Ούτε μια φορά...

Πιτσιρικος...

Προχθές, ήμουν στο σπίτι μιας φίλης και συζητούσαμε. Το τι συζήτηση έχει πέσει αυτόν τον γλυκό –μέχρι τώρα- χειμώνα στην Αθήνα δεν περιγράφεται. Κάποια στιγμή, στην κουβέντα ήρθε –εξαιτίας των ασχολιών της αυτή την εποχή- γνωστός Έλληνας διανοούμενος.
Τον έχουμε μελετήσει και οι δυο αρκετά, έχουμε διαβάσει πολλά βιβλία του.
Άρχισε λοιπόν η καλή φίλη να μου θυμίζει διάφορες φράσεις του από παλαιότερα βιβλία του και να μου λέει πόσο συμφωνεί.
Η αλήθεια είναι πως κι εγώ συμφωνώ μαζί του. Ή μάλλον, συμφωνούσα μαζί του.
Εκεί που η φίλη μου μιλούσε, την διέκοψα:
«Δεν μου λες, τον έχεις ακούσει ποτέ ή έχεις διαβάσει ένα κείμενό του που να τα βάζει με την ελληνική ολιγαρχία;»
«Τι εννοείς;»
«Εννοώ πως έχει γράψει τα πάντα για τα κουσούρια των Ελλήνων, για τους κακούς συνδικαλιστές, για τον ένα που του βρομάει, για τον άλλο που του ξινίζει αλλά δεν έγραψε ποτέ ούτε μια φράση κριτικής για την Μαφία της ελληνικής ολιγαρχίας. Ούτε πριν την χρεοκοπία, ούτε μετά. Βούιξε ο ξένος Τύπος για την άθλια ελληνική ολιγαρχία αλλά αυτός -που είναι και της δυτικής κουλτούρας- δεν το πήρε ακόμα χαμπάρι; Πότε θα το πάρει χαμπάρι; Στον τάφο;»
Την προβλημάτισα την φίλη μου αλλά αυτό δεν την πτόησε. Μόλις επέστρεψα στο σπίτι, μου έστειλε ένα μέιλ με κείμενο άλλου διανοούμενου. Αυτός έχει φάει την πετριά της Ορθοδοξίας αλλά τα κείμενά του -και τα ελληνικά του- έχουν πάντα ενδιαφέρον.
Διάβασα το κείμενό του που κατακεραύνωνε τους άθλιους συνδικαλιστές.
Σωστά ήταν αυτά που έγραφε. Τουλάχιστον εγώ συμφώνησα.
Απάντησα στη φίλη μου πως σωστά τα λέει αλλά της έκανα την ίδια ερώτηση:
«Έχεις διαβάσει ποτέ ένα κείμενό του εναντίον της ελληνικής ολιγαρχίας;»
Όχι, δεν είχε διαβάσει. Επειδή δεν είχε γράψει ποτέ τέτοιο κείμενο.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία εκφράζονται εναντίον των Ελλήνων πολιτών οι Έλληνες διανοούμενοι.
Αυτό που την κάνει εντυπωσιακή είναι ότι ποτέ δεν έχουν ασκήσει την παραμικρή κριτική στους Έλληνες ολιγάρχες.
Τόσο σκληροί με τον εργάτη, τόση κατανόηση για τον Λάτση.
Ξέρουν πως η κατάρρευση του υπάρχοντος συστήματος θα τους παρασύρει στην ανυπαρξία, την χλεύη και τη λησμονιά. Δεν υπάρχουν εκτός αυτού του συστήματος. Και προσπαθούν να το διασώσουν για να διασωθούν.
Και φτάνουν στο σημείο να γράφουν ύμνους στον Νίκο Δένδια. Και μάλλον δεν έχουν ούτε έναν φίλο να τους προστατεύσει από τον αυτοεξευτελισμό.
Ίσως, δεν είναι τυχαίο που η Ελλάδα δεν αξιώθηκε έναν διανοούμενο της προκοπής που να έζησε στην Ελλάδα. Και όλοι αυτοί ήταν μόνο για εσωτερική κατανάλωση.
Τους είχαν αγοράσει όλους. Και πολύ φτηνά. Σχεδόν τζάμπα.
Και οι πιο αγορασμένοι απ’ όλους είναι αυτοί που ουρλιάζουν –χωρίς να τους ρωτήσει κανείς- πως δεν προσκύνησαν ποτέ.
Προσκύνησαν. Οικειοθελώς.
Προφανώς, αυτός είναι ο λόγος που, μονίμως, αποδίδουν στους «πληβείους» αυτό που, κυρίως, χαρακτηρίζει τους ίδιους: τον ραγιαδισμό.

