Ποιος φταίει, ποιος φταίει...

του Παντελη Μπουκαλα απο την Καθημερινη...

Εχει όλο το δίκιο με το μέρος του ο λίαν επιτυχημένος πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Φίλιππος Σαχινίδης. Και μόνο οι κακόπιστοι δεν θα του το αναγνώριζαν και θα τον κατηγορούσαν ότι απλώς ήρθε να υπογράψει και αυτός το εκλεπτυσμένο σενάριο βάσει του οποίου εκτός από την πανάκεια, υπάρχει και η πανασθένεια ή ο παν-ιός, που δεν είναι παρά το κόμμα της νυν αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο βουλευτής, εφαρμόζοντας την αξιόπιστη μέθοδο με την κωδική ονομασία «ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει», διακήρυξε ότι «τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ νομιμοποιούν την πολιτική παρουσία της Ακρας Δεξιάς» και «αυξάνουν την επιρροή της Χρυσής Αυγής».
Αθώοι στην πολιτική σκηνή βρίσκονται. Αλλά όσο και να ζορίσει κανείς τα πράγματα, ακόμα πιο δύσκολο είναι να συμπεράνει ότι για την καταβαράθρωση της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος, από την οποία τρέφεται ο χρυσαυγιτισμός, φταίει ο ο ΣΥΡΙΖΑ και ουδείς άλλος. Αλήθεια, μήπως ήταν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μεταμφιεσμένα σε Παπανδρέου, σε Βενιζέλο, σε Σαμαρά αυτά που αποφάσισαν την τελετουργική νομιμοποίηση της Ακροδεξιάς, προσφέροντας στον «λάιτ» ΛΑΟΣ κυβερνητικούς θώκους και στον κ. Καρατζαφέρη τον χηρεύοντα ρόλο του Νέστορα του έθνους;
Μήπως ο λαϊκισμός εν Ελλάδι είναι ανακάλυψη του ΣΥΡΙΖΑ και ουδέν γνωρίζει περί αυτού τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η Ν.Δ.; Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ κήρυξε προεκλογικά την «ανακατάληψη των πόλεών μας», την οποία τώρα επιχειρούν, με τον δικό τους αιματηρό τρόπο, οι χρυσαυγίτες; Μήπως οι κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, και όχι οι γαλάζιες και οι πράσινες, διόγκωσαν το μεταναστευτικό πρόβλημα; Μήπως αυτές οδήγησαν τη χώρα σε μείωση της κυριαρχίας της και την κοινωνία σε ανέχεια, δύο πληγές από τις οποίες ταΐζεται το κόμμα του κ. Μιχαλολιάκου;
Ξαναλέω ένα από τα ελάχιστα αυτονόητα που μας απόμειναν: Αμωμοι δεν υπάρχουν καν στα μοναστήρια, πώς να υπάρχουν στην πολιτική. Μερτικό ευθύνης έχουν όλοι. Εντούτοις, με τέτοια ευθυκρισία και τόση πολιτική ειλικρίνεια σαν του πράσινου βουλευτή, για το μόνο για το οποίο μπορούμε να είμαστε βέβαιοι είναι ότι η πολιτική και ιδεολογική ήττα της Χ.Α. δεν θα έρθει γρήγορα. Δεν θα έρθει τόσο γρήγορα όσο την έχει ανάγκη ο τόπος πριν μαυρίσει εντελώς η ψυχή του.

Ο Σαμαράς πληρώνει τη στροφή...

