Ο σοβαρός και λογικός Μπάμπης...

Cogito ergo sum...

Για τον φρηντμανισμό, τα πάντα αφορούν την ιδιωτική πρωτοβουλία: παιδεία, υγεία, ασφάλεια, συντάξεις, ενέργεια, υποδομές κλπ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όσα έγιναν στην Νέα Ορλεάνη, μετά την καταστροφή του 2005. Η ιδέα του Φρήντμαν ήταν απλή: αντί το κράτος να δαπανήσει χρήματα προκειμένου να ξαναχτίσει τα κατεστραμμένα δημόσια σχολεία, να χορηγήσει εκπαιδευτικά κουπόνια στους μαθητές. Με αυτά τα κουπόνια, τα παιδιά θα μπορούσαν να επιλέξουν το ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα στο οποίο θα ήθελαν να φοιτήσουν ενώ το κράτος θα επιδοτούσε ανάλογα αυτά τα ιδρύματα.

Η ιδέα του Φρήντμαν υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση Μπους και το αποτέλεσμα ήταν ανατριχιαστικό. Μέσα σε 19 μήνες, το σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης της Νέας Ορλεάνης αντικαταστάθηκε από ιδιωτικά σχολεία. Πριν το ξέσπασμα του τυφώνα Κατρίνα, στην εκπαιδευτική περιφέρεια της πόλης ανήκαν 123 δημόσια σχολεία. Σήμερα έχουν απομείνει μόλις τέσσερα! Αντίθετα, τα 7 ιδιωτικά σχολεία που υπήρχαν πριν την καταστροφή, έχουν αυξηθεί σε 31. Φυσικά, όλοι οι εκπαιδευτικοί που δούλευαν στα δημόσια σχολεία (470 άτομα) απολύθηκαν και μόνο λίγοι απ' αυτούς κατάφεραν να προσληφθούν (με μισθούς πείνας) από τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια που ξεφύτρωσαν σαν μανιτάρια.

(Απόσπασμα από το σημείωμα του ιστολογίου "Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού - 1. Η έννοια")

Ο φόρος είναι η τιμή που ζητεί το κράτος από τους πολίτες-καταναλωτές για να τους «εξασφαλίζει» δημόσιες υπηρεσίες. Ομως, οι πολίτες δεν αντέχουν καμία νέα φορολογική επιβάρυνση. Εχουν μάλιστα κατανοήσει ότι αν οι φόροι είναι τόσο βαρείς και πολλαπλασιάζονται ως λερναία ύδρα, είναι γιατί το κόστος του κράτους, παραμένει πολύ μεγάλο. Ακόμη, το βάρος του χρέους είναι επίσης πολύ μεγάλο. Και ως να μην είναι αρκετή η διπλή αυτή επιβάρυνση, οι τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών παραμένουν εξαιρετικά μεγάλες.

Πρέπει να βρεθούν τρόποι ώστε το πραγματικό κόστος του κράτους να γίνει ανταποδοτικό στον φορολογούμενο.

Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι το κράτος επιστρέφει στον φορολογούμενο, κάθε χρόνο, μια επιταγή με το ποσό που αναλογεί στη δαπάνη του κράτους για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Ταυτοχρόνως, το πανεπιστήμιο θα χρεώσει τη δίκαιη τιμή των υπηρεσιών διδασκαλίας, το κόστος χρήσης των κτιρίων και όποια άλλα πνευματικά δικαιώματα υπάρχουν, υπό τύπο κλειστών διδάκτρων. Οποιος χρησιμοποιήσει το πανεπιστημιακό προϊόν θα πληρώσει με τα ποσά των επιταγών. Διαφορές θα καλύπτονται με υποτροφίες και δανεισμό, ο οποίος θα επιστρέφεται σταδιακά όταν το εισόδημα του μελλοντικού φορολογούμενου ξεπερνά ένα επίπεδο.

Παρόμοια ανταποδοτικότητα μπορεί να υπάρξει και σε άλλους τομείς της κοινωνικής μας ζωής. Ας κριθούν, επιτέλους, οι πολιτικοί από τις θέσεις εργασίας που δημιουργούν και τους φόρους που μειώνουν.

