Σεξ, βία, ΔΑΠ-ΝΔΦΚ - ή πώς καταφέρνεις να είσαι πρώτη δύναμη χωρίς να κάνεις πολιτική...

Της Όλγας Στέφου, left.gr...

Δε νομίζω, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ότι η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας καταφέρνει να κερδίζει ψηφοφόρους λόγω των προγραμματικών της θέσεων. Αντίθετα, ένα καλοστημένο "δίκτυο" σεξουαλικής χειραγώγησης σίγουρα είναι πολύ πιο αποτελεσματικό. Από τα γήπεδα ως τα φοιτητικά αμφιθέατρα ήταν μικρός ο δρόμος.



"Πάρτη με 6 ευρώ στη Νομική"

"Παρ'τη", δηλαδή, σε μια αφίσα με κυρίαρχη μία ημίγυμνη γυναικεία φιγούρα. Είναι, ίσως, από τις πιο χαρακτηριστικές αφίσες της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, ακριβώς επειδή αναδεικνύει τέλεια το πολιτισμικό της προφίλ. "Είμαστε πολλοί, έχουμε γυναίκες, οι γυναίκες μας είναι πρόθυμες". Πάρτυ, ποτά, σεξ. "

Είμαστε αυτό που πρέπει να είναι η φοιτητική σου ζωή". Καμία επαφή με την κοινωνία, καμία παραπάνω σκέψη. Πάρτυ, ποτά, σεξ.   Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ πολιτισμικά είναι ένα με το lifestyle, εξελίσσεται ανάλογα με τη συγκυρία και χρησιμοποιεί με μαεστρία την αμηχανία του 18χρονου μπροστά στη φοιτητική ζωή από κοινού με τα απωθημένα του. Και , φαινομενικά τουλάχιστον, κερδίζει.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ακριβώς αυτής της εκμετάλλευσης είναι οι μαρτυρίες των ίδιων των φοιτητών. Από τον "ωραίο" της ΔΑΠ που φλέρταρε την πρωτοετίνα για να τη βάλει στην παράταξη, μέχρι την "ωραία", που στην καλύτερη περίπτωση έκανε το ίδιο. Στη χειρότερη, υποσχέθηκε πως "αν μπεις στη ΔΑΠ, το ποτήρι σου και το κρεβάτι σου δε θα μείνουν ποτέ άδεια" (μαρτυρία φοιτητή από τα ΤΕΙ Αθήνας, συνέβη μερικά χρόνια πριν).


Τα γήπεδα, τα αμφιθέατρα και άλλες ιστορίες



Φοιτητικές εκλογές, κάλπη, κόσμος στο αμφιθέατρο. Βγαίνουν ψηφοδέλτια, είναι από τη μία η ΔΑΠ και από την άλλη η ΠΑΣΠ με τυμπανοκρουσίες και πολεμικές ιαχές. Ανταλλαγή συνθημάτων, σεξ, βία, αδερφές, μανάδες, Συγγρού, ομοφυλοφιλία. Από τα γήπεδα κατ'ευθείαν στο στόμα του (επίδοξου) νικητή, ο πρώτος γύρος κερδίζεται πάντα από αυτόν που θα φωνάξει πιο δυνατά. Φυσικά, εννοείται ότι ο κεντρικός συνδικαλιστής της εκάστοτε παράταξης "σας γαμάει".

Η ΔΑΠ ΤΕΙ Πειραιά το πήγε ένα βήμα παραπέρα, όταν σε κάποιες φοιτητικές εκλογές πήρε... φουσκωτές κούκλες και γέμισε το στόμα τους μπλε λουκάνικα και όταν έβαψε πράσινα κάτι κοτόπουλα, το οποία φρόντισε επίσης να "ενισχύσει" με μπλε λουκάνικα.

Από κοντά με τη σεξουαλική χειραγώγηση, έρχεται η ράβδος που πίπτει άνευ λόγου. Το ξύλο, η τρομοκρατία, ο τραμπουκισμός εντός των σχολών, συνθέτουν καταπληκτικά το προφίλ του ισχυρού, του καλύτερου, του πιο δυνατού, που ξέρουμε πολύ καλά ποια δύο πράγματα κάνει με τεράστια επιτυχία. Το ένα είναι να δέρνει. Και εντελώς τυχαία ο τρόπος διασκέδασης, η μουσική που ακούει στη σχολή, στα πάρτυ του, στις ομαδικές βραδιές στα μπουζούκια, έχουν ακριβώς τέτοιο ύφος. Το νιώθει δικό του πράγμα. Τον εκφράζει. Μπορεί, τέλος πάντων, να το καταλάβει.

