Αμμοθίνες… (μια μελαγχολική τουριστική ιστορία…)

του Άκη Ματούλα, απο  toPortal...

«Δεν έχει ο αγέρας του καλοκαιριού κανένα μυστικό για μας, που περπατάμε ξυπόλυτοι στα χόρτα και μιλάμε στα τζιτζίκια τη γλώσσα του ήλιου»

Γ. Ρίτσος 

Ενθουσιασμένη η νεαρή δημοσιογράφος «δίνει» το ρεπορτάζ « 18,5 εκατομμύρια αναμένεται να αφιχθούν το 2014!» και συνεχίζει παραθέτονταν σχετικό πίνακα με τις αυξήσεις των τουριστών ανά περιοχή ξεκινώντας με την Μεσσηνία που σημειώνει ρεκόρ με αύξηση 122% στις αφίξεις τουριστών σε σχέση με πέρυσι.
Η είδηση μου ακούγεται μελαγχολική και είναι, αν την συνδυάσεις με τις καθημερινές ανακοινώσεις «αξιοποίησης» ακτών ,παραλιών και λοιπών «φιλέτων»….
Τελικά η λύση στην κρίση είναι να μετατραπούν οι παραλίες μας σε ένα απέραντο beach bar και οι ακτές μας να γεμίσουν από θηριώδη τσιμεντένια 5άστερα… και μέσα σε αυτή την «νέα» μεταρρυθμισμένη και αναδιαρθρωμένη Ελλάδα εμείς που ακριβώς βρισκόμαστε; Πιθανότατα οι πλέον τυχεροί κάνοντας τους baristas με κάποια μηχανή του espresso,  ή τους/τις πρόθυμες σερβιτόρες να εξυπηρετούν με ευφράδεια στην μητρική γλώσσα του Ευρωπαίου πελάτη,  που λιάζεται σε κάποια από τις εκατοντάδες χιλιάδες ξαπλώστρες κάτω από μια  ομπρέλα που κάποιος άλλος φέρελπις νέος έχει στήσει από τα ξημερώματα.
Για σταθείτε! Τι ακριβώς παράγει ο τουρισμός; Στην αρχή της κρίσης μας έλεγαν πως οδηγηθήκαμε σε αυτή ακριβώς γιατί δεν παράγαμε τίποτα! Είχαμε γίνει (έλεγαν) μια χώρα υπηρεσιών, με έναν τεράστιο τριτογενή τομέα χωρίς «καινοτομία, ανταγωνιστικότητα, υψηλής αξίας προϊόντα κλπ», Πράγματι ο τουρισμός δεν χρειάζεται ούτε καινοτομία, ούτε ιδιαίτερη υψηλής αξίας βιομηχανικά η τεχνολογικά προϊόντα… μόνο ένα μικρό ταλέντο στον δίσκο σερβιρίσματος και μπόλικη ανταγωνιστικότητα στην προθυμία για φθηνή εργασία, θα έλεγε κάποιος κυνικός…

Αύριο θα ζητήσει και ο Μπέος...

του Γιωργου Κυριτση, απο την Αυγη...

Καμπανάκια θα έπρεπε να βαράνε για τον ΣΥΡΙΖΑ με τον τρόπο που εξελίσσεται το αίσχος που ακούει στο όνομα "γήπεδο ΑΕΚ". Οι τραμπουκισμοί και οι απειλές είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη. Δεν είναι, όμως, η γενίκευση της "γηπεδοπολιτικής",
που τη συναντάμε όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό μπροστά μας, είναι και τα θέματα που αφορούν την ουσία την υπόθεσης. Δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να δεχθεί να θυσιαστεί δημόσιος χώρος για την εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων, που εγγράφονται μάλιστα στον τραμπουκισμό και στη διαπλοκή. Πολλώ δε μάλλον που, όπως αποδείχθηκε, στις εκλογές οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, δηλαδή οι δημότες της Νέας Φιλαδέλφειας και οι φίλαθλοι της ΑΕΚ, δεν ψήφισαν με οπαδικά κριτήρια, αλλά το ακριβώς αντίθετο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε εδώ που έφτασε επειδή έλεγε "όχι", χωρίς να υπολογίζει το κόστος, επειδή υπερασπιζόταν το δημόσιο συμφέρον και το περιβάλλον. Είπε όχι στο να χαριστεί το Καραϊσκάκη στον Κόκκαλη, είπε όχι στη μπίζνα Βωβού - Βαρδινογιάννη στον Ελαιώνα. Πρέπει να πει όχι -ακόμη μεγαλύτερο- και στον Μελισσανίδη. Αύριο θα ζητήσει κάτι και ο Μπέος...
Έσχατο σημείο υποχώρησης του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να είναι η κατασκευή του γηπέδου της ΑΕΚ στα όρια του ιδιόκτητου οικοπέδου και με πλήρη σεβασμό των πολεοδομικών και περιβαλλοντικών όρων. Και θα ήταν έσχατη υποχώρηση επειδή από την Αθήνα λείπουν ελεύθεροι χώροι και πάρκα και όχι γήπεδα. Οι όροι τους οποίους έθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ για να ψηφίσει το σχετικό άρθρο στη Βουλή αντιμετωπίζουν ώς ένα βαθμό το ζήτημα, χωρίς όμως να παρεμβαίνουν στην ουσία.
Για την κατασκευή της έδρας της Ανώνυμης Εταιρείας ΑΕΚ, χρήματα θα έπρεπε να βάλει η ίδια η επιχείρηση και μόνο και όχι το Δημόσιο. Δεν επιτρέπεται να μιλάς για λούμπεν κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και να συναινείς στο να συνεχίσουν με μπίζνες αζ γιούζουαλ. Είναι ακόμη πιο χυδαίο να μιλάει κανείς για την ανάγκη της ΑΕΚ "να αποκτήσει το σπίτι της" τη στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας δεν έχουν σπίτι ή έχουν και κινδυνεύουν να το χάσουν.
Όσοι πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει τις εκλογές κλείνοντας και όχι ανοίγοντας μέτωπα οδηγούν την υπόθεση της κυβέρνησης της Αριστεράς στον δρόμο της αναξιοπιστίας και δίνουν επιχειρήματα στους αντιπάλους της.

Land Grabbing (η υφαρπαγή της γης)...

του Άκη Ματούλα, απο toPortal...

