Free wi - fi. (Με) Εντολή Σαμαρά...

της Μαριας Μπαλαφα, απο το Red NoteBook...

«Ήρθανε ο Γκούγκλης και ο Νόκιας να ενισχύσουν το ρόστερ της ομάδας», δήλωσε ο αντιπρόεδρος του Εδεσσαϊκού από το προπονητικό κέντρο του Μαξίμου, ανακοινώνοντας τους δύο «ξένους» που θα πάρει η ομάδα τη μεταγραφική περίοδο του Δεκεμβρίου. Στην σκληρή ερώτηση του αθλητικού συντάκτη Πρετεντέρη για τις κακές επιδόσεις στο πρωτάθλημα και την χάλια πορεία στο τσάμπιονς λιγκ η απάντησή του ήταν αμείλικτη: «ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει». Προανήγγειλε μάλιστα και την έκδοση ειδικού περιοδικού με τον τίτλο «Τσίπρας και όραμα» όπου θα αναφέρεται αναλυτικά σε όλες τις παραμέτρους του προγράμματος.
Αμετακίνητοι στις θέσεις τους μένουν Στουρνάρας και Βενιζέλος. Για τον Γιάννη τον τερματοφύλακα, ο Αντώνης απάντησε πως μπορεί να μην τον θέλουν οι συμπαίκτες του, αλλά τον θέλουν οι αντίπαλοι (του βάζουν γκολ από τα αποδυτήρια). Για τον Βαγγέλη ήταν ξεκάθαρος: θα μείνει στην ομάδα όσες κάρτες και να φάει, ακόμα και αν τον αποβάλλουν από το πρωτάθλημα για αντικανονικό μαρκάρισμα στα υποβρύχια.

Τρέχουν από το πρωϊ στου Μαξίμου να βιδώσουν την καρέκλα, τόσες σβούρες έφερε, θα καθίσει κανάς άνθρωπος και θα πέσει. Το συνεργείο καθαρισμού ανακάλυψε σφηνωμένο κάτω από το γραφείο τον Μουρούτη. Έτσι εξηγείται, που ο Αντώνης Σαμαράς κοιτούσε συνέχεια κάτω. Του έκανε τον υποβολέα και του τραβούσε το μπατζάκι, γιατί ανά δύο λεπτά έπρεπε να λέει τις λέξεις «άκρο», «τρομοκρατία», «ΣΥΡΙΖΑ», «Τσίπρας», με αυτή ακριβώς τη σειρά για να μην μπερδεύεται ούτε ο ίδιος, ούτε οι τηλεθεατές. «Υou are a donkey Mr. Bush» θα μπορούσε κανείς να θυμηθεί από τη συνέντευξη του Αντώνη Σαμαρά. Το επικοινωνιακό του επιτελείο έχει ξεπατικώσει όλη τη δημόσια λειτουργία του προέδρου Μπους στο δίπτυχο «θρησκεία - τρομοκρατία».

Α.Σ phone home...

Της Μαρίας Μπαλάφα, απο το Red NoteBook...

Ας όψεται που δεν ζει ο Ροβεσπιέρος και πέσαν στην ανάγκη του Τσίπρα οι ευρωπαίοι εξτρεμιστές. Κάποια στιγμή οι επιστήμονες πρέπει να πούνε την αλήθεια για τον υδροφόρο ορίζοντα στη Συγγρού. Κάποια επιστημονική εξήγηση πρέπει να υπάρχει, εκτός κι αν ο Σπήλμπεργκ κάνει κάστινγκ για το ρημέηκ του Ε.Τ. Η επικοινωνιακή γραμμή της Ν.Δ. κινείται μεταξύ των πρωτοσέλιδων της "Ελεύθερης Ώρας" και των μεταμεσονύκτιων τηλεπωλήσεων του Λιακόπουλου.
Συναγωνίζονται δε τα στελεχά στην... κλιμάκωση. Ξεκίνησε ο Παπαμιμίκος για τους "τροτσκιστές - εξτρεμιστές" για να συνεχίσει η Άννα - Μισέλ με "τα υπολείμματα του σταλινισμού". Θα τους ευγνωμονεί η ιστορία, που στο πρόσωπο του Τσίπρα ένωσαν τις κομμουνιστικές διεθνείς. Αλλά στο βαφτιστήρι του τέως πρέπει να πούμε ένα μυστικό: εμείς μέχρι και το Μάαστριχτ στηρίξαμε κι εσύ μας λες "υπολείμματα του σταλινισμού"; Γελάνε και τα μουστάκια του πατερούλη. Μέχρι στιγμής δεν έχει παρέμβει ο Μουρούτης. Είπε στον Καψή "άστο πάνω μου, θα εκκενώσω το ραδιομέγαρο" και τρέχει για μια ακόμα φορά με μεγάλη επιτυχία το #aktinovolia_ert. Μέχρι και ο ιπτάμενος δίσκος των ψαράδων του Σάο Πάολο προσγειώθηκε.

