουν έναν αξιολογούμενο εκπαιδευτικό στους «αρίστους» (μεγάλο αθάνατο πνεύμα Διαμαντοπουλέικο» και καταλαβαίνουμε πόσο το υπουργείο επιδιώκει την αριστοκρατία μαζί με την αξιοκρατία!

Διότι, όπως είναι γνωστό, όλα τα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών, όλες οι επιμορφώσεις και τα σεμινάρια που διοργανώνουν οι διάφοροι σχετικοί φορείς (ΕΕΦ, Πάντειο και λοιπές επιστημονικές, και να βγάλουμε το κατιτίς μας, δυνάμεις) είναι τελείως μα τελείως δωρεάν και προσβάσιμες για όλους μα όλους τους εκπαιδευτικούς (σε κάποια άλλη χώρα, ίσως).

Άλλωστε, τώρα που αυξήθηκε η διάρκεια και ο αριθμός των εκπαιδευτικών αδειών, όλο και περισσότεροι μπορούν, αρκεί να το θέλουν, να αποκτήσουν και δεύτερο και τρίτο μέχρι και τέταρτο πτυχίο.

Σιγά μην πέσουμε για τα κωλόσπιτα των φτωχών...

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη...

Και να που έφτασε κι άλλος ένας κόμπος στο χτένι, αυτή τη φορά πιο μεγάλος. Ή θα ξεδοντιάσει το χτένι και θα περάσει ή το χτένι θα αποδειχτεί ανθεκτικό για μία ακόμη φορά. Όμως, επειδή αυτή τη φορά το νήμα τραβιέται από την κοινωνία με μεγάλη δύναμη, αν, τελικά, αντέξει το χτένι, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα γκρεμιστεί ο αργαλιός.
Κάθε φορά που το τέρας παραγγέλνει την τροφή του εμφανίζονται στον ορίζοντα πιστοί υπηρέτες, διαφορετικοί κάθε φορά μα και τόσο ίδιοι μεταξύ τους, που είναι έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για να μπορεί το τέρας να συνεχίζει να αναπνέει, να συνεχίζει να πεινάει να συνεχίζει να αποζητάει τροφή.
Και οι υπηρέτες, λυσσασμένα σκυλιά με ψεύτικα δόντια, τρέχουν να θερίσουν ζωές και όνειρα.
Αγράμματοι να μείνουν οι φτωχοί που εκείνοι δημιούργησαν, χωρίς σπίτια να μείνουν οι φτωχοί που εκείνοι τους οδήγησαν στη φτώχια, ελεύθεροι και με τις τιμές που τους αρμόζουν να μείνουν οι κλέφτες του μόχθου των ανθρώπων και οι μπαταχτσήδες της πολιτικής και της οικονομίας, στο διάολο να πάνε οι άρρωστοι, οι άστεγοι, οι άνεργοι και όσοι ακόμη έχουν δουλειά.
Το τέρας πεινάει και πρέπει να φάει. Ζητάει σπίτια, περιουσίες, εγκαθιστά το κρύο στα σπίτια, στερεί το φως και το νερό, τη γνώση και τη μόρφωση των ανθρώπων και οι πιστοί υπηρέτες τα σκυλιά τα λυσσασμένα με τα ψεύτικα δόντια βγαίνουν παγανιά ουρλιάζοντας και γρυλίζοντας, για να του τα προσφέρουν.
Ως αντάλλαγμα, μπορούν και ζουν σε χρυσά σκυλόσπιτα μες στη χλιδή και τον πλούτο, αλυσοδεμένοι σε αναπαυτικές καρέκλες αξιωμάτων απ΄όπου εξαπολύουν λόγους κενούς, ψεύτικους και απειλητικούς.

Σε θαύμασα πρωθυπουργέ μου...

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη...

Η αλήθεια είναι πως είχα τις αναστολές μου και τους δισταγμούς μου. Αναρωτιόμουν αν θα άξιζε τον κόπο να στηθώ απέναντι από τη μικρή οθόνη για να παρακολουθήσω τις ομιλίες του κυρίου Τσίπρα και του κυρίου Σαμαρά πριν την ψηφοφορία στη Βουλή, στα πλαίσια της πρότασης δυσπιστίας που κατέθεσε ο ΣυΡιζΑ.
Ομολογώ ότι αποζημιώθηκα και με το παραπάνω γιατί κατάλαβα, πιστεύω πολύ καλά, το πολιτικό ήθος του πρωθυπουργού μου.
Σε θαύμασα κύριε Σαμαρά. Σε θαύμασα πραγματικά.
Θαύμασα το πόσο ετοιμόλογος είσαι και το πόσο ακέραιος.
Έμεινα έκπληκτος όταν σε άκουσα να απαντάς, από το πρωθυπουργικό σου έδρανο, στον «πιτσιρικά» τον Τσίπρα που σου ζήτησε να τον κοιτάζεις, με εκείνη την αποστομωτική φράση: «Δεν σε κοιτάζω και γυρνάω από την άλλη για να μη με βλέπεις που γελάω». Κατάλαβα, επιτέλους, γιατί δεν μπορεί ο καθένας μας να γίνει πρωθυπουργός.
Θαύμασα, πρωθυπουργέ μου, τη γλώσσα του σώματός σου, το απότομο σπάσιμο του κεφαλιού σου προς τα δεξιά το οποίο συνοδευόταν πάντα με μία, γεμάτη νόημα, τονισμένη λέξη, όπως το: «Εδώ δεν παίζουμε κύριε Τσίπρα», με το σπάσιμο του κεφαλιού να συνοδεύεται από τον τονισμό της λέξης «δεν».
Θαύμασα όλες σου τις ατάκες. Θαύμασα το γεγονός ότι είσαι κλεισμένος στο γραφείο σου και διαπραγματεύεσαι, 24 ώρες το 24ωρο, με την τρόικα. Ειλικρινά, δεν αμφισβητώ ότι διαπραγματεύεσαι σκληρά τους όρους και τον τρόπο της σφαγής μας καθώς τη σφαγή, αυτή καθεαυτή, την έχεις αποδεχτεί πλήρως.
Θαύμασα την πειθώ των λόγων και των επιχειρημάτων σου. Συνειδητοποίησα πως δεν πρέπει να θεωρώ ότι είμαι φτωχός και πως δεν πρέπει να διεκδικώ και να παραπονιέμαι καθώς τις υποχρεώσεις μας προς τους δανειστές τις τηρούμε και με το παραπάνω. Θα έχουμε για πρώτη φορά πρωτογενές πλεόνασμα και ένα μεγάλο ποσοστό από αυτό, αν είμαστε εντάξει στις «υποχρεώσεις» μας, θα μοιραστεί στους πολίτες. Κάτι είπε ο κύριος Σταϊκούρας για 400 εκατομμύρια ευρώ, αν όλα πάνε καλά. Το λέω αυτό, πρωθυπουργέ μου, γιατί είχε προβλέψει πλεόνασμα 2,6 δις ευρώ…Από τα 400 εκατομμύρια, λοιπόν, ένα μέρος, δεν ξέρω πόσα, θα επιστραφούν στους πολίτες. Ακόμη και όλα να μοιραστούν, στον κάθε πολίτη αντιστοιχεί το αστρονομικό ποσό των 40 ευρώ.

Φίλε! Απαγορεύεται να τους αφήνεις να σου καταστρέφουν τη ζωή...

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης...
«Άκου λοιπόν. Είτε φταις είτε /  όχι, αν δεν μπορείς άλλο να /  παλέψεις θα πεθάνεις»...
Μπ. Μπρεχτ
Είναι απλά τα πράγματα φίλε. Η αποικιοκρατία δεν τελείωσε ποτέ. Αν δεν γίνεις ο Κινέζος του 1900 δεν θα ησυχάσουν. Θα σε κάνουν παράδειγμα για τις επόμενες γενιές. Το 2100 θα λένε για τον Έλληνα του 2000.
Την απόφαση την έχουν πάρει και ισχύει και για σένα, κυρίως για σένα. Είτε το πιστεύεις είτε όχι είσαι και συ μέσα στα σχέδιά τους.
Απαγορεύεται να κάνεις τη δουλειά που θέλεις, απαγορεύεται ακόμη και να δουλεύεις συνέχεια έστω κι αν δεν σ’ αρέσει η δουλειά που κάνεις, απαγορεύεται ακόμη και να έχεις μια οποιαδήποτε δουλειά.
Απαγορεύεται να πληρώνεσαι ακόμη κι αν έχεις μια οποιαδήποτε δουλειά αλλά κι όταν πληρώνεσαι, απαγορεύεται να μπορείς να ζεις με τα λεφτά που παίρνεις.
Απαγορεύεται να αρρωστήσεις γιατί αν αρρωστήσεις, απαγορεύεται να ζήσεις. Πρέπει να πεθάνεις.
Απαγορεύεται να κρυώνεις γιατί άμα κρυώνεις απαγορεύεται να ζεσταθείς. Πρέπει να πεθάνεις ή από το κρύο ή από μονοξείδιο του άνθρακα ή από απελπισία.
Οι σύγχρονοι εισπράκτορες σου έχουν περάσει τη θηλιά στο λαιμό και όλο ζητάνε. Ζητάνε οι τραπεζίτες για να μην κλείσουν οι τράπεζές τους, ζητάνε οι Στουρναρέοι και οι Θεοχαρέοι για να ευχαριστήσουν τα αφεντικά της τρόικας.
Σε τρομοκρατούν κάθε μέρα πότε απειλώντας πως θα σε κλείσουν φυλακή αν δεν τους δώσεις αυτό που θέλουν και πότε πως θα σου κάνουν κατάσχεση στον μισθό σου.
Δεν τους νοιάζει φίλε πώς θα ζήσεις. Δεν τους νοιάζει πόσο θα ζήσεις. Δεν τους νοιάζει καν αν θα ζήσεις.

Σκύψε το κεφάλι, γονάτισε, άπλωσε το χέρι και ικέτεψε...

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη...

Σκύψε το κεφάλι και περπάτα κι όταν κουραστείς γονάτισε κι όταν γονατίσεις άπλωσε το χέρι και ικέτεψε. Πού ξέρεις; Μπορεί να κερδίσεις τον οίκτο τους και να γλυτώσεις το κεφάλι σου. Μόνο αυτό. Την ψυχή σου την έχεις χάσει προ πολλού. Στην έχουν κλέψει. Τους άφησες να στην κλέψουν χωρίς μάχη. Τους την παρέδωσες, είναι το πιο σωστό.
Και τώρα πού θα πας χωρίς ψυχή; Πώς θα ζήσεις χωρίς ψυχή; Πώς θα χαρείς; Πώς θα κλάψεις; Πώς θα πετάξεις;
Αποδέχτηκες τα λόγια τους πως τάχα είναι παράνομο να θέλεις, πως είναι παράνομο να έχεις ανάγκες, πως δεν επιτρέπεται να ονειρεύεσαι γιατί τα δικά σου όνειρα τους λιγοστεύουν τα κέρδη, τους ελαττώνουν τη χλιδή, τους θαμπώνουν τη λάμψη. Την έχουν ανάγκη αυτή τη λάμψη την εκτυφλωτική για να μη φαίνεται η ασχήμια τους για να μη φαίνεται το κενό τους για να κρύβουν από πίσω της τον πλούτο, για να σε κάνουν να τους ζηλεύεις και να θέλεις να γίνεις σαν κι αυτούς. Έτσι, δεν θα σκεφτείς ποτέ να τους ανατρέψεις.
Κοίταξε με προσοχή πως ζουν μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές. Δες πόσο ωραία περνάνε και νιώσε χαρά για τη ζωή τους αφού δεν μπορείς να χαρείς για τη δική σου τη ζωή.

