Ο μονόδρομος για την ανάκαμψη!

Του Τάσου Πετρόπουλου*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ο «οικονομικός δογματισμός» που απαγορεύει κάθε σκέψη ανακατανομής του εθνικού εισοδήματος, με την αιτιολογία ότι κινδυνεύει η οικονομία, κυριαρχεί στην πολιτική των κυβερνήσεων από το 2010 μέχρι σήμερα.
Εν τω μεταξύ όσοι υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση πλην της παρατεινόμενης οικονομικής καταστροφής, εκλαμβάνουν ως επικίνδυνες τις διαφορετικές ιδέες και αναζητήσεις για την αντιμετώπιση της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης.

Αδιαφορούν για τη συστηματική παραβίαση όχι μόνο του Συντάγματος, αλλά και αυτών ακόμη των Συνθηκών, στις οποίες οφείλει την ύπαρξή της η σημερινή Ε.Ε.

Η τάση αυτή φαίνεται να εξαπλώνεται βαθμιαία σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η τροποποίηση του άρθρου 136 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ενωσης που έγινε την 25-3-2011 με την 2011/199/Ε.Ε. απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου έχει σηματοδοτήσει την αλλαγή τροχιάς για την ευρωπαϊκή οικονομική πορεία. Αλλαγή που θα ευνοεί την αναπτυξιακή επιτάχυνση των ισχυρότερων και τον οικονομικό εκτροχιασμό των ασθενέστερων οικονομικά χωρών.

Τα κόμματα της συγκυβέρνησης, απορροφημένα από τη σύγκρουση με ό,τι εναντιώνεται στις αδιέξοδες επιλογές τους, λησμονούν ότι οι νόμοι αποβλέπουν στην απόσπαση της ανοχής των πολιτών ώστε, με την επίτευξη κοινωνικής ειρήνης και μιας –έστω προσωρινής– κοινωνικής συνοχής, να εξασφαλίζουν τη νομιμοποίηση της κυρίαρχης εξουσίας.

Να τα πούμε;

του Δημητρη Πετροπουλου, απο το  Mediasoup

"Καλή χρονιά" είπε χαμογελώντας ο άγνωστος μες στον ηλεκτρικό και μου έτεινε το χέρι. "Εβαλα τηλεόραση να δω ειδήσεις το πρωί" συνέχισε, σα νάχαμε αφήσει μια κουβεντούλα στη μέση, "και πιάστηκε το χέρι μου να αλλάζω τα κανάλια. Όλο δυσάρεστες ειδήσεις, αδερφέ. Όλο τα ίδια κάλαντα μας λένε".
"Μη μου κακοκαρδίζεσαι. Οπου νάναι, θα τους τα πούμε εμείς τα κάλαντα" απάντησα ασυναίσθητα.
Κι ένοιωσα ξαφνικά πως ήμουν άνθρωποι χιλιάδες, όχι ένας. Πως αν ξεκίναγα να σιγοτραγουδάω θα ακουγόταν μια βουή από χιλιάδες στόματα. Βουή λυτρωτική, χαράς, όχι θυμού. Σα νάτανε η δύναμή μας τέτοια και τόση που οι αντίπαλοι θα ήτανε σα χνούδια που ο άνεμος τα παρασέρνει, τα στροβιλίζει, χάνονται και ξεχνιούνται.
‘’Ηλάλαξε πας ο λαός άμα αλαλαγμώ μεγάλω και ισχυρώ και έπεσεν άπαν το τείχος’’. Οι σάλπιγγες της Ιεριχούς, το σύνθημα.
Αυτή η αίσθηση του λαϊκού αλαλαγμού, μιας χαμογελαστής ανατροπής, με παραξένεψε και μένα.
Μας έχουν κάνει τέτοια πλύση εγκεφάλου πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σκεφτείς απ’ το δικό τους, που μας ζάλισαν. Λίγο οι ενοχές για όσα κάναμε και όσα παραλείψαμε, λίγο η αίσθηση πως είναι όλοι πουλημένοι, λίγο η μαλθακότητα τα τελευταία χρόνια και η λειψή μας κρίση, κατάφεραν να μας χειραγωγήσουν. Να μας τρομοκρατήσουν.

