Θέλουν να περιορίσουν το ποτάμι της οργής στην καθεστωτική κοίτη...

του Γιωργου Παπασωτηριου...

Ο ματωμένος ευρωβουλευτής καταγγέλλει την αστυνομία, αλλά τα λαλίστατα κατά τα άλλα κυβερνητικά «ηχεία» καθεύδουν. Στη σκηνή του θεάτρου, αντίθετα, ένας νέος πολιτικός (δημοσιογράφος της τηλοψίας) τυγχάνει ευρύτατης τηλεοπτικής κάλυψης. Μιλάει για ιδέες. Στην πραγματικότητα προβάλλει τον εαυτό του ως «ιδέα»! Η φιλοδοξία του συναντάται με την επιδίωξη της καθεστηκυίας τάξης να χειραγωγήσει και να περιορίσει στην κοίτη της την οργή των εξαθλιωμένων, κυρίως των νέων ανέργων.

Το καινούργιο πολιτικό μόρφωμα επιχειρεί να επιτύχει εκεί που απέτυχαν τα άλλα πολιτικά σχήματα(«58», «Ελιά»). Έτσι, διαμορφώνεται μία συνδυασμένη λειτουργία εκμαυλισμών και εκφοβισμών, που παράγει την παραπλάνηση, ή τη συμμόρφωση και την υποταγή, νοθεύοντας σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα της εκλογικής διαδικασίας και επιβάλλοντας μία εικονική και συμβολική πολιτική που ως στρατηγική μορφή επικοινωνίας δεν αποσκοπεί στο περιεχόμενο αλλά στο φενακισμό των αισθήσεων και των συνειδήσεων.
Εδώ η πολιτική καθίσταται παράσταση και ακολουθία προσποιήσεων όπου με την κατάλληλη σκηνοθεσία δημιουργούνται οι εντυπώσεις νοήματος εκεί όπου δεν υπάρχουν παρά μόνο ιριδίζουσες σαπουνόφουσκες. Σ’ αυτό το περιβάλλον σύγχυσης ο πολίτης καλείται να βρει τη σχέση της πραγματικής πολιτικής και της παράστασης, προσφεύγοντας στο νόμο των πιθανοτήτων και βασιζόμενος σε διάφορες πληροφορίες, που διοχετεύονται από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ.
Με άλλα λόγια η όποια απόφασή του βρίσκεται ανάμεσα στην ορθολογική κρίση και τη ζαριά, όπως ακριβώς συμβαίνει και με το παιγνίδι του «στοιχήματος». Μέσω αυτής της διαδικασίας οι πολίτες κατηγοριοποιούνται: Πρώτον, στους οπαδούς που αντλούν από το απόθεμα αφοσίωσης στο κόμμα και παρακολουθούν το θέαμα χωρίς να επηρεάζεται η σταθερή τους απόφαση. Δεύτερον, στους «ευαίσθητους ορθολογιστές» που υποστηρίζουν την ηθική της πολιτικής και οι οποίοι απαυδισμένοι από τη σκηνοθεσία καταφεύγουν στην αποχή και την ψήφο με «σφιγμένα δόντια».

Ένα απλούστερο μοντέλο υπέρ του 1% ...

του system failure...

Μέγιστη δυνατή ισότητα στη βάση - χαοτική ανισότητα στο σύνολο και εξαφάνιση της μεσαίας τάξης