Πάει να σκάσει από το κακό του ο Σαμαράς, που ο Τσίπρας θα είναι ο πρώτος έλληνας πολιτικός υποψήφιος για το ανώτατο αξίωμα της Ε.Ε. Αφήνει εντολή στο Σίμο να κάνει με τη σειρά του μια δήλωση, πως ο Τσίπρας θα κάνει την Ε.Ε. Βόρεια Κορέα, αναβάλει και τη συνέντευξη στον Πρετεντέρη και παίρνει το πρώτο αεροπλάνο για να ξεσκάσει.

Λαθροϋποψήφιος στο πούλμαν Συγγρού - Ενικός...

Της Μαρίας Μπαλάφα, απο το Red NoteBook...

Από τα χαράματα είχε στηθεί έξω από το studio του Χατζηνικολάου ο Μουρούτης για να πάρει τα νούμερα των «απλών πολιτών», που θα έκαναν ερωτήσεις στον Τσίπρα. Ξεροστάλιαζε στην πόρτα. Κάποιοι τον πέρασαν για άνεργο σε ουρά του ΟΑΕΔ ή για συνταξιούχο έξω από τον ΕΟΠΥΥ. Το απόγευμα πια ξεκίνησε το πούλμαν από τη Συγγρού με τους «απλούς πολίτες».
Κάτι ΔΑΠίτες του Παπαμιμίκου ήταν στο Γκάζι κι έτσι έκαναν μια παράκαμψη. Εκεί πήραν κι έναν της ΔΡΑΣΗ (μην πληρώνει μόνος τους ταξί). Ο Μουρούτης κάθισε στη θέση του ξεναγού και με το μικρόφωνο ξεκίνησαν να προβάρουν ερωτήσεις. Πρώτος στη συζήτηση εμφανίστηκε ένας ανεξάρτητος συνδικαλιστής της ΔΑΚΕ στον ΟΤΕ (κανονικός, όχι σαν τα λαμόγια, που τσιμπάει ο Άδωνις), που έλεγε η «άλλη εταιρεία», γιατί δεν μπορούσε να πει τη λέξη ΙΝΤΡΑΚΟΜ. Μετά εμφανίστηκε ένας 34χρονος με τρία παιδιά - ζωή νά ΄χουνε - νοικοκυραίος. Μετά ένας απόστρατος με κομπολόι και άλλες ωραίες φυσιογνωμίες της γνήσιας λαϊκής δεξιάς, που όλοι είχαν γνώση οικονομικών επιπέδου Στουρνάρα.

Στο πούλμαν όμως είχε μπει κι ένας... λαθραίος. Ο Γραμματέας του ΕΒΕΑ Νίκος Σοφιανός. Σπουδές, επιχειρηματίας, ένα βιογραφικό πέντε σελίδες. Βέβαια το βιογραφικό του ως επιχειρηματίας - απλός πολίτης δεν έγραφε, ότι ήταν και λαθροϋποψήφιος. Τον είχαν «κόψει» στη ΝΔ το 2012, αλλά ο άνθρωπος από τον καημό του δεν είχε ξεκρεμάσει τις αφίσες. Ένα κάρο λεφτά τις είχε πληρώσει. Τόσο ακριβές, που έπεσε έξω οικονομικά κι αναγκάστηκε να κλείσει μία από τις επιχειρήσεις του στην Χαλκίδα τη ΣΕΛΜΑΝ, που έφτιαχνε πατώματα, και 174 έμειναν στον δρόμο (αλλά «φταίνε οι μετανάστες»).

To μέσο είναι το μήνυμα (;)

Της Μαρίας Μπαλάφα, απο το Red NoteBook...