“Buy land, they're not making it anymore!”  Mark Twain

Η αποστροφή του Mark Twain «αγοράστε γη, δεν την φτιάχνουν πια..»
κρύβει σε δυο αράδες την σκοτεινότερη ίσως προσδοκία που ανέπτυξε ο άνθρωπος μαζί με τον πολιτισμό του, την διαρκή διεκδίκηση και αρπαγή γης, την αύξηση της γης που ορίζει και μαζί της, ότι βρίσκεται πάνω, κάτω και γύρω από αυτή….
“Land Grabbing”, (μτφ: Υφαρπαγή της γης), είναι ο διεθνής όρος που περιγράφει μια απίστευτα απάνθρωπη αλλά και καταστροφική για το Περιβάλλον, τις τοπικές οικονομίες και τον πολιτισμό, πρακτική. Μεγάλες, συνήθως πολυεθνικές εταιρίες νοικιάζουν ή εξαγοράζουν τεράστιες εκτάσεις, συνήθως καλλιεργήσιμες και τις εκμεταλλεύονται παραγωγικά προκειμένου να καλύψουν τις απαιτήσεις της διεθνούς αγοράς σε αγροτικά προϊόντα και «ενεργειακές καλλιέργειες». Μια πρακτική ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Αφρική, την Ασία και την Λατινική Αμερική...
Οι τοπικές κυβερνήσεις σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς τύπου Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ και ΟΟΣΑ κ.α., διαμορφώνουν το νομικό καθεστώς ώστε οι τοπικοί πληθυσμοί να καθίστανται ανίσχυροι να διεκδικήσουν ή να σταματήσουν αυτή την διαδικασία και να αναγκάζονται να επιλέξουν μεταξύ της παράδοσης της γης τους, ελπίζοντας σε μια ελάχιστη αποζημίωση, ή ακόμη πιο συχνά να την εγκαταλείψουν για πάντα φεύγοντας από αυτή.

Το μισό σύμβολο...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Είναι - δεν είναι η Γαύδος το νησί της Καλυψώς, η Ωγυγία, όπου ανέλαβε δυνάμεις ο ναυαγός Οδυσσέας πριν ξαναβγεί στο δρόμο προς την Ιθάκη, δεν το ξέρουμε. Αλλοι ταυτίζουν την Ωγυγία με τη χερσόνησο Θέουτα, απέναντι από το Γιβραλτάρ. Η γεωγραφία της ομηρικής «Οδύσσειας», αυτό το ξέρουμε, είναι μία μόνο από τις πτυχές του ομηρικού ζητήματος, και –φιλολογικά– όχι από τις κρισιμότερες. Ούτε και για το πόσον καιρό καλύφθηκε από την αγκαλιά της Καλυψώς ο Οδυσσέας, πριν αρνηθεί την αθανασία που του πρόσφερε, είμαστε βέβαιοι: ένα χρόνο; εφτά; Ας διαλέξουμε τον έναν, γιατί αλλιώς η Οδύσσεια μικραίνει.


Μετά τα μυθολογικά των αρχαίων, τα μυθεύματα των νέων. Οι διαβεβαιώσεις δηλαδή (κάθετες, και ενίοτε οργισμένες) του κ. Βενιζέλου πως η Μεσόγειος δεν θα «φιλοξενήσει» τα χημικά της Συρίας, που πρέπει να καταστραφούν, μετά την παράδοσή τους από τον σατράπη της χώρας, ανάμεσα στους πολέμιους του οποίου, δυστυχώς, πρωταγωνιστούν φανατικότατοι ισλαμιστές. Από κοντά η σιγουριά της επιτρόπου κ. Δαμανάκη ότι τίποτα δεν απειλεί τη θάλασσα.

Στη Κρήτη όμως δεν πείστηκαν από τις καθησυχαστικές δηλώσεις. Εδώ που φτάσαμε άλλωστε, τίποτε φυσικότερο από τη δυσπιστία. Αγιοθωμάδες πρέπει να ’μαστε κάθε μέρα – και έναντι όλων, του εαυτού μας συμπεριλαμβανομένου, για να θυμηθούμε τον Μιχάλη Κατσαρό και κάπως να προσαρμόσουμε την προτροπή του στο «Κατά Σαδδουκαίων».

Στη Γαύδο, λοιπόν, οι κάτοικοι αποφάσισαν να μην ψηφίσουν στις ευρωεκλογές. Συμβολική βεβαίως η απόφαση. Γιατί η Γαύδος του χειμώνα, η Γαύδος των μόνιμων κατοίκων, δεν είναι το κοσμοβριθές νησάκι του καλοκαιριού. Μια χούφτα άνθρωποι. Να ’ναι εκατό; Αρα η αποχή τους δεν θα επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα.

Πλημμύρες, χημικά και εθελοτυφλία...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Και χωρίς ερεθίσματα, σαν τα σημερινά, από τα ακραία καιρικά φαινόμενα (χιόνια και θερμοκρασίες Αλάσκας στις ΗΠΑ, η νότια Αγγλία να βουλιάζει από τις πλημμύρες, πελώρια κύματα να λυσσομανούν στις ευρωπαϊκές ακτές του Ατλαντικού κ.ά.) ο αλησμόνητος Μάρλον Μπράντο, στα στερνά του, περιφερόταν ανά τον κόσμο να ταρακουνήσει συνειδήσεις για τη θανάσιμη πλανητική απειλή του θερμοκηπίου.

Καλεσμένος από το Ιδρυμα Λάτση, ήρθε και εδώ (1997) και μίλησε στην Κηφισιά με θέμα «Περιβαλλοντικά διλήμματα των καιρών μας». Δύο υπουργοί τον υποδέχθηκαν και τον προλόγισαν: ο Ευ. Βενιζέλος, Πολιτισμού τότε, και ο ΥΠΕΧΩΔΕ Κ. Λαλιώτης.

Εκτός κειμένου, ο ανυπέρβλητος γίγαντας του κινηματογράφου χρησιμοποίησε και μια παραβολή εύστοχη, όσο και η τεκμηριωμένη ομιλία του:

Ο μέσος πολίτης απανταχού της γης -είπε, όπως τα θυμάμαι- αντιμετωπίζει την εφιαλτική απειλή από την υπερθέρμανση του πλανήτη όπως η... κότα στο μεγάλο κοτέτσι, όταν εισβάλλει, με φανερές τις άγριες προθέσεις της, η πεινασμένη αλεπού: καταφεύγει σε μια γωνιά, κρύβει το κεφάλι με τις φτερούγες, για να μη βλέπει, και έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι ασφαλής, ενώ γύρω της γίνεται μακελειό. Ωσπου να 'ρθει και η σειρά της...

