Free wi - fi. (Με) Εντολή Σαμαρά...

της Μαριας Μπαλαφα, απο το Red NoteBook...

«Ήρθανε ο Γκούγκλης και ο Νόκιας να ενισχύσουν το ρόστερ της ομάδας», δήλωσε ο αντιπρόεδρος του Εδεσσαϊκού από το προπονητικό κέντρο του Μαξίμου, ανακοινώνοντας τους δύο «ξένους» που θα πάρει η ομάδα τη μεταγραφική περίοδο του Δεκεμβρίου. Στην σκληρή ερώτηση του αθλητικού συντάκτη Πρετεντέρη για τις κακές επιδόσεις στο πρωτάθλημα και την χάλια πορεία στο τσάμπιονς λιγκ η απάντησή του ήταν αμείλικτη: «ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει». Προανήγγειλε μάλιστα και την έκδοση ειδικού περιοδικού με τον τίτλο «Τσίπρας και όραμα» όπου θα αναφέρεται αναλυτικά σε όλες τις παραμέτρους του προγράμματος.
Αμετακίνητοι στις θέσεις τους μένουν Στουρνάρας και Βενιζέλος. Για τον Γιάννη τον τερματοφύλακα, ο Αντώνης απάντησε πως μπορεί να μην τον θέλουν οι συμπαίκτες του, αλλά τον θέλουν οι αντίπαλοι (του βάζουν γκολ από τα αποδυτήρια). Για τον Βαγγέλη ήταν ξεκάθαρος: θα μείνει στην ομάδα όσες κάρτες και να φάει, ακόμα και αν τον αποβάλλουν από το πρωτάθλημα για αντικανονικό μαρκάρισμα στα υποβρύχια.

Τρέχουν από το πρωϊ στου Μαξίμου να βιδώσουν την καρέκλα, τόσες σβούρες έφερε, θα καθίσει κανάς άνθρωπος και θα πέσει. Το συνεργείο καθαρισμού ανακάλυψε σφηνωμένο κάτω από το γραφείο τον Μουρούτη. Έτσι εξηγείται, που ο Αντώνης Σαμαράς κοιτούσε συνέχεια κάτω. Του έκανε τον υποβολέα και του τραβούσε το μπατζάκι, γιατί ανά δύο λεπτά έπρεπε να λέει τις λέξεις «άκρο», «τρομοκρατία», «ΣΥΡΙΖΑ», «Τσίπρας», με αυτή ακριβώς τη σειρά για να μην μπερδεύεται ούτε ο ίδιος, ούτε οι τηλεθεατές. «Υou are a donkey Mr. Bush» θα μπορούσε κανείς να θυμηθεί από τη συνέντευξη του Αντώνη Σαμαρά. Το επικοινωνιακό του επιτελείο έχει ξεπατικώσει όλη τη δημόσια λειτουργία του προέδρου Μπους στο δίπτυχο «θρησκεία - τρομοκρατία».

Ο λίβελος του Mega, ο πιο μεγάλος έπαινος για τον ΣΥΡΙΖΑ...

Γιάννης Αλμπάνης...