Σήμερα αυτοί, αύριο εμείς....

Μια ματια στον ηλιο με γιορτινα...

Η κυβέρνηση θα πει το παραμύθι της, ότι οι απεργοί ταλαιπωρούν και εκμεταλλεύονται την ανάγκη του κόσμου μπλα... μπλα... μπλα... λες και νοιάστηκε για αυτόν.
Τα ΜΜΕ θα βάλουν πάλι την κασέτα με το χάος στην Αθήνα από την απεργία, ουρές στα λεωφορεία μπλα... μπλα... μπλα... λες και έχουν μπει όλοι αυτοί σε λεωφορείο να πάνε σα σαρδέλες στη δουλειά τους.
Εσύ όμως βρε άχρηστε Έλληνα, που λες το ψωμί ψωμάκι, που τρέχεις για 500 ευρώ, που είσαι άνεργος, που πεινάς, που χάνεις το σπίτι σου, που χάνεις όλη σου την υπόσταση, γιατί λες τα ίδια;
Αλλά ξέρω ποιος είσαι, μη μου κρύβεσαι.
Είσαι συ που κοιτάς πάντα το τομάρι σου.
Εσύ που λες ευχαριστώ για το ξεροκόμματο που σου πετάνε.
Εσύ που νομίζεις ότι μόνο αυτό αξίζεις.
Εσύ που είσαι πρόβατο επειδή δεν θες να είσαι λύκος.
Εσύ που δεν χρησιμοποίησες ποτέ σου το όπλο της απεργίας.
Είσαι εσύ που επέλεξες την κυβέρνηση αυτή και τώρα που σου δίνετε η ευκαιρία, έστω και αργά, να επανορθώσεις, πιπιλίζεις το ίδιο παραμύθι για να μην παραδεχτείς ότι για άλλη μια φορά σε πιάσανε κορόιδο.
Αλληλεγγύη και υποστήριξη προς τους απεργούς του ΜΕΤΡΟ.
Δεν είμαστε με μια μνημονική φιλοφασιστική κυβέρνηση που προσπαθεί να καταστρέψει κεκτημένα χρόνων, που κατακτήθηκαν με πολύ κόπο και αίμα.
Μη ενοχοποιείτε τους απεργούς και μην αναμασάτε την καραμελίτσα της κυβέρνησης περί ταλαιπωρίας του επιβατικού κοινού. Σε λίγο δεν θα έχει κανείς δουλειά και δεν θα χρειαζόμαστε το ΜΕΤΡΟ.
Δικαίωση για τους εργαζόμενους του ΜΕΤΡΟ, ακόμα και αν χρειαστεί να πάμε και με τα πόδια.
Σήμερα αυτοί, αύριο εμείς.
Αυτό μην το ξεχνάμε ΠΟΤΕ.

Οι Γερμανοί θυμούνται (και φοβούνται). Εμείς;

