Νόαμ Τσόμσκι: Mπορούμε να ξεφύγουμε από την κατάρα της οικονομικής εκμετάλλευσης;

Μετάφραση: Αναστασία Γιάμαλη, απο την Αυγη...

Οι άνθρωποι είναι κοινωνικά όντα και το τι είδους άνθρωπος γίνεται κανείς εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις κοινωνικές, πολιτισμικές και θεσμικές συνθήκες της ζωής του.

Οι κοινωνικές συνθήκες που ευνοούν την ευημερία των ανθρώπων, την εκπλήρωση των δίκαιων προσδοκιών τους -εν συντομία, το κοινό καλό- αποτελούν θέμα προς εξέταση.

Για να δώσω το υπόβαθρο, θα επικαλεστώ κάποιες -για μένα- κοινοτοπίες. Έχουν να κάνουν με μια ενδιαφέρουσα κατηγορία ηθικών αρχών: εκείνες που δεν είναι μόνο καθολικές επειδή σχεδόν πάντα τις επικαλούμαστε, αλλά είναι διπλά καθολικές, γιατί σχεδόν καθολικά απορρίπτονται στην πράξη.

Ποικίλλουν από τις πολύ γενικές αρχές, όπως το ότι θα πρέπει να θέτουμε στους εαυτούς μας τα ίδια στάνταρ που θέτουμε στους άλλους (αν όχι αυστηρότερα), σε πιο συγκεκριμένα πράγματα, όπως η αφοσίωση στην προώθηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διακηρύσσεται σχεδόν καθολικά, ακόμη και από τα χειρότερα τέρατα.

Ένα καλό σημείο εκκίνησης είναι με το "Περί Ελευθερίας" του Τζον Στιούαρτ Μιλ, ο οποίος γράφει: «Η μεγάλη, προεξάρχουσα αρχή, προς την οποία κάθε προηγούμενο επιχείρημα συγκλίνει, αφορά την απόλυτη και ουσιαστική σημασία της ανθρώπινης ανάπτυξης σε όλη την ποικιλομορφία της». (...)

Το κοινό καλό

Το ενδιαφέρον (λοιπόν) για το κοινό καλό θα πρέπει να μας ωθεί να βρούμε τρόπους ώστε να καλλιεργήσουμε την ανθρώπινη ανάπτυξη σε όλη την ποικιλομορφία της.

Ποιος σκοτώνει στην Γάζα; Ο Νόαμ Τσόμσκι και άλλοι προκαλούν τα Διεθνή Μέσα Ενημέρωσης...

Του Noam Chomsky και άλλων

Βρήκαν και μεταφράσαν η Jaquou Utopie και η Koula για τον Παραλληλογραφο...

Ο βαθμός τρόμου που νιώθουν απλοί Παλαιστίνιοι άμαχοι στην Γάζα, μόλις που παρατηρείται στα μέσα ενημέρωσης, σε πλήρη αντίθεση με την επίγνωση όλου του κόσμου για τρομοκρατημένους και σοκαρισμένους Ισραηλινούς πολίτες.

Ενώ χώρες στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική μνημόνευαν στρατιωτικές απώλειες παρελθόντων και σύγχρονων πολέμων την 11^η Νοεμβρίου, το Ισραήλ στόχευε προς τον άμαχο πληθυσμό.

Στις 12 Νοεμβρίου, ξυπνώντας στο ξεκίνημα μιας νέας εβδομάδας, οι αναγνώστες κατά το πρωινό τους κατακλύστηκαν από συγκινητικούς απολογισμούς παρελθόντων και σύγχρονων απωλειών σε στρατιωτικό προσωπικό. Υπήρξε όμως καθόλου ή μικρή αναφορά στο γεγονός ότι η πλειονότητα των θυμάτων των σύγχρονων πολέμων , είναι άμαχος πληθυσμός. Επίσης, δεν έγινε σχεδόν καμία αναφορά κατά το πρωινό της 12^ης Νοεμβρίου, περί των στρατιωτικών επιθέσεων στην Γάζα, που συνεχίστηκαν σε όλη τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου.

Ένας βιαστικός έλεγχος το επιβεβαιώνει για το CBC, την Globe and Mail, την Montreal’s Gazette και την Toronto Star του Καναδά. Εξίσου και για τους New York Times και το BBC.