Εταιρεία: Μάνα, φίλη, αδερφή, πατρίδα...

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης, απο το Αριστερο Blog...

Για ένα κομμάτι ψωμί, δε φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
πρέπει να δώσεις πολλά.

Μην αγχώνεσαι φίλε μου. Το άγχος μικραίνει τη ζωή, σε σκοτώνει. Αν είσαι  γυναίκα, χαλάει το δέρμα και αφαιρεί τη λάμψη των μαλλιών σου. Αν είσαι άντρας, σου μειώνει τις επιδόσεις.

Δεν πρέπει να αγχώνεσαι, γι’ αυτό υπάρχουν οι εταιρείες. Μπορεί να μην υπάρχει κράτος, αλλά οι εταιρείες ζουν και βασιλεύουν. Γι’ αυτό δεν υπάρχει κράτος.

Θες να πας διακοπές; Έχεις τα χρήματα για ξενοδοχείο, για φαγητό για βόλτες, για παγωτό και δεν σου φτάνουν για να βγάλεις εισιτήριο; Μην ανησυχείς! Ένα SMS στην «εταιρεία» και θα έχεις δύο εισιτήρια στην τιμή του ενός. Εντάξει μπορεί να μην είναι για τον προορισμό που είχες στο μυαλό σου, αλλά δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να αλλάξεις προορισμό. Άλλωστε η «εταιρεία» ξέρει, που είναι τα καλά ξενοδοχεία, οι καλές παραλίες, τα καλά εστιατόρια καλύτερα από σένα. Αφού κι αυτά δικά της είναι!

Θα σου κρεμάσουνε μια μπάλα
και θα τραβιέσαι μ’ αυτήν μέρα νύχτα.
Έχεις κανάλι πολύ να τραβήξεις,
μέχρι να πάψεις να λες "μα τι τρέχει;"
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Είσαι νέος και θες να δεις μια ταινία στον κινηματογράφο. Δεν έχεις όμως τα χρήματα για τα εισιτήρια. Μη σκας! Με ένα SMS η «εταιρεία» θα σου δώσει τα δώσει στη μισή τιμή. Για σένα και τους φίλους σου. Εντάξει μπορεί να μην είναι για την ταινία που είχες στο μυαλό σου, αλλά τι σε πειράζει αν δεις αυτή που σου προτείνει η «εταιρεία»; Εκείνη ξέρει καλύτερα από σένα τι πρέπει να δεις αφού η ίδια έκανε την παραγωγή και τη διακίνηση!

Για ένα κομμάτι ψωμί,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα πιεις φαρμάκια πολλά.

Η «εταιρεία» φίλε μου μπορεί να είναι απρόσωπη όμως έχει κοινωνική ευαισθησία και οικολογική συνείδηση.

Μπορεί να στέλνει τους εργαζόμενούς της στην ανεργία όμως θα τρέξει να εξασφαλίσει τη γραφική ύλη για τα παιδιά τους.

Σου έχει πουλήσει τόσα κινητά τηλέφωνα και αξεσουάρ που δεν έχεις τι να τα κάνεις. Σκέφτεσαι να τα πετάξεις αλλά ξεχνάς την οικολογική ζημιά που θα προκαλέσεις. Ευτυχώς που υπάρχει η «εταιρεία» με περιβαλλοντικές ευαισθησίες και μαζεύει όλα αυτά τα άχρηστα αντικείμενα τα οποία θα κατέληγαν στη χωματερή των Άνω Λιοσίων και οι κάτοικοι των γύρω περιοχών δεν θα μπορούσαν να πιουν νερό. Όπως στις Σκουριές Χαλκιδικής καλή ώρα (ωχ αυτό δεν έπρεπε να το αναφέρω). Εντάξει, τα κινητά έχουν και κάποιες σπάνιες γαίες που στοιχίζουν και είναι απαραίτητα στην «εταιρεία» για να φτιάξει νέα κινητά. Αλλά, τι σε νοιάζει εσένα; Ας επωφεληθεί και σε κάτι η «εταιρεία» που τόσα προσφέρει στο περιβάλλον. Θα σου δώσει και βεβαίωση ότι παρέδωσες τα παλιά σου κινητά για να νιώσεις κι εσύ συμμέτοχος στην προστασία του περιβάλλοντος! Είδες η «εταιρεία»;

Μέχρι και τρόφιμα στέλνει η «εταιρεία» στα σχολεία για τους φτωχούς μαθητές. Ένα τοστ και ένα ολόκληρο φρούτο για τις απαραίτητες βιταμίνες. Πρέπει τα παιδιά να μάθουν ότι θα επιβιώνουν μόνο με την ελεημοσύνη της «εταιρείας», ότι δεν έχουν δικαίωμα στην τροφή, δεν έχουν δικαίωμα στη ζωή παρά μόνο αν φροντίσει γι’ αυτό η «εταιρεία».

Και πετρέλαιο θέρμανσης έστειλε στα σχολεία η «εταιρεία» για να μην κρυώνουν οι μαθητές οι οποίοι πρέπει γρήγορα να καταλάβουν πως αν θέλουν να μην κρυώνουν το χειμώνα πρέπει να υπάρχει η «εταιρεία». Το δικαίωμα στη ζεστασιά περνά από τα δικά της χέρια.

Θα σε πετάνε από δω κι από κει
θα λαχανιάζει η ψυχή σου.
Θα φτύσεις αίμα απ’ το στόμα, δικέ μου.
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Είσαι νέος και θες να σερφάρεις στο ίντερνετ, να μπεις στο face book να μιλήσεις με τους φίλους σου, πού να τρέχεις τώρα να τους συναντάς, αλλά δεν έχεις χρήματα γιατί το κουτσουρεμένο σου χαρτζιλίκι το έδωσες για να αγοράσεις κάρτα για το κινητό σου. Μην προβληματίζεσαι! Στέλνεις ένα SMS στην «εταιρεία» κι εκείνη σου δίνει τη δυνατότητα να βρυκολακιάσεις με την ησυχία σου σερφάροντας από τις 12 τα μεσάνυχτα μέχρι στις 6 το πρωί εντελώς δωρεάν. Την άλλη μέρα θα κοιμάσαι σαν το βόδι μέχρι αργά το απόγευμα. Έτσι, και να καίγεται ο κόσμος γύρω σου και να έχουν απολύσει τη μάνα σου και τον πατέρα σου, εσύ χαμπάρι δεν θα πάρεις. Ας είναι καλά η «εταιρεία» που σε απάλλαξε από ένα επιπρόσθετο άγχος. Και να ξέρεις, η «εταιρεία» σε παρακολουθεί. Έχει το νου της μην πάρεις τον στραβό το δρόμο!

Θες να δεις την αγαπημένη σου ομάδα από κοντά να παίζει στο γήπεδό της αλλά που να βρεθούν τα χρήματα; Η «εταιρεία» πάλι είναι δίπλα σου. Με ένα SMS (Πόσο στοιχίζει ένα SMS; Ούτε 1 ευρώ!), μπαίνεις στην κλήρωση και μπορεί να είσαι εσύ ο τυχερός! Φίλε, μην το γελάς. Τύχη χρειάζεται στη ζωή και τίποτε άλλο. Αν έχεις τύχη διάβαινε. Γι’ αυτό πήγαινε σ’ ένα πρακτορείο του ΟΠΑΠ. Θα το βρεις εύκολα. Είναι πολύ περισσότερα από τα σχολεία που υπάρχουν στην περιοχή σου. Μπες μέσα και προσπάθησε να μαντέψεις ποιο παιχνίδι θα είναι στημένο και με ποιον τρόπο. Αν έχεις και λίγη τύχη θα τα κονομήσεις. Θα παίξεις δύο ευρώ, θα πάρεις οχτώ για να έχεις να ξαναπαίξεις. Θα νιώσεις τη χαρά της επιτυχίας. Άσε που αν κληρωθείς για το γήπεδο θα έχεις τη δυνατότητα να εκτονωθείς και να νιώσεις άρχοντας για δύο ώρες!

Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα `χεις ξεχάσει πολλά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα `χεις πληρώσει ακριβά.

Είσαι δυο χρόνια άνεργος και βρίσκεσαι στα όρια της ψυχολογικής κατάρρευσης; Μη φοβάσαι. Η «εταιρεία» και μάλιστα «μη κυβερνητική» θα σε βγάλει από τη δύσκολη θέση. Θα σε νοικιάσει για 4-5 μήνες για να πάρεις κι εσύ μια ανάσα, να πάρει κι εκείνη κάποιες δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ώστε να συνεχίσει να υπάρχει και να μπορεί να στέκεται δίπλα σου στα δύσκολα.

Πιστεύεις ότι η αναδιάρθρωση του δημοσίου, η ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις που έφεραν τα πρώτα εντυπωσιακά αποτελέσματα, για το δικό σου καλό, οφείλεται στην τρόικα; Κάνεις λάθος! Στην «εταιρεία» οφείλεται. Αυτή δίνει τις εντολές στην τρόικα. Έτσι για να ξέρεις ποιοι είναι οι πραγματικοί σου σωτήρες;

Έχεις στ’ αλήθεια την εντύπωση ότι η «εταιρεία» καίγεται τόσο να σου μειώσει τους μισθούς, να σε απολύσει, να σε βάζει να δουλεύεις περισσότερο ή να σε στείλει μετανάστη; Κάνεις πάλι λάθος! Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, την ενδιαφέρει η ψυχή σου. Να της την πουλήσεις, να της την τάξεις, να την ανταλλάξεις. Έτσι εκείνη θα μπορεί να θησαυρίζει την ώρα που εσύ θα πεινάς για να έχει τη δυνατότητα μετά να σε ελεημονήσει. Αν δεν σ’ αφήσει άνεργο, αν δεν σ’ αφήσει άφραγκο, αν δεν κάνει τα προϊόντα της ανάγκες σου, αν δεν υποταχτείς στον πολιτισμό της και την ιδεολογία της, πώς θα καταλάβεις την αναγκαιότητα της ύπαρξής της.

Πρέπει να γίνεις παραγωγός και όχι δημιουργός, να γίνεις υπεύθυνος καταναλωτής και όχι άνθρωπος με πραγματικές ανάγκες.

Πρέπει τα όνειρά σου να ταυτιστούν σιγά-σιγά με τα όνειρα της «εταιρείας» που θα γίνουν σύντομα οι εφιάλτες σου, εκτός αν κρατήσεις τα δικά σου, πράγμα εφιαλτικό για την «εταιρεία».

Δεν έχεις καταλάβει φίλε ότι τελικά η «εταιρεία» δεν θέλει να έχεις πατρίδα, γιατί θέλει να είναι πατρίδα σου εκείνη η ίδια; Θέλει να πολεμάς και να σκοτώνεσαι για κείνη με τα όπλα που η ίδια θα σου πουλάει, να στρέφεσαι ενάντια στον αδερφό σου για τα πετρέλαιά της, για τα εργοστάσιά της για το χρυσό της.

Έτσι είναι η «εταιρεία». Μάνα, φίλη, αδερφή, πατρίδα!

Δεν φτάνει μόνο το μυαλό σου,
δε φτάνει μόνο το κορμί σου.
Το πιο σπουδαίο είν’ η ψυχή σου, δικέ μου.
Έχει τους νόμους τους αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά. Και κάποια μέρα θα σε λύσουν,
μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις.
Θα σε κλωτσάνε και θα σ’ αρέσει, δικέ μου.
Σαν το σκυλί τους θα σ’ έχουν, δικέ μου,
μα δε θα έχεις ψυχή να το νιώσεις,
θα είναι για σένα αργά.

