Η μαγική λέξη «ανταγωνιστικότητα»...

του Βλάση Μισσού και του Μιχάλη Βεληζιώτη, απο τα Ενθεματα...

Ή οι βλαβερές συνέπειες της μείωσης των μισθών

Ανταγωνιστικότητα: μια μαγική λέξη στο όνομα της οποίας ομνύουν τόσοι και τόσοι. Μια λέξη που εκφράζει την αισθητή μείωση του εργασιακού κόστους, η οποία θα καταστήσει τα προϊόντα και τις υπηρεσίες μας φτηνότερα, και άρα ελκυστικότερα, στους αγοραστές του εξωτερικού.

Η διαρκής χρήση της από τους θιασώτες της νεοφιλελεύθερης πτέρυγας και της συνακόλουθης πολιτικής των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, υπαινίσσεται μια σειρά πολιτικών προτάσεων και διαρθρωτικών μέτρων, όπως: περικοπές μισθών/ημερομισθίων και επιδομάτων, μείωση ασφαλιστικών εισφορών, προώθηση ευέλικτων μορφών απασχόλησης, κατάργηση ή τακτική αναθεώρηση του κατώτατου μισθού κ.ά. Με τον τρόπο αυτό, διακηρύσσουν οι θιασώτες αυτής της αντίληψης, η ελληνική οικονομία, σταδιακά, θα τονώσει τις εξαγωγές της και θα βελτιώσει το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου, με αποτέλεσμα την εισροή κεφαλαίων από το εξωτερικό. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, συνεχίζει η ίδια παραδοχή-προφητεία, ο καρπός της ανάπτυξης θα βλασταίνει και η ελληνική οικονομία θα μετασχηματίζεται σε μια ατόφια δυτικοευρωπαϊκή, που δεν θα ’χει να ζηλέψει τίποτα από τις υπόλοιπες του ευρωπαϊκού Βορρά – παρά μόνον τους μισθούς και τις συντάξεις. Τα τελευταία θα τείνουν προς τα επίπεδα των εξαρτημένων οικονομιών της Βαλκανικής και άλλων συναφών και μη ενταγμένων (ακόμα) στη ζώνη του ευρώ, χωρών.

Ο σεβασμός προς τους θεσμούς στο φιλομνημονιακό λόγο...

Του Μιχάλη Βεληζιώτη, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

Ο φιλομνημονιακός λόγος και σχολιασμός έχει μια συγκεκριμένη ιστορία για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Φταίει το μεγάλο κράτος, οι δημόσιοι υπάλληλοι, τα ρουσφέτια, οι συνδικαλιστές, η Αριστερά και η ηγεμονία της. Φταίνε οι «συντεχνίες» και οι ηγεσίες τους. Στην τελική, αυτό που φταίει είναι η κουλτούρα μας, εφόσον όλα τα παραπάνω είναι προϊόντα ή αντανακλούν την κουλτούρα μας: δε σεβόμαστε τους θεσμούς, δε σεβόμαστε τίποτα.

Η λύση είναι απλή. Εφαρμόζουμε τα Μνημόνια (που ακόμα κι αν δε μας τα είχαν επιβάλλει, θα έπρεπε να τα είχαμε επιβάλλει στους εαυτούς μας) και δείχνουμε σεβασμό στους θεσμούς ώστε να λειτουργήσουν όπως πρέπει, να ξεφύγουμε από την κρίση και να εκσυγχρονιστεί η ελληνική κοινωνία. Δεν πρέπει να «προπηλακίζουμε φραστικά» το Δήμαρχο Αθηναίων και δεν πρέπει να βρίζουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή τον Πρωθυπουργό. Εκτός των άλλων, αν όλα αυτά αλλάξουν και γίνουμε πιο σωστοί πολίτες, η Χρυσή Αυγή θα σταματήσει να υπάρχει ή τουλάχιστον θα μειωθεί η δύναμή της (βλ. για παράδειγμα ένα σχετικό επιχείρημα για τη βία σε άρθρο της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ εδώ)

Υπάρχει μια μεγάλη υποκρισία σε αυτό το λόγο. Και η υποκρισία αυτή ξεκινάει από τη στιγμή που οι φιλελεύθεροι-κεντρώοι και φιλομνημονιακοί σχολιαστές δε σέβονται οι ίδιοι τους θεσμούς. Η’, μάλλον, επιδεικνύνουν έναν επιλεκτικό σεβασμό προς τους θεσμούς. Για παράδειγμα, ο Πάσχος Μανδραβέλης μας λέει πως «Ναι, και οι αστυνομικοί έχουν μάνες» και  ότι «η αστυνομία δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική χωρίς τον σεβασμό και την αποδοχή της κοινωνίας» (βλ. εδώ).

 Όταν όμως μιλάμε για το θεσμό της συλλογικής εκπροσώπησης των εργαζομένων, τις συνδικαλιστικές οργανώσεις δηλαδή, ο λόγος αλλάζει. Ο Πάσχος Μανδραβέλης, με αφορμή το τρέχον ζήτημα με την απεργία των καθηγητών, δεν είναι πλέον διαλακτικός και δε μιλάει πλέον για συνδικάτα που ναι μεν δε λειτουργούν σωστά αλλά πρέπει να τα σεβόμαστε (όπως μας λέει για το θεσμό της αστυνομίας). Τώρα γράφει για «συντεχνίες», υποννοεί έλλειψη «ήθους, φιλοπονίας και κοινωνικής προσφοράς» από την πλευρά των συνδικαλιστών εκπαιδευτικών και αποδίδει «τεράστια ευθύνη των συνδικαλιστών της εκπαίδευσης για το σημερινό μας χάλι» (βλ. εδώ).

Παρόμοια υποκρισία μπορεί κανείς να βρει σε πολλούς αρθρογράφους-σχολιαστές του φιλομνημονιακού μπλοκ. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι το εξής: ο φιλομνημονιακός τύπος ανθρώπου δεν ενδιαφέρεται για τους θεσμούς. Ενδιαφέρεται για την πολιτική που εκφράζει και στηρίζει ο κάθε θεσμός. Από τη μία θέλει την αστυνομία ισχυρή και με λυμένα τα χέρια, για να αντιμετωπίσει κάθε μορφή αντίστασης, να αδειάσει τις καταλήψεις, να περιορίσει το έγκλημα και να καταστείλει το πλήθος στους δρόμους. Και από την άλλη, θέλει τα συνδικάτα εντελώς αδύναμα (και επιστρατευμένα) για να μειωθεί η αντίσταση στις πολιτικές αυτές.

Με απλά λόγια: το μόνο που σέβονται οι φιλομνημονιακοί σχολιαστές είναι η ιδεολογία και η πολιτική της παρούσας κυβέρνησης και των Μνημονίων. Οι θεσμοί λειτουργούν είτε ως στηρίγματα αυτών, είτε ως εμπόδια. Η λύση: σεβόμαστε τα στηρίγματα, διαλύουμε τα εμπόδια.