Σύμφωνα με την αναφορά του Παλαιστινιακού Κέντρου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα [the Palestinian Centre for Human Rights (PCHR)] την Κυριακή στις 11 Νοεμβρίου, 5 Παλαιστίνιοι άμαχοι συμπεριλαμβανομένων 3 παιδιών, σκοτώθηκαν στη λωρίδα της Γάζας τις προηγούμενες 72 ώρες, επιπλέον των 2 Παλαιστινίων που ήταν προσωπικό ασφαλείας.  Τέσσερις από τους θανάτους συνέβησαν σαν αποτέλεσμα βολών του ισραηλινού πυροβολικού που έριξαν βλήματα σε νεαρά παιδιά που έπαιζαν ποδόσφαιρο.  Επιπλέον, 52 άμαχοι τραυματίστηκαν, εκ των οποίων 6 ήταν γυναίκες και 12 ήταν παιδιά. (Από την ώρα που ξεκινήσαμε να συντάσσουμε αυτό το κείμενο, ο αριθμός των νεκρών Παλαιστινίων έχει αυξηθεί και συνεχίζει να αυξάνεται.)

Άρθρα τα οποία πραγματικά κάνουν αναφορά στους θανάτους εστιάζουν υπερβολικά στους σκοτωμούς μελών του Παλαιστινιακού προσωπικού ασφαλείας. Για παράδειγμα, ένα άρθρο του Associated Press που δημοσιεύτηκε στο δελτίο διεθνών ειδήσεων του CBC (CBC World News) στις 13 Νοεμβρίου με τίτλο «το Ισραήλ εξετάζει το ενδεχόμενο επανάληψης  στοχευμένων δολοφονιών των αγωνιστών της Γάζας», δεν αναφέρει απολύτως τίποτα σχετικά με θανάτους αμάχων και τραυματισμούς. Απεικονίζει τους σκοτωμούς σα «στοχευμένες δολοφονίες». Το γεγονός ότι οι απώλειες ήταν συντριπτικά στην πλευρά των αμάχων, υποδεικνύει ότι το Ισραήλ δεν ασχολείται και τόσο με «στοχευμένες» δολοφονίες, όσο με «συλλογικές» δολοφονίες, διαπράττοντας έτσι για μια ακόμα φορά το έγκλημα της συλλογικής τιμωρίας.

Ένα ακόμη άρθρο του AP στις ειδήσεις του CBC στις 12 Νοέμβρη αναφέρει «εκτόξευση ρουκέτας από τη Γάζα αυξάνει την πίεση στην κυβέρνηση του Ισραήλ». Φιλοξενεί μια φωτογραφία μιας Ισραηλινής που κοιτάζει μια τρύπα στο ταβάνι του σαλονιού της. Και πάλι, καμία εικόνα ή αναφορά των πολυάριθμων αιμορραγούντων θυμάτων ή πτωμάτων στη Γάζα. Στην ίδια γραμμή κινείται ,ένας τίτλος του BBC τη 12^η Νοεμβρίου που  αναφέρει ότι «το Ισραήλ χτυπήθηκε από νέα ομοβροντία πυραύλων από τη Γάζα». Παρόμοιες τάσεις μπορούν να παρουσιαστούν και για Ευρωπαϊκές mainstream εφημερίδες.

Τα ειδησεογραφικά άρθρα εστιάζουν υπερβολικά στις ρουκέτες που έχουν εκτοξευθεί από τη Γάζα, καμία από τις οποίες δεν προκάλεσε ανθρώπινες απώλειες. Αυτό στο οποίο δεν εστιάζουν είναι τα σφυροκοπήματα και οι βομβαρδισμοί της Γάζας, που είχαν ως αποτέλεσμα πολυάριθμους σοβαρούς και θανατηφόρους τραυματισμούς. Δε χρειάζεται να είσαι ειδικός της επιστήμης των Μέσων για να καταλάβεις ότι αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων κακής ποιότητας και “ανεστραμμένη” δημοσιογραφία  και στη χειρότερη εκούσια ανέντιμη χειραγώγηση του αναγνωστικού κοινού.

Επί πλέον, άρθρα που πραγματικά μνημονεύουν τις απώλειες των Παλαιστινίων στη Γάζα, σταθερά αναφέρουν ότι οι ισραηλινές επιχειρήσεις είναι σε απάντηση των ρουκετών από τη Γάζα και τον τραυματισμό Ισραηλινών στρατιωτών. Όμως, το χρονολόγιο των γεγονότων της πρόσφατης έξαρσης ξεκίνησε στις 5 Νοεμβρίου, όταν ένα αθώος, όπως φαίνεται με διανοητικά προβήματα 20χρονος, ο Ahmad al-Nabaheen, πυροβολήθηκε όταν περιπλανήθηκε κοντά στα σύνορα. Οι γιατροί έπρεπε να περιμένουν 6 ώρες, ώστε να τους επιτραπεί να τον μεταφέρουν από εκεί και υποψιάζονται ότι μπορεί και να κατέληξε εξαιτίας αυτής της καθυστέρησης.

