Για τους άλλους φοιτητές...

του Θωμα Τσαλαπατη...

 Είναι κοινός τόπος – τις ημέρες της κρίσης αλλά ήδη από αρκετά παλαιότερα- πως σε κάθε περίπτωση διεκδίκησης ενός κλάδου, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης θα υπερτονίσουν ή θα εφεύρουν επιπτώσεις, θα ανακαλύψουν θύματα και θα εστιάσουν σε επιπτώσεις σε προσωπικό επίπεδο ώστε να γενικεύσουν τηλεοπτικά, ορίζοντας το  επιμέρους ως γενικό κανόνα.
Έτσι, το βασικό αποτέλεσμα των πορειών στο κέντρο είναι τα κλειστά μαγαζιά και το πρόσωπο ο καταστηματάρχης που βλέπει την επιχείρησή του να πέφτει έξω, στις Σκουριές βασικό αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων είναι η απουσία και η καθυστέρηση των επενδύσεων και βασικό πρόσωπο ο εργάτης που δεν μπορεί να δουλέψει στα μεταλλεία και μάταια περιμένει την ευλογία της εξόρυξης, στις απεργίες του μετρό ο ταλαίπωρος Αθηναίος πολίτης που δεν μπορεί να μετακινηθεί, στις απεργίες των ναυτεργατών ο επιχειρηματίας του τουριστικού κλάδου κτλ.
Αφού πρώτα η αντίθετη (και σε συντριπτική πλειοψηφία κυρίαρχη) άποψη λοιδορείται, στην συνέχεια αποσιωπάται σε προσωπικό επίπεδο. Όταν θα ανασυρθεί από την παύση βασικό της μέλημα θα είναι να απολογηθεί για κάθε προσωπικό δράμα που κατασκευάστηκε ή υπερτονίστηκε. Πίσω από τα λακόστ δάκρυα της Τρέμη και των Πρετεντέρηδων, υπάρχει πάντα μια σαφής και προσεκτικά διαρθρωμένη τακτική: περιγράφουμε την κάθε διαμαρτυρία ως εγωιστικό συντεχνιασμό,  στρέφουμε την μία ομάδα ενάντια στην άλλη και τελικά προσπαθούμε να στρέψουμε ολόκληρη την κοινωνία ενάντια σε κάθε έναν που διεκδικεί τα δικαιώματα του. Μιλώντας πάντα σαν ταπεινοί εκπρόσωποί σας, μιλώντας σαν να είμαστε ένας από εσάς.

Περί τραμπουκισμού λόγος...

Αμονταριστα πλανα...

