Τα ψηφιακά "πανοπτικά" και ο νέος ολοκληρωτισμός...

του Γιωργου Παπασωτηριου...
Χειρότερη και από το ψεύδος είναι η μισή αλήθεια. Ναι, δεν υπάρχουν «ψεκασμοί», αλλά οι… «συνομωσίες» περισσεύουν, όπως και η βαριάς μορφής α-νοησία, τύπου Πάγκαλου.
Γιατί η σύγκριση της παρακολούθησης των Αμερικανών από την ελληνική ΕΥΠ με την παρακολούθηση ολόκληρου του κόσμου από την NSA παραπέμπει στο ανέκδοτο με τον ελέφαντα και το μυρμήγκι. Κι εδώ είναι καταφανές ότι το μεγαλομανές, παχύσαρκο μυρμήγκι παρίστανε τη δεκαετία του 1990 τον ελέφαντα!
Δεν εμμένω, όμως, ούτε στο παράνομο της πράξης ούτε στην αβελτηρία του συμψηφισμού, αλλά ούτε και στο «ξέπλυμα», όπως θεωρούν πολλοί, της παρανομίας των ΗΠΑ. Γιατί θεωρώ ότι πίσω από τη δήθεν α-νοησία ή τη δήθεν συνήθη κατασκοπεία κρύβεται η ανάπτυξη ενός νέου παγκόσμιου ολοκληρωτισμού κι ενός μετανεωτερικού, ψηφιακού φασισμού.
Ο Μεγάλος Αδελφός, είναι τα δορυφορικά αλλά και τα επίγεια «πανοπτικά» σε χώρες και κοινωνίες που τείνουν να αναδομηθούν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας με τους ομαδικούς τάφους-Καιάδες για τους άνεργους και τους απόκληρους. Έχουμε ξαναγράψει (τον περασμένο Ιούνιο) ότι η υπόθεση της παρακολούθησης εκατοντάδων εκατομμυρίων χρηστών του διαδικτύου έγινε (και γίνεται) από την αμερικανική υπηρεσία NSA, η οποία δημιουργήθηκε από τον Τρούμαν το 1952 προκειμένου να συλλέγει πληροφορίες στρατιωτικού χαρακτήρα.
Υπενθυμίζουμε τα χιλιάδες διαβαθμισμένα έγγραφα που δημοσιοποιήθηκαν από το Wikileaks , αποδεικνύουν πως οι Αμερικανοί διπλωμάτες λειτουργούν και ως κατάσκοποι, αφού καλούνται να προμηθεύσουν την υπηρεσία IC(Intelligence Community),που περιλαμβάνει 17 μυστικές υπηρεσίες μεταξύ των οποίων τη CIA και την NSA,με δεδομένα που αφορούν ακόμα και το DNA αλλοεθνών διπλωματών!
Όσοι εκπλήσσονται με την υπόθεση NSA ξεχνούν ότι η κυβέρνηση Ομπάμα ψήφισε διάταξη για τον έλεγχο του διαδικτύου (αποκάλυψη των New York Times το 2010). Σύμφωνα με αυτή επιβλήθηκε σε όλες τις ιδιωτικές εταιρίες επικοινωνίας να είναι συμβατές με τα συστήματα παρακολούθησης των κρατικών υπηρεσιών ασφαλείας.
Συνεπώς, η Microsoft, το Google, το Yahoo, το Facebook, το Skype, ακόμα και το Blackberry διαφοροποίησαν τον τρόπο λειτουργίας τους έτσι ώστε το FBI και η NSA να μπορούν να ακούν και να βλέπουν ό,τι επικοινωνείται σ’ αυτά. Μέχρι πρότινος παρεχόταν η δυνατότητα στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ να ελέγχουν μέσω ειδικών «παραθύρων» τους χρήστες του διαδικτύου.
Αλλά ο έλεγχος κινούνταν στα όρια μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας. Γι’ αυτό η κυβέρνηση Ομπάμα νομιμοποίησε απολύτως την παρακολούθηση. Η NSA επιτηρεί, τώρα, τους πάντες και τα πάντα χάρη στο δίκτυο δορυφόρων, τις θυγατρικές της υπηρεσίες σε ολόκληρο τον πλανήτη και τους σέρβερ των μεγάλων ιντερνετικών δικτύων. Η NSA, μάλιστα, είχε εμπλακεί και στην υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών στην Ελλάδα.