Τότε, στις 8 Νοεμβρίου, ένα 13χρονο αγόρι που έπαιζε ποδόσφαιρο μπροστά από το σπίτι του, σκοτώθηκε από πυρά από τις Δυνάμεις Κατοχής των Ισραηλινών (Israeli Occupation Forces – IOF) οι οποίες είχαν προωθηθεί μέσα σε περιοχή της Γάζας με τανκς αλλά και με ελικόπτερα. Ο τραυματισμός 4 Ισραηλινών στρατιωτών στα σύνορα τη 10^η Νοεμβρίου ήταν συνεπώς ήδη μέρος μιας αλυσίδας γεγονότων όπου άμαχοι της Γάζας είχαν ήδη σκοτωθεί και δεν ήταν το γεγονός που την πυροδότησε.

Εμείς, οι υπογραφόμενοι, πρόσφατα επιστρέψαμε από μια επίσκεψη στη λωρίδα της Γάζας. Κάποιοι από εμάς πλέον έχουν συνδεθεί με Παλαιστίνιους που ζουν στη Γάζα, μέσω των «κοινωνικών δικτύων». Για δυο συνεχείς νύχτες, οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα εμποδίστηκαν να κοιμηθούν, μέσω συνεχών συμπλοκών από drones, F16 και άνευ διακρίσεως βομβαρδισμούς διαφόρων στόχων μέσα στην πυκνοκατοικημένη λωρίδα της Γάζας.    Η πρόθεση που κρύβεται πίσω από αυτό, είναι ξεκάθαρα η τρομοκράτηση του πληθυσμού, με επιτυχία μάλιστα, όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε από τις αναφορές των φίλων μας. Αν δεν ήταν οι αναρτήσεις στο Facebook, δε θα γνωρίζαμε τον βαθμό τρόμου που ένιωσαν οι απλοί  Παλαιστίνιοι άμαχοι στην Γάζα. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την επίγνωση που υπάρχει παγκοσμίως για τους τρομοκρατημένους και σοκαρισμένους Ισραηλινούς πολίτες.

Ένα απόσπασμα μιας αναφοράς που έστειλε ένας Καναδός γιατρός που έτυχε να βρίσκεται στη Γάζα και βοήθησε στα επείγοντα περιστατικά σε νοσοκομείο της Shifa το Σαββατοκύριακο, αναφέρει: «οι τραυματίες ήταν όλοι άμαχοι με πολλαπλά διαμπερή τραύματα από εκρηκτικές οβίδες: εγκεφαλικές βλάβες, τραυματισμούς στο λαιμό, αίμο – πνευμοθώρακα, περικαρδιακό επιπωματισμό, ρήξη σπλήνας, διάτρηση σπλάχνων, αποκοπή άκρων, τραυματικούς ακρωτηριασμούς. Όλα αυτά χωρίς ιατρικά μέσα παρακολούθησης, λίγα μόνο στηθοσκόπια, ένα μηχάνημα υπερήχων. … Πολλοί άνθρωποι με σοβαρούς τραυματισμούς αλλά που δεν κινδύνευε η ζωή τους, εστάλησαν πίσω στα σπίτια τους για να επανεκτιμηθεί η κατάστασή τους το πρωί, εξαιτίας του μεγάλου όγκου των περιστατικών. Τα διαμπερή τραύματα από τις εκρηκτικές οβίδες ήταν ιδιαίτερα τρομακτικά.  Μικροσκοπικές πληγές με τεράστια εσωτερικά τραύματα. … . Υπήρχε μόνο ελάχιστη μορφίνη για αναλγησία.»

Προφανώς τέτοιες σκηνές δεν είναι άξιες δημοσίευσης για τους  New York Times, το  CBC, ή το BBC.

Η προκατάλλειψη και η κακοήθεια σε σχέση με την καταπίεση των Παλαιστινίων δεν είναι κάτι νέο στα Δυτικά Μέσα και έχει τεκμηριωθεί ευρέως. Παρ’ όλα αυτά, το Ισραήλ συνεχίζει τα εγκλήματά του κατά της ανθρωπότητας, με πλήρη συναίνεση και οικονομική, στρατιωτική και ηθική στήριξη από τις κυβερνήσεις μας, των ΗΠΑ, του Καναδά και της ΕΕ.