Το 1936 ο Ριζοσπάστης δημοσίευε στην πρώτη σελίδα του τη συγκλονιστική φωτογραφία του αυτοκινητιστή Τάσου Τούση, δολοφονημένου στη Θεσσαλονίκη
στη διάρκεια των κινητοποιήσεων των καπνεργατών. Η σορός του, πάνω σε μια πόρτα που την τοποθέτησαν οι σύντροφοί του για να την περιφέρουν σαν επιτάφιο, με τη μάνα που θρηνεί πάνω από το άψυχο σώμα του γιου της. Η απεικόνιση της αλήθειας τόσο σκληρή, που είναι ιστορική. Ο Γιάννης Ρίτσος για να μη χαθεί αυτή η συγκλονιστική εικόνα τη μετέτρεψε σε αυτό, που ο ίδιος ήξερε να κάνει καλά. Μια αντίστοιχη συγκλονιστική, το Σεπτέμβρη του 2013, θα έπρεπε  να  είχε δημοσιευθεί, πάλι, στον Ριζοσπάστη και την Αυγή.

Το μέσο είναι το μήνυμα; Είναι τουλάχιστον αφελές, αν όχι υποκριτικό, να ξεσηκωνόμαστε εναντίον του Πρώτου Θέματος για τη συγκεκριμένη φωτογραφία. Είχαμε τη δυνατότητα πολλές Κυριακές πριν. Το Πρώτο Θέμα είναι ένα κανονικότατο κίτρινο ταμπλόιντ και ως τέτοιο είναι πρώτο σε κυκλοφορία (όχι, δεν το αγοράζουν για τα κουπόνια). Δουλειά του είναι να πλασάρει με τον πιο χοντροκομμένο τρόπο τον συρμό, να φτιάχνει τον συρμό. Και μέσα σ΄ αυτή την υποχρέωση πούλησε με τη σέσουλα και τον φασισμό.

Ραντεβού με τον σύντροφο Φρ.

της Μαριας Μπαλαφα, απο το Red NoteBook...

Τον σύντροφο Φρ. τον γνώριζε πολλά χρόνια. Τον έβλεπε σε συνεδριάσεις, σε διαδικασίες, να περπατά σε διαδρόμους. Απροσδιόριστης ηλικίας (άλλοτε μεγαλύτερος-άλλοτε μικρότερος), γοητευτικός με τη γοητεία της σοφίας. Όσες φορές προσπάθησε να τον πλησιάσει και να του μιλήσει, πάντα κάτι σημαντικό συνέβαινε, δεν είχε χρόνο.

Και τα χρόνια περνούσαν, ο σύντροφος Φρ. είχε πάντα σημαντικές διαδικασίες. Και σπουδαία αποστολή. Τη συνεννόηση. Την ισορροπία στον άξονα του ζενίθ με το ναδίρ. Ο σύντροφος Φρ. δεν ήταν ποτέ μόνος. Είχε πάντα κόσμο γύρω του, δεν μιλούσαν ποτέ δυνατά, μόνο έκαναν νεύματα και άφηναν σημειώματα. Το βρήκε· ο μόνος τρόπος για να μιλήσει με το σύντροφο Φρ. ήταν να του αφήσει ένα σημείωμα.

Όμως οι εξελίξεις έτρεχαν πιο γρήγορα από το νερό και κατάλαβε, πως δεν έχει χρόνο για σημειώματα. Απόκτησε η καθημερινότητα ασυνέχειες και μη κανονικότητα, που ο σύντροφος Φρ. δεν καταλάβαινε ή καταλάβαινε αργά. Δυσανασχετούσε με την υποστήριξη μιας απεργίας πείνας 300 εργατών. Φοβόταν, πως θα διαταραχθεί η ισορροπία. Δεν το χωρούσε ο νους του, πώς γίνεται να μετέχεις κάπου χωρίς να δηλώνεις, να φωνάζεις την παρουσία σου. Έψαχνε να βρει υπογραφή και σφραγίδα, γιατί το «όλοι/ες» δεν σήμαινε τίποτα.

«Ο σύντροφος Φρ. είναι αγοραφοβικός» σκέφτηκε και επανήλθε η ιδέα, ότι πρέπει να του αφήσει εκείνο το σημείωμα, που εξηγεί. Πάλι όμως η μη κανονικότητα άλλαξε την ατζέντα.

