Λόγος Ύπαρξης...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Ο Αντόνιο Γκράμσι το είχε πει ήδη από τον Αύγουστο του 1916 (σχεδόν έναν αιώνα πριν): "Διάφορα γεγονότα ωριμάζουν στη σκιά, επειδή χέρια εντελώς ανεξέλεγκτα υφαίνουν το πανί της συλλογικής ζωής και η μάζα το αγνοεί". Και ιδού τα εντελώς ανεξέλεγκτα χέρια των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που παρακολουθούν τα πάντα. Σε ολόκληρο τον πλανήτη. Και η "μάζα" που το μαθαίνει με τις συγκαιρινές αποκαλύψεις συμπεριφέρεται, για την ακρίβεια εξακολουθεί να συμπεριφέρεται, σαν να το αγνοεί. Αν αυτό δεν σημαίνει ανεπανόρθωτη βλάβη στην ίδια την έννοια της πολιτικής, ως θεμελιακού παράγοντα όπου προτυπώνεται με όλες τις δυνατές (και τις αδύνατες) αντιφάσεις η δυνατότητα της συλλογικής συγκρότησης, η δαπανηρή λιποθυμική του κοινού φόβου και η πραγμάτωση του απέραντου πεδίου της αλληλουργίας, τότε τι άλλο σημαίνει;
Όταν αποκαλύπτεται -για πολλοστή φορά, αλλά πρώτη με τόσο καθολικό τρόπο- ότι η δημοκρατία απλώς δεν υφίσταται... και πέραν τούτου ουδέν, τότε όλα τα υπόλοιπα είναι έπεα πτερόεντα. Όταν αποκαλύπτεται η πλήρης αποθεσμοποίηση των πάντων και δεν σχίζεται το "παραπέτασμα του ναού", τότε ας μην ελπίζουμε και πολλά πράγματα. Για την ακρίβεια, ας μην ελπίζουμε. Αφού ακόμα και η Αριστερά (φευ) μοιάζει να αποδέχεται την κατάσταση εξανιστάμενη (έτσι μοιάζει) για την τιμή των όπλων και τίποτε αξιόλογο περαιτέρω, τότε έχουμε να κάνουμε με μια εξαιρετικά σύνθετη υπόθεση εργασίας, που ούτε η Αριστερά τη συνειδητοποιεί.
Δεν μας έχουν ξεπεράσει τα γεγονότα απλώς, μας έχει ξεπεράσει ο ίδιος ο φόβος και τώρα επιστρέφει αλλαγμένος επειδή εμείς στο πρόσωπό του βλέπουμε το πρόσωπό μας.

Με κοριούς, «με φωτιά και με μαχαίρι»

της Μαριαννας Τζιαντζη...

Eβδομάδα παρακολουθήσεων και δολοφονιών

Μπράβο, στο βαλιτσάκι της ΕΥΠ, έλεγαν κάποιοι όταν έρχονταν στο φως οι τηλεφωνικές συνομιλίες μελών της Χρυσής Αυγής, λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Δεν είναι βαλιτσάκι, είναι τζιπ, λέγεται ότι διευκρίνισε ο διοικητής της ΕΥΠ, καταθέτοντας αυτή την εβδομάδα στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής. Όμως σήμερα δεν παρακολουθούνται βουλευτές, τόνισε.  Όσο για τις διάφορες ιδιωτικές συνομιλίες που αποκαλύπτονται, αυτές προκύπτουν από τους παρόχους ύστερα από αίτημα των εισαγγελικών αρχών.

Οι βουλευτές, λοιπόν, είναι απαραβίαστοι, κοριός δεν τους αγγίζει –επισήμως. Ωστόσο, η υφήλιος βοά: δεν υποκλέπτονται μόνο οι συνομιλίες των απλών πολιτών αλλά και οι «μεγάλων». Οι σχετικές καταγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εκτός πραγματικότητας. Νωπές είναι οι αποκαλύψεις για την παρακολούθηση του κινητού της Μέρκελ, ακόμα και συνομιλιών στο Βατικανό, ενώ το Σπίγκελ γράφει ότι η ταράτσα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα δεν είναι φωλιά για λευκά περιστέρια αλλά ένας πανίσχυρος «κόμβος υποκλοπών».

Η αλήθεια της NSA...

ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ, απο την Αυγη...