Ο Ευ. Βενιζέλος, βέβαια, δεν είναι ο «μέσος πολίτης», που καλείται σε εγρήγορση από την εύγλωττη παραβολή. Πλήρη επίγνωση των κινδύνων έχει, αφού μετείχε και μετέχει στα κέντρα αποφάσεων, που συντηρούν, αναπαράγουν και επιδεινώνουν το πρόβλημα, με ανεύθυνες ρυπογόνες πολιτικές, μοιραίες για τον πλανήτη, αν δεν αλλάξουν άρδην.

Το κραυγαλέο παράδειγμα, για του λόγου το αληθές, το βιώνουμε, ατυχώς, εδώ και τώρα, με τα χημικά όπλα της Συρίας.

Θα χυθεί αίμα...και πετρέλαιο....

από τον Γιάννη Αγιάννη...

There will be blood. Ήταν ο τίτλος μιας ταινίας με θέμα τη ζωή ενός "πετρελαιά" στην Αμερική και το πώς μεταμορφώθηκε από πάμπτωχος σε δισεκατομμυριούχο.

Στη ταινία αυτή, εκτός από την ωραία ηθοποιία του άλλοτε Τελευταίου των Μοϊκανών Daniel Day Lewis, βλέπουμε κι έναν ιεροκήρυκα με μεγάλο σουξέ στους πιστούς που έχει βάλει στόχο της ζωής του να πλουτίσει σαν παράσιτο του ήρωα της ταινίας μέσω εκβιασμών και απειλών.

Κρατάω αυτό και προχωράω. Πρόσφατα είδα την καμπάνια που ξεκίνησε η Greenpeace ενάντια στη Gazprom και τα σχέδια της να ξεκινήσει άντληση πετρελαίου στην Αρκτική. Στο πλαίσιο της καμπάνιας, μια ομάδα ακτιβιστών ανέβηκε στην πλωτή πλατφόρμα που έστησε η Gazprom στα νερά του Βορείου Παγωμένου Ωκεανού ως ένδειξη διαμαρτυρίας, γεγονός που κατέληξε στη σύλληψή της.

Ακόμα και ο George Clooney, σαν καλός Δημοκρατι(κό)ς που είναι, αφού ήπιε ένα φλιτζανάκι Nespresso Volluto, έκανε δήλωση συμπαράστασης στον δίκαιο αγώνα των ακτιβιστών.

Εγώ πάλι, που ζηλεύω τον George, σαν γνήσιος απόγονος του Άπιστου Θωμά άρχισα να κοιτάζω το θέμα και από την άλλη μεριά, αφού, ως γνωστόν, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.

Αναρωτήθηκα λοιπόν εάν η Greenpeace έχει άδικο και γιατί τα βάζει με τον ορθόδοξο σύντροφο Πούτιν και τη Gazprom.

Μυτιληναίος: δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο… η τέχνη του «επιχειρείν» χθες, σήμερα, αύριο...

των ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΣΠΑΝΟΥΔΗ  και ΛΟΥΚΑ ΣΑΜΟΥΗΛ, απο τις Οικοτριβες...

Όταν πριν από μερικά χρόνια ξεκινήσαμε ένα αγώνα για τη ρύπανση του Κορινθιακού από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του Μυτιληναίου, αρχίσαμε να καταγράφουμε με πόσους διαφορετικούς τρόπους πριμοδοτούνταν από όλους εμάς. Εντωμεταξύ μπήκαμε στην κρίση και τα μνημόνια, αλλά ποτέ δεν σταματήσαμε να επιδοτούμε αδρά τον όμιλο, που χρόνο με το χρόνο ανακοινώνει ολοένα και μεγαλύτερα κέρδη. Τελευταίο επεισόδιο επί Στουρνάρα: η απόφαση της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας που ορίζει ότι ο Μυτιληναίος αγοράζει ρεύμα σε τιμή που αντιστοιχεί περίπου στο 50% του κόστους που το παράγει η ΔΕΗ και μάλιστα αναδρομικά. Τα ποσά είναι ιλιγγιώδη, αφού η κατανάλωση του Αλουμινίου ΑΕ αντιστοιχεί σε πάνω από 5% της συνολικής κατανάλωσης της χώρας. Αλλά ας δούμε την ιστορία από την αρχή, για να διαπιστώσουμε πόσο εύκολο είναι να πλουτίζεις, όταν όλα συνωμοτούν για το καταφέρεις.

-  Το 2008, έληξε η «αποικιακή» σύμβαση που είχε εξασφαλίσει η ΠΕΣΙΝΕ το 1967, με την οποία το Αλουμίνιο πλήρωνε το ρεύμα κάτω του κόστους. Λίγα χρόνια πριν, επί Τσοχατζόπουλου, ο νέος ιδιοκτήτης πήρε δημόσια χρηματοδότηση για την κατασκευή μονάδας ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο από την οποία υποτίθεται ότι θα έπαιρνε ρεύμα το Αλουνίνιο. Και όχι μόνο: με 100% δημόσια χρηματοδότηση κατασκευάστηκε από την ίδια την Πολιτεία, ο αγωγός φυσικού αερίου μήκους πολλών χλμ, που ως σήμερα τροφοδοτεί αποκλειστικά τον Μυτιληναίο.

υδρογονάνθρακες στο Ιόνιο: οι εξελίξεις, οι αντιδράσεις, οι μεθοδεύσεις και τα «μεταξωτά φύκια» της συγκυβέρνησης...

απο τις Οικοτριβες...
Σε πρόσφατο ενεργειακό συνέδριο, μόλις προ λίγων ημερών, ανακοινώθηκε από τον αρμόδιο υπουργό που σχεδόν “εργολαβικά” έχει αναλάβει την διαφημιστική εκστρατεία για τους υδρογονάνθρακες, οτι οι πρώτες αναλύσεις των δεδομένων από τις σεισμικές έρευνες που έγιναν στο Ιόνιο αλλά και τη θαλάσσια περιοχή νότια της Κρήτης, αναδεικνύουν την αισιόδοξη προοπτική,
οτι οι στόχοι που είχαν εξ αρχής τεθεί , θα υλοποιηθούν. Μάλιστα ανακοίνωσε οτι αμέσως μετά την ερμηνεία των δεδομένων που πραγματοποιείται στο Χιούστον και η οποία θα ολοκληρωθεί τον Ιανουάριο του 2014, θα ακολουθήσει η “πολυπόθητη” προκήρυξη διαγωνισμού για την παραχώρηση περιοχών σε πετρελαϊκές εταιρείες για έρευνες υδρογονανθράκων.