Πολυτεχνείο εκεί;

Του Δημήτρη Πετρόπουλου απο το   Mediasoup...

Παιδί του Πολυτεχνείου,
Το πήρα το μήνυμα σου. Λίγο καθυστερημένα είναι αλήθεια, αλλά δεν πειράζει. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Έτσι δε λεν;
Tι αστείος τρόπος κι αυτός να σε αποκαλώ παιδί του Πολυτεχνείου αλλά… δεν ξέρω πώς σε λεν. Δεν μου το γράφεις. Καταλαβαίνω γιατί. Σημασία δεν έχει ποιος είσαι. Σημασία έχει αυτό που έκανες. Αυτό που κάνατε.
Θέλω να 'μαι ειλικρινής μαζί σου και μη με παρεξηγήσεις. Τι νόημα έχει να σου απαντήσω αν δε σου λέω αλήθεια;
Αν σου πω πως μπορώ να μπω στη θέση σου και να ζήσω τα πράγματα όπως τα έζησες, να νοιώσω ότι ένοιωσες, να μεθύσω με το νου και την καρδιά μου όσο ίσως θα 'θελες εσύ, θα ήταν ψέμα.
Όχι γιατί το παίζω ηλίθιος η αναίσθητος – αυτό πάλι θα ‘ταν άδικο για μένα αλλά να!…Πιστεύω πως κάτι μου διαφεύγει και θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω τι εννοώ.
Κατ αρχήν είμαι και γω ΄΄παιδι΄΄ σαν και σένα που θα πει πως και γω θέλω να αλλάξω τον κόσμο και να τον κάνω καλύτερο. Και γω πιστεύω πως το μόνο που μετράει είναι να αγωνίζεσαι για μια καλύτερη ζωή - πως μόνο τότε αξίζει να ζεις. Αλλιώς… απλά επιβιώνεις και δεν είναι καθόλου το ίδιο.
Μιλάω για ζωή σε σένα που δε λογάριασες τη δική σου αλλά δεν είμαι ούτε εγωιστής ούτε σκληρός. Ξέρω πως αν ήσουν εδώ πλάι μου θα καμάρωνες ακόμα για τις επιλογές σου. Δε θα μετάνιωνες. Και γω καμαρώνω για σένα και θα 'θελα να 'χα τη δύναμη σου αλλά να !... δεν είμαι σίγουρος ότι την έχω. Αυτό ήθελα να σου πω. Αυτό μόνο.

Για οσους δεν απεργησανε...

απο την Πυλη Εκπαιδευσης...

Γιατί δεν απεργήσαμε… Ανοικτή επιστολή προς τους μαθητές

Του Μιχάλη Πετρόπουλου.

Αγαπητέ μαθητή, αγαπητή μαθήτρια,
Το βλέμμα σας ήταν αποκαλυπτικό, καθώς εμείς οι καθηγητές σας εισερχόμασταν στον προαύλιο χώρο του σχολείου. Τα σχόλια ήταν άλλοτε άμεσα και κατά πρόσωπο, άλλοτε πισώπλατα και ειρωνικά.

Η απορία ίδια σε όλους σας: «Μα ήρθαν για μάθημα, μέρα τέτοιας απεργίας, αυτήν την περίοδο;».

Οι πιο «ανάλαφροι» μαθητές ένιωσαν ότι χάνεται μια ευκαιρία για καθισιό. Οι πιο γρηγορούντες και κοινωνικοποιημένοι, ίσως πιο ευαίσθητοι στα τεκταινόμενα της εποχής, ένιωσαν ότι θα φανεί η λειψανδρία στο μέτωπο των συγκεντρώσεων. Αλλά, όλοι σας μείνατε με το γιατί.

Επιτρέψτε μας, λοιπόν, αγαπητοί μας μαθητές, να σας εξηγήσουμε γιατί δεν απεργήσαμε.

