Γιατί πρέπει να πείσουμε τον Πάσχο Μανδραβέλη για την ενιαία τιμή βιβλίου;

Έφη Γιαννοπούλου, απο το UnFollow....

Σε μια εκδήλωση πρώτης γραμμής, σύμπας ο κόσμος του βιβλίου και αρκετοί πολιτικοί προσπαθούν να πείσουν τον Πάσχο Μανδραβέλη για την ανάγκη διατήρησης της ενιαίας τιμής βιβλίου. Δίκιο έχουν. Γιατί μας νοιάζει όμως η γνώμη του Μανδραβέλη επ’ αυτού;

Ένας εναντίον όλων; Ή μήπως ένας αλλά λέων; Η σκηνή θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί επεισόδιο φάρσας. Αντίπροχθες το μεσημέρι, 4 Φεβρουαρίου, το πατάρι του βιβλιοπωλείου Ιανός ήταν κατάμεστο. Βουλευτές νυν και πρώην, εκπρόσωποι κομμάτων, σύμβουλοι υπουργών και του πρωθυπουργού, ο δήμαρχος Αθηναίων, εκδότες, συγγραφείς και βιβλιοπώλες συνέρρευσαν στην εκδήλωση που οργάνωσε η ΕΝΕΛΒΙ (Ένωση Ελληνικού Βιβλίου), ένας σχετικά νεοσύστατος σύλλογος εκδοτών, με σκοπό την υπεράσπιση της ενιαίας τιμής βιβλίου.

Η δημοσιογραφία της αθλιότητας και η αθλιότητα της «δημοσιογραφίας»...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Μετά την εκπομπή για τη βία στην «Ανατροπή» με κάλεσαν να μιλήσω για το θέμα πολλές φορές. Η ουσία της τοποθέτησής μου ήταν ανάλογη με όσα ανέπτυξα εκεί, ότι δηλαδή η κοινωνία έχει δικαίωμα να αντιστέκεται και ότι πρέπει να είμαστε εννοιολογικά αυστηροί και να μη χρησιμοποιούμε τον ίδιο όρο για ανόμοια πράγματα, όπως οι χρυσαυγίτικες δολοφονίες, ένα γιαούρτωμα ή μία μαχητική διαδήλωση, η οποία δεν αποτελεί βία, αλλά συνταγματικό δικαίωμα.

Την τελευταία φορά (20/11), καλεσμένος στο βιβλιοπωλείο «Free Thinking Zone» χρησιμοποίησα και ένα απόσπασμα του φιλελεύθερου στοχαστή J.S. Mill (από το «The French law against the Press») για να στηρίξω το επιχείρημα ότι η βία είναι πάντα κάτι κακό, μερικές φορές όμως είναι αδύνατο να την αποφύγουμε, όπως συμβαίνει και στις περιπτώσεις της ατομικής νόμιμης άμυνας, προκειμένου να αποτρέψουμε ένα μεγαλύτερο κακό, όπως την τυραννία ενός αυταρχικού καθεστώτος.
Διάφορα συστημικά ΜΜΕ, σαν να συντονίζονται από ένα αόρατο αρχισυντάκτη, αντέδρασαν στα αυτονόητα αυτά, διαστρεβλώνοντας τις θέσεις μου και παρουσιάζοντάς με ως αχαλίνωτο οπαδό της βίας.
Η κυρία Καρολίνα Παπακώστα, π.χ., στα «Νέα» (21/11) έγραψε ότι είπα, τάχα, στους συνομιλητές μου, σε εισαγωγικά, άρα verbatim: «Αυτό που ενώνει εσάς τους τρεις και σας χωρίζει από εμένα είναι ότι εσείς είστε υπέρ της εξουσίας. Οταν έχουμε άδικο καθεστώς η αντίσταση πρέπει να παίρνει βίαιη μορφή». Το πρώτο πράγματι το είπα και, κατά τη γνώμη μου, είναι αλήθεια. (Ενας τους, π.χ., έχει δημοσιεύσει άρθρο με τίτλο «Ζήτω το Μνημόνιο!»). Οχι όμως και τη δεύτερη φράση, που με την αδιάστικτη γενικότητά της φέρει και το βασικό φορτίο της σπίλωσης. Εμφανίζομαι, με άλλα λόγια, να υποστηρίζω τον παραλογισμό ότι μπροστά στην αδικία, ακόμη και αν υπάρχουν άλλοι τρόποι να τη διορθώσουμε, πρέπει να παθαίνουμε αμόκ και να πηγαίνουμε για αίμα...

Το άδικο του κ. Μανδραβέλη...

του Άκη Γαβριηλίδη, Nomadic universality...

Στην Kαθημερινή τής 16 Oκτωβρίου 2013, δημοσιεύεται σύντομο σχόλιο του εν θέματι αναφερόμενου αρθρογράφου με τίτλο «Το δίκιο του κ. Κατρούγκαλου». Σε αυτό, ο αρθρογράφος επιτίθεται κατά του συνταγματολόγου για τις θέσεις που αυτός εξέφρασε στην τηλεοπτική εκπομπή τού κ. Πρετεντέρη. Τις απόψεις αυτές το άρθρο τις ανασυγκροτεί -και ταυτόχρονα ήδη τις υπονομεύει διά του σαρκασμού- στην πρώτη του πρόταση, ως εξής:

Δεν υπήρχαν δημοσκοπήσεις στη Γερμανία του 1938 αλλά, με δεδομένο τον διάχυτο αντισημιτισμό της εποχής, η «Νύχτα των Κρυστάλλων» είναι καθ’ όλα δικαιολογημένη ή έστω δεν χρήζει καταδίκης. Αυτό θα ήταν το επιχείρημα ενός Χρυσαυγίτη ακούγοντας τον κ. Γιώργο Κατρούγκαλο, στην προχθεσινή εκπομπή «Ανατροπή» (Mega 14.10.2013)

Με βάση λοιπόν αυτή την ανασυγκρότηση/ απόρριψη, πρέπει εξ αντιδιαστολής να υποθέσουμε ότι, κατά τον κ. Μανδραβέλη, η Νύχτα των Κρυστάλλων χρήζει καταδίκης.
Ωραία.
Κι εγώ ρωτώ: ποιο είναι το υποκείμενο που καλείται να απαγγείλει αυτή την καταδίκη;
Δεν βλέπω άλλη δυνατότητα απάντησης στο ερώτημα αυτό από την εξής:
η κοινωνία[1].
Άρα, ο κ. Κατρούγκαλος έχει δίκιο.

Ο σεβασμός προς τους θεσμούς στο φιλομνημονιακό λόγο...

Του Μιχάλη Βεληζιώτη, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

Ο φιλομνημονιακός λόγος και σχολιασμός έχει μια συγκεκριμένη ιστορία για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Φταίει το μεγάλο κράτος, οι δημόσιοι υπάλληλοι, τα ρουσφέτια, οι συνδικαλιστές, η Αριστερά και η ηγεμονία της. Φταίνε οι «συντεχνίες» και οι ηγεσίες τους. Στην τελική, αυτό που φταίει είναι η κουλτούρα μας, εφόσον όλα τα παραπάνω είναι προϊόντα ή αντανακλούν την κουλτούρα μας: δε σεβόμαστε τους θεσμούς, δε σεβόμαστε τίποτα.

Η λύση είναι απλή. Εφαρμόζουμε τα Μνημόνια (που ακόμα κι αν δε μας τα είχαν επιβάλλει, θα έπρεπε να τα είχαμε επιβάλλει στους εαυτούς μας) και δείχνουμε σεβασμό στους θεσμούς ώστε να λειτουργήσουν όπως πρέπει, να ξεφύγουμε από την κρίση και να εκσυγχρονιστεί η ελληνική κοινωνία. Δεν πρέπει να «προπηλακίζουμε φραστικά» το Δήμαρχο Αθηναίων και δεν πρέπει να βρίζουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή τον Πρωθυπουργό. Εκτός των άλλων, αν όλα αυτά αλλάξουν και γίνουμε πιο σωστοί πολίτες, η Χρυσή Αυγή θα σταματήσει να υπάρχει ή τουλάχιστον θα μειωθεί η δύναμή της (βλ. για παράδειγμα ένα σχετικό επιχείρημα για τη βία σε άρθρο της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ εδώ)

Υπάρχει μια μεγάλη υποκρισία σε αυτό το λόγο. Και η υποκρισία αυτή ξεκινάει από τη στιγμή που οι φιλελεύθεροι-κεντρώοι και φιλομνημονιακοί σχολιαστές δε σέβονται οι ίδιοι τους θεσμούς. Η’, μάλλον, επιδεικνύνουν έναν επιλεκτικό σεβασμό προς τους θεσμούς. Για παράδειγμα, ο Πάσχος Μανδραβέλης μας λέει πως «Ναι, και οι αστυνομικοί έχουν μάνες» και  ότι «η αστυνομία δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική χωρίς τον σεβασμό και την αποδοχή της κοινωνίας» (βλ. εδώ).

 Όταν όμως μιλάμε για το θεσμό της συλλογικής εκπροσώπησης των εργαζομένων, τις συνδικαλιστικές οργανώσεις δηλαδή, ο λόγος αλλάζει. Ο Πάσχος Μανδραβέλης, με αφορμή το τρέχον ζήτημα με την απεργία των καθηγητών, δεν είναι πλέον διαλακτικός και δε μιλάει πλέον για συνδικάτα που ναι μεν δε λειτουργούν σωστά αλλά πρέπει να τα σεβόμαστε (όπως μας λέει για το θεσμό της αστυνομίας). Τώρα γράφει για «συντεχνίες», υποννοεί έλλειψη «ήθους, φιλοπονίας και κοινωνικής προσφοράς» από την πλευρά των συνδικαλιστών εκπαιδευτικών και αποδίδει «τεράστια ευθύνη των συνδικαλιστών της εκπαίδευσης για το σημερινό μας χάλι» (βλ. εδώ).

Παρόμοια υποκρισία μπορεί κανείς να βρει σε πολλούς αρθρογράφους-σχολιαστές του φιλομνημονιακού μπλοκ. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι το εξής: ο φιλομνημονιακός τύπος ανθρώπου δεν ενδιαφέρεται για τους θεσμούς. Ενδιαφέρεται για την πολιτική που εκφράζει και στηρίζει ο κάθε θεσμός. Από τη μία θέλει την αστυνομία ισχυρή και με λυμένα τα χέρια, για να αντιμετωπίσει κάθε μορφή αντίστασης, να αδειάσει τις καταλήψεις, να περιορίσει το έγκλημα και να καταστείλει το πλήθος στους δρόμους. Και από την άλλη, θέλει τα συνδικάτα εντελώς αδύναμα (και επιστρατευμένα) για να μειωθεί η αντίσταση στις πολιτικές αυτές.

Με απλά λόγια: το μόνο που σέβονται οι φιλομνημονιακοί σχολιαστές είναι η ιδεολογία και η πολιτική της παρούσας κυβέρνησης και των Μνημονίων. Οι θεσμοί λειτουργούν είτε ως στηρίγματα αυτών, είτε ως εμπόδια. Η λύση: σεβόμαστε τα στηρίγματα, διαλύουμε τα εμπόδια.

"Φοβάμαι την πείνα, Θεέ μου"- Τα παιδιά που λιποθυμούν, τα νοικοκυριά που λιμοκτονούν...

Left.gr...

Σήμερα ένας μικρός μαθητής λιποθύμησε στην Πάτρα από την ασιτία. Όταν συνήλθε είπε πως για δύο μέρες έβαλε στο στομάχι του μόνο λίγο γάλα... Ένας μόνο, ανάμεσα σε τόσους πολλούς.

Ο Πάσχος Μανδραβέλης μόλις τέσσερις μέρες πριν δήλωνε ότι οι λιποθυμίες των παιδιών από την πείνα είναι "φτηνή προπαγάνδα"...

Ήδη από τον πρώτο καιρό του Μνημονίου, σε πολλά σχολεία της Αθήνας είχαν παρατηρηθεί κρούσματα λιποθυμιών στα σχολεία.

Είμαστε ακόμα στο 2011.  Τον Οκτώβριο του '11 καταγγέλθηκαν κρούσματα λιποθυμίας μικρών μαθητών λόγω ασιτίας σε σχολεία του 6ου διαμερίσματος της Αθήνας. Η υπουργός Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, δήλωσε ότι όποιος μιλάει για πείνα είναι φρικτός λαϊκιστής που επιχειρεί να δημιουργήσει «με ακραίο τρόπο κλίμα ανασφάλειας στα σχολεία». Λίγες ημέρες μετά βγήκε ο δήμαρχος Μεσολογγίου και δημοσιοποίησε τις καταγγελίες δασκάλων ότι τουλάχιστον 10 παιδιά πάνε στο σχολείο έτοιμα να λιποθυμήσουν από την πείνα. Μετά ήρθε το Ηράκλειο, όπου ένας δεκατριάχρονος μαθητής λιποθύμησε στον χώρο του σχολείου γιατί είχε δύο μέρες να φάει. Η υπουργός Παιδείας τόσο στην περίπτωση του Μεσολογγίου όσο και του Ηρακλείου σιωπά.

Την ίδια περίοδο το Βρεφοκομείο Αθηνών καθημερινά ετοιμάζει περίπου 5.500 μερίδες φαγητού για τα παιδιά των παιδικών σταθμών του δήμου της Αθήνας και έχει ακόμα συμπεριλάβει στο πρόγραμμα σίτισής του και 67 μαθητές ολοήμερων δημοτικών σχολείων της Αθήνας. Από τις 12 Δεκεμβρίου που έγιναν οι αποκαλύψεις αυτές, τα παιδιά δημοτικού που σιτίζονταν από το Βρεφοκομείο σχεδόν διπλασιάστηκαν.

Αυτά είναι μόνο τα κρούσματα στην αρχή της μεγάλης κρίσης. Σχεδόν δύο χρόνια μετά, τα ποσοστά είναι πολύ αυξημένα.Αντίστοιχα μεγάλος είναι ο αριθμός των ανθρώπων που τρέφονται από τα σισσύτια και υπολογίζονται σε εκατοντάδες χιλιάδες (ενδεικτικά, το χειμώνα του 2011-2012 οι αριθμοί έκαναν λόγο για 250.000).