Έφτασε το βράδυ της 6ης Μαϊου και τα πρόσωπα όλων μαρτύρησαν, ότι οι ασυνέχειες, οι μη κανονικότητες, οι σχάσεις και οι ρωγμές στον χρόνο προσφέρουν στιγμές απόλυτης ευτυχίας και τεράστιας δύναμης. Κι όμως λίγο μετά το καλοκαίρι ο σύντροφος Φρ. μ΄ ένα σχεδόν φοβισμένο βλέμμα αναρωτήθηκε «μα ποιοι είναι όλοι αυτοί;». Η ιδέα του σημειώματος είχε πια εγκαταλειφθεί οριστικά, έπρεπε πλέον να τον συναντήσει, να του μιλήσει, να του συστήσει τους «ποιοι είναι όλοι αυτοί».

Συνάντησε το σύντροφο Φρ. τυχαία. Ξεκίνησε να περπατά δίπλα του και να μονολογεί «Το μέλλον δεν μπορεί να περιμένει, πότε θα δέσουμε τα κορδόνια μας στη σέντρα. Ή προχωράμε γρήγορα ή μένουμε πίσω».

Ο σύντροφος Φρ. κοντοστάθηκε και ξεκίνησε μια φράση με «αλλά». Χάθηκε, αδυνατούσε να τον παρακολουθήσει, μόνο έβλεπε ένα στόμα ν΄ ανοιγοκλείνει και έναν προτεταμένο δείκτη. Ο σύντροφος Φρ. ήταν φανερό ότι έχει χάσει την ισορροπία στον άξονα του ζενίθ και του ναδίρ. Ο συνομιλητής του όμως δεν πτοήθηκε. Όσο εκείνος του μιλούσε για την αναγκαιότητα των επεξεργασιών, του ολοκληρωμένου σχεδίου, τη σώνει και καλά απάντηση στο ερώτημα «ευρώ ή δραχμή», του απαντούσε για το όραμα, για την ελπίδα. «Ο κόσμος ξέρει πολύ καλά, ότι η ζωή του δεν πρόκειται να γίνει καλύτερη από τη μια στιγμή στην άλλη. Θέλει όμως μια ιδέα ζωντανή, μια νέα-καινούρια έννοια, που θα τον συγκινεί, θα τον κινητοποιεί, που θα την πάρει στην πλάτη του για να περάσει απέναντι. Και θέλει εκείνους με το ηθικό πλεονέκτημα» του είπε και συνέχισε πιο αποφασιστικά «Είμαστε η αφετηρία. Η αφετηρία της πορείας για τη μεγάλη ανατροπή. Κι αυτό θέλει πίστη και πάθος» είχε πια αρχίσει να μιλά δυνατά. «Είμαστε το καινούριο. Φτιάχνουμε την Αριστερά του 21ου αιώνα για τον κόσμο ολόκληρο. Έχουμε μπροστά μας μια μεγάλη συνέχεια μ΄ όλους αυτούς, που θα φέρει ο χρόνος κι εμείς δεν θα υπάρχουμε για να γνωρίσουμε».

Ο σύντροφος Φρ. μιλούσε ξανά (με άλλη φωνή) για επεξεργασίες, για σχέδια, για κυβερνησιμότητα. Ο συνομιλητής του φώναζε «Η ανατροπή δεν θά ΄ρθει με μας ατάραχους και στην ίδια διάταξη με χθες. Ας ανατρέψουμε τις συνήθειές μας. Να φτιάξουμε καινούρια εργαλεία, τα παλιά έχουν στομώσει. Να φορέσουμε καινούρια ρούχα, τα παλιά μυρίζουν ναφθαλίνη».

Τότε ο σύντροφος Φρ. εξερράγη «Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά. Δεν μπορεί να ακούγονται σ΄ ένα κόμμα αριστερών, ριζοσπαστών και κομμουνιστών». Κι εκείνη την στιγμή πέρασε μπροστά του όλος ο Χομπσμπάουμ και η «επινόηση της παράδοσης». «Ο σύντροφος Φρ. είναι πολιτικός λαογράφος, θέλει να σώσει το παρελθόν, όταν και το παρελθόν το ίδιο παραδέχεται, ότι έχει ηττηθεί», σκέφτηκε ο συνομιλητής του.