Ενώ λοιπόν η φερόμενη πλέον για λόγους πολιτικού αντισταθμισμού “εθνική υπόθεση” των υδρογονανθράκων, με τις αυτονόητες γεωπολιτικές της προεκτάσεις, έχει πάρει για τα καλά τον δρόμο της εγχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων μέσω της παραχώρησης των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης , παραμένει περιέργως ανύπαρκτη, ακόμη και η παραμικρή πρωτοβουλία για ενημέρωση του ελληνικού λαού και κυρίως των τοπικών κοινωνιών, σχετικά με τις επιπτώσεις, τα προβλήματα και τις συνέπειες, αυτής της μορφής εκμετάλλευσης.
Παράλληλα, ανεξήγητη φαντάζει ακόμη και με όρους κοινής λογικής, η ταχύτητα με την οποία η κυβέρνηση δια του αρμοδίου υπουργού προωθεί την “αξιοποίηση” των κοιτασμάτων στο Ιόνιο, αναμένοντας τη στιγμή εκείνη που θα υπογραφούν οι συμβάσεις εγχώρησης, όταν μάλιστα η ταχύτητα αυτή, υπαγορεύει μεθοδεύσεις και “αποκρύψεις” που μόνο σκόπιμες μπορούν να χαρακτηρισθούν.

συνοδοιπόρος σ’ ένα κίνηµα...

Απο τη  συντακτική οµάδα των οικοτριβων...

Στην ιστορία των µνηµονίων, της εξαθλίωσης, των αυτοκτονιών, των νεοναζί, και µιας κουτσής δηµοκρατίας, µια διαφορετική αφήγηση ξεφεύγει από τα όρια και για κάποιους ορίζει τα «άκρα». Η αφήγηση της Χαλκιδικής στα χρόνια των χρυσοθήρων.

Η αφήγηση αυτή ξεκινά και καταλήγει στο ίδιο υποκείµενο …το περιβάλλον. Το περιβάλλον, όχι σαν κάτι απόµακρο, θεωρητικό, γραφικό. Το περιβάλλον ως βάση ζωής και δηµιουργίας. Σαν κάτι που περιβάλλει όλες τις διαστάσεις της ζωής, από την επιβίωση µέχρι τη φιλοσοφία, από την ηθική µέχρι την πολιτική. Σαν ένα σύνολο του οποίου είµαστε µέρος.
Σε κάποιους φαίνεται περίεργο έως παράλογο, ένας αγώνας για το περιβάλλον –ειδικά σε καιρούς ανελέητης καπιταλιστικής κρίσης– να παίρνει τέτοιες διαστάσεις, να τρέφεται µε τόσες θυσίες, να αντέχει σε αλλεπάλληλα βίαια χτυπήµατα. Ξεχνάνε ή αγνοούν ότι η σχέση µας µε το περιβάλλον είναι θέµα βαθύτατα πολιτικό. Μας ορίζει ως κοινωνία και ως άτοµα. Επηρεάζει τον τρόπο που αντιλαµβανόµαστε το παρελθόν, πώς βιώνουµε το παρόν και πώς ονειρευόµαστε το µέλλον.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι η εξουσία έχει βαλθεί, µε νύχια και µε δόντια, να καταπνίξει το κίνηµα της Χαλκιδικής. Αυτό το κίνηµα την «ξεγυµνώνει» σε όλες της τις διαστάσεις.
Δεν είναι µόνο ότι  αντιστέκεται σθεναρά στη λογική «επενδύσεις µε κάθε κόστος». Με κόστος την καταστροφή του περιβάλλοντος και των τοπικών οικονοµικών δραστηριοτήτων. Με κόστος το βιασµό της αλήθειας και των ανθρωπίνων δικαιωµάτων. Με κόστος την προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της δηµοκρατίας.
Δεν είναι µόνο ότι αποκαλύπτει πως στόχος είναι η εξυπηρέτηση συγκεκριµένων οικονοµικών, πολιτικών και επιχειρηµατικών συµφερόντων. Χωρίς ουσιαστικά οφέλη για την οικονοµία αλλά µε ένα δυσβάσταχτο κόστος που µετακυλίεται στις τοπικές κοινωνίες.

Νεοδημοκρατική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ στις Σκουριές;

Του Κλέαρχου Τσαουσίδη, απο την Αυγη...

Η πολιτική ανοησία και η εθελοδουλεία έχουν πολλούς πρόθυμους υπηρέτες. Αυτό, όμως, που συμβαίνει στις Σκουριές συνδυάζει τα παραπάνω με μια επιλεκτική παρέμβαση των αρχών.
Η Χαλκιδική, ειδικά η βορειοανατολική, είναι άγνωστη στους Αθηναίους τελάληδες των καταχρεωμένων φυλλάδων και των ραδιοτηλεοπτικών πρακτορείων. Ίσως γι' αυτό -και όχι για λόγους αντιπαροχής- γράφουν και μεταδίδουν απίστευτες ανοησίες, με κορυφαία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καθοδηγεί τον ξεσηκωμό στις Σκουριές.
Θάβουν, όμως, τις εισαγγελικές έρευνες για τη διαρροή τοξικών από φορτηγό και κοντέινερ της εταιρείας χρυσού στην περιοχή της Ρεντίνας και στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης! Αυτό τι είδους έγκλημα είναι;
Εκλαϊκεύουν, λοιπόν, όσο πιο λαϊκίστικα γίνεται, το σενάριο μιας πανικόβλητης κυβέρνησης, η οποία, μπροστά στον κίνδυνο να τελειώσει και να κληθεί για τα περαιτέρω, δημιούργησε εκεί ένα παρανοϊκό μέτωπο: από τη μια οι κάτοικοι της Ιερισσού και των γύρω χωριών -δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι- και από την άλλη οι κερδοσκόποι, οι μπάτσοι, κάποιοι της Αυτοδιοίκησης και μερικοί ταλαίπωροι που μπροστά στο μεροκάματο ξεπουλάνε αξιοπρέπεια και το μέλλον των παιδιών τους.