Τελικά, ποιοι παίζουν με την αγωνία των μαθητών;

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης, αριστερο Blog...

Και το έργο ξαναπαίζεται, με την ίδια ιστορία αλλά διαφορετικούς ηθοποιούς και σκηνικά.

Όταν οι ναυτεργάτες ανακοινώνουν απεργιακές κινητοποιήσεις, λειτουργούν ενάντια στο κοινωνικό και εθνικό συμφέρον.

Τα τρόφιμα κινδυνεύουν να μείνουν απούλητα στην Κρήτη και αλλού, ελλοχεύει ο κίνδυνος να σαπίσουν στα τελάρα και να απειληθεί η δημόσια υγεία.

Ο τουρισμός, η μεγαλύτερη βιομηχανία της χώρας, φτάνει ένα βήμα πριν τον γκρεμό και η εθνική μας οικονομία δέχεται σοβαρό πλήγμα.

Οι ταξιδιώτες εξαγριώνονται καθώς δεν μπορούν να ταξιδέψουν στον προορισμό τους.

Οι εφοπλιστές απειλούν ότι «δεν βγαίνουν» και μαζί με ολόκληρη την «κοινωνία» ζητούν από την κυβέρνηση να κρατήσει υπεύθυνη στάση και να λάβει άμεσα μέτρα.

Τα αντανακλαστικά των δικαστικών λειτουργών χτυπάνε κόκκινο και πριν προλάβει να τελειώσει η ανακοίνωση περί απεργίας, έχει ήδη κηρυχθεί, παράνομη και καταχρηστική, βλαπτική για το δημόσιο και εθνικό συμφέρον.

Τελικά, οι ναυτεργάτες αποδεικνύεται ότι είναι τόσο απαραίτητοι και χρήσιμοι για το δημόσιο και εθνικό συμφέρον. Μόνο που όλο το προηγούμενο διάστημα μέχρι την ανακοίνωση της απεργίας κανένας δεν τους το αναγνώρισε. Κανένας δεν νοιάστηκε αν έχουν 6 μήνες απλήρωτοι ή αν μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Ούτε η κοινωνία ούτε οι εφοπλιστές ούτε η κυβέρνηση ούτε φυσικά οι τιμητές Τρεμοπρετεντερηδοτσίμηδες. Το αντίθετο μάλιστα.

Όταν οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ ανακοινώνουν απεργιακές κινητοποιήσεις, λειτουργούν ενάντια στο κοινωνικό και εθνικό συμφέρον.

Τα σκουπίδια στους κάδους αποτελούν εστίες μόλυνσης επικίνδυνης για τη δημόσια υγεία.

Οι δημότες δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, να βγάλουν τα χαρτιά τους, τα πιστοποιητικά τους με ορατό το ενδεχόμενο να χάσουν τις ημερομηνίες υποβολής τους στις αρμόδιες υπηρεσίες.

Φορείς διάφοροι ευαισθητοποιούνται, επιστημονικοί σύλλογοι αναλύουν τις επιπτώσεις από την έκθεση των σκουπιδιών στον ήλιο ή τη βροχή.

Οι δικαστικοί καταρρίπτουν το μύθο της αργοπορίας στην εκδίκαση των δικαστικών υποθέσεων και οι τηλεοπτικοί μαντατοφόροι ανακοινώνουν στα πλήθη τη γνωστή κήρυξη της απεργίας ως παράνομη, καταχρηστική και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.

Τελικά, οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ αποδεικνύεται ότι είναι τόσο απαραίτητοι και χρήσιμοι για το κοινωνικό και εθνικό συμφέρον. Μόνο που όλο το προηγούμενο διάστημα μέχρι την ανακοίνωση της απεργίας, τεμπέληδες τους ανέβαζαν, λουφαδόρους τους κατέβαζαν. Κανένας δεν νοιάστηκε αν απολύονται, αν δουλεύουν με τρίμηνες και τετράμηνες συμβάσεις ή αν ο μισθός τους έχει εξαφανιστεί. Ούτε η κοινωνία, ούτε η κυβέρνηση ούτε φυσικά οι τιμητές Ευαγγελοπορτοσαλτομπάμπηδες.

Όταν οι εκπαιδευτικοί ανακοινώνουν το ενδεχόμενο μιας απεργιακής κινητοποίησης στην περίοδο των πανελλαδικών εξετάσεων παίζουν με την αγωνία και την ψυχολογία των μαθητών.

Οι κόποι μιας χρονιάς κρέμονται από μία κλωστή. Οι εκπαιδευτικοί «χρησιμοποιούν» τους μαθητές για να σώσουν το τομάρι τους και να γλυτώσουν την αύξηση του ωραρίου τους επειδή έχουν μάθει να μην δουλεύουν.

Οι δικαστικοί επιβεβαιώνουν τον τίτλο των «ακοίμητων δημόσιων λειτουργών» και η κυβέρνηση διατάσσει και επιτάσσει.

Οι Ψυχαρομπόμπολες στήνουν ηλεκτρονικά ψυχογραφήματα της κοινής γνώμης γιατί αγαπούν τους μαθητές, αγαπούν το δημόσιο σχολείο, αγαπούν τους γονείς όπως έχουν αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια.

Πλήττονται, λοιπόν οι παραγωγοί, από μια απεργία των ναυτεργατών.

Δεν πλήττονται όμως οι παραγωγοί όταν οι μεσάζοντες και οι διάφοροι επιτήδειοι, αγοράζουν κοψοχρονιάς τα προϊόντα τους και οι καταναλωτές τα πληρώνουν χρυσάφι.

Πλήττεται και ο τουρισμός επίσης λόγω της ταλαιπωρίας που υφίστανται οι τουρίστες.

Δεν πλήττεται όμως ο τουρισμός όταν στα περισσότερα νησιά τα κέντρα υγείας και τα νοσοκομεία υπολειτουργούν, ούτε όταν οι τουρίστες πληρώνουν μια ντοματοσαλάτα με λίγη φέτα λες και έφαγαν χαβιάρι.

Κινδυνεύει η υγεία των συμπολιτών μας από τα σκουπίδια στους κάδους.

Δεν κινδυνεύει όμως η υγεία εκείνων των πολιτών που τα τελευταία χρόνια τρώνε μόνο τα αποφάγια που βρίσκουν στα σκουπίδια. Αυτό είναι απλώς «τραγικό», ούτε παράνομο είναι ούτε καταχρηστικό.

Δεν κινδυνεύει η υγεία των συμπολιτών που τα τελευταία χρόνια κόβουν τα φάρμακα, τις εξετάσεις και τις επισκέψεις σε γιατρούς και νοσοκομεία, επειδή δεν έχουν να πληρώσουν. Αυτό είναι απλώς «τραγικό», ούτε επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία είναι ούτε παράνομο.

Δεν κινδυνεύει η υγεία των συμπολιτών που τα τελευταία χρόνια δουλεύουν όλο και περισσότερο αλλά πληρώνονται όλο και λιγότερο.

Ούτε η υγεία εκείνων των συμπολιτών που πέφτουν τα τελευταία χρόνια σε βαριά κατάθλιψη, κινδυνεύει. Αυτό είναι απλώς «λυπηρό», αλλά, αναγκαίο κακό. Παράπλευρες απώλειες.

Δεν έχουν δικαίωμα οι εκπαιδευτικοί να παίζουν με την αγωνία, την ανασφάλεια και το μέλλον των μαθητών που καλούνται να δώσουν πανελλαδικές.

Έχουν όμως δικαίωμα οι κυβερνήσεις να παίζουν με την υγεία των

υποσιτισμένων μαθητών που ζαλίζονται σαν τα κοτόπουλα, έχουν δικαίωμα να παίζουν με την ανασφάλεια των νέων όταν τους ανοίγουν το δρόμο της ανεργίας και της φτηνής εργασίας.

Έχουν, επίσης, το δικαίωμα οι κυβερνήσεις να στερούν τις σπουδές από τα παιδιά που θα πετύχουν αλλά δεν θα μπορούν να φύγουν μακριά από τα σπίτια τους.

Έχουν το δικαίωμα οι κυβερνήσεις να παίζουν με την αγωνία και το μέλλον των μαθητών όταν τους μοιράζουν φωτοτυπίες αντί για βιβλία, όταν τους στοιβάζουν σε πολυάριθμα τμήματα, όταν τους κλείνουν τα σχολεία και τους στέλνουν σε διπλανούς δήμους και χωριά και όταν βλέπουν να καλύπτονται τα κενά των καθηγητών τους ακόμα και το μήνα Μάρτιο.

Έχουν το δικαίωμα οι κυβερνήσεις και όλοι όσοι εμπλέκονται με την αναγωγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε προετοιμασία-προπόνηση αλόγων σε μία κούρσα που νικητές έχει μόνο όσους «ποντάρουν» σ’ αυτά.

Έχουν, τέλος, το δικαίωμα να σκοτώνουν το πνεύμα του σχολικού βιβλίου και στη θέση του να βάζουν το πνεύμα του ανταγωνισμού των φροντιστηρίων και των ασκήσεων των βοηθημάτων. Ξέρετε, υπάρχουν βιβλία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν και από φοιτητές και από μαθητές. Ο νοών νοείτω.

Αν εξαιρέσουμε τους γονείς, υπάρχει κανείς άλλος, εκτός από τον εκπαιδευτικό, που περνάει περισσότερο χρόνο με τους μαθητές;

Υπάρχει κανείς άλλος που να ζει και να αναπνέει καθημερινά τις αγωνίες, τα όνειρα, την ανασφάλεια και την οργή αυτών των παιδιών.

Υπάρχει κανείς άλλος που να νιώθει, εκτός των γονιών, μεγαλύτερο ψυχολογικό βάρος στο ενδεχόμενο μιας απεργίας μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις;

Με ποιο δικαίωμα εμφανίζεται ο Μπάμπης, ο Άρης, ο Γιάννης ή η Όλγα, να πονάνε περισσότερο από εμάς, για τους μαθητές που κινδυνεύουν να μη δώσουν πανελλαδικές; Μήπως πέρασαν έστω και ένα λεπτό μαζί τους; Να κάνουν κριτική; Ναι! Όση θέλουν. Όχι όμως να ισχυρίζονται πως εμείς είμαστε αυτοί που νοιάζονται λιγότερο από όλους για το τι θα γίνει τελικά. Αυτό που δεν μπορώ να αποδεχτώ, χωρίς να έχω τη δυνατότητα να το αποτρέψω, είναι το υποκριτικό και όψιμο ενδιαφέρον, όλων όσων το προηγούμενο διάστημα είτε δεν έκαναν κάτι για να περισώσουν τη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση είτε έκαναν ότι μπορούσαν για να την υποσκάψουν μέχρι να τη δουν να καταρρέει.

Διαβάζοντας τα πρακτικά της τελευταίας συνεδρίασης του ΔΣ της ΟΛΜΕ, αισθάνομαι την ανάγκη να σταθώ σε ορισμένα σημεία.

Το πρώτο έχει να κάνει με την πρόταση της ΔΑΚΕ για στήσιμο κάλπης σε κάθε γενική συνέλευση με σκοπό να πάρουν θέση οι συνάδελφοι, ψηφίζοντας μυστικά, για το αν συμφωνούν ή όχι με την απεργία στις εξετάσεις.