Και τότε αλλά και όταν οι γερουσιαστές Widen και Udall υπέβαλαν ερωτήσεις για τις παρακολουθήσεις από την NSA οι απαντήσεις της κυβέρνησης Ομπάμα ήταν αρνητικές. Το ίδιο έλεγαν και οι εταιρείες. Η Microsoft, μάλιστα, διαφήμιζε την ασφάλεια των δεδομένων των πελατών της. Κι όμως οι παρακολουθήσεις γίνονταν κανονικά και με το νόμο!
Έτσι, για μία ακόμη φορά τίθεται το θέμα της ελευθερίας στις επικοινωνίες αλλά και της παραβίασης του απορρήτου των προσωπικών δεδομένων(για τα οποία τόσο κόπτονται κατά τα άλλα οι Αμερικανοί), καθώς και για το αν η πληροφορική θα καταστεί στα χέρια των παγκόμσιων ολιγαρχών ένας νέος ολοκληρωτισμός.

Ο ταξικός ρόλος των Πληροφοριακών Συστημάτων στο Δημόσιο...

Του Ιάσονα Νίκα, απο την Αυγη...
Ίσως να θεωρηθεί πολυτέλεια το να ασχολείται κανείς σήμερα με τα Πληροφοριακά Συστήματα του Δημοσίου, ενώ βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια άνευ προηγουμένου επίθεση του Κεφαλαίου. Όμως η «κρίση» δεν έχει σταματήσει την προκήρυξη νέων έργων Πληροφορικής (π.χ. το πολυθρύλητο έργο της Ηλεκτρονικής Συνταγογράφησης). Το Κεφάλαιο στην Ελλάδα αναδιοργανώνεται ταχύτατα και χρηματοδοτεί τα έργα Πληροφορικής που θα στηρίξουν τις επιλογές του. Πώς μπορεί να το αποτρέψει αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε τα νέα έργα να στηρίζουν τις δικές του επιλογές, δηλαδή την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και όχι την καπιταλιστική ανασυγκρότηση;
Σε προηγούμενο άρθρο, εισηγούμαι ότι η Πληροφορική στο Δημόσιο παραπαίει, γιατί από τη φύση της προωθεί τη διαφάνεια και την εξοικονόμηση πόρων και επομένως βρίσκεται μονίμως υπό διωγμό. Όπως κάθε εργαλείο, η Πληροφορική δεν είναι εγγενώς (από τη φύση της) στρατευμένη στο πλευρό κάποιας συγκεκριμένης τάξης. Εγγενής όμως στόχος των πληροφοριακών συστημάτων είναι ο εξορθολογισμός των διαδικασιών και η διαφανής διαχείριση πληροφοριών. Επομένως, εάν είναι άρτιος ο σχεδιασμός τους, προωθούν τόσο την εξοικονόμηση πόρων όσο και τη διαφάνεια.