Ο Νετανιάχου αυτή την ώρα συγκεντρώνει δυτική διπλωματική στήριξη για επιπρόσθετες επιχειρήσεις στη Γάζα, πράγμα που μας κάνει να ανησυχούμε ότι άλλη μια επιχείρηση «Χυτός Μόλυβδος» μπορεί να βρίσκεται στον ορίζοντα. Μάλιστα, τα πολύ πρόσφατα γεγονότα επιβεβαιώνουν ότι μια τέτοια κλιμάκωση έχει ήδη ξεκινήσει, καθώς ο σημερινός αριθμός νεκρών ανεβαίνει. Η έλλειψη εκτενούς δημόσιας κατακραυγής για αυτά τα εγκλήματα είναι μια άμεση συνέπεια του συστηματικού τρόπου με τον οποίο τα γεγονότα αποκρύπτονται και/ή του στρεβλού τρόπου με τον οποίο αυτά τα εγκλήματα απεικονίζονται.

Θέλουμε να εκφράσουμε την οργή μας για την κατακριτέα κάλυψη αυτών των πράξεων από τα  mainstream μέσα ενημέρωσης.

Καλούμε τους δημοσιογράφους σε όλο τον κόσμο που εργάζονται για εταιρικά μέσα ενημέρωσης, να αρνηθούν να γίνουν όργανα αυτής της συστηματικής πολιτικής της μεταμφίεσης. Καλούμε τους πολίτες να ενημερώνονται οι ίδιοι μέσω ανεξάρτητων μέσων και να εκφράσουν τη συνείδησή τους με όποιο μέσο είναι προσιτό σε αυτούς.

Hagit Borer, ΗΠΑ
Antoine Bustros, Καναδάς
Noam Chomsky, ΗΠΑ
David Heap, Καναδάς
Stephanie Kelly, Καναδάς
Máire Noonan, Καναδάς
Philippe Prévost, Γαλλία
Verena Stresing, Γαλλία
Laurie Tuller, Γαλλία

****

Αναδημοσίευση από το την Stop the War Coallition , αρχική δημοσίευση στη rabble.ca

Στην σκιά της Χιροσίμα. Του Νόαμ Τσόμσκι...

TV Χωρίς Σύνορα...

Η 6η Αυγούστου είναι η επέτειος της Χιροσίμα και αποτελεί την ευκαιρία για μια καταλυτική ματιά όχι μόνο στα τρομακτικά γεγονότα της ημέρας αυτής το 1945, αλλά και σε ό,τι αυτά έφεραν στην επιφάνεια: ότι οι άνθρωποι, αφοσιωμένοι στον σκοπό τους να διευρύνουν τις ικανότητές τους για καταστροφή, βρήκαν επιτέλους τον δρόμο για να αγγίξουν το ύστατο όριο.