Έτσι, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις θα μετατραπούν αυτόματα, χωρίς να χρειάζεται να ψηφιστεί κανένας νόμος, σε μικρά εργασιακά κοινοβούλια όπου ο συμμετοχή των συναδέλφων θα εξαντλείται στο «δημοκρατικό δικαίωμα» της ψήφου και στη λογική της ανάθεσης σ’ αυτούς που «ξέρουν» τα συνδικαλιστικά κόλπα και που «γνωρίζουν» πρόσωπα και καταστάσεις. Η λογική της όποιας διεκδίκησης της όποιας αντίδρασης και η πρόθεση για μαζικές κινητοποιήσεις θα πνίγεται στο επιχείρημα της «δημοκρατικά» ειλημμένης απόφασης.

Το έργο, στη μεγέθυνσή του, το βλέπουμε να διαδραματίζεται δεκαετίες τώρα στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Με τη βοήθεια, των «δημοκρατικά», εκλεγμένων κυβερνήσεων και στο όνομα όσων άσκησαν το δημοκρατικό δικαίωμα της ψήφου έχουμε φτάσει στη σημερινή κατάσταση. Το επιχείρημα: «να μην τους ψηφίζατε», δεν δίνει απάντηση στο πώς γίνεται οι κυβερνώντες άλλα να λένε προεκλογικά και άλλα να κάνουν μετεκλογικά, παρά μόνο, παραπέμπει τη λύση στην επόμενη εκλογική διαδικασία.

Μια τέτοια πρακτική, κατά τη γνώμη μου, κουβαλάει, από την πίσω πόρτα, την ταφόπλακα του ήδη ταλαιπωρημένου και απαξιωμένου συνδικαλιστικού κινήματος.

Οι γενικές συνελεύσεις που μπορούν, υπό κατάλληλες προϋποθέσεις, να αποτελέσουν την προωθητική δύναμη του κινήματος, κάνοντας τον καθένα μας ενεργό υποκείμενο στο χώρο του και όχι απαθή θεατή, θα πνιγούν από ασφυξία στις κάλπες της ανάθεσης, της διεκπεραίωσης και της εξάντλησης της συμμετοχής μας μέχρι το ρίξιμο της ψήφου.

Το δεύτερο σημείο έχει να κάνει με την προκήρυξη της απεργίας μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις.

Αν πω ότι όσα γράφω, τα γράφω απαλλαγμένος από το ψυχολογικό βάρος που δημιουργούν οι ιδιαίτερες συνθήκες των πανελλαδικών, θα έχω πει ψέματα.

Αυτός είναι και ο λόγος που μια απόφαση για απεργία μέσα στις εξετάσεις πρέπει να είναι το αποτέλεσμα που θα πληροί κάποιες προϋποθέσεις, από τις πιο απλές μέχρι τις πιο σοβαρές. Η έλλειψη αυτών των προϋποθέσεων σε συνδυασμό με την απόφαση για απεργία, νομίζω θα μας πάει πολύ πίσω.

Βασική προϋπόθεση είναι η σωστή προετοιμασία και η μαζική συμμετοχή στις γενικές συνελεύσεις έτσι ώστε η όποια απόφαση να εκφράζει τη θέληση όλων των ενεργών συναδέλφων και όλων όσων θέλουν να συμμετέχουν τόσο στη λήψη όσο και στην υλοποίηση των αποφάσεων αναλαμβάνοντας και το αντίστοιχο κόστος.

Αποφάσεις που θα παρθούν μόνο από τα ΔΣ των ΕΛΜΕ έρχονται ενάντια στην ίδια την ουσία που πρεσβεύει το συνδικαλιστικό κίνημα, είτε είναι υπέρ είτε είναι κατά της απεργίας. Ο λόγος είναι απλός και γνωστός. Οι αποφάσεις αυτές θα καταρρεύσουν στην πράξη αφού δεν θα στηριχτούν στην υλοποίησή τους από τους συναδέλφους.

Προϋπόθεση, επίσης, αποτελεί και η απάντηση σε κάποια ζητήματα που φαίνονται πιο απλά, έχουν όμως μεγάλη σημασία.

Πώς αντιμετωπίζεται το ενδεχόμενο της επίταξης;

Πώς θα οργανώσουμε τις συμμαχίες με άλλους κλάδους εργαζομένων που αντιμετωπίζουν, στην παρούσα φάση, τα ίδια προβλήματα με μας; Μπορούμε να πάμε σε μια τέτοια μάχη χωρίς συμμάχους;

Τα παραπάνω ερωτήματα μπαίνουν, καλοπροαίρετα, προς σκέψη και συζήτηση περιμένοντας τόσο την τελική πρόταση του ΔΣ της ΟΛΜΕ, όσο και τις ενδεχόμενες γενικές συνελεύσεις που θα ακολουθήσουν.

Αυτά…

Δεν σε πιστεύω κύριε Σαμαρά...

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης, απο το αριστερο Blog...

Κύριε Σαμαρά.

Θα μου επιτρέψεις να χρησιμοποιήσω τον ενικό αμεσότητας γιατί θεώρησα ότι η συνέντευξη που έδωσες σήμερα στην εφημερίδα Real News απευθύνεται και σε μένα. Βέβαια, δεν έχω τη δυνατότητα, όπως και οι υπόλοιποι συμπολίτες μου, να δώσω συνέντευξη σε μια εφημερίδα. Ποιός θα τη διάβαζε άλλωστε;

Έτσι, είπα να σου γράψω αυτή την επιστολή, γνωρίζοντας πως δεν θα τη διαβάσεις ποτέ. Το πολύ-πολύ να τη διαβάσει κάποιος από τους πολλούς και άξιους συμβούλους που έχεις δίπλα σου ο οποίος, θέλοντας, ενδεχομένως να μη σε στενοχωρήσει, θα αποφύγει να σου αναφέρει κάτι σχετικό.

Διαπίστωσα ότι μίλησες με ειλικρίνεια, από καρδιάς, όπως λέμε. Γι΄αυτό κι εγώ θα είμαι ειλικρινής μαζί σου. Θα σου μιλήσω κι εγώ από καρδιάς γιατί άλλο τρόπο δεν ξέρω.

Είπες ότι δεσμεύεσαι προσωπικά πως δεν θα μειωθεί άλλο ο κατώτατος μισθός και για να γίνεις πιο πειστικός, επικαλέστηκες το ότι το είπε και ο Όλι Ρεν.

Θα μου επιτρέψεις να σου πω, πως η επίκληση στον Όλι Ρεν, μάλλον εξασθενεί παρά ενισχύει τη δέσμευσή σου. Δεν τον άκουσες τί είπε για το περιβόητο ¨λάθος¨ του αλάνθαστου ΔΝΤ;

Πέρα, όμως, από την αναφορά σου στον Όλι Ρεν, εγώ σου λέω ευθέως πως δεν σε πιστεύω.

Ξέρεις γιατί;

Επειδή, προεκλογικά, είχες δεσμευτεί πως δεν θα μειώσεις μισθούς και συντάξεις, αν γινόσουν πρωθυπουργός και το πρώτο που έκανες, ήταν ακριβώς αυτό.

Επειδή, είχες πει ότι θα πατάξεις τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τη φοροδιαφυγή αλλά μάλλον εννοούσες στο απώτερο και όχι στο άμεσο μέλλον.

Επειδή, είχες πει ότι θα καταπολεμήσεις την ανεργία και θα ενισχύσεις άμεσα τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες αλλά αυτό που έκανες ήταν να φτάσεις την ανεργία στο 25%, να καταδικάσεις στην ανεργία τους 6 στους 10 νέους και να κόψεις για τουλάχιστον 8 μήνες (τόσο χρειάζεται η εκκαθάριση των φορολογικών δηλώσεων) ακόμη και αυτά τα επιδόματα παιδιών που υποσχέθηκες.

Επειδή, ξέρω ότι οι πραγματικές σου δεσμεύσεις είναι αυτές που απορρέουν από τις υπογραφές σου κάτω από τα μνημόνια και από τις επιστολές που έστειλες κατά καιρούς στους δανειστές της χώρας. Η μόνη σου δέσμευση την οποία και υπηρετείς στο ακέραιο είναι ότι οι δανειστές-τοκογλύφοι θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους διπλά και τρίδιπλα. Σου μιλάω από καρδιάς ότι γι΄αυτή σου τη συνέπεια σου βγάζω το καπέλο. Όμως, από πουθενά δεν απορρέει ότι δεσμεύεσαι απέναντι σε μας τους πολίτες.

Επειδή, δεσμεύτηκες πως η παιδεία και η υγεία θα είναι στις άμεσες προτεραιότητες της κυβέρνησής σου αλλά το μόνο που κάνεις είναι να σχεδιάζεις το πως θα μειώσεις κι άλλο τις δαπάνες μετατρέποντας τα σχολεία σε αποθήκες μεγάλης ή μικρής χωρητικότητας και αφήνοντας 1.000.000 συμπολίτες μας χωρίς δυνατότητα να έχουν φάρμακα και νοσηλεία. Μας γύρισες πίσω σε χρόνια που οι παππούδες πίστευαν πως δεν θα ξανάρχονταν ποτέ.

Να σου πω και κάτι άλλο για να καταλάβεις γιατί δεν σε πιστεύω. Μου ήρθε χαρτί από την εφορία πως χρωστάω το χαράτσι του 2012. Το ποσό είναι 295 ευρώ. Από τον Οκτώβριο του 2011 και μέχρι σήμερα πληρώνω φυσικοθεραπείες κάθε μήνα 334 ευρώ και έχω πάρει από τον ΟΠΑΔ-ΕΟΠΥΥ μόνο τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2011. Μου οφείλει το κράτος γύρω στα 4.000 ευρώ τα οποία δεν ξέρω αν και πότε θα τα πάρω. Αντί γι΄αυτό με τρομοκρατείς πως θα μου κατασχέσεις το μισθό για το χαράτσι που δεν έχω να πληρώσω. Δεν σε νοιάζει ποιες θα είναι οι επιπτώσεις σε μένα και τα παιδιά μου.

Και ξέρεις κάτι;

Δεν είμαι μόνο εγώ. Χιλιάδες οικογένειες αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. Πάρα πολλοί, έχουν σταματήσει εδώ και μήνες τις φυσικοθεραπείες των παιδιών τους, επειδή ντρέπονται τους φυσικοθεραπευτές να δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται.

Ξέρετε πόσοι γονείς δηλώνουν «τρελαμένοι» με τη σκέψη ότι θα χρειαστεί να διακόψουν τις απαραίτητες θεραπείες των παιδιών τους επειδή καθυστερεί ο ΕΟΠΥΥ να τους πληρώσει και δεν μπορούν από μόνοι τους να καλύψουν τις δαπάνες;

Δεν μπορώ να σε πιστέψω κύριε Σαμαρά. Θα ήθελα να το κάνω αλλά όταν μαθαίνω ότι σε 450.000 οικογένειες δεν δουλεύει κανένας, μου έρχονται στο μυαλό εκείνες οι άλλες οι δεσμεύσεις σου που μάλλον είναι πολύ ισχυρές.

Όταν βλέπω εκείνα τα παιδάκια του δημοτικού να κρέμονται στο κιλικίο ζητώντας ένα κουλούρι επειδή «η μαμά δεν είχε να τους δώσει λεφτά», δεν μπορώ πιστέψω στις δεσμεύσεις σου απέναντί μου.

Για τους αγρότες, πάλι μίλησες από καρδιάς. Είπες πως δεν μπορείς και δεν θέλεις να κοροϊδεύεις τους αγρότες, ξεκαθαρίζοντας πως δεν υπάρχει δυνατότητα ικανοποίησης των αιτημάτων τους.