Δύο πρόσφατες έρευνες έρχονται να ενισχύσουν την εικόνα της πείνας και της εξαθλίωσης στην οποία βρίσκονται τα νοικοκυριά της κρίσης.

Η πρώτη είναι της MARC ΑΕ για λογαριασμό της Ομοσπονδίας Αρτοποιών Ελλάδος, που αποκαλύπτει ότι δύο στους δέκα καταναλωτές έχουν σταματήσει να αγοράζουν  ψωμί. Η τιμή αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα για τους διπλάσιους από τους ερωτηθέντες σε σύγκριση με δύο χρόνια πριν. Το 26,1% των νοικοκυριών δηλώνει ότι σήμερα καταναλώνει λιγότερο ψωμί και η σχετικά μεγαλύτερη τάση της μείωσης της κατανάλωσης ψωμιού καταγράφεται στις γυναίκες, σε καταναλωτές μεγαλύτερης ηλικίας και στους μη εργαζόμενους.

Η δεύτερη έρευνα είναι της ΕΚΠΟΙΖΩ. Σύμφωνα με την έρευνα, η συντρηπτική πλειοψηφία των Ελλήνων καταναλωτών σιτίζεται με ρύζι, πατάτες και όσπρια και έχουν βάλει "μαχαίρι"σε πιο ακριβά είδη διατροφής, όπως είναι το κρέας και τα ψάρια καθώς πάνω από τα μισά νοικοκυριά (55,1%) έχουν υποστεί μείωση των εισοδημάτων τους.

Βασική επιλογή για την επιλογή του γεύματος έχει γίνει το κόστος και όχι οι ανάγκες μιας καλής διατροφής. Στην έρευνα τονίζεται ότι το  44% των ερωτηθέντων απάντησε ότι το εισόδημά του δεν επαρκεί για την κάλυψη των καθημερινών διατροφικών του αναγκών.

Οι μισθοί που μειώνονται, οι τιμές που πέφτουν, τα παιδιά που λιμοκτονούν και τα νοικοκυριά που υποσιτίζονται είναι η εικόνα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα, πλαισιωμένη τέλεια από μια κυβέρνηση που μόνο στόχο έχει να συνεχίσει την ίδια πολιτική της καταστροφής, όλο και πιο έντονα, όλο και πιο επικίνδυνα...

«Είμαι γάιδαρος»...

Της Έφης Γιαννοπούλου, Red NoteBook...

«Σε όλες τις δημοκρατικές χώρες του κόσμου, κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει έναν πολίτη να μετακινηθεί σε δημόσιο χώρο όπου και όπως αυτός θέλει. Μόνο η αστυνομία, αλλά και αυτή (διά νόμου) πρέπει να αιτιολογήσει την απόφασή της. Ο περιορισμός αυτός μπορεί να κριθεί από τη Δικαιοσύνη». Έτσι ξεκινά ο Πάσχος Μανδραβέλης το άρθρο του που σε μια κρίση αυτογνωσίας τιτλοφορεί «Αντιστροφή λογικής και δικαιωμάτων» (Καθημερινή, 8/12/2012). Δεν χρειάζεται να σκεφτεί κανείς πολύ για να καταλάβει ότι οι παραπάνω δύο προτάσεις μαζί είναι απλώς α-νόητες (δηλαδή στερούνται νοήματος). Διότι, αφενός και στις δημοκρατικές και στις μη δημοκρατικές χώρες του κόσμου η αστυνομία είναι αυτή που μπορεί να απαγορεύει τη μετακίνηση των πολιτών σε δημόσιο χώρο, και μία από τις βασικές μεταξύ τους διαφορές είναι ακριβώς το σε ποιο βαθμό η αστυνομία χρησιμοποιεί τέτοιου είδους απαγορεύσεις· και αφετέρου, πουθενά και σε καμία χώρα του κόσμου ο πολίτης δεν μετακινείται σε δημόσιο χώρο όπου και όπως αυτός θέλει. Διότι σε όλες τις κοινωνίες όλα τα δικαιώματα του πολίτη εξαρτώνται από την άσκηση των δικαιωμάτων των υπολοίπων πολιτών, κι αυτός είναι ο βασικός κανόνας της ανθρώπινης συμβίωσης.

Έτσι ο συμπαθής πολίτης, οδηγώντας το αυτοκίνητό του σε κάποια δημοσιά της ενδοχώρας, αν τύχει και διασταυρωθεί με έναν βοσκό και το κοπάδι του που διασχίζουν το οδόστρωμα, δεν χιμά ως σύγχρονος Αίας κατά των αιγοπροβάτων, αλλά περιμένει να περάσουν τα ζωντανά. Ή αν, στην πόλη πάλι, ο γείτονας κάνει μετακόμιση και κλείνει προσωρινά το πεζοδρόμιο, δεν μεταμορφώνεται ο συμπαθής πάλι πολίτης σε ταύρο εν υαλοπωλείω, αλλά κάνει την απαραίτητη μικρή παράκαμψη προκειμένου να συνεχίσει το δρόμο του. Αξιολογούμε βέβαια το κατά πόσον θα υποχωρήσουμε στην άσκηση του δικαιώματος του άλλου κάθε φορά που τα συμφέροντά μας συγκρούονται με τα δικά του. Καλούμε την αστυνομία ίσως για το γείτονα που βάζει κάθε βράδυ μουσική στη διαπασών, αλλά κάνουμε υπομονή τη μία νύχτα το χρόνο που γιορτάζει τα γενέθλιά του.

Ό,τι συμβαίνει στο ατομικό επίπεδο κοινωνικής συνύπαρξης, ισχύει στο πολλαπλάσιο για το συλλογικό, πόσω μάλλον που οι δημοκρατικές κοινωνίες, πέρα από το να απαγορεύουν διά της αστυνομίας, εγγυώνται και δικαιώματα στα μέλη τους, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία ας πούμε. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς γιατί ο Ηλίας Κανέλλης, για τον οποίο γράφεται το εν λόγω άρθρο –αλληλέγγυος ων, κατά τα λεγόμενά του, στον απολυμένο οδηγό του ΔΟΛ–, αρνείται να κάνει τη μικρή παράκαμψη που θα απαιτούσε ο σεβασμός στο δικαίωμα διαμαρτυρίας των συμπολιτών του.

Κάνω συχνά τη σκέψη ότι ο Π. Μανδραβέλης και οι συν αυτώ απευθύνονται με τα κείμενά τους σε ένα συγκεκριμένο είδος πολίτη που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα τα είκοσι σχεδόν προ κρίσης χρόνια. Δεν έχει σημασία που συχνά στηλιτεύει την παλαιά του συμπεριφορά. Εξακολουθεί να απευθύνεται στη βασική του ιδιότητα. Και εξηγούμαι: τέτοια κείμενα απευθύνονται στον πολίτη που διαμορφώθηκε από την κουλτούρα του απόλυτου ατομισμού, της περιφρόνησης για κάθε κοινό ή δημόσιο αγαθό, του «εγώ να πιάσω την καλή», του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;», του «κάνω ό,τι γουστάρω» τελικά. Του πολίτη που έμαθε να θεωρεί εντελώς παλιομοδίτικη και αντιαισθητική κάθε συλλογική διεκδίκηση, εκτός απ’ αυτή, εννοείται, που αφορούσε τα δικά του συμφέροντα (έχει τις ευθύνες της και η κυρίαρχη εκδοχή του συνδικαλισμού γι’ αυτή την απαξίωση). Γιατί μόνο αυτό το είδος πολίτη (ή «πολίτη») μπορεί να συγκινείται με τέτοιου τύπου επιχειρήματα για την ελευθερία της μετακίνησής του όπου και όπως αυτός θέλει. Μόνο αυτό μπορεί να μη νοιάζεται για το αν απολύεται ο διπλανός του, για το αν πεινάει, αν δεν έχει χρήματα να ζεσταθεί ή να πληρώσει τα φάρμακά του.

Γι’ αυτό και ξεκινώντας αυτό το κείμενο θυμήθηκα τους streetpanthers, μια ομάδα που δημιουργήθηκε το 2003 και έγινε πολύ γνωστή από τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Οι streetpanthers «έβαλαν στο μάτι» μια συγκεκριμένη κατηγορία τέτοιων πολιτών, όσους πάρκαραν όπου έβρισκαν εμποδίζοντας την κυκλοφορία των πεζών, πολύ συχνά ακόμη και των ατόμων με αναπηρία. Και τους αντιμετώπισαν με έναν ευφάνταστο, πνευματώδη και απολύτως μη βίαιο τρόπο. Με τα γνωστά αυτοκόλλητά τους που είχαν τη μορφή του συμπαθούς τετράποδου και τη φράση «Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω», τα μέλη της ομάδας, και όσοι εν συνεχεία προμηθεύτηκαν τα αυτοκόλλητα, στιγμάτιζαν τα αυτοκίνητα που έβρισκαν παρκαρισμένα σε πεζοδρόμια, διαβάσεις πεζών ή ράμπες αναπήρων. Διαβάζοντας το κείμενο του Μανδραβέλη, πολλά από τα σχόλια στην ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας και άλλα δεξιά κι αριστερά για την υπόθεση του (δήθεν) προπηλακισμού ή ξυλοδαρμού του Ηλία Κανέλλη, σκέφτηκα πως χρειαζόμουν κάμποσα τέτοια αυτοκόλλητα. Γιατί μόνο ο «γάιδαρος» των streetpanthers μπορεί να συλλαμβάνει έτσι την έννοια της ελευθερίας μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία.

ΥΓ1. Αυτό το κείμενο σκόπιμα περιόρισε την επιχειρηματολογία του στην επίκληση της κοινής λογικής και των στοιχειωδών κανόνων της κοινωνικής συνύπαρξης, που τόσο συχνά επικαλείται και ο αρθρογράφος. Εξίσου συνειδητά δεν ασχολήθηκε με τη διερεύνηση του ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψέματα στην υπόθεση αυτή. Κυρίως γιατί και ο Π. Μανδραβέλης φαίνεται μάλλον να πιστεύει περισσότερο αυτή την εκδοχή και σ’ αυτήν να απαντά.

ΥΓ2. Η σπαρταριστή σύγκριση του Ηλία Κανέλλη με τη Ρόζα Παρκς μάλλον δικαιολογεί κι αυτή τον τίτλο του άρθρου, καθιστώντας πλήρη την αντιστροφή λογικής και δικαιωμάτων. Και για να διορθώσουμε μια ακόμα από τις συχνές ανακρίβειες του αρθρογράφου, απαραίτητη προφανώς για να βγει η σύγκριση: η Ρόζα Παρκς δεν κάθισε σε καμιά white only θέση του λεωφορείου, απλώς αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της (στο τμήμα εγχρώμων) σε κάποιο λευκό. Και ως συνέπεια του ακτιβισμού της απολύθηκε από τη δουλειά της.

Απάντηση στον Πάσχο Μανδραβέλη...

του Γιώργου Βεργούλη απο το AlterThess...

Με επιστολή του προς το alterthess.gr, ο δικηγόρος Γιώργος Βεργούλης, συνήγορος υπεράσπισης ενός εκ των κατηγορουμένων για τα γεγονότα κατά την επισκεψη Φούχτελ στη Θεσσαλονίκη, απαντά σε άρθρο του Πάσχου Μανδραβελη για την εξέλιξη της δίκης και την αθώωση των τριών κατηγορουμένων. Χθες έγινε γνωστό ότι έπειτα από έφεση του εισαγγελέα οι τρεις κατηγορούμενοι παραπέπονται εκ νέου σε δίκη.

Προσβλήθηκε το περί δικαίου αίσθημα του αρθρογράφου και έσπευσε να χαρακτηρίσει προκλητικά ως «καλαμπούρι» την απόφαση δικαστηρίου που μετά από 7 ώρες εξονυχιστικής αποδεικτικής διαδικασίας κήρυξε αθώους τους κατηγορούμενους για τις πράξεις που κατηγορήθηκαν. Ειρωνικά σχόλια για τις απολογίες των κατηγορουμένων και για το σκεπτικό της δικαστικής απόφασης, την εφαρμογή και ερμηνεία των νόμων, ενώ δεν απουσίαζε η κλασσική πλέον προβοκατόρικη εξομοίωση της βίας της Χρυσής Αυγής με τη βία της αριστεράς. Κατά τη δημοσιογραφική και πολιτική του κρίση η δικαιοσύνη «είχε συνδικαλιστικά κέφια» και «το σκεπτικό της απόφασης θα καταγραφεί στα νομικά χρονικά».

Πράγματι το σκεπτικό της απόφασης θα καταγραφεί στα νομικά χρονικά για τον άρτιο νομικό του συλλογισμό, για την ορθή εφαρμογή των ποινικών διατάξεων, καθώς και για την εμπεριστατωμένη ερμηνεία τους στην οποία προέβη ο δικαστής και πάντως όχι για την υπονοούμενη από το αρθρογράφο γελοιότητά της. Και ναι μεν η ελεύθερη έκφραση της γνώμης είναι σαφώς κατοχυρωμένη, αλλά η ορθότητα της, οι σκοπιμότητές της και η αντικειμενικότητά της κρίνονται ως τουλάχιστον άστοχες και προκλητικές και αυτή με βάση τα παρακάτω δεδομένα:

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με κάποια δεδομένα της κοινής λογικής και της διαδικασίας:

Α. Το δικαστήριο αναβλήθηκε δύο φορές. Η πρώτη αναβολή δόθηκε στις 17 Νοεμβρίου, καθότι είναι υποχρεωτική με βάση το νόμο (άρθρο 423 παρ. 1 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας), για να προετοιμάσει ο κατηγορούμενος την υπεράσπιση του. Η δεύτερη δόθηκε από το ίδιο το δικαστήριο στις 19 Νοεμβρίου, διότι δεν προσήλθαν, ως όφειλαν, οι μάρτυρες κατηγορίας – αστυνομικοί. Έτσι, η δίκη αναβλήθηκε στα πλαίσια της αυτόφωρης διαδικασίας (15νθήμερο) και τελικά διεξήχθη στις 29 Νοεμβρίου στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης και κράτησε περί τις επτά (7) ώρες

ΠΡΩΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ψευδές, λοιπόν, ως γεγονός και εμπαθές το αρνητικό σχόλιο του αρθρογράφου ότι η υπόθεση δικάστηκε ύστερα από πολλές αναβολές.

