Στενή καρδιά, κοντή μνήμη...

Ανδρέας Ζεμπίλας, απο την Αυγη...

Στη μεγάλη ανθρωπιστική παράδοση της Αριστεράς ανήκε η κίνηση των βουλευτών Τάσου Κουράκη και Βασιλικής Κατριβάνου να υπερασπιστούν στο δικαστήριο το αίτημα του Σ. Ξηρού για νοσηλεία κατ' οίκον. Τυφλός, κουφός, με σκλήρυνση κατά πλάκας και συνολική αναπηρία 93%, η παραμονή του στο άθλιο νοσηλευτήριο των φυλακών Κορυδαλλού θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του.

Θα περίμενε κανείς οι βουλευτές της συγκυβέρνησης να συμπαρασταθούν στην κίνηση των δύο συναδέλφων τους από τον ΣΥΡΙΖΑ, για καθαρά ανθρωπιστικούς λόγους, βρε αδελφέ.
Όχι όμως. Προτίμησαν να επαναλάβουν την προπαγανδιστική καραμέλα περί συμπαθειών του ΣΥΡΙΖΑ για την τρομοκρατία και να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο: αμείλικτη απανθρωπιά για τους αντιπάλους τους, ακόμη και όταν είναι πεσμένοι κάτω, ακόμη κι αν είναι βαριά ανάπηροι. Ας πεθάνουν...
Μπροστά στις συκοφαντίες της Δεξιάς και των συμπορευόμενων του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ, οι δύο βουλευτές αντέταξαν το επιχείρημα ότι για την υπεράσπιση της ψυχικής και σωματικής υγείας κρατουμένων που βρίσκονται σε δεινή θέση θα έκαναν το ίδιο, ακόμη και για τον χουντικό Ιωαννίδη ή και για χρυσαυγίτες. Οι δηλώσεις τους αντιμετωπίστηκαν με δυσπιστία, ακόμη και χλεύη, από τα ίδια πολιτικά και δημοσιογραφικά μαγειρεία λάσπης.
Κι όμως, απέναντι στην απανθρωπιά της Δεξιάς, που έδειξε ότι δεν έχει μόνο στενή καρδιά αλλά και κοντή μνήμη, επώνυμοι άνθρωποι της Αριστεράς είχαν προβάλει τη δική τους μεγαθυμία και πίστη στα ανθρώπινα δικαιώματα πριν από 25 χρόνια, ζητώντας την αποφυλάκιση των χουντικών για ανθρωπιστικούς λόγους.
Το άρθρο του Γ. Βότση στην "Ελευθεροτυπία" τον Μάιο του 1989 ζητούσε αποφυλάκιση όχι μόνο των χουντικών, αλλά και όλων των ισοβιτών που είχαν συμπληρώσει πολλά χρόνια στη φυλακή. Μοναδικός όρος για τους πραξικοπηματίες ήταν η ισόβια στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων.

Οι φιέστες του Τρελαντώνη!

Laternative...

Η λαχτάρα του Αντώνη Σαμαρά για την πρωθυπουργία ήταν εμφανής από τότε που μεταπήδησε από το υπουργείο πολιτισμού στην προεδρία της δεξιάς ακόμα τότε Νέας Δημοκρατίας. Η μανία του ήταν τόσο έντονη που τον καταλάβανε στις Κάννες και του έταξαν μία μελλοντική θητεία αρκεί να γκρέμιζε με τη βοήθεια του άλλου μανιακού Βενιζέλου, τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Ήταν η περίοδος που ζήσαμε το πρώτο πραξικόπημα στην Ελλάδα (διαβάστε εδώ).
Η χαρά του Αντώνη, με τα αποτελέσματα του Ιουνίου του 2012, ήταν τεράστια. Δεν ήξερε πως να την διαχειριστεί. Ήξερε όμως πως τα καλά πράγματα έχουν κι ένα τέλος. Έτσι αποφάσισε να σκοτώσει σταδιακά την δημοκρατία για να εδραιώσει λίγο παραπάνω, χρονικά, την πρωθυπουργική του θέση. Πως όμως θα το κατάφερνε αυτό; Μα φυσικά με φιέστες. Το κλείσιμο της κάθε χρονιάς συνδυαζόταν και με ένα κλείσιμο ενός δημοκρατικού θεσμούς.
Τον Ιούνιο του 2013 αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ, το δεύτερο πραξικόπημα αυτού του ανθρώπου (διαβάστε εδώ). Θέλω να επισημάνω πως δεν αναφέρομαι στην ξαφνική απόλυση των υπαλλήλων του Ραδιομεγάρου αλλά στο μαύρο που έπεσε στις οθόνες μας εκείνες τις μέρες. Μαζί με την ΕΡΤ χάσαμε και τα διεθνή κανάλια, αναγκάζοντάς μας η ακροδεξιά κυβέρνηση του Σαμαρά, να ενημερωνόμαστε μόνο από τα ιδιωτικά κανάλια. Οι δικαιολογίες όπως το κόστος και οι δημοσιογράφοι-βύσματα, δεν έπεισαν τον ελληνικό λαό. Η ΝΕΡΙΤ στοίχισε περισσότερα και οι περισσότεροι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ πήγαν στο νέο καθεστωτικό κανάλι. Είναι ντροπή τους, από την μία να κλαίνε και να μας ευχαριστούν που τους στηρίζουμε στο Ραδιομέγαρο κι από την άλλη να πουλάνε φτηνά το τομάρι τους για ένα κομμάτι ψωμί. Κι επιμένω πως ο κόσμος δεν πήγαινε στο Ραδιομέγαρο για να στηρίξει τους εργαζομένους της ΕΡΤ. Πηγαίναμε διότι είχαμε οργιστεί από το άδικο αλλά κι από τα χουντικά μέτρα που έπαιρνε με το έτσι θέλω αυτή η κυβέρνηση. Στεκόμασταν εκεί για να υπερασπιστούμε όλα τα χρόνια που μεγαλώσαμε μαζί με την ΕΡΤ, όλες τις πολιτιστικές εκπομπές που μας έχει προσφέρει, όλες τις όμορφες ταινίες που μας έχει χαρίσει κι όλα τα σπουδαία αθλητικά και ιστορικά γεγονότα με τα οποία μας έχει συγκινήσει. Όλα αυτά χάθηκαν με μία αντιδημοκρατική απόφαση που ακούστηκε από τα χείλη του Κεδίκογλου.