• - Δεν απεργήσαμε γιατί είμαστε ικανοποιημένοι με τον πλουσιοπάροχο μισθό μας, και συνεπώς, ο συνήθως, κύριος λόγος συμμετοχής στην κινητοποίηση εξαλείφεται. Μισθός επαρκέστατος για να καλύψεις κάθε ανάγκη, και αν είσαι και μετρημένος βάζεις και κάτι στην άκρη. Λειτούργημα με κοινωνική αναγνώριση και άμεση επαγγελματική αποκατάσταση. Για το λόγο αυτό και δεν κάνουμε φροντιστήρια, όπως γίνεται στο εξωτερικό, όπου κάποιοι αγιογδύτες ξεματώνουν οικονομικά τους γονείς που αγωνιούν για το αύριο των παιδιών τους. Απόδειξη; Ο υπερπολυτελής μας βίος και οι συνεχείς μετακινήσεις μας, από τόπο σε τόπο, για ανανέωση και συλλογή νέων εμπειριών. Οι λίγοι κάποιοι πένητες καθηγητές είναι αυτοκαταστροφικοί τύποι, που ικανοποιούν την όποια αρρωστημένη ιδεοληψία τους.
• - Δεν απεργήσαμε γιατί οι εργασιακές μας συνθήκες είναι οι καλύτερες δυνατές, λίγο απέχοντας από το ιδανικό. Πλήρως εξοπλισμένα σχολεία, με όλες τις σύγχρονες απαιτήσεις καλυμμένες, για να αφοσιωθούμε απερίσπαστοι στην εκπαιδευτική διαδικασία. Με ολιγομελή τμήματα και το αναγκαίο προσωπικό στη θέση του και ετοιμοπόλεμο. Βιβλία σύγχρονα, ενημερωμένα, ελκυστικά. Εργαστήρια υψηλού επιπέδου, που δεν γεμίζουν απλώς το πρόγραμμα, όπως στους οπισθοδρομικούς βόρειους, βιβλιοθήκες γεμάτες και για κάθε γούστο. Ήρεμο εργασιακό περιβάλλον, άριστες συναδελφικές σχέσεις, γονικό ενδιαφέρον από εμάς προς εσάς. Άριστα κατηρτισμένοι, με συνεχείς επιμορφώσεις, με πλήρη γνωστική και ψυχοπνευματική επάρκεια. Απόδειξη;  Η ανυπαρξία διαμαρτυριών από μέρους σας για τεμπέληδες, αδιάφορους, ασυνεπείς, λάγνους, άσχετους, ανεπαρκείς, ανίκανους, περαστικούς, τυχοδιώκτες κλπ.
• - Δεν απεργήσαμε γιατί οι μαθητές μας καλύπτονται πλήρως μέσα στο σχολικό περιβάλλον, φροντίζοντας στην πλήρωση των κενών τους, τη δημιουργία στέρεου γνωστικού και ηθικού υποβάθρου και δίνοντας όλες τις καλύτερες δυνατές προοπτικές και ευκαιρίες για το μέλλον. Η απόλυτη κοινωνικοποίηση, μέσα σε ένα ασφαλές περιβάλλον, όπου προβάλλονται τα υγιή πρότυπα των πολιτικών μας και των τηλεπερσόνων. Απόδειξη; Όταν σχολάτε κλαίτε από λύπη που μας αποχωρίζεστε, έστω και για μερικές ώρες, και το εξασφαλισμένο μέλλον σας, μιας και όλοι σας γνωρίζετε ότι με τα εφόδια που σας παρέχουμε, θα ακολουθήσετε τις άνετες λεωφόρους της επαγγελματικής και κοινωνικής καταξίωσης και ευτυχίας, που απολαμβάνουν τόσοι και τόσοι απόφοιτοί μας πριν από εσάς.
• - Δεν απεργήσαμε γιατί οι κοινωνικές συνθήκες είναι τέτοιες, που απορούμε ποιοι και γιατί διαμαρτύρονται. Επάρκεια αγαθών, προσιτά και για τον πιο φτωχό, μηδενική ανεργία, λαμπρό μέλλον για τους νέους, πλήρης κάλυψη των αδυνάμων και αναξιοπαθούντων. Υπερεπάρκεια φαρμάκων και τροφίμων για όλους. Γενικώς, μια γενική ευφορία, που είναι αισθητή στους πάντες. Απόδειξη; Ο μηδενικός δείκτης αυτοκτονιών και η εξαφάνιση των οργανώσεων κοινωνικής αλληλεγγύης, μιας και όλα είναι τακτοποιημένα. Οι φιλανθρωπικές οργανώσεις είναι πλέον μουσειακό είδος. Δεν υπάρχει λόγος να στηρίξεις σε διεκδικήσεις κανέναν άλλον.
• - Δεν απεργήσαμε γιατί έχουμε λύσει όλα τα προβλήματα καλής γειτονίας με τους λαούς πουμας περιτρυρίζουν. Γιατί έχουμε δημοκρατία απλόχερη, όπου διατυπώνεις τη σκέψη σου άφοβα και ακούγεσαι, προστρέχοντας όλοι να σε ακούσουν και να σε εξυπηρετήσουν. Γιατί οι καλύτεροι προωθούνται και δημιουργούν. Γιατί η ποιότητα και ο πλουραλισμός έχουν εκτοπίσει την αμορφωσιά και τη χυδαία μονοφωνία. Γιατί η υψηλή πνευματική παραγωγή είναι πρωτοφανής στην ιστορία, ξεπερνώντας κάποιος ασήμαντους αιώνες Περικλή και λοιπών απολίτιστων. Απόδειξη; Η απουσία κατασταλτικών δυνάμεων, η ισονομία, η αμεροληψία και δικαιοσύνη των διαφόρων υπηρετών λειτουργημάτων, η εξαφάνιση του νεποτισμού, η υψηλή αισθητική στα μαζικά μέσα επικοινωνίας.