Οι "εκλεκτοί" του πρόσφατου οικονομικού φόρουμ στο Νταβός έθεσαν ως μείζον θέμα την ανισότητα. Πολλοί τους κατηγόρησαν για μέγιστη υποκρισία, αλλά η αλήθεια είναι ότι η ανησυχία τους για την παγκόσμια ανισότητα δεν είναι ψεύτικη. Πράγματι, οι οικονομικές ελίτ ανησυχούν για το φαινόμενο της ανισότητας, αλλά, για ένα συγκεκριμένο είδος ανισότητας για τους δικούς τους, φυσικά, λόγους.
Το είδος της ανισότητας που απασχολεί την παγκόσμια οικονομική ελίτ, έχει να κάνει με την ιδιαίτερα σημαντική (προς το παρόν) ανισότητα στα εισοδήματα μεταξύ Δύσης και αναπτυσσόμενων οικονομιών, που προκαλεί μεγάλες απώλειες κερδών για τις τράπεζες και τις μεγάλες πολυεθνικές. Από τη μια έχουμε τα υψηλά μεροκάματα στη Δύση και από την άλλη, την απώλεια τεράστιων δεξαμενών καταναλωτών κυρίως στην Ασία, που δεν έχουν την αγοραστική δύναμη ώστε να καταναλώνουν προϊόντα μαζικής παραγωγής.
Η καταστροφή της μεσαίας τάξης
Η πολυεπίπεδη μεσαία τάξη που χτίστηκε πάνω στην υπερκατανάλωση και σε πολλές περιπτώσεις στην οικονομία της φούσκας, είναι ένα μοντέλο που η παγκόσμια οικονομική ελίτ θεωρεί ότι δεν εξυπηρετεί πλέον τα συμφέροντά της και άρα πρέπει να αναθεωρηθεί.
Το Ελληνικό πείραμα έδειξε ότι, η οικονομική ολιγαρχία εκμεταλλεύτηκε το γεγονός της πολυεπίπεδης δομής της μεσαίας τάξης, έτσι ώστε να τη διασπάσει, στρέφοντας τη μία κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη, ενεργοποιώντας τον κοινωνικό αυτοματισμό, στη βάση αντικρουόμενων, οικονομικών κυρίως, αλλά και ιδεολογικών σε πολλές περιπτώσεις, συμφερόντων.
Με τον τρόπο αυτό κατάφερε να αποπροσανατολίσει μεγάλο κομμάτι των πολιτών από τις τεράστιες ευθύνες της για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, να αποτρέψει μια μαζική δυναμική αντίδραση και να προχωρήσει γρήγορα στη δεύτερη φάση του σχεδίου, που είναι η καταστροφή του μεγαλύτερου κομματιού της μεσαίας τάξης.

Χειρότεροι οι γερμανοτσολιάδες...

απο την Ελευθεροτυπια...

Οι συνεχείς νομοθετικές αλλαγές έχουν οδηγήσει τη χώρα σ' έναν πρωτοφανή εργασιακό μεσαίωνα το τελευταίο διάστημα. Η εγχώρια πολιτική τάξη εγκαλεί μονίμως την τρόικα ως ηθικό αυτουργό και υποκινητή αυτών των νομικών εκτρωμάτων. Ομως, η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική. Ο επίτροπος της Ε.Ε. Ολι Ρεν, απαντώντας σε ερώτηση του Ελληνα ευρωβουλευτή Ν. Χουντή, ξεκαθάρισε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο εργασιακός μεσαίωνας είναι αποτέλεσμα του εγχώριου κεφαλαίου και όχι απαίτηση της τρόικας. Είναι κάτι που η «Ε» έχει επισημάνει εδώ και δύο χρόνια.

 Enet,gr Ανεξάρτητα από τις μύχιες προθέσεις του Ευρωπαίου αξιωματούχου, ο οποίος επιχείρησε να κρύψει όσο μπορεί τις δικές του ευθύνες για τον εφιάλτη που ζουν καθημερινά όχι μόνον όσοι καταφέρνουν να έχουν δουλειά, αλλά και οι άνεργοι αυτής της χώρας, η δήλωσή του έχει μεγάλη δόση αλήθειας.
Γιατί, ουκ ολίγες φορές μέχρι σήμερα, πίσω από την τρόικα έχουν κρυφτεί ποικίλα ελληνικά εργοδοτικά συμφέροντα για να πασάρουν ως απαίτηση των δανειστών δικές τους επιδιώξεις. Στο παρελθόν πολλοί είχαν «φωτογραφίσει» τέτοια συμφέροντα άλλοτε στον τουριστικό κλάδο, άλλοτε στον ΣΕΒ και άλλοτε στις τράπεζες. Πρόσφατα, με άρθρο της στην «Ε» η πρώην υπουργός Λ. Κατσέλη.
Αφορμή για την όλη συζήτηση στάθηκε ένα ακραίο περιστατικό εργοδοτικής ακρότητας ενός ξενοδόχου της Αίγινας, που με αγγελία του ζητούσε να προσλάβει καμαριέρες με αντιμίσθιο ένα πιάτο φαΐ και την παροχή στέγης! Η περίπτωση αυτή -όσο κι αν κάποιοι τη χαρακτηρίζουν υπερβολή και εξαίρεση- σκιαγραφεί την άκρατη επιθυμία των εργοδοτών για υπερεκμετάλλευση της εργασίας με κάθε τρόπο.