Η χούντα που κυβερνά την Ευρώπη...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

Τι συνδέει τις Κάννες, το νησί Σιλτ στη Βόρεια Θάλασσα και το Ικαλουί του Καναδά; Είναι τουριστικά θέρετρα. Στα οποία οι ισχυροί του κόσμου, κατά μόνας ή συλλογικά, ως G7, G8 ή G20, παίρνουν αποφάσεις που καθορίζουν τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Συχνά, οι αποφάσεις που παίρνονται στα θέρετρα αντιστοιχούν σε φέρετρα για τους θνητούς.

Οι ιστορίες που αφηγούνται τις τελευταίες μέρες, με ύποπτο συγχρονισμό, οι Financial Times και ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ για την ελληνική και ευρωπαϊκή κρίση θυμίζουν τα ομηρικά έπη και τις καταδικασμένες προσπάθειες των θνητών να αποτρέψουν το σχέδιο των θεών, που από το δικό τους θέρετρο, τον Όλυμπο, επέβαλλαν τη νομοτελειακή ακολουθία: ύβρις-άτις-νέμεσις-τίσις. Ίσως αυτή είναι και η βασική λειτουργία των αποκαλύψεων. Δεν είναι κρίση ειλικρίνειας των ισχυρών, αλλά μεθοδευμένη προσπάθεια να τρομάξουν τις κοινωνίες, να τις κάνουν να αισθανθούν ανίσχυρες μπροστά στην ακατανίκητη δύναμη της χούντας που κυβερνά τον κόσμο.
Περί αυτής πρόκειται. Οι θεσμοί και οι μηχανισμοί της παγκόσμιας διακυβέρνησης είναι υπαρκτοί, πασίγνωστοι. Δεν είναι αποκυήματα θεωριών συνωμοσίας, Διαθέτουν δε δύο προκεχωρημένα φυλάκια: την Ευρωζώνη και την ευρωατλαντική συνεργασία. Αυτά τα δύο κέντρα ισχύος, πλαισιωμένα από δορυφορικούς θεσμούς όπως το G7 και από λόμπι της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ, αποκάλυψαν τον άθλιο, καταστροφικό τους ρόλο στην εξαετία της χρηματοπιστωτικής κρίσης, που έγινε ελληνική και ευρωπαϊκή κρίση.
Η έκπληξη που επιδεικνύουν τα εγχώρια πολιτικά και μιντιακά ανδρείκελα για τις αποκαλύψεις είναι κραυγαλέα υποκρισία. Μια απλή αναδίφηση στα ρεπορτάζ του διεθνούς Τύπου από το φθινόπωρο του 2011, για το παρασκήνιο της συνόδου στις Κάννες και για τις διεργασίες επιβολής «τεχνοκρατών» πρωθυπουργών σε Ελλάδα και Ιταλία, αποκαλύπτει ότι οι Financial Times και ο Γκάιτνερ απλώς καρύκευσαν τη γνωστή ιστορία με γραφικές λεπτομέρειες (δάκρυα Μέρκελ, πονόκοιλος Βενιζέλου, «μπινελίκια» Σαρκοζί...).

Tα «δημιουργικά» βασανιστήρια της εξουσίας: Χριστός, Μίσσιος, Λειβαδίτης...

Του Χρήστου Αβραμίδη

Όπως είναι γνωστό, στις 21 Απριλίου επιβλήθηκε η χούντα των Συνταγματαρχών. Τόνοι μελάνης θα χυθούν, για ακόμα μια φορά, ενάντια σε αυτή τη βάρβαρη εξουσία. Οι καθεστωτικές εφημερίδες θα χύσουν τα κροκοδείλια δάκρυά τους για τα βασανιστήρια, ίσως οι πιο διψασμένες για πωλήσεις θα αναπαράγουν και τις μαρτυρίες ανθρώπων που αντιστάθηκαν. Είναι τέτοια η εμπορική ανάλωση του θέ(α)ματος που σου δίνει την εντύπωση πως για να περιγράψει κανείς τι ήταν τελικά η χούντα δεν μπορεί να καταφέρει πολλά αν δεν μπλέξει τον λόγο του με την τέχνη, για να δείξει σαν μεγεθυντικός φακός, όπως έλεγε και ο Μαγιακόφσκι, το παρανοϊκό νουάρ που παίχτηκε εκείνα τα χρόνια σε αυτή τη μικρή γωνιά της γης. Παρανοϊκό όσο οι χούντες της Λατινικής Αμερικής και παρακμιακό, όσο ένα υπόγειο μπουρδέλο της Αμερικάνικης Αυτοκρατορίας. Θα παραθέσουμε, λοιπόν, ένα απόσπασμα του Χρόνη Μίσσιου, που αναδεικνύει ποιος ήταν αυτός ο κόσμος της δεξιάς που ανήλθε στην εξουσία.
«Μου λεγε ένας φιλαράκος φοιτητής, όταν τον βασάνιζε ένας λοχίας της ΕΣΑ, και στα διαλείμματα του έκανε κατήχηση, τού λεγε, είσαι βλάκας, ρε, που κάνεις και το μορφωμένο. Από δω ρε μαλάκα, είναι ο μαρξισμός, ίσον προδοσία της πατρίδος και δε συμμαζεύεται. Από κει, ρε κόπανε, είναι οι ακρογιαλιές με τους κώλους και τα κωλαράκια ξαπλωμένα στην αμμουδιά. Με ποιους θα πας, ρε, άμα δεν είσαι μαλάκας; Τρισχιλιετής πολιτισμός να σου φύγει το καφάσι».

Παθητικότητα, Συναίνεση και Δικτατορία...

του Χριστοφορου Βερναρδακη...