Παρουσιάζει ενδιαφέρον το να συνειδητοποιείς όλο και περισσότερο πως η πραγματικότητα είναι τσακωμένη με τη λογική και η παράνοια είναι παντρεμένη με το συμβιβασμό και τη συγκαταβατικότητα της καθημερινής δουλικότητας στον ατομικό δρόμο.
Σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο πολύ γρήγορα η κυβερνητική προπαγάνδα βαφτίζεται είδηση, οι απεργίες λοιδορούνται ως μέσο εξυπηρέτησης συντεχνιακών συμφερόντων, η ριζοσπαστική πολιτικοποίηση των φοιτητών ταυτίζεται με κάθε είδους τραμπουκισμό και οι αποφάσεις των συλλογικών οργάνων τοποθετούνται στο καλάθι των αχρήστων.
Απόρροια της σχιζοφρενούς προσαρμογής, πληθώρας φτωχών ανθρώπων, σε αυτή την πραγματικότητα, είναι η σταδιακή τάση των τελευταίων προς το μαζοχισμό και η αντίστοιχη τάση των εκμεταλλευτών τους προς την αξιοποίηση κάθε σαδιστικού μέσου για την επίτευξη των σκοπών τους. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα κοινωνικό μοντέλο που απαρτίζεται από δύο σκέλη, την προσταγή του εξουσιαστή και την υλοποίηση του εξουσιαζόμενου.
Το κλειδί στην ομολογουμένως οργουελικής εμπνεύσεως μορφή κοινωνίας που κάποιοι οραματίζονται, είναι ως ένα βαθμό η διαρκής αναπαραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας και η επακόλουθη τάυτιση της προσταγής με το ατομικό όνειρο του κάθε εξουσιαζόμενου.
Τις τελευταίες μέρες τα κανάλια έχουν γεμίσει τα παράθυρά τους με φιγούρες νέων προσώπων, καλών και πάνω απ'όλα ανεξάρτητων φοιτητών (οι περισσότεροι από αυτούς είναι αποδεδειγμένα μέλη της ΔΑΠ) που δε ζητούν τίποτε άλλο από το να ανοίξουν οι σχολές που έχουν κλείσει "κάποιοι άγνωστοι" παρακωλύοντάς τους το δικαίωμα στην ελεύθερη πρόσβαση στη δημόσια παιδεία.
Κάποιοι πιο σκληροί βάλονται ευθέως εναντίον των άπεργών διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων και κάποιοι άλλοι είναι πιο ανεκτικοί, κατανοούν μεν τον αγώνα τους αλλά το πράγμα παρατράβηξε. Παρατράβηξε γιατί το ατομικό όνειρο του πτυχίου, της άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης και του γρήγορου και εύκολου κέρδους (η εξουσιαστική προσταγή δηλαδή που βαφτίστηκε ατομικό όνειρο) απομακρύνεται επικίνδυνα.

Το χαμένο εξάμηνο και η κερδισμένη ζωή...

Του Γιάννη Αλμπάνη, απο το Red NoteBook...

Στο ντοκιμαντέρ «Η Δίκη των Βασανιστών» που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής, ο Θεοφιλογιαννάκος επιχειρεί κάποια στιγμή να δικαιολογήσει την αιματηρή καταστολή του Πολυτεχνείου. Λέει χαρακτηριστικά ότι όλο το 1973 δεν είχαν ανοίξει οι σχολές λόγω των φοιτητικών κινητοποιήσεων. Προσθέτει μάλιστα ότι είχε δημιουργηθεί τέτοιο κοινωνικό πρόβλημα, που ο πατέρας μιας φοιτήτριας από την Ξάνθη τού είχε τηλεφωνήσει για να επιληφθεί του θέματος.
Ο δυστυχής πατέρας απείλησε μάλιστα τον φιλότιμο εθνικόφρονα ανακριτή ότι θα έφερνε την κόρη πίσω στο χωριό, αν δεν άρχιζαν τα μαθήματα. Τι να κάνουν λοιπόν κι οι χουντικοί; Κατέβασαν τα τανκς για να μην υπονομευτεί το μέλλον του παιδιού.

Αν και δεν είναι ορθό να εξομοιώνουμε τη σημερινή αυταρχική και φαλκιδευμένη δημοκρατία με τη δικτατορία (εκτός όλων των άλλων, γιατί με αυτόν τον τρόπο μηδενίζουμε τις κατακτήσεις του Πολυτεχνείου), εντούτοις, είναι προφανείς οι ομοιότητες των εξηγήσεων του Θεοφιλογιαννάκου με τον σημερινό κυρίαρχο λόγο περί χαμένου εξαμήνου. Οι οιμωγές του Mega, οι συνεντεύξεις των απελπισμένων φοιτητών που δεν μπορούν να κάνουν μάθημα, η αγωνία του κυρίου Αρβανιτόπουλου για το «μέλλον των παιδιών» μοιάζουν να έρχονται από την εποχή του Θεοφιλογιαννάκου. Ή ίσως από ακόμα πιο παλιά.

Ο πολιτισμός της απέναντι όχθης...

Της Μαριαννας Τζιαντζη..