(Από άρθρο τού Μπάμπη Παπαδημητρίου στην "Καθημερινή", 29/01/2013)

Ο Μπάμπης! Ο σοβαρός και λογικός Μπάμπης! Εκεί που έχεσε η σοβαρότητα και διπλόχεσε η λογική, φύτρωσε ο Μπάμπης! Και μιλάμε για σοβαρότητα η οποία βγάζει μάτια, έτσι; Ακούς την χαζοχαρούμενη την Κοσιώνη, στο τηλεδελτίο παραπληροφόρησης τού Σκάι, να αναγγέλει "θα μιλήσουμε για το τάδε θέμα με τον Μπάμπη Παπαδημητρίου" και παθαίνεις ρεύση. Ρε παιδί μου, τό 'χει το θέμα ο άνθρωπος. Ξεχειλίζει από σοβαρότητα. Τον βλέπεις. Τόσες μαλακίες με τόση άνεση είναι εξαιρετικά δύσκολο να μπορέσει να ξεστομίσει ο απλός θνητός!

Έχει και λογική, όμως, ο Μπάμπης. Σου λέει: θες να σπουδάσεις, κύριε; πλήρωνε τους φόρους σου. Δεν μπορεί από την μία εσύ να κλέβεις το κράτος κι από την άλλη να έρχεται το κράτος να σου προσφέρει δωρεάν παιδεία. Τα σκας κανονικά; κιώσε το λύκειο. Δίνεις κάτι παραπάνω; άμε και στο πανεπιστήμιο. Πληρώνεις τον κώλο σου; κάνε και ντοκτορά. Κι αν είσαι μπατίρης, οπότε δεν βγαίνουν φόροι να πληρώσεις, μη σκας κι εδώ είμαστε εμείς: σου δίνουμε δανεικά και μας τα επιστρέφεις με πανωπροίκι όταν βγεις στην παραγωγή και κονομήσεις. Άλλωστε, κάπως έτσι δεν σπουδάζουν και στις ΗΠΑ (κυρίως) ή στην Αγγλία; Παίρνει ένα κωλόχαρτο ο άλλος και είναι χρεωμένος ίσαμε να πεθάνει, καθ' ότι δεν μπορεί να ξοφλήσει το φοιτητικό του δάνειο αφού δουλεύει "ευέλικτα" (παναπεί 3ωρα και 4ωρα) για πενταροδεκάρες.

Είναι ανατριχιαστική η ακρίβεια με την οποία τα μίσθαρνα όργανα του καπιταλισμού σπεύδουν να συμπαρασταθούν στους κεφαλαιοκράτες και στην επίθεσή τους στις λαϊκές μάζες. Δοκιμασμένα κόλπα υπάρχουν... πουλημένα τομάρια για να τα εφαρμόσουν, βρίσκουμε... Αν καταφέρουμε και κρατήσουμε τον λαό στα σκοτάδια τής άγνοιας, κάνοντάς τον ευεπίφορο τόσο σε μεγαλόστομα συνθήματα ("για μια Ελλάδα που να ανήκει στους έλληνες, περήφανα νιάτα, τιμημένα γερατειά") όσο και σε κλιμακούμενη τρομοκρατία ("πρέπει να κάνουμε θυσίες γιατί αν δεν πάρουμε την δόση θα χρεωκοπήσουμε και δεν θα έχουμε λεφτά για μισθούς, συντάξεις, φάρμακα κλπ"), τότε έχουμε εξασφαλίσει τους απαραίτητους χαχόλους οι οποίοι θα μας χειροκροτούν καθώς θα τους οδηγούμε στην αγχόνη, για να μη πω ότι θα μας πληρώσουν και το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουμε.

Τελειώνω. Δεν έχω κρύψει την άποψή μου ότι δίχως βία δεν μπορούμε να ανατρέψουμε το σύστημα. Έτσι, λοιπόν, συχνά-πυκνά δέχομαι την ερώτηση πότε θα φτάσει η ώρα αυτής της βίαιης ανατροπής. Μέχρι τώρα απαντούσα μάλλον θεωρητικά αλλά από δω και πέρα μπορώ να γίνω σαφέστερος: η ώρα τής ανατροπής θα φτάσει όταν η αναγνωσιμότητα εφημερίδων σαν την Καθημερινή ή Το Βήμα και η τηλεθέαση ειδήσεων από κανάλια σαν το Μέγκα ή το Σκάι καταβαραθρωθούν.

Η Δεξιά δεν ξεχνά, τι σημαίνει Δεξιά...

Απο την AlfaVita...

Ευτυχώς υπάρχει και ο Σαμαράς που αγωνίζεται για την τιμή των όπλων, παλεύοντας με κάθε μέσο να διασώσει την τιμή της Δεξιάς, την ηθική και αξιακή της υπόσταση. Μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα κατάφερε να συντρίψει το μύθο της εθνικής ενοτητας για τη σωτηρία της χώρας, να πετάξει το κουστούμι του τεχνοκράτη και να ζωστεί τα όπλα των δεκαετιών του 50' και του 60' που σε κάποιο ντουλάπι της Συγγρού είχε κληρονομήσει.