Ποιος κάνει το κουμάντο;

Τα στοιχεία μιλούν: Η εκλογική δύναμη του «καθοδηγητή των ακραίων» ΣΥΡΙΖΑ, στη Χαλκιδική, ήταν το 2009 μόλις 4%, έναντι του 87% που λάμβανε το υπέρ της επένδυσης συνονθύλευμα (41% ΠΑΣΟΚ, 40,4% Ν.Δ. και 5,5% ΛΑΟΣ). Τον Μάιο του 2012, με την επένδυση στις Σκουριές εν εξελίξει, τα δυο κόμματα και ο επόμενος θλιβερός τους εταίρος (ΔΗΜ.ΑΡ.) έλαβαν περίπου 45% (23,2%, 15,8% και 6%). Ο ΣΥΡΙΖΑ το ένα τρίτο (14,5%).

δεν έχουμε περιθώρια για τα ίδια λάθη...

απο τις Οικοτριβες...

Μπήκε ο Σεπτέμβρης και ξεκινά η νέα «σεζόν» προώθησης των μνημονιακών πολιτικών, με ακόμη πιο επιθετικό τρόπο. Ο στόχος είναι ο ίδιος: το αριθμητικό πλεόνασμα του προϋπολογισμού με κάθε τρόπο και με κάθε κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος. Τα εργαλεία για την επίτευξή του είναι επίσης ίδια τα τρία τελευταία χρόνια. Ο τομέας του περιβάλλοντος –δεν λέμε κάτι καινούργιο– είναι… προνομιακό θύμα των μνημονιακών πολιτικών. Στον κρίσιμο αυτό τομέα που αφορά στην ποιότητα της ζωής μας, η εφαρμογή αυτών των πολιτικών συνοψίζεται στο ξεπούλημα των συλλογικών αγαθών, στην παράκαμψη της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και στη διευκόλυνση κάθε είδους «επένδυσης».
Το όνειρο που μας προβάλλουν σαν δικαιολογία είναι ακόμη παλιότερο από τον ξέφρενο αγώνα κάλυψης των αναγκών των δανειστών μας. Είναι το οξύμωρο σχήμα του δρόμου προς την «ανάπτυξη» που μας κατευθύνει στην ύφεση. Επαναλαμβάνουμε στην ουσία τα ίδια σφάλματα με αυτά που μας οδήγησαν στην κρίση. Από τον καιρό που μας διαφήμιζαν τα κολοσσιαία δημόσια έργα των Ολυμπιακών Αγώνων –τα ΣΔΙΤ που ωφέλησαν τους ιδιώτες– δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Τα νέα έργα θα γίνουν ακόμα πιο ελεγχόμενα από τον ιδιωτικό τομέα, παραμένοντας μεγαλοϊδεατικής έμπνευσης.
Δυστυχώς στη χώρα μας, άλλα και στον κόσμο γενικότερα, δεν έχει γίνει πλειοψηφική ακόμα μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση, ενάντια στη συνταγή της γκρίζας ανάπτυξης και της οικονομίας μεγάλης κλίμακας.

Κρίση μοντέλου…

του Κώστα Ζαχαριάδη*...

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος

Τυφώνες με νεκρούς και μεγάλες καταστροφές στις ΗΠΑ, νεκροί και πλημμύρες στην κεντρική Ευρώπη. Η περιβαλλοντική κρίση ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής είναι παρούσα, μας δείχνει τα δόντια της και μας κραυγάζει ότι αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για την καταπολέμησή της, η οικονομική κρίση θα φαντάζει σαν παρανυχίδα μπροστά της.

Λίγες ημέρες πριν, μια εξαιρετικά ανησυχητική είδηση ήρθε στο φως της δημοσιότητας. Οι τιμές του διοξειδίου του άνθρακα ξεπέρασαν τα 400 ppm (μέρη ανά εκατομμύριο) στην ατμόσφαιρα. Πρόκειται για τις υψηλότερες συγκεντρώσεις που έχουν σημειωθεί εδώ και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια και στις οποίες διαφαίνεται καθαρά η πλήρης αποτυχία των πολιτικών που υιοθετήθηκαν έως σήμερα για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.

Ήταν μόλις τέσσερα χρόνια πριν, το 2009 στη Κοπεγχάγη, όταν η ατζέντα της κλιματικής αλλαγής ήταν σε σημαντικά πιο κεντρική θέση. Εκεί, με βάση τα επιστημονικά τεκμήρια κατέστη απολύτως σαφές ότι η αλλαγή της δομής της παγκόσμιας οικονομίας έπρεπε να γίνει άμεσα ώστε να μην οδηγηθεί ο πλανήτης σε καταστροφική υπερθέρμανση με απρόβλεπτές συνέπειες για τις κοινωνίες και τις οικονομίες από την πιο αδύναμη μέχρι την πιο ισχυρή.

Από τότε μέχρι σήμερα και ενώ αγνοούνται συστηματικά το ένα μετά το άλλο τα σημάδια που μας δείχνουν ότι η περιβαλλοντική κρίση φουντώνει, η οικονομική κρίση χρησιμοποιείται ως δούρειος ίππος για επίθεση στο περιβάλλον και ως δικαιολογία για την απομάκρυνση περιβαλλοντικών στάνταρ παγκοσμίως.

Το ίδιο σύστημα πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων που σχεδίασε το πρόγραμμα σωτηρίας που εξοντώνει την ελληνική κοινωνία και οικονομία και ευρύτερα δε τον ευρωπαϊκό νότο, είναι ακριβώς το ίδιο σύστημα που καταστρέφει τον πλανήτη. Δηλαδή το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και τα λοιπά ευαγή ιδρύματα που μας συμβουλεύουν. Η οικονομική και η περιβαλλοντική κρίση είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος.

Η περιβαλλοντική κρίση αποτελεί την κορυφαία αποτυχία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Οι προσπάθειες να αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή έχουν καταλήξει σε πλήρη αποτυχία. Ενώ το θέμα συζητιέται διεθνώς εδώ και 22 χρόνια και διαρκώς επικαιροποιούνται συνθήκες, οι εκπομπές αέριων ρύπων έχουν ανέβει κατά 50%. Είναι εμφανές ότι το ζήτημα δεν είναι απλά οι προθέσεις αλλά και η δομή της παγκόσμιας οικονομίας που αναζητά διαρκώς μια κάποια «ανάπτυξη» με κάθε κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος.