Η  κουλτούρα της χούντας είχε πρόσωπο. Ήταν το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», η αρχαιοπληξία, η χαζοπόπ και το ελαφρολαϊκό, οι φαραωνικές φιέστες και οι παρελάσεις, η ΥΕΝΕΔ, η στραμπουληγμένη καθαρεύουσα. Ένα πρόσωπο τόσο κραυγαλέα απωθητικό που σχεδόν αυτόματα ένας νέος με στοιχειώδη ευαισθησία γύρευε κάτι άλλο. Αναζητούσε την κουλτούρα της αντίστασης, το έστω και υπαινικτικό μήνυμα της ελευθερίας ή προσπαθούσε να ανακαλύψει ένα νέο μήνυμα σε παλιές μορφές. Ιδίως μετά το 1970, ιδίως στην Αθήνα και ιδίως στη φοιτητική νεολαία, αυτό το «κάτι άλλο» δεν ήταν δύσκολο να βρεθεί.

Η κουλτούρα της αντίστασης εκφραζόταν στο τραγούδι (την πιο άμεση και επιδραστική μορφή τέχνης), τον κινηματογράφο, το βιβλίο, το θέατρο, μέχρι και στους ενδυματολογικούς κώδικους. Η ένταξη στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα συνοδευόταν από την υιοθέτηση μιας ταυτότητας και την κατάκτηση μιας συλλογικότητας που υπερέβαινε τις κομματικές γραμμές και, ταυτόχρονα, είχε και μια αισθητική διάσταση. Η εξέγερση κατά της δικτατορίας ήταν και εξέγερση ενάντια στην ασχήμια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κομψότητα και η καλαισθησία είναι πάντα συνώνυμα της ελευθερίας.

Πανεπιστήμιο της κοινωνίας...

απο τα Ενθεματα...

των διδασκόντων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Κώστα Γαβρόγλου, Κύρκου Δοξιάδη, Μάκη Κουζέλη, Μιχάλη Σπουρδαλάκη

Η σκόνη

Πολλή σκόνη γύρω μας σήμερα, γύρω από το πανεπιστήμιο· δύσκολο να το δει κανείς καθαρά. Η σκόνη δεν λέει να κατακαθίσει. Τη δημιούργησε η κυβέρνηση με την επιχείρηση κατεδάφισής του. Η σκόνη, όμως, μπορεί και να είναι παραπέτασμα που αποκρύπτει διεργασίες σε εξέλιξη ή και να τη σηκώνει μια κινητοποίηση που τώρα μόλις σκαλίζει διερευνητικά το έδαφος. Τη σκόνη την εισπνέει όλη η πανεπιστημιακή κοινότητα, αλλά και όλοι οι γύρω της. Κάνει την ατμόσφαιρα αποπνικτική, δεν αφήνει κανέναν να αναπνεύσει αλλά και προστατεύει όσους είναι λαθρεπιβάτες στο πανεπιστήμιο, όσους το έχουν ως πάρεργο. Αυτό που σηκώνει τη σκόνη δεν είναι μόνο τα συντρίμμια των προπυλαίων, αλλά ήδη κομμάτια του κυρίως ναού, αυτού που ήταν και είναι πανεπιστήμιο: του θεσμού που παράγει  γνώση και καλλιεργεί την κριτική, μορφώνει πολίτες δημοκρατικούς και με κρίση, δοκιμάζει και ελέγχει θεωρίες και εφαρμογές, τροφοδοτεί την κοινωνία με προϊόντα έρευνας και στελέχη ικανά για την εξασφάλιση ανάπτυξης και κοινωνικής προόδου.

Σεξ, βία, ΔΑΠ-ΝΔΦΚ - ή πώς καταφέρνεις να είσαι πρώτη δύναμη χωρίς να κάνεις πολιτική...

Της Όλγας Στέφου, left.gr...

Δε νομίζω, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ότι η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας καταφέρνει να κερδίζει ψηφοφόρους λόγω των προγραμματικών της θέσεων. Αντίθετα, ένα καλοστημένο "δίκτυο" σεξουαλικής χειραγώγησης σίγουρα είναι πολύ πιο αποτελεσματικό. Από τα γήπεδα ως τα φοιτητικά αμφιθέατρα ήταν μικρός ο δρόμος.