Φέτος, οι επετειακές τελετουργίες της 6ης Αυγούστου έχουν ιδιαίτερη σημασία. Γίνονται λίγες ημέρες πριν την 50η επέτειο της “πιο επικίνδυνης στιγμής στην ανθρώπινη ιστορία”, σύμφωνα με τα λόγια του ιστορικού και συμβούλου του Τζον Κένεντι, Arthur M. Schlesinger Jr., ο οποίος αναφερόταν στην κρίση των πυραύλων της Κούβας.
Στο τελευταίο τεύχος του Foreign Affairs, ο Graham Allison γράφει ότι ο Κένεντι “έδωσε εντολή για κινήσεις που ήξερε ότι αυξάνουν τον κίνδυνο όχι μόνο για συμβατικό αλλά και για πυρηνικό πόλεμο”, με μια πιθανότητα της τάξης του 50%, όπως πίστευε. Σύμφωνα με τον Allison αυτό ήταν ένα ρεαλιστικό σενάριο.
Ο Κένεντι είχε κηρύξει πυρηνικό συναγερμό υψηλού επιπέδου, ο οποίος εξουσιοδοτούσε “νατοϊκό αεροπλάνο με Τούρκο πιλότο (ή άλλον) να απογειωθεί, να πετάξει μέχρι την Μόσχα και να ρίξει μια βόμβα.”
Κανείς δεν σοκαρίστηκε από την ανακάλυψη των πυραύλων στην Κούβα περισσότερο από εκείνους που ήταν αρμόδιοι για παρόμοιες πυραυλικές εγκαταστάσεις που οι ΗΠΑ είχαν έξι μήνες νωρίτερα δημιουργήσει κρυφά στην Οκινάουα, με σαφή στόχο την Κίνα, την στιγμή που τοπικές εντάσεις κλιμακώνονταν.
Ο Κένεντι οδήγησε τον Νικίτα Κρουτσόφ “ακριβώς στο κατώφλι του πυρηνικού πολέμου, κοίταξε ακόμη παραπέρα, και διαπίστωσε ότι δεν έχει τα κότσια για κάτι τέτοιο”, σύμφωνα με τον Στρατηγό David Burchinal, που τότε ήταν ένα από τα υψηλά ιστάμενα στελέχη του τμήματος σχεδιασμού του Πενταγώνου. Δύσκολα κανείς μπορεί να στηριχθεί επ’ αόριστον σε αυτή την λογική.
Ο Κρουτσόφ αποδέχθηκε ένα σχέδιο λύσης που του πρότεινε ο Κένεντι ώστε να τελειώσει η κρίση λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος. Το βασικό στοιχείο του σχεδίου αυτού ήταν, όπως γράφει ο Allison, ένα “κρυφό γλυκαντικό που υποσχόταν την σταδιακή εντός έξι μηνών απομάκρυνση των αμερικανικών πυραύλων από την Τουρκία”. Πρόκειται, βέβαια, για πυραύλους παρωχημένους που θα αντικαθίσταντο από τα πιο φονικά και άτρωτα υποβρύχια Polaris.
Εν συντομία, ακόμη και με το υψηλό ρίσκο ενός πολέμου που θα προκαλούσε καταστροφές πέρα από κάθε φαντασία, είχε φανεί σκόπιμο να ενισχυθεί το δόγμα ότι οι ΗΠΑ έχουν το μονομερές δικαίωμα να αναπτύσσουν πυρηνικούς πυραύλους οπουδήποτε, κάποιοι στόχευαν προς την Κίνα και άλλοι προς την Ρωσία. Μέχρι τότε δεν είχε υπάρξει καμία πυραυλική εγκατάσταση κοντά στα σύνορα της ΕΣΣΔ. Διάφορες δικαιολογίες είχαν τότε παρουσιαστεί, αλλά κατά την γνώμη μου καμία δεν επιδέχεται αναλύσεως.
Μια επιπρόσθετη αρχή ήταν ότι η Κούβα δεν είχε κανένα δικαίωμα να διαθέτει πυραύλους για αμυντικούς λόγους απέναντι σε αυτό που φαινόταν να πρόκειται για μια επικείμενη αμερικανική εισβολή. Τα σχέδια για το τρομοκρατικό σχέδιο του Κένεντι, την επιχείρηση Mongoose, μιλούσαν για “ανοιχτή σύγκρουση και ανατροπή του κομουνιστικού καθεστώτος” τον Οκτώβριο του 1962, τον μήνα της κρίσης των πυραύλων, αναγνωρίζοντας ότι “η ολοκληρωτική επιτυχία θα απαιτήσει αποφασιστική στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ”.
Οι τρομοκρατικές επιχειρήσεις εναντίον της Κούβας συνήθως κατακρίνονται από τους σχολιαστές των ΗΠΑ ως ασήμαντες κατεργαριές της CIA. Τα θύματα όμως, όπως είναι αναμενόμενο, δεν το βλέπουν έτσι. Επιτέλους, μπορούμε να ακούσουμε τις φωνές τους στο βιβλίο του Keith Bolender “Voices from the Other Side: An Oral History of Terrorism Against Cuba”.
Τα γεγονότα του Οκτωβρίου του 1962 συχνά θεωρούνται ως η καλύτερη στιγμή της θητείας του Κένεντι. Ο Allison τις προσφέρει “ως έναν οδηγό για το πως να αφοπλίσετε μια κρίση, να διαχειριστείτε πανίσχυρες σχέσεις, και να πάρετε ηχηρές αποφάσεις γύρω από την εξωτερική πολιτική εν γένει” ειδικά στις σημερινές διαμάχες μεταξύ Ιράν και Κίνας.