Η συζήτηση για διαφορετική οργάνωση των οικονομιών-κοινωνιών, αμφισβητεί και δημιουργεί πολιτική αντιπρόταση αναφορικά με τον τρόπο με τον οποίο συντελείται η οικονομική παγκοσμιοποίηση και με τον τρόπο που (απορ)ρυθμίζει ισορροπίες η ελεύθερη αγορά. Οι μηχανισμοί προστασίας του περιβάλλοντος που βασίστηκαν στους κανόνες της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού απέτυχαν παταγωδώς. Αυτό που συμβαίνει τώρα, είναι ότι λειτουργεί ένα μοντέλο που επιτρέπει στις επιχειρήσεις να ψάχνουν σε ολόκληρο τον πλανήτη για να βρουν φθηνότερο εργατικό δυναμικό, με στόχο τη μείωση του κόστους και την αύξηση των κερδών, με τεράστιες οικολογικές επιπτώσεις. Πρόκειται για ενεργειακά καταστροφικό μοντέλο. Έρευνες δείχνουν ότι το μοντέλο αυτό έχει δημιουργήσει τόσους αέριους ρύπους στον αναπτυσσόμενο κόσμο που έχουν χαθεί τα οφέλη που αποκομίσθηκαν κατά την μείωση των εκπομπών ρύπων στον πλούσιο Βορρά. Οι εκπομπές ρύπων από προϊόντα που παράγονται σε αναπτυσσόμενες χώρες αλλά καταναλώνονται σε εκβιομηχανισμένες ήταν έξι φορές μεγαλύτερες από τις εκπομπές ρύπων που παράγονται στις εκβιομηχανισμένες για να καταναλωθούν εκεί.

Η ανάγκη για οικολογική ανασυγκρότηση της οικονομίας, ελληνικής και ευρωπαϊκής, απαιτεί νέο πρότυπο για την κοινωνική οργάνωση, την κατανάλωση, την παραγωγή, την εργασία και την αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών και των λαών. Η περιβαλλοντική κρίση συμπυκνώνει όλες τις αντιφάσεις ενός στρεβλού αναπτυξιακού προτύπου που κυριάρχησε στον σύγχρονο κόσμο. Ο αγώνας ενάντια στην κλιματική αλλαγή σε τοπικό και διεθνές επίπεδο είναι αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία. Οι συνέπειες της οικολογικής καταστροφής έχουν κοινωνικό πρόσημο. Θα την πληρώσουν οι πιο φτωχοί και αδύναμοι και στον διαχωρισμό μεταξύ κρατών (βορράς – νότος) αλλά και μέσα στα ίδια τα κράτη.

Η σοβαρότητα της κλιματικής κρίσης απαιτεί μια νέα αντίληψη του ρεαλισμού καθώς και μια διαφορετική κατανόηση των ορίων. Οφείλουμε λοιπόν να φέρουμε στη δημόσια συζήτηση μια πολιτική, προγραμματική, αξιακή πρόταση όπου το περιβάλλον, η κοινωνία και η οικονομία θα αποτελούν μια συμπαγή αδιαίρετη ενότητα και δεν θα αυτονομούνται ούτε θα αλληλουπονομεύονται στο βωμό της όποιας πολιτικής «ευημερίας» ή «ανάπτυξης». Απαιτείται περισσότερο παρά ποτέ μια συνολική απάντηση – θεώρηση – λύση. Η επιστήμη, μας έχει προσδιορίσει σαφώς τα όρια στα οποία συμφώνησαν όλοι οι φορείς οι οποίοι συμμετείχαν στην σύνοδο της Κοπεγχάγης, αυτό που έχει να κάνει η αριστερά σε τοπικό και διεθνές επίπεδο είναι να γράψει την αφήγησή της έχοντας λάβει πολύ σοβαρά υπόψιν τις παραπάνω παραμέτρους.

twitter: @CZachariadis

* Ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι βιολόγος με μεταπτυχιακό «Περιβάλλον και Δημόσια Υγεία», μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

http://www.avgi.gr

Ο χρυσός είναι σκουριά για τους πολλούς....

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ο αγώνας των κατοίκων της ΒΑ Χαλκιδικής έχει συγκινήσει όλη την Ελλάδα. Παρά τα ψέματα και τη μαύρη προπαγάνδα κυβέρνησης και διεφθαρμένης δημοσιογραφίας, διοργανώθηκαν το περασμένο Σαββατοκύριακο κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα για να σταματήσει η εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική. Και όλες οι μαρτυρίες πιστοποιούν πως δεν υπάρχει καμία πολιτική ή άλλη δύναμη που να καθοδηγεί αυτό το αυθόρμητο κίνημα των κατοίκων της περιοχής. Σίγουρα υπάρχουν κόμματα και οργανώσεις που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους και τη συμπαράστασή τους. Και, εδώ που τα λέμε μακάρι, να υπήρχαν έμπειρα στελέχη της Αριστεράς που να είχαν τις ικανότητες να διαμορφώσουν κινήματα με διάρκεια στο βάθος του χρόνου. Η Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές και αποχρώσεις, βρίσκεται περισσότερο στις τηλεοράσεις και καθόλου ή ελάχιστα στην κοινωνία. Η μεσαία τάξη τείνει να εξαφανιστεί οριστικά. Οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι άστεγοι αυξάνονται κατά χιλιάδες κάθε μέρα. Και η μόνη προοπτική που έχουν είναι το απόλυτο μηδέν. Είδε κανείς την Αριστερά σε αυτούς τους χώρους και δεν μας το λέει και μας να χαρούμε;

Από τα κινήματα των πλατειών έχει διαπιστωθεί το διαζύγιο της υπαρκτής πολιτικής με την κοινωνία. Και αυτό αφορά όλο το πολιτικό σύστημα, είτε από τα δεξιά το πιάσεις είτε από τα αριστερά. Και σε αυτές τις περιπτώσεις, οι κυβερνήσεις λειτουργούν σαν στρατός κατοχής, με τρομοκρατία και βία, καταστολή και βασανιστήρια. Η δε αντιπολίτευση κάνει ένα άλμα προς το μέλλον με αυτοσκοπό την εξουσία, χάνοντας όλες τις μάχες στο πεδίο που πρέπει να δίνονται. Στην κοινωνία, εδώ και τώρα. Και σε αυτήν την περίπτωση, αν η κοινωνία δεν έχει πέσει σε λήθαργο και είναι ακόμα ζωντανή, αντιδρά από μόνη της και παλεύει χωρίς να περιμένει καθοδηγητές. Και εδώ οι κάτοικοι της περιοχής παλεύουν για τη ζωή τους και το μέλλον των παιδιών τους.