"Πάρτη με 6 ευρώ στη Νομική"

"Παρ'τη", δηλαδή, σε μια αφίσα με κυρίαρχη μία ημίγυμνη γυναικεία φιγούρα. Είναι, ίσως, από τις πιο χαρακτηριστικές αφίσες της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, ακριβώς επειδή αναδεικνύει τέλεια το πολιτισμικό της προφίλ. "Είμαστε πολλοί, έχουμε γυναίκες, οι γυναίκες μας είναι πρόθυμες". Πάρτυ, ποτά, σεξ. "

Είμαστε αυτό που πρέπει να είναι η φοιτητική σου ζωή". Καμία επαφή με την κοινωνία, καμία παραπάνω σκέψη. Πάρτυ, ποτά, σεξ.   Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ πολιτισμικά είναι ένα με το lifestyle, εξελίσσεται ανάλογα με τη συγκυρία και χρησιμοποιεί με μαεστρία την αμηχανία του 18χρονου μπροστά στη φοιτητική ζωή από κοινού με τα απωθημένα του. Και , φαινομενικά τουλάχιστον, κερδίζει.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ακριβώς αυτής της εκμετάλλευσης είναι οι μαρτυρίες των ίδιων των φοιτητών. Από τον "ωραίο" της ΔΑΠ που φλέρταρε την πρωτοετίνα για να τη βάλει στην παράταξη, μέχρι την "ωραία", που στην καλύτερη περίπτωση έκανε το ίδιο. Στη χειρότερη, υποσχέθηκε πως "αν μπεις στη ΔΑΠ, το ποτήρι σου και το κρεβάτι σου δε θα μείνουν ποτέ άδεια" (μαρτυρία φοιτητή από τα ΤΕΙ Αθήνας, συνέβη μερικά χρόνια πριν).


Τα γήπεδα, τα αμφιθέατρα και άλλες ιστορίες



Φοιτητικές εκλογές, κάλπη, κόσμος στο αμφιθέατρο. Βγαίνουν ψηφοδέλτια, είναι από τη μία η ΔΑΠ και από την άλλη η ΠΑΣΠ με τυμπανοκρουσίες και πολεμικές ιαχές. Ανταλλαγή συνθημάτων, σεξ, βία, αδερφές, μανάδες, Συγγρού, ομοφυλοφιλία. Από τα γήπεδα κατ'ευθείαν στο στόμα του (επίδοξου) νικητή, ο πρώτος γύρος κερδίζεται πάντα από αυτόν που θα φωνάξει πιο δυνατά. Φυσικά, εννοείται ότι ο κεντρικός συνδικαλιστής της εκάστοτε παράταξης "σας γαμάει".

Η ΔΑΠ ΤΕΙ Πειραιά το πήγε ένα βήμα παραπέρα, όταν σε κάποιες φοιτητικές εκλογές πήρε... φουσκωτές κούκλες και γέμισε το στόμα τους μπλε λουκάνικα και όταν έβαψε πράσινα κάτι κοτόπουλα, το οποία φρόντισε επίσης να "ενισχύσει" με μπλε λουκάνικα.

Από κοντά με τη σεξουαλική χειραγώγηση, έρχεται η ράβδος που πίπτει άνευ λόγου. Το ξύλο, η τρομοκρατία, ο τραμπουκισμός εντός των σχολών, συνθέτουν καταπληκτικά το προφίλ του ισχυρού, του καλύτερου, του πιο δυνατού, που ξέρουμε πολύ καλά ποια δύο πράγματα κάνει με τεράστια επιτυχία. Το ένα είναι να δέρνει. Και εντελώς τυχαία ο τρόπος διασκέδασης, η μουσική που ακούει στη σχολή, στα πάρτυ του, στις ομαδικές βραδιές στα μπουζούκια, έχουν ακριβώς τέτοιο ύφος. Το νιώθει δικό του πράγμα. Τον εκφράζει. Μπορεί, τέλος πάντων, να το καταλάβει.