Ο σύντροφος Φρ. αρνούνταν να καταλάβει, ότι δεν συναρπάζει, άρα και δεν εντάσσει κανέναν και καμία η γραμμική εξέλιξη: μέλος-νομαρχιακή επιτροπή-αντιπρόσωποι- συνέδριο-Κ.Ε.-γραμματεία.

Ο σύντροφος Φρ. αρνούνταν να καταλάβει, ότι από το ξέσπασμα της κρίσης, όπου στον παγκόσμιο χάρτη υπάρχουν κοινωνικές αναφλέξεις -παρά τις διαφορετικότητες και τις αφορμές- το αίτημα είναι ένα και κοινό, Δημοκρατία. Η Δημοκρατία ως το λαϊκό παναίτημα, που περικλείει-εμπεριέχει όλα τα αιτήματα.

«Η Δημοκρατία είναι απόλυτη έννοια. Δεν διαχωρίζεται ποσοτικά σε λίγη και πολλή. Όλοι αυτοί, που βρίσκονται σε μια κίνηση τρία χρόνια τώρα θέλουν να πάρουν πίσω τις ζωές τους, να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους» του μιλά πιο ήρεμα τώρα μετά την προηγούμενη ένταση «Τα μοντέλα εκπροσώπησης κι όχι αντιπροσώπευσης απέτυχαν, κατέρρευσαν, έγιναν ανυπόληπτα. Αυτή την καινούρια πρόταση πρέπει να καταθέσεις για να νικήσεις. Αν θες όμως μια ανοιχτή κοινωνία, πρέπει να θες κι ένα ανοιχτό κόμμα. Για να συγχρονίσεις το κοινωνικό με το πολιτικό».

Το βασικό αντεπιχείρημα του σύντροφου Φρ ήταν, ότι χρειάζεται χρόνος και αναβολή. Πάλι δεν ήθελε να κατανοήσει, ότι σε συνθήκες ακραίας κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης το ερώτημα, που ο ίδιος ο λαός βάζει είναι βαθιά διλημματικό και η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από το «τώρα».

Έχει πάρει θάρρος πια, δοκιμάζει τα όρια και τις αντοχές της πρότασής του «Πώς θα σου φαινόταν αν φτιάχναμε ένα κόμμα, που το κυρίαρχο όργανό του θα ήταν οι Συνελεύσεις των Μελών; Οι Συνελεύσεις των Μελών, που με ταυτόχρονη και καθολική ψηφοφορία θα εκλέγει αδιαμεσολάβητα όλα -μα όλα- τα όργανα; Που τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής θα εκλέγονται μόνο σε περιφερειακό επίπεδο; Που το Σώμα της Κεντρικής Επιτροπής θα έχει ως αρμοδιότητα να μεταφέρει, να συζητά τα θέματα των Οργανώσεων Μελών; Που θα καταρτίζει απλά το πρόγραμμα δράσης του επόμενου διαστήματος; Μια ολιγομελή Πολιτική Γραμματεία επιφορτισμένη με τη διαχείριση της επικαιρότητας; Πώς θα σου φαινόταν ένα κόμμα με συγκεκριμένο -απαράβατο- όριο θητειών για τη συμμετοχή σε όλα τα όργανα και τις πολιτικές ιδιότητες; Ένα κόμμα με ανακλητότητα και δημόσιο απολογισμό; Με συνέδρια ορόσημα της ιδεολογικής-πολιτικής ζύμωσης και πάλης; Με πλειοψηφίες και μειοψηφίες; Με δικαιώματα στις μειοψηφίες; Αλλά και με δικαιώματα στις πλειοψηφίες;

Αλλά ξέχασα, επισείεται ο κίνδυνος της διολίσθησης σε αρχηγικό κόμμα -ενώ όλοι ξέρουν ότι δεν είναι υπαρκτός ο κίνδυνος- μόνο και μόνο για να μείνουν όλα τα ίδια, οι τάσεις, οι αρχηγοί των τάσεων, οι φρικτές ισορροπίες του τρόμου μεταξύ των τάσεων και οι αμετροεπείς φιλοδοξίες μακριά από τα ίδια τα μέλη, μακριά και από το λαό».

Τον σύντροφο Φρ. τον γνώριζε πολλά χρόνια. Τον έβλεπε σε διαδικασίες, σε συνεδριάσεις, να περπατά σε διαδρόμους. Απροσδιόριστης ηλικίας (άλλοτε μεγαλύτερος-άλλοτε μικρότερος), γοητευτικός με το φωτοστέφανο (το έχουν όλοι οι illuminati).