Κατά την αποδεικτική διαδικασία εξετάστηκαν γύρω στους 25 μάρτυρες οι οποίοι υποβλήθηκαν σε μια σειρά ερωτήσεων από τον δικαστή, την εισαγγελέα και τους πέντε συνηγόρους υπεράσπισης. Ακολούθησε η εκτενής επισκόπηση του οπτικοακουστικού υλικού που είχε προβληθεί σε διάφορα τηλεοπτικά κανάλια και στο διαδίκτυο. Στη συνέχεια απολογήθηκαν οι κατηγορούμενοι, στους οποίους υποβλήθηκαν ερωτήσεις από το δικαστή και την εισαγγελέα και . Ακολούθησε η εκε    άξεις του κατηγορητηριο λουθ (εδω προφανως υπηρξε παρεμβαση του δαιμονα του πληκτρολογιου  σημ. δικη μου Α.Κ.)  έπειτα η εισαγγελέας διατύπωσε την πρόταση της για να ακολουθήσουν στο τέλος οι αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ: Είναι προφανές ότι όταν κάποιος δεν έχει παρακολουθήσει ούτε καν ένα μέρος της αποδεικτικής διαδικασίας δεν μπορεί να τοποθετείται με τέτοιο τρόπο περί της διαδικασίας και της επερχόμενης κρίσης του δικαστηρίου, πόσο μάλλον προβαίνοντας σε χαρακτηρισμούς: «το καλαμπούρι του Αυτόφωρου Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης» στηρίζοντας την άστοχη κριτική του μόνον σε κάποια απομονωμένα αποσπάσματα από τις απολογίες των κατηγορουμένων.

Ας περάσουμε τώρα σε μερικά στοιχειώδη μαθήματα νομικής προς άσχετους με το αντικείμενο προς υπεράσπιση της λογικής:

Α. Απόπειρα επικίνδυνης σωματικής βλάβης (άρθρο 309 ΠΚ): επικίνδυνη σωματική βλάβη τελείται από κάποιον ο οποίος προξενεί απλή σωματική βλάβη με τρόπο που μπορεί να προκαλέσει κίνδυνο ζωής (θάνατο) ή βαριά σωματική βλάβη (λ.χ. ακρωτηριασμό, βαριά διανοητική ή σωματική πάθηση). Βασική προϋπόθεση δε για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος είναι η πρόκληση απλής σωματικής βλάβης (έστω ασήμαντης) στο σώμα του θύματος που σημαίνει ότι πρέπει απαραίτητα να έχει επέλθει σαν αποτέλεσμα κάποια κάκωση (λ.χ. μώλωπας, εκδορά, γραντζουνιά). Και επιπλέον αυτή η απλή βλάβη που έχει επέλθει να μπορεί να προκαλέσει κίνδυνο για τη ζωή ή βαριά σωματική βλάβη. Ως επικίνδυνες σωματικές βλάβες, σύμφωνα με την πάγια νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων έχουν κριθεί πράξεις που έγιναν με τη χρήση επικίνδυνου μέσου ή αντικειμένου (λ.χ. δηλητήριο, περίστροφο, τσεκούρι, μαχαίρι) ή έπληξαν ευπαθές σημείο του σώματος (λ.χ. κεφάλι, μάτια, γεννητικά όργανα) ή είχαν ιδιαίτερη ένταση (λ.χ. αλλεπάλληλα-συνεχόμενα γρονθοκοπήματα).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Συνεπώς, είναι προφανές με βάση όχι μόνο την ορθή ερμηνεία του νόμου, αλλά το πρώτον με βάση την κοινή λογική ότι ένα πλαστικό ποτήρι καφέ και μια μυική κίνηση προς την πλάτη του φερόμενου ως παθόντος (όπως οι ίδιοι οι μάρτυρες κατηγορίας κατέθεσαν στο δικαστήριο ότι δεν είναι σίγουρο αν υπάρχει επαφή) ότι δεν μπορούν να προκαλέσουν κίνδυνο για τη ζωή ή βαριά σωματική βλάβη (λ.χ. σοβαρό ακρωτηριασμό, βαριά σωματική ή διανοητική πάθηση κ.λ.π.).

Β. Διατάραξη κοινής ειρήνης (άρθρο 189 ΠΚ): «Όποιος συμμετέχει σε δημόσια συνάθροιση πλήθους που με ενωμένες δυνάμεις διαπράττει βιαιοπραγίες εναντίον προσώπων ή πραγμάτων ... τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών». Το έννομο αγαθό που προστατεύει το έγκλημα αυτό είναι η δημόσια τάξη, δηλαδή η κοινωνική ευταξία σε συγκεκριμένο χώρο, ή καλύτερα η ειρηνική συνύπαρξη των εννόμων αγαθών μέσα στον κοινωνικό χώρο. Πότε ανατρέπεται, λοιπόν, κάτι τέτοιο με βάση τη διάταξη αυτή; Ο Ιωάννης Μανωλεδάκης στο έργο του «Επιβουλή της δημόσιας τάξης» (σελ. 164-165) αναφέρει: «Για να υπάρξει ανατροπή της ευταξίας με την έννοια της ευθείας και κύριας προβολής της «δημόσιας τάξης» στην αξιολογική της αυτοτέλεια, θα πρέπει να μην εντοπίζεται η αξιόποινη δραστηριότητα σε συγκεκριμένο έννομο αγαθό, αλλά σε αόριστο αριθμό εννόμων αγαθών, έτσι ώστε να αναιρείται η γενική ειρήνευσή τους στον κοινωνικό χώρο όπου εκδηλώνεται η προσβολή. Να υπάρχει, δηλαδή, τέτοια αναίρεση της ειρήνευσης των αγαθών στο χώρο (τέτοια ανατροπή της ευταξίας) ώστε κάθε έννομο αγαθό μέσα στο χώρο αυτό να είναι υποψήφιο θύμα προσβολής. Έτσι, αν το πλήθος στρέφεται κατά συγκεκριμένου μόνο ή έστω, συγκεκριμένων προσώπων ή πραγμάτων, ατομικά προσδιορισμένων, και όχι εναντίον αόριστου αριθμού εννόμων αγαθών (προσώπων ή πραγμάτων), δεν εφαρμόζεται η διάταξη του 189 ΠΚ». Με λίγα λόγια, θα πρέπει να υπάρχει γενικά ανατροπή της κοινωνικής ευταξίας, η οποία συνίσταται στο ότι έχει δημιουργηθεί μια κατάσταση όπου κινδυνεύουν, ανά πάσα στιγμή αόριστος αριθμός προσώπων ή πραγμάτων, να υπάρχουν δηλαδή, φθορές, σωματικές βλάβες, βιαιοπραγίες, εμπρησμοί κ.λ.π. κατά πολλών προσώπων ή πραγμάτων και όχι μια ή δύο μεμονωμένες πράξεις κατά ενός και μάλιστα συγκεκριμένου προσώπου. Ειδάλλως, κινδυνεύει να αναχθεί η οποιαδήποτε πράξη, έστω μεμονωμένη, σε έγκλημα κατά της δημόσιας τάξης, κάτι το οποίο θα αποτελούσε παραλογισμό.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Απαιτούνται, λοιπόν, με βάση τον ίδιο το νόμο πολλές βιαιοπραγίες, εναντίον εκ των προτέρων απροσδιόριστου αριθμού προσώπων (ή πραγμάτων) οι οποίες μάλιστα τελούνται με ενωμένες δυνάμεις και έτσι έχουν σαν εμπειρικό αποτέλεσμα την ανατροπή της ευταξίας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να προσβληθεί αόριστος αριθμός προσώπων ή πραγμάτων, ενώ είναι απόλυτα σαφές ότι δεν αρκεί για να στοιχειοθετηθεί το έγκλημα αυτό μια μεμονωμένη πράξη κατά ενός συγκεκριμένου μάλιστα ατόμου. Αν θέλουμε τώρα ντε και καλά να βαφτίσουμε τη ρίψη καφέ, τα γιουχαΐσματα, τις έντονες φωνές και διαμαρτυρίες που στόχευαν ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, που οι διαδηλωτές τον πέρασαν για τον Υφυπουργό Εργασίας της Γερμανίας που είχε κάνει προκλητικές δηλώσεις την περασμένη μέρα, ως βιαιοπραγίες, που γίνονται με ενωμένες δυνάμεις και ανατρέπουν την ευταξία σε τέτοιο βαθμό, ώστε να κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή ο οποιοσδήποτε και το οτιδήποτε σε εκείνο το χώρο, θα ήταν ένας ακραίος και επικίνδυνος συλλογισμός. Θα πρέπει, άλλωστε, να εξεταστεί συνολικά το περιστατικό, όπως προέκυψε και από τη διαδικασία, ότι δηλαδή την ημέρα εκείνη έλαβε χώρα μια ειρηνική διαδήλωση από 1000 άτομα για 6 τουλάχιστον ώρες και δημιουργήθηκε μια μικρής έκτασης ένταση για 20 δευτερόλεπτα, όταν εμφανίστηκε ο πρόξενος της Γερμανίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα διατάραξης της κοινής ειρήνης θα μπορούσε να είναι μια πορεία - επίθεση υποστηρικτών της Χρυσής Αυγής όπου με κράνη στα κεφάλια, καδρόνια, λοστούς και μαχαίρια στα χέρια επιτίθενται με ενωμένες δυνάμεις σε μετανάστες μικροπωλητές, τους κτυπούν, τους καταστρέφουν τους πάγκους και τα εμπορεύματα, τους απειλούν και τους βρίζουν. Να μια ανατροπή της κοινωνικής ευταξίας!

Γ. Παράνομη βία (Άρθρο 330 ΠΚ): «Όποιος χρησιμοποιεί σωματική βία ή απειλή σωματικής βίας ή άλλης παράνομης πράξης ή παράλειψης ή εξαναγκάζει άλλον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή για τις οποίες ο παθών δεν έχει υποχρέωση τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών...». Η εξαναγκαζόμενη πράξη, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, είναι ότι οι συγκεκριμένοι τρεις κατηγορούμενοι εξαναγκάζουν τον γερμανό πρόξενο να μην μπει στη ΔΕΘ. Ο γερμανός πρόξενος τελικώς, εισέρχεται στη ΔΕΘ και μάλιστα αρκετά εύκολα. Όπως αποδείχθηκε δεν ανακόπηκε η διέλευση του από κάποιον. Εκφράστηκε με ένταση και πάθος μια διαμαρτυρία προς το πρόσωπό του, η οποία επ ουδενί στόχευε στο να τον εξαναγκάσει να μείνει έξω από τη ΔΕΘ. Εκτός, κι αν θωρήσουμε ότι ο εξαναγκασμός στο να ανεχτεί κάποιος να ακούσει μια διαμαρτυρία στοιχειοθετεί το έγκλημα της παράνομης βίας. Το ίδιο κατέθεσαν και οι μάρτυρες κατηγορίας και ιδίως ο αστυνομικός που βοήθησε τον φερόμενο ως παθόντα να εισέλθει στη ΔΕΘ, ο οποίος κατέθεσε, ότι κινήθηκε από μόνος του και μάλιστα προληπτικά προς το άτομο αυτό χωρίς και ο ίδιος να γνωρίζει για ποιον πρόκειται, λέγοντας στους διαδηλωτές να παραμερίσουν, όπως και έγινε ύστερα από λίγο.

Τέλος και επειδή κάποιοι επιδιώκουν διακαώς και αδιακρίτως την τιμώρηση ανθρώπων για πράξεις οι οποίες, ναι μπορεί να είναι ποινικά αδιάφορες, με βάση την ορθή ερμηνεία του νόμου, αξίζει να σημειωθεί ότι μια από τις βασικές αρχές του ποινικού δικαίου είναι ότι η πολιτεία δεν επεμβαίνει αυτεπαγγέλτως για την εφαρμογή της ποινικής διαδικασίας και την τιμώρηση κάποιου για εγκλήματα τα οποία ο φερόμενος ως παθών δεν υποβάλλει έγκληση. Τέτοια εγκλήματα είναι ενδεικτικά: η απλή σωματική βλάβη (ή η εντελώς ελαφρά ή ασήμαντη σωματική βλάβη) και προφανώς η απόπειρά τους, η εξύβριση (λόγω ή έργω), η απειλή κ.λ.π.. Αυτά τα εγκλήματα δεν διώκονται αν δεν υπάρχει έγκληση από τον παθόντα.

Θα έπρεπε να γνωρίζετε κ. Μανδραβέλη ότι η πολιτεία δεν μπορεί να επέμβει ως «βασιλικότερη του βασιλέως», όταν το ίδιο το θύμα δεν επιθυμεί την τιμωρία κάποιου, όταν προσβάλλονται συγκεκριμένα ατομικά και προσωπικά έννομα αγαθά! Ειδικά στις ημέρες που ζούμε θα έπρεπε να επικροτείται η έμμετρη χρήση του όπλου της ποινικής καταστολής, καθώς η εφαρμογή του με όρους μηδενικής ανοχής οδηγεί σε ακραία φαινόμενα.

Τελικό Συμπέρασμα: Όταν κάποιος τοποθετείται με τέτοιο τρόπο χωρίς να έχει παρακολουθήσει τη διαδικασία, όπως εξελίχθηκε, χωρίς να μπορεί να γνωρίζει τα πραγματικά περιστατικά που αναφαίνονται κατά τη διεξαγωγή της δίκης μέσω της εξέτασης μαρτύρων και την εξονυχιστική επισκόπηση όλων των αποδεικτικών μέσων (βίντεο, εγγράφων κ.λ.π.), χωρίς να γνωρίζει το νόμο και ό,τι αυτός απαιτεί για να καταδικαστεί κάποιος σε ένα συγκεκριμένο έγκλημα, είναι προτιμότερο να σωπαίνει, γιατί εκτίθεται.