enikos.gr
Στάθης

Όταν λέμε, «οι Γερμανοί» κάνουμε μια γενίκευση που μας δυσκολεύει να συνεννοηθούμε – είναι άλλο ο γερμανός εργαζόμενος κι άλλο ο γερμανός τοκογλύφος. Άλλο η Ζήμενς κι άλλο η Ίγκε Μετάλ.
Έτσι δεν είναι ουδόλως παράδοξο ότι στη «σκέψη» της φράου Μέρκελ για διορισμό Επιτρόπου (Γκαουλάϊτερ, Ύπατου Αρμοστή, Ανθύπατου – διαλέξτε!) στην Ελλάδα αντέδρασαν περισσότερο απ΄ όλους οι ίδιοι οι Γερμανοί – όπως τουλάχιστον αυτό αποτυπώθηκε από τα γερμανικά ΜΜΕ. Κι όχι μόνον διότι
οι ενοχές των Γερμανών πολιτών για το ναζιστικό παρελθόν της χώρας τους είναι ακόμα έντονες, αλλά διότι και οι ανησυχίες τους για το μέλλον της Ευρώπης είναι όλο και πιο ισχυρές. Όπως κι όλων των σκεπτόμενων Ευρωπαίων πλέον.
Αυτές οι ανησυχίες εκφράσθηκαν δυνατά την περασμένη εβδομάδα στα περισσότερα ευρωπαϊκά ΜΜΕ και με ακόμα μεγαλύτερη ένταση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Από βουλευτές όλων των εθνών κι όλων των κομμάτων πλην της Ακροδεξιάς.
Στην Ελλάδα οι αντιδράσεις ήταν το ίδιο σφοδρές κι οργίλες μόνον εις ό,τι αφορά την πλειοψηφία των πολιτών, όχι όμως και των ΜΜΕ ή των κομμάτων, πλην της Αριστεράς.
Ευεξήγητον. Και για τα Μνημονικά ΜΜΕ και για τα Μνημονικά Κόμματα.
Όπως και ευδιάκριτη πια η τακτική τους, και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Όταν επί παραδείγματι
έγινε με το θέμα του «Γκαουλάϊτερ στην Ελλάδα» χαμός στο Ευρωκοινοβούλιο, με Γερμανούς, Γάλλους κι όλων των φυλών του Ισραήλ Ευρωβουλευτές να καταδικάζουν μαινόμενοι αυτήν την πολιτικά και πολιτειακά ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα,
η μόνη απάντηση που υπήρξε ήταν ενός Γερμανού Ευρωβουλευτή ο οποίος τα χαρακτήρισε όλα αυτά ως έκρηξη «μίσους».
«Φέρνετε το μίσος στο Ευρωκοινοβούλιο» δήλωσε χαρακτηριστικά απαντώντας σε όσους αναφέρθηκαν στην ιστορική μνήμη για να στηρίξουν τις αιτιάσεις τους για τη σύγχρονη πολιτική των Τοκογλύφων στην Ένωση.
Το κόλπο είναι παλιό και δοκιμασμένο.
Η δαιμονοποίηση κάθε αντίστασης με τη ρετσινιά του «μίσους» έχει αναχθεί απ΄τους πολιτικώς ορθούς τους μεταμοντερνικούς και τους «εκσυγχρονιστές» που κυριαρχούν τα τελευταία 20 χρόνια στην Ένωση σε επιστήμη – ή μάλλον σε κυνήγι μαγισσών.
Όποιος, λόγου χάριν, τόλμησε να κατηγορήσει τους Ισραηλινούς ότι μετέρχονται ναζιστικών μεθόδων εναντίον των Παλαιστινίων προκηρύχθηκε αμέσως για αντισημιτισμό.


Όποιος Έλληνας σήμερα ή άλλος Ευρωπαίος θέτει θέμα Γερμανικών Πολεμικών Επανορθώσεων στην Ελλάδα, προγράφεται αμέσως ότι αναμοχλεύει το «μίσος», ή – ακόμα χειρότερα, διότι είναι πιο ύπουλο – αναγορεύεται σε «γραφικόν».


Όμως, το Γερμανικό Χρέος προς την Ελλάδα είναι αδήριτο γεγονός και πρώτη απ’ όλους το έχει αναγνωρίσει η ίδια η Γερμανία από το 1946.
Κι εδώ δεν μιλούμε για τις αποζημιώσεις που οφείλει η Γερμανία σε ιδιώτες για τις σφαγές και τις καταστροφές που προκάλεσε η Βέρμαχτ στα Καλάβρυτα, το Δίστομο, την Κάνδανο κι άλλες χίλιες γωνιές της ελληνικής γης.
Μιλάμε για το αναγκαστικό δάνειο στο οποίο υποχρέωσε την Ελλάδα η ναζιστική Γερμανία ως δύναμη Κατοχής. Κι όχι μόνον για τα λεφτά που υπεξαίρεσε, αλλά για τον λιμό που έτσι προκάλεσε με αποτέλεσμα τον θάνατο χιλιάδων Ελλήνων από πείνα και ψύχος.
Μιλάμε για τις καταστροφές που οι Ναζί προκάλεσαν στις υποδομές της χώρας μας, για τη λεηλασία της. Σύμφωνα