Έτσι, λοιπόν, συνεχίζεται η εδραίωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ με αυτούς (της) τους όρους. Είναι ακριβώς αυτή η κυρίαρχη αισθητική για τη γυναίκα, την ισχύ και τη σεξουαλικότητα που έρχεται να δέσει αρμονικά με τη ρητορεία περί "αριστερών κομπλεξικών που ασχολούνται με βαρετά πράγματα". Και που, φυσικά, τυχαίνει να κάνουν συνδικαλισμό για τα σχήματά τους ακόμα και (άκουσον-άκουσον) γυναίκες! Οι οποίες, περιττό να μας ενημερώσει η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, αποκλείεται να έχουν οργασμό...

"Ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό"

Δε θυμάμαι ούτε μια ανακοίνωση να έχει βγει ποτέ από τη Νέα Δημοκρατία, την "υπεύθυνη κυβερνητική δύναμη", για τα βλαστάρια της. Για τα ίδια βλαστάρια που πριν από κάθε φοιτητικές εκλογές, τους εύχονται επισήμως "καλή επιτυχία". Αντίθετα, θυμάμαι τον πόλεμο που κάναμε στις σχολές απέναντι σ'αυτήν την απαράδεκτη νοοτροπία. Θυμάμαι με τι περηφάνια μας απαντούσαν τα γαλάζια αγόρια,  όταν τους κατηγορούσαμε για έλλειψη επιχειρημάτων, ότι "στη ΔΑΠ έχουμε τις πιο ωραίες γυναίκες". Όταν προσπαθούσαμε στη διαδικασία της καταμέτρησης ψήφων να βάλουμε μια πολιτική διάσταση και μας απαντούσαν πως "γ...ε τον Τσε Γκεβάρα". Όταν με νεύρα ο κεντρικός συνδικαλιστής της ΔΑΠ στη σχολή μου  γύρισε να πει "Εγώ με τη σωματεμπορία δεν έχω κανένα πρόβλημα". Κι όταν, φυσικά, βλέπαμε μόνο τα όμορφα κορίτσια της ΔΑΠ να πηγαίνουν, έπειτα από παρότρυνση του άντρα συνδικαλιστή, να μιλήσουν σε ανένταχτα αγόρια. Τα όχι και τόσο όμορφα έκαναν αναγκαστικά παρέα μόνο με συμφοιτήτριες.

Αλλά εμείς συνεχίζαμε. Κι ήταν κι εκείνες οι φορές που κερδίζαμε κατά κράτος αυτήν τους την κουλτούρα. Όταν παίρναμε συνελεύσεις και καταλήψεις, υπερασπιζόμενοι το Πανεπιστήμιο που είχαμε, για να μπορέσουμε να φτάσουμε στο Πανεπιστήμιο που ονειρευόμασταν. Όταν οι φοιτητικές πορείες είχαν χιλιάδες κόσμου, όταν έπεφταν νομοσχέδια, όταν τα δικά μας φεστιβάλ είχαν επιτυχία. Εμείς μπορούσαμε να κερδίζουμε χωρίς να εμπλέκονται αδερφές, μανάδες και λοιποί συγγενείς, δεν υπήρχε τέτοια... ανάγκη. Κι η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δε μοιάζει να μπορεί να δώσει απαντήσεις στην πραγματικότητα των νέων της κρίσης, στα άγχη τους, στη φτώχεια και στην καταπίεση. Δε μοιάζει να μπορεί να αποτινάξει αυτό το μοντέλο που την κάνει να λειτουργεί τόσα χρόνια, γιατί έχει κόψει κάθε επαφή με την πολιτική, με τη διεκδίκηση, γιατί ούτε τώρα, ούτε και ποτέ μπορούσε να δώσει αγώνες. Εξάλλου, αυτός είναι ο λόγος που χρόνο με το χρόνο οι "μέρες της αφθονίας τους" φαίνονται όλο και πιο μετρημένες.

Φωτιά και μαγκάλι...

Πάνος Μουχτερός, Τα κακως κειμενα...

