Στον συρμό του απολιτικού...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Είναι της μόδας το αδέσμευτον. Είναι του συρμού δηλαδή οι δηλώσεις του τύπου «ουκ οίδα τον άνθρωπον» (και το κόμμα) από την πλευρά των υποψήφιων δημάρχων και περιφερειαρχών. Ακόμα και πρόσωπα που αναδείχθηκαν ακριβώς επειδή ανήκαν σε συγκεκριμένο κομματικό χώρο, απόλαυσαν μαζί του την εξουσία σε μία από τις αμέτρητες μορφές της
και υποστηρίχθηκαν αναφανδόν από αυτόν όταν πρωτοδιεκδίκησαν ψήφο και θώκο, θυμούνται ξαφνικά την πρακτική του Πέτρου. Την πρακτική του «ουκ οίδα». Με άλλοθι αυτόν τον κουτοπόνηρο «αγνωστικισμό», αυτοπαρουσιάζονται σαν αυτοκέφαλοι ανεξάρτητοι, οιονεί παρθενογεννημένοι.

Είναι της μόδας επίσης το απολιτικό. Διεθνώς. Είναι του συρμού δηλαδή να αυτοσυστήνονται σαν απολιτικοί άνθρωποι που έχουν ήδη εμπλακεί στα κοινά με έναν από τους χιλιάδες τρόπους που διαθέτει αυτή η εμπλοκή για να μορφοποιείται. Στη Σλοβακία, λ.χ., στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές επικράτησε με 60% ο «Καλός Αγγελος» Αντρέι Κίσκα. Ο οποίος, όπως διαβάσαμε στα ρεπορτάζ, ποντάρισε αποκλειστικά στο γεγονός ότι δεν ανήκει στην κάστα των επαγγελματιών της πολιτικής. Ταυτίζοντας εντέχνως (ή δολίως) το ακομματικό με το πολιτικό, διαφήμισε εαυτόν σαν άμωμο και άφθαρτο. Μόνο αποδεικτικό του το ότι δεν ήταν ποτέ μέλος κανενός κόμματος. Το ότι, όπως καταγγέλλεται, πλούτισε δίνοντας αφειδώς καταναλωτικά δάνεια με ελαφρώς τοκογλυφικούς όρους, κι ύστερα καθησύχασε τη συνείδησή του με φιλανθρωπίες, είναι τάχα μη πολιτικό.

δεν έχουμε περιθώρια για τα ίδια λάθη...

απο τις Οικοτριβες...

Μπήκε ο Σεπτέμβρης και ξεκινά η νέα «σεζόν» προώθησης των μνημονιακών πολιτικών, με ακόμη πιο επιθετικό τρόπο. Ο στόχος είναι ο ίδιος: το αριθμητικό πλεόνασμα του προϋπολογισμού με κάθε τρόπο και με κάθε κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος. Τα εργαλεία για την επίτευξή του είναι επίσης ίδια τα τρία τελευταία χρόνια. Ο τομέας του περιβάλλοντος –δεν λέμε κάτι καινούργιο– είναι… προνομιακό θύμα των μνημονιακών πολιτικών. Στον κρίσιμο αυτό τομέα που αφορά στην ποιότητα της ζωής μας, η εφαρμογή αυτών των πολιτικών συνοψίζεται στο ξεπούλημα των συλλογικών αγαθών, στην παράκαμψη της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και στη διευκόλυνση κάθε είδους «επένδυσης».
Το όνειρο που μας προβάλλουν σαν δικαιολογία είναι ακόμη παλιότερο από τον ξέφρενο αγώνα κάλυψης των αναγκών των δανειστών μας. Είναι το οξύμωρο σχήμα του δρόμου προς την «ανάπτυξη» που μας κατευθύνει στην ύφεση. Επαναλαμβάνουμε στην ουσία τα ίδια σφάλματα με αυτά που μας οδήγησαν στην κρίση. Από τον καιρό που μας διαφήμιζαν τα κολοσσιαία δημόσια έργα των Ολυμπιακών Αγώνων –τα ΣΔΙΤ που ωφέλησαν τους ιδιώτες– δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Τα νέα έργα θα γίνουν ακόμα πιο ελεγχόμενα από τον ιδιωτικό τομέα, παραμένοντας μεγαλοϊδεατικής έμπνευσης.
Δυστυχώς στη χώρα μας, άλλα και στον κόσμο γενικότερα, δεν έχει γίνει πλειοψηφική ακόμα μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση, ενάντια στη συνταγή της γκρίζας ανάπτυξης και της οικονομίας μεγάλης κλίμακας.