Για την εξόρυξη χρυσού έχουν γραφτεί πολλά. Η παγκόσμια εμπειρία έχει δείξει πως τα κοιτάσματα του χρυσού δεν είναι ανεξάντλητα. Και το χρυσωρυχείο δεν έχει απεριόριστο χρόνο ζωής. Οταν εξαντληθούν τα κοιτάσματα, το ορυχείο κλείνει και αφήνει πίσω του μια περιβαλλοντική καταστροφή σε μεγάλη έκταση. Η γη νεκρώνει, ο υδροφόρος ορίζοντας δηλητηριάζεται, οι θάλασσες μολύνονται και τα ποτάμια καταστρέφονται. Και ό,τι παρήγε πριν ο τόπος δεν ξαναφυτρώνει. Ολες οι επιστημονικές μελέτες αυτό διαπιστώνουν. Δεν είναι τυχαίο πως το Συμβούλιο της Επικρατείας, ήδη από το 2002, είχε αποφανθεί για ένα παρόμοιο επενδυτικό έργο στην Ολυμπιάδα και έλεγε πως τα αναμενόμενα οφέλη είναι πολύ μικρά σε σχέση με το μέγεθος της επαπειλούμενης οικολογικής καταστροφής. Ηδη έχουν υλοτομηθεί 500 στρέμματα δάσους. Και αυτό είναι μόνο η αρχή. Το χρυσωρυχείο έχει πρόγραμμα να αποψιλώσει 4.000 στρέμματα δασικής έκτασης. Και μονάχα αυτό θα είναι καταστροφικό για το περιβάλλον. Για να μη μιλήσουμε για τα δηλητήρια που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή χρυσού και που διοχετεύονται στο περιβάλλον. Και όμως αυτή η καταστροφή λέγεται ανάπτυξη και επένδυση. Αντί να αξιοποιηθεί ο φυσικός πλούτος της περιοχής με πρωτογενή παραγωγή και ήπιο εναλλακτικό τουρισμό, καταστρέφεται. Η μακροχρόνια συνέπεια θα είναι η μετανάστευση. Και όλα αυτά γίνονται στη γενέτειρα του Αριστοτέλη και δίπλα στο Αγιον Ορος, που δεν αποκλείεται στο μέλλον να το δούμε να πουλιέται και αυτό, αν το ζητήσει η Μέρκελ.

Υπάρχει και η άλλη πλευρά. Οι επενδυτές υποστηρίζουν πως δημιουργούν θέσεις εργασίας και αυτό θεωρείται απάντηση για όλα. Το πρόβλημα είναι τι είδους θέσεις εργασίας δημιουργούν. Εργασία είναι και οι μισθοφόροι, οι δήμιοι, οι επαγγελματίες δολοφόνοι. Χωρίς αμφιβολία οι εργαζόμενοι στα ορυχεία δεν πήγαν εκεί για διακοπές, αλλά για να κάνουν μια δύσκολη και επικίνδυνη δουλειά -δεν ξέρουμε πώς θα είναι η κατάσταση της υγείας τους ύστερα από κάποιο καιρό. Και ο άνθρωπος που βρίσκεται σε ανάγκη κάνει όποια δουλειά βρίσκει. Το πρόβλημα είναι στο κράτος. Καταστρέφει μια από τις ωραιότερες γωνιές της Ελλάδας που θα μπορούσε να είχε αναπτυχθεί διαφορετικά, ενισχύοντας την πρωτογενή παραγωγή με επενδυτικά προγράμματα, που θα δημιουργούσαν πιο πολλές θέσεις εργασίας.

Οι κάτοικοι της Χαλκιδικής υπερασπίζονται ένα κομμάτι της Πατρίδας. Οικογενειάρχες άνθρωποι, χαρακτηρίζονται τρομοκράτες και οι κατηγορίες που τους αποδίδονται είναι βαριές και αφορούν εγκληματικές πράξεις. Νομοταγείς άνθρωποι που θα μπορούσαν να παρουσιαστούν μόνοι τους στο Τμήμα, με μια απλή κλήτευση, συλλαμβάνονται μέσα στην άγρια νύχτα, μπροστά στα έντρομα παιδιά τους, σαν αρχιμαφιόζοι. Και όμως, αυτοί οι άνθρωποι αγωνίζονται και για μας. Μήπως θα έπρεπε να παρθεί κάποια πρωτοβουλία και να βρισκόμαστε όλοι μας εναλλάξ στις Σκουριές σε μόνιμη βάση; Και όλα αυτά για ένα μέταλλο ελατό και όλκιμο που ακόμα και ο Μίδας το αποποιήθηκε, βουτώντας στον Πακτωλό Ποταμό.

perkor29@gmail.com

Ο Μύθος του Ερυσίχθονα και η Σημασία του στην Ελλάδα των Μνημονίων...