Στρατός στους δρόμους της Θεσσαλονίκης σε ρόλο αστυνομίας, δίωξη δημοσιογράφου, μετατροπη της ΕΡΤ σε ΥΕΝΕΔ και βασανιστήρια πολιτικών αντιπάλων. Μύρισε γύψο και οι μόνοι που φαίνεται ότι συνεχίζουν να υποφέρουν από πολιτικό αλτζχαιμερ είναι οι ετοιμοθάνατοι του ΠΑΣΟΚ και ο “υπεύθυνος σύντροφος” Κουβέλης. Α! Και κάποιοι από αυτούς που ψάρωσαν από τις προεκλογικές καταστροφολικές απειλές, τόσο ώστε αφού ψήφισαν να κλειστούν σπίτι τους και να μην πάρουν μυρωδιά τη φορμόλη που ερχεται από το παρελθόν.

Κι όμως η Δεξιά είναι εδώ και δεν ξεχνά, έχει μνήμη, έχει πρότυπα, έχει διεθνή παραδείγματα. Όταν, επί Πινοσέτ, ο Μίλτον Φρίντμαν δέχτηκε να επισκεφτεί τη Χιλή για να συνεργαστεί στην ανοικοδόμηση της χώρας, κατηγορήθηκε πως στήριζε τη χούντα. Ο ίδιος επέμενε πως, οι μεταρρυθμίσεις της σχολής του Σικάγου, αποτελούσαν το ισχυρότερο από τα εργαλεία για υπόσκαψη της χούντας.Φτάνοντας στη χώρα, ο Φρίντμαν είδε τις πολιτικές που ακολουθούνταν και θεώρησε ότι ο Πινοσέτ διαχειριζόταν την οικονομία όπως διαχειριζόταν τον στρατό: με διαταγές, πειθαρχία, ανελαστικότητα και πλήρη έλεγχο των πάντων. Η συμμορία του Σικάγου βρήκε τότε την τέλεια χώρα για να εφαρμόσει το πιο ακραία νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα που είχε βιώσει ως τότε ο πλανήτης.

Η κυβέρνηση Σαμαρά δεν χρειάζεται κανέναν Φρίντμαν να χαράξει το “σχέδιο ανοικοδόμησης”. Από το Ζάπειο 1 μέχρι και σήμερα εφαρμόζει ένα ακραίο σχέδιο διάσωσης της Ελληνικής αστικής τάξης με κεντρικό άξονα το δόγμα της ακραία λιτότητας. Η οικονομική πολιτική Πινοσέτ ακολουθείται κατά γράμμα, αντιγράφεται πιστά, αλλά εφαρμόζεται με δυσκολίες.

Βλέπεις, εδώ και δύο χρόνια ένας λαός έχει βγεί στους δρόμους. Η ανυπακοή και η αλληλεγγύη σαρώνουν στις γειτονιές και κάνουν σπαράλια νόμους και μέτρα. Το χαράτσι δεν πληρώνεται, την ανάπτυξη στη Χαλκιδική δεν τη θέλουμε, απεργία κάνουμε κάθε Τετάρτη και χθες ο Μαρουλιάδης έγραψε ότι τώρα πρέπει να τους ρίξουμε.

Κάπου εδώ ο πρωθυπουργός ανατρέχει και πάλι στη μεγάλη βίβλο της Δεξιάς-αυτής που δεν ξεχνά- και εντοπίζει το λάθος και με διαδικασίες fast track το διορθώνει. Στη Χιλή δεν είχαν μόνο τα Σικάγο boys. Είχαν και χούντα για να εφαρμόσουν τα μέτρα. Στρατός λοιπόν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης σε ρόλο αστυνομίας, δίωξη δημοσιογράφου, μετατροπη της ΕΡΤ σε ΥΕΝΕΔ και βασανιστήρια πολιτικών αντιπάλων.

Και πάλι οι μόνοι που δεν ενοχλούνται είναι οι τελειωμένοι του ΠΑΣΟΚ και ο “σύντροφος”. Ίσως γιατί και αυτοί εντόπισαν το λάθος. Και από το “ο λαός δεν ξεχνά” πέρασαν στο “Κάντο όπως η Δεξιά...”