Τα όμορφα όνειρα, όμορφα καίγονται

Έκανα μια τελευταία βόλτα στο χωριό μου. Ήταν μεσημέρι κι όλοι είχαν μπει στα σπίτια μέσα για φαγητό και μετά για κουβεντούλα σιγανή και ύπνο πάνω στα πολύχρωμα ντιβάνια. Είχε ησυχία και ήλιο παντού και αυτό με βοήθησε για να επικεντρώσω την προσοχή μου πάνω σε κάθε τελευταία ίντσα αυτής της γης που περιδιαβαίνω από πιτσιρίκι. Να πάω μέχρι την πλατεία, να θυμηθώ τα πρώτα τα σκιρτήματα, τα τραύματα στα γόνατα, τις τσιριχτές φωνές μας που ήταν τόσο δυνατές λες και πιστεύαμε ότι μπορούσαμε να κουφάνουμε τον Θεό τον ίδιο. Να χαθώ μέσα στις παιδικές τις κρυψώνες, πίσω από τα μουχλιασμένα κεραμύδια και τις μισογκρεμισμένες στέγες, που σκέκονταν ακόμα έτσι, τρύπιες, με τον αέρα να ξεγλυστράει μέσα τους. Να τρέξω μέσα στο δάσος και να νιώσω τα πνευμόνια μου να ανοίγουν σαν το τριαντάφυλλο της άνοιξης, καθώς ρουφούσα κάθε ελάχιστη σταγόνα του αιθέρα και έπεφτα κάτω και κυλιόμουν στο χορτάρι, στις ατέλειωτες κατηφορικές κλίσεις του εδάφους, μέχρι να σταματήσω και να φτύσω κλαδιά και χώματα, γελώντας. Να περάσω έξω από την αλάνα, εκεί που γνώρισα τους πρώτους, γνήσιους, φίλους, τότε που δόθηκα χωρίς πολλά γιατί και περίμενα σχεδόν κάθε δειλινό να βγω έξω και να παίξω, πετώντας παραπέρα τα ταλαιπωρημένα μου βιβλία. Να θυμηθώ πώς είναι να προσμένεις τα αλησμόνητα τα καλοκαίρια, τότε που μετρούσαμε τα μπάνια και τα παγωτά, τότε που έλεγες ότι η καρδιά μας άντεχε κάθε συγκίνηση, ότι ήταν ευλίγιστη και δυνατή. Σαν εκείνη που είχα σχεδιάσει πάνω στη σχολική την τσάντα. Καρδιά από μπλάνκο.
Η ώρα περνούσε και κάτι μέσα μου μ’ έκανε να πάω μέχρι το σχολειό μου, λίγο πριν τ’ αφήσω οριστικά πίσω. Να περπατήσω στο προαύλιο, να ξαπλώσω στα σκαλιά ανάσκελα, όπως τότε που κάναμε τα πρώτα μας απαγορευμένα τσιγάρα και ξεφυσούσαμε προς τον ουρανό για να μπλεχτεί ο καπνός μας με τα σύννεφα. Να κοιτάξω μέσα από το παράθυρο προς την αίθουσα Γ3 και να εντοπίσω το θρανίο που καθόμουν. Ακόμα έχει τα γράμματά μου επάνω. Σ ΑΓΑΠΑΩ. Δεν έφυγαν ποτέ από τη θέση τους γιατί η αγάπη ήταν τόσο έντονη που με είχε χαράξει και έτσι θέλησα κι εγώ να χαράξω βαθειά το ξύλο κι έσκαψα με πάθος ακόμα και αυτό το προτελευταίο Α πριν το Ω, γιατί η λέξη έβγαινε από τα βάθη μου και το στόμα άνοιγε καθώς την έλεγα και δεν γούσταρα να την ακούς χωρίς αυτό το επιπλέον Α, μήπως και εκλάβεις την αγάπη ως κοφτή, σύντομη, αγάπη συνηρημένη. Είδα τα ραντεβού μας, τα γρήγορα φιλιά με γεύση από μαστίχα, τα ραβασάκια με τα πολλά θαυμαστικά, τις ταχυπαλμίες του έρωτος, τα μεγάλα, στομφώδη λόγια. Για πάντα. Αργοπεθαίνω για ‘σένα. Τη ζωή μου όλη. Θα χαθώ. Πήγα κι έκατσα κάτω από την μπασκέτα. Στο σημείο εκείνο ακριβώς όπου για άπειρα απογεύματα άφηνα ιδρώτα και όνειρα και θριάμβους χωρίς μετάλλια. Να, ακόμα βλέπω τον πατέρα μου να έρχεται και να μου διακόπτει το παιχνίδι και να με κοιτά με μάτια που μιλούσαν από χαρά και να μου ανακοινώνει ότι τα αποτελέσματα βγήκαν και ότι θα διαβώ το Πανεπιστήμιο. Ότι πρόκειται να γίνω φοιτητής. Τρίποντο, ρε κουφάλες!
Και γίναμε ουρές από νιάτα στην αναμονή του κόσμου για το αύριο. Κάθησα για μια ακόμη φορά έξω από αυτό το ίδιο τζάμι του Λυκείου, κοιτώντας ξανά και ξανά τις αναρτημένες βαθμολογίες και τις πόλεις για τις οποίες θα τραβήξουμε. Άλλος για Χίο, άλλος για Μυτιλήνη, άλλος για Αθήνα, Κομοτηνή και Λάρισα. Η Ελλάδα όλη με την ένδειξη ΑΕΙ, ΤΕΙ. Μια χώρα μοιρασμένη σε διάσκορπα μέρη του κρυμμένου θησαυρού της γνώσης. Κι αποκτάς όνειρα φλογερά, βλέπεις εικόνες του μέλλοντός σου να σε κατακλύζουν, όπως ο ταξιδιώτης που πρόκειται να επισκεφτεί χώρες καινούργιες, άγνωστες. Κι ανυπομονείς να ζήσεις τα χρόνια τα φοιτητικά, να δεις επιτέλους τους κόπους σου να ανταμείβονται, να πάρεις πίσω τις κλεμμένες ώρες του δημιουργικού σου χρόνου, να ψηλαφίσεις την αυτονομία σου, να γίνεις της ζωής ο πρώτος μαθητής. Να κάνεις φιλίες νέες, να ερωτευτείς ξανά απ’ την αρχή και να απογοητευτείς πάλι, να νιώσεις την ωρίμανσή σου, ενώ θα ρυτιδιάζεις πάνω στη μάχη για αξίες και ιδανικά που ξεπερνάνε τα βιβλία, τους καθηγητές και που φτάνουν μέχρι τον τελευταίο κάτοικο τούτου του κόσμου. Έλα ρε, πας Κρήτη; Μη χαθούμε ρε φιλάρα! Να μου λες πώς τα περνάς. Ο αδερφός μου φεύγει για Γιάννενα, ναι, άσε η οικογένεια ξενιτεύτηκε μέσα σε μια στιγμή. Θα μείνουνε οι γέροι μόνοι τους, μετά από καιρό. Από τότε που ήταν μαζί πριν να να μας γεννήσουν. Ναι, τώρα, που νιώθουμε ότι γεννηθήκαμε ξανά. Σαν από σύμπτωση.
Το λεωφορείο ήρθε δίχως καθυστέρηση. Ανέβηκα τα σκαλιά ξέροντας πως θα λείψω για κάμποσο, μέχρι να δώ το χωριό μου πάλι. Έδωσα και πήρα τις τελευταίες σφιχτές αγκαλιές και κάθησα πλάι στο παράθυρο, για να βλέπω τις εικόνες να περνούν στου ταξιδιού τις ώρες. Είδα τη μάνα μου να χτυπιέται από συγκίνηση και να με αποχαιρετά με πόνο τοκετού. Μην κάνεις έτσι, θα