Οφείλω να σου αναγνωρίσω ότι πράγματι, είσαι ξεκάθαρος στη στάση σου.

Ήσουν ξεκάθαρος και με τους εργαζόμενους στο Μετρό και με τους ναυτεργάτες. Θεώρησες ότι δεν ήταν μέσα στις δεσμεύσεις σου το να φροντίσεις να πάρουν τα δεδουλευμένα τους. Προφανώς οι άλλες σου δεσμεύσεις, ξέρεις αυτές προς τους δανειστές που σου έγραψα πιο πάνω, ήταν πιο ισχυρές.

Κύριε Σαμαρά.

Θα σου μιλήσω πάλι από καρδιάς. Δεν μπορώ και δεν θέλω να σε κοροϊδεύω.

Έχω γραμμένα στα παλιά και μοναδικά παπούτσια των παιδιών μου τις ανάγκες των τραπεζιτών, των εφοπλιστών και όλων των αφεντικών προς τους οποίους δεσμεύεσαι.

Δεν με νοιάζει καθόλου αν θα κλείσουν οι τράπεζές τους, αν θα ακινητοποιηθούν τα καράβια τους ή αν θα κλείσουν τα εργοστάσιά τους. Σάμπως όταν λειτουργούσαν είδαμε κανένα καλό;

Ξέρω, θα μου πεις ότι θα χάσουν πολλοί τις δουλειές τους. Μα και τώρα, οι περισσότεροι τις έχουν χάσει. Άσε που μερικούς τους επιδοτούσαμε για να τα κλείσουν. Μπορούν να τα χαρίσουν στους εργαζόμενους να τα δουλέψουν. Έτσι κι αλλιώς, οι εργαζόμενοι δούλευαν και τα αφεντικά εισέπρατταν.

Άλλωστε, δεν νομίζω να πεινάσει κανένας τους. Αν υπάρχει, έστω και ένας που κινδυνεύει να πεινάσει, να του δώσω, ευχαρίστως, τη μισή, από τη φέτα ψωμιού που μου αναλογεί. Όσο μπορώ ακόμα και την έχω.

Τέλος θα ήθελα να ξέρεις πώς έχεις καταστρέψει μια ολόκληρη γενιά και τώρα δημιουργείς μια δεύτερη οργισμένη και θυμωμένη που ψάχνει κι αναρωτιέται.

Όπως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, σπέρνεις εξαθλίωση. Μην απορήσεις που θα εισπράξεις αντίδραση.

Με τιμή

Χ.Κ

Η Κραυγή της Σιωπής...

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης, Αριστερο  Blog...

Είναι στιγμές που ο θυμός, σου φουσκώνει τις φλέβες στους κροτάφους ανεβάζοντάς σου την πίεση σε επικίνδυνες τιμές.

Είναι στιγμές που η οργή σου δεν μπορεί να περιοριστεί με τους απλούς κανόνες ευγενείας, αλλά χρειάζεται να επιστρατεύσεις όση λογική διαθέτεις για να μπορέσεις να την κουλαντρίσεις.

Είναι, πάλι, στιγμές που νιώθεις τόσο δυνατός ώστε να θεωρείς πως μπορείς να καταφέρεις τα πάντα ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες.

Είναι, όμως, και φορές που η θλίψη, η στενοχώρια και η απογοήτευση μαζί, έχουν διαποτίσει τόσο το κορμί και το μυαλό σου, ώστε να μην μπορείς ούτε μία λέξη να αρθρώσεις, ούτε μία βρισιά, ούτε ένα σιχτίρισμα. Το μόνο που μπορείς και το μόνο που θέλεις, είναι να κλάψεις.

Να κλάψεις για να ξεσπάσεις, για να εκτονωθείς, για να πάρεις δύναμη.

Όποιος είδε μαυροφορεμένη και ηλικιωμένη γυναίκα να κλαίει έξω από το φούρνο επειδή διαπίστωσε ότι δεν έχει ούτε 2 ευρώ για να πάρει το γάλα και το ψωμί της ημέρας, καταλαβαίνει τι εννοώ.

Όποιος συνάντησε 26χρονο πτυχιούχο να δουλεύει με 280 ευρώ βασικό και να μην μπορεί να χαρεί τη ζωή επειδή δεν μπορεί να ονειρευτεί, είναι σε θέση να καταλάβει την ψυχολογία της κατεστραμμένης νεολαίας.

Όποιος παρατήρησε τους μαθητές που αποφεύγουν να πλησιάζουν το κυλικείο του σχολείου τους γιατί δεν μπορούν να αγοράσουν κάτι από αυτό, μπορούν να συνειδητοποιήσουν πόσο βαρύ φορτίο που κουβαλούν οι ίδιοι και οι γονείς τους.

Δεν είναι μόνο η φτώχεια, δεν είναι μόνο η ανέχεια και η εξαθλίωση. Το κυριότερο είναι η ψυχολογική ισοπέδωση την οποία έχουν υποστεί μεγάλες ομάδες του ελληνικού πληθυσμού.

Είναι η απαξίωση της ίδιας τους της ύπαρξης και η αδυναμία τους να εξηγήσουν πώς βρέθηκαν στη σημερινή κατάσταση χωρίς να ευθύνονται σε τίποτα οι ίδιοι.

Στην εφορία, τις προάλλες, μία συνταξιούχος, με πόνο ψυχής, εξηγούσε στην υπάλληλο πόσο άσχημα νιώθει που δεν μπορεί να πληρώσει την τελευταία δόση του χαρατσιού. Άλλο ήθος και φιλότιμο που περισσεύει σε μια συνταξιούχο, τόσο όσο λείπει από τα καθώς πρέπει λαμόγια που με τα χρωστούμενα στο κράτος εξαργύρωναν τις ακριβές ζωές τους και από όσους τόσα χρόνια τους ανέθρεψαν, τους κάλυψαν και συνεχίζουν να τους τρέφουν και να τους καλύπτουν.

Δεν είναι τυχαίο που όλο και περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας, όπου κι αν κοιτάξουμε είναι σκυφτοί, σκυθρωποί βουτηγμένοι στις σκέψεις και στη σιωπή.

Μια σιωπή τόσο εκκωφαντική που σου τρυπάει τα τύμπανα και την ψυχή.

Δεν είναι ότι δεν έχουν τίποτα να πουν, δεν είναι ότι δεν έχουν τον τρόπο να τα πουν, είναι ότι δεν έχουν ούτε αυτό το λίγο κουράγιο που χρειάζεται κάποιος, για να αρθρώσει μια λέξη.

Μιλάει κάποιος όταν ξέρει ότι κάποιος άλλος τον ακούει, έστω και είναι ο ίδιος τους ο εαυτός.

Όταν αισθάνονται ότι κανένας δεν τους ακούει, όταν τους έχουν κλέψει τον ίδιο τους τον εαυτό, όταν είναι νέοι και τους έχουν ακρωτηριάσει τα όνειρά τους, τότε η σιωπή δεν είναι άμυνα, είναι επίθεση.

Επίθεση στα μεγάλα λόγια, στις ψεύτικες ελπίδες, στα απανωτά ξεπουλήματα,  στην έλλειψη προοπτικής.

Είναι φτύσιμο και απαξίωση στους «δήθεν», στους εμπόρους ελπίδων, στους όψιμους «προστάτες» τους, στους τηλεοπτικούς υποκριτές και στους «πονόψυχους» βουλευτές, υπουργούς και πρωθυπουργούς.

Είναι προσπάθεια να ξαναποκτήσουν τη χαμένη τους υπερηφάνεια και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια για να μπορέσουν να συμμαζέψουν τα συντρίμμια τους και να πορευτούν.

Είναι η αρχή μιας παρατεταμένης ανάτασης, γιατί όποιος δεν μιλάει σκέφτεται και όποιος σκέφτεται ανακαλύπτει.

Ανακαλύπτει αιτίες, φταίχτες και κυρίως τρόπους ανάκαμψης και αντεπίθεσης.

Ανακαλύπτει πως δεν είναι μόνος αλλά ένας από τους πολλούς που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση.

Έτσι, όχι μόνο αισθάνεται αλλά γίνεται και πιο δυνατός, φοβάται λιγότερο μέχρι που διώχνει το φόβο και τον στέλνει στους δυνάστες του, τον στέλνει στους φταίχτες.

Είναι τόσο επικίνδυνη για το σύστημά τους, αυτή η σιωπή όσο ακίνδυνα αποδεικνύονται τα βελάσματα των αρνιών πριν την επικείμενη σφαγή τους.

Καταλαβαίνουν πολύ καλά, όλοι αυτοί που σχεδιάζουν την ισοπέδωσή μας ότι τα αρνιά μετατρέπονται σιγά-σιγά σε κριάρια.

Και τα κριάρια, όταν αποφασίσουν να επιτεθούν στον αντίπαλο, δεν βελάζουν ποτέ. Κάνουν την επίθεσή τους πάντα σιωπηλά.

Η προεκλογική ομιλία ενός ειλικρινούς υποψήφιου Βουλευτή...

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης, απο το αριστερο Blog...

Αγαπητοί συγχωριανοί, αγαπητοί συμπολίτες, φίλοι και φίλες…

Σας ευχαριστώ που με τιμήσατε με την παρουσία σας απόψε γιατί πρόκειται για μια ιστορική βραδιά.

Απόψε θα ειπωθούν αλήθειες. Τέρμα οι ψεύτικες υποσχέσεις, τέρμα τα «θα» χωρίς αντίκρισμα. Έφτασε η ώρα της ειλικρίνειας. Και έφτασε εδώ, σε τούτη την πλατεία, σε τούτο το χωριό, σε τούτη τη γωνιά της Ελλάδας.

Αν με τιμήσετε με την ψήφο σας και βγω βουλευτής, θα σας ταράξω στο ρουσφέτι. Δεν θα αφήσω ούτε ένα τόσο δα αρθράκι και του πιο ασήμαντου νόμου αναξιοποίητο, ώστε να μπορέσω να σας βολέψω όλους. Μετά, όταν θα διογκωθεί ο δημόσιος τομέας, θα σας βγάλω στην εφεδρεία.

Πρώτα, δεν σας το κρύβω, θα ξεκινήσω από τους συγγενείς μου. Παιδιά δεν έχω, αλλά έχω αδέρφια, ανίψια, ξαδέρφια και πολλά βαφτιστήρια.

Αν βγω βουλευτής, θα σας επισκέπτομαι μια φορά το εξάμηνο και πάλι καλά να λέτε.

Δεν θα συμμετέχω σε καμία από αυτές τις επιτροπές της Βουλής, αν δεν πέφτουν τα ευρά. Τσάμπα, μόνο τα ρολόγια και οι εργάτες δουλεύουν.

Θα ψηφίζω «ναι», αν αυτό μου λέει ο Αρχηγός, χωρίς να μπαίνω στον κόπο να διαβάσω τίποτα από όσα θα ψηφίζω. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στον Αρχηγό και απόλυτη υποχρέωση αφού χωρίς αυτόν δεν θα ήμουν υποψήφιος βουλευτής, να μη λέμε και μ@λ@κ#ε$ τώρα. Χωρίς αυτόν, ούτε το παιδί που φέρνει τις πίτσες στην πολυκατοικία δεν θα με ήξερε.

Θα χρησιμοποιώ το βουλευτικό μου αυτοκίνητο και την προσωπική μου ασφάλεια όσο δεν παίρνει. Μέχρι και για τσιγάρα θα τα στέλνω τα «παιδιά», στο σούπερ μάρκετ, στο προποτζίδικο να μου ρίχνουν το τζόκερ και πάει λέγοντας.