Γράφω εν θερμώ. Μόλις έχω δει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Mega, το οποίο αφιέρωσε κανένα δεκάλεπτο σε έναν πραγματικό λίβελο εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Ύβρεις, συκοφαντίες, απειλές και πολλά πολλά ψέματα εκτοξεύτηκαν εναντίον της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ούτε λίγο ούτε πολύ ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορήθηκε ότι απειλεί την ελευθερία του τύπου καθώς και ότι θέλει να φιμώσει τους δημοσιογράφους του μεγάλου καναλιού που πάντοτε παρουσιάζουν τις ειδήσεις με αντικειμενικότητα και παρρησία.
Κανονικά, θα ήταν ασυνήθιστη μια τέτοια επίθεση, που δεν κρατάει ούτε τα προσχήματα, από ένα μέσο ενημέρωσης εναντίον ενός μεγάλου πολιτικού κόμματος. Κάτι τέτοιο όμως δεν αποτελεί έκπληξη στην Ελλάδα του Μνημονίου, όπου τα μέσα ενημέρωσης και ο αστικός πολιτικός κόσμος επιστρατεύουν εναντίον της Αριστεράς όλο το αραχνιασμένο ιδεολογικό οπλοστάσιο του μετεμφυλιοπολεμικού αντικομμουνισμού. Ούτε αποτελεί βέβαια έκπληξη το ότι το Mega δεν απαντάει τίποτα για την ταμπακιέρα των καταγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ. Καμία απάντηση για το  αν μεγαλομέταχος του καναλιού συμπεριλαμβάνεται στη λίστα Λαγκάρντ,  για το πώς πήρε ο σταθμός το κολοσσιαίο δάνειο των 98 εκατομμυρίων το οποίο μάλιστα «μειώθηκε» κατά … 88 εκατομμύρια μια μέρα μετά την επίσημη ανακοίνωσή του στο ΧΑΑ, για το αν συμβαδίζει με τις αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας η έκδοση δικαστικού πορίσματος από τον απολύτως αρμόδιο Γιάννη Πρετεντέρη. Κανείς δεν εκπλήσσεται, γιατί στα ΜΜΕ της μνημονιακής Ελλάδας οι κραυγές και η τρομοκρατία έχουν υποκαταστήσει πλήρως τα επιχειρήματα και την ορθολογική πολιτική συζήτηση.
Ωστόσο, αυτή τη φορά κάτι έχει αλλάξει σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Προς στιγμή, νόμισα ότι ήταν προσωπική μου αίσθηση. Βλέποντας όμως τις αντιδράσεις πολλών αριστερών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συνειδητοποίησα ότι επρόκειτο περί κοινού αισθήματος. Δεν τους φοβόμαστε πλέον. Δεν παρακολουθούμε πια τα δελτία ειδήσεων με την αγωνία «μη μας σκίσουν».  Έχει γίνει συνείδηση στον κόσμο της Αριστεράς ότι τα ΜΜΕ είναι φερέφωνα του Μνημονίου, των πλουσίων, της διαπλοκής και της διαφθοράς· ότι έχουν κεντρικό ρόλο στην επίθεση που δέχονται «οι από κάτω» της Ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία χρόνια· ότι αποτελούν τον κεντρικό πυλώνα του συστήματος εξουσίας της χώρας· και ότι, πράγμα που είναι μάλλον το σπουδαιότερο, ο μόνος τρόπος που έχει η Αριστερά για να μην την ξεσκίζουν κάθε βράδυ στις 8:00, είναι να λέει αυτά που θέλουν να ακούσουν «οι από πάνω»: «το Μνημόνιο είναι η μόνη λύση, οι μισθοί πρέπει να μειωθούν για να ανακτηθεί η ανταγωνιστικότητα, η Υγεία και η Παιδεία κοστίζουν πολύ,  οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι μετανάστες φταίνε για όλα, η Villa Amalias ήταν άντρο τρομοκρατών…»  Για τον κόσμο της Αριστεράς, ο λίβελος του Mega αποτελεί τον πιο μεγάλο έπαινο.
Δεν φοβηθήκαμε λοιπόν. Και όχι μόνο δεν φοβηθήκαμε, αλλά αυτή τη φορά αισθανθήκαμε υπερήφανοι για τον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί επιτέθηκε με θάρρος στη διαπλοκή, γιατί κατονόμασε το Mega και το Μπομπολέικο και δεν μίλησε γενικώς, γιατί δεν τα «μάζεψε» όταν η διαπλοκή αμόλυσε τα σκυλιά του πολέμου, γιατί στην υπόθεση της λίστας δεν περιόρισε τις ευθύνες στον έτσι κι αλλιώς αποδιομπαίο τράγο Παπακωνσταντίνου, γιατί κατέδειξε ότι η φοροδιαφυγή δεν οφείλεται στην αβελτηρία των ελεγκτικών μηχανισμών, αλλά αποτελεί πολιτικά οργανωμένο σύστημα προστασίας των πλουσίων. Αισθανθήκαμε υπερήφανοι γιατί αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που θέλουμε. Ένας ΣΥΡΙΖΑ που συγκρούεται και δεν τα στρογγυλεύει, που λέει τους κλέφτες κλέφτες όσα ψηλά και αν βρίσκονται, που έχει τη βούληση να βάλει επιτέλους χέρι στον μονίμως αφορολόγητο πλούτο, που δείχνει ότι θέλει πραγματικά να αλλάξει τα πράγματα και όχι… να προσαρμοστεί ηπίως.
Από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν ζητάει κανείς επίγειους παραδείσους. Να δώσει τη μάχη θέλουμε. Με ειλικρίνεια κι εντιμότητα. Αν υποκύψει, θα τον παρασύρει στην κατάρρευσή του το πολιτικό σύστημα. Αν πολεμήσει μέχρι τέλους, ίσως να μην καταφέρει εντέλει να ανοίξει δρόμο στην ελπίδα, εντούτοις, θα είχε τεράστια συνεισφορά στο να κερδίσει ο λαός μας τη χαμένη αξιοπρέπεια του.
Γιάννης Αλμπάνης