έρχομαι συχνά, για καλό φεύγω, για να γυρίσω άνθρωπος άλλος, καλύτερος. Μη μου φοβάσαι για τα λεφτά και για τη φτώχεια, πάντοτε μ’ αυτήν παλεύαμε εξάλλου, τώρα θα λυγίσουμε που θα ‘χουμε τον πλούτο της μόρφωσης; Θα ψάξω και θα βρω δουλειά, θα κάνω το γκαρσόνι, τα χαράματα θα κουβαλάω καφάσια στις λαΐκές, χαλιά θα φορτώσω σε φορτηγά μεγαλεμπόρων, το χαρτζιλίκι μου θα το ‘χω, μη μου σκοτίζεσαι. Κι αν ζοριστώ, μην αγχωθείς και ξαγρυπνήσεις. Θα ‘ναι εκεί κοντά η δωρεάν Παιδεία που θα με περιθάλψει, σαν μάνα δεύτερη, τίποτα να μη μου λείψει. Θα έχω παντού εκπτώσεις, ένα πιάτο φαΐ, κι ένα πάσο να επιδεικνύω. Ναι, μια ταυτότητα ειδική, της ακαδημαϊκής μου ιθαγένειας. Και σπίτι θα βρω, εκεί πέρα έχουνε φτιάξει διαμερίσματα μεγάλα, πεντάρια, να χωράνε σπουδαστές πολλούς, για να μοιράζονται το ‘νοίκι. Κι άμα δούμε ότι δεν βγαίνουμε, δεν θα βάλουμε πετρέλαιο στην τελική, για όλα έχω λύσεις, σου λέω. Με τέτοια φλόγα που καίει εντός μου, μάνα, θα μείνω έτσι ζεστός για όλους τους επόμενους χειμώνες. 56 ευρώ το εισιτήριο. Τα ρέστα σας. Πάσο.
Ήταν ωραία η ζωή, ήταν ωραία. Έλα ρε, πάλι την έχεις δει ιστορία και ροκάς και ακούς ψαγμένα πράγματα; Λοιπόν, μάγκες, ξηγηθείτε κανένα δανεικό γιατί είμαι ταπί και ψύχραιμος. Και που ‘στε, λέω να αράξουμε μέσα απόψε γιατί έχει βάλει και ψοφόκρυο. Έχω δει έξω στο μπαλκόνι έναν παλιό θερμοσίφωνα. Θα τον κόψουμε στη μέση και θα τον κάνουμε μαγκάλι αυτοσχέδιο. Θα κάψουμε μερικά ξύλα και θα αφήσουμε τα κάρβουνα να σιγοκαίνε τη νύχτα, θα δείτε, μια χαρά θα ζεσταθούμε. Θα βάλουμε και μουσικούλα και θα περιμένουμε πιο μετά τα κορίτσια να έρθουν και να έχουμε φτιάξει ατμόσφαιρα! Έτσι, να ξαπλώσουμε λιγάκι, γιατί νιώθω κάπως κουρασμένος τις τελευταίες ημέρες. Σχολή, δουλειά, δουλειά, σχολή, σαν κάπως να παρέδωσα πνεύμα. Αυτό το καθημερινό ξύπνημα στις 5 το πρωί για τη λαϊκή με έχει σακατέψει. Ναι, σου λέω. Μην ανησυχείς. Για λίγο μόνο, θα κλείσω τα μάτια μου, έτσι να πάρω έναν υπνάκο. Μη με δουλεύετε ρε, αφού και εσείς είστε νυσταγμένοι, σας πήρα χαμπάρι. Ωραία, ας κοιμηθούμε όλοι έτσι, σαν μικρά, αγαπημένα αδελφάκια. Να δούμε όνειρα που τουρτουρίζουν. Να ονειρευτούμε την αγάπη, έτσι όπως τα όνειρα γίνονται καπνός από κάρβουνο. Να δούμε τότε που κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα και τα νησιά μάς χαιρετούσαν μεθυσμένα, μας τραγουδούσανε πουλιά παραδεισένια…
Ήταν ωραία η ζωή, ήταν ωραία…