Όταν μάλιστα τα αρνητικά αυτά σχόλια κατευθύνονται κατά υποκειμένων που ζουν μέσα σε μια κοινωνική εξαθλίωση, χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, είναι αντιμέτωποι με τη διαθεσιμότητα και την απόλυσή τους που αναγγέλθηκε πριν από λίγες ημέρες και από πάνω προκαλούνται από εμπρηστικές δηλώσεις: «3.000 Έλληνες υπάλληλοι κάνουν τη δουλειά 1000 Γερμανών», η κριτική που εκφέρει είναι τουλάχιστον εμπαθής, προσβλητική και μάλλον κατευθυνόμενη.

Η συλλογική προσπάθεια, ο αγώνας και η διαμαρτυρία προς επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων, η εξισορρόπηση των κοινωνικών αντιθεσεων, η επίτευξη της κοινωνικής αλληλεγγύης για τους όλο και αυξανομενους πληττομενους και εξαθλιωμένους δεν πρέπει να ποινικοποιείται.

Ας στραφεί η οξεία κριτική σας και η δίψα σας για καταδίκες σε φαινόμενα πραγματικής βίας που αφορμώνται από ξενοφοβία και ρατσισμό.

Θεσσαλονίκη, 4/12/2012

Γιώργος Βεργούλης

Συνήγορος Υπεράσπισης ενός εκ των αθωοθέντων

Το ψέμα Φούχτελ, ο καλλωπισμός του και η αλήθεια για την παραγωγικότητα ...

Του Κώστα Καλλωνιάτη απο την Αυγη...

Την οργή των Ελλήνων εργαζομένων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση που είχαν προκαλέσει οι δηλώσεις του Γερμανού υφυπουργού Εργασίας και ειδικού απεσταλμένου της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ στην Ελλάδα Χανς-Γιόαχιμ Φούχτελ, με συνέπεια τον προπηλακισμό του Γερμανού πρόξενου στη Θεσσαλονίκη μπορεί να μην εξευμένισαν μεταγενέστερες διορθωτικές δηλώσεις του "περί παρεξήγησης", όμως για τον σκοπό αυτό ανέλαβαν δράση εγχώριοι αναλυτές "αξιοποιώντας" τις μάλιστα μερικώς στο όνομα αποκατάστασης της αλήθειας.
Θυμίζουμε πως ο κ. Φούχτελ είχε δηλώσει ότι: «Σύμφωνα με έρευνες 1.000 εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα στη Γερμανία κάνουν τόση δουλειά όση 3.000 στην Ελλάδα. Οι χώρες - εταίροι της Ελλάδας που χρηματοδοτούν αυτή την προσπάθεια ανόρθωσης θέλουν να ακούσουν απαντήσεις για το πώς μπορεί να αυξηθεί η παραγωγικότητα των απασχολούμενων στον δημόσιο τομέα στην Ελλάδα». Με άλλα λόγια, ο κ. Φούχτελ μας πληροφορούσε πως η παραγωγικότητα των Γερμανών δημοσίων υπαλλήλων είναι τριπλάσια αυτής των Ελλήνων ή 200% υψηλότερη.
«Εντάξει! Μπορεί να έκανε λάθος στο μέτρημα ο κ. Χανς Γιόαχιμ Φούχτελ. Σύμφωνα με τις μετρήσεις του ΟΟΣΑ η παραγωγικότητα ανά ώρα εργασίας στη Γερμανία είναι διπλάσια από εκείνη της Ελλάδας. Άρα τη δουλειά που κάνουν 2.000 εργαζόμενοι σε ένα ελληνικό δήμο την κάνουν 1.000 σε έναν γερμανικό». Αυτά μας λέει ο κ. Π. Μανδραβέλης ("Καθημερινή" 18.11.12) "διορθώνοντας" το λάθος του Φούχτελ διευκρινίζοντας συγχρόνως πως δεν φταίει η "θρυλούμενη τεμπελιά" των Ελλήνων για το έλλειμμα παραγωγικότητας, αλλά οι κομματικοί εγκάθετοι και συνδικαλιστές που όχι μόνον δεν δουλεύουν αλλά και εκβιάζουν τους δημάρχους και την κοινωνία.
Κατά τον έγκριτο αναλυτή η γερμανική παραγωγικότητα είναι διπλάσια και όχι τριπλάσια της ελληνικής (100% υψηλότερη) κι αυτή η διαφορά δεν θα υπήρχε καθόλου αν εξέλιπαν οι κηφήνες. Πόσοι είναι αυτοί; Ο κ. Μανδραβέλης δεν μας πληροφορεί παρά έμμεσα όταν λέει: «Και μπορεί οι 1.000 που πραγματικά δουλεύουν σε έναν ελληνικό δήμο να παράγουν ισόποσο έργο με 1.000 Γερμανούς. Μόνο που στην Ελλάδα πληρώνονται 2.000 και αυτούς τους υπόλοιπους άεργους (συνδικαλιστές και κομματικούς), που μειώνουν τον δείκτη παραγωγικότητας, υπερασπίζονται οι διάφοροι πάτρωνες της Προόδου». Με άλλα λόγια, κατά τον κ. Μανδραβέλη η ελληνική παραγωγικότητα θα ήταν ισοδύναμη της γερμανικής εάν από τους 2.000 εργαζόμενους στο Δημόσιο απομακρύνονταν οι 1.000 άεργοι και παρέμεναν τελικά οι 1.000 που "πραγματικά εργάζονται". Δηλαδή εάν μειωνόταν το προσωπικό κατά 50% ή κατά 335.000, αφού η τελευταία απογραφή μιλούσε για δημόσιο τομέα 670.000 εργαζομένων !
Συνεπώς, ο κ. Μανδραβέλης "διορθώνει" κάπως την υπερβολή Φούχτελ σχετικά με τη διαφορά παραγωγικότητας, αλλά υπερθεματίζει της τρόικας σχετικά με τις απολύσεις που χρειάζεται να γίνουν στο Ελληνικό Δημόσιο! Το πρόβλημα είναι ότι ο κ. Μανδραβέλης σφάλλει και στα δύο σκέλη της επιχειρηματολογίας του. Γιατί, σύμφωνα με τελευταία στοιχεία του ΟΟΣΑ (Αύγουστος 2012 για το 2011), η γερμανική παραγωγικότητα εργασίας στο σύνολο της οικονομίας είναι μόλις 63% υψηλότερη της αντίστοιχης ελληνικής κι όχι 200% ή 100%. Και η Γερμανία φημίζεται για την ισχυρή παραγωγικότητα του ιδιωτικού της τομέα κυρίως, εξ ου και η εξαγωγική της δυναμική. Άρα στον δημόσιο τομέα η διαφορά παραγωγικότητας είναι ακόμη χαμηλότερη από 63%...
Επίσης, ο κ. Μανδραβέλης σφάλλει να θεωρεί πως οι "πραγματικά εργαζόμενοι" Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι έχουν την ίδια παραγωγικότητα με τους Γερμανούς ομολόγους τους. Γιατί αυτό που ξεχνά είναι πως η παραγωγικότητα εργασίας δεν σχετίζεται μόνον με τη διάθεση και την ένταση εργασίας, αλλά και από αντικειμενικούς παράγοντες, όπως η ορθολογική οργάνωση της δημόσιας διοίκησης, το πολιτικό μάνατζμεντ, η λειτουργία αυτόνομων ελεγκτικών μηχανισμών, χρηστή διαχείριση των δημοσίων οργανισμών και υπουργείων, η τεχνική υποδομή και ο ψηφιακός τους εκσυγχρονισμός και διασύνδεση. Σε όλους αυτούς τους τομείς ο ελληνικός δημόσιος τομέας υπολείπεται θεαματικά του αντίστοιχου γερμανικού, ενώ επιβαρύνεται με τη διαφθορά του πελατειακού συστήματος που ο κ. Μανδραβέλης διαπιστώνει μόνο σε επίπεδο κομματικών διορισμών κι όχι των ηγεσιών των δύο κομμάτων εξουσίας που ευθύνονται για το πελατοκεντρικό σύστημα και την εξάπλωση της διαφθοράς στο Δημόσιο.
Όμως υπάρχει και ακόμη μία παράμετρος που φαίνεται να αγνοούν οι Φούχτελ και Μανδραβέλης. Η οποία αφορά την μακροχρόνια και βραχυχρόνια τάση αύξησης της παραγωγικότητας εργασίας στην Ελλάδα συγκριτικά με τη Γερμανία. Συγκεκριμένα, την περίοδο 2005-2012 η παραγωγικότητα για το σύνολο της οικονομίας αυξάνει 23,3% στην Ελλάδα έναντι 15,8% στη Γερμανία. Την τελευταία τριετία (2010-2012) της κρίσης, ωστόσο, οι τάσεις αντιστρέφονται με κάμψη της παραγωγικότητας στην Ελλάδα και αύξηση στη Γερμανία. Δηλαδή, την περίοδο της σκληρής λιτότητας, της αύξησης της ανεργίας και των έμμεσων απολύσεων στο Δημόσιο, η παραγωγικότητα μειώνεται, την ίδια ώρα που αυξάνει στην Γερμανία, όπου συνεχίζεται η ανάπτυξη.
Με άλλα λόγια, όσοι κόπτονται για την αύξηση της παραγωγικότητας στο Ελληνικό Δημόσιο θα έπρεπε αντί να παραχαράζουν τα πραγματικά στοιχεία να αναγνωρίσουν πως οι μνημονιακές πολιτικές της λιτότητας ευθύνονται για την μείωση της παραγωγικότητας και να αντιπροτείνουν αναπτυξιακές πολιτικές αντί να ζητάνε την κατά 50% διάλυση του δημόσιου τομέα. Αλλά φαίνεται πως ο νεοφιλελεύθερος παραλογισμός δεν έχει τέλος σ' αυτό τον τόπο.

 Ετήσιες μεταβολές (%) παραγωγικότητας οικονομίας σε Γερμανία και Ελλάδα (1995-2012)
Πηγή: ΟΟΣΑ

Ας καταδικάσουμε την ουρολαγνική βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται...

Η ΧΕΛΩΝΑ...

Ο Στέφανος Κασιμάτης, με την αιχμηρή πένα του σε ρόλο νυστεριού, ανατέμνει σήμερα το ουροποιητικό σύστημα ενός εβδομηντάχρονου Αθηναίου που ξαλάφρωσε μια μέρα του Ιουλίου στον τοίχο της γαλλικής πρεσβείας, στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας. Κατά τη διαδικασία εντοπίζει με χειρουργική ακρίβεια το σπέρμα της βίας των Δεκεμβριανών του 2008. Αξίζει να παρακολουθήσουμε τον συλλογισμό του:

Όταν μηχανάκια κινούνται ελεύθερα στα πεζοδρόμια, μπροστά στα μάτια αδιάφορων αστυνομικών, όταν αλήτες καταστρέφουν συστηματικά τη δημόσια περιουσία, καλυπτόμενοι πίσω από το ισχνό πρόσχημα κάποιας αντιεξουσιαστικής μανιέρας, όταν η επιθετική επαιτεία των ναρκομανών ασκείται ανεμπόδιστα στα σημεία της πόλης που υποτίθεται ότι είναι η βιτρίνα της, γιατί να μην κάνει και [ο εβδομηντάχρονος Αθηναίος] χρήση του φυσικού δικαιώματός του να τα αμολήσει όπου του αρέσει;

Και συνεχίζει, αφού διεκτραγωδήσει για λίγο την κατάσταση του αθηναϊκού κέντρου:

Η παρακμή της Αθήνας ξεκίνησε αμέσως μετά τον ψευδοθρίαμβό της: τους Ολυμπιακούς. Ξεκίνησε με τη συσσώρευση λαθρομεταναστών, που επέφερε τη σταδιακή γκετοποίηση τμημάτων της. «Επισημοποιήθηκε», δε, με τα Δεκεμβριανά του 2008. Τα γεγονότα εκείνων των ημερών ήταν η κρίσιμη καμπή, διότι μία δεξιά κυβέρνηση ήταν αυτή που με τη στάση της νομιμοποίησε το δικαίωμα του όχλου να «το κάψει» για να ξεδώσει. Ακόμη χειρότερα, με τη στάση της τότε, αναγνώρισε ηλιθίως το ιδεολογικό υπόβαθρο της «εξέγερσης»· δηλαδή, την ευκολία μιας ψευδώνυμης ευαισθησίας που πασάρεται ως ιδεολογία και ντύνεται με τα αφελή επιχειρήματα ενός ανθρωπισμού για χαζούς, που απορρίπτει την τιμωρία και διαχέει τις ευθύνες ώσπου δεν ανήκουν πια σε κανέναν – διότι όταν φταίμε όλοι, τότε δεν φταίει κανείς.

Τέλος, αφού εκθέτει κατ’ αντιπαράσταση το παράδειγμα της αντίδρασης των αρχών στο Λονδίνο στις περσινές καλοκαιρινές ταραχές, όπως και την προετοιμασία του βρετανικού αστυνομικού και δικαστικού μηχανισμού κατά τους πρόσφατους ολυμπιακούς αγώνες, εκθειάζει τις λύσεις που βρήκε ο βρετανικός νομικός πολιτισμός για να αντιμετωπίσει όλη αυτή την υπέρμετρη βία που ξεκινά από τους ανεξέλεγκτους εμπρησμούς και καταλήγει μέχρι και στις ανεξέλεγκτες ουρήσεις έξω από πρεσβείες στρατηγικών μας συμμάχων.
Η Χελώνα θέλει καταρχάς να επισημάνει στον Στέφανο Κασιμάτη ότι, σύμφωνα με τον ουρολόγο Βασίλη Πουλάκη, μετά την ηλικία των 70, εννιά στους δέκα άνδρες υποφέρουν από καλοήθη υπερπλασία του προστάτη (ΚΥΠ), η οποία, σύμφωνα με τα λόγια του γιατρού, “δημιουργεί δυσκολίες στην καθημερινότητα τόσο του άνδρα που υποφέρει όσο και της συντρόφου που βιώνει το πρόβλημα μαζί του”.
Μ’ αυτό σαν δεδομένο, η Χελώνα θα συμφωνήσει με τον Στέφανο Κασιμάτη ότι η Αθήνα είναι μια τριτοκοσμική πρωτεύουσα, αφού δεν διαθέτει δημόσιες τουαλέτες για τους πολίτες και τους επισκέπτες της. Ωστόσο επειδή η κάπως μπρουτάλ λύση που έδωσε ο γέροντας στο πρόβλημά του λαμβάνει ρεαλιστικά υπόψη αυτή την κρίσιμη λεπτομέρεια του θεσμικού περιβάλλοντος και επιδεικνύει αξιοθαύμαστη πρωτοβουλία, η Χελώνα κρίνει πως ο καλός δημοσιογράφος μ’ αφορμή τον εβδομηντάχρονο ουρητή πέφτει στην παγίδα της αποκήρυξης των αρχών του φιλελευθερισμού και θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον να μάθουμε τι θα έκανε ο ίδιος αν βρισκόταν στη θέση του εβδομηντάχρονου Αθηναίου.