γιωργος δελαστικ,  ethnos.gr

Ούτε στους χειρότερους πολιτικούς εφιάλτες του δεν θα μπορούσε να φανταστεί ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς ότι η κωλοτούμπα του υπέρ του νέου Μνημονίου θα είχε τόσο βαρύ πολιτικό αντίτιμο όσο έδειξε δημοσκόπηση της VPRC για το περιοδικό «Επίκαιρα», τα ευρήματα της οποίας συνιστούν πραγματικό σοκ: το αντιμνημονιακό κόμμα του Πάνου Καμμένου που κινείται στον χώρο της ΝΔ όχι μόνο μπαίνει στη Βουλή και μάλιστα με τα τσαρούχια, αλλά επιπλέον παίρνει... 11%!!!
Οσο για τη ΝΔ που βρίσκεται σε διαρκή πτωτική τάση από τότε που μπήκε στην κυβέρνηση Παπαδήμου και ακόμη περισσότερο από τότε που ο Αντ. Σαμαράς διέγραψε τον περασμένο μήνα τους αντιμνημονιακούς βουλευτές της και ένθερμους μέχρι τότε υποστηρικτές του, στη δημοσκόπηση της VPRC εμφάνισε το αναιμικό και επικίνδυνα ανεπαρκές ποσοστό του 22,5%.
Οι δημοσκοπήσεις δεν αποτυπώνουν ποτέ τίποτα περισσότερο από τις διαθέσεις της κοινής γνώμης τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Αν υποθέσουμε όμως ότι βρισκόμαστε μόλις έναν - ενάμιση μήνα πριν τις εκλογές και το νεοϊδρυθέν κόμμα Καμμένου εμφανίζει εκρηκτική άνοδο ενώ η ΝΔ συνεχίζει να διολισθαίνει προς τα κάτω, αυτές οι τάσεις δεν προοιωνίζονται τίποτα καλό για τον Αντώνη Σαμαρά και το κόμμα του που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν την Ελλάδα. Με τέτοια ποσοστά δεν πάει πουθενά. Υπενθυμίζουμε ότι για την κατάκτηση της αυτοδυναμίας από τη ΝΔ απαιτείται ποσοστό που κυμαίνεται από το 36,4% των ψήφων το ελάχιστο έως 38,4% το μέγιστο, αν εκτιμήσουμε ότι το άθροισμα των ψήφων όσων κομμάτων μείνουν εκτός Βουλής θα ανέλθει στο πρωτοφανές ποσοστό του 10% ή στο σύνηθες 5% αντιστοίχως. Επομένως, με ποσοστά της τάξης του 25% η ΝΔ ούτε στα πιο τρελά της όνειρα δεν μπορεί να ελπίζει σε αυτοδυναμία. Ο Αντ. Σαμαράς εμφανώς υποτίμησε τραγικά το πολιτικό κόστος της μετατροπής του από «σημαιοφόρο του αντιμνημονιακού αγώνα» σε «Ηρακληδέα» του Μνημονίου. Δεν κατάλαβε ότι τα μέλη, οι οπαδοί και οι ψηφοφόροι της ΝΔ είχαν πιστέψει πολύ βαθύτερα στην αντιμνημονιακή του γραμμή από όσο είχε πιστέψει, όπως αποδείχθηκε, ο ίδιος!
Τασσόμενος υπέρ του νέου Μνημονίου, ο πρόεδρος της ΝΔ είναι γεγονός ότι κατέστη «πρωθυπουργήσιμος» στα μάτια των Γερμανών, της ΕΕ και του οικονομικού κατεστημένου. Μόνο που τα συγχαρητήρια και τα εγκώμια όλων αυτών δεν μεταφράζονται -τουλάχιστον αυτομάτως- σε ψήφους του ελληνικού λαού.