«Αυτό κάνουν όλοι» δήλωσαν, σαν καλοί επαγγελματίες, τα αφεντικά της NSA, της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών. Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να θυμώνουμε, δεν πρέπει να σκανδαλιζόμαστε με όλα αυτά τα ερεβώδη που έρχονται στο φως. Γιατί βεβαίως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Από καταβολής, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Δεν το είπαν ευθέως, αλλά αυτό ήταν το μήνυμά τους στο πόπολο: το αγαθό της ασφάλειας δικαιολογεί «παρεκκλίσεις» από αυστηρά πρωτόκολλα και θεσμικούς φραγμούς. Στο κάτω κάτω, τι είναι αυτό το κράτος δικαίου εξόν από γραφειοκρατία και ανώφελες συζητήσεις; Εμείς είμαστε η καθαρή δράση, εσείς είστε οι κουβέντες, είπαν ουσιαστικά οι επικεφαλής.
Μου ήλθε στο νου μια καλή αμερικανική σειρά με τον τίτλο Homeland. Παίζεται στην ελληνική τηλεόραση αυτόν τον καιρό και το στόρι της αφορά τον πόλεμο των αμερικανικών υπηρεσιών με την ισλαμιστική τρομοκρατία. Εκεί, λοιπόν, στο Homeland, τα δείχνει όλα και τα δικαιολογεί όλα: τα ειδικά βασανιστήρια στον ανακρινόμενο -με τη συνοδεία death metal θορύβου- αλλά κυρίως τη σαρωτική χρήση των πιο ευφάνταστων τεχνολογιών. Και φυσικά οι παρακολουθούμενοι είναι bad guys, αληθινά επικίνδυνοι τύποι. Το σενάριο μοιάζει υπερβολικά με την αφήγηση που ακούσαμε από τα χείλη των αρχι-πρακτόρων.

Τα ψηφιακά "πανοπτικά" και ο νέος ολοκληρωτισμός...