***

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι βρισκόμαστε στο 2042, είσαι ο Στέφανος Κασιμάτης, ανήκεις στο 90% των εβδομηντάχρονων που υποφέρουν από ΚΥΠ, περπατάς στο πεζοδρόμιο της Βασιλίσσης Σοφίας μπροστά από τη γαλλική πρεσβεία σκεπτόμενος τη σύντροφό σου που βιώνει το πρόβλημα μαζί σου και, ξαφνικά, σου έρχεται να ουρήσεις. Τι επιλογές διαθέτεις;
Αρχικά σκέφτεσαι να διασχίσεις την Βασιλίσσης Σοφίας και, υπενθυμίζοντας τη δημοσιογραφική σου ιδιότητα, να ζητήσεις ευγενικά από τους φρουρούς της Βουλής των Ελλήνων να χρησιμοποιήσεις τις υποδομές του κοινοβουλίου. Το ξανασκέφτεσαι, όμως, γιατί απ’ το σημείο που βρίσκεσαι θα χρειαστεί να περάσεις τον δρόμο παρανόμως, όχι από την διάβαση των πεζών, κι επειδή η τήρηση της νομιμότητας είναι ζήτημα αρχής για σένα, προσπαθείς να βρεις άλλη λύση.
Κοιτάς για λίγο προς τα ανατολικά και σκέφτεσαι αν προλαβαίνεις να φτάσεις ως την Σέκερη κι από εκεί στο φιλόξενο Κολωνάκι όπου σίγουρα θα βρεις μια τουαλέτα για να ανακουφιστείς. Υπάρχει χρόνος όμως;
Περνάει για μια στιγμή απ’ το μυαλό σου να χτυπήσεις το κουδούνι της γαλλικής πρεσβείας και να ζητήσεις σε άψογη γαλλική από τον φρουρό να σε αφήσει να χρησιμοποιήσεις τις σχετικές υποδομές σε γαλλικό έδαφος, όμως δεν έχεις μαζί σου διαβατήριο κι από τότε που η Ελλάς δεν ανήκει πια στην Ευρωπαϊκή Ένωση η Γαλλία έχει επανεισαγάγει διαδικασία βίζας για τους Έλληνες πολίτες.
Η κατάσταση είναι αδιέξοδη. Υπάρχει μόνο μια ριψοκίνδυνη αλλά και τόσο ταιριαστή στην περίπτωσή σου λύση: Κάνεις στροφή 180 μοιρών, σφίγγεις τα δόντια δαγκώνοντας τη γλώσσα (με προφανή τον κίνδυνο δηλητηρίασης), διασχίζεις πρώτα την Ακαδημίας και μετά την Πανεπιστημίου και ανεβαίνεις τρέχοντας τα σκαλιά της “Μεγάλης Βρεταννίας”, που ήταν το στρατηγείο των εθνικών δυνάμεων και των Βρετανών συμμάχων μας στη διάρκεια των Δεκεμβριανών του 1944. Το “GB Corner” είναι ο πλέον κατάλληλος τόπος για την ανακούφιση ενός εβδομηντάχρονου διαβάτη, αν προλάβει βέβαια να φτάσει ως εκεί χωρίς να τον προδώσει το ουροποιητικό του σύστημα κι ο υπερτροφικός του προστάτης.
Αυτή η λύση έχει κι άλλα πλεονεκτήματα για έναν εβδομηντάχρονο, αν σε λένε Στέφανο Κασιμάτη: Το “GB Corner” είναι γεμάτο αναμνήσεις. Θα θυμηθείς εκείνη τη φορά που βρέθηκες εκεί για ένα γεύμα με τον Μάκη Βορίδη. Θ’ αρχίσεις να αφηγείσαι στον θυρωρό με τις επωμίδες: “Θυμάμαι πως παραγγείλαμε δύο ντράι μαρτίνι με τζιν, δύο Angus burgers (το μπιφτέκι ήταν εξαιρετικό, άνετα τρωγόταν ακόμη και τελείως άψητο, αλλά οι πατάτες παρατηγανισμένες), επίσης ένα αναψυκτικό και δύο καφέδες. Το σύνολο ήταν 101 ευρώ (δεν είχαμε ακόμη επιστρέψει στη δραχμή) και το σέρβις τού συνήθους υψηλού επιπέδου”. Όλες αυτές οι υπέροχες στιγμές θα έρθουν στη μνήμη σου και θα χαμογελάσεις νοσταλγικά ατενίζοντας την όμορφη Αθήνα.
Όμορφη; Πώς όμορφη; Πότε έγινε αυτό; Ανέλαβαν τη διαχείριση της πόλης οι ικανοί σύμμαχοί μας;

***

Ας γυρίσουμε, όμως, στο παρόν και στο ζήτημα της κλιμακούμενης βίας των κουκουλοφόρων και των ξεκουκούλωτων ουρητών. Ο Στέφανος Κασιμάτης πρέπει καταρχάς να παραδεχτεί ότι αν ο εν λόγω εβδομηντάχρονος Αθηναίος προέβη σε μια πράξη πολιτικής ανυπακοής, όπως πιθανολογεί στο άρθρο του, είχε το θάρρος να το κάνει χωρίς κουκούλα και κάτω από τις κάμερες. Αυτό κάτι μας λέει για τον χαρακτήρα του γέροντα, για τα τιμημένα ελληνικά γηρατειά, για το ρόλο που μπορούν αυτά να παίξουν στη διαπαιδαγώγηση των νεότερων.
Η Χελώνα προτείνει στον Στέφανο Κασιμάτη να κουβεντιάσει το ζήτημα και με τον συνάδελφό του Πάσχο Μανδραβέλη. Ο Μανδραβέλης, στο σημερινό του τακτικό άρθρο στην ίδια εφημερίδα, σχολιάζει τις υψηλές βάσεις των αστυνομικών σχολών, αναρωτιέται πώς γίνεται ορισμένοι από τους βίαιους δεκαπεντάχρονους του Δεκέμβρη του 2008 να επιδιώκουν να γίνουν αστυνομικοί και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι “αυτή η γενιά, παρά την επίφαση επαναστατικότητας, αναπαράγει το σύνολο των πεποιθήσεων της προηγούμενης” περί εξασφάλισης και βολέματος.
Έτσι, τα Δεκεμβριανά που γέννησαν τη βία της ούρησης της τρίτης ηλικίας δεν κατόρθωσαν να επηρεάσουν ένα τμήμα τουλάχιστον των νεαρών πρωταγωνιστών τους, οι οποίοι ενσωματώνονται στο σύστημα όταν μπει η παράμετρος της επαγγελματικής εξασφάλισης. Η Χελώνα δεν ξέρει αν απ’ αυτό θα έπρεπε να βγάζουμε κάποιο συμπέρασμα για τη βία, καθώς, Πάσχο (ελπίζω να μη σε πειράζει ο ενικός), αν οι βίαιοι δεκαπεντάχρονοι του 2008 γίνουν αστυνομικοί, δεν θα συμβεί επειδή έπαψαν να είναι βίαιοι, αλλά επειδή δεν είναι πλέον δεκαπεντάχρονοι.
Κάπου εδώ, που οι διαχωριστικές κόκκινες γραμμές μεταξύ σοβαρότητας και σοβαροφάνειας έχουν θολώσει απελπιστικά, έρχεται σαν από μηχανής θεός ένας νεκρός για να σώσει την κατάσταση. Πρόκειται για τον Μάριο Χάκκα. Ο Χάκκας έχει γράψει ένα μικρό διήγημα με τον τίτλο “Ο Μπιντές” που ασχολείται με την ευπρέπεια και το οποίο η Χελώνα πιθανολογεί ότι δεν το έχει διαβάσει ο Στέφανος Κασιμάτης. Επειδή σ’ αυτό το διήγημα μπαίνουν μια σειρά κρίσιμα ερωτήματα και δίνονται μια σειρά κρίσιμες απαντήσεις, ας του δώσουμε αυτή την ευκαιρία:
Είχαμε φαγωθεί μέσα μας χωρίς να το πάρουμε είδηση. Εκείνη η λουξ τουαλέτα με τον ιππόκαμπο στα πλακάκια οικόσημο, μια πάπια και γύρω παπάκια, κύκνους και παραδείσια ψάρια, νιπτήρα, λεκάνη, μπανιέρα, μπιντές, παραμπιντές, όλα απαστράπτοντα, είχανε παίξει το ρόλο τους ύπουλα, σκάψανε μέσα βαθιά μας τερμίτες, όπως το σαράκι το ξύλο, και τώρα νιώθαμε κούφιοι. 
Θυμάμαι όταν ήρθα από την επαρχία για πρώτη φορά στην Αθήνα και νοίκιασα ένα δωμάτιο χωρίς καμπινέ. Υπήρχε βέβαια ένας πρόχειρος καμπινές στην αυλή, αλλά έπρεπε να κατέβεις μια κατασκότεινη ξύλινη σκάλα που έτριζε και σήκωνε τον κόσμο στο πόδι. Ένα βράδυ που έβρεχε και μ’ έπιασε κόψιμο, τα ‘κανα σε μια εφημερίδα, κι αφού τα πακετάρισα ωραία, ως και κορδελάκι με φιόγκο τους έβαλα, πηγαίνοντας πρωί πρωί στη δουλειά, τ’ άφησα στη μέση του δρόμου. Θα θυμόσαστε βέβαια πόσα τέτοια πακέτα συναντούσατε τότε στους δρόμους. Μερικοί τα κλοτσούσαν για να μαντέψουν το περιεχόμενο. Λέγεται πως κάποιος το πήγε στην αστυνομία χωρίς να τ’ ανοίξει και ζήταγε εύρετρα. Ε, ένα τέτοιο πακέτο έφτιαξα κάποτε κι εγώ, κι ακόμη τώρα που το θυμάμαι μετά τόσα χρόνια μου έρχονται γέλια. 
Εκείνο τον καιρό ήμουν ένας κεφάτος άνθρωπος με λίγες ανάγκες. Ξυριζόμουν μόνο δυο φορές τη βδομάδα, όποτε είχα ραντεβού στο βουναλάκι με μια κοπέλα, που όλο βιαζόταν να γυρίσει στο σπίτι. Όλο σκαστή ήταν κι είχε αυστηρό αδερφό, νοοτροπία σισιλιάνου. Την παντρεύτηκα κι εγώ. Τι να έκανα; Παρά να τρώει μπερντάχι κάθε φορά που αργούσε. Άλλωστε, αυτός είναι ο προορισμός του ανθρώπου, έτσι τουλάχιστον λέγεται. Πάντως, μ’ αυτά και μ’ αυτά, βρέθηκα μ’ όλα τα κουμπιά μου γερά, είναι κι αυτό ένα όφελος, είναι κι αυτό μια ασφάλεια. Τι σιδερωμένα πουκάμισα τον πρώτο καιρό, τι καθαρές αλλαξές, γυαλισμένα παπούτσια, στο καντίνι που λένε. 
Είχε και δικό της σπιτάκι, ένα μόνο δωμάτιο, αλλά μεγάλη αυλή, και σιγά σιγά με τις οικονομίες μας, χτίσαμε κουζίνα κι άλλα δωμάτια. Γενικά προοδέψαμε. Πήραμε ψυγείο, πλυντήριο κι η ζωή γινόταν όλο και πιο άνετη. 
Μόνο στον καμπινέ καθυστερήσαμε. Στο βάθος της αυλής μέσα σε μια παραγκούλα ήταν μια τούρκικη λεκάνη που με ανάγκαζε κάθε πρωί να κάθομαι στο κότσι, αν κι αυτό ήταν μια καλή άσκηση όπως δε συνήθιζα να κάνω γυμναστική. Στην παραγκούλα υπήρχε κι ένα τενεκεδένιο βρυσάκι που το γέμιζα κάθε πρωί και πλενόμουν. Μπάνιο στη σκάφη. Το Σαββατόβραδο άρχιζε η περιπέτεια. Μ’ έχωνε η γυναίκα στη σκάφη κι έτριβε μέχρι γδάρσιμο. Ας είναι. 
Συνέχιζα να προοδεύω. Βοηθός λογιστού ακόμα ξεχρέωνα την κρεβατοκάμαρα, βαρύ έπιπλο με κομοδινάκια κι απάνω αμπαζούρ, σιέλ στο δικό μου, ροζ στης κυράς. Έπειτα έγινα κανονικός λογιστής, τότε που πήραμε κι εκείνο το οικοπεδάκι με δόσεις. Φυτέψαμε μάλιστα και δυο τρία δέντρα που πήγαινα στις αρχές, μετά από επιμονή της γυναίκας μου, κάθε Κυριακή και τα πότιζα. Κατόπιν ξεράθηκαν κι αυτά, πολλές οι δουλειές, αρχιλογιστής πια, γερός ο μιστός και σε λίγα χρόνια ήταν το σπίτι κομπλέ, πλην τουαλέτας. Έμενε σαν επιστέγασμα μιας προσπάθειας είκοσι χρόνων. 
“Κάποτε θα ‘ρθει και της τουαλέτας η ώρα”, έλεγα στη γυναίκα μου που με γκρίνιαζε πάντα, παραπονιόταν πως έρχεται κανένας επισκέπτης, θέλει να πάει προς νερού του και πέφτουν τα μούτρα της. Κι άλλωστε, τι ήταν πια ο καμπινές εδώ που φτάσαμε; Η ουρά του γαϊδάρου. Κι όπως όλα τα πράγματα που σιάχνονται μια φορά στη ζωή μας βάζομε τα δυνατά μας να γίνουν όσο πιο πολύ μερακλίδικα, έτσι και στην τουαλέτα πήρα όλα τα μέτρα μου για να σιάξω κάτι το ωραίον: Έβαλα πλακάκια πανάκριβα που σχημάτιζαν ένα παράξενο σύνολο με παραστάσεις διάφορες έτσι που να νιώθω ευχάριστα σε τούτο το χώρο, όλα τ’ απαραίτητα είδη υγιεινής, φυσικά και μπιντέ. 
Τ’ άλλα είδη δε με πειράξανε. Κομμάτια να γίνει. Έχουν μια χρησιμότητα κι ύστερα στην ηλικία που βρισκόμαστε τώρα ας απολαύσουμε και μεις κάτι. Μόνο ο μπιντές μού την έδωσε και πήρε μπάλα και τ’ άλλα. Ο μπιντές. Γιατί, όπως είμαι δυσκοίλιος και τον είχα μπροστά μου για ώρα, μου φάνηκε να με κοροϊδεύει με κείνο το μακρουλό πρόσωπό του, το ‘να μάτι μπλε τ’ άλλο κόκκινο, τριγωνικά πάνω στο μέτωπο και πεταμένα ίδια βατράχου, το στόμα του καταβόθρα που ρουφούσε τα πάντα με κείνο τον ξαφνικό ρόγχο τελειώνοντας το νερό, σα να μουρμούριζε: Είδες πώς σε κατάντησα; Θυμάσαι όταν πρωτόρθες από το χωριό τι λεβέντης που ήσουνα; Πώς έμπλεξες, κακομοίρη μου, έτσι, μια ζωή – ένα σπίτι; Εγώ είμαι το βραβείο μετά από είκοσι χρόνια δουλειά. Για να πλένεσαι από κάτω. Είδες που σε έφερα; 
Με είχανε βάλει στο ζυγό είκοσι ολόκληρα χρόνια με τη θέλησή μου (αυτό είναι το χειρότερο), για να καταλήξω εδώ μπροστά σε μια σειρά άχρηστα πράγματα, κατά τη γνώμη μου, ή που κι αν είναι χρήσιμα, π’ ανάθεμά τα, δεν αξίζουν όσο αυτή η υπόθεση που λέγεται ζωή και νιάτα. Τα καλύτερα χρόνια τα σπατάλησα σαν το μερμήγκι κουβαλώντας και σιάχνοντας αυτό το κολόσπιτο, οικοδομώντας τελικά αυτόν τον μπιντέ, είκοσι χρόνια μου κατάπιε η καταβόθρα του, κι εγώ τώρα έχω μείνει στιμμένο λεμόνι, σταφιδιασμένο πρόσωπο, για ένα μπιντέ. 
Με τέτοιες σκέψεις τράβηξα το καζανάκι και μετά πήγα στο παράθυρο ν’ αναπνεύσω λιγάκι, ν’ ακούσω τον ήχο της πόλης. Από παντού ερχόταν ένας παράξενος θόρυβος. Δεν ήταν ο γνωστός θόρυβος απ’ τ’ αυτοκίνητα. Άλλου είδους αυτός: Ένα επίμονο πλατς-πλατς σκέπαζε κάθε άλλη βοή. Έστησα το αυτί και κατάλαβα. Όλο το λεκανοπέδιο της Αττικής είχε μεταβληθεί σ’ ένα απέραντο μπιντέ κι είχαμε καθίσει όλοι επάνω και πλενόμασταν, πλενόμασταν, πλενόμασταν, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες καζανάκια χύνοντας καταρράκτες νερού, χαιρετούσαν την πρόοδό μας.
ΥΓ. Για όποιον δε θέλει να διαβάζει σεντόνια και είναι πιο ακουστικός τύπος, υπάρχει και μια άλλη πιο συνοπτική απάντηση στο άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη. Disclaimer: η Χελώνα δεν τη συμμερίζεται διότι δεν ταιριάζει με την αγωγή της.