Η μάχη για τη διαφάνεια και την οικονομία πόρων στο Δημόσιο είναι ταξική. Τα έργα Πληροφορικής διαφέρουν ριζικά από τα άλλα δημόσια έργα γιατί έχουν αντικείμενο το ίδιο το Δημόσιο. Δηλαδή έχουν αντικείμενο την οργάνωση και τον έλεγχο του Κράτους, το κατ’ εξοχήν αντικείμενο ταξικής σύγκρουσης. Κατά συνέπεια, τα ίδια τα έργα Πληροφορικής είναι προνομιακά αντικείμενα ταξικής σύγκρουσης. Η Αριστερά, ίσως για ιστορικούς λόγους, φαίνεται να το αγνοεί, θεωρώντας τα έργα Πληροφορικής μια απλή εφαρμογή τεχνολογίας. Έτσι, παραχωρεί αμαχητί στο Κεφάλαιο τη δυνατότητα να οργανώνει τον κρατικό μηχανισμό κατά το δοκούν. Τι σημαίνει, όμως, στην πράξη ταξική σύγκρουση στο πεδίο των Έργων της Πληροφορικής;
Η φύση των Έργων Πληροφορικής είναι διττή: όπως όλα τα δημόσια έργα, είναι χώρος ανταγωνισμού του Κεφαλαίου (δηλαδή των εταιρειών μεταξύ τους), αλλά, ως έργα οργάνωσης του κράτους, είναι χώρος σύγκρουσης Κεφαλαίου - Εργασίας. Τα σημεία σύγκρουσης είναι τόσα όσα και τα βήματα σχεδιασμού και υλοποίησης των έργων. Η αρχή γίνεται με το εκάστοτε χρηματοδοτικό πρόγραμμα (π.χ. ΕΣΠΑ), όπου καθορίζεται τι τύπου έργα θα χρηματοδοτηθούν. Με άλλα λόγια, τι είδους ανάπτυξη θέλουμε, ποια ταξικά συμφέροντα θα εξυπηρετεί; Η επιλογή των έργων που τελικά χρηματοδοτούνται γίνεται τελείως αδιαφανώς. Στην πράξη, η όλη διαδικασία σχεδιασμού και προκήρυξης έργων, αποτελεί υπόδειγμα αδιαφάνειας. Ο κατάλογος των «αυτονόητων» ή «τεχνοκρατικών» επιλογών ξεκινάει από την αρχική σύλληψη και συνεχίζεται μέχρι και την ολοκλήρωσή του.
Είναι τυχαίο που, τριάντα χρόνια τώρα, δεν είχε γίνει η περίφημη Ηλεκτρονική Συνταγογράφηση; Δεν ήταν επιλογή να μη χρηματοδοτηθεί ποτέ κανένα σχετικό έργο ώστε να μη γίνεται έλεγχος στις δαπάνες; Τώρα θυμήθηκαν τη Συνταγογράφηση και τα γενόσημα, αφού πρώτα αφάνισαν τα Ασφαλιστικά Ταμεία;
Ακόμη όμως και έργα που έχουν ολοκληρωθεί δεν χρησιμοποιούνται, όπως αυτά της Πολεοδομίας, κόστους πάνω από 14 εκατομμύρια ευρώ. Είναι προφανές ότι ποτέ, κανένα έργο Πληροφορικής που θα τιθασεύει το όργιο συμφερόντων που έχει κτιστεί γύρω από τις Πολεοδομίες δεν πρόκειται να προχωρήσει χωρίς πολιτική παρέμβαση. Είναι ή δεν είναι ταξική η μάχη για τη μηχανογράφηση των Πολεοδομιών; Αφορά ή όχι την ασύδοτη εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου της χώρας, τα τεράστια περιβαλλοντικά εγκλήματα, ξεκινώντας από το Mall και καταλήγοντας στις κτισμένες και αποκλεισμένες παραλίες;
Το πέπλο «τεχνολογικού μυστηρίου» που καλύπτει τα έργα Πληροφορικής αποτελεί θρίαμβο του Κεφαλαίου. Δεν αναφέρονται παρά σπάνια στη Βουλή ή στα ΜΜΕ, με εξαίρεση κάποιες φανφαρόνικες ανακοινώσεις για έργα που, τελικά, είτε πηγαίνουν στις ελληνικές καλένδες είτε υλοποιούνται στο σκοτάδι. Τα κόμματα του δικομματισμού είχαν κοινό συμφέρον στην αδιαφάνεια, γι’ αυτό και ποτέ δεν συγκρούσθηκαν κοινοβουλευτικά στον τομέα αυτόν.
Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συμφέρον να συγκρουσθεί και μάλιστα άμεσα: να ζητήσει κοινοβουλευτικό έλεγχο για συγκεκριμένα έργα που δεν παραλαμβάνονται και για διαγωνισμούς που δεν προχωρούν. Να αναδείξει τις σκοπιμότητες και τα τεράστια συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τις αναβολές, τις ακυρώσεις και τις χρόνιες καθυστερήσεις ορισμένων έργων. Εξάλλου τα συμφέροντα του Κεφαλαίου στην Ελλάδα προχωρούν σε αναδιοργάνωση και επομένως προωθούν νέα έργα Πληροφορικής που θα στηρίξουν τις επιλογές τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αντιπροτείνει έργα με στόχους όπως τη διαφανή διαχείριση της ενέργειας, των δημοσίων προμηθειών, τη στήριξη της αγροτικής παραγωγής κ.ά.