Η γελοιοποίηση και κατάρρευση της μιντιοκρατίας...

Του Κώστα Καπνίση, απο το  Periodista.gr...

Τόσα χρόνια αρκετοί μιλούσαν για τον ρόλο των ΜΜΕ στην Ελλάδα. Τα χρόνια όμως της σχετικής ευμάρειας, έκαναν πολλούς να μη δίνουν σημασία σε μια χούφτα ολιγαρχών, οι οποίοι «έκαναν την δουλειά τους» ανενόχλητοι και παίζοντας σκοτεινά παιχνίδια σε βάρος της χώρας. Τον τελευταίο καιρό, τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου είναι συνεχή και μιλούν για τον ρόλο της ολιγαρχίας και ειδικά για το τελευταίο χρονικό διάστημα από το 2010 και μετά, κατά το οποίο έχουν στηρίξει με πάθος τις μνημονιακές πολιτικές, προσπαθώντας ανά τακτά διαστήματα να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τον φουκαριάρη τον λαό, ο οποίος καταστρέφεται και ισοπεδώνεται, αλλά αυτό γίνεται για «να σωθεί η πατρίδα»

Οι αποκαλύψεις, τα σκάνδαλα, η διαπλοκή, αφήνουν παγερά αδιάφορη την πτωχευμένη μιντιοκρατία, η οποία δεν ασχολείται καν με αυτά τα «ήσσονος» σημασίας ζητήματα, δεν κάνει την παραμικρή αναφορά για το πως και κυρίως ποιοι έφτασαν την χώρα ως εδώ. Το αντίθετο μάλιστα. Ρίχνουν τις ευθύνες στον ελληνικό λαό, μιλώντας για την φοροδιαφυγή του υδραυλικού, του ηλεκτρολόγου, του σουβλατζή. Αναμφίβολα, η παραοικονομία είναι υπαρκτή και είναι μια ανοιχτή πληγή πάνω στο σώμα της ελληνικής οικονομίας. Είναι εντελώς υποκριτικό, αν όχι προκλητικό να μη γίνεται αναφορά ή μια ουσιαστική δημοσιογραφική έρευνα από τα «μεγάλα» ΜΜΕ, για τα μεγάλα σκάνδαλα όπως αυτό του Χρηματιστηρίου, της Siemens, της λίστας Χριστοφοράκου, της λίστας Lagarde και άλλων χιλιάδων λιστών της ντροπής.

Ποιος είναι, τελικά, ο υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας;

των Κωστα Αθανασιου και Χρηστου Καραγιαννιδη, απο την Εποχη...

Μα, προφανώς, ο Σόιμπλε, σπεύδουν να απαντήσουν πολλοί, από όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων μάλιστα. Ο Στουρνάρας είναι ένας απλός εντολοδόχος. Άλλωστε, όπως όλοι ξέρουμε, η Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή, είναι θύμα κακόβουλων ξένων που τη φθονούν, έχει μετατραπεί σε αποικία. Αυτό, βέβαια, δεν απαλλάσσει τις ελληνικές κυβερνήσεις από ευθύνες. Ίσα ίσα. Απλώς, οι κυβερνώντες εγκαλούνται για υποχωρητικότητα μπροστά στους ξένους ή ακόμα και επειδή είναι βασιλικότεροι του βασιλέως, εφαρμόζουν ό,τι τους ζητούν οι εντολείς και κάτι παραπάνω, επειδή σπεύδουν σαν σπασίκλες μαθητές να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες των εντολέων. Άλλωστε, απλοί εντολοδόχοι είναι, όχι παραγωγοί… Πλάθεται, έτσι, ο νέος επικολυρικός μύθος για μια σύγκρουση του καλού ελληνικού λαού με τους κακούς ξένους δανειστές –μια εικόνα βολική στην ευκολία της, από την οποία όμως απουσιάζουν οι φτωχοί και οι πλούσιοι, το κεφάλαιο και οι εργαζόμενοι, οι τάξεις και οι συγκρούσεις μεταξύ τους. Και κάπου εκεί, στο φόντο του εθνικού και όχι ταξικού χαρακτήρα της κρίσης και της σύγκρουσης, αρχίζουν να αναμειγνύονται οι ανοησίες περί «υποκατάστασης του αριστερού λόγου από τον δικαιωματισμό», με τους γελοιογραφικούς λεονταρισμούς περί manu militari κ.λπ.…