Όταν ο Αρχηγός θα κάνει περιοδεία στην εκλογική μου περιφέρεια, θα τρέχω ξωπίσω του και λίγο προς τα δεξιά του για να με πιάνουν οι φωτογραφίες και τα πλάνα της τηλεόρασης.

Άμα θέλω να αποφύγω κανέναν από σας, θα λέω ότι έχω σύσκεψη με τον υπουργό ή με τον πρωθυπουργό.

Θα ρωτήσω τους πιο παλιούς και τους πιο «μπασμένους» στα κόλπα, για το πώς λειτουργούν νόμιμα αυτές οι οφ σορ εταιρείες. Η γνώση είναι δύναμη κι εγώ, δεν το κρύβω, πως θέλω να γίνω δυνατός. Σιγά μη θέλω να σας υπηρετήσω κιόλας. Υπηρέτης δεν θα γίνω κανενός ή καλύτερα, κανενός από σας.

Όταν θα πάω με καμιά αντιπροσωπεία της Βουλής στο Λονδίνο, θα μένω στα πιο ακριβά ξενοδοχεία και μάλιστα θα ζητάω, το δωμάτιό μου να έχει και χαμάμ. Τι, δηλαδή, πρέπει να είμαι επίτροπος της Ευρώπης για να έχω τέτοια προνόμια;

Αν με τιμήσετε με την ψήφο σας, που θα με τιμήσετε δηλαδή, και γίνω βουλευτής, θα βγάλω άδεια οπλοφορίας και θα μπορώ εύκολα να λογομαχώ με αστυνομικούς διευθυντές, να γκρεμίζω πάγκους παράνομων μικροπωλητών χωρίς όμως να πειράζω τους μεγάλους παράνομους προμηθευτές των μικροπωλητών.

Θα απαιτήσω, όσοι έχουν διαφορετικό χρώμα δέρματος, να μπουν σε φανοποιεία ανθρώπων και να βάψουν το δέρμα τους λευκό. Μετά, για λόγους ομοιομορφίας, θα επιβάλλω σε όλους να ξυρίσουν τα κεφάλια τους, να αφήσουν μούσι γύρω από το στόμα και να «χτίσουν» κορμιά, αντί να «χτίσουν» μυαλά καθώς το τελευταίο είναι άκρως επικίνδυνο για μένα.

Αν εκλεγώ βουλευτής και με τη θέληση του Θεού και του Αρχηγού γίνω υπουργός, ή που θα πηγαίνω στο υπουργείο μία ώρα πριν τους δημοσιογράφους και θα φεύγω λίγο μετά την αποχώρησή τους ή θα δουλεύω ακατάπαυστα για το καλό του τόπου, της χώρας και της εθνικής οικονομίας, αλλά σε καμία περίπτωση για το δικό σας καλό.

Θα συνομιλώ με θεσμικούς εταίρους, με θεσμικούς επενδυτές αλλά ποτέ δεν θα συνομιλώ μαζί σας.

Θα καθιερώσω να είναι τα εμπορικά καταστήματα ανοιχτά όλες τις Κυριακές και μετά θα ζητήσω και από τους άλλους εργαζόμενους, όσους έχουν απομείνει, να δουλεύουν και κείνοι εφτά ημέρες τη βδομάδα για δέκα ώρες την ημέρα. Αν αρνηθούν, θα τους φέρω σε αντιπαράθεση με τους εργαζόμενους στα καταστήματα που θα ακολουθούν ήδη το συγκεκριμένο ωράριο εργασίας. Θα μιλήσω για συντεχνίες, ξέρω από αυτές γιατί έχω δημιουργήσει πολλές στο παρελθόν, και για ισότητα στην εργασία. Έτσι, θα σας βάλω να αλληλοτρώγεστε κι εγώ θα νομοθετήσω με την ησυχία μου.

Θα είμαι υπέρμαχος των θέσεων του Αρχηγού στα υπουργικά συμβούλια και αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, όπως γίνεται συνήθως, θα βγαίνω και θα λέω εκ των υστέρων ότι εγώ διαφωνούσα με τις επιλογές του Αρχηγού και θα πλευρίζω εκείνον που θα φαίνεται ότι θα είναι ο νέος Αρχηγός. Εκτός και αν αισθανθώ την επιθυμία, να φτιάξω ο ίδιος ένα νέο κόμμα και να γίνω εγώ Αρχηγός.

Αγαπητοί μου ψηφοφόροι.

Διάλεξα σήμερα να σας μιλήσω ειλικρινά διότι, τις προηγούμενες φορές που σας έλεγα ακριβώς τα αντίθετα, εσείς με εμπιστευόσασταν με την ψήφο σας και με στέλνατε στη Βουλή.

Αυτό σημαίνει δύο πράγματα.

Ή ότι με πιστεύατε οπότε είστε τελείως βλάκες ή ξέρατε ότι θα κάνω ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που σας έλεγα προεκλογικά αλλά παρόλα αυτά εσείς με ψηφίζατε.

Αν ισχύει το πρώτο, και τώρα που είμαι ειλικρινής μαζί σας, είναι βέβαιο ότι θα με ξαναψηφίσετε.

Αν ισχύει το δεύτερο πάλι θα με ψηφίσετε γιατί είστε πεισμένοι για το τι θα κάνω μετεκλογικά. Άρα; Γιατί να μην είμαι ειλικρινής μαζί σας από την αρχή για να αποφύγω έτσι και τον ενοχλητικό χαρακτηρισμό του «ψεύτη» και του «λαοπλάνου»;

Και επειδή σήμερα είναι η μέρα της ειλικρίνειας, σας λέω πως πιστεύω ακράδαντα ότι ισχύει το δεύτερο.

Απλώς, δεν θέλετε κι εσείς να παραδεχτείτε ότι η επιλογή σας είναι λαθεμένη και κάνετε πως τάχα εξαπατηθήκατε. Σας είναι πιο εύκολο να αναθέσετε σε μένα τις τύχες σας από το να πάρετε τις τύχες σας στα δικά σας χέρια.

Πού να τρέχετε τώρα σε συνελεύσεις, σε κινητοποιήσεις, σε πορείες, σε συγκεντρώσεις και να χάνετε τη Σιλά, το Σουλεϊμάν, το «Καληνύχτα Θάνατε», τη Ζέτα, τις μαγειρικές συνταγές που προσφέρουν τσάμπα φαγητό για τα μάτια και όλα αυτά τα ψυχονευροχαλαροαποχαυνωτικά διαμάντια της μικρής οθόνης που σας κάνουν να θαυμάζετε τη ζωή των ζάμπλουτων και να μη θέλετε να τους αποκαθηλώσετε;

Για και χαρά σας φίλοι μου. Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Εγώ θα είμαι σε κάποιο βουλευτικό έδρανο κι εσείς απέναντι από την οθόνη της τηλεόρασης.

Όπως ακριβώς το επιτάσσει η τηλεκρατία.

Ντροπή! Ανασφάλιστοι μαθητές χωρίς στον ήλιο μοίρα...

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη, AlfaVita...

Το παρακάτω περιστατικό είναι απολύτως πραγματικό.
Έλαβε χώρα σήμερα το πρωί σε κάποιο σχολείο της Αττικής και είναι ενδεικτικό της απόγνωσης στην οποία έχουν οδηγηθεί πάρα πολλοί γονείς και μαθητές.
Στο προαύλιο του σχολείου τα παιδιά βρήκαν την ευκαιρία να παίξουν, κατά τη διάρκεια του διαλείμματος.
Ένα μικρό, αδύνατο παιδί, ενώ έτρεχε, σκόνταψε και έπεσε, με αποτέλεσμα να χτυπήσει το κόκαλό του ψηλά στη λεκάνη.
Οι εφημερεύοντες και οι υπόλοιποι καθηγητές, έτρεξαν κοντά του για να του προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες.
Το παιδί ξέσπασε σε κλάματα, σφαδάζοντας από τους πόνους και τρέμοντας από φόβο.
Επικοινώνησαν με τη μητέρα του παιδιού και συγχρόνως ειδοποιήθηκε το ασθενοφόρο αφού το παιδί, όσο περνούσε η ώρα, δεν έλεγε να ησυχάσει από τον πόνο και την τρομάρα.
Πρώτη έφτασε η μητέρα η οποία ανήσυχη αγκάλιασε το παιδί προσπαθώντας να του δώσει κουράγιο. Έδειχνε πολύ αναστατωμένη και ρωτούσε συνεχώς το παιδί της αν πονάει.
«Αισθάνεσαι καλύτερα παιδί μου; Μπορείς να περπατήσεις να πάμε στο σπίτι;»
«Μα τι λέτε τώρα; Το παιδί πρέπει να πάει στο νοσοκομείο με το ασθενοφόρο. Μπορεί να είναι κάτι σοβαρό. Δεν βλέπετε που πονάει ακόμη;», την απέτρεψαν οι καθηγητές με τη συνδρομή του διευθυντή.
Η μητέρα ξέσπασε σε λυγμούς.
«Και είχα κανονίσει σήμερα να πάω σε ένα σπίτι για σιδέρωμα. Πάει το μεροκάματο. Αλλά, δε με νοιάζει γι’ αυτό. Πώς να πάμε στο νοσοκομείο; Δεν είμαστε ασφαλισμένοι.»
Για λίγο κανείς δεν μίλησε. Μόνο τα βογγητά του παιδιού ακούγονταν και τα αναφιλητά της μητέρας.
Όλοι βούρκωσαν με το θυμό να γίνεται κόμπος στο λαιμό τους.
«Μα είναι έκτακτο περιστατικό. Τι θα το κάνουν το παιδί; Θα το διώξουν;» είπε οργισμένος κάποιος.
«Και πώς θα γυρίσω με το παιδί στο σπίτι από το νοσοκομείο; Δεν έχω λεφτά για ταξί κύριε», απάντησε η μάνα.
Πώς να περιγράψει κανείς τα συναισθήματά της; Οργή; Ντροπή; Πόνος; Απόγνωση;
Οι καθηγητές συγκεντρώθηκαν στο γραφείο τους αφήνοντας το διευθυντή με το παιδί και τη μητέρα του στο γραφείο του διευθυντή.
Ακούμπησαν όσα λιγοστά χρήματα είχαν ο καθένας πάνω σε ένα γραφείο, τα μάζεψαν και τα πήγαν στο διευθυντή.
Εκείνος δεν τα κράτησε. Τους είπε ότι θα το αναλάβει ο ίδιος.
Επιτέλους, με καθυστέρηση περίπου μιας ώρας, έφτασε και το ασθενοφόρο το οποίο παρέλαβε το παιδί με τη μητέρα του.
Πίσω έμειναν οι καθηγητές αποσβολωμένοι, αμίλητοι και βουρκωμένοι. Από κάποιους ξέφυγε και ένα δάκρυ θυμού.
Κανείς δεν είχε όρεξη να ευχηθεί «καλές γιορτές» στους υπόλοιπους.
Ο αριθμός των ανασφάλιστων συμπολιτών μας κάθε μέρα και αυξάνεται.
Για ποιο απ’ όλα να θυμώσεις, να βρίσεις και να εξοργιστείς;
Για το γ@μ%μ&ν* το κράτος που αντιμετωπίζει τις ανθρώπινες ζωές σαν αριθμούς και αναλώσιμο είδος;
Για όσους μας κυβέρνησαν και εξακολουθούν να μας κυβερνούν μες στην υποκρισία και την προσωπική τους θαλπωρή ή για την αποχαύνωση στην οποία έχουμε περιέλθει και τους επιτρέπει να γυρίζουν τους δείκτες της ιστορίας 100 χρόνια πίσω;
Στα τέλη του 2012, παραμονές Χριστουγέννων και υπάρχουν παιδιά που κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή, επειδή είναι ανασφάλιστα.
Να τη χαίρεστε την κατάντια που δημιουργήσατε όλοι εσείς οι υπεύθυνοι-ανεύθυνοι. Όχι για πολύ. Λίγα είναι ακόμη τα ψωμιά σας. Θα το καταλάβετε πολύ γρήγορα γιατί η κοινωνία βράζει και όσες «δόσεις» και να της χορηγήσετε, ζυγώνει η ώρα της «απεξάρτησης».