Εδώ απαιτείται σύγκρουση, τόσο εντός όσο και εκτός Βουλής. Εντός Βουλής για τις επιλογές έργων. Εκτός Βουλής, σύγκρουση στην πράξη, για τη σωστή υλοποίηση των έργων. Δεν αρκεί ένα έργο να στοχεύει σωστά. Για να πετύχει τον σκοπό του, πρέπει να υλοποιηθεί σωστά και να μπει σε χρήση. Σε κάθε βήμα δίνεται μάχη, δεν υπάρχει εγγύηση ότι τα συμφέροντα θα «καταπονηθούν» και θα αποσυρθούν.
Η μάχη για την Πληροφορική απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις. Όμως εάν η Αριστερά δεν οργανωθεί, την έχει χάσει αμαχητί. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη δυνατότητα να βάλει τις δικές του προτεραιότητες, ώστε να γίνουν έργα που προωθούν και στηρίζουν τον στόχο της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Έτσι, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει την κυβέρνηση αύριο, θα είναι προετοιμασμένος να στηρίξει τον στόχο της παραγωγικής ανασυγκρότησης με νέα πληροφοριακά συστήματα. Η σύγκρουση σήμερα προετοιμάζει το αύριο.

junik@gmx.com

Το μέλλον της Πληροφορικής στο Δημόσιο...

Η Αυγή online...

Του Ιάσονα Νίκα
Στόχος του άρθρου αυτού είναι να αναδείξει τον κρίσιμο ρόλο που μπορεί να παίξει η Πληροφορική στην εξυγίανση και ουσιαστική αναδιοργάνωση του Δημοσίου και στην αναβάθμιση των υπηρεσιών προς τους πολίτες. Γιατί η Πληροφορική μπορεί να γίνει το κατ’ εξοχήν όπλο κατά της κύριας πηγής διάλυσης του Δημόσιου: τον συνδυασμό των διάτρητων διαδικασιών προμηθειών με την προσοδοφόρα γραφειοκρατία / συνεργασία με τους προμηθευτές.
Τα προηγούμενα τριάντα χρόνια διοχετεύθηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ και ανυπολόγιστος ανθρώπινος χρόνος στα έργα Πληροφορικής του Δημοσίου. Γιατί τα αποτελέσματα είναι από πενιχρά έως ανύπαρκτα; Για να απαντηθεί το ερώτημα αυτό πρέπει να ανατρέξουμε στα ίδια τα έργα, εξετάζοντας τους λόγους που αποτυγχάνουν. Δύο είναι οι καθοριστικές παράμετροι για την έκβαση ενός έργου, οι διαδικασίες προμήθειάς του και το περιεχόμενό του.
Όλες οι διαδικασίες προμήθειας ξεκινούν από τον καθορισμό του στόχου του έργου, που είναι η υποστήριξη του δημοσίου συμφέροντος με κάποιο τρόπο. Ο στόχος αυτός προσδιορίζει τις εκάστοτε προδιαγραφές, οι οποίες καταλήγουν να αποτελούν το απτό μέρος ενός διαγωνισμού. Ο διαγωνισμός γίνεται, καταθέτουν τις προσφορές οι προμηθευτές και ο καλύτερος, σύμφωνα με τα κριτήρια του εκάστοτε διαγωνισμού, κερδίζει το έργο. Αυτή είναι η «μαγική εικόνα» των έργων του Δημοσίου.