Η «αποικία χρέους»

Μεγάλη συμβολή σε αυτή την οπτική έχει η περιγραφή της Ελλάδας ως «αποικίας χρέους». Ο εμπνευστής του όρου, Ν. Κοτζιάς, αναδιατυπώνει τις έννοιες της αυτοκρατορίας και της αποικίας (ως «αποικίας χρέους»), συνθέτοντας στην ουσία μία ακόμα παραλλαγή των γνώριμων θεωριών της εξάρτησης.

Kalo kouragio!

Sotosblog...

Η κρίση, ως λέξη, ως έννοια, ισοδυναμεί με μια δραματικότατη και κραυγαλέα, χωρίς μεταπολεμικό προηγούμενο πτώση του βιοτικού επιπέδου και άρα μείωση της οικονομικής δύναμης, οφθαλμοφανώς όχι όμως στον ίδιο βαθμό για όλους, περισσότερο για τους πολλούς, λιγότερο για κάποιους, καθόλου για μερικούς, αλλά οπωσδήποτε και με βελτίωσή της για ορισμένους. Με αποτέλεσμα να προκύπτει ένα πολύ σοβαρό ζήτημα ηθικής τάξεως, και όχι μόνον: Αυτή η διαβάθμιση των κοινωνικών ομάδων σύμφωνα με το πόσο επλήγη η οικονομική τους δύναμη, πόσο αναλογική είναι σε σύγκριση με την ευθύνη, που τους καταλογίζεται για την κρίση;
Εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η κυβερνώσα πολιτική τάξη επέρριψε ήδη από τις πρώτες μέρες της κρίσης μείζονα ευθύνη στους πληγέντες, κατάμουτρα και αδιακρίτως. Έτσι, οι Έλληνες είδαν και άκουσαν να χαρακτηρίζονται τεμπέληδες, φοροφυγάδες, διεφθαρμένοι, ξιπασμένοι, επιδειξιομανείς, φετιχιστές κ.τ.τ. Ανάμεσα σε όλα τούτα τα προηγούμενα, άλλα τους ρητά και άλλα υπονοούμενα, άλλοτε στοχευμένα και άλλοτε διάσπαρτα, εξαπολύθηκε σε βάρος της πιο πληγείσας ομάδας και η επιπρόσθετη κατηγορία του εκμαυλιστή. Διότι, για να περισπάσει την εικόνα του εντελώς αμέτοχου και άμοιρου ευθυνών, η κυβερνώσα πολιτική τάξη αναγνώρισε προσχηματικά ως μερίδιο που της αναλογούσε όλο κι όλο ότι παραστράτησε ένεκα του ενδοτισμού της απέναντι στις πελατειακές σχέσεις.
Την πρωτοφανή αυτή για τα παγκόσμια χρονικά αντιστροφή του λαϊκού κατηγορητηρίου την τροφοδότησε η αναμενόμενη προσπάθεια της κυβερνώσας πολιτικής τάξης να προφυλαχθεί, και να περιορίσει τις απώλειες της. Κατέστησε δυσδιάκριτη τη διαφορά ανάμεσα στον υπόλογο και τον υπεύθυνο, μετέθεσε τις δικές της ευθύνες, και τις έκρυψε μέσα σε μια πολιτικά αφηρημένη κι επιστημονικά ανεδαφική γενίκευση, με αποκλειστική επιδίωξη να εμφανισθεί εντέλει η ίδια ως εκπρόσωπος καλών προθέσεων και ως ικανή να είχε προλάβει το κακό, άρα και ως ικανή να το θεραπεύσει, ενώ για βιτρίνα αυτοκάθαρσης και συναίσθησης προέταξε κάτι απρόθυμες ψευτομειώσεις αποδοχών για τα μάτια του κόσμου, αμόλησε κάτι μπαρούφες για δίχτυα κοινωνικής προστασίας, ενώ προέβη και στην παραχώρηση να θυσιάσει κανά δυο-τρία μέλη της, τύπου Τσοχατζόπουλου και Παπακωνσταντίνου.