Ενας αρκετά διαδεδομένος μύθος θέλει την ελληνική κοινωνία να «συναινούσε» έστω και παθητικά στη δικτατορία, φέρει δε ως απόδειξη τούτου το γεγονός ότι δεν αναπτύχθηκε ποτέ ένα μεγάλο και καταλυτικό αντιδικτατορικό κίνημα, οι δε αντιδικτατορικές οργανώσεις αποτελούσαν μάλλον αποκομμένες πρωτοπορίες.
Κατά την εκδοχή αυτή, η δικτατορία ενίσχυσε σημαντικά τον «μικροαστικό ατομικισμό» και κατάφερε έτσι να κρατήσει «χαμηλά» τις κοινωνικές αντιδράσεις, πολλώ δε μάλλον όταν κατάφερε στο πεδίο της οικονομίας να εμφανίσει υπαρκτή «ανάπτυξη». Ο μύθος αυτός έχει βεβαίως το ακροατήριό του στη «δεξιά», αλλά περιέργως απέκτησε και ένα μεγάλο ακροατήριο αργότερα κατά τη μεταπολίτευση και στην «αριστερά», πολλές φορές δε ακόμα και στις πιο επαναστατικές και ριζοσπαστικές της τάσεις. Θα προσπαθήσω να θυμίσω ορισμένες παραμέτρους, ιστορικές και κοινωνικές, για να γίνει περισσότερο αντιληπτός αυτός ο μύθος περί «παθητικής συναίνεσης» στη δικτατορία.
1.Αρχικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο πολιτικός και κοινωνικός χρόνος της δικτατορίας (μία επταετία) είναι εξαιρετικά μικρός έως απειροελάχιστος ιστορικά χρόνος. Το γεγονός αυτό έχει τη σημασία του, αφού η δικτατορία, η οποία πράγματι ως «πολιτικό κόμμα» επεδίωκε πολιτική νομιμοποίηση, δεν πρόλαβε να φτιάξει τάξεις-στηρίγματα, όπως επίσης δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη συγκρότηση ενός «καθαρού» πολιτικού και διοικητικού προσωπικού. Εχει μεγάλη επομένως διαφοροποίηση από την φρανκική, π.χ., δικτατορία, η οποία κατάφερε στον άπλετο χρόνο που διέθετε να αλλάξει ριζικά τις δομές της χώρας. Ναι, πράγματι στο χρόνο της επταετίας θα δούμε τις απαρχές συγκρότησης μιας νέας μικροαστικής τάξης, με την οποία όμως δεν πρόλαβε να «κτίσει» ισχυρούς δεσμούς πολιτικής εκπροσώπησης, γιατί δεν πρόλαβε να «μοιράσει πλεονάσματα» από την ανάπτυξη που δημιουργούσε. Τα στρώματα αυτής της τάξης θα διαδραματίσουν πρωτεύοντα ρόλο στη μεταπολίτευση, εκπροσωπούμενα όμως από άλλα πολιτικά υποκείμενα, αριστερής και αντιϊμπεριαλιστικής μάλιστα κατεύθυνσης.

Το χρονικό της δικτατοριας...

1. Παντελή Βούλγαρη:

Περί πολιτικής σταθερότητας...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Αν σε μια χώρα οι νόμοι «κοιμούνται» ή «ξυπνούν» κυριολεκτικώς επειδή κάθε φορά «έτσι γουστάρει» ο πρωθυπουργός και η κατ' εικόνα και ομοίωσή του ακροδεξιά δράκα που τον περιτριγυρίζει, τότε πράγματι αυτή η χώρα έχει κυβερνητική σταθερότητα;
Αν σε μια χώρα ο θεμελιώδης Συντακτικός της Νόμος έχει γίνει κουρελόχαρτο στα χέρια στρεβλωμένων θεσμών και θεσμίσεων, όπως επίσης και ξέφραγο αμπέλι όπου αλωνίζουν παραθεσμικοί, εξωθεσμικοί και απολύτως ανέλεγκτοι παράγοντες, τότε όντως πιστεύουμε ότι αυτή η χώρα έχει κυβερνητική και κατ' επέκταση πολιτική σταθερότητα; Αν σε μια χώρα η δικαστική εξουσία δρα με τρόπο ευεπίφορο προς τα κελεύσματα της εκτελεστικής εξουσίας, με αποτελέσματα δύστροπα για την ουσιαστική λειτουργία του πολιτεύματος, τότε αυτή η χώρα είναι πρόθυμη για λειτουργικό κράτος δικαίου που αποτελεί την απόλυτη προϋπόθεση πολιτικής σταθερότητας; Αν σε μια χώρα ο κάθε ναζί μέλος εγκληματικής οργάνωσης συναγελάζεται -σε καθεστώς «κρυπτείας» εις βάρος ανθρώπινων πλασμάτων- με ανώτατο εξ απορρήτων σύμβουλο και υπόρρητο alter ego του πρωθυπουργού, τότε αυτή η χώρα διαθέτει πολιτική σταθερότητα που τόσο δοξάζεται ως περίπου μεταφυσική επιθυμία της πλειονότητας των Ελλήνων πολιτών σε διάφορες πρετεντέρειες (και άλλες) «παραγγελιές» δημοσκοπήσεων;
Αυτή την πολιτική σταθερότητα εννοούν οι Έλληνες πολίτες; Τη σταθερότητα που επιτρέπει, ας πούμε, στον πρόεδρο της Βουλής και ανώτατο πολιτειακό παράγοντα να μαγκίζει εις βάρος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, περιποιώντας στον εαυτό του μια βαριά αυθορμησιακή γενναιότητα, την ίδια στιγμή που διαρκώς ξεχνάει αυτή την ίδια γενναιότητα στις τσέπες του φαρδυκάβαλου παντελονιού του, όταν χωρίς τσιμουδιά εισάγει μια ψήφιση πολυνομοσχεδίου με διαδικασίες κοινοβουλευτικού δευτερολέπτου συζήτησης τη στιγμή που θα χρειάζονταν «αιώνες» συζητήσεων και αντιπαρατιθέμενων απόψεων.

Το «τέλος του μνημονίου» και άλλα παραμύθια...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την ελευθεροτυπια...

«Με τα 600 ευρώ που έχω πάνω μου να πληρώσεις το ΤΕΒΕ. Το ενοίκιο το πλήρωσα χθες. Κόρη μου, συγγνώμη, δεν άντεχα άλλο την ταλαιπωρία για ένα πιάτο φαΐ με αίμα. Να σπουδάσεις την κόρη μας και να μην την αφήσεις ποτέ μόνη». (Από το γράμμα που άφησε πενηντατετράχρονη που επιχείρησε να αυτοκτονήσει πηδώντας από τα τείχη του Ηρακλείου Κρήτης στις 13 Μαρτίου).