Του άφησε μετά από τόσα χρόνια ένα σημείωμα «Η Δημοκρατία είναι ισχυρή, ουσιαστική και αποτελεσματική μόνο όταν την αντέχεις. Το καινούριο εισβάλλει από παντού. Θέλουμε να ζήσουμε με λαχτάρα το παρόν και με ανυπομονησία το μέλλον».

Μια συντομότερη εκδοχή του κειμένου δημοσιεύθυηκε στην Αυγή

Βουνό ή θάλασσα;

Της Μαρίας Μπαλάφα, απο το Red NoteBook...

Παρακολουθώντας τον τρόπο που παρουσιάζονται οι δημοσκοπήσεις μετά τις κυπριακές εξελίξεις δεν θέλει και πολύ να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι δημοσιογράφοι–αναλυτές–μνημονιακοί εκπρόσωποι θα έστελναν τον Ιονέσκο με τα έργα του παραμάσχαλα να αυτοπυρποληθεί στο Σύνταγμα.

ΚΙ όλη αυτή η πρεμούρα να μας πουν  ότι, πλέον, γίναμε «ευρωσκεπτικιστές», γιατί καταρρέει δημοσκοπικά η πίστη στο ευρώ... Δεν χρειάζεται να βλέπεις Μπόργκεν για να καταλάβεις τι θέλουν.  Πάντα αρκεί το κρυόκωλο γέλιο του Πρετεντέρη.

Μα σαφώς πέρα από το δικαιολογημένο φόβο του κόσμου (του ίδιου κόσμου που θεωρεί ότι πρέπει να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι ή ότι οι μετανάστες θα πρέπει να απελαθούν) επί της ουσίας ρίχνουν τον προβολέα πάνω στο ΣΥΡΙΖΑ. Για μια ακόμη φορά θέλουν να τον κλείσουν να παίξει μπάλα στο συγκεκριμένο κόρνερ, για να κερδίσει χρόνο, να παίξει στις καθυστερήσεις ο αστισμός.

Και είναι πολύ άδικο για το ΣΥΡΙΖΑ να μπει σε μια περίοδο εσωτερικού –ανούσιου – διαλόγου, αντί να δουλεύει μαζί με το λαό για την ανατροπή της τρικομματικής κυβέρνησης και των πολιτικών της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Είναι πραγματικά άδικο με όλη αυτή τη διαδρομή να εμπλακεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια συζήτηση για «ταμπού» και «φετίχ», στέλνοντας τον Φρόιντ στο ντιβάνι.

Προφανώς σ’ έναν πολιτικό οργανισμό ζώντων κι ουχί τεθνεώτων είναι αέναος ο εσωτερικός διάλογος, αλλά παίρνεις και το feedback της κοινωνίας, που σου λέει «σταμάτα ένα λεπτό, σε θέλω».

Λένε αυτοί, που (ξανά) ξεπούλησαν τον κυπριακό λαό, ότι δεν γίνεται να καταργηθούν τα Μνημόνια, γιατί αυτό θα οδηγήσει τη χώρα εκτός ευρώ. Λένε,  σύντροφοι και άλλα τμήματα της Αριστεράς, πως δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική διαπραγμάτευση εντός της ευρωζώνης. Αυτή η συνάντηση, η ταύτιση στο τελικό συμπέρασμα, δεν είναι κι ευχάριστη. Η κυπριακή υπόθεση και τα αποτελέσματά της αναδεικνύουν μια σειρά ζητημάτων ως κεντρικά, που σε καμιά περίπτωση δεν είναι το «ευρώ – δραχμή».

Η κεντροαριστερά μας τελείωσε, πέθανε, καπούτ. Βάρεσε μπιέλα. Η αφωνία του Ολάντ όλες τις μέρες και η δήλωσή του μετά, ότι δεν είναι ένας σοσιαλιστής πρόεδρος, αλλά πρόεδρος της Γαλλίας, λέει, απλά,  ότι απλά δεν θα πάει στο ραντεβού με όσους τον περίμεναν ως Μεσσία. Λέει όμως κι ένα τεράστιο μπράβο σ’ όσους από τα 90’s λένε ότι η σοσιαλδημοκρατία είναι ξοφλημένη πολιτικά, δεν μπόρεσε να κρατήσει καμιά γραμμή άμυνας, αλλά υποτάχθηκε προθύμως στο νεοφιλελευθερισμό. Και ήρθε η ώρα, επιτέλους, να αποκαλύψει ο Μπίστης το μυστικό στο Φώτη- κι ας σωριαστεί.