Ούτε μια φορά...

Πιτσιρικος...

Προχθές, ήμουν στο σπίτι μιας φίλης και συζητούσαμε. Το τι συζήτηση έχει πέσει αυτόν τον γλυκό –μέχρι τώρα- χειμώνα στην Αθήνα δεν περιγράφεται. Κάποια στιγμή, στην κουβέντα ήρθε –εξαιτίας των ασχολιών της αυτή την εποχή- γνωστός Έλληνας διανοούμενος.
Τον έχουμε μελετήσει και οι δυο αρκετά, έχουμε διαβάσει πολλά βιβλία του.
Άρχισε λοιπόν η καλή φίλη να μου θυμίζει διάφορες φράσεις του από παλαιότερα βιβλία του και να μου λέει πόσο συμφωνεί.
Η αλήθεια είναι πως κι εγώ συμφωνώ μαζί του. Ή μάλλον, συμφωνούσα μαζί του.
Εκεί που η φίλη μου μιλούσε, την διέκοψα:
«Δεν μου λες, τον έχεις ακούσει ποτέ ή έχεις διαβάσει ένα κείμενό του που να τα βάζει με την ελληνική ολιγαρχία;»
«Τι εννοείς;»
«Εννοώ πως έχει γράψει τα πάντα για τα κουσούρια των Ελλήνων, για τους κακούς συνδικαλιστές, για τον ένα που του βρομάει, για τον άλλο που του ξινίζει αλλά δεν έγραψε ποτέ ούτε μια φράση κριτικής για την Μαφία της ελληνικής ολιγαρχίας. Ούτε πριν την χρεοκοπία, ούτε μετά. Βούιξε ο ξένος Τύπος για την άθλια ελληνική ολιγαρχία αλλά αυτός -που είναι και της δυτικής κουλτούρας- δεν το πήρε ακόμα χαμπάρι; Πότε θα το πάρει χαμπάρι; Στον τάφο;»
Την προβλημάτισα την φίλη μου αλλά αυτό δεν την πτόησε. Μόλις επέστρεψα στο σπίτι, μου έστειλε ένα μέιλ με κείμενο άλλου διανοούμενου. Αυτός έχει φάει την πετριά της Ορθοδοξίας αλλά τα κείμενά του -και τα ελληνικά του- έχουν πάντα ενδιαφέρον.
Διάβασα το κείμενό του που κατακεραύνωνε τους άθλιους συνδικαλιστές.
Σωστά ήταν αυτά που έγραφε. Τουλάχιστον εγώ συμφώνησα.
Απάντησα στη φίλη μου πως σωστά τα λέει αλλά της έκανα την ίδια ερώτηση:
«Έχεις διαβάσει ποτέ ένα κείμενό του εναντίον της ελληνικής ολιγαρχίας;»
Όχι, δεν είχε διαβάσει. Επειδή δεν είχε γράψει ποτέ τέτοιο κείμενο.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία εκφράζονται εναντίον των Ελλήνων πολιτών οι Έλληνες διανοούμενοι.
Αυτό που την κάνει εντυπωσιακή είναι ότι ποτέ δεν έχουν ασκήσει την παραμικρή κριτική στους Έλληνες ολιγάρχες.
Τόσο σκληροί με τον εργάτη, τόση κατανόηση για τον Λάτση.
Ξέρουν πως η κατάρρευση του υπάρχοντος συστήματος θα τους παρασύρει στην ανυπαρξία, την χλεύη και τη λησμονιά. Δεν υπάρχουν εκτός αυτού του συστήματος. Και προσπαθούν να το διασώσουν για να διασωθούν.
Και φτάνουν στο σημείο να γράφουν ύμνους στον Νίκο Δένδια. Και μάλλον δεν έχουν ούτε έναν φίλο να τους προστατεύσει από τον αυτοεξευτελισμό.
Ίσως, δεν είναι τυχαίο που η Ελλάδα δεν αξιώθηκε έναν διανοούμενο της προκοπής που να έζησε στην Ελλάδα. Και όλοι αυτοί ήταν μόνο για εσωτερική κατανάλωση.
Τους είχαν αγοράσει όλους. Και πολύ φτηνά. Σχεδόν τζάμπα.
Και οι πιο αγορασμένοι απ’ όλους είναι αυτοί που ουρλιάζουν –χωρίς να τους ρωτήσει κανείς- πως δεν προσκύνησαν ποτέ.
Προσκύνησαν. Οικειοθελώς.
Προφανώς, αυτός είναι ο λόγος που, μονίμως, αποδίδουν στους «πληβείους» αυτό που, κυρίως, χαρακτηρίζει τους ίδιους: τον ραγιαδισμό.