Η άτυχη γυναίκα είχε στην τσέπη της εκατό ευρώ παραπάνω από όσα θα μοιραστούν, «με εντολή Σαμαρά», σε ενστόλους και «αναξιοπαθούντες». Οσο είναι αλήθεια ότι και ένα ευρώ να πάρεις όταν δεν έχεις τίποτα έχει σημασία, άλλο τόσο αλήθεια είναι ότι τα χρήματα αυτά δίνονται με τον πιο ανήθικο και πολιτικάντικο τρόπο, στο πλαίσιο της γνωστής παράδοσης ρουσφετιών και πατρωνίας του παλαιοκομματισμού. Οχι μόνο γιατί συγχρονίζονται με τις εκλογές, όσο γιατί σκοπό έχουν να ενισχύσουν ένα διπλό ψέμα: αφ' ενός την προσπάθεια αναβίωσης του success story, αφ' ετέρου το νέο παραμύθι, ότι τάχα η εποχή των μνημονίων τελειώνει.

Το πρώτο ψέμα έχει απέναντί του την αμείλικτη, ζοφερή πραγματικότητα που συμπυκνώνει η προμετωπίδα. Τις αυτοκτονίες, τη μαζική φυγή των καλύτερων νέων μυαλών στο εξωτερικό, την απόγνωση των ανέργων που μαζικά πλέον περιέρχονται στη μακροχρόνια, μη ανατρέψιμη ανεργία. Για αυτό και δεν έχει ελπίδα να πείσει, γι' αυτό δεν έχει μέλλον το νεοφιλελεύθερο πείραμα στον τόπο μας. Αυτά που απαιτούνται για την καπιταλιστική αναδιάρθρωση και τη μετάβαση στη νέου τύπου κοινωνία χωρίς κανένα κοινωνικό δικαίωμα είναι τόσο αιματηρά και αβάστακτα για το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού, ώστε να είναι αδύνατο να εφαρμοστούν στην πράξη. Ετσι έγινε η Ελλάδα ο αδύναμος κρίκος της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης.
Το θνησιγενές πλεόνασμα αποτελεί κλασικό παράδειγμα δημιουργικής λογιστικής, στο πλαίσιο της οποίας εκατομμύρια χρεών πέρασαν απ' ευθείας στο δημόσιο χρέος χωρίς να συνυπολογισθούν στο έλλειμμα, ενώ τα τεράστια ελλείμματα των ασφαλιστικών οργανισμών (που υπερβαίνουν τα τρία δισεκατομμύρια ευρώ) μεταμορφώθηκαν, με μαγικό τρόπο, σε «λευκή» από «μαύρη τρύπα». Σε κάθε περίπτωση, το αριθμητικό «επίτευγμα» του πλεονάσματος δεν οφείλεται στην αύξηση των εσόδων από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, που αποτελεί το βασικό λόγο διόγκωσης των ελλειμμάτων, αλλά αποκλειστικά στις περικοπές μισθών, συντάξεων και τη διάλυση των υποδομών του κοινωνικού κράτους.

25η Μαρτίου 1967...

Τhe Τhree Μooges...

Με δόξα και τιμή πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου στο κέντρο της Αθήνας, παρουσία 3.000 αστυνομικών και μερικών δεκάδων τουριστών που είχαν την ευκαιρία, μαζί με την Ελλάδα, να πάρουν μια μικρή γεύση κι από Βόρεια Κορέα.

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν νωρίς το πρωί με αποκλεισμό του κέντρου από 352 κλούβες σε ακτίνα 18 χιλιομέτρων γύρω από τη Βουλή, γεγονός που δε δημιούργησε κανένα απολύτως πρόβλημα, αφού η κυκλοφορία συνεχίστηκε κανονικά με ανεμόπτερα που απογειώνονταν κάθε 5 λεπτά από τις ταράτσες των πολυκατοικιών και πήγαιναν τον κόσμο στις δουλειές του.

Αι εν υπαίθρω συναθροίσεις δύναται να απαγορευθούν...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...
Η μεγαλύτερη ήττα είναι να συνηθίζεις το αδιανόητο, να το βλέπεις μπροστά σου και να σου μοιάζει αυτονόητο ή έστω ανεκτό. Μέσα σε ενάμιση χρόνο το αδιανόητο έχει συμβεί τρεις φορές, τρεις φορές απαγορεύθηκαν οι διαδηλώσεις και οι συναθροίσεις, με εντολή της αστυνομίας. Και τις τρεις φορές η απαγόρευση έγινε σε επισκέψεις ηγετών της Γερμανίας, της Μέρκελ, του Σόιμπλε, του Γκάουκ, έτσι για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία περί τους ποιος κάνει τα κουμάντα.
Να βολτάρει ο ηγεμόνας στην πόλη και οι υπήκοοι να είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους ή να κουνάνε σημαιάκια στους δρόμους, ως φολκλορικό ντεκόρ. Την επόμενη φορά θα μας ντύσουν τσολιαδάκια.
Η δημοκρατία του Σαμαρά και του Βενιζέλου απαγορεύει τις διαδηλώσεις και τις συναθροίσεις, χρησιμοποιώντας το νομικό οπλοστάσιο της χούντας του Παπαδόπουλου, αυτής που κάποιοι βουλευτές της Ν.Δ. αποκαλούν ακόμη και σήμερα επανάσταση. Τον Απρίλιο του 1969, «ο πρόεδρος της κυβέρνησης Γεώργιος Παπαδόπουλος ανήγγειλε ότι τρία ακόμα άρθρα του Συντάγματος ετέθησαν από χθες σε εφαρμογή». Μεταξύ αυτών, ήταν και το άρθρο 18, το οποίο ορίζει τα εξής:
«1) Οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα όπως συνέρχονται ησύχως και αόπλως, ως ο νόμος ορίζει.
2)Το κράτος δύναται να λαμβάνει μέτρα προστασίας των δημοσίων συναθροίσεων, οι οποίες πρέπει να γνωστοποιούνται δεόντως 48 ώρες πριν την πραγματοποίησή τους. Αι εν υπαίθρω συναθροίσεις δύναται να απαγορευθούν, αν εκ τούτων επίκειται κίνδυνος διά τη δημόσια τάξιν και ασφάλειαν".
«Αι εν υπαίθρω συναθροίσεις δύναται να απαγορευθούν, αν εκ τούτων επίκειται κίνδυνος διά τη δημόσια τάξιν και ασφάλειαν».

Η Ιστορία σαν ομοιοτυπία...