Λούμπεν διανοούμενοι χαμένοι στη μετάφραση ...

Red NoteBook...

Του Ηρακλή Οικονόμου

Πρώτα, έγραψε ένα ακαταλαβίστικο άρθρο, στο οποίο ισχυριζόταν ότι λίγο-πολύ στην Ισλανδία τα καταστήματα και οι τράπεζες δεν αποδέχονται το ισλανδικό εθνικό νόμισμα στις συναλλαγές τους, για να αποδειχθεί στη συνέχεια ότι προφανώς αυτό δεν συμβαίνει στην Ισλανδία αλλά σε ένα νησί της Νορβηγίας.[1] Και μετά θέλησε να ξαναδοκιμάσει τις μεταφραστικές του ικανότητες, ανακαλύπτοντας πολιτικές συνομωσίες σε μία καθ’ όλα θαυμάσια - και εξαιρετικά δύσκολη - μετάφραση κειμένου του Σλάβοϊ Ζίζεκ, που αποκαλύφθηκε μάλιστα ότι ήταν διερμηνεία, δηλαδή ταυτόχρονη προφορική μετάφραση! [2]

Στο πρώτο άρθρο, το συμπέρασμα ήταν ότι μία ενδεχόμενη απόρριψη του ΔΝΤ και των υπολοίπων πατρόνων εκ μέρους της Ελλάδας δήθεν θα έφερνε ένα νόμισμα που δεν θα αποδεχόταν κανένας στην ίδια του τη χώρα. Στο δεύτερο άρθρο, το συμπέρασμα ήταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δήθεν παραποίησε μία ομιλία του Ζίζεκ για να υποκρύψει τις δήθεν αιμοσταγείς τάσεις του γνωστού φιλοσόφου που έτυχε να υποστηρίζει το συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Στο πρώτο άρθρο, η γκάφα αποκαλύφθηκε από αναγνώστες που έτυχε να πάνε στην Ισλανδία, όπου φυσικά δεν συνάντησαν κανένα πρόβλημα με τη χρήση της ισλανδικής κορόνας. Στο δεύτερο άρθρο, η γκάφα αποκαλύφθηκε από την ίδια τη διερμηνέα, που σε σχόλιό της στο ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου εξήγησε τις λεπτομέρειες της συγκεκριμένης εργασίας της, τις ανάγκες διερμηνείας και όχι μετάφρασης που κλήθηκε να υπηρετήσει, και βέβαια την απουσία της οποιασδήποτε έξωθεν παρέμβασης. [3] Εξάλλου, η γκάφα αυτή γίνεται χειρότερη, εφόσον ο οποιοσδήποτε με στοιχειώδεις γνώσεις αγγλικών μπορεί να επιβεβαιώσει ότι το «ruthless» μεταφράζεται πράγματι και ως «ωμό», ενώ το «brutally» δεν μεταφράζεται μόνο ως «κτηνωδώς», όπως προτείνει ο αρθρογράφος, αλλά εν δυνάμει και με ηπιότερη χροιά («αποφασιστικά» όπως επέλεξε η διερμηνέας, ή «δραστικά», κ.ο.κ.).

Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας έσπευσε να διορθώσει τη σύγχυση της Ισλανδίας με τη Νορβηγία με ένα ελάχιστα απολογητικό άρθρο του, που επαναλάμβανε τη γνωστή επιχειρηματολογία περί καταστροφικής επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, αποδίδοντας παράλληλα το μπέρδεμα σε λάθος του κατά την ακρόαση ραδιοφωνικής εκπομπής. [4] Την ανικανότητά του να κατανοήσει τη μεταφορική χρήση βασικών όρων της αγγλικής γλώσσας, πάντως, δεν τη διόρθωσε· ακόμα περιμένει η μεταφραστική κοινότητα τη δημόσια συγγνώμη του προς τη συνάδελφο μεταφράστρια. Το ζήτημα όμως δεν είναι ηθικό αλλά άκρως πνευματικό. Τι είναι αυτό που έχει οδηγήσει τους «διανοούμενους» διαμορφωτές της κοινής γνώμης στο διανοητικό ξεπεσμό και στην υποκατάσταση των επιχειρημάτων από φτηνή προπαγάνδα και ωμά ψεύδη;

Πάει καιρός που ο γέρο-Μαρξ φανέρωσε τη σύνδεση ανάμεσα στην κυρίαρχη ιδεολογία και στην κυρίαρχη οικονομικά τάξη, στη «Γερμανική Ιδεολογία» και αλλού: «Οι ιδέες της άρχουσας τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες, δηλαδή η τάξη που είναι η κυρίαρχη υλική δύναμη της κοινωνίας συνιστά την ίδια στιγμή και την κυρίαρχη διανοητική δύναμή της». [5] Πολλά πράγματα άλλαξαν από τότε, αλλά ένα παρέμεινε σίγουρα σταθερό: παντού και πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι πρόθυμοι να μετατρέψουν το συμφέρον των αρχόντων σε «γνώση», σε «θεωρία» και σε ιδεολογία έτοιμη προς κατανάλωση από τη συνείδηση των αρχομένων. Παλιά μου τέχνη κόσκινο. Κάποιοι το κάνουν συνειδητά, επί πληρωμή, εκ προμελέτης. Κάποιοι άλλοι, αυθεντικότεροι, το κάνουν με ειλικρίνεια, αυθόρμητα και ασυνείδητα.

Δεν μας αφορούν όμως οι προθέσεις εδώ· το αποτέλεσμα μετράει, τα κείμενα, τα επιχειρήματα και τα χαρακτηριστικά τους. Ποια είναι αυτά; Καταρχήν, το ότι διαβάζονται με εξαιρετική δυσκολία από ανθρώπους με έστω και στοιχειώδη γνώση των κανόνων της λογικής σκέψης. Η ρηχότητα των επιχειρημάτων, τα λογικά σφάλματα, οι αστήρικτες καταφάσεις μετατρέπουν το λόγο σε κακογραμμένη φάρσα, φτιασιδωμένη με κουρέλια φιλελεύθερου πνεύματος και ανοιχτής κοινωνίας. Δεν υπάρχει επαγωγική και παραγωγική και αναλογική σκέψη εδώ· υπάρχει μόνο ρηχότητα.

Τι εκφράζει αυτή; Μία αστική τάξη που ποτέ δεν υπήρξε, παρά μόνο ως σύναξη κρατικοδίαιτων «παραγωγών» και διαπλεκόμενων μεσαζόντων. Μία αστική τάξη που συστήθηκε στη σκηνή μοναχά ως λούμπεν μπουρζουαζία, σύμφωνα και με τον όρο του μεγάλου μαρξιστή Andre Gunder Frank, [6] δηλαδή ως αστική τάξη διεθνώς εξαρτημένη, μεταπρατική και παρασιτική, καταδικασμένη να εκπροσωπεί και να μεσολαβεί. Η ιστορική, κοινωνική και οικονομική ρηχότητα της συγκεκριμένης ταξικής μερίδας εκφράζεται και μέσα από τη ρηχότητα των περιβεβλημένων με μία άχλη διανόησης διαφημιστών-συνηγόρων της.

Πού καιρός για βαθιά επιχειρήματα και δύσκολα βιβλία; Πού καιρός, δηλαδή, για ρίζες; Ας θυμηθούμε τον Παναγιώτη Κονδύλη:

Ο αστικός πολιτισμός εκδηλώθηκε εδώ στις στοιχειωδέστερες και εξωτερικότερες μόνο μορφές του, δηλαδή σε ορισμένους εθιμοτυπικούς κανόνες, σε ορισμένους άγραφους νόμους της συναναστροφής μεταξύ «κυρίων» και «κυριών» και στην απόκτηση μιας «ευρωπαϊκής μόρφωσης»· εν πάση περιπτώσει οι εγχώριες αστικές πολιτισμικές ανάγκες δεν έγιναν ποτέ τόσο επιτακτικές, ώστε να δημιουργηθεί μια όπερα ή μια πινακοθήκη κάποιων απαιτήσεων. [7]

Ή ένα εγχώριο στρώμα διανοουμένων με βάθος, θα προσθέταμε εμείς. Όπως η τάξη που υπηρετεί είναι καταδικασμένη να τσιμπολογά από δω κι από εκεί κάνα ξεροκόμματο, έτσι και ο λούμπεν διανοούμενος, ο κατεξοχήν οργανικός της διανοούμενος, είναι καταδικασμένος να ζει μέσα σε ένα ατέρμονο παρόν, σε μία βασανιστική προσωρινότητα. Πρέπει, αφενός, να είναι τόσο επίσημος και αφηρημένος, ώστε να γίνεται αποδεκτός ως διανοητική αυθεντία. Πρέπει, αφετέρου, να είναι τόσο εκλαϊκευμένος, ώστε να προσφέρει τροφή πνευματική ακόμα και στον πιο αδαή εν δυνάμει ψηφοφόρο των κομματικών σχηματισμών που οι διανοούμενοι αυτοί διαφημίζουν. Πρέπει, πρωτίστως, να είναι τόσο προσωρινός όσο προσωρινή είναι και η κτήση της σημαίας ευκαιρίας από τους εφοπλιστές που απαρτίζουν την εμπροσθοφυλακή της τάξης που αυτός υπηρετεί.