Εκ μέρους της ολιγαρχίας ανακοινώνεται...

Εagainst.com....

Εμείς, η οικονομική, πολιτική και κοινωνική ελίτ αυτής της χώρας, πήραμε την απόφαση να απευθυνθούμε στην ελληνική κοινωνία, χωρίς τη διαμεσολάβηση των τηλεοπτικών (και μη) υπαλλήλων μας ώστε να καταστήσουμε σαφείς τις προθέσεις μας, αλλά και να υποδείξουμε στον κάθε έναν από εσάς την πρέπουσα συμπεριφορά απέναντι στην υπό διαμόρφωση νέα κατάσταση. Η ελληνική κυβέρνηση υπό την αρχηγία του Αντώνη του Σαμαρά σάς έχει ήδη ενημερώσει για την κατεύθυνση που είστε αναγκασμένοι εκ των πραγμάτων να ακολουθήσετε, μειώνοντας το βιοτικό σας επίπεδο τόσο ώστε η ελληνική αγορά να ανοίξει σε επενδυτές, που προς το παρόν απολαμβάνουν τον εργοδοτικό παράδεισο της Ινδίας, της Κίνας, της Ινδονησίας και άλλων αναπτυσσόμενων χωρών… Παράλληλα, η δημοκρατία οφείλει να αυτοπεριοριστεί, ώστε να αποφευχθούν κοινωνικές αναταράξεις που, όπως επανειλημμένως σας έχουμε προειδοποιήσει, μόνο ζημιά μπορούν να προκαλέσουν στη διεθνή εικόνα της χώρας, στον τουρισμό και την οικονομία της.
Ως γνωστόν, έχουμε διδαχθεί από το μάθημα της Lehman Brothers, που αφού αφέθηκε να χρεοκοπήσει συμπαρέσυρε μαζί της την παγκόσμια οικονομία. Έτσι, η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να επιτρέψει ένα νέο κραχ του καπιταλισμού, με ανυπολόγιστες συνέπειες στα χρηματιστήρια ολόκληρου του πλανήτη. Οι ζημιές των ελληνικών τραπεζών, καθώς και διαφόρων μελών της άρχουσας ελίτ της χώρας, οφείλουν να συνεχίσουν να κοινωνικοποιούνται, για το καλό της κοινωνίας φυσικά, που θα βρισκόταν μπροστά σε έναν τοίχο φτώχειας και απελπισίας σε περίπτωση που οι εργοδότες εγκατέλειπαν τα εργοστάσια, οι διευθυντές τους υπαλλήλους τους, οι πολιτικοί τους ψηφοφόρους τους, οι μεγαλογαιοκτήμονες τους εργαζόμενους αγρότες τους, οι νταβατζήδες τις πουτάνες τους. Αυτόν ακριβώς τον κύκλο της εκμετάλλευσης θέλουμε να προασπίσουμε, τον οποίο όλοι σας θεωρείτε, και ορθώς, τόσο απαραίτητο ώστε να συνεχίσετε να ζήσετε ήσυχα, μακριά από τις ιστορικές ευθύνες που εμείς αναλάβαμε για χάρη σας.
Πληροφορούμαστε, με μεγάλη μας λύπη, πως αρκετά συνδικάτα εργαζομένων θέτουν επί τάπητος την πρόταση για μια πανελλαδική απεργία διαρκείας, μιμούμενοι προφανώς τους Ινδονήσιους που ξεκίνησαν χθες γενική απεργία διαρκείας και παρέλυσαν 80 βιομηχανικά πάρκα, σε 12 επαρχίες της χώρας, με 100% συμμετοχή. Σας ενημερώνουμε, λοιπόν, πως σε μια τέτοια περίπτωση, η ολιγαρχία δεν θα μείνει αδρανής. Ήδη έχουμε ξεκινήσει να οργανώνουμε τις Μονάδες Αποπροσανατολισμού στους δρόμους, χρηματοδοτώντας και προβάλλοντας εντέχνως νεοναζιστικές συμμορίες που μπορούν να λειτουργήσουν απεργοσπαστικά, όπως το έχουν κάνει οι ιδεολογικοί τους πρόγονοι αλλά και οι ίδιοι πολλάκις στο παρελθόν στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Σας γνωστοποιούμε, επίσης, πως δεν θα διστάσουμε να απολύσουμε όποιον τολμήσει να απεργήσει στον ιδιωτικό τομέα• άλλωστε έχουμε φροντίσει ώστε ενάμιση εκατομμύριο πολίτες να περιμένουν στην άκρη, νηστικοί και πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα για μια δουλίτσα.
Σάς καλούμε να απομονώσετε, με τη συνδρομή της ελληνικής αστυνομίας, όλα εκείνα τα περιθωριακά στοιχεία που τολμούν να αμφισβητούν τον καπιταλισμό, τις μεθόδους επιβολής αλλά και τον ίδιο τον Νεοφιλελευθερισμό, και συνεχίζουν να αντιστέκονται στην Κρατική καταστολή. Σας καλούμε, επίσης, να διαλύσετε τις επικίνδυνα αυξανόμενες λαϊκές συνελεύσεις, τις καταλήψεις και τα στέκια που προτάσσουν την πολιτική δράση έξω από τους αναγνωρισμένους από το Κράτος, νόμιμους πολιτικούς φορείς που αποτελούν τα κόμματα, και να απομονώσετε όλους εκείνους που ξεφεύγουν από τον εγκεκριμένο λαϊκισμό και τον ξύλινο λόγο.
Να απαγορευθούν έννοιες και προτάγματα όπως αυτά της κοινωνικής απελευθέρωσης, της συλλογικής και ατομικής αυτονομίας, της αυτοοργάνωσης, της ελευθερίας και να περιοριστούν οι δημόσιες συζητήσεις σε ζητήματα όπως η «λίστα Λανγκάρντ», το «πρόβλημα της μετανάστευσης», το έθνος και οι ευεργέτες του, το αν είναι δυνατό ή όχι ένα πραξικόπημα, το ποιός διακωμώδησε τις προφητείες του Γέροντος Παϊσίου και άλλα φλέγοντα ζητήματα που αφορούν την Πατρίδα.
Να θυμάστε πως αν η ολιγαρχία έχει κέρδη, θα μοιραστεί ένα μέρος τους με τους καταναλωτές ώστε να αυξήσει τα κέρδη. Μπορεί να περνάτε μια καμπή ανασφάλειας και εξαθλίωσης, μην ξεχνάτε όμως ποτέ πως κάποτε, ίσως να καταφέρετε να γίνετε κι εσείς αστοί, εξουσιαστές και εκμεταλλευτές.
Γκρινιάξτε, ασχοληθείτε με θεωρίες συνωμοσίας, ψάλλετε τον εθνικό ύμνο ή τη «Υπερμάχω Στρατηγώ» ή κανένα σκυλάδικο αν προτιμάτε (γιατί σάς παραχωρούμε το «δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου» – αρκεί να μην πείτε τίποτα άλλο).

Εμείς είμαστε εδώ για εσάς

Εξαιτίας σας και μόνο και, βέβαια,

Μόνο για εμάς

Αλλά είναι μυστικό…

(Σιωπή!)