Για όλους αυτούς του λόγους, και για άλλους, που λόγω ηλικίας και εμπειριών δεν μπορείτε να καταλάβετε, δεν απεργήσαμε. Με όσα προαναφέραμε, πιστεύουμε ότι σας πείσαμε.

Αγαπητοί μαθητές.
Την επόμενη φορά που θα προσπαθήσουμε να σας μεταλαμπαδεύσουμε την κοινωνική ευαισθησία, το ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο, την αξία της γνώσης και της παιδείας, την υποχώρηση του εγώ στο εμείς, το σεβασμό και την στήριξη στον αδύναμο και τον κατατρεγμένο, την ανοχή στο διαφωνούντα, την αντίσταση στον κάθε εκμεταλλευτή και πατριδοκάπηλο, την αγωνία για το κοινό αύριο του πλανήτη, την υποχρέωση της συμμετοχής στα κοινά και της ομαδικής και μαζικής δράσης για ισότητα, δημοκρατία, ελευθερία, σας επιτρέπουμε να σηκωθείτε και να μας εκστομίσετε ότι σας έρθει πρώτο στο απορημένο μυαλουδάκι σας.

Ό,τι και να πείτε, θα έχετε δίκιο…

Μιχάλης Πετρόπουλος
Φυσικός

H κατάστασις θεωρείται μη ανατάξιμος και ουδεμία παρακλινική ή χειρουργική επέμβασις ενδείκνυται...

Του Κωστα Κρεμμυδα απο τη στηλη Ξούθου και Μενάνδρου γωνία της Εποχης...