Στην πράξη τίποτε από αυτά δεν λειτουργεί με τον τρόπο που παρουσιάζεται, τα έργα προκηρύσσονται με βάση το συμφέρον των προμηθευτών και όχι του Δημοσίου, δηλαδή του πολίτη: Για κάθε έργο ο στόχος, οι προδιαγραφές, ο διαγωνισμός, η αξιολόγηση των προσφορών από την επιτροπή, καθώς και η παραλαβή του, είναι κατ’ εξοχήν πεδία συναλλαγής των εταιρειών με το Δημόσιο. Αποτελεί κοινό μυστικό ότι οι διαγωνισμοί του Δημοσίου, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, είναι «στημένοι», άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο. Μέχρι σήμερα που γράφονται αυτά δεν έχει αλλάξει τίποτα, απλώς τα έργα έχουν μειωθεί δραματικά, λόγω «κρίσης».
Βέβαια οι διάτρητες διαδικασίες προμηθειών δεν αποτελούν προνόμιο της Πληροφορικής. Αποτελούν τη μάστιγα που διαιωνίζει τη λεηλασία του δημοσίου χρήματος σε όλους τους τύπους έργων. Ειδικά όμως στην Πληροφορική είναι ευκολότερο να ξεπεραστούν «τα εμπόδια», καθώς ο πολίτης έχει επιφανειακή γνώση του αντικειμένου.
Εάν π.χ. η γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου οδηγούσε στη θάλασσα ή η Εθνική Οδός Αθηνών - Θεσ/νίκης παραδιδόταν η μισή χωματόδρομος, η συναλλαγή θα φαινόταν. Όταν ένα έργο Πληροφορικής παραλαμβάνεται και πληρώνεται ενώ καλύπτει μόνο το 40% των αρχικών προδιαγραφών, ποιος το καταλαβαίνει; Τελικά η άγνοια για τη λειτουργία και τις δυνατότητες της Πληροφορικής αφήνει πεδίο δόξης λαμπρό για τη συναλλαγή. Πότε επιτέλους θα τελειώσει αυτή η omerta;
Η δεύτερη παράμετρος που καθορίζει την έκβαση ενός έργου Πληροφορικής είναι το περιεχόμενό του. Είναι απαραίτητο να διαχωριστεί η έννοια του έργου από την απλή προμήθεια¹. Ένα είναι το κρίσιμο στοιχείο για να ονομαστεί μια προμήθεια «έργο Πληροφορικής»: θα πρέπει να περιλαμβάνει εφαρμογές². Ο λόγος ύπαρξης των εφαρμογών είναι να διαχειρίζονται, βάζοντας σε τάξη, μια σειρά από διαδικασίες και να παρέχουν πληροφορίες για τα περιεχόμενα αυτών των διαδικασιών. Δηλαδή να δίνουν τη δυνατότητα ελέγχου των πεπραγμένων, τόσο του απλού υπαλλήλου όσο και της διοίκησης ενός δημοσίου φορέα.
Ένα καλό παράδειγμα είναι η μηχανοργάνωση μιας διαδικασίας έγκρισης προμήθειας: Ο προϊστάμενος μπορεί -εύκολα πλέον- να θέσει το ερώτημα: «Γιατί χρειαζόμαστε νέα προμήθεια αφού είχαμε 500 κουτιά γάζες; Για να δούμε, από το υποσύστημα διαχείρισης αποθήκης, ποιος τις πήρε;». Εδώ δεν χωράνε δικαιολογίες του τύπου «δεν βρίσκω το έγγραφο», «τα πετάξαμε μετά από τόσον καιρό» ή το μεγαλοπρεπές «χάθηκαν τα στοιχεία». Ο προϊστάμενος θα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη, ακόμη και εάν δεν θέλει, τόσο για τις πράξεις των υφισταμένων του όσο και για τη δική του υπογραφή.
Να λοιπόν γιατί παραπαίει η Πληροφορική στο Δημόσιο: διότι από τη φύση της προωθεί τη διαφάνεια³: Δεν νοείται μηχανοργάνωση «στο περίπου». Τα θολά νερά, που λιμνάζουν, ξαφνικά κινούνται γρήγορα και γίνονται διάφανα! Και φαίνονται τα μεγάλα ψάρια που θέριευαν τόσα χρόνια στον βούρκο απομυζώντας τα χρήματα του ελληνικού λαού. Γιατί παραπαίουν και δεν παραλαμβάνονται π.χ. τα έργα στις Πολεοδομίες ή τα έργα των ΠΕΣΥΠ (νοσοκομεία); Ο κυριότερος λόγος είναι η διατήρηση του προσοδοφόρου γραφειοκρατικού χάους, το οποίο προσφέρει από τη μια τη δυνατότητα για το «κάτι τις παραπάνω» σε κάποιους υπαλλήλους, διευθυντές, διοικητές κ.λπ. και από την άλλη τη δυνατότητα για το «πολύ παραπάνω» στους προμηθευτές.