Μην έχοντας πια καμιά απολύτως ελπίδα αυτοδυναμίας, ο Αντώνης Σαμαράς δεν μπορεί να γίνει πρωθυπουργός παρά μόνο με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ και αποδεχόμενος φυσικά την πολιτική ομηρεία του από το ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα εργάζεται αποκλειστικά και μόνο προκειμένου να τον φθείρει και να τον ανατρέψει όσο το δυνατόν πιο σύντομα, όπως είναι το απολύτως φυσιολογικό. Ακόμη και έτσι όμως για να του επιτρέψει το ΠΑΣΟΚ να καθίσει επιτέλους στον πρωθυπουργικό θώκο, θα πρέπει ο Αντ. Σαμαράς πρώτον να έχει κάποιο αξιόλογο εκλογικό ποσοστό της τάξης του 30% και δεύτερον να προηγείται πολύ η ΝΔ του ΠΑΣΟΚ στο εκλογικό αποτέλεσμα. Υποθετικά μιλώντας, αν η ΝΔ έχει 25% και το ΠΑΣΟΚ 20% δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να κάνει το ΠΑΣΟΚ τον Σαμαρά πρωθυπουργό! Αν όμως το αποτέλεσμα είναι π.χ. 32% ΝΔ και 16% ΠΑΣΟΚ ή έστω 30% ΝΔ και 20% ΠΑΣΟΚ, τότε είναι πολύ δύσκολο να αποτρέψει το ΠΑΣΟΚ την πρωθυπουργοποίηση του προέδρου της ΝΔ.
Το πολιτικό ζήτημα όμως είναι άλλο. Η θεαματικότατη απήχηση των Ανεξάρτητων Ελλήνων του Πάνου Καμμένου αποδεικνύει στον Αντώνη Σαμαρά πέραν πάσης αμφισβητήσεως ότι τεράστιο ποσοστό των ψηφοφόρων της ΝΔ εξακολουθεί να είναι κατά του Μνημονίου και απαιτεί αντιμνημονιακή γραμμή.
Ο ηγέτης της Δεξιάς επομένως τίθεται ενώπιον ενός αμείλικτου διλήμματος: Θα τολμήσει να επιχειρήσει επαναπροσέγγιση με τις αντιμνημονιακές διαθέσεις των ψηφοφόρων της παράταξής του, πράγμα που συνεπάγεται διόρθωση της γραμμής του και διάλογο με τον Π. Καμμένο με στόχο την επασυγκόλληση των κομματιών της συντηρητικής παράταξης σε αντιμνημονιακή βάση ή θα επιμείνει πάση θυσία στη μνημονιακή γραμμή, θυσιάζοντας εν ανάγκη στον βωμό του Μνημονίου τις πρωθυπουργικές του φιλοδοξίες;
Μέχρι τώρα, όλα δείχνουν ότι επιλέγει το δεύτερο, τη θυσία του υπέρ του Μνημονίου.
ΔΙΑΡΚΗΣ ΠΤΩΣΗ
ΛΑΟΣ: Χαροπαλεύει στο όριο του 3%
ΑΓΩΝΑ κοινοβουλευτικής επιβίωσης φαίνεται ότι θα υποχρεωθεί να δώσει το κόμμα του ΛΑΟΣ. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν την επιρροή του να βρίσκεται σε διαρκή πτωτική τάση. Το χειρότερο για το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη είναι ότι ήδη έφτασε στο όριο κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης (η δημοσκόπηση της VPRC του δίνει ακριβώς 3%) χωρίς σημάδια ανακοπής της πορείας του προς τα κάτω. Αν αυτό συνδυαστεί αφενός με τη δημοσκοπικά διαγραφόμενη ως βέβαιη είσοδο της «Χρυσής Αυγής» στη Βουλή και αφετέρου με τη φυγή προβεβλημένων στελεχών του προς τη ΝΔ, το ερώτημα που αντικειμενικά θα τεθεί είναι αν το κόμμα του ΛΑΟΣ έχει όντως λόγους πολιτικής ύπαρξης ή αν ξεπεράστηκε από τις εξελίξεις.