Από εδώ και πέρα στο πεδίο των συγκρούσεων θα είναι οι νεοφιλελεύθεροι (εσωτερικού και εξωτερικού) από τη μια μπάντα και οι ριζοσπαστικές δυνάμεις της Αριστεράς και του κόσμου της εργασίας από την άλλη. Έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Μάη και του Ιούνη ότι ανατροπή στην Ελλάδα είναι ταυτόχρονα και μήνυμα στην Ευρώπη. Και πόσο δίκιο είχε! Όλους αυτούς τους μήνες, από το αποτέλεσμα των εκλογών και με το ΣΥΡΙΖΑ πολύ κοντά στην ανάληψη της διακυβέρνησης, έχουν συμβεί μια σειρά γεγονότων στη γειτονιά μας, που το επιβεβαιώνουν. Από το αποτέλεσμα των εκλογών στην Ιταλία (συμφωνούμε/διαφωνούμε με το υποκείμενο), το «όχι» της κυπριακής βουλής, μέχρι τις κινητοποιήσεις σε Πορτογαλία και Ισπανία και τις πολιτικές εξελίξεις στην Σλοβενία και τη Βουλγαρία δείχνουν ότι, τελικά, το ταυτόχρονα σε πολλές χώρες είναι πιο εφικτό από το «σε μία μόνο χώρα».

Κι όπου, μέσα στην Ευρώπη, το επόμενο διάστημα, γίνει το αποφασιστικό βήμα (εμείς θέλουμε να είναι η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση) σε καμιά χώρα της Ευρώπης – του Νότου σίγουρα – το ξημέρωμα δεν θα μοιάζει με όλα τ’ άλλα.

Μάθαμε, επίσης, μετά τα τελευταία γεγονότα, ότι η βαθιά συστημική κρίση του καπιταλισμού τον οδηγεί να τρώει τα νύχια του, τις σάρκες του. Βάζει χέρι στα δικά του ιερά και όσια και παίζει αμπάριζα με τους ανταγωνισμούς στο εσωτερικό του. Είναι πασιφανές ότι με τις καταθέσεις στην Κύπρο και τον ευρύτερο σχεδιασμό για την καταστροφή του περιφερειακού τραπεζικού συστήματος στην ευρωζώνη, το χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει βγει από τον Πύργο κι αναζητά φρέσκο αίμα, ζεστά– μυρωδάτα λεφτάκια. Και γι’ αυτό όλα τ’ άλλα, περί πλυντηρίων, ηθικών κανόνων και εναρμονισμού, είναι νηπιακά ψεματάκια.

Είναι, επίσης, προδήλως εμφανές ότι αυτό που επιδιώκουν σήμερα οι ελίτ είναι η διάλυση της Ευρωζώνης ή, καλύτερα,  ο περιορισμός της. Και περιμένουν ποια χώρα θα τσιμπήσει πρώτη. Λέει ο ευρωπαίος νεοφιλελευθερισμός, που περνάει κρίση μέσης ηλικίας: «Σ’ ευχαριστώ για τα ωραία χρόνια που περάσαμε μαζί, αλλά δεν πάει άλλο. Σου έχω ετοιμάσει μια καλή επιταγή και σου εύχομαι μ’ ένα καλό παιδί».

Και τι κάνει η άλλη; Παίρνει την επιταγή και φεύγει; Η σωστή μεσόγεια, πάντως, βάζει τα χέρια στη μέση, ανοίγει και τα παράθυρα ν’ ακούει η γειτονιά και κάνει μια ωραιότατη υστερία:  Ποιος νομίζεις, ότι είσαι ρε αλήτη; Μού φαγες τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου, την περιουσία του πατέρα μου, και ζητάς να φύγω; Εδώ θα μείνω και στα πάρω όλα, κινητά – ακίνητα – playmobil.