Συναγερμός στο κουβέρνο...

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης, απο το αριστερο Blog...

Το κουβέρνο έμοιαζε ανάστατο εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη. Είχε πάρει στην κυριολεξία φωτιά. Οι υπουργοί και οι λοιποί παρατρεχάμενοι σβούριζαν δεξιά κι αριστερά ιδρωμένοι μέσα στα μεταξωτά τους βρακιά ρωτώντας ο ένας τον άλλον «Τι συμβαίνει;»

Ο πρωθυπουργός, κλεισμένος μέσα στο γραφείο με τους μυστικοσυμβούλους συζητούσαν το πώς θα μπορούσαν να αποφύγουν τα χειρότερα.

Δεν πάνε πολλές ώρες που έφτασαν τα μαντάτα από το Μεγάλο Βασίλειο της Ευρώπης και δεν ήταν μαντάτα καλά.

Η Μεγάλη Βασίλισσα έδωσε διορία στο υπουργικό συμβούλιο να βρει τρόπο να της στείλει μέσα σε δύο μήνες τα διπλά και τρίδιπλα χρυσά νομίσματα από όσα έστελνε μέχρι τώρα κάθε χρόνο. Αν δεν το έκαναν, όλοι οι υπουργοί θα έχαναν τις θέσεις τους και θα περνούσαν το υπόλοιπο της ζωής τους δουλεύοντας στα χωράφια και κόβοντας πλίνθους δίπλα στο βάλτο. Τέρμα, δηλαδή, τα πλούσια φαγητά, τέρμα τα ακριβά ρούχα, οι ασημένιες άμαξες, οι ανέσεις, οι πολυτέλειες και οι διακοπές στο βουνό.

«Να το πούμε στους υπουργούς», πρότεινε ο ένας μυστικοσύμβουλος.

«Όχι. Πρέπει να ενημερώσω πρώτα με το Μεγάλο Δούκα της Αμερικής», τον έκοψε ο πρωθυπουργός.

«Το ξέρει ήδη», πετάχτηκε ένας άλλος μυστικοσύμβουλος.

«Και συ πώς το ξέρεις αυτό;» ρώτησε ο πρωθυπουργός

«…»

Η ατμόσφαιρα έγινε βαριά.

«Να βάλουμε τους ντελάληδες να βγούνε στα χωριά να ντελαλήσουν πρωθυπουργέ μου» πρόσθεσε ένα τρίτος μυστικοσύμβουλος.

«Τι να ντελαλήσουν;»

«Να πουν πως η Μεγάλη Βασίλισσα θύμωσε με τη συμπεριφορά τους. Αν δεν δώσουν όσα χρυσά νομίσματα τους έχουν απομείνει η χώρα μας θα βουλιάξει και οι ίδιοι θα πεινάσουν. Δεν το έχει σε τίποτα να μας διώξει από το μεγάλο Βασίλειο. Έτσι να τους πούμε. Η μόνη λύση είναι να καλοπιάσουμε τη Μεγάλη Βασίλισσα για να μας δώσει μετά λίγα χρυσά νομίσματα πίσω, με τόκο φυσικά και να μας κρατήσει υπό την προστασία της στο μεγάλο Βασίλειο»

Ένας άλλος μυστικοσύμβουλος που μέχρι τότε άκουγε χωρίς να μιλάει, ζήτησε το λόγο.

«Τόσα χρυσά νομίσματα δεν θα βρούμε από τους χωρικούς. Τους τα πήραμε τις προηγούμενες φορές. Πρέπει να πάρουν σειρά τα χωράφια. Όποιος δεν έχει χρυσά νομίσματα θα δίνει τα χωράφια του.»

«Τι να τα κάνει αγαπητέ μου τα χωράφια η Μεγάλη Βασίλισσα;», αναρωτήθηκε ο πρώτος μυστικοσύμβουλος.

«Δεν κατάλαβες πως όλα αυτά γίνονται για τα χωράφια;», τον αποπήρε ο πρωθυπουργός.

«Τι εννοείτε; Θα έρθει η Μεγάλη Βασίλισσα να καλλιεργήσει κριθάρι και βρώμη για να βγάλει μπύρα;»

«Είσαι ανόητος ή παριστάνεις τον ανόητο; Θα έρθει να σκάψει για να βγάλει τα αρχαία και ότι άλλο κρύβεται θαμμένο χιλιάδες χρόνια τώρα κάτω από το χώμα. Γιατί νομίζεις ανησυχεί ο Μεγάλος Δούκας; Τα είχα τάξει σε κείνον.»

Η ατμόσφαιρα ξαναέγινε βαριά. Απ’ έξω οι υπουργοί πηγαινοέρχονταν στους διαδρόμους προσπαθώντας να μαντέψουν τι έχει συμβεί. Κανένας δεν είχε το θάρρος να χτυπήσει την πόρτα για να ρωτήσει τον πρωθυπουργό. Ήταν κανόνας. Όποτε συζητούσε με τους μυστικοσυμβούλους του απαγορευόταν ρητά να τον διακόψουν για οποιοδήποτε λόγο.

Ένας υπουργός δεν άντεξε. «Θα χτυπήσω την πόρτα να ρωτήσω», είπε στους υπόλοιπους και φτάνοντας μπροστά από τη μεγάλη ξύλινη πόρτα της αίθουσας μυστικών συνεδριάσεων κοντοστάθηκε και σήκωσε το χέρι, έτοιμος να πιάσει το ρόπτρο. Το ξανασκέφτηκε και κατέβασε το χέρι. Πήρε βαθιές ανάσες, βρήκε το κουράγιο και έπιασε το ρόπτρο χτυπώντας το τρεις φορές πάνω στη βάση του.

Η πόρτα άνοιξε σε λίγο και ο υπουργός, μπήκε στην αίθουσα.

«Τι θέλεις;», ρώτησε ένας μυστικοσύμβουλος.

«Θέλω τον πρωθυπουργό. Να τον ρωτήσω τι συμβαίνει; Είμαστε όλοι αναστατωμένοι. Κυκλοφορούν φήμες ότι η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη.»

«Όντως είναι δύσκολη», του είπε ο πρωθυπουργός. «Δεν είναι η πρώτη φορά. Στο τέλος θα τα καταφέρουμε.»

«Νομίζω πως δεν καταλάβατε τι σας είπα. Όλοι οι υπουργοί είμαστε ανήσυχοι. Ο λόγος της ανησυχίας μας δεν έχει να κάνει με αυτό που νομίζετε.»

«Δηλαδή;»

«Ήρθαν οι μαντατοφόροι από ολόκληρη τη χώρα. Τα μαντάτα που φέρνουν δεν είναι τα καλύτερα.»

«Αν έχεις κάτι να πεις, πες το καθαρά. Αλλιώς μη μας τρως το χρόνο τσάμπα», του είπε πάλι ο μυστικοσύμβουλος.

«Οι χωρικοί ετοιμάζουν εξέγερση. Ήδη στα περισσότερα χωριά μαζεύουν ότι μπορεί να χρησιμεύσει για όπλο. Τσεκούρια, θκούλια, τσαπιά, αξίνες και ότι άλλο βρουν.»

«Και γιατί ετοιμάζουν εξέγερση; Οι εκλογές δεν τους φτάνουν;», απόρησε ο πρωθυπουργός.

«Λένε πως δεν αντέχουν άλλο», συνέχισε ο υπουργός.

«Γιατί; Μήπως πεινάνε; Θα μπορούσαν να μην έχουν ούτε ψωμί να φάνε.»

«Δεν είναι μόνο η πείνα και η φτώχια, λένε. Δεν έχουν φάρμακα, δεν έχουν ρούχα για τα παιδιά τους, δεν έχουν ξύλα να ζεσταθούν, τα σχολεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο και τα παιδιά τους μένουν αγράμματα. Προτιμούν να πεθάνουν ελπίζοντας, παρά να βλέπουν τα παιδιά τους να πεθαίνουν από τις αρρώστιες και το κρύο. Δεν μπορούν να ζουν άλλο σαν δούλοι. Καλύτερα να πεθάνουν μια φορά παρά να πεθαίνουν κάθε μέρα. Αυτά λένε και ετοιμάζονται να έρθουν κατά δω. Καταλαβαίνετε τι θα συμβεί σε μια τέτοια περίπτωση».

«Να στείλουμε το ιππικό να τους κόψει το δρόμο, πριν πλησιάσουν», είπε σχεδόν τρομαγμένος ο πιο ομιλητικός από τους μυστικοσυμβούλους του πρωθυπουργού.

«Ψυχραιμία. Μην πανικοβάλλεστε. Αφού το θέλουν τόσο πολύ, αντί να πεθάνουν για αξιοπρέπεια θα τους βάλλουμε να πεθάνουν για την ¨πατρίδα¨. Ετοιμάστε τις άμαξες για κάθε ενδεχόμενο και στείλε αγγελιοφόρο στο Μεγάλο Δούκα» διέταξε ψύχραιμα ο πρωθυπουργός.

«Τι εννοείτε κύριε πρωθυπουργέ; Πώς θα γίνει αυτό;», ρώτησε ο υπουργός.

Ο πρωθυπουργός δεν απάντησε. Σηκώθηκε από την αναπαυτική του θέση και κατευθύνθηκε προς το προσωπικό του γραφείο.

Ήδη μέσα στην αίθουσα συνεδριάσεων είχαν εισβάλει και άλλοι υπουργοί για να μεταφέρουν τις δικές τους ανησυχίες για τις πληροφορίες που έφτασαν και στα δικά τους αυτιά σχετικά με την εξέγερση των χωρικών.

Κάποιος φώναξε δυνατά και με θυμό. «Ήταν αναμενόμενο. Το έλεγα πως δεν έπρεπε να τους πιέσουμε τόσο πολύ τους χωρικούς. Έπρεπε να σταματήσουμε πριν φτάσει ο κόμπος στο χτένι».

«Να στείλουμε το ιππικό», φώναξε κάποιος άλλος για να συνεχίσει λέγοντας:

«Αν φτάσουν μέχρι εδώ, πάνε τα σπίτια μας, θα τα ρημάξουν. Οι οικογένειές μας θα κινδυνεύσουν και οι περιουσίες μας θα καταστραφούν»

Όλη η νύχτα κύλησε μέσα στην ανησυχία και την αβεβαιότητα για το τι θα τους ξημέρωνε η επόμενη μέρα. Οι μαντατοφόροι πηγαινοέρχονταν ασταμάτητα καβάλα στα άλογά τους που είχαν ιδρώσει από τους καλπασμούς.

Τα μαντάτα ήταν πάντα τα ίδια: «Οι χωρικοί πλησιάζουν και καθώς περνούν από τα χωριά πληθαίνουν όλο και περισσότερο.»

Επιτέλους ξημέρωσε. Πρώτη φορά οι υπουργοί περίμεναν με τόση αγωνία την ανατολή του ήλιου. Βγήκαν στην αυλή περιμένοντας τον πρωθυπουργό.

Την γαλήνη της ανατολής τη διέκοψε η φωνή του ντελάλη.