Ουδεν Σχολιον...

  Λένε ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα.
     Εκτός απ' την δική μας περίπτωση που ξανάρχεται σαν φωτοτυπία, παλιάς μεν τεχνολογίας του 1967, αλλά φωτοτυπία!
     Ή σαν εκείνο το κουίζ με τις δύο φωτογραφίες που έλεγε ''βρείτε τα σημεία που διαφέρουν''!

     Και τότε λοιπόν όπως και τώρα, υπήρχε η πλήρης καπηλεία του θρησκευτικού συναισθήματος των πολιτών.
     Από το ''Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών'', στο ''με την βοήθεια της Παναγιάς θα ξεπεράσουμε τα προβλήματα''...μιά ανάσα δρόμος.
     Επίσης από την θλιβερή κιτσαρία των εορτών στο Καλλιμάρμαρο για την ''Πολεμική αρετή των Ελλήνων'', στο εξίσου θλιβερό σόου του ''πρωθυπουργού'' με πλήρη κουστωδία και με κανάλια, φλας και κάμερες να μετατρέπει το Άγιον Όρος σε τηλεοπτικό πλατό, για να απαγγείλλει το ''Πάτερ Ημών''...δρόμος χωρίς ανάσα!

Ίσως να είμαστε η τελευταία ελεύθερη γενιά...

Laternative...

Λένε συνήθως πως οι καιροί πέρασαν και δε θα ξαναζήσουμε μαύρες στιγμές του παρελθόντος. Διαβάζαμε αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν σε δικτατορίες και νιώθαμε σίγουροι πως δε θα βιώσουμε ποτέ ανάλογες καταστάσεις. 

Κατά μία έννοια είχαμε ένα δίκιο. Οι δικτατορίες δε θα επανέλθουν ξανά με τον ίδιο τρόπο. Δε θα δούμε πάλι τανκς στους δρόμους, ούτε βλάχους με στρατιωτικές στολές να δίνουν εντολές αλλά ούτε και παπάδες να χειροτονούν τον κάθε δικτάτορα, όπως έχουμε δει σε ντοκουμέντα. Ο κόσμος τα γνωρίζει πλέον αυτά. Όχι πως θα αντιδρούσε ηρωικά σε μία ενδεχόμενη κατάλυση της δημοκρατίας. 

Το φιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα (του οποίου οι συνέπειες είναι ακόμα εμφανείς στην Λατινική Αμερική) γνωρίζει πως οι ακραίες εναλλαγές μίας κοινωνίας μπορεί να οδηγήσουν σε εύκολη κατάρρευση του οποιουδήποτε καθεστώτος. Οι βίαιες εναλλαγές φέρνουν και βίαιες αντιδράσεις. Δυστυχώς όμως μαζί με την αφύπνιση ενός μέρους της κοινωνίας, το κατεστημένο προχωράει αρκετά βήματα μπροστά καταφέρνοντας έτσι να αφοπλίσει πιο εύκολα τον κάθε λαό. 

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ζούμε ένα πείραμα καταστολής που εφαρμόζεται σ' ένα υποτιθέμενο δημοκρατικό καθεστώς.

Δημοκρατία ζόμπι...

Swell...

 

Με αφορμή τη δημοσίευση νόμου που έχει ήδη δημοσιευθεί στο Φύλλο της Κυβέρνησης, η δικαιοσύνη επιστρατεύει άρθρα από το στρατιωτικό ποινικό κώδικα, ο οποίος δεν ισχύει σε καιρό ειρήνης, αλλά μόνον όταν έχει κηρυχθεί στρατιωτικός νόμος, για να ασκήσει δίωξη κατά της δημοσιογράφου Πόπης Χριστοδουλίδου. Το "έγκλημα" που έκανε ήταν η δημοσίευση του νόμου στο blog της. 

Το ένα κακούργημα, ανάμεσα στα πλημμελήματα για τα οποία κατηγορείται, είναι η μετάδοση στρατιωτικών πληροφοριών εν καιρώ πολέμου και προβλέπει ποινή κάθειρξης. Ο συγκεκριμένος νόμος είναι του Μ. Βαρβιτσιώτη και επιτρέπει την χρησιμοποίηση των Μονάδων Υποβρυχίων Αποστολών του ΛΣ, σε στόχους εντός αστικού περιβάλλοντος. Σύμφωνα δε με καταγγελία των ίδιων των ΜΥΑ, μια ομάδα τους απασχολείται με τη φύλαξη των φυλακών Κορυδαλλού.

Χούντα is in the air...

τρύπιο ευρώ....

Υποτίθεται πως λόγω Αγίου Βαλεντίνου "love is in the air". Ενδεχομένως. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως ο αέρας τής αγάπης έχει μολυνθεί από διοξείδια χουντικού άνθρακα, οι εκδηλώσεις των οποίων είναι ολοφάνερες.

Έκτακτο Διάταγμα...

tkant...

Με αφορμή την πρόσφατη απερισκεψία της δημοσιογράφου κυρίας Πόπη Χριστοδουλίδου να δημοσιεύσει στο διαδίκτυο το δημοσιευμένο Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) που αφορούσε τη φύλαξη “στόχων” όπως οι μεγαλοκαρχαρίες από τις ειδικές δυνάμεις του λιμενικού που έχουν εμπειρία σε τέτοιες περιπτώσεις, η κυβέρνηση εξέδωσε διάταγμα σύμφωνα με το οποίο απαγορεύεται η δημοσίευση οποιουδήποτε ΦΕΚ και κάθε άλλου νόμου μέχρι νεοτέρας.

Το Blog έχει στα χέρια του το αδημοσίευτο Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβέρνησης και το δημοσιεύουμε για πρώτη φορά με κίνδυνο της ζωής μας.

Το συγκεκριμένο φύλλο δεν πρόκειται να δει ποτέ το φως της δημοσιότητας αφού υπόκειται στις διατάξεις που το ίδιο ορίζει. Εσείς όμως έχετε την ευκαιρία να δείτε με τα μάτια σας το απόκρυφο, αδημοσίευτο και ανεξήγητο έγγραφο που συντάχθηκε σε βασιλική γραφή Β΄ με εντολή Σαμαρά.