Έτσι, λοιπόν, συνεχίζεται η εδραίωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ με αυτούς (της) τους όρους. Είναι ακριβώς αυτή η κυρίαρχη αισθητική για τη γυναίκα, την ισχύ και τη σεξουαλικότητα που έρχεται να δέσει αρμονικά με τη ρητορεία περί "αριστερών κομπλεξικών που ασχολούνται με βαρετά πράγματα". Και που, φυσικά, τυχαίνει να κάνουν συνδικαλισμό για τα σχήματά τους ακόμα και (άκουσον-άκουσον) γυναίκες! Οι οποίες, περιττό να μας ενημερώσει η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, αποκλείεται να έχουν οργασμό...

"Ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό"

Δε θυμάμαι ούτε μια ανακοίνωση να έχει βγει ποτέ από τη Νέα Δημοκρατία, την "υπεύθυνη κυβερνητική δύναμη", για τα βλαστάρια της. Για τα ίδια βλαστάρια που πριν από κάθε φοιτητικές εκλογές, τους εύχονται επισήμως "καλή επιτυχία". Αντίθετα, θυμάμαι τον πόλεμο που κάναμε στις σχολές απέναντι σ'αυτήν την απαράδεκτη νοοτροπία. Θυμάμαι με τι περηφάνια μας απαντούσαν τα γαλάζια αγόρια,  όταν τους κατηγορούσαμε για έλλειψη επιχειρημάτων, ότι "στη ΔΑΠ έχουμε τις πιο ωραίες γυναίκες". Όταν προσπαθούσαμε στη διαδικασία της καταμέτρησης ψήφων να βάλουμε μια πολιτική διάσταση και μας απαντούσαν πως "γ...ε τον Τσε Γκεβάρα". Όταν με νεύρα ο κεντρικός συνδικαλιστής της ΔΑΠ στη σχολή μου  γύρισε να πει "Εγώ με τη σωματεμπορία δεν έχω κανένα πρόβλημα". Κι όταν, φυσικά, βλέπαμε μόνο τα όμορφα κορίτσια της ΔΑΠ να πηγαίνουν, έπειτα από παρότρυνση του άντρα συνδικαλιστή, να μιλήσουν σε ανένταχτα αγόρια. Τα όχι και τόσο όμορφα έκαναν αναγκαστικά παρέα μόνο με συμφοιτήτριες.

Αλλά εμείς συνεχίζαμε. Κι ήταν κι εκείνες οι φορές που κερδίζαμε κατά κράτος αυτήν τους την κουλτούρα. Όταν παίρναμε συνελεύσεις και καταλήψεις, υπερασπιζόμενοι το Πανεπιστήμιο που είχαμε, για να μπορέσουμε να φτάσουμε στο Πανεπιστήμιο που ονειρευόμασταν. Όταν οι φοιτητικές πορείες είχαν χιλιάδες κόσμου, όταν έπεφταν νομοσχέδια, όταν τα δικά μας φεστιβάλ είχαν επιτυχία. Εμείς μπορούσαμε να κερδίζουμε χωρίς να εμπλέκονται αδερφές, μανάδες και λοιποί συγγενείς, δεν υπήρχε τέτοια... ανάγκη. Κι η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δε μοιάζει να μπορεί να δώσει απαντήσεις στην πραγματικότητα των νέων της κρίσης, στα άγχη τους, στη φτώχεια και στην καταπίεση. Δε μοιάζει να μπορεί να αποτινάξει αυτό το μοντέλο που την κάνει να λειτουργεί τόσα χρόνια, γιατί έχει κόψει κάθε επαφή με την πολιτική, με τη διεκδίκηση, γιατί ούτε τώρα, ούτε και ποτέ μπορούσε να δώσει αγώνες. Εξάλλου, αυτός είναι ο λόγος που χρόνο με το χρόνο οι "μέρες της αφθονίας τους" φαίνονται όλο και πιο μετρημένες.

Η μισή και η άλλη μισή Αθήνα...

Της Έφης Γιαννοπούλου, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

«Έχω πηδήξει τη μισή Αθήνα και αυτοί της Χρυσής Αυγής συνεχίζουν να με αποκαλούν αδερφή», δηλώνει ο Π. Τατσόπουλος σε συνέντευξή του στο περιοδικό Crash του Γ. Τράγκα και συνεχίζει: «γιατί όταν είσαι κακός στην Ελλάδα, πρέπει να είσαι σε όλα κακός. Δηλαδή, να είσαι και ηλίθιος και “αδερφή” και τραμπούκος και μοχθηρός και όλα». Σεξισμός, ομοφοβία, επίδειξη ανδρισμού και βαρβατίλας, όλα μαζί σε δυο προτάσεις, από έναν βουλευτή που θέλει να εμφανίζεται ως αριστερός. Άλλωστε ο Πέτρος Τατσόπουλος θεωρεί την ομοφυλοφιλία κακό πράγμα, και δεν το λένε μόνο οι τέσσερις λεξούλες που περιγράφουν τον «σε όλα κακό» (ηλίθιος, «αδερφή», τραμπούκος, μοχθηρός), αλλά και η άποψη που διατύπωσε μια μέρα νωρίτερα στο facebook ότι η περιπέτεια της κόρης του Γ. Μπαμπινιώτη είναι η νέμεση για τον ταρτούφο, υποκριτή, κόλακα της συντηρητικής κοινής γνώμης πατέρα της.

Αναρωτιέμαι πώς προσδιορίζει την κοινή γνώμη με την οποία χαριεντίζεται ακατάπαυστα ο ίδιος. (Δεν θα ‘θελα να σχολιάσω εδώ ούτε την αντιπαράθεση του Τατσόπουλου με τη Χρυσή Αυγή, ούτε τους τρόπους που έχει επιλέξει για να τη διεξάγει, ούτε την επιλογή του να τα πει αυτά στο περιοδικό του Γ. Τράγκα, ούτε καν τους τρόπους με τους οποίους διεκδικεί να βρίσκεται διαρκώς στο κέντρο μιας δυσάρεστης δημοσιότητας. Ούτε καν για τη σχέση της δημόσιας στάσης του με την πεζογραφία που υπηρετεί. Δεν θα τελειώναμε ποτέ).

Σεξιστές δεν λείπουν, ούτε έλειψαν ποτέ, από την ελληνική Βουλή. Δεν είναι μόνο ο Πέτρος Τατσόπουλος ή σύσσωμη η Χρυσή Αυγή, ούτε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης με τα κατεβασμένα παντελόνια του κι άλλα ακόμη χυδαιότερα υπονοούμενα, ούτε ο Σωκράτης Ξυνίδης με την αλήστου μνήμης «καλτσοδέτα» του, που απευθυνόταν στην κα. Εύα Καϊλή, ή ο Γρηγόρης Ψαριανός που ουκ ολίγες φορές έχει διαφημίσει το αντριλίκι του. Δεν λείπουν ούτε από το ΚΚΕ, την πόρτα του οποίου μοιάζει να μην έχει διαβεί ποτέ ομοφυλόφιλος. Είναι βέβαια σοβαρότερο το πρόβλημα όταν μια τέτοια δήλωση προέρχεται από έναν βουλευτή αυτής της Αριστεράς που ισχυρίζεται πως είναι διαφορετική σε σχέση με όλα αυτά, που υποστηρίζει το γυναικείο κίνημα, καταγγέλλει τις διακρίσεις με κριτήριο τον σεξουαλικό προσανατολισμό, συμμετέχει στο Gay Pride, δηλώνει δημόσια την αντίθεσή της σε κάθε είδους σεξισμό. Ο Τατσόπουλος, όπως λέει ο ίδιος, δεν ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι συνεργαζόμενος (στην παλιά παράδοση της Αριστεράς, κάτι σαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη, όπως δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του στον Κ. Μπογδάνο - τρομάρα του!) Η στάση του θέλω να πιστεύω πως δεν χαρακτηρίζει όλο τον ΣΥΡΙΖΑ, αν και ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να σκεφτεί ποιους δέχεται, συνεργαζόμενους ή μη, στα ψηφοδέλτιά του. Και να πάρει τις δέουσες αποστάσεις.

Αναμενόμενο λοιπόν ήταν η δήλωση του συγγραφέα και βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να προκαλέσει σάλο χτες στα σόσιαλ μήντια, σάλο που συνεχίζεται και σήμερα. Η αλήθεια είναι πως λιγότερο σχολιάζεται για το σεξισμό και την ομοφοβία της, και περισσότερο γίνεται αντικείμενο ενός γηπεδικού χαβαλέ κυρίως μεταξύ ανδρών (αλλά και κάποιων γυναικών), που εστιάζει στις σεξουαλικές επιδόσεις του Τατσόπουλου. Έχει πηδήξει πράγματι τη μισή Αθήνα; «Σιγά, ρε μάγκα», αναφωνούν οι περισσότεροι, «κατούρα λίγο». - και άλλα αντίστοιχα αστεία.

Δεν λέω, με κάποια απ’ αυτά όλοι γελάσαμε. Όμως, από την πρώτη στιγμή που διάβασα τη σχετική αναφορά, σκέφτηκα τι θα συνέβαινε αν μια γυναίκα απαντούσε με τρόπο αντίστοιχο σε κάποιο υβρεολόγιο της Χρυσής Αυγής ή όποιου άλλου. Αν έλεγε π.χ. «έχω παρθεί με τη μισή Αθήνα, και κάποιοι συνεχίζουν να με αποκαλούν ξινή, αγάμητη γεροντοκόρη». Ή αν έκανε το ίδιο ένας γκέι, όπως σχολίασε ο George Le Nonce, φίλος και συνεργάτης στο UNFOLLOW. Σκέφτηκα την αμήχανη σιωπή που θα επικρατούσε, την παγωμένη βουβαμάρα. Γιατί βέβαια μια τέτοια δήλωση θα έσπαγε κάποια από τα καλά εδραιωμένα μας ταμπού. Κι αν ακόμα και για έναν άντρα είναι άκομψο να επαίρεται για τις σεξουαλικές του επιδόσεις σε εφημερίδες και περιοδικά, οι σχετικές κουβέντες είναι μάλλον συνήθεις σε καφενεία και αντροπαρέες, όπως και ο αντρικός ανταγωνισμός επί του θέματος. Μια γυναίκα όμως; Ένας ομοφυλόφιλος; Αυτοί που γέλαγαν χτες βράδυ, χλευάζοντας ή αμφισβητώντας σκωπτικά τη βαρβατίλα του Τατσόπουλου, θα έχαναν τα λόγια τους και ίσως απλώς να αντιδρούσαν με ένα αδιευκρίνιστο πλατάγισμα της γλώσσας. «Τσς, τσς, τσς  -- κάντε ό,τι θέλετε στο κρεβάτι σας, αλλά μην προκαλείτε».

Ο χτεσινός σχολιασμός, που θύμισε λίγο το χιούμορ του ΚΛΙΚ, του ΝΙΤΡΟ και άλλων παρόμοιων περιοδικών, δεν ήταν τόσο μακρινός από το σύστημα αξιών απ’ το οποίο απορρέει η δήλωση Τατσόπουλου. Η επίδειξη μαγκιάς και ερωτικών κατακτήσεων κάπου συναντήθηκε με την εμμονή της χλεύης της. Μήπως αυτό δεν θα έλεγαν κι οι φίλοι του καφενείου αν κάποιος κόμπαζε ότι έχει πάρει τη μισή Αθήνα; Μήπως δεν θα υπήρχε κάποιος που θα σηκωνόταν από το τραπέζι για να αναφωνήσει «έλα, ρε, κόψε κάτι»; Μήπως δεν θ’ άρχιζαν παρόμοιες πλάκες;

Δεν μου αρέσει η αποστείρωση του politically correct, ούτε φρίττω με τις βέβηλες πλάκες, που, αλήθεια, κάποτε προκαλούν απελευθερωτική ευθυμία. Σκέφτομαι όμως ότι οφείλουμε κι εμείς να κοιταχτούμε στον καθρέφτη, να δούμε τι μοιραζόμαστε από τα στερεότυπα αυτά, απ’ τη ρητορική της μαγκιάς και την επίδειξη της βαρβατίλας. Κι ίσως να προτιμάμε τις πλάκες που σπάνε στερεότυπα αντί να τα διαιωνίζουν.