Intellectum...
Τέλλος Φίλης
Ο μύθος του Θεσσαλού Ερυσίχθονα που διασώζει ο ποιητής Καλλίμαχος στον ύμνο του προς τη θεά Δήμητρα, μοιάζει να είναι το πρώτο οικολογικό μήνυμα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ένα μήνυμα που φανερώνει τις ολέθριες συνέπειες για τον άνθρωπο από την αλόγιστη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων.
Σύμφωνα με το μύθο, ο ιερόσυλος βασιλιάς Ερυσίχθονας σπρωγμένος από ακόρεστη αδηφαγία, έκοψε τα ιερά δέντρα της θεάς και ιδίως εκείνο που αγαπούσε περισσότερο. Μια πελώρια βελανιδιά στην καρδιά του δάσους. Η τιμωρία για τη βέβηλη αυτή πράξη  ήταν φοβερή αφού καταδικάστηκε από τη θεά σε αιώνια πείνα. Έτσι άρχισε το μαρτύριο του Ερυσίχθονα που αφού καταβρόχθισε ολόκληρο το βιος του, θα κατασπαράξει και τις ίδιες του τις σάρκες μέχρι να τον λυτρώσει ο θάνατος.
Η σημερινή πραγματικότητα έτσι όπως διαμορφώνεται στη χώρα μας με την ανήθικη, παρωχημένη αναπτυξιακή πολιτική των μνημονίων επιβάλλει μια νέα ανάγνωση αυτού του διδακτικού μύθου προκειμένου να μην επιτρέψουμε τον εκβαρβαρισμό του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος, αλλά να διασώσουμε την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου και πάνω απ΄ όλα να επιτρέψουμε στις μελλοντικές γενιές να οικοδομήσουν με μέτρο βάσει των αρχών της βιωσιμότητας, της αλληλεγγύης και της ποιοτικής ανάπτυξης σύμφωνα με τους εθνικούς μας κάθε φορά πόρους.
Αντ’ αυτών όμως, μ’ ένα ακόμα ψευτοδίλημμα «ανάπτυξη ή περιβάλλον» καθώς επίσης και το εκβιαστικό «ανεργία ή περιβάλλον», ένας κύκλος διεθνούς κερδοσκοπίας ασελγεί εις βάρος της φύσης, της ιστορίας και της μνήμης του πολιτισμού καταστρέφοντας ανελέητα όλα εκείνα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της χώρας μας που θα επέτρεπαν μια αληθινά ενδογενή και βιώσιμη ανάπτυξη.
Με το πρόσχημα της πράσινης ανάπτυξης και με διαδικασίες «φαστ τρακ» καθ’ υπέρβαση της περιβαλλοντικής, χωροταξικής και αρχαιολογικής νομοθεσίας εκποιείται όλος ο πλούτος της χώρας: αιγιαλός, δάση, αρχαιολογικοί χώροι, σπήλαια και άλλες δημόσιες περιοχές που σημειωτέον είναι αναπαλλοτρίωτες βάσει του ελληνικού συντάγματος.
Η Κρήτη και η Χαλκιδική φαίνεται να αποτελούν προσφιλές φιλέτο για τις ορέξεις των πολυεθνικών κεφαλαίων, τα οποία  εκμεταλλευόμενα τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, προωθούν με τη στήριξη των εγχώριων υποστηρικτών τους και ερήμην των τοπικών κοινωνιών αυτή την παρά φύσιν αναπτυξιακή λαίλαπα. Σύμφωνα λοιπόν με το περίφημο πρόγραμμα «Ήλιος», όλες οι κορυφογραμμές της Κρήτης πρόκειται να καλυφθούν από αιολικούς, υβριδικούς, φωτοβολταϊκούς σταθμούς. Χιλιάδες στρέμματα μοναδικής βλάστησης, πολλά εκ των οποίων ενταγμένα στο δίκτυο Natura, όπως το μοναδικής ομορφιάς δάσος των Αζιλάκων ή των Σκουριών (στην ανατολική Κρήτη και την Χαλκιδική αντίστοιχα), αποψιλώνονται για να καλυφθούν από εκατομμύρια κυβικά μπετόν και σίδερο, προκειμένου να δημιουργηθούν  τεράστιοι κρατήρες εξόρυξης και  να κατασκευαστούν ταμιευτήρες χωρητικότητας εκατομμυρίων κυβικών μέτρων με στόχο τη δέσμευση και τον πλήρη έλεγχο του πολυτιμότερου φυσικού κοινού αγαθού, του νερού (ακόμα και αν αυτό είναι της βροχής – βλ. ταινία Ακόμη και τη Βροχή).
Είναι προφανές ότι στόχος αυτής της νέας μορφής φεουδαρχίας δεν είναι η πράσινη ανάπτυξη στην Κρήτη ή τη Χαλκιδική, αλλά η μετατροπή τους σ’ ένα εργοστάσιο ενέργειας ή χρυσού, όπου –με  την ασυλία των μνημονιακών συμβάσεων– οι σύγχρονοι Ερυσίχθονες θα ικανοποιούν τα νοσηρά τους σχέδια που όχι μόνο δεν προωθούν την ανάπτυξη αλλά αντίθετα αποτελούν ύβρη για το οικοσύστημα. Ήδη ανάλογες προσπάθειες τα τελευταία χρόνια σε άλλες χώρες, με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό της γειτονικής Ρουμανίας, έχουν συναντήσει την ισχυρή αντίδραση των κατοίκων, οι οποίοι με την αρωγή διάσημων προσωπικοτήτων, όπως της Μάγιας Μόργκενστερν, προσπαθούν να προστατεύσουν το περιβάλλον και την πολιτιστική τους κληρονομιά.
Στον αντίποδα αυτής της τερατογένεσης που επιχειρείται στον τόπο μας, οι εναλλακτικές μορφές τουρισμού, των δρόμων του λαδιού, του κρασιού, των αρχαιολογικών και μοναστηριακών διαδρομών, της προώθησης επώνυμων τοπικών προϊόντων και της αποκατάστασης της αρχιτεκτονικής φυσιογνωμίας των οικισμών μας πόσες θέσεις εργασίας και πόση ομορφιά θα δημιουργούσαν άραγε γύρω μας;
Πολλοί βέβαια ταυτίζουν την ανάπτυξη με το «ολοκαύτωμα» του φυσικού χώρου και την εκποίηση της γης στους δανειστές και ισχυρίζονται ότι οποιοδήποτε άλλο σχέδιο αποτελεί  ουτοπία, ότι είναι ζήτημα πόρων και προϋπολογισμών. Όμως όλα τελικά είναι ζήτημα ιδεών και παιδείας. Γιατί στις σημερινές συνθήκες της άγριας παγκοσμιοποίησης μονάχα οι ενεργοί πολίτες με ώριμη και ισχυρή συνείδηση της έννοιας του γενικού δημόσιου αγαθού μπορούν να διαμορφώσουν μια αξιοπρεπή σχέση με το περιβάλλον.
Την περασμένη εβδομάδα καταγράφηκε μια ανεξέλεγκτη αποψίλωση στο δάσος των Σκουριών από τους εργάτες της Καναδικής Eldorado που ευτυχώς σταμάτησε με την προσωρινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Ως πότε άραγε;
(Σημ. Ευχαριστώ την Γιούλη Ιεραπετριτάκη και τους κατοίκους της Μεγάλης Παναγιάς Χαλκιδικής για τις πληροφορίες και τα στοιχεία.)