Όσοι είστε κάποιας ηλικίας και δεν μπορείτε να διαβάσετε με ευκολία τι ακριβώς λέει το κείμενο και φέρνετε δικαιολογίες του τύπου “δεν έχει αρκετό φως” ή κατεβάζετε την οθόνη του υπολογιστή στο ύψος των γεννητικών οργάνων, έχετε δύο λύσεις. Είτε κατεβάζετε το αριστερό σας χέρι ακολουθώντας το κορδονάκι που κρέμεται στο λαιμό σας και πιάνοντας τα γυαλιά, τα φέρνετε στα μάτια σας, είτε πατάτε επάνω στο κείμενο και σας το κάνει σε μέγεθος σήματος κυκλοφορίας STOP, αυτόματα (κουφάλα τεχνολογία τα πάντα εν σοφία εποίησες).

Μπρρ!

του Λεανδρου Πολενακη, απο την Αυγη...

Μακριά, σε μια άλλη χώρα, έγιναν όλα όσα θα σας πω. Μου τα διηγήθηκε ο παλιός μου φίλος από τη Νότια Αμερική, Πέδρο Αλδεβαράν.

Νεαρός ακόμη τότε, φοιτητής έβγαινε από το Εθνικό Θέατρο της πατρίδας του, όπου είχε παρακολουθήσει μια παράσταση. Ήταν έναν μόλις χρόνο μετά την πτώση της φρικτής δικτατορίας. Ανέβαινε τον δρόμο προς την κεντρική πλατεία για να πάρει το μετρό, να γυρίσει σπίτι του, όταν τους είδε. Είχαν περίπου την ηλικία του, ήταν κοντοκουρεμένοι, φορούσαν ομοιόμορφα σταχτόχρωμα γυαλιστερά κοστούμια που έμοιαζαν φτιαγμένα από φτηνή φόδρα, ίσως υπόλοιπο μιας αποθήκης αμερικανικού στρατιωτικού ρουχισμού. Το βλέμμα τους ήταν απλανές και στέκονταν παραταγμένοι, ακίνητοι, σε απόσταση πέντε μέτρων ο ένας από τον άλλον, στις δύο πλευρές του δρόμου. Κάποια στιγμή, σαν να τους είχε δοθεί ένα σύνθημα, ξεκίνησαν όλοι μαζί, χωρίς αιτία, να βρίζουν και να προκαλούν τον κόσμο που έβγαινε από το θέατρο και κατευθυνόταν στην πλατεία, με ακατανόμαστες εκφράσεις, όπως: «έλα π... να σε γ...» ή «θα σου ξεσκίσω τη γυναίκα ρε μ...» και άλλα παρόμοια.

Κάποιοι περαστικοί επιχείρησαν να διαμαρτυρηθούν. Οι πιο πάνω, τότε, βγάζοντας και επιδεικνύοντας αστυνομικές ταυτότητες, αρχίσανε να συλλαμβάνουν για «αντίσταση» και να «τσουβαλιάζουν» σε αυτοκίνητα με συμβατικές πινακίδες όλους τους διαμαρτυρόμενους! Ο κόσμος είχε μείνει άναυδος, ενώ το απίστευτο επεισόδιο δεν πέρασε διόλου στις ειδήσεις και στον Τύπο. Επαναλαμβάνω, προς άρση κάθε παρεξήγησης, ότι όλα αυτά έγιναν μακριά από εμάς, σε μια άλλη, εξωτική χώρα...

Ἡ δήλωση τοῦ Σεφέρη κατὰ τῆς δικτατορίας....

Με αφορμη την επετειο της βραβευσης του Σεφερη...
«Πάει καιρὸς ποὺ πῆρα τὴν ἀπόφαση νὰ κρατηθῶ ἔξω ἀπὸ τὰ πολιτικὰ τοῦ τόπου. Προσπάθησα ἄλλοτε νὰ τὸ ἐξηγήσω. Αὐτὸ δὲ σημαίνει διόλου πὼς μοῦ εἶναι ἀδιάφορη ἡ πολιτικὴ ζωή μας. Ἔτσι, ἀπὸ τὰ χρόνια ἐκεῖνα, ὡς τώρα τελευταῖα, ἔπαψα κατὰ κανόνα νὰ ἀγγίζω τέτοια θέματα· ἐξάλλου τὰ ὅσα δημοσίεψα ὡς τὶς ἀρχὲς τοῦ 1967 καὶ ἡ κατοπινὴ στάση μου - δὲν ἔχω δημοσιέψει τίποτα στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τότε ποὺ φιμώθηκε ἡ ἐλευθερία - ἔδειχναν, μοῦ φαίνεται, ἀρκετὰ καθαρὰ τὴ σκέψη μου.
Μολαταῦτα, μῆνες τώρα, αἰσθάνομαι μέσα μου καὶ γύρω μου, ὁλοένα πιὸ ἐπιτακτικά, τὸ χρέος νὰ πῶ ἕνα λόγο γιὰ τὴ σημερινὴ κατάστασή μας. Μὲ ὅλη τὴ δυνατὴ συντομία, νὰ τί θὰ ἔλεγα:
Κλείνουν δυὸ χρόνια ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ ἕνα καθεστὼς ὁλωσδιόλου ἀντίθετο μὲ τὰ ἰδεώδη γιὰ τὰ ὁποῖα πολέμησε ὁ κόσμος μας καὶ τόσο περίλαμπρα ὁ λαός μας στὸν τελευταῖο παγκόσμιο πόλεμο. Εἶναι μία κατάσταση ὑποχρεωτικῆς νάρκης, ὅπου ὅσες πνευματικὲς ἀξίες κατορθώσαμε νὰ κρατήσουμε ζωντανές, μὲ πόνους καὶ μὲ κόπους, πᾶνε κι αὐτὲς νὰ καταποντιστοῦν μέσα στὰ ἑλώδη στεκούμενα νερά. Δὲ θὰ μοῦ ἦταν δύσκολο νὰ καταλάβω πῶς τέτοιες ζημιὲς δὲ λογαριάζουν πάρα πολὺ γιὰ ὁρισμένους ἀνθρώπους.
Δυστυχῶς δὲν πρόκειται μόνον γι᾿ αὐτὸ τὸν κίνδυνο. Ὅλοι πιὰ τὸ διδάχτηκαν καὶ τὸ ξέρουν πὼς στὶς δικτατορικὲς καταστάσεις ἡ ἀρχὴ μπορεῖ νὰ μοιάζει εὔκολη, ὅμως ἡ τραγωδία περιμένει ἀναπότρεπτη στὸ τέλος. Τὸ δράμα αὐτοῦ τοῦ τέλους μᾶς βασανίζει, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅπως στοὺς παμπάλαιους χοροὺς τοῦ Αἰσχύλου. Ὅσο μένει ἡ ἀνωμαλία, τόσο προχωρεῖ τὸ κακό.
Εἶμαι ἕνας ἄνθρωπος χωρὶς κανένα ἀπολύτως πολιτικὸ δεσμὸ καί, μπορῶ νὰ τὸ πῶ, μιλῶ χωρὶς φόβο καὶ χωρὶς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τὸν γκρεμὸ ὅπου μᾶς ὁδηγεῖ ἡ καταπίεση ποὺ κάλυψε τὸν τόπο. Αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία πρέπει νὰ σταματήσει. Εἶναι ἐθνικὴ ἐπιταγή.
Τώρα ξαναγυρίζω στὴ σιωπή μου. Παρακαλῶ τὸ Θεὸ νὰ μὴ μὲ φέρει ἄλλη φορὰ σὲ παρόμοια ἀνάγκη νὰ ξαναμιλήσω».