Με αυτή την αγαστή συνεργασία Δημοσίου - προμηθευτών απομύζησαν μέχρι τελικής εξοντώσεως τα Ταμεία, έχτισαν μέγαρα μέσα στα δάση και ξενοδοχεία με άδειες για καφενεία. Τώρα που η κυβέρνηση θέλει να διαλύσει την κοινωνική ασφάλιση ανακάλυψε το υπ. Υγείας την ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Τα τριάντα προηγούμενα χρόνια, που οι προμηθευτές φαρμάκων «έγδερναν» τα Ταμεία, δεν αντιλαμβανόταν το πρόβλημα!
Σημειωτέον ότι οι μόνοι φορείς που έχουν αξιόλογη μηχανογράφηση είναι αυτοί που εισπράττουν χρήματα από τον πολίτη: Η εφορία, τα τελωνεία, τα μεγάλα Ταμεία όπως το ΙΚΑ και οι ΔΕΚΟ. Δεδομένου δε του τρέχοντος κυβερνητικού στόχου για μείωση δαπανών και αύξηση εσόδων, πρόκειται να δούμε την προκήρυξη νέων έργων Πληροφορικής, τα οποία θα διαφημιστούν ως «έργα για την εξυπηρέτηση του πολίτη», ενώ θα εξυπηρετούν την περαιτέρω αφαίμαξη του.
Ο καταστροφικός συνδυασμός των διάτρητων διαδικασιών προμηθειών και της καθολικής αντίστασης του Δημοσίου να περιορίσει την προσοδοφόρα γραφειοκρατία / συνεργασία με προμηθευτές οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση. Ο συνδυασμός τους καταλήγει στην προκήρυξη και την παραλαβή έργων «ανάπηρων», δυσλειτουργικών, που μόνο τον πολίτη δεν εξυπηρετούν. Σημειωτέον ότι για την επιτυχή έκβαση της συναλλαγής είναι απαραίτητη η εμπλοκή του εκάστοτε πολιτικού προσωπικού ή και των κυβερνώντων, με μοναδικό -προς το παρόν- παράδειγμα τις πολλές υποθέσεις Τσοχατζόπουλου.
Δυστυχώς όμως ζούμε πάλι ένα θέατρο σκιών, καθώς οι πραγματικοί παίκτες -οι επιχειρηματίες- κρύβονται πίσω από τις φιγούρες των πολιτικών. Θα πρέπει κάποτε να βγουν και αυτοί στη σκηνή. Η Πληροφορική είναι ένα από τα διαθέσιμα όπλα για να επιτευχθεί αυτό.
Επομένως η στήριξη του δημόσιου τομέα -και όχι του πελατειακού κράτους- πρέπει να βασίζεται σε ριζική αλλαγή των αρχών της περί προμηθειών νομοθεσίας, που να οδηγεί σε διαφορετικές διαδικασίες. Η δε κατάργηση της προσοδοφόρας γραφειοκρατίας μπορεί να προχωρήσει μόνο με τον δημόσιο έλεγχο των διοικήσεων των φορέων του Δημοσίου. Όταν μια διοίκηση έχει ξεκάθαρους στόχους και αναλαμβάνει πραγματικά την ευθύνη να τους διεκπεραιώσει, επιλέγει, προσλαμβάνει, εκπαιδεύει στελέχη ικανά να στηρίξουν τη μηχανογράφηση και επομένως τη διαφανή διεκπεραίωση των εργασιών του φορέα.
Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση για την αναδιοργάνωση του Δημοσίου. Ποιος έχει την τελική ευθύνη της μηχανογράφησής του; Θα είναι τελικά υπεύθυνο το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και «Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης» ή θα παραμείνει ακόμη μια διακοσμητική ΠΑΣΟΚική βαρύγδουπη μετονομασία;
Σε κάθε περίπτωση, για να πετύχει αυτή η προσπάθεια, είναι καθοριστική η συμβολή αγωνιστών και ανθρώπων με ήθος και ακεραιότητα, που θα αναδείξουν τους συγκεκριμένους τρόπους που γίνονται οι «μεθοδεύσεις» σε κάθε φορέα και θα προτείνουν τις κατάλληλες αλλαγές. Έτσι ο κάθε πολίτης που συμπορεύεται με τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βοηθήσει στην εξυγίανση του χώρου επαγγελματικής δραστηριότητάς του, όχι καταδίδοντας τους συναδέλφους του, αλλά αναδεικνύοντας τα κενά στους κανονισμούς που επιτρέπουν τον χρηματισμό και τη χειραγώγηση των διαδικασιών.
Γιατί τελικά ο στόχος της σωστής αναδιοργάνωσης του Δημοσίου μάς οδηγεί αναγκαστικά να επανεξετάσουμε τον ρόλο της Πληροφορικής, ώστε να γίνει μοχλός για την εξυγίανση και την ανάπτυξη της χώρας. Έτσι θα κάνουμε σύμμαχό μας τόσο το ίδιο το Δημόσιο, που θα δει τον ρόλο του να αναβαθμίζεται, όσο και τους πολίτες, που θα εκτιμήσουν αυτόν τον ρόλο και θα στηρίξουν τις επιλογές μας.


1. Σκοπίμως βαφτίζονται οι προμήθειες εξοπλισμού (κυρίως PCs) «έργα Πληροφορικής», γιατί έτσι αποκρύπτεται ο πραγματικός στόχος τους. Ένα καλό παράδειγμα είναι οι σχολικοί υπολογιστές: Επί υπουργού Παιδείας Γεωργίου Α. Παπανδρέου, το Δημόσιο αγόρασε χιλιάδες PCs που προορίζονταν για τα σχολεία όλης της χώρας; Ήταν ένα από τα ακριβότερα «έργα Πληροφορικής» της εποχής. Χρησίμευσαν τα PCs αυτά για να μάθει κανείς πληροφορική στα σχολεία; Αφού δεν υπήρχαν καλά - καλά καθηγητές πληροφορικής. Όμως οι εμπλεκόμενες εταιρείες πληρώθηκαν, αφού παρέδωσαν το «έργο». Επί πρωθυπουργού Γεωργίου Α. Παπανδρέου έγινε διανομή χιλιάδων laptop σε μαθητές της 1ης Γυμνασίου. Αυτό το «έργο» απορρόφησε περίπου 68 εκατομμύρια ευρώ του ΕΣΠΑ. Ήταν μια «ευγενική προσφορά» του Γεωργίου Α. Παπανδρέου στις εταιρείες εμπορίας εξοπλισμού. Τα κονδύλια «απορροφήθηκαν», οι εταιρείες ανέβασαν -χωρίς ρίσκο- τα κέρδη τους και η πληροφορική έμεινε, άλλη μια φορά, στο ράφι.
2. Οι παλαιότερες και πιο γνωστές είναι οι εφαρμογές διαχείρισης λογιστηρίου, τα λογιστικά πακέτα.
3. Παρεμπιπτόντως δεν αποτελεί διαφάνεια να ανακοινώνουν τις αποφάσεις τους οι φορείς του Δημοσίου στο πολυδιαφημισμένο “www.diafaneia.gr”. Είναι ένα από τα πολλά ΠΑΣΟΚικά επικοινωνιακά εργαλεία, όπως και οι Δημόσιες Διαβουλεύσεις: τι νόημα έχει να αναρτώνται οι αποφάσεις αφού έχουν παρθεί; Τι νόημα έχει να ξεσπάει ο κάθε πικραμένος στην όποια Διαβούλευση, όταν δεν υπάρχει καμία διαδικασία για να ληφθούν υπ’ όψιν οι προτάσεις του;