Θέλησαν να μας πείσουν, ακόμα, ότι δεν μπλοφάρει η Ε.Ε. Βγαίνει μπλόφα στο pas a volonte, στον κούκο μονό. Φυσικά και βγαίνει, ειδικά όταν κρατάς δυο άσσους στο χέρι και υπάρχουν άλλοι δύο άσσοι στο τραπέζι. Αρκεί στην παρτίδα να μην κάθονται κάτι νυσταλέοι τύποι, σαν εκείνους των μεταμεσονύκτιων εκπομπών του Diamond Texas.

Αλλά, αδέρφια, όποιος έχει παίξει μια φορά πόκα(ή μια παρτίδα stratego, έστω) ξέρει ότι ακολουθείς όλες τις τεχνικές επεξεργασίας και στησίματος της μπλόφας, αλλά δεν τη συζητάς σε συνέδρια. Έχεις την πολιτική νομιμοποίηση και τα εργαλεία για να προχωρήσεις.

Και σπουδαιότερο πολιτικό εργαλείο για το ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει από την ίδια τη Διακήρυξη της Συνδιάσκεψης στο σύνολό της και, φυσικά, το επίμαχο σημείο του «καμιά θυσία για το ευρώ».

Οπότε τι; Τα ίδια θα λέμε;

Κι αν δεν βγει η μπλόφα; Η χαρτοπαικτική εμπειρία λέει ότι βγαίνει, γιατί ο αντίπαλος δεν ξέρει ότι κρατάς δύο άσσους στο χέρι: κίνημα και συμμαχίες.

Κίνημα σημαίνει ότι όσο μια πολιτική ηγεσία διαπραγματεύεται εξ ονόματος του λαού, ο λαός δεν περιμένει να μάθει το αποτέλεσμα από την τηλεόραση. Βρίσκεται στους δρόμους, στις πλατείες και είναι τόσο δυναμικό, που η όποια ηγεσία να μην μπορεί να επιστρέψει αν δεν καταφέρει τη νίκη.

Συμμαχίες σημαίνει μια πρόσφατη εικόνα από την κηδεία του Τσάβες: Ηγέτες όπως η Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρχνερ, ο Ραφαέλ Κορρέα, ο Έβο Μοράλες και ο Πέπε Μουχίκα όχι μόνο έδειχναν, αλλά ήταν συντετριμμένοι, γιατί έχασαν έναν ηγέτη που στήριξε με όλα τα μέσα τους λαούς των χωρών τους όταν έπρεπε να πάρουν ριζοσπαστικές (δύσκολες) αποφάσεις.

Κίνημα και συμμαχίες είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση

Βέβαια, ούτε σκληρό πόκερ έπαιξαν με την Κύπρο, ούτε μπλόφαραν. Το πολύ – πολύ να έπαιξαν σκηνές από ρομαντική κομεντί. Ο Αναστασιάδης είναι πανί από το ίδιο νεοφιλελεύθερο – μνημονιακό τόπι. Δεν ξεχνιέται ο τρόπος που εγκαλούσε τον Σαμαρά για το Μνημόνιο I. Άρα, δεν επρόκειτο να διαπραγματευτεί με κανένα, όπως το ίδιο κάνουν η τρικομματική κυβέρνηση στην Ελλάδα, αλλά και οι συντηρητικές κυβερνήσεις της Ιβηρικής.

Τι άλλο κοινό έχουν αυτές οι τέσσερις μνημονιακές κυβερνήσεις; εκφράζουν το παλιό και σάπιο πολιτικό σύστημα, βρίσκονται στην περιδίνηση μικρών και μεγάλων σκανδάλων, ευάλωτες στα ντόπια κεφάλαιά τους, που γράφουν επιπλέον σελίδες στα Μνημόνια.

Η παραίτηση Σαρρή στην Κύπρο δείχνει ότι ήταν υπουργός α λα καρτ, ένας Υπουργός Ειδικού Σκοπού, που ως κύρια αποστολή είχε να κλείσει, να καθαρίσει το θέμα «Marfin Laiki».

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει να πει πολύ περισσότερα στον κόσμο και να οργανώσει μαζί του την ανατροπή, αντί να συζητά πάνω στο διαρκές ψευτοδίλημμα «βουνό ή θάλασσα».

Άλλωστε, έχει απαντηθεί προ πολλού: Σαμοθράκη.

Θερίζοντας το Σεπτέμβριο την σπορά του Μαΐου

Της Μαρίας Μπαλάφα απο το Red NoteBook ...