του Γιωργου Παπασωτηριου...
Χειρότερη και από το ψεύδος είναι η μισή αλήθεια. Ναι, δεν υπάρχουν «ψεκασμοί», αλλά οι… «συνομωσίες» περισσεύουν, όπως και η βαριάς μορφής α-νοησία, τύπου Πάγκαλου.
Γιατί η σύγκριση της παρακολούθησης των Αμερικανών από την ελληνική ΕΥΠ με την παρακολούθηση ολόκληρου του κόσμου από την NSA παραπέμπει στο ανέκδοτο με τον ελέφαντα και το μυρμήγκι. Κι εδώ είναι καταφανές ότι το μεγαλομανές, παχύσαρκο μυρμήγκι παρίστανε τη δεκαετία του 1990 τον ελέφαντα!
Δεν εμμένω, όμως, ούτε στο παράνομο της πράξης ούτε στην αβελτηρία του συμψηφισμού, αλλά ούτε και στο «ξέπλυμα», όπως θεωρούν πολλοί, της παρανομίας των ΗΠΑ. Γιατί θεωρώ ότι πίσω από τη δήθεν α-νοησία ή τη δήθεν συνήθη κατασκοπεία κρύβεται η ανάπτυξη ενός νέου παγκόσμιου ολοκληρωτισμού κι ενός μετανεωτερικού, ψηφιακού φασισμού.
Ο Μεγάλος Αδελφός, είναι τα δορυφορικά αλλά και τα επίγεια «πανοπτικά» σε χώρες και κοινωνίες που τείνουν να αναδομηθούν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας με τους ομαδικούς τάφους-Καιάδες για τους άνεργους και τους απόκληρους. Έχουμε ξαναγράψει (τον περασμένο Ιούνιο) ότι η υπόθεση της παρακολούθησης εκατοντάδων εκατομμυρίων χρηστών του διαδικτύου έγινε (και γίνεται) από την αμερικανική υπηρεσία NSA, η οποία δημιουργήθηκε από τον Τρούμαν το 1952 προκειμένου να συλλέγει πληροφορίες στρατιωτικού χαρακτήρα.
Υπενθυμίζουμε τα χιλιάδες διαβαθμισμένα έγγραφα που δημοσιοποιήθηκαν από το Wikileaks , αποδεικνύουν πως οι Αμερικανοί διπλωμάτες λειτουργούν και ως κατάσκοποι, αφού καλούνται να προμηθεύσουν την υπηρεσία IC(Intelligence Community),που περιλαμβάνει 17 μυστικές υπηρεσίες μεταξύ των οποίων τη CIA και την NSA,με δεδομένα που αφορούν ακόμα και το DNA αλλοεθνών διπλωματών!
Όσοι εκπλήσσονται με την υπόθεση NSA ξεχνούν ότι η κυβέρνηση Ομπάμα ψήφισε διάταξη για τον έλεγχο του διαδικτύου (αποκάλυψη των New York Times το 2010). Σύμφωνα με αυτή επιβλήθηκε σε όλες τις ιδιωτικές εταιρίες επικοινωνίας να είναι συμβατές με τα συστήματα παρακολούθησης των κρατικών υπηρεσιών ασφαλείας.
Συνεπώς, η Microsoft, το Google, το Yahoo, το Facebook, το Skype, ακόμα και το Blackberry διαφοροποίησαν τον τρόπο λειτουργίας τους έτσι ώστε το FBI και η NSA να μπορούν να ακούν και να βλέπουν ό,τι επικοινωνείται σ’ αυτά. Μέχρι πρότινος παρεχόταν η δυνατότητα στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ να ελέγχουν μέσω ειδικών «παραθύρων» τους χρήστες του διαδικτύου.
Αλλά ο έλεγχος κινούνταν στα όρια μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας. Γι’ αυτό η κυβέρνηση Ομπάμα νομιμοποίησε απολύτως την παρακολούθηση. Η NSA επιτηρεί, τώρα, τους πάντες και τα πάντα χάρη στο δίκτυο δορυφόρων, τις θυγατρικές της υπηρεσίες σε ολόκληρο τον πλανήτη και τους σέρβερ των μεγάλων ιντερνετικών δικτύων. Η NSA, μάλιστα, είχε εμπλακεί και στην υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών στην Ελλάδα.
Και τότε αλλά και όταν οι γερουσιαστές Widen και Udall υπέβαλαν ερωτήσεις για τις παρακολουθήσεις από την NSA οι απαντήσεις της κυβέρνησης Ομπάμα ήταν αρνητικές. Το ίδιο έλεγαν και οι εταιρείες. Η Microsoft, μάλιστα, διαφήμιζε την ασφάλεια των δεδομένων των πελατών της. Κι όμως οι παρακολουθήσεις γίνονταν κανονικά και με το νόμο!
Έτσι, για μία ακόμη φορά τίθεται το θέμα της ελευθερίας στις επικοινωνίες αλλά και της παραβίασης του απορρήτου των προσωπικών δεδομένων(για τα οποία τόσο κόπτονται κατά τα άλλα οι Αμερικανοί), καθώς και για το αν η πληροφορική θα καταστεί στα χέρια των παγκόμσιων ολιγαρχών ένας νέος ολοκληρωτισμός.

Τα κανάλια ανακάλυψαν την Αμερική...

Γιώργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

Κόντεψαν να πνιγούν στο ποτάμι με τις απορίες οι παρουσιαστές των χθεσινών δελτίων ειδήσεων και ευτυχώς που τους κρατούσε το κεφάλι έξω από το νερό το πανάγαθο χέρι της Παναγίας της Δεξιάς, διότι αλλιώς θα είχαμε δράματα. Μα είναι δυνατόν ο Πάγκαλος να αποκάλυψε φόρα παρτίδα ότι η Ελλάδα παρακολουθούσε τους πρέσβεις των ΗΠΑ στην Αθήνα και την ‘Άγκυρα, ρωτούσαν ο ένας τον άλλον. Είναι πραγματικά ανεξήγητο, απαντούσαν ο ένας στον άλλον, φτύνοντας τον κόρφο τους και τον κόρφο του διπλανού τους.
Αν θεωρείς ότι ο Πάγκαλος είναι ένας γραφικός απόμαχος της ζωής που περιφέρει το σαρκίο του στα κανάλια και τα ραδιόφωνα, τότε η αποκάλυψη για τις υποκλοπές μοιάζει όντως ανεξήγητη. Αν γνωρίζεις όμως, που το γνωρίζεις, ότι ο Πάγκαλος ήταν και παραμένει μεγαλοπαράγοντας της πολιτικής, χρόνια υφυπουργός και υπουργός Εξωτερικών με υψηλές εσωτερικές και εξωτερικές διασυνδέσεις, τότε η εξήγηση μπορεί να είναι απλούστατη: Κάνοντας χρήση του ακαταλόγιστου που του έχουν απονείμει τα καθεστωτικά μίντια ο Θόδωρος βγήκε και ξέπλυνε τις ΗΠΑ, την ώρα που τις είχαν πιάσει με τη γίδα στην πλάτη. Το ενδεχόμενο αυτό ουδόλως απασχόλησε τους παρουσιαστές των δελτίων, διότι ως φαίνεται η εκδοχή του τρελού του χωριού είναι πολύ πιο βολική για το σύστημα από την εκδοχή του υπηρέτη αλλότριων συμφερόντων.
Τους έβλεπες και έλεγες, τώρα θα το πούνε, τώρα θα το πούνε. Τώρα θα αναρωτηθούνε για το αυτονόητο, που τριβέλιζε τα μυαλά της πλειοψηφίας των τηλεθεατών. Και όμως δεν το είπαν, δεν εξήγαγαν το σχεδόν αυταπόδεικτο συμπέρασμα: Αν μπορούσε το κράτος να παρακολουθεί τους πρέσβεις των ΗΠΑ, σκέψου πόσο εύκολο ήταν να παρακολουθεί τους πολίτες του, σκέψου πόσοι κοριοί έχουν μπει στα τηλέφωνά μας τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, από την εποχή του Τόμπρα και του Μαυρίκη μέχρι σήμερα.

Παρακολουθήσεις και ελευθερίες...

του κ. Νικου Ξυδακη...

Η χρήση υλικού παρακολούθησης ως αποδεικτικό υλικό σε δικογραφίες πυκνώνει και μαζί πυκνώνουν οι ανησυχίες. Είναι άγνωστο ακόμη αν όλες οι παρακολουθήσεις τηλεπικοινωνιών έχουν εισαγγελική εντολή για άρση του προσωπικού απορρήτου. Είναι άγνωστο επίσης με ποιες διαδικασίες διασφαλίζεται ότι το ψηφιακό υλικό θα καταλήξει μόνο στους δικαστές και δεν θα διαρρεύσει προς άγνωστη κατεύθυνση.
Τα ερωτήματα εμφανίστηκαν όταν έγινε γνωστό ότι παρακολουθούντο στελέχη της Χρυσής Αυγής πριν από τις εκλογές του Ιουνίου 2012 και ανεστάλησαν όταν εκλέχτηκαν βουλευτές. Εκείνη την περίοδο δεν διεξήγετο καμία δικαστική διερεύνηση της δράσης της συγκεκριμένης πολιτικής οργάνωσης. Εικάζεται άρα ότι η παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών εγκρίθηκε από εισαγγελέα, αν εγκρίθηκε, κατόπιν αιτήματος των διωκτικών αρχών. Προχωρώντας τον συλλογισμό, συμπεραίνουμε ότι κατά παρόμοιο τρόπο οποιαδήποτε διωκτική αρχή ή υπηρεσία πληροφοριών μπορεί να παρακολουθεί οποιονδήποτε, ίσως και άνευ εισαγγελικής εντολής. Άλλωστε η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων έχει επισημάνει ότι γίνεται ανεξέλεγκτα πλήθος τηλεπικοινωνιακών παρακολουθήσεων.
Αμέσως μετά τις παρακολουθήσεις μελών της ΧΑ, μάθαμε ότι παρόμοιο υλικό έχει περιληφθεί σε δικογραφία διωκόμενων για τα γεγονότα στις Σκουριές Χαλκιδικής, προκειμένου να στοιχειοθετηθεί η κατηγορία για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης.

Με αφορμή τη Μαρία

Χριστόφορος Κάσδαγλης...

Η μικρή Μαρία. Αναμφισβήτητα μια τραγική ιστορία. Για την ακρίβεια, χιλιάδες τραγικές ιστορίες που συμπυκνώνονται στο πρόσωπό της: οικογένειες που ξαφνικά ελπίζουν και πάλι.

Σύμφωνοι. Αλλά και μια καλή ιστορία για τα δελτία ειδήσεων, για τα πρωινάδικα, για τα talk shows. Μια ιστορία για να ξεχάσουμε τους άνεργους, την ύφεση, τη διεθνή κρίση, τα νέα μέτρα, το δημοσιονομικό κενό, την αθλιότητα των μνημονιακών πολιτικών.

Ζουμ στο δημόσιο. Γιατί θα ’πρεπε τάχα να εντοπιστεί ένα έκθετο παιδάκι για να «ανακαλύψουμε» ξαφνικά ότι το σύστημα των ληξιαρχείων είναι διάτρητο; Ότι στο δημόσιο τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τους παίρνουν δύο δύο για να… στηρίζουν πάνω τη σκάφη, όπως τα πλυντήρια στο γνωστό ανέκδοτο; Ότι οι δήμοι, παρά τον εξωραϊσμό και την προβολή του κάθε Καμίνη, παραμένουν πρωτόγονοι, κολλημένοι στη δεκαετία του ’70; Γιατί πρέπει πρώτα να γίνεται η ζημιά και μετά να ανακαλύπτουμε τις τρύπες στα συστήματα του δημοσίου;

Ζουμ στην Αστυνομία. Επαίρεται ο κ. Δένδιας για τη συγκυριακή επιτυχία και εξαπολύει νέα πογκρόμ στους καταυλισμούς των Ρομά, αυτών των διαχρονικών αποδιοπομπαίων τράγων από τον μεσαίωνα και εντεύθεν. Σε όλους εμάς που παρακολουθούμε το νέο αστυνομικό σόου σε διακαναλική πανελλήνια μετάδοση, μας πέρασε απ’ το μυαλό ότι όλες αυτές οι διαδικασίες (όπως και πολλές άλλες) δεν θα ’πρεπε επ’ ουδενί λόγω να είναι υπόθεση αστυνομικών, αλλά κοινωνικών λειτουργών; Δεν το λέω μόνο για λόγους δεοντολογικούς, το λέω κυρίως για λόγους αποτελεσματικότητας. Γιατί αν είχαμε το κατάλληλο δίκτυο επαγγελματιών, με την ανάλογη εκπαίδευση και τις απαραίτητες υποδομές, πιθανότατα δεν θα χρειαζόταν η «παρατηρητικότητα ενός μπάτσου», κάτι συμπτωματικό δηλαδή, για να εντοπιστεί η Μαρία και η κάθε Μαρία.

Πώς και γιατί γίνονται οι παρακολουθήσεις...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Δεν ήταν βουλευτής της αντιπολίτευσης, αλλά -προς τιμήν του- ο Αρης Σπηλιωτόπουλος που κατέθεσε ερώτηση προς τον υπουργό Δημόσιας Τάξης με το αυτονόητο ερώτημα: Πώς ήταν δυνατόν ο κοριός της ΕΥΠ να έχει καταγράψει ενοχοποιητικές συνομιλίες βουλευτών της Χρυσής Αυγής πριν από το φονικό στο Κερατσίνι;

Η κοινή λογική λέει ότι, χωρίς προφητικές ικανότητες, δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν οι διωκτικές αρχές να έχουν εξασφαλίσει δικαστική άδεια να διερευνήσουν έγκλημα πριν αυτό συμβεί. Δεν ζούμε δα ακόμη στην εποχή του Minority Report!
Αρα η ΕΥΠ προβαίνει σε αντισυνταγματικές, μαζικές, προληπτικές παρακολουθήσεις, ανάλογες με αυτές που αποκάλυψε ο Σνόουντεν στην Αμερική. Τα τηλέφωνα όλων μας (μπορεί να) παρακολουθούνται. Για πολλούς αυτό ήταν κοινό μυστικό. Οι συστημικοί συνένοχοι το ξέρουν: αν έχετε συνομιλήσει με πολιτικό για κάτι που θεωρεί σημαντικό, θα τον έχετε δει να βγάζει την μπαταρία από το κινητό του, πράγμα που υποτίθεται ότι παρέχει κάποια προστασία. Το χειρότερο όμως είναι ότι αυτή η εξαφάνιση της ιδιωτικότητας και η παράδοση όλων των πτυχών της ζωής τού καθενός στον πανοπτικό κρατικό Μινώταυρο γίνεται τυπικά νομότυπα!
Ονόμος 2225/1994 (νόμος του ΠΑΣΟΚ) επιτρέπει στην ΕΥΠ να ζητά από τον εισαγγελέα άρση του απορρήτου για λόγους εθνικής ασφάλειας, χωρίς να είναι υποχρεωμένη να αναφέρει ούτε ποιον αφορά ούτε το σκοπό της επιβολής της άρσης ούτε την εδαφική έκταση των παρακολουθήσεων ούτε καν τη διάρκειά τους. Ετσι η ΕΥΠ υποβάλλει γενικά και αφηρημένα αίτημα άρσης απορρήτου, ζητώντας -και παίρνοντας- λευκή επιταγή για ανεξέλεγκτες, αδιάκριτες παρακολουθήσεις, πράγμα που παραβιάζει ευθέως τη συνταγματική διάταξη του άρθρου 19 παρ. 1. Και αυτό, γιατί το Σύνταγμα επιβάλλει η άρση του απορρήτου να γίνεται μόνον για να αντιμετωπισθεί συγκεκριμένος κίνδυνος για την εθνική ασφάλεια.

Aρπακτικά της ελευθερίας...

Του Μαρκ Καρίγιο, El Pais, μεταφρασμενο απο την Αυγη...

Οι περιπτώσεις του Έντουαντ Σνόουντεν και του ιδρυτή του ιστότοπου WikiLeaks, Τζούλιαν Ασάνζ έχουν πυροδοτήσει κάθε είδους συζητήσεις. Όμως οι νομικές πτυχές έχουν αγνοηθεί εν μέρει από τα ισπανικά μέσα ενημέρωσης, ακόμα και όταν χρησιμοποιούνται σκληροί όροι για την διαπόμπευση των δύο προσωπικοτήτων. Συγκεκριμένα, κρίνοντας ότι οι πράξεις τους έχουν παραβιάσει την ιδιωτική ζωή των προσώπων που εμφανίζονται στα έγγραφα που διέρρευσαν, οι Σνόουντεν και Ασάνζ έχουν χαρακτηριστεί και "αρπακτικά της ελευθερίας "(Vargas Llosa, μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας).
Θεωρώ, ωστόσο, ότι αυτό που εκ πρώτης όψεως φαίνεται πως παραβιάζεται δεν είναι τόσο το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα, όσο το δικαίωμα στο να υπάρχουν κρατικά μυστικά. Δηλαδή, αυτό που έχει (νομίμως) ταξινομηθεί ως απόρρητο και ως εκ τούτου αποκλείεται από το να είναι δημοσίως γνωστό, προκειμένου να διαφυλάξει τα έννομα «αγαθά» που θεωρούνται άξια προστασίας για το συμφέρον της κρατικής ασφάλειας.
Όσον αφορά τις πληροφορίες του ιστότοπου της WikiLeaks -περιφερειακού ενδιαφέροντος και μόνον - ή τις διαρροές του Σνόουντεν, πρόκειται για πληροφορίες διπλωματικές οι οποίες αποκαλύπτουν στον γενικό πληθυσμό θέματα που συχνά, αν και όχι πάντα, αφορούν ζητήματα ασφαλείας ή τον ρόλο που παίζουν ορισμένοι πολιτικοί παράγοντες. Βέβαια, σε πολλές περιπτώσεις οι ίδιες διαρροές παραβιάζουν επίσης την ιδιωτική ζωή των προσώπων που αναφέρονται σε αυτές. Αλλά το βασικό διακύβευμα είναι η ασφάλεια του κράτους, η οποία δεν τίθεται κατ 'ανάγκη σε κίνδυνο. Γι 'αυτό έχει ενδιαφέρον να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στην ακριβή έννοια του όρου «κρατικά μυστικά", τουλάχιστον σε συστήματα που έχουν ως βάση τη δημοκρατία.
Το «Κρατικό μυστικό" είναι ένας περιορισμός που μπαίνει στη βασική αρχή της ελεύθερης δημοσιοποίησης όλων των δράσεων και ενεργειών της δημόσιας εξουσίας. Ανταποκρίνεται στην ανάγκη να αποκλείονται της δημοσιοποίησης κάποια ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια του ίδιου του κράτους. Είναι ένας περιορισμός του θεμελιώδους δικαιώματος αποστολής και λήψης πληροφοριών που αφορούν τον πολίτη, κυρίως σε ό,τι αφορά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ορισμένους δημόσιους υπαλλήλους.