Η καταστροφή ήταν απίστευτα κοντά το 1962 και από τότε ποτέ ξανά δεν έχει υπάρξει στιγμή τόσο επικίνδυνη. Στις τελευταίες ημέρες του Αραβο-Ισραηλινού πολέμου, το 1973, ο Χένρι Κίσιντζερ, κήρυξε πυρηνικό συναγερμό υψηλού επιπέδου. Η Ινδία και το Πακιστάν έχουν έρθει πολύ κοντά στον πυρηνικό πόλεμο. Έχουν υπάρξει αναρίθμητες περιπτώσεις που η ανθρώπινη παρέμβαση έχει αποτρέψει μια πυρηνική επίθεση στιγμές μόνο πριν την εκτόξευση πυραύλων που προετοιμάστηκε εξαιτίας αναφορών αυτοματοποιημένων συστημάτων. Υπάρχουν πολλά που πρέπει να σκεφτούμε στις 6 Αυγούστου.
Από τη Κούβα στο Ιράν
Ο Allison ασπάζεται την άποψη αρκετών άλλων που θεωρούν ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν αποτελεί σήμερα την πιο σοβαρή κρίση. “Μια κρίση ακόμη πιο σύνθετη για τους Αμερικανούς πολιτικούς και από την κρίση της Κούβας” εξαιτίας της απειλής από το Ισραήλ για βομβαρδισμούς.
Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν έχει ξεκινήσει για τα καλά, με δολοφονίες επιστημόνων και με οικονομικές πιέσεις που μπορούν κάλλιστα να ονομάσουν την κατάσταση “ακήρυχτο πόλεμο”, σύμφωνα με την γνώμη του ειδικού για το Ιράν, Gary Sick.
Μεγάλη σημασία δίνεται και στον κυβερνοπόλεμο που κατευθύνεται εναντίον του Ιράν. Σύμφωνα με την Wall Street Journal, το Πεντάγωνο θεωρεί τον κυβερνοπόλεμο “πράξη πολέμου” που επιτρέπει στον στόχο “να απαντήσει χρησιμοποιώντας παραδοσιακά στρατιωτικά μέσα”. Βέβαια, πάντα με την συνήθη εξαίρεση: ποτέ όταν ο δράστης πρόκειται για τις ΗΠΑ ή κάποιον σύμμαχό τους.
Το Ιρανική απειλή έχει χαρακτηριστεί από τον Στρατηγό Giora Eiland, έναν από τους κορυφαίους σχεδιαστές στρατιωτικής πολιτικής του Ισραήλ, ως “ένα από τα πιο ευρηματικά και παραγωγικά στοχάσματα που έχει δημιουργήσει ο ισραηλινός στρατός.”
Από τις απειλές που περιγράφει, η πιο αξιοσημείωτη είναι ότι “η όποια αντιπαράθεση λάβει χώρα κοντά στα σύνορά μας βρίσκεται κάτω από την πυρηνική ομπρέλα του Ιράν”. Σε αυτή την περίπτωση το Ισραήλ ίσως αναγκαστεί να καταφύγει στην ένοπλη βία. Ο Eiland, συμφωνώντας με το Πεντάγωνο και τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, θεωρεί ότι η δύναμη αποτροπής που διαθέτει το Ιράν αποτελεί την βασικότερη απειλή που υπάρχει αυτή τη στιγμή.
Η κλιμάκωση του κρυφού πολέμου εναντίον του Ιράν, που συμβαίνει την αυτή την περίοδο, ενέχει τον κίνδυνο ο κρυφός πόλεμος να μετατραπεί εύκολα σε μεγάλης κλίμακας. Ορισμένοι από αυτούς τους κινδύνους παρουσιάστηκαν τον προηγούμενο μήνα όταν ένα πλοίο του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ, μέλος του τεράστιου στόλου στον Κόλπο, άνοιξε πυρ εναντίον μιας μιρκής ψαρόβαρκας, σκότωσε έναν Ινδό ναύτη και τραυμάτισε άλλους τρεις. Δεν θέλει και πολύ για να ξεκινήσει ένας μεγάλος πόλεμος.
Μια λογική οδός αποφυγής τέτοιων τραγικών καταστάσεων αποτελεί και η απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας (687, Απρίλιος 1991), σύμφωνα με την οποία πρέπει να επιδιωχθεί “ο στόχος του να δημιουργηθεί στην Μέση Ανατολή μια ζώνη απαγόρευσης όπλων μαζικής καταστροφής και των πυραύλων που τα μεταφέρουν, καθώς και η προσπάθεια για παγκόσμια απαγόρευση των χημικών όπλων”. Την απόφαση αυτή επικαλέστηκαν οι ΗΠΑ και η Βρετανία 12 χρόνια αργότερα για να δώσουν ένα λεπτό νομικό κάλυμμα στην εισβολή τους στο Ιράκ.
Ο στόχος είναι μια Αραβο-Ιρανική συμφωνία ήδη από το 1974, που κάθε τόσο επαναπροωθείται και πλέον έχει παγκοσμίως σχεδόν ομόφωνη υποστήριξη, τουλάχιστον σε τυπικό επίπεδο. Τον Δεκέμβριο πιθανώς και να λάβει χώρα ένα διεθνές συνέδριο για να βρεθούν οι τρόποι να επιβληθεί μια τέτοια συμφωνία.
Η πρόοδος βέβαια είναι σχεδόν απίθανη, εκτός και αν υπάρξει μαζική υποστήριξη από την Δύση. Η αποτυχία να αδράξουμε την ευκαιρία αυτή θα είναι, για άλλη μια φορά, να επιμηκυνθεί η γκρίζα σκιά που σκοτείνιασε τον κόσμο από εκείνη την μοιραία 6η Αυγούστου.
Το άρθρο του Νόαμ Τσόμσκι διανεμήθηκε από το The New York Times Syndicate.
Μετάφραση: Νίκος Μίχος