το κειμενο ειναι παρμενο απο εδω...

Επιστροφή στο 1973;

απο την Αυγη...

Οι σκηνές χθες στο κέντρο της Αθήνας ανακαλούν μνήμες 1973. Ουδέποτε μετά τη Μεταπολίτευση υπήρξε εισβολή ΜΑΤ και κατοχή του χώρου των Προπυλαίων. Ουδέποτε εδώ και 40 χρόνια έγιναν συλλήψεις στο πανεπιστημιακό άσυλο. Ουδέποτε αστυνομικοί, και μάλιστα πάνοπλοι, σχημάτισαν διπλή φάλαγγα εκατέρωθεν των διαδηλωτών ως εάν αυτοί να επρόκειτο για αιχμαλώτους πολέμου. Ανάλογες σκηνές υπήρξαν μόνο σε στιγμές όπως η βίαιη εκκένωση της Νομικής το '73 και του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Όλα αυτά συνέβησαν κατά τη συγκέντρωση 16άρηδων στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η εξέγερση των νέων του 2008 υπήρξε το προανάκρουσμα της κοινωνικής ενεργοποίησης εν όψει της οικονομικής κρίσης. Η νεολαία λειτουργεί πάντοτε ως "μετεωρολογικός σταθμός", ευαίσθητος δέκτης των συντελούμενων κοινωνικών ανατροπών. Η σημερινή νεολαία είναι η πρώτη μετά τον πόλεμο που ζει το μέλλον της ως εφιάλτη. Με 60% ανεργία, με ολοένα και περισσότερα παιδιά να εγκαταλείπουν το σχολείο, με την οικογένειά τους σε κατάσταση απόγνωσης, με τους δασκάλους τους απαξιωνόμενους από την εξουσία. Σε όλα αυτά προστίθεται το βλοσυρό, αυταρχικό και τελικά ολοκληρωτικό πρόσωπο μιας εξουσίας που έχει αναγάγει τη βία -συμβολική και υλική- ως μοναδική μέθοδο φρονηματισμού, δηλαδή αυταρχισμού.
Η χθεσινή εισβολή των αστυνομικών στα Προπύλαια συμπληρώνει την εικόνα των ημερών, όπου ο πρύτανης -και, κατ' επέκταση, το πανεπιστήμιο στο σύνολό του- σύρεται στα δικαστήρια και το Πειθαρχικό, επειδή προασπίζεται την κατά το δυνατόν πιο εύρυθμη και δημοκρατική λειτουργία του ιδρύματος, την αποκατάσταση των υπό απόλυση διοικητικών υπαλλήλων.
Και πάλι, στη δίνη της κοινωνικής και πολιτικής αντιπαράθεσης, το πανεπιστήμιο και η νεολαία συγκροτούν τους κοινωνικούς-δημόσιους χώρους αντιπαράθεσης δύο προοπτικών για την εξέλιξη της κοινωνίας: Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία ή Μνημόνιο;

Η χούντα των δανείων...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μιλάμε για το απάνθρωπο δικτατορικό καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών και για τα στυγερά εγκλήματά της, αλλά λέμε ελάχιστα για το χρέος που φόρτωσε στις πλάτες μας και τη διόγκωση των κρατικών δαπανών. Το χρέος, από 32 δισεκατομμύρια δραχμές που ήταν το 1966, έφτασε το 1974 στο 114 δισ. Και για την ίδια περίοδο οι κρατικές δαπάνες από 38 έφτασαν στα 129 δισ. Η χούντα δεν πρωτοτύπησε. Παγκοσμίως οι δικτατορίες της περιόδου 1965-1985 υπερχρεώθηκαν για να δανειστούν ή για να ενισχύσουν και να εκσυγχρονίσουν τον κατασταλτικό τους μηχανισμό ή για να τα τσεπώσουν οι ίδιοι οι δικτάτορες, όπως στην περίπτωση του Μάρκο στις Φιλιππίνες ή του Μομπούτου στο Κονγκό και ακόμα του Πινοσέτ. Η προσωπική τους περιουσία ισοδυναμούσε με το εξωτερικό χρέος.

Η Παγκόσμια Τράπεζα, που ξεκίνησε σαν εργαλείο του ΟΗΕ για να βοηθήσει τις αποδεκατισμένες πρώην αποικίες, πέρασε στα χέρια των πιο πλούσιων χωρών και με το σύστημα του δανεισμού, έκαναν τις πρώην αποικίες πάλι αποικίες. Τριάντα χώρες που αντιπροσωπεύουν το 16% του παγκόσμιου πληθυσμού διαθέτουν το 59% των ψήφων στην Παγκόσμια Τράπεζα και οι υπόλοιπες 157 χώρες που έχουν το 84% των πολιτών του πλανήτη, έχουν μόνο το 41% των ψήφων. Στην ουσία είναι μια μηχανή για να κάνει το 1% των κατοίκων της Γης ακόμα πιο πλούσιους και το υπόλοιπο 99% να βυθίζεται σε όλο και μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση. Εφτά δισεκατομμύρια άνθρωποι παράγουν τα 9/10 του παγκόσμιου ΑΕΠ και το υπόλοιπο 1/10 είναι η περιουσία περίπου δύο χιλιάδων ανθρώπων. Αν αυτοί οι άνθρωποι πωλούσαν μόνο τα γιοτ τους θα εξαλειφόταν η πείνα σε παγκόσμιο επίπεδο για 8 μήνες.