Δεν αναφέρεται στα σημερινά της χώρας η ιατροδικαστική έκθεση, αλλά στην πριν 30 χρόνια νεκροψία του φοιτητή Ιάκωβου Κουμή. Η δολοφονία ας καταγραφεί ως φυσική κατάληξη κάθε πορείας, του Πολυτεχνείου συμπεριλαμβανομένης, αφού «η δημοκρατία πρέπει να είναι εξοπλισμένη για την περιφρούρηση της τάξης», όπως δήλωνε στη Βουλή ο τότε αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, και για χρόνια υπουργός Δικαιοσύνης Κ. Παπακωνσταντίνου. Έκτοτε στο βωμό της τάξης, οι άτακτοι κατέθεσαν πολλά σφάγια με αποτέλεσμα να νομιμοποιείται ο φίλος ποιητής Αργύρης Παλούκας να δηλώνει: «Θέλω το σώμα μου πίσω»: Είχα άλλα σχέδια για τους ανθρώπους/ Να δακρύζουν μ’ ένα τραγούδι/ μέσα στ’ αυτοκίνητο./ Να βγάζουνε τα χέρια τους έξω από τα παράθυρα/ Κι οι καύτρες από τα τσιγάρα τους/ (κάτι μεγάλα κομμάτια λύπης δηλαδή)/ να φεύγουν κάθε τόσο προς τα πίσω.
Δεν ξέρω αν ωφελεί να μιλάμε σήμερα για την Αριστερά όταν ο εχθρός δεν είναι απλώς ante portas, αλλά ήδη μέσα στα σπίτια και στα χωριά μας. (Πάντως ο Ηλίας Πετρόπουλος έλεγε πως «μόνο εμείς οι αριστεροί δικαιούμαστε να τα βάζουμε με την Αριστερά»).
Κάτι τέτοιες ώρες, όμως, σκέφτομαι πως είναι καλύτερα να ζεις με την απόφαση της μοναξιάς σου, όπως το διατύπωνε σ’ ένα του γράμμα (19.5.1974) απ’ το Παρίσι ο Άρης Αλεξάνδρου (1922-1978). Τουλάχιστον μόνος δε χρειάζεσαι καθοδηγητή, αποτελείς ατομικά το άλλοθι του συστήματος, γλιτώνεις τις ανούσιες συνεδριάσεις, τις πολιτικές ρελάνς, τις ποσοστώσεις, τις διαγραφές, τ’ απλοϊκά σκετσάκια στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, τις κατηγορίες για φραξιονισμό, τις ισορροπίες, αυτού του ανισόρροπου συστήματος, όπως τις αποτύπωσε στο Κιβώτιό μας ο Αριστοτέλης Βασιλειάδης. Ο Δημήτρης Ραυτόπουλος χαρακτήρισε το Κιβώτιο ως το αντι-έπος της γενιάς του, (βλ. «Άρης Αλεξάνδρου, ο εξόριστος», Σοκόλης 1996), περιγράφοντάς το ως «Το άδειο κρανίο του 20ου αιώνα». Μια επώδυνη πορεία νομοτελειακού αδιεξόδου κάθε γενιάς που υποχρεώνεται να επιλέξει ανάμεσα στη διάψευση και στην αυταπάτη. Από κει κι ύστερα το λόγο έχουν οι υμνογράφοι κι οι φερετροποιοί.
Η σφαίρα στον κρόταφο του Μαγιακόφσκι, με τον οποίο ο Αλεξάνδρου συνομιλεί σ’ όλο του το έργο, σημειώνει ο Ραυτόπουλος, ήταν η τελεία στράτευση, η τελεία στην στρατευμένη τέχνη. Το Κιβώτιο είναι τα φοβερά αποσιωπητικά. Είναι το αντίθετο της Κιβωτού, η ειρωνεία της. Στη μεταφορά αυτού του ανίερου κύβου «κυανίζονται», εκμηδενίζονται, με την ίδια συνοπτική διαδικασία το σώμα, η ψυχή, ο λόγος.
