του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...
Η διαχείριση της ελληνικής κρίσης
από τους Ευρωπαίους εταίρους, με τη συνενοχή ελληνικών κυβερνήσεων,
αποτελεί παγκόσμιο υπόδειγμα καταστροφής.
Ενώ η Γερμανίδα καγκελάριος κάλεσε από την αρχή το ΔΝΤ να
συμμετέχει στη «διάσωση» της χώρας, με το επιχείρημα της τεχνογνωσίας
του, εν τούτοις αποκαλύπτεται σήμερα,
έστω και αργά, αφού η καταστροφή
έχει ήδη συντελεσθεί, ότι ουδέποτε δέχθηκε τις εισηγήσεις του. Το
Βερολίνο ήθελε το ΔΝΤ σε βουβό και διακοσμητικό ρόλο, προκειμένου να
προσδώσει «κύρος» στις δικές του προαποφασισμένες επιλογές. Ομως, από τη
δική του πλευρά, από την αρχή αντιμετώπισε τη χώρα μας και τις
ομοιοπαθείς του Νότου και της περιφέρειας ως «σκουπίδια» και «πτώματα»,
με συνέπεια ότι και αυτές, ακόμη και αν δεν ήσαν, κατέληξαν έτσι, λόγω
της εξοντωτικής διαχείρισης.
Οταν το ΔΝΤ διεπίστωσε από το 2010 ότι το ελληνικό χρέος δεν
ήταν βιώσιμο και επρότεινε το δραστικό «κούρεμά» του, η ευρωπαϊκή πλευρά
απέκλεισε κάθε τέτοιο ενδεχόμενο, προβάλλοντας τη δέσμευση ότι οι
ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες θα αφαιρούσαν τα ελληνικά κρατικά ομόλογα
από την κυκλοφορία και δεν θα ζητούσαν την εξαργύρωσή τους. Αντ' αυτού,
οι κεντρικές τράπεζες όχι μόνον δεν ετήρησαν τη δέσμευσή τους, αλλά και
προέβησαν σε κερδοσκοπία εις βάρος των ελληνικών ομολόγων, ώστε η χώρα
μας να περιέλθει εξαιτίας τους σε δεινότερη από την αρχική της θέση.
Ομως, αφού σήμερα αποκαλύπτεται ότι αθετήθηκε εκ των υστέρων ο λόγος για
τον οποίο είχε τότε αποκλεισθεί το «κούρεμα», το «απευκταίο ενδεχόμενο»
νομιμοποιείται να επανέλθει και μάλιστα ακόμη πιο πιεστικά και
καταναγκαστικά για όσους συνεχίζουν να το αποκλείουν.