Οι εκβιαστές κυκλοφορούν ελεύθεροι

Economist...

Οι εκβιαστές κυκλοφορούν ελεύθεροι

Δευτέρα, 28 Μάιος 2012 13:00 AAA

Όσοι παρακολουθούν ακόμα τηλεοπτικές εκπομπές, δεν μπορούν  να μην παρατηρήσουν την τηλεοπτική τρομοκρατία, που  ασκείται αυτή την στιγμή στον Ελληνικό λαό. Όλοι και όλα του υπενθυμίζουν, πως αν  δεν  συμμορφωθεί απολύτως ‘ προς τα υποδείξεις’ και κυρίως αν ψηφίσει κάτι άλλο, τον περιμένει η πλήρης καταστροφή.

Το μόνο καλό στην όλη υπόθεση, είναι  πως πολλοί  από εκείνους που την προτιμούσαν, ως μέσο ενημέρωσης, έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται για το ρόλο των ΜΜΕ και ιδίως της τηλεόρασης.
Αρχίζουν λοιπόν να αντιλαμβάνονται, πως η τηλεοπτική επιχείρηση, δεν είναι παρά μια ακόμα μορφή επιχείρησης. Μοναδικός σκοπός του ιδιοκτήτη, είναι να βγάλει λεφτά. Θα μπορούσε να βγάλει λεφτά, έχοντας, ας πούμε, μια  εμπορική επιχείρηση  ή μια  που να ασχολείται με τον τουρισμό. Η κατοχή τηλεοπτικού σταθμού, δεν αλλάζει το στόχο του εκάστοτε επιχειρηματία. Δεν μεταλλάσσει  τον επιχειρηματία σε ‘κοινωνικό αναμορφωτή’ που δια μέσου της τηλεόρασης θα προσπαθήσει να ανεβάσει το επίπεδο του λαού. Αντίθετα, παραμένει ο ίδιος στυγνός επιχειρηματίας, που σκέφτεται μόνο το συμφέρον και που σε αυτό θυσιάζει τα πάντα.
Έτσι θα προσπαθήσει να βγάλει λεφτά με νόμιμους και με .. λιγότερο νόμιμους τρόπους. Π.χ. χρήματα κάτω από το τραπέζι, είναι δυνατόν να πάρει ένας ιδιοκτήτης τηλεοπτικούς σταθμού από
Α) από τις διαφημίσεις (διαφορά ποσού που φαίνεται στο τιμολόγιο και εκείνου που πραγματικά συμφωνήθηκε και καταβάλλεται).
Β) έμμεσες   διαφημίσεις, όταν σε προγράμματα, αναφέρεται σε κάποια εταιρία, κλπ.
Γ) από τα μυστικά κονδύλια που πληρώνουν ξένα κράτη για την υποστήριξη των θέσεών τους.  Έτσι βλέπουμε, εκπομπές που αναλύουν ‘σοβαρά’ κάποιο θέμα. Το γεγονός ότι το συμπέρασμα είναι  εκείνο που συμφέρει το ξένο κράτος, είναι καθαρή …σύμπτωση. Ο ιδιοκτήτης τηλεόρασης, θα τα πάρει τα λεφτά του.  Μαζί με αυτόν και ο ‘δημοσιογράφος’.
Τα ξένα κράτη δημιουργούν ‘ψυχολογικό κλίμα’ υπέρ αυτών. Για αυτό άλλωστε   πληρώνουν. Οι ακόλουθοι τύπου των διαφόρων πρεσβειών, έκαναν πολύ δουλειά τελευταία.
Δ) Χρησιμοποιούν τις τηλεοράσεις για να πιέζουν προς εξυπηρέτηση των δικών τους επιχειρηματικών συμφερόντων. Ας δούμε πόσοι από τους μετόχους ΜΜΕ, είναι και  ιδιοκτήτες κατασκευαστικών εταιριών.
Ε) Δεν θα  ξεχάσουμε και τα χρήματα των εργαζομένων. Τελευταία έχει ενταθεί το φαινόμενο και ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων, έχει προβλήματα με την μισθοδοσία.

Ο τηλεοπτικός τρόμος που ασκείται τελευταία  από τους δυσοσμιογράφους του υπονόμου, δικαιολογείται απόλυτα, αν σκεφτούμε πως τα συμφέροντα των  επιχειρηματιών-ιδιοκτητών, εξυπηρετούνται από την διαιώνιση του ‘παλιού καθεστώτος’. Για αυτό και επιδίδονται σε αυτήν την τηλεοπτική τρομοκρατία. Για αυτό και στήνουν   και πυροβολούν κάθε βράδυ, τα δικαιώματά μας, το μέλλον μας. Την ίδια μας την ύπαρξη. Ενώ το καθεστώς που οι ίδιοι υπηρετούν, μας οδηγεί σε αυτοκτονία, προσπαθούν να μας πείσουν πως αν ψηφίσουμε διαφορετικά, χαθήκαμε.