Σήμερα υπάρχουν 127 χώρες χρεωμένες ώς τα μπούνια και μόνο 36 έχουν πλεόνασμα. Αν υπήρχαν κυβερνήσεις που να ενδιαφέρονταν για το καλό του τόπου τους και όχι για τις τσέπες των τοκογλύφων, θα έπρεπε να διαγράψουν μονομερώς το χρέος. Αυτό ισχύει απολύτως για τα χρέη που δημιούργησαν οι δικτατορίες. Για ποιο λόγο να πληρώνουμε τα χρέη της χούντας των συνταγματαρχών; Επειδή εκτέλεσαν, βασάνισαν, φυλάκισαν και εξόρισαν; Αποδοχή του χρέους των Απριλιανών σημαίνει άμεση αναγνώριση του καθεστώτος. Και όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά κάποια άλλη εποχή. Η Κούβα αρνήθηκε να πληρώσει το χρέος της στην Ισπανία όταν έπαψε να είναι αποικία της. Το ίδιο έπραξαν και οι Μπολσεβίκοι, το 1918, και δεν αναγνώρισαν το τσαρικό χρέος. Και όταν η Πολωνία έγινε ανεξάρτητη, διέγραψε το χρέος της. Και όταν έπεσε η δικτατορία του Τινόκο στην Κόστα Ρίκα, δεν πλήρωσε φράγκο στους πιστωτές της, στον Καναδά, και μάλιστα με διαιτησία των ΗΠΑ.

Ολα αυτά οδήγησαν τον σοφό καθηγητή Αλεξάντερ Σακ, έναν από τους θεμελιωτές του Διεθνούς Δικαίου, να γράψει ήδη από το 1927: «Εάν ένα δεσποτικό καθεστώς συνάψει ένα δάνειο, όχι για τις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά για να ισχυροποιήσει την τυραννία του, τότε αυτό το χρέος είναι απεχθές. Και αυτό το χρέος δεν είναι υποχρεωτικό για ένα έθνος». Με άλλα λόγια, ένα εξωτερικό δάνειο που δίνεται για την ανάπτυξη ενός έθνους, δηλαδή για παιδεία, υγεία, δημόσια έργα, κράτος πρόνοιας κ.λπ., είναι επενδύσεις κερδοφόρες και μπορούν να πληρώσουν ένα τίμιο δάνειο. Αλλά γι’ αυτό χρειάζεται ένα εθνικό κράτος και όχι κυβερνήσεις τραπεζιτών και διεθνών τοκογλύφων, που επενδύουν στην κομπίνα και τη ρεμούλα. Και αυτό το χρέος είναι ανέντιμο και δεν το πληρώνουμε.

Δεν είναι τυχαίο πως δύο νομπελίστες οικονομολόγοι, ο Πολ Κρούγκμαν και ο Τζόζεφ Στίγκλιτς, πιστεύουν πως η Ε.Ε. είναι κλινικά νεκρή, αγνοεί τους νόμους της οικονομίας και έχει μπει σε μια αυτοκτονική φάση, σύμφωνα με τα λεγόμενα της Σούζαν Ζορζ. Οι Βρετανοί αποικιοκράτες εκπαίδευαν στα καλύτερα πανεπιστήμιά τους τις ελίτ από κάθε αποικία και τους έκαναν κυβερνήτες, με το επιχείρημα πως η ανάπτυξη της μητρόπολης θα σημαίνει και ανάπτυξη της αποικίας. Οι αντίστοιχοι απόφοιτοι του σημερινού Χάρβαρντ είναι συνάδελφοι των υπαλλήλων της τρόικας και αρκούνται στον μισθό τους. Είναι αυτό που λέμε (λέτε) πετυχημένη καριέρα, βουτηγμένη στο αίμα των πολλών.

Τόσες εξεταστικές επιτροπές έχουν γίνει στη Βουλή. Θα βρεθεί κανείς να προτείνει μια επιτροπή για το χρέος; Εσένα το λέω, πεθερά, για να το ακούσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ή κάποιoς άλλος. Περιττό να δηλώσω πως είμαι ανεξίθρησκος.

perkor29@gmail.com

Περί λογοκρισίας ή η πλάτη της Ειρήνης Παππά...

Της Άννας Χατζησοφιά, απο το Red NoteBook...

Εγώ μανίτσα μου ήξερα ότι λογοκρισία ασκούν οι εξουσίες. Ίσως να μου εντυπώθηκε αυτή η μπαρούφα επειδή ήμουν άδολη παιδίσκη όταν ο πατέρας μου σχολίαζε, διαβάζοντας εφημερίδα, έναν από τους ιδιοφυείς λόγους του Παπαδόπουλου:

Ως χειρουργοί είμεθα υποχρεωμένοι να εξουδετερώσωμε τους τιναγμούς και τους κραδασμούς που κάμνετε – οι δημοσιογράφοι- εις το χειρουργικό μας κρεβάτι, ως απαιτούντες να εκφράσετε ελευθέρως τας αντιλήψεις σας. Εν πάση περιπτώσει έχετε υποχρέωσιν να δεχθήτε την σοβαρότητα της εγχειρήσεως και να μας βοηθήσετε!
Στις 5 Μαΐου-όχι Μάη, όχι το συντακτικό των συνοδοιπόρων αγάπη μου- του 1967, σε πρες κόμφερανς εκτοξεύτηκε αυτή η ρουκέτα, η οποία σε απλά ελληνικά σήμαινε: Ή βγάλτε τον σκασμό, και κάντε μόκο, ή ελάτε με το μέρος μας.

Δεν θυμάμαι σε ποια εφημερίδα το διάβασε αυτό το πατέρας μου, αλλά προφανώς σε κάποια από εκείνες που δεν τινάζονταν και ιδιαιτέρως στο χειρουργικό τραπέζι της Εθνοσωτηρίου. Διότι, εκείνες που θα απαιτούσαν να εκφράσουν ελευθέρως τας αντιλήψεις των, είχαν ήδη σφραγιστεί και οι ρεπόρτερ τους βρίσκονταν ξαπλωμένοι σε άλλα κρεβάτια και «χειρουργούντο» χωρίς αναισθητικό.