Η μετάλλαξη του Α. Σαμαρά ...

γιωργος δελαστικ, ethnos.gr...

Κωμικοτραγική είναι πλέον η πολιτική εικόνα του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά, μετά την απίθανη στροφή 180 μοιρών στη στάση του απέναντι στο νέο Μνημόνιο. Γελάει όλη η Ελλάδα μαζί του μετά την ανακοίνωση που έκανε ότι θα αποκλείσει από τα ψηφοδέλτια της ΝΔ όποιον βουλευτή τολμήσει να ψηφίσει κατά του νέου Μνημονίου, το οποίο είναι πολύ χειρότερο από το πρώτο! Ο μέχρι τον Νοέμβριο εμφανιζόμενος ως ανυποχώρητος «ηγέτης του αντιμνημονιακού αγώνα» στον χώρο της Δεξιάς δεν αρκέστηκε στον κολοσσιαίο συμβιβασμό της συμμετοχής του στη μνημονιακή συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ υπό τον Λουκά Παπαδήμο.
Τώρα, με τον φανατισμό του νεοστρατολογημένου στο «μνημονιακό στρατόπεδο» διακήρυξε ότι θα αποκεφαλίζει πολιτικά επιτόπου όποιον βουλευτή ή στέλεχος του κόμματός του τάσσεται εναντίον του νέου Μνημονίου! Εφτασε μάλιστα μέχρι του σημείου να πει ότι «τζάμπα μάγκες και τζάμπα επαναστάτες δεν θέλω στα ψηφοδέλτια» χαρακτηρίζοντας έτσι όσους βουλευτές της ΝΔ αρνούνται να διασυρθούν πολιτικά και οι ίδιοι και επιμένουν να τάσσονται κατά του νέου Μνημονίου.
Προφανώς ο Α. Σαμαράς υπονοεί ότι ο ίδιος ήταν «γνήσιος μάγκας και γνήσιος επαναστάτης» όταν δήλωνε «αντιμνημονιακός».
Με οίκτο αντιμετώπισε τον «αντιμνημονιακό ριψάσπιδα» αρχηγό του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Κώστας Μαρκόπουλος, ο οποίος είπε στον Αντώνη Σαμαρά και στους συναδέλφους του δεξιούς βουλευτές: «Οποιος φοβάται πεθαίνει κάθε μέρα. Οποιος δεν φοβάται πεθαίνει μόνο μια φορά»! Καίρια η παρατήρηση και του Γιάννη Μανώλη σε συνομιλητές του, όπως αναφέρει ο «Ελεύθερος Τύπος» στο ρεπορτάζ του: «Ο Αντώνης Σαμαράς μάς έκλεισε την πόρτα από τα ψηφοδέλτια και από το κόμμα επειδή... υιοθετήσαμε τη γραμμή που ο ίδιος υπερασπιζόταν»!
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι γνωστό το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή. Ετσι δεν είναι γνωστό πόσοι τελικά βουλευτές της ΝΔ δεν ακολούθησαν τον αρχηγό του κόμματός τους στη «μνημονιακή» του μετάλλαξη. Ο αριθμός τους σίγουρα έχει αξία, δεν έχει όμως καθοριστική πολιτική σημασία.
Το βέβαιο όμως είναι ότι μετά την ψηφοφορία αυτή έχουμε ριζικές αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Το νέο Μνημόνιο, ας μην κρυβόμαστε, πέρασε μόνο εξαιτίας της αλλαγής στάσης του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος πλέον φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για όλα τα ανείπωτα δεινά που θα πλήξουν εκατομμύρια Ελληνες!
Η ΝΔ από σήμερα και πέρα είναι το κύριο «μνημονιακό» κόμμα! Τα συνήθη φληναφήματα του προέδρου και των στελεχών της (του τύπου «Σώσαμε τη χώρα από τον γκρεμό στον οποίο την είχε φέρει το ΠΑΣΟΚ») είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Βεβαίως και ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ είναι υπεύθυνοι για την εξαθλίωση της χώρας μας και του λαού μας, αλλά πιο βαθιά στην άβυσσο αδυνατούσε να μας ρίξει ο Παπανδρέου, γι' αυτό και παραιτήθηκε.
Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Αν η κυβέρνηση Παπανδρέου επιχειρούσε να περάσει μόνη της το νέο Μνημόνιο, είναι αμφίβολο αν το ελικόπτερο θα προλάβαινε να πάρει σώο τον Γιώργο από το Μέγαρο Μαξίμου! Η ΝΔ περνάει το νέο Μνημόνιο και ο Σαμαράς περιμένει να τον κάνουν πρωθυπουργό μετά από τη στάση του αυτή, ως ανταμοιβή για την «άψογη συνεργασία» του τόσο με τους εσωτερικούς υποστηρικτές του Μνημονίου όσο και με τους ξένους επικυρίαρχους.
Στη βάση της επικείμενης κατάληψης της εξουσίας άλλωστε προσπαθεί να δελεάσει τους βουλευτές και τα στελέχη της ΝΔ, γι' αυτό και θέτει την τουλάχιστον τέταρτη... «αμετάθετη» ημερομηνία εκλογών, προκαλώντας πανελλήνιο καγχασμό για πολλοστή φορά. Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ που προέκυψε μετά την καιροσκοπική εγκατάλειψη της τριπλής συμμαχίας ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑΟΣ από τον Γιώργο Καρατζαφέρη μήπως και σώσει τίποτα από την επιρροή του κόμματός του, αποτελεί... προπόνηση για τη μετεκλογική συμμαχία ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, καθώς αυτοδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να προκύψει μετά τη μεταπήδηση του Σαμαρά στη θέση του ηγέτη του «μνημονιακού» στρατοπέδου. Μόνο που όμηρος στα νύχια του ΠΑΣΟΚ στη μετεκλογική συγκυβέρνηση μαζί του, ο Α. Σαμαράς θα βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή!
ΝΕΟ ΤΟΠΙΟ
Η συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ
ΠΡΩΤΗ φορά μετά τη μεταπολίτευση, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συγκυβερνούν μόνα τους ως κόμματα - χωρίς την Αριστερά ως «τσόντα», όπως το 1989-1990, ή τον ΛΑΟΣ, όπως μέχρι την Παρασκευή. Αυτή η συγκυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου με τον Αντώνη Σαμαρά αλλάζει ριζικά τόσο το συνολικό πολιτικό σκηνικό όσο και τους εσωκομματικούς συσχετισμούς στα δύο κόμματα εξουσίας και ιδίως στη ΝΔ. Από «προδότες» που θεωρούνταν μέχρι τώρα οι «μνημονιακοί» βουλευτές της ΝΔ, ξαφνικά πήραν ουσιαστικά την εξουσία του κόμματος στα χέρια τους μετά την ολοκληρωτική μεταστροφή του Α. Σαμαρά υπέρ του νέου Μνημονίου. Είναι πλέον ισχυροποιημένοι όσο ποτέ, καθώς ο πρόεδρος της ΝΔ χάνει τους δικούς του υποστηρικτές που τους... διαγράφει (!), οπότε η θέση του αποδυναμώνεται...