«Ακούστε όλοι με προσοχή! Οι γείτονες μας κήρυξαν τον πόλεμο. Όλοι οι κάτοικοι της χώρας να συγκεντρωθούν έξω από τα χωριά τους για να συγκροτηθεί ο στρατός. Όλοι ενωμένοι δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα.

Η Μεγάλη Βασίλισσα της Ευρώπης και ο Μεγάλος Δούκας της Αμερικής είναι με το μέρος μας. Όλοι μαζί θα υπερασπιστούμε μέχρι θανάτου την ¨πατρίδα¨μας.»

Παγωμάρα έπεσε παντού. Σε λίγο κατέβηκε ο πρωθυπουργός από το προσωπικό του γραφείο και διέταξε τη σύγκληση έκτακτου στρατιωτικού συμβουλίου.

«Είμαστε σε πόλεμο», είπε. «Όλοι μαζί θα απαντήσουμε στον εχθρό. Η νίκη θα είναι δική μας. Μεταφέρετε το μήνυμα σε όλα τα χωριά.»

Οι μαντατοφόροι ξανάπιασαν δουλειά πηγαίνοντας τώρα να μεταφέρουν το μήνυμα του πρωθυπουργού στους εξεγερμένους χωρικούς.

Το τι απέγινε ίσως να μπορούμε να το φανταστούμε.

Ίσως να μπορούμε να γράψουμε κι εμείς οι ίδιοι τη συνέχεια…

Αξιολόγηση και αναξιολόγηση...

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης, Αριστερο Blog...

Από τότε που άρχισε να συζητιέται όχι απλώς η πρόθεση αλλά η ειλημμένη απόφαση των υπεύθυνων για τα της παιδείας, να θεσπίσει τη διαδικασία της αξιολόγησης, έχουν ειπωθεί και ακουστεί χιλιάδες γνώμες, έχουν γραφτεί εκατοντάδες αναλύσεις, σε μια προσπάθεια να αποδειχτεί αν η αξιολόγηση είναι «καλή» ή «κακή» και αν τελικά πρέπει να γίνει ή όχι.

Λαμβάνοντας υπόψη μας τη συμμετοχή των άμεσα ενδιαφερόμενων στη δημόσια διαβούλευση που έγινε με πρωτοβουλία του υπουργείου παιδείας, θα μπορούσε να βγει σαν πρώτο συμπέρασμα ότι οι εκπαιδευτικοί δεν θέλουν την αξιολόγηση.

Τι σημαίνει όμως «αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου»;

Για να δώσει κάποιος την όποια απάντηση, θα πρέπει να ορίσει πρώτα τι πάει να πει «εκπαιδευτικό έργο».

Από τη δική μου μικρή εμπειρία, στο πώς αντιλαμβάνεται η εκπαιδευτική κοινότητα το εκπαιδευτικό έργο, δεν υπάρχει μία αλλά πολλές απαντήσεις.

Ήδη, με αφορμή την εξαγγελία της διενέργειας της διαδικασίας της αξιολόγησης, φούντωσε η συζήτηση, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της εκπαιδευτικής κοινότητας. Ερωτήσεις όπως, «γιατί να μην αξιολογηθεί ο εκπαιδευτικός που αργεί να μπει στην τάξη;» ή «γιατί να μην μείνουν στα σχολεία μόνο οι ικανοί και οι ανίκανοι να πάνε σπίτι τους;», είναι ενδεικτικές τόσο του κλίματος που επικρατεί όσο και του κλίματος που έχει καλλιεργηθεί.

Το πρώτο ερώτημα δημιουργεί εύλογα από μόνο του πολλά άλλα δευτερογενή ερωτήματα:

«Τον εκπαιδευτικό που, ενδεχομένως, αργεί συστηματικά να έρχεται στο σχολείο, δεν υπάρχει κάποιος που τον αφήνει να το κάνει;» Προφανώς!

«Γιατί τον αφήνει να το κάνει;» Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι από τη στιγμή που δεν κινδυνεύει ο εν λόγω εκπαιδευτικός με απόλυση, τους γράφει όλους στα παλιά του παπούτσια. Αυτό όμως είναι λάθος διότι ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας προβλέπει σε ανάλογες περιπτώσεις κυρώσεις και ποινές. Άρα, αυτός που τον αφήνει να έχει τη συγκεκριμένη συμπεριφορά, το κάνει για άλλο λόγο.

«Αυτός που επιτρέπει στον εκπαιδευτικό να αργεί συστηματικά, μήπως θα ανήκει στο σώμα των αξιολογητών;» Αν δεν θέλουμε να υποκρινόμαστε, πρέπει να απαντήσουμε ότι είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα ανήκει.

«Επομένως, τι θα εμποδίσει τον μόνιμα αργοπορημένο εκπαιδευτικό, όχι μόνο να περάσει επιτυχώς την αξιολόγηση αλλά να εξακολουθήσει να έχει την ίδια συμπεριφορά;»

Έλα ντε!

Το δεύτερο ερώτημα, πάλι δημιουργεί επιπλέον ερωτήματα.

«Αυτοί που το προηγούμενο χρονικό διάστημα, έκριναν τους τωρινούς «ανίκανους» ως «ικανούς», θα είναι διαφορετικοί από αυτούς που θα αποφανθούν για την ικανότητά τους στα πλαίσια της αξιολόγησης που προωθείται;» Αν ρίξουμε μια ματιά γύρω μας δεν θα δούμε διαφορές ούτε στα πρόσωπα ούτε στις πρακτικές. Ήδη συζητιέται και ίσως να έχει παρθεί και τελική απόφαση, η εκπόνηση κάποιου εκπαιδευτικού προγράμματος θα μετράει στα «συν» για τον αξιολογούμενο εκπαιδευτικό, μόνο αν έγινε με δική του πρωτοβουλία και εκτός σχολικού ωραρίου. Αν έγινε στα πλαίσια της συμπλήρωσης ωραρίου δεν θα λαμβάνεται υπόψη. Λες και φταίει ο εκπαιδευτικός που δεν συμπληρώνει ωράριο ή λες και όσοι αναλαμβάνουν πρόγραμμα για να συμπληρώσουν ωράριο το κάνουν εκ του πονηρού και το θεωρούν αγγαρεία.

«Είναι σωστό να μετριέται η ικανότητα κάποιου εκπαιδευτικού με βάση το πόσα μεταπτυχιακά έχει κάνει και το πόσα σεμινάρια έχει παρακολουθήσει και μάλιστα σε άσχετο, πολλές φορές, προς το αντικείμενό του ή την παιδαγωγική του κατάρτιση;» Προσωπικά πιστεύω πως είναι λάθος.

Θα συμφωνούσα απόλυτα αν στα μεταπτυχιακά και τα σεμινάρια είχαν όλοι την ίδια δυνατότητα πρόσβασης και από κει και πέρα είχε να κάνει με την όρεξη και το μεράκι του καθενός, το αν θα προχωρούσε σε κάποιο μεταπτυχιακό ή όχι.

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα;

Για τη συντριπτική πλειοψηφία των μεταπτυχιακών, απαιτούνται δίδακτρα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ντε και καλά οι μεταπτυχιακοί τίτλοι «χαρίζονται» στους κατόχους τους, αλλά οπωσδήποτε δεν μπορώ να δεχτώ ότι δεν υπάρχουν και πολλοί άλλοι που θα κατάφερναν να ολοκληρώσουν το ίδιο μεταπτυχιακό πρόγραμμα, αλλά δεν τους δόθηκε ποτέ η δυνατότητα διότι δεν είχαν τα απαιτούμενα χρήματα.

Δεν θα ήθελα να σταθώ αυτή την ώρα και σε μια σειρά από άλλα ερωτήματα όπως: «Γιατί να γίνει η αξιολόγηση;» ή «Πώς θα γίνει η αξιολόγηση και με βάση ποιους δείκτες θα προκύπτει το όποιο αποτέλεσμα;» ή, τέλος «Ποιος θα κάνει την αξιολόγηση και ποια θα είναι η διαδικασία επιλογής της;».

Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να σχολιάσω ένα μικρό απόσπασμα από τις απόψεις ενός σχολικού συμβούλου που βρήκα στο διαδίκτυο, που αναφέρεται σε έναν από τους στόχους της αξιολόγησης, το οποίο και παραθέτω αυτούσιο:

«Γιατί πρέπει να γίνει Αξιολόγηση;

Γενικότερα στοχεύει στην αναβάθμιση του εκπαιδευτικού έργου.

Ειδικότερα η αξιολόγηση στην Εκπαίδευση δεν πρέπει να στοχεύει στην ανακάλυψη του τι δεν έμαθε ο εκπαιδευόμενος αλλά στο τι δεν κατάφερε ο εισηγητής/δάσκαλος και η συγκεκριμένη εισήγηση να του μάθει.»

Το τι δεν κατάφερε ο εισηγητής/δάσκαλος να μάθει στον εκπαιδευόμενο, σχετίζεται μόνο με τον ίδιο και τις ικανότητές του;

Μήπως οι εμπνευστές της αξιολόγησης θεωρούν ότι το σχολείο και όσοι αναπνέουν μέσα σ’ αυτό, μαθητές και εκπαιδευτικοί, αποτελούν ξεχωριστό κομμάτι της κοινωνίας το οποίο λειτουργεί αυτόβουλα και ανεπηρέαστα σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στη κοινωνία;

Έχουν προσπαθήσει να «μάθουν» σε εκπαιδευόμενους - μαθητές που τους λείπει η τροφή;

Έχουν προσπαθήσει να «μάθουν» σε εκπαιδευόμενους – μαθητές που τους λείπουν ρούχα και παπούτσια;

Έχουν προσπαθήσει να «μάθουν» σε εκπαιδευόμενους – μαθητές που βιώνουν την κατάθλιψη του οικογενειακού περιβάλλοντος;

Έχουν προσπαθήσει ποτέ να «δουν» τους μαθητές όχι μόνο ως «εκπαιδευόμενους» αλλά ως ψυχοσωματικές οντότητες;

Έχουν προσπαθήσει ποτέ να μπουν μέσα στο οπτικό πεδίο που καλύπτουν με τα απλανή βλέμματά τους αυτοί οι εκπαιδευόμενοι-μαθητές γιατί το μυαλό τους είναι στον άνεργο γονιό τους που βρίσκεται σε αδιέξοδο;

Έχουν προσπαθήσει να «μάθουν» σε εκπαιδευόμενο-μαθητή που θέλει να εγκαταλείψει το σχολείο για να ψάξει, ο αφελής, για μια οποιαδήποτε δουλειά ώστε να συνεισφέρει κι εκείνος οικονομικά;

Το παραπάνω απόσπασμα από μόνο του μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να αποτελέσει ισχυρό επιχείρημα ενάντια στην προωθούμενη αξιολόγηση.

Όταν ολόκληρη η κοινωνία υποφέρει, ασφυκτιά και πνίγεται στα αδιέξοδα, όταν για την πλειοψηφία, πλέον, των πολιτών τίθεται θέμα άμεσης επιβίωσης, δεν μπορείς να μιλάς σε μαθητές και εκπαιδευτικούς για το πώς γίνεται το παντεσπάνι και πόσο νόστιμο είναι.

Όποιος λοιπόν θέλει να προωθήσει την αξιολόγηση, ας φροντίσει πρώτα να προωθήσει την επίλυση άλλων πιο βασικών και προαπαιτούμενων ζητημάτων.

Αν δεν το κάνει, άλλο έχει στο βάθος του μυαλού του και όχι την αξιολόγηση για την αναβάθμιση του εκπαιδευτικού έργου.