Megaλέμποροι...

Πιτσιρικος...

Διαβάζω στο Unfollow που κυκλοφορεί πως «τη διετία της κρίσης και του µνηµονίου η οικογένεια (ατοµικό εισόδηµα και εταιρεία) Πρετεντέρη δήλωσε κάτι παραπάνω από 700.000 ευρώ, ο Μανώλης Καψής 250.000 ευρώ, ο Νίκος Στραβελάκης 430.000 ευρώ, ο Παύλος Τσίµας 410.000 ευρώ και η Όλγα Τρέµη 480.000 ευρώ». Το Unfollow επισημαίνει πως «Το τηλεοπτικό κανάλι στο οποίο εργάζονται οφείλει εκατοντάδες εκατοµµύρια ευρώ σε τραπεζικά δάνεια. Και οι τράπεζες, τις οποίες ετοιµαζόµαστε να αναχρηµατοδοτήσουµε τη στιγµή που η λιτότητα µας σφίγγει ολοένα και περισσότερο, εξακολουθούν να χορηγούν δάνεια στο MEGA».
Με τέτοια συμβόλαια, δεν πρέπει να κάνει σε κανέναν εντύπωση το πόσο υστερικά στήριξαν το Μνημόνιο οι τηλεδημοσιογράφοι του Mega, πόσο λυσσαλέα επιτίθενται σε όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες, και πόσο πολύ επιθυμούν να πάνε οι μισθοί (των υπόλοιπων πολιτών) στα 200 ευρώ.
Και φυσικά, τα συμβόλαιά τους ήταν ακόμα μεγαλύτερα, όταν στήριζαν τις προηγούμενες κυβερνήσεις που οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία.
Βέβαια, εγώ εξακολουθώ να έχω μια απορία. Ο καλός αριστερός δημοσιογράφος Παύλος Τσίμας μου είχε γράψει πέρσι «πώς γίνεται, μετά από 35 χρόνια εργασίας, κάποια από αυτά καλοπληρωμένης, να έχω στον τραπεζικό μου λογαριασμό ίσα-ίσα το ισόποσο των τριών επόμενων δόσεων του στεγαστικού μας δανείου, ούτε μια μετοχή, ούτε έναν off shore λογαριασμό».
Έλα ντε, πώς γίνεται; Πες μας επιτέλους. Μήπως τα μοιράζεις στους φτωχούς;
(Συνεχίστε να τους κοιτάτε, είναι ωραίοι. Και η παρουσία τους ακόμα στα κανάλια -όπως και η ύπαρξη των χρεοκοπημένων καναλιών των νταβατζήδων που συνεχίζουν να νέμονται τις δημόσιες συχνότητες χωρίς καν άδεια- αποδεικνύουν πως οι Έλληνες είναι για τα μπάζα.)