Λ.Α

To ευρώ κάνει τη δουλειά για την οποία είχε ακριβώς σχεδιαστεί...

Του Greg Palast, guardian* αναδημοσιευση απο το Μετωπο...
Η ιδέα ότι το ευρώ έχει “αποτύχει” είναι επικίνδυνα αφελής. Το ευρώ κάνει ακριβώς ό,τι είχε προβλέψει και είχε σχεδιάσει ο δημιουργός του – και το πλουσιότατο 1% που το υιοθέτησε.

Ο δημιουργός είναι ο Ρόμπερτ Μάντελ, οικονομολόγος του Πανεπιστημίου του Σικάγου. Ο αρχιτέκτονας των “οικονομικών της προσφοράς” είναι τώρα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια , αλλά τον γνώριζα μέσω των σχέσεών του με τον καθηγητή μου στο Σικάγο, Μίλτον Φρίντμαν, πολύ πριν η έρευνα του Μάντελ για τα νομίσματα και τις ισοτιμίες οδηγήσουν στο σχέδιο για την ευρωπαϊκή νομισματική ένωση και το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.

Τότε ο Μάντελ ενδιαφερόταν περισσότερο για τη διαρρύθμιση του μπάνιου του. Ο καθηγητής Μάντελ που είχε ένα Νόμπελ και μια αρχαία βίλα στην Τοσκάνη, μου είπε μαινόμενος:

"Δεν μου επιτρέπουν ούτε μια τουαλέτα να φτιάξω. Υπάρχουν κανονισμοί που μου λένε να μην έχω τουαλέτα σ' αυτό το χώρο. Μπορείς να το φανταστείς;"

Βεβαίως και δεν μπορώ. Όμως δεν έχω μια αρχαία ιταλική βίλα, συνεπώς δεν μπορώ να φανταστώ την απογοήτευση που προκαλούν οι κρατικοί κανονισμοί για την τοποθέτηση ουροδοχείων σε τέτοια κτίρια.

Ο Μάντελ, όμως, ένας Καναδο-αμερικανός που πρεσβεύει το ότι “κάνω ό,τι θέλω”, σκόπευε να μην αφήσει έτσι τα πράγματα. Να εμφανιστεί με ένα όπλο που θα διέλυε τους κρατικούς κανόνες και τις εργασιακές ρυθμίσεις. (Πραγματικά μισούσε τους συνδικαλισμένους υδραυλικούς που ζητούσαν πολλά χρήματα για να μετακινήσουν το θρόνο του.)

"Είναι πολύ δύσκολο να απολύεις εργάτες στην Ευρώπη”, παραπονιόταν. Η απάντησή του: το ευρώ.

Το ευρώ θα έκανε τη δουλειά του όταν θα οι κρίσεις θα έπλητταν τις οικονομίες, εξηγούσε ο Μάντελ. Αφαιρώντας τον έλεγχο του νομίσματος από τις κυβερνήσεις, οι αντιπαθείς, ασήμαντοι, εκλεγμένοι αξιωματούχοι δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν κεϊνσιανές νομισματικές και δημοσιονομικές πολιτικές για να βγάλουν μια χώρα από την ύφεση.

"Το ευρώ τοποθετεί τη νομισματική πολιτική πέραν της εμβέλειας των πολιτικών”, έλεγε. “Και χωρίς δημοσιονομική πολιτική, ο μόνος τρόπος για να διατηρήσουν οι χώρες θέσεις εργασίας είναι μέσω της ανταγωνιστικής μείωσης των κανονισμών για τις επιχειρήσεις”.

Αναφερόταν στους εργασιακούς νόμους, στις περιβαλλοντικές ρυθμίσεις και βεβαίως στους φόρους. Όλα αυτά θα σαρώνονταν με το ευρώ. Η δημοκρατία δεν θα αφηνόταν να παρεμβαίνει στην αγορά – ή στις υδραυλικές εγκαταστάσεις.

Όπως σημειώνει ένας άλλος νομπελίστας, ο Πολ Κρούγκμαν, η δημιουργία της Ευρωζώνης παραβίασε τον βασικό οικονομικό κανόνα που είναι γνωστός ως “βέλτιστη νομισματική ζώνη”. Αυτός ήταν ένας κανόνας που επινόησε ο Ρ. Μάντελ.

Όμως, δεν φαίνεται να ενοχλείται καθόλου. Για τον Μάντελ, το ευρώ δεν αποσκοπούσε στο να καταστήσει την Ευρώπη μια ισχυρή, ενοποιημένη οικονομική μονάδα. Κυρίως είχε να κάνει με τον Ρέιγκαν και τη Θάτσερ.

"Ο Ρ. Ρέιγκαν δεν θα είχε εκλεγεί πρόεδρος χωρίς την επιρροή του Μάντελ”, έγραψε κάποτε ο Τζουντ Βανίσκι στη Wall Street Journal. Τα οικονομικά της προσφοράς στα οποία διακρίθηκε ο Μάντελ έγιναν ο θεωρητικός οδηγός για τα ρεϊγκανόμικς – ή όπως τα αποκαλούσε ο Τζορτζ Μπους “βουντού οικονομικά”: τη μαγική πίστη στα γιατροσόφια της ελεύθερης αγοράς που ενέπνευσαν και τις πολιτικές της Μάργκαρετ Θάτσερ.

Ο Μάντελ μου εξήγησε ότι το ευρώ αποτελεί ένα τμήμα των ρεϊγκανόμικς:

“Η νομισματική πειθαρχία επιβάλλει τη δημοσιονομική πειθαρχία και στους πολιτικούς”.

Και όταν εμφανίζονται κρίσεις, οι αφοπλισμένες οικονομικά χώρες δεν μπορούν να κάνουν πολλά εκτός από το να καταργήσουν εξ ολοκλήρου τις κρατικές ρυθμίσεις, να ιδιωτικοποιήσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις μαζικά, να μειώσουν τους φόρους και να στείλουν το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος στα αζήτητα.

Έτσι, βλέπουμε ότι ο (μη εκλεγμένος) Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι απαιτεί “μεταρρύθμιση” της εργατικής νομοθεσίας στην Ιταλία για να καταστήσει πιο εύκολο για τους εργοδότες όπως ο Μάντελ να απολύουν τους υδραυλικούς της Τοσκάνης. Ο Μάριο Ντράγκι (μη εκλεγμένος) επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας καλεί για “διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις” -- ένας ευφημισμός για σχέδια συντριβής των εργασιακών δικαιωμάτων. Μιλούν για μια νεφελώδη θεωρία που λέει ότι η “εσωτερική υποτίμηση” σε κάθε χώρα θα τις κάνει όλες πιο ανταγωνιστικές.

Ο Μόντι και ο Ντράγκι δεν μπορούν να εξηγήσουν αξιόπιστα πώς μπορεί να κερδίσει οποιαδήποτε χώρα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα , αν όλες οι χώρες στην Ευρώπη κάνουν όλο και πιο φθηνό το εργατικό δυναμικό τους. 

Όμως, δεν χρειάζεται να εξηγούν την πολιτική τους. Απλώς βάζουν τις αγορές να κάνουν τη δουλειά παίζοντας με τα ομόλογα κάθε χώρας. Εξ ου και η νομισματική ένωση είναι ταξικός πόλεμος με άλλα μέσα.

Η κρίση στην Ευρώπη και οι φλόγες στην Ελλάδα έχουν δημιουργήσει εκείνη τη θερμή λάμψη που ο φιλόσοφος -βασιλιάς των υποστηρικτών της προσφοράς, ο Τζόζεφ Σουμπέτερ, ονόμαζε “δημιουργική καταστροφή”. Ο οπαδός του Σουμπέτερ και απολογητής της ελεύθερης αγοράς Τόμας Φρίντμαν πήγε στην Αθήνα για να δει το “πρόχειρο τέμενος” της καμένης τράπεζας όπου πέθαναν τρεις άνθρωποι μέσα στη φωτιά που προκλήθηκε από εμπρηστικές επιθέσεις κάποιων αναρχικών και άδραξε την ευκαιρία για να κάνει κατήχηση περί παγκοσμιοποίησης και της ελληνικής “ανευθυνότητας”.

Οι φλόγες, η μαζική ανεργία, το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας θα φέρουν υποτίθεται αυτό που ο Φρίντμαν αποκαλεί “αναγέννηση” της Ελλάδας και τελικά όλης της Ευρωζώνης. Έτσι ο Μάντελ και όλοι εκείνοι που έχουν αρχαίες βίλες θα μπορούν να βάζουν τους καμπινέδες τους όπου γουστάρουν.

Το ευρώ, παιδί του Μάντελ, όχι μόνο δεν έχει αποτύχει, αντιθέτως έχει επιτύχει πιο πολύ από το πιο τρελό όνειρο του δημιουργού του.

(*Αγγλικός τίτλος: "Ρόμπερτ Μάντελ, η διαβολική ευφυΐα του ευρώ")