Υπάρχει όμως κι άλλο ένα χαρακτηριστικό αυτής της δοκιμιακής γραφής: ότι ικανοποιεί το γνωστό δόγμα «πες, πες, κάτι θα μείνει». Τα προϊόντα της διαστρεβλώνουν και συσκοτίζουν και παραπλανούν. Πάνω απ’ όλα, όμως - κι εδώ έγκειται η διαφορά τους με τον λεπτεπίλεπτο αστισμό της αμέσως προηγούμενης γενιάς των ιδεολογικών προγόνων τους - οι φορείς της δεν φοβούνται να επιτεθούν με υβριστικούς χαρακτηρισμούς εναντίον αντιπάλων πολιτικών κομμάτων και χώρων. Μας οδηγούν, με άλλα λόγια, στον πολεμικό αντικομμουνισμό του ’40 και του ’50, διαγράφοντας από το χάρτη το επιστημονικό υπόβαθρο, την εκφραστική μαεστρία και τη διακριτικότητα ενός Παπανούτσου ή ενός Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου που μεσολάβησαν εντωμεταξύ. Ποιος θα το έλεγε εν έτει 2012 ότι θα διαβάζαμε στην κατεξοχήν «σοβαρή» ελληνική εφημερίδα κείμενο του κατεξοχήν «σοβαρού» αρθρογράφου της που θα κατέληγε ως εξής;

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η επιθετική ψευδολογία, στην οποία καταφεύγει όλο και πιο συχνά ο ΣΥΡΙΖΑ επειδή μεγάλωσαν οι δουλειές του. Είναι ότι διδάσκει στα νέα παιδιά το νέο «αριστερό» ήθος, κάτι που είναι εμφανές σε όσους περιδιαβαίνουν τα κοινωνικά δίκτυα. Χειρότερα όμως θα είναι σε μια πιθανή διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή θα οδηγήσει τη χώρα σε καταστροφή πολλά στελέχη θα ψάξουν για «εσωτερικούς εχθρούς» για να «εξηγήσουν» στον λαό τη αποτυχία τους. Τότε θα φλερτάρουν την γνήσια και ουχί ντεκαφεϊνέ μετάφραση του «ruthless» και «brutally».8

Το γεγονός ότι τα κείμενα του εν λόγω εξόχως προβεβλημένου σχολιαστή βρίθουν τέτοιων μακαρθικής έμπνευσης ρητορικών σχημάτων μαρτυρά την κρίση ηγεμονίας στην οποία έχει περιέλθει ο ελληνικός καπιταλιστικός σχηματισμός. Κομμένες πλέον οι ευγένειες και οι τυπικότητες. Κομμένες και οι πολλές λεπτομέρειες, τα «ναι μεν αλλά», η πολλή διαλεκτική. Ο κοινός νους πρέπει να κατασκευαστεί πάση θυσία, κι αν αυτό δεν είναι εφικτό με περίπλοκες θεωρίες και στοιχεία, υπάρχει πάντα η λύση της προσφυγής σε ορολογία πιάτσας: «μεγάλωσαν οι δουλειές του», και τα λοιπά. Δεν θα βοηθούσε, συνεπώς, σε τίποτα η προσφορά στον αρθρογράφο ενός καλού αγγλο-ελληνικού λεξικού ή κάποιου ακουστικού ενίσχυσης ακοής. Η μεταφραστική, ακουστική και εκφραστική του «αδυναμία» δεν είναι τεχνικής αλλά πολιτικής φύσης. Και κάνει καλά τη δουλειά της.


_________________________

[1] Π. Μανδραβέλης, ‘Το άλλο μάθημα από την Ισλανδία’, Η Καθημερινή, 27 Μαΐου 2012. http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_27/05/2012_483626

[2] Π. Μανδραβέλης, ‘Ντεκαφεϊνέ και γνήσιες μεταφράσεις’, Η Καθημερινή, 12 Ιουνίου 2012. http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_12/06/2012_485171

[3] Βλ. σχόλιο αρ. 2 σε Ν. Σαραντάκος, ‘Ντεκαφεϊνέ μεταφράσεις;’, blog Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία, 13 Ιουνίου 2012.

[4] Π. Μανδραβέλης, ‘Το ορθό μάθημα από την Ισλανδία’, Η Καθημερινή, 6 Ιουνίου 2012. http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_06/06/2012_484482

[5] K. Marx and F. Engels, The German Ideology, σε Marx και Engels, Collected Works, τομ. 5, Lawrence & Wishart, 1976, σελ. 59.

[6] A. G. Frank, Lumpenbourgeoisie - Lumpendevelopment: Dependence, Class and Politics in Latin America, Νέα Υόρκη: Monthly Review Press, 1972.

[7] Π. Κονδύλης, Η Παρακμή του Αστικού Πολιτισμού, Αθήνα, Θεμέλιο, 2007, σελ. 40.

[8] Μανδραβέλης, ‘Ντεκαφεϊνέ και γνήσιες μεταφράσεις’.

Όταν ο κ. Πάσχος δεν έμαθε καλά το μάθημά του...

 alterthess ...

Πριν από λίγες ημέρες, ο έγκριτος δημοσιολόγος κ. Πάσχος Μανδραβέλης, στην ακόμα πιο έγκριτη «Καθημερινή», έγραφε σε ένα από τα γνωστά διδακτικά του άρθρα, με το βαρύγδουπο τίτλο «Το άλλο μάθημα από την Ισλανδία»:

«Αν πάει κάποιος στην Ισλανδία θα διαπιστώσει ότι στα ταμεία των περισσότερων καταστημάτων δέχονται σχεδόν όλα τα νομίσματα του κόσμου: ευρώ, δολάριο, σουηδική κορώνα, βρετανική λίρα, καναδικό δολάριο, μέχρι και γιεν Ιαπωνίας. Στο τέλος της λίστας είναι η ισλανδική κορώνα που αποτιμάται με τέσσερα μηδενικά (0,000). ‘Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς να αγοράσεις τίποτε, διότι το ισλανδικό νόμισμα πλέον είναι χωρίς αξία. Κανείς δεν το εμπιστεύεται’, δήλωσε μια Ισλανδή κάτοικος του Ρέκιαβικ».

Με αυτά τα ακλόνητα γεγονότα, ο κ. Πάσχος ήθελε να ταπώσει οριστικά όλους αυτούς τους ημιμαθείς που γράφουν «αυτόν τον καιρό στην Ελλάδα για την ‘επανάσταση των Βίκινγκς’, για τη διαγραφή του χρέους από τους Ισλανδούς και άλλα αριστερολυρικά». Ο ίδιος αντίθετα, με το κύρος του σοφού παντογνώστη, μας πληροφορεί ότι «οι καταθέσεις των Ισλανδών που είναι αναγκαστικά σε τοπικό νόμισμα μηδενίστηκαν». Φυσικά, όλα αυτά τα έλεγε για να αποδείξει χωρίς δεύτερη κουβέντα ότι «κανείς δεν θα εμπιστεύεται τη μεταμφιεσμένη δραχμή» και να αποκαλύψει έτσι την «αμετροέπεια του κ. Τσίπρα, τα διαρκή ψέματα άλλων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, τις φαντασιοκοπίες του κ. Καμμένου».

Χαμένος στη μετάφραση

Κάτω από το άρθρο, όσοι καϋμένοι αναγνώστες γνώριζαν κάτι παραπάνω –και είχαν το κουράγιο να απαντούν στην προπαγάνδα- μάταια προσπαθούσαν να πείσουν ότι ο κ. Πάσχος λέει απλά ψέματα: οι κραυγές των οπαδών του ήταν πολύ πιο ισχυρές. Προς απογοήτευση ωστόσο των τελευταίων, σήμερα ακόμα και ο πολύς κ. Πάσχος αναγκάζεται να ανασκευάσει. Αναφέρει λοιπόν στο σημερινό του άρθρο, με τον ακόμα πιο χαρακτηριστικό τίτλο «Το ορθό μάθημα από την Ισλανδία»:

«Ένα μεταφραστικό λάθος κατά την ακρόαση της εκπομπής του αμερικανικού National Public Radio (13/4/2012) με οδήγησε σε μπέρδεμα μεταξύ της ισλανδικής και της νορβηγικής κορώνας. Συγκεκριμένα, η Ισλανδή που έδωσε συνέντευξη για μηδενική αξία της ισλανδικής κορώνας (και μετέφερα στο άρθρο με τίτλο «Το άλλο μάθημα από την Ισλανδία» 27/5/2012), ζει σε ένα νορβηγικό νησί, βορείως της Ισλανδίας, όπου δέχονται όλα τα νομίσματα πλην του ισλανδικού»· το νησί αυτό λέγεται Σβάλμπαρντ, το οποίο για κάποιο μυστήριο λόγο οι αγράμματοι Αμερικάνοι δημοσιογράφοι μεταφράσανε ως Ρέκιαβικ. «Εντός της Ισλανδίας», παραδέχεται παρακάτω, «οι συναλλαγές γίνονται με το τοπικό νόμισμα, αλλά υποτιμημένο».

Και καλά θα πει κανείς, ο ίδιος του για παράδειγμα, ένα λάθος έκανε το παιδί. Και είχε μάλιστα το θάρρος να το παραδεχθεί. Μπράβο του λοιπόν, αν και δεν εξηγεί πώς ξαφνικά κατάλαβε 10 μέρες μετά ότι είχε ακούσει κάτι λάθος σε μια ραδιοφωνική εκπομπή. Το σοβαρό πρόβλημα είναι ο κ. Πάσχος δεν μπαίνει στον κόπο να αναιρέσει, ή έστω να επανεξετάσει τα συμπεράσματα που έβγαλε από τη λάθος ακρόαση. Επειδή εμείς λοιπόν, κ. Πάσχο μας, οι φτωχοί αναγνώστες σας δεν ξέρουμε από αυτά (και δεν πληρωνόμαστε άλλωστε αδρά από τον κ. Αλαφούζο για να είμαστε υποχρεωμένοι να ξέρουμε), μήπως μπορείτε να μας διευκρινίσετε, αν, όπως λέγατε, όντως οι καταθέσεις των Ισλανδών έχουν μηδενιστεί; Και αν πράγματι οι Ισλανδοί αναζητούν τώρα ένα νέο νόμισμα; Αυτά ισχύουν, τα ακούσατε κάπου λάθος, ή τα βγάλατε από το μυαλό σας;

Παρά επίσης την πρόδηλη αντιστροφή της πραγματικότητας, ο κ. Πάσχος πασχίζει να βγάλει τα ίδια συμπεράσματα και στο νέο του άρθρο. «Το πρόβλημα της Ισλανδίας είναι ότι χρεοκόπησαν οι τράπεζες και όχι το κράτος», μας πληροφορεί. Παρόλα αυτά, οι σώφρωνες Ισλανδοί μπήκαν στο ΔΝΤ και εφάρμοσαν το δικό τους Μνημόνιο. Πιο προσεκτικός ωστόσο μετά την προηγούμενη απάτη, αυτή τη φορά, αναγκάζεται να ομολογήσει ότι «το ΔΝΤ σχεδίασε μαζί με την ισλανδική κυβέρνηση ένα ‘περίεργο’ πρόγραμμα για τη σωτηρία της οικονομίας. Αύξησαν τις δημόσιες δαπάνες: το έλλειμμα της Ισλανδίας το 2008 ήταν μόλις 0,5% του ΑΕΠ και έφτασε στο 8,5% το 2009».

Παιχνίδι ρόλων

Έτσι, για να μας βγει το άχτι που τόσα χρόνια τους βλέπουμε να μας κουνάν το δάχτυλο, ας μιλήσουμε για λίγο και εμείς με τη νεοφιλελεύθερη γλώσσα του κ. Πάσχου: όταν ένας από τους βασικούς δημοσιογράφους μίας εφημερίδας στο κεντρικό άρθρο σχολιασμού μπερδεύει την Ισλανδία, με τη Νορβηγία «εξαιτίας ενός μεταφραστικού άρθρου», τότε απλά δεν κάνει για τη δουλειά του και το αφεντικό του πρέπει να τον πετάξει στο δρόμο και να πάρει έναν καλύτερο – έτσι δεν είναι κ. Πάσχο;

Αν τώρα πάει στο αφεντικό του και κλαφτεί για να τον κρατήσει γιατί φταίνε αυτοί οι κακοί Αμερικάνοι που τα μπερδεύουν όλα, το αφεντικό του πρέπει να απαντήσει ότι ένας σωστός δημοσιογράφος δεν μπορεί να γράφει ένα ολόκληρο κεντρικό άρθρο με βάση κάτι που άκουσε κάπου, αλλά πρέπει να κάνει μία στοιχειώδη έρευνα, ένα γκουκλάρισμα έστω: αυτή είναι η δουλειά του άλλωστε και στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν κάνει τη δουλειά του – έτσι δεν είναι κ. Πάσχο;

Όμως, πώς γίνεται αλήθεια κ. Πάσχο η «λάθος μετάφραση» να απέδωσε το Σβάλμπαρντ ως Ρέκιαβικ; Η λάθος μετάφραση επίσης σας πληροφόρησε ότι «οι καταθέσεις των Ισλανδών μηδενίστηκαν»; Μήπως τη διανθίσατε και εσείς τη λάθος μετάφραση με νέα «λάθη», πάνω στον ενθουσιασμό σας που βρήκατε επιτέλους τρόπο να μηδενίσετε τα «αριστερολυρικά» επιχειρήματα των αντιπάλων σας; Και τελικά κ. Πάσχο, μιας και μπήκατε στο κόπο να ανασκευάσετε, τι έγιναν οι καταθέσεις των Ισλανδών; Όντως μηδενίστηκαν ή όχι;

Τι θα λέγατε τελικά εσείς, ο τόσο άτεγκτος και υπεύθυνος, για έναν εργαζόμενο που τα έχει κάνει τόσο θάλασσα σε τόσο κρίσιμα ζητήματα; Και –κυρίως- αν όλα αυτά που γράφατε στις 27 Μάη ήταν μπούρδες και ψέματα που βγάλατε από το μυαλό σας για να στηρίξετε τις πολιτικές απόψεις σας, γιατί να μην υποψιαστεί κανείς ότι είναι εξίσου μπούρδες και αυτά που γράψατε στις 26 ή στις 28, ή –ακόμα περισσότερο- αυτά που γράφουν οι υπόλοιποι έγκριτοι συνάδελφοί σας; Πόση ζημιά εν τέλει κάνατε έτσι στο κύρος της εφημερίδας σας και τι θα κάνατε εσείς αν ήσασταν στη θέση του αφεντικού σας;

Εμείς, πάντως κ. Πάσχο, οι αριστερολυρικοί, αν ήμασταν (ο θεός να μας φυλάει) στη θέση του αφεντικού σας, θα σας συγχωρούσαμε και δεν θα σας απολύαμε: έτσι είμαστε εμείς οι αριστεροί, λίγο μαλάκες. Θα ζητούσαμε συγγνώμη από το κοινό και θα σας προτείναμε να μη γράφετε -για λίγο έστω- τέτοια άρθρα γνώμης: λίγο ρεπορτάζ στο δρόμο, ή έστω στο διαδίκτυο βρε αδερφέ, δεν θα σας έκανε κακό, έτσι για να θυμηθείτε πώς ζουν οι κανονικοί άνθρωποι.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, μη φοβάστε, ούτε το κανονικό σας αφεντικό θα σας απολύσει. Άλλωστε, δεν σας πληρώνει για να κάνετε σωστό ρεπορτάζ, αλλά για να κάνετε αποτελεσματική προπαγάνδα: και σε αυτό είστε, υποτίθεται, καλός (τώρα, αν τελικά τα σκατώσετε και εδώ και βγάλετε πρώτο το ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτεί). Και σε αντίθεση με το ρεπορτάζ, η προπαγάνδα γίνεται πάντα με την αλάνθαστη μέθοδο του Γκέμπελς: λέγε συνέχεια ψέματα, κάτι θα μείνει στο τέλος.