Τα δήθεν ανεξάρτητα ΜΜΕ, αποδεικνύονται ότι είναι ένας μηχανισμός ελέγχου της σκέψεως στην υπηρεσία των συμφερόντων του κράτους και των μεγάλων εταιριών.  Η τηλεοπτική σκουπιδοκρατία είναι εδώ. Οι εκβιαστές της ελληνικής κοινωνίας, είναι εδώ.  Βρίσκονται  μπροστά και πίσω από τα τηλεοπτικά στούντιο. Η κοινωνία χάνεται, αλλά εκείνοι που την εκβιάζουν, κυκλοφορούν ελεύθεροι. Δεν γνωρίζουμε μέχρι πότε θα το κάνουν. Άλλωστε αυτό εξαρτάται από όλους. Από τον καθένα μας όμως ξεχωριστά, εξαρτάται, αν θα  βλέπει ή όχι τηλεόραση. Αν θα έχει μέσα στο σπίτι του, το όπλο του εχθρού του. Για όποιον συνειδητοποιεί το πόσο κακό κάνει σήμερα η τηλεόραση, μία είναι  η λύση: Να  την  θέσει εκτός σπιτιού του Όσο για τους εκβιαστές που κάνουν τους δημοκράτες, για να μας δολοφονούν;  προς το παρόν,
Θυμόμαστε την λίστα με τις 10 στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ, που συνέταξε ο Αμερικανός γλωσσολόγος Νόαμ Τσόμσκυ
Στρατηγική της απόσπασης της προσοχής, δημιουργία προβλημάτων και μετά προσφορά λύσεων
Στρατηγική της σταδιακής εφαρμογής
Στρατηγική της αναβολής
Λόγος στο κοινό σαν να βρίσκεται σε παιδική ηλικία
Πολύ μεγαλύτερη χρήση του συναισθήματος παρά της λογικής
Διατήρηση του κοινού στην άγνοια και στη μετριότητα
Ενθάρρυνση του κοινού να είναι ικανοποιημένο με την μετριότητα
Ενίσχυση της αυτοενοχής
Το σύστημα γνωρίζει τα άτομα καλύτερα απ΄ ότι αυτά γνωρίζουν τους εαυτούς τους
Και  διαβάζουμε ακόμα μια φορά  ΄http://www.economist.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=10851:viomixania-kataskeyis-ypikoon&catid=15:books&Itemid=54
την  'Βιομηχανία κατασκευής υπηκόων’.
  Στις 17 Ιουνίου θα ψηφίσουμε, ό,τι θεωρούμε καλύτερο, ή ό,τι φοβηθούμε λιγότερο. Μακάρι να μπορούσαμε να καταψηφίσουμε την αθλιότητα των δήθεν ενημερωτικών εκπομπών που μας συνοδεύουν όλο αυτό το διάστημα.

Δηιδάμεια

Δέκα πετυχημένες στρατηγικές χειραγώγησης της κοινωνίας και της κοινής γνώμης ...

Θέματα Ελληνικής Ιστορίας...

Νόαμ Τσόμσκυ: Η στρατηγική της χειραγώγησης

Ο Αμερικανός γλωσσολόγος, πανεπιστημιακός καθηγητής και συγγραφέας Νόαμ Τσόμσκυ συνέταξε μία λίστα με τις 10 στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ.

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτος δημόσιος τομέας, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του… «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος…

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους. Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης… Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

Ακαδημαϊκή ελευθερία και ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων...

The Press Project ... 

του Νόαμ Τσόμσκι
Πανεπιστήμιο του Τορόντο, Σκάρμπορο, 6 Απριλίου 2011
[Μετάφραση του απομαγνητοφωνημένου κειμένου από την επίσημη ιστοσελίδα του ομιλητή http://chomsky.info. Για την πλήρη διάλεξη, ο σύνδεσμος είναι http://bit.ly/oJEEUZ]

Πριν από λίγους μήνες, πήγα στο Μεξικό για διαλέξεις στο Εθνικό Πανεπιστήμιο (UNAM). Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό πανεπιστήμιο με εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές - φοιτητές υψηλού επιπέδου και αφοσιωμένους – εξαιρετικές σχολές. Και είναι δωρεάν. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση τους πριν από δέκα χρόνια αποπειράθηκε να προσθέσει και περιορισμένα δίδακτρα αλλά, μετά από μια εθνικού επιπέδου αποχή των φοιτητών, τελικά υποχώρησε. Και μάλιστα, υπάρχει ένα κτίριο διοίκησης που τελεί ακόμα υπό κατάληψη από τους φοιτητές και χρησιμοποιείται σαν κέντρο ακτιβισμού για όλη την πόλη.