Κι επειδή η ψυχή μας είναι από καιρό χαμένη –ασπίδα στην περιφρούρηση του πνεύματος και της ηθικής του Αυλωνίτη, μπουχτισμένη από τη μια στον ασύμπτωτο λόγο της ΒΑΒΕΛ, κι από την άλλη στα spread, τις περικοπές, τις δόσεις, τους κεφαλικούς φόρους, τους πασάδες, τους εισπράκτορες, τους ραγιάδες, σκέφτομαι να περιοριστώ στο σώμα. Αυτό που έχασε ο Κουμής, η Κανελλοπούλου, η Βασιλακοπούλου, ο Αξαρλιάν, ο Γρηγορόπουλος, οι νεκροί του αντάρτικου, οι ηττημένοι του Εμφύλιου, οι εξεγερμένοι του Πολυτεχνείου, οι εκτελεσμένοι της δημοκρατίας, ο Δημήτρης Κοτζαρίδης. Το σώμα μας που πρέπει να ενεργοποιήσουμε ως φυσική παρουσία, ως μηχανισμό πίεσης, ως φόβητρο των κατεστημένων και ως ουτοπία.
Μετά την Πιετά του Μιχαήλ Αγγέλου το σπαραχτικότερο Έλεος εμπεριέχεται στο «σώμα» της δίχως τελεία επιστολής του Άρη Αλεξάνδρου, στο σημείο της περιγραφής των βασανιστηρίων (Τα Νέα 2.12.1978). Όπως και στο τελευταίο του υπόμνημα στον ανακριτή την Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 1949 (βλ. Κιβώτιο σελ. 257-293), έτσι και στο γράμμα που ακολουθεί, ο Αλεξάνδρου επιδιώκει την αλληγορική θανάτωση του ζωντανού λόγου –άρα του σώματος του συγγραφέα –άρα του εαυτού του, μέσω της αδιάπτωτης/αδιάρρηκτης/αδιάκοπης ιστόρησης –εναγώνιας απολογίας, με μόνο αίτημα να μιλήσει, ν’ ακουστεί, να εισακουστεί. (Μάταιο και εκκρεμές αίτημα).
«Στη Μακρόνησο (σ.σ. 1949, Β’ Τάγμα) μας συντάξανε κατά εξάδες και μας οδήγησαν στην πλαγιά, όπου περίμεναν κιόλας τα συνεργεία διαφωτίσεως. Ένας ανθυπολοχαγός, περιστοιχισμένος από ροπαλοφόρους αλφαμίτες, μας έβγαλε ένα σύντομο λογύδριο (οι Έλληνες από δω, οι Βούλγαροι από κει). Τα ρόπαλα είχαν μήκος 50 εκ. περίπου, με διάμετρο πάχους από 4 ως 5 εκ. αν δε με γελάει το οφθαλμόμετρό μου –μικρότερη η διάμετρος στη λαβή, μεγάλωνε ομαλά και αποκτούσε το μέγιστο μήκος της στην άκρη. Ένας αλφαμίτης κράταγε μια χοντρή φιδωτή ρίζα πουρναριού, πολύ μεγαλύτερη απ’ τα ρόπαλα. Σιδερένιους λοστούς δεν είχανε. Μετά το τέλος του λογύδριου δεν κουνήθηκε κανένας. Είπαν τότε στην πρώτη εξάδα να προχωρήσει και οι αλφαμίτες ορμήσανε αμέσως κι αρχίσανε να χτυπάνε με τα ρόπαλα, ένα ή και δυο τον κάθε κρατούμενο. Κοίταζα, θυμάμαι, να δω όσο το δυνατόν περισσότερα ανεβοκατεβάσματα των ροπάλων ταυτόχρονα, ήθελα να μη μου διαφύγει καμιά λεπτομέρεια, αλλά το μάτι δεν έχει βέβαια αυτή τη δυνατότητα, αναγκαζόμουνα να μετατοπίζω συνεχώς το βλέμμα μου και τελικά το κάρφωσα σε έναν και μόνο βασανιζόμενο που είχε πέσει, όπως και οι άλλοι στο καταπράσινο χορτάρι –θα έπρεπε νάταν άνοιξη, είχε και αγριολούλουδα, αν δεν κάνω λάθος, λιακάδα, χαρά Θεού– και είχε κουβαριαστεί, σαν έμβρυο στην κοιλιά της μάνας του, για ν’ αποφύγει τα χτυπήματα, κι άκουγα τους ξύλινους γδούπους πάνω στα κόκαλα και πού και πού έναν ήχο διαφορετικό, κάτι σαν κρακ, όταν έσπαγε πιθανότατα κάποιο κόκκαλο –παΐδι ήτανε, καλάμι ή ωλένη;»

Κώστας Κρεμμύδας