με τις Συνθήκες η Γερμανία έχει παραδεχτεί το χρέος της στην Ελλάδα, το οποίον ανέρχεται στα 168 δισ. Ευρώ χωρίς τους τόκους.
Να σημειωθεί ότι η μόνη χώρα που δεν έχει πάρει σέντζι για πολεμικές αποζημιώσεις από τη Γερμανία, μάλιστα την ενοποιημένη Γερμανία, είναι η Ελλάδα.
Αντιθέτως η Ελλάδα δέχθηκε το 1950 και το 1953 να «κουρευθεί» το χρέος της Γερμανίας προς Όλους, ώστε να ορθοποδήσει από τις καταστροφές του πολέμου η ηττημένη χώρα.
Τώρα οι Έλληνες, οι χθεσινοί νικητές, μετατρέπονται σε σημερινούς ηττημένους.
Να μιλήσουμε για ρεβανσισμό ή θα πρόκειται για « μίσος»;
Και είναι «γραφικοί» όλοι εκείνοι οι πολίτες και πολιτικοί, απ’ τον Γλέζο και τον Μίκη έως τον Τσίπρα που θέτουν θέμα αποπληρωμής των Γερμανικών Πολεμικών Αποζημιώσεων; Ενώ


δεν είναι ραγιάδες όλοι αυτοί οι «ρεαλιστές» (και πάντα «καθώς πρέπει» εις ό,τι αφορά τις γραβάτες τους) ναιναίκοι που δεν βγάζουν κιχ μπροστά στους Γερμανούς Τραπεζίτες;
Μόνον τον ελληνικό λαό ξέρουν να ψέγουν για «λαϊκισμό» (για «τεμπελιά» και «διαφθορά») οι ίδιοι αυτοί Φαναριώτες της δεκάρας, που, ενώπιον της Υψηλής Πύλης της Μπουντεσμπανκ, τρέμουν σαν τα ψάρια.
«Θα ξανάρθουμε, και η Γη θα τρέμει» έλεγε ο Γκαίμπελς.
Δεν ξέρω αν ξανάρθαν. Τα ψάρια πάντως ποικιλίας Παπαδήμου, Βενιζέλου, Καρατζαφέρη τρέμουν...

ΣΤΑΘΗΣ Σ.

Τρελό σουξέ...

πιτσιρίκος ...

Μια ακόμα μεγάλη επιτυχία για τη χώρα μας, αφού –μέσα σε 25 μόνο λεπτά- ο Γιώργος Παπανδρέου αποδέχτηκε όλους τους όρους της Άγκελα Μέρκελ και του Νικολά Σαρκοζί. Η νέα επιτυχία της χώρας επετεύχθη μέσω τηλεδιάσκεψης, για να μην ξοδευόμαστε σε εισιτήρια.



Ο Γιώργος Παπανδρέου έπεισε την Άγκελα Μέρκελ και τον Νικολά Σαρκοζί πως δεν είναι ακόμα η κατάλληλη στιγμή να επιστρέψει η Ελλάδα στη δραχμή, γιατί θα πληγούν ανεπανόρθωτα οι γαλλικές τράπεζες και η γερμανική οικονομία.
Μέρκελ και Σαρκοζί δήλωσαν πεπεισμένοι πως το μέλλον της Ελλάδας είναι στο ευρώ, ενώ το μέλλον των Ελλήνων είναι στον πούτσο καβάλα.
Η κυρία Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί επέμειναν στη μεγάλη σημασία που έχει η αυστηρή εφαρμογή του προγράμματος της τρόικας –για τις οικονομίες των χωρών τους-, ενώ επεσήμαναν πως οι επόμενες δόσεις θα καταβληθούν μόνο όταν οι Έλληνες δουν του κώλου τους την τρύπα.
Η κυρία Μέρκελ απηύθυνε και μήνυμα στον ελληνικό λαό, λέγοντας πως οι Έλληνες δεν πρέπει να δυσανασχετούν από το γεγονός πως η ελληνική κυβέρνηση είναι διακοσμητική και η τύχη τους βρίσκεται σε ξένα χέρια, αλλά, αντιθέτως, θα πρέπει να είναι ευτυχισμένοι.