Ιδιωτικοποιήστε το Mega!...

Γιώργος Ανανδρανιστάκης απο την Αυγη...

Ευτυχώς που χάρη στον Βενιζέλο και τον Κουβέλη γλιτώσαμε τις απολύσεις στο Δημόσιο, γιατί αλλιώς κινδυνεύαμε να χάσουμε αίφνης από τα μάτια μας τους τηλεαστέρες του Mega, του Αntenna, του Alpha, του "Σκάι". Ο κίνδυνος βέβαια δεν έχει παρέλθει εντελώς, διότι, αν ισχύσει το μέτρο της υποχρεωτικής συνταξιοδότησης όσων δημοσίων υπαλλήλων βρίσκονται πέριξ των 60, οι απώλειες θα είναι και πάλι μεγάλες, εκτός αν το λίφτινγκ έχει φτάσει μέχρι την αστυνομική ταυτότητα.
Μα τι παραδοξολογίες είναι αυτές; Είναι δημόσιοι υπάλληλοι οι μεγαλοδημοσιογράφοι των ιδιωτικών καναλιών; Αν δημόσιος υπάλληλος είναι αυτός που μισθοδοτείται από το Δημόσιο για να φέρει εις πέρας τις υποθέσεις του κράτους, τότε τα ιδιωτικά κανάλια είναι σφηκοφωλιές δημοσίων υπαλλήλων.
Αν πλήρωναν τα 400 εκατ. ευρώ που απαιτούνται για να πάρουν νόμιμες άδειες, αν δεν απολάμβαναν συνεχώς χαριστικές ρυθμίσεις των εκατομμυρίων που χρωστούν στις εφορίες και τα ταμεία, αν δεν έπαιρναν αφειδώς κρατική διαφήμιση εις βάρος άλλων ΜΜΕ, αν οι μεγαλοεργολάβοι τους δεν φούσκωναν τις τιμές των δημοσίων έργων και οι πετρελαιάδες τους τις τιμές των καυσίμων, αν οι εφοπλιστές τους δεν είχαν 58 φοροαπαλλαγές, αν δηλαδή τα κανάλια λειτουργούσαν ως αυτοδύναμες ιδιωτικές επιχειρήσεις, τότε οι εκλεκτοί συνάδελφοι των πρωινών και των βραδινών εκπομπών θα πληρωνόντουσαν του Αγίου Αναπαραγωγικού Μυός ανήμερα.
Όσο για τις υποθέσεις του κράτους, ουδείς τις διεκπεραιώνει με τη ζέση που το κάνουν τα κανάλια και οι αστέρες τους. Διότι η μεγαλύτερη υπόθεση του κράτους είναι να κρατάει τους υπηκόους του σε ήπια καταστολή κι εν προκειμένω η δράση των συναδέλφων είναι ισχυρότερη και από τη δράση του Lexotanil. Άσε που προσφάτως, στις 17 Ιουνίου, οι κρατικοδίαιτοι του δελτίου των 8 έσωσαν το κράτος, ενδεχομένως και το παρακράτος, από του χάρου τα δόντια εμποδίζοντας την επέλαση των βαρβάρων.
Είναι χρυσοπληρωμένοι οιονεί δημόσιοι υπάλληλοι, εργάζονται σε πολυεπιχορηγούμενους οιονεί δημόσιους οργανισμούς και κάθε βράδυ ζητούν, ως άτεγκτοι στρατοδίκες του Εμφυλίου, την απόλυση των δημόσιων υπαλλήλων και το κλείσιμο των δημόσιων οργανισμών. Εμείς στο χωριό μου, τη Χαϊδελβέργη, κάτι τέτοιους τους λέμε ξετσίπωτους και, πιστέψτε με, αυτός είναι ο ηπιότερος από τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούμε.