Κλιντ...

ΤΟ ΒΗΜΑ...

Δημήτρης    Δανίκας 

Και κάτι για το πολιτικό «παραλήρημα» του Κλιντ Ιστγουντ. Υποκλίνομαι στο αφεντικό. Αν και με τις απόψεις του διαφωνώ. Καθέτως και οριζοντίως. Ομως εκτιμώ την ειλικρίνειά του. Και πάνω απ' όλα προσκυνώ την άνεσή του. Να εκθέτει τις ακραίες και παλιομοδίτικες απόψεις του και έτσι να εκτίθεται χωρίς κανένα δισταγμό. Αδιαφορώντας για το τι θα πει η «κοινωνία», τι θα γράψει ο Τύπος και τι θα του σούρουν οι «προοδευτικοί» και τάχα μου «Αριστεροί» από το σινάφι του. Για όλους αυτούς δεν δίνει μισή δεκάρα τσακιστή. Σα να λέει «αυτός είμαι». Δεξιός, στενοκέφαλος, συντηρητικός, παλιομοδίτης και φανατικός αντί - Ομπάμα. Δεν σας αρέσω; Δεν με νοιάζει. Είμαι 81 χρονών. Και βαδίζω με το κεφάλι ψηλά προς τον τάφο μου να με φάνε τα σκουλήκια... Λέω δημοσίως αυτά που πιστεύω και με τον τρόπο που με εκφράζει. Παραλήρημα το λέτε; Ε, σε παραλήρημα βρίσκομαι εγώ. Αυτός είναι ο Κλιντ Ιστγουντ. Και γι' αυτό μας αρέσουν οι ταινίες του.

Μα θα πείτε, ο πολιτικός Ιστγουντ και ο καλλιτέχνης Ιστγουντ βρίσκονται σε διαρκή αντιπαλότητα. Ο πρώτος δηλωμένος Δεξιός. Σχεδόν Ακροδεξιός. Ο δεύτερος με τις περισσότερες ταινίες του, αληθινά και καθόλου πέτσινα, προοδευτικός. Σαν να τις υπογράφει κάποιος πιστός, αφοσιωμένος Αριστερός. Τι να πρωτοθυμηθώ. Από το αυτοβιογραφικό, αυτομαστίγωμά του στο «Grand Torino» μέχρι το ριζοσπαστικό κοινωνικό του σχόλιο στο «Σκοτεινό ποτάμι». Ασε το άλλο. Οπου στις «Σημαίες των προγόνων μας» κάνει κομματάκια την χάρτινη αμερικανική πολεμική και ηρωική μυθολογία. Δύο πλάσματα στην συσκευασία του ενός.

Ο Γούντι Αλεν περιγράφει αυτόν τον διχασμό με το εξής ερώτημα: Ποιον από τους δύο αγαπάς; Τον Ανθρωπο η τον καλλιτέχνη; Σα να σε ρωτάει. Ποιον Γούντι Αλεν αγαπάς; Εμένα τον εγωπαθή, τον μανιοκαταθλιπτικό και τον μισάνθρωπο ή τον άλλο Γούντι Αλεν τον σκηνοθέτη μερικών αριστουργημάτων που με ευαισθησία, ευφυΐα και φαντασία σε κάνει να «σκοτώνεις» την πλήξη σου και να φορτώνεις τις μπαταρίες σου;

Παρεμπιπτόντως, ένα έχω να πω. Η συντριπτική πλειοψηφία αληθινών και μάλιστα μεγάλων καλλιτεχνών, πάσχει απ' αυτό το σύνδρομο το διχαστικό. Οι περισσότεροι μοιρασμένοι στα δυο. Ας πούμε ο Δεξιός αλλά εντελώς αναρχικός Μάνος Χατζιδάκις. Μάλιστα όσο μεγάλος είναι ο Χ καλλιτέχνης τόσο «μικρός» είναι στην προσωπική του ζωή. Εχει στηθεί ολόκληρη θεωρία πάνω σ' αυτό, πως δηλαδή ο Χ «ακρωτηριασμένος» καλλιτέχνης με την φαντασία του και με τα έργα του εκφράζει έτσι απωθημένες επιθυμίες του. Θέλω να είμαι γενναιόδωρος, ανεξάρτητος και ασυμβίβαστος Και επειδή δεν μπορώ αυτές τις αρετές να τις υποστηρίζω στην καθημερινότητά μου, τις επενδύω στους ήρωές μου. Εγώ δηλαδή είμαι αχρείος, τσιγκούνης, άθλιος, απαιτητικός και ιδιότροπος. Ομως οι ήρωές μου είναι υποδείγματα πολλών αρετών.

Και για να τελειώνω με αυτό τον διχασμό. Ενα έχω να πω: Υστερα από πολλά χρόνια ουδείς θα θυμάται το όνομα «Μπάρακ Ομπάμα». Ολοι όμως θα προσκυνούν τις δημιουργίες του Κλιντ Ιστγουντ!

Μπιφτέκια...

Του Δημητρη Δανικα απο ΤΟ ΒΗΜΑ...
 Θέλεις ευρωζώνη, ευρωπαϊκή ένωση και καπιταλισμό. Ακου λοιπόν. Γιατί σχεδόν όλοι του πολιτικού προσωπικού που διεκδικούν την ψήφο μας ψεύδονται και εξαπατούν ασυστόλως και διαρκώς. Και γιατί από τη μεριά τους οι «άθλιοι», οι «συνωμότες» εταίροι, δηλαδή η Μέρκελ και τη Τρόικα έχουν δίκιο εντελώς. Εχουμε και λέμε. Προαπαιτούμενα της παραμονής μας στο ευρώ είναι τα εξής:

Πρώτο μέτρο: «κούρεμα» τουλάχιστον διακοσίων χιλιάδων του στενού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Τώρα. Ασε. Ολοι αυτοί οι πελάτες του δικομματισμού έπρεπε να είχαν «κουρευτεί» από το πρώτο Μνημόνιο του Μαΐου του 2010. Μιλάμε για μαζικές απολύσεις και καθόλου για βολικές συνταξιοδοτήσεις. Καταλάβαμε;

Δεύτερο μέτρο. Τώρα. Από Χτες. Ξεπούλημα των ΔΕΚΟ. Πατ κιουτ. Στο τσάκα τσάκα.

Τρίτο. Δραστικός περιορισμός της κατανάλωσης και σταδιακή μετακίνηση εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων προς την παραγωγή. Μόνο έτσι θα κλείσει ο βραχνάς της ψαλίδας στο ισοζύγιο πληρωμών. Η Ελλάδα πρέπει πρωτίστως να φτιάχνει και να εξάγει και ύστερα (πολύ ύστερα) να καταναλώνει. Αρα αναμενόμενο το στάδιο της Υφεσης. Αρα αναμενόμενο το λουκέτο σε πολλά εμπορικά σημεία της χώρας. Λιγότερα εμπορικά περισσότερα σημεία παραγωγικά. Ομως αυτό για να συμβεί απαιτούνται τρία πηδηματάκια. Ευνοϊκό περιβάλλον. Που σημαίνει έναρξη κάθε επιχείρησης - από την πιο μικρή έως την μεγάλη - σε χρόνο ντετέ. Εγινε; Οχι. Ούτε θα γίνει. Ακόμα, φορολογικό σύστημα που να είναι «φιλικό» προς την κερδοφορία των καρχαριών. Κάτω από είκοσι τοις εκατό. Οπως στην Βουλγαρία. Και τέλος τα μεροκάματα στο μισό. Οπως της Ρουμανίας. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις γιοκ επενδύσεις, γιοκ παραγωγή, γιοκ ανάκαμψη.

Τέταρτο μέτρο. Σκληρή, ανελέητη πάταξη της φοροδιαφυγής. Με συνοπτικές διαδικασίες. Εκλεψες; Εφυγες. Εσύ στην φυλακή και τα λεφτά σου μαζί με την περιουσία σου στην κρατική μηχανή. Τώρα. Χτες. Από το πρώτο Μνημόνιο. Εγινε; Μπα. Πλάκα κάνεις. Θα γίνει; Ούτε μια πιθανότητα στις χίλιες.

Με απλά λόγια. Ολα στο μισό. Ισως και πιο κάτω απ' αυτό. Μισθοί, συντάξεις, αξίες, κατανάλωση. Μισή Ελλάδα. Μισός Ελληνας. Μισές περιουσίες. Και νά' σαι ευχαριστημένος που δεν θα σου αρπάξουν τα πάντα. Αντε σου λέει, φουκαρά. Κράτα το σώβρακό σου. Και πού 'σαι. Ακόμα και αν γίνουν όλα αυτά - που αμφιβάλλω - και πάλι η χώρα δεν θα έχει εξασφαλισμένη την παραμονή της στην ευρωζώνη. Το λένε οι περισσότεροι χρηματοπιστωτικοί οίκοι και πλήθος αναλυτών. Επομένως ψεύδονται, εξαπατούν και αυταπάτες καλλιεργούν. Αντε, βάλ' τα καλά στο μυαλό σου και πέταξε στα σκουπίδια τα λόγια που ακούς στα τηλεοπτικά παραθύρια και τις σκηνοθετημένες τηλε - μαχίες. Γιατί όποιος πιστεύει στον καλό καπιταλισμό και τον τρίτο δρόμο προς τον πέτσινο σοσιαλισμό διαθέτει πολιτικό Ι. Q μπιφτεκιού. Του χημικού χάμπουργκερ και ουχί του έλληνα χασάπη του καλού!

Θηρία...

ΤΟ ΒΗΜΑ του Δημητρη Δανικα... 
 Η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών, Για την Θρησκεία λοιπόν. Που σημαίνει Πίστη σε ένα υπέρτατο, αόρατο και παντοδύναμο Ον. Δεν το πιστεύω όμως σέβομαι κάθε πιστό. Ανεξάρτητα από το Δόγμα, τα εικονίσματα και τις Γραφές που προσκυνάει κάθε θρησκευόμενος στον κόσμο αυτό.

Τον Χριστό, τον Αλλάχ, τον Βούδα τον οποιοδήποτε θεό. Δικός του και δικός μου λογαριασμός. Και κάτι ακόμα πιο σημαντικό. Αν και δεν είμαι Χριστιανός, εντούτοις πολλές από τις εντολές του στην προσωπική μου ζωή προσπαθώ να τις ακολουθώ.

Μια απ αυτές είναι και ο ουμανισμός. Που πάει να πει ότι σε οποιαδήποτε θρησκεία, ακόμα και των τελευταίων ρακένδυτων ιθαγενών, υπάρχουν πλάσματα το ίδιο σωστά, συνειδητοποιημένα, σοβαρά, που σε κάθε περίπτωση και δυσκολία προσφέρουν πηγαία άφθονη αλληλεγγύη και στοιχειώδη ανθρωπιά. Οπως λέει και η Γραφή «οι έσχατοι έσονται πρώτοι»

Ενα λοιπόν το κριτήριο που επί της ουσίας διαχωρίζει καθένα από εμάς από τα ζώα. Η συνειδητότητα και η αυτογνωσία. Συνειδητότητα για όλες τις πλευρές της καθημερινότητάς μας και αυτογνωσία για το εφήμερο της ύπαρξής μας. Σωστά; Επομένως καθόλου δεν με νοιάζει σε ποιο θεό πιστεύει κάθε άνθρωπος που συναντώ. Όχι τα λόγια του αλλά τις πράξεις του μετρώ. Το ίδιο κάνω και με κάθε πολιτικό.

Αν λοιπόν καθίσω και ασχοληθώ με την Εκκλησία και τον κάθε θρησκευτικό θεσμό, ιδιαίτερα τον ελληνικό γιατί αυτόν περισσότερο γνωρίζω, τότε ένα πράγμα έχω να πω: Η Εκκλησία ως επιχειρηματική δραστηριότητα ουδεμία σχέση με τον Θεό.

Τουτέστιν οι ρασοφόροι με τα γαλόνια περίπου μοιάζουν με τους πολιτικούς. Κυρίως ενδιαφέρονται για την εξουσία και ελάχιστα με το ποίμνιο και τον ευάλωτο πιστό. Εξουσία, απληστία και χρήμα. Και κάτι χειρότερο απ αυτό. Πολλές φορές τα ράσα λειτουργούν ως άσυλο για πράξεις ακόμα και κακουργηματικές και μερικές φορές για ασέλγειες σεξουαλικές.

 Με απλά λόγια ο βίος και η πολιτεία των περισσότερων πολιτικών φανερώνεται και αποκαλύπτεται από τα φώτα που πέφτουν πάνω τους και από κάποια σχετική διαφάνεια που λειτουργεί για λόγους δημοσιογραφικής ενημέρωσης.

Ενώ ο ρασοφόρος διάβολος κρυμμένος πίσω από τις Γραφές, τα εικονίσματα και τα βυζαντινά διαβούλια, παριστάνει τον επίγειο άγιο. Η αδιαφάνεια, η εσωστρέφεια, η ασυλία και θρησκευτικό λειτούργημα είναι οι ασπίδες που πίσω τους καλύπτουν σκάνδαλα, μούχλα και μπόλικη αμαρτία

Για να καταλάβετε, ένα πράγμα θέλω να πω. Ότι τώρα όσο ποτέ άλλοτε τα τελευταία τριάντα χρόνια, ο συμβολισμός της Εβδομάδας των παθών μοιάζει με τον Γολγοθά των σκληρά εργαζόμενων πολιτών. Επομένως στοιχειώδης αλληλεγγύη προς κάθε αμνό επιβάλλει ένα πράγμα εντελώς σύγχρονο και ευρωπαϊκό.

Να αποκοπεί κάθε ρασοφόρος από την κρατική μισθοδοσία. Που τέτοιο ευαισθησία. Πράγμα που σημαίνει ότι πληρώνω εγώ, ο άθεος η ο οποιοσδήποτε μιας άλλης θρησκείας, για να συντηρώ έναν, κατά την γνώμη μου άχρηστο και αναχρονιστικό θεσμό. Θέλουν οι αληθινοί χριστιανοί να πληρώνουν τους μισθούς των παπάδων και των μητροπολιτών;

 Να το αναφέρουν στις φορολογικές τους δηλώσεις και εμένα να με αφήσουν έξω απ αυτό το αλισβερίσι το εντελώς διαπλεκόμενο και υποκριτικό. Αυτό ένα από τα μεγαλύτερα και μάλιστα φανερά σκάνδαλα που ουδείς πολιτικός τολμάει να θίξει για να μην χάσει σταυρούς των θεουσών

Και για να τελειώνω. Στο όνομα των θρησκειών-φυσικά και της ελληνικής Ορθοδοξίας- έχουν διαπραχθεί και ακόμα τώρα διαπράττονται μαζικές δολοφονίες και επικών διαστάσεων γενοκτονίες. Ο Άνθρωπος ατελής.

 Οταν μάλιστα φορέσει ράσα με πλάκα τα γαλόνια, τότε μεταβάλλεται σε θηρίο που στο ένα χέρι κρατάει τον σταυρό και στο άλλο κραδαίνει μια σπάθα βουτηγμένη στο αίμα αθώων, απροστάτευτων και αλλόθρησκων πολιτών.

Θεούλη μου, αν υπάρχεις να με φυλάς από τους ρασοφόρους λύκους που κάνουν ότι μπορούν για να γεμίζουν την στομάχα τους, να πολλαπλασιάζουν την περιουσία τους, να διατηρούν τα προνόμιά τους και να φροντίζουν ολημερίς και ολονυχτίς για την σιωπή και την υποταγή δισεκατομμυρίων αμνών!

Εμείς!

του Δημ. Δανικα απο ΤΟ ΒΗΜΑ ...

Εμείς λοιπόν. Για να λέμε τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη. Εμείς τους φέραμε. Εμείς τους ψηφίσαμε. Εμείς τους στηρίξαμε. Και μερικοί εξ ημών και υμών τα φάγαμε. Ψίχουλα θέλετε; Ας είναι ψίχουλα λοιπόν. Σε όλα τα επίπεδα. Από το κοινωνικό και ιδεολογικό μέχρι το πολιτικό και το οικονομικό. Παράδειγμα; Οι πιστοί της Ορθοδοξίας λοιπόν. Οπου τις προάλλες η Ιερά Σύνοδος ζήτησε την αποφυλάκιση μιας αμετανόητης «κακουργηματικής προσωπικότητας» σύμφωνα με το βουλευμα, με το όνομα Εφραίμ. Ο οποίος με πολιτικές κρυφές, υπόγειες διαδρομές και διαπλοκές αντάλλαξε μια δική του φούσκα με φιλέτα του Δημοσίου. Διαμαρτυρήθηκαν οι πιστοί γι αυτή την απόφαση της Ιεράς Συνόδου που αντικειμενικά λειτουργεί ως ηθική στήριξη σε μια θηριώδη απάτη; Τουναντίον.

Κατέβηκαν στους δρόμους με ντουντούκες απαιτώντας την κεφαλή του εισαγγελέα επί πίνακι. Θέλετε άλλο παράδειγμα; Ο δικαστικός που ασελγούσε και κακοποιούσε το παιδί του. Επί ένα χρόνο σουλατσάριζε ελεύθερος ασκώντας τα καθήκοντά του πάνω στην έδρα ενός τάχα μου αδέκαστου και άμεμπτου λειτουργού. Ο κύκλος των δικαστικών το γνώριζε αλλά ουδέποτε κινήθηκε η διαδικασία πειθαρχικής δίωξης. Θαυμάσια. Εμείς λοιπόν. Με τις συντεχνίες μας. Με τα μικροσυμφέροντά μας. Με τους μικρούς ιδιοτελείς μας σκοπούς. Εμείς οι καλοί. Ολοι οι υπόλοιποι άσχημοι και κακοί.

Εμείς δεν φταίμε γι αυτά τα σκουπίδια που τα ονομάζουμε Οικονομία. Εμείς δεν φταίμε για το αραλίκι των Δημοσίων υπαλλήλων. Εμείς δεν φταίμε για τις επιδοτήσεις των αγροτικών προιόντων. Εμείς δεν φταίμε για τα σκάνδαλα στα φάρμακα και τα νοσοκομεία. Εμείς δεν φταίμε για τις εφορίες. Εμείς δεν φταίμε για την μικρή και την μεγάλη φοροδιαφυγή. Εμείς δεν φταίμε για τίποτα. Μόνο οι από πάνω. Οι ζάπλουτοι, οι πλούσιοι και οι πολιτικοί. Μόνο αυτοί. Με τέτοια μυαλά μην περιμένεις τίποτα ν αλλάξει σ αυτόν τον τόπο ριζικά και αποφασιστικά. Γιατί από την μια σαν τα τρομαγμένα παιδιά κρύβουμε την μαρμελέδα από το σπασμένο βάζο κάτω από τα χαλιά. Και από την άλλη εναποθέτουμε όλες τις ελπίδες μας σ αυτούς που μας έφεραν σε αυτό το χάλι.

Ετσι βαυκαλιζόμαστε ότι από τα υπουργικά γραφεία και από τις εγκεφαλικές ασκήσεις επί χάρτου, κάτι θα αλλάξει και η χώρα θα ανασάνει. Ετσι ακούνητοι, ακίνητοι, τρομαγμένοι, παραπλανημένοι και καθόλου αλλαγμένοι, πορευόμαστε με βάρκα μια ελπίδα εντελώς χάρτινη και μεταφυσική. Γιατί όσο εμείς δεν προσπαθούμε να κρίνουμε αυστηρά τις πράξεις, τις πεποιθήσεις, τις προκαταλήψεις και τις ιδεολοψίες μας, τόσο οι πολιτικοί αγκυλωμένοι κι αυτοί από τις ίδιες συνήθειες και από μια τακτική εντελώς πέτσινη και επικοινωνιακή. Οτιδήποτε πρόκειται να συμβεί περνάει από το χέρι μας. Με εργαλείο την αυτογνωσία και εφαλτήριο την συμμετοχή. Είτε ένας αργός, βασανιστικός θάνατος είτε ένας καλύτερος κόσμος και μια πιο δίκαιη ζωή. Ολα μα όλα. Εμείς!

Συμμορίες ...

ΤΟ ΒΗΜΑ ...

Δημήτρης Δανίκας

Ωδινεν όρος έτεκεν μυν. Πιάσανε, λέει, την μαφία των τοκογλύφων που είχε καταβροχθίσει τον άμπακα στην Θεσσαλονίκη. Σιγά τα ωά! Το εξηγώ για να μην παρεξηγηθώ. Πρώτο λοιπόν. Η εν λόγω παρέα τοκογλυφίας δρούσε επί δεκαπέντε χρόνια. Απρόσκοπτα και ασύδοτα. Δεύτερο λοιπόν. Περί τους πενήντα νοματαίους τα μέλη αυτής της συμμορίας. Τουτέστιν δύο λόχοι και βάλε. Τρίτο λοιπόν. Περί τα δύο χιλιάδες ονόματα περιλαμβάνονται ως θύματα αυτής της ανατριχιαστικής ιστορίας. Δηλαδή ο κόσμος τό' χε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι. Που πάει να πει ότι οι Αρχές της Πόλης, της Πολιτείας και του Νόμου το ήξεραν αλλά το έκαναν γαργάρα. Θέλετε κι άλλη, ακόμα μεγαλύτερη απόδειξη; Ανάμεσα σ' αυτούς τους ευυπόληπτους πολίτες της πόλης με τα κοστούμια, τις γραβάτες και τα αξιοπρεπέστατα επαγγέλματα που δεν διαφέρουν καθόλου από τους νονούς της νύχτας, περιλαμβάνονται άτομα που διατηρούσαν φιλική σχέση τόσο με τον πρώην περιφερειάρχη Παναγιώτη Ψωμιάδη, όσο και με το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ασε που στο προσεχές μέλλον διόλου αποκλείεται να αποδειχθεί ότι υπάρχουν συγκοινωνούντα δοχεία με τα δύο μεγάλα κόμματα ΠαΣοΚ και ΝΔ. Να το τραβήξω παρακάτω; Μαφία και μάλιστα επικών διαστάσεων και η εκάστοτε παρέα μεγαλομιζαδόρων στο Υπουργείο Αμυνας. Το ίδιο και η άλλη παρέα, της Μονής Βατοπεδίου με εφαλτήριο πασίγνωστες γραβάτες της πρόσφατης Καραμανλοκρατίας. Το ίδιο και τα Good fellas της Siemens. Συμμορία περίπου και οι ποντικοί που κατασπατάλησαν δισεκατομμύρια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το ίδιο και με την εκάστοτε φορολογική νομοθεσία που οι νομοθέτες της σφυρίζουν τάχα μου αδιάφορα μπροστά στην γιγαντιαία κλοπή των δημοσίων ταμείων. Ακόμα και επικυρίαρχος Ράιχενμπαχ μας έκανε ρόμπα, λέγοντας, κομψά ότι η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και η αποτελεσματική λειτουργία των εισπρακτικών μηχανισμών είναι πρωτίστως πολιτική ιστορία. Θέλεις; Τους πιάνεις! Δεν θέλεις; Τότε περί ανέμων τυρβάζεις. Με ένα λόγο όποια πέτρα του συστήματος και να σηκώσεις πάνω σε μια μικρή η μεγάλη μαφία τοκογλύφων, απατεώνων, φοροφυγάδων, κατσαπλιάδων και πειρατών θα πέσεις. Αγαπητέ μου, με βούλα και υπογραφή διεθνών οργανισμών, η διαφθορά στην Ελλάδα είναι ανάλογη με το πιο διεφθαρμένο κρατίδιο της Αφρικής. Ας αφήσουν τους πανηγυρισμούς και αν πράγματι είναι πατριώτες όπως ισχυρίζονται ας μπαγλαρώσουν, τιμωρήσουν και κουρέψουν γουλί τις περιουσίες όλων των μαφιόζων. Πολιτικών, επιχειρηματιών, δικηγόρων, αστυνομικών. Γιατί αν ένας συμπολίτης μας κατέληξε στην αυτοκτονία από τους εκβιασμούς και τις οφειλές των τοκογλύφων, εκατομμύρια άλλοι αργοπεθαίνουν από το πάρτι που έχει στήσει η μαφία η μεγάλη. In short, σχετικά με τις τυμπανοκρουσίες, αυτό που έλεγε η νόνα μου: έκανε η μύγα κώλο και έχεσε τον κόσμο όλο!