ΥΓ. Μήπως γνωρίζετε επίσης κ. Πάσχο, εσείς που όλα τα ξέρετε, αν τα παιδάκια στο Ρέκιαβικ, ή έστω σε αυτό το νησάκι που λέτε, κλαίνε στο σχολείο όταν ο δάσκαλός τους λέει ότι αυτοί δεν είναι στο ευρώ, όπως οι Έλληνες;

(Το διορθωτικό άρθρο στο σημερινό φύλλο της Καθημερινής http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_06/06/2012_484482 και το προηγούμενο από το προσωπικό μπλογκ του κ. Πάσχου http://www.medium.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4206:1&catid=61:k&Itemid=83 ).

Η αμετροέπεια του προπαγανδιστή...

Polyfimos...

Πριν από λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μου ένα κείμενο «διαμαντάκι» ένα χαρακτηριστικό δείγμα της νέας ελληνικής αρθρογραφίας γραμμένο από την πένα του μετρ του είδους της εσκεμμένης διαστρέβλωσης της πραγματικότητας Πάσχου Μανδραβέλη. Ήταν το άρθρο με τίτλο «Το άλλο μάθημα της Ισλανδίας».

Σκοπός του κειμένου, η ανατροπή της άποψης της ελληνικής κοινής γνώμης για την επονομαζόμενη «επανάσταση των Βίκινγκ». Την ανατροπή του οικονομικού και πολιτικού σκηνικού της Ισλανδίας και την αποφυγή της ένταξης της μικρής αυτής χώρας των 300.000 κατοίκων σε ένα από τα πασίγνωστα «προγράμματα δημοσιονομικής εξυγίανσης» που με περισσή χαρά υποδέχτηκε ο γνωστός δημοσιογράφος εδώ στην Ελλάδα, εκφράζοντας μάλιστα και τις μεγάλες του ευχαριστίες.

Αποφεύγω εδώ και καιρό να μπω στη διαδικασία να επιχειρηματολογήσω απέναντι στις ανακρίβειες που διαβάζω δεξιά κι αριστερά, γιατί πολύ απλά αυτό θα απαιτούσε τόσο χρόνο που αμφιβάλλω αν θα είχα τη δυνατότητα να κάνω τίποτε άλλο στη ζωή μου.

Το εν λόγω κείμενο, όμως, για το «άλλο μάθημα της Ισλανδίας» δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητο. Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα από την αρχή.

Σύμφωνα με τον αρθογράφο «αν πάει κάποιος στην Ισλανδία, θα διαπιστώσει ότι στα ταμεία των περισσότερων καταστημάτων δέχονται σχεδόν όλα τα νομίσματα του κόσμου: ευρώ, δολάριο, σουηδική κορώνα, βρετανική λίρα, καναδικό δολάριο, μέχρι και γιεν Ιαπωνίας. Στο τέλος της λίστας είναι η ισλανδική κορώνα που αποτιμάται με τέσσερα μηδενικά (0,000) ». 

Η διαπίστωση αυτή προέρχεται από ένα ραδιοφωνικό αφιέρωμα του National Public Radio (NPR) στις 13.4.2012, το οποίο μάλιστα περιείχε και τη μαρτυρία «μιας κατοίκου του Ρέικιαβικ» σύμφωνα με την οποία « … δεν μπορείς να αγοράσεις τίποτε, διότι το ισλανδικό νόμισμα πλέον είναι χωρίς αξία. Κανείς δεν το εμπιστεύεται».

Σύμφωνα με τον κύριο Μανδραβέλη, η (συντριπτική) πλειοψηφία των καταστημάτων της Ισλανδίας δέχεται κάθε είδους νόμισμα για τις καθημερινές συναλλαγές, εκτός από την ισλανδική κορόνα, την οποία μάλιστα η «κάτοικος του Ρέικιαβικ» κοστολογεί με ένα ολοστρόγγυλο μηδέν. Για την ακρίβεια, όχι απλά με ένα, αλλά με τέσσερα μηδενικά.

Πήρα, λοιπόν, την απόφαση να μεταφράσω το κείμενο αυτό (το καλό με τον συγκεκριμένο αρθογράφο είναι πως χρησιμοποιεί αρκετά βατή γλώσσα) και να έρθω σε επαφή με Ισλανδούς μπλόγκερ, μόνιμους κατοίκους του νησιού, άτομα τα οποία μετά από μια μικρής διάρκειας έρευνα εντόπισα μέσα από τα αγγλόφωνα ιστολόγια τους. (Να τονίσω εδώ ότι τα περισσότερα αγγλόφωνα μπλογκς της χώρας είναι τα ταξιδιωτικά).

Οι απαντήσεις στο εξής απλό ερώτημα για το αν και κατά πόσο η πληροφορία που μεταφέρει ο αρθογράφος για την άρνηση των καταστημάτων να δεχτούν τις υποτιμημένες ισλανδικές κορόνες είναι ορθή, ήταν άμεσες.

Η Alda Sigmundsdottir (http://icelandweatherreport.com/) είναι κατηγορηματική. Καμία σχέση με την πραγματικότητα δεν έχει η αναφορά ότι στην ίδια της τη χώρα, οι τοπικές αγορές αρνούνται να δεχτούν τις ισλανδικές κορόνες. «Φυσικά και τα ισλανδικά καταστήματα αποδέχονται το τοπικό νόμισμα» λέει. 

Η Alda πάει το ζήτημα της εγγυρότητας του αρθογράφου και ένα βήμα παρακάτω. Όπως μου είπε, τη συγκεκριμένη ραδιοφωνική παραγωγή του NPR που αναφέρεται στο άρθρο της Καθημερινής, είχε την τύχη να την ακούσει και η ίδια. 

(Η εκπομπή http://n.pr/L7gJaZ)

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Alda, η «κάτοικος του Ρέικιαβικ» που με τόση ευστοχία τιτλοφορεί ο Πάσχος Μανδραβέλης, είναι μια μετανάστρια Ισλανδή ονόματι Χάμπι (δεν παίρνω όρκο πως γράφεται το όνομα στην τοπική γλώσσα), η οποία μιλά με τον παραγωγό της εκπομπής από το νησί Svalbard.

Το νησί αυτό, όπως μου λέει η Alda, αλλά και μπορεί ο καθένας μας να εντοπίσει εύκολα μέσω του google maps (http://goo.gl/maps/uOOq), ανήκει στη Νορβηγία και βρίσκεται στον βόρειο αρκτικό κύκλο, σχηματίζοντας μια «νησιωτική ομπρέλα» πάνω από το βόρειο ημισφαίριο. Επίσης απέχει από το Ρέικιαβικ κάτι περισσότερο από 1200 μίλια, ή αλλιώς σχεδόν 2.000 χιλιόμετρα.

Όπως πολύ χαριτωμένα περιγράφει στην εκπομπή η Χάμπι από το Svalbard, όντως σε εκείνο το νησί, όπου όλοι οι κάτοικοι κυκλοφορούν οπλισμένοι μιας και οι αρκούδες είναι περισσότερες από αυτούς (!!!) τα καταστήματα κοστολογούν την ισλανδική κορόνα με τέσσερα μηδενικά. Κανείς δεν δέχεται το νόμισμα αυτό, σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα νομίσματα του κόσμου, τα οποία γίνονται αποδεκτά.

«Ένα τέλειο παράδειγμα του πώς ο κόσμος βρίσκει τρόπους να προωθήσει την προπαγάνδα του» όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε η Ισλανδή από την Ισλανδία Alda, κύριε Πάσχο.

Συνέχισα να ψάχνω για άλλους κατοίκους του χρεοκοπημένου νησιού με το «ανεπιθύμητο νόμισμα» και ευτυχώς είχα μια ακόμη απάντηση από τον Dori Sig. (http://bit.ly/JGULus)

Ούτε ο Dori είχε καμία, μα καμία αμφιβολία. Η άποψη πως η ισλανδική κορόνα είναι ένα νόμισμα με μηδενική αξία όπου κανένα σχεδόν κατάστημα δεν αποδέχεται είναι, όπως λέει, λάθος. Διευκρινίζει ότι η υποτίμηση της κορόνας μετά την τραπεζική κρίση προκάλεσε την επιβολή περιορισμού στο συνάλλαγμα όπου δικαιούται να λάβει ένας Ισλανδός, μέτρο αντισταθμιστικό για τη διατήρηση της σταθερότητας της κεντρικής τράπεζας της Ισλανδίας, αλλά, όπως μου είπε ο Dori, προσωρινό. 

Ανέφερε μάλιστα και το επικείμενο δημοψήφισμα της χώρας για την ενδεχόμενη ένταξη της χώρας στην ΕΕ αλλά και τις προεδρικές εκλογές του Ιουνίου του 2012. 

Παραδέχεται ότι υπάρχει και η άποψη όπου εκφράζεται και από τη ραδιοφωνική εκπομπή του NPR, πως η χώρα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το καναδικό ή το αμερικανικό δολάριο, αλλά επιμένει πως η κορόνα χρησιμοποιείται κανονικά από όλους και τα πράγματα βαίνουν σιγά – σιγά, προς το καλύτερο. 

Στη συνέχεια στη συνομιλία που είχαμε μέσω chat, μου τόνισε την ανελέητη προπαγάνδα και την κινδυνολογία των επικρατέστερων μέσων ενημέρωσης της χώρας για την ανάγκη ευρωπαϊκής προοπτικής και ένωσης με την ΕΕ. Τη συνομιλία αυτή επιλέγω να μην τη δημοσιεύσω, αλλά όποιος επιμείνει, μπορώ να του τη στείλω. 

Την ίδια ακριβώς προπαγάνδα που θέλει το νησί Svalbard, Ρέικιαβικ, το «Ισλανδικό μάθημα», νομισματικό αλισβερίσι μηδενικών κορόνων και τις ωραίες στο άκουσμα λέξεις όπως «αμετροέπεια», «αριστερολυρικά» και «φαντασιοκοπίες» να παντρεύονται σε ένα συνοθήλευμα ανακριβειών, γεωγραφικών αποκλίσεων, ψεύτικων μαρτυριών και θρασύτατων επικλήσεων της νοημοσύνης ανθρώπων οι οποίοι πάνω απ’ όλα γνωρίζουν ότι μέσα από το διαδίκτυο και με μια απλή έρευνα, μπορούν να σου φέρουν τα πάνω κάτω χωρίς να το καταλάβεις.

Για το τέλος αυτής της αναζήτησης είπα να αφήσω το καλύτερο. Έκανα στο Συνταγματικό Συμβούλιο των πολιτών της Ισλανδίας, το οποίο αυτήν την περίοδο έχει ολοκληρώσει τις εργασίες του, το ίδιο ακριβώς ερώτημα. Για όσους δεν γνωρίζουν, το συνταγματικό συμβούλιο των Ισλανδών πολιτών, προερχόμενο από τη βάση της ισλανδικής κοινωνίας, συνεδρίαζε για μήνες και με την συμβολή και συμβουλή όλων των Ισλανδών, διαμόρφωσε μέσω του ίντερνετ το προσχέδιο για το καινούριο ισλανδικό σύνταγμα που πρόκειται να κατατεθεί για έγκριση στη βουλή.

Την απάντηση μου έδωσε ο Thorsteinn Fr. Sigurdsson, πρώην Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου και ήταν αποστομωτική: η κορόνα κυκλοφορεί κανονικά, υπάρχει ισοτιμία για όλα τα νομίσματα του κόσμου (τη δίνει στο email που έλαβα) και όποιος λέει ότι τα καταστήματα δεν την δέχονται “είτε δεν έχουν έρθει ποτέ στην Ισλανδία, είτε κάτι δεν κατάλαβαν καλά, ή απλά θέλουν τα τραβήξουν την προσοχή. (Η σελίδα του facebook http://www.facebook.com/Stjornlagarad)

(Ο Dori στη συνέχεια της κουβέντας μου είπε πως ήταν συνεργάτη του Γιώργου Αυγερόπουλου κατά τη διάρκεια της παραγωγής και των γυρισμάτων του ντοκιμαντέρ με τίτλο «Μαθήματα από τους Βίκινγκς». Μάλλον από εκεί εμπνεύστηκε και ο Πάσχος Μανδραβέλης τον τίτλο του δικού του κειμένου. Είναι μερικές φορές που αναρωτιέσαι πόσο μικρός είναι αυτός ο κόσμος!).

(Το πραγματικό του όνομα δεν είναι Dori Sig. Όποιος ανατρέξει στο εν λόγω ντοκιμαντέρ, εύκολα θα βρει ποιο είναι. Έχει κανάλι στο youtube και group στο facebook με πολλά βίντεο από την "Επανάσταση των Βίκινγκ": https://www.facebook.com/groups/121749387853900/

http://www.youtube.com/dorisig ). 

(Μου μεταφέρθηκαν τα σχόλια από δύο ακόμη Ισλανδούς μπλόγκερς. Ήταν όλα στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος με την Alda, τον Dori και τον Τhorsteinn). 

(Για να προλάβω μερικούς, δεν είμαι ούτε ο Αυγερόπουλος, ούτε κανείς άλλος από την εκπομπή).  

(Επέλεξα να μην αναφερθώ στα επιχειρήματα περί γκέουρα, γκιαούρια κλπ. Αποτελούν προσωπικές απόψεις του αρθογράφου, με τις οποίες διαφωνώ, κρίνω, αλλά αυτήν την κριτική την κρατώ για τον εαυτό μου)

Ορίστε και η μετάφραση μου, προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης:

Το πρωτότυπο:

ΠΗΓΗ:http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_27/05/2012_444058