Τετέλεσται! Οι Ελληνες εν τάφω...

γιωργος δελαστικ, ethnos.gr
Αβουλοι, μοιραίοι, σπιθαμιαίοι. Τίποτα δεν διαπραγματεύθηκαν. Τίποτα δεν διέσωσαν. Υπέκυψαν ασυζητητί σε όλους τους όρους και τις απαιτήσεις των επικυρίαρχων υπαλλήλων της ΕΕ και του ΔΝΤ, βυθίζοντας τη χώρα μας στο πιο βαθύ σκοτάδι της σύγχρονης ιστορίας της. Ο λόγος για τους πολιτικούς αρχηγούς των κομμάτων της συγκυβέρνησης - τον Γιώργο Παπανδρέου του ΠΑΣΟΚ, τον Αντώνη Σαμαρά της ΝΔ και τον Γιώργο Καρατζαφέρη του ΛΑΟΣ. Εξαιρετικά εύκολο αποδείχθηκε να καμφθούν οι επί μήνες ανέξοδα διαφημιζόμενες ως δήθεν ανυποχώρητες «κόκκινες γραμμές» του προέδρου της ΝΔ - σαν παγωτό χωνάκι στον ήλιο της Σαχάρας! Για τον Γ. Παπανδρέου και τον Γ. Καρατζαφέρη δεν υπήρχε φυσικά καμιά αμφιβολία ως προς το τι θα έπρατταν, αφού αυτοί είχαν ψηφίσει ήδη το πρώτο Μνημόνιο, αλλά αποδείχθηκε ότι και ο Α. Σαμαράς δεν είχε την κρίσιμη στιγμή το σθένος να διαφοροποιηθεί από αυτούς που σωστά λοιδωρούσε, κατατασσόμενος τελικά στην ίδια με αυτούς κατηγορία στη συνείδηση του ελληνικού λαού.
Τα ονόματα όλων αυτών που κατείχαν θέσεις ευθύνης και συναίνεσαν να παραδώσουν την Ελλάδα στις απαιτήσεις των κοινωνικών βαρβάρων της ΕΕ και του ΔΝΤ θα γραφτούν με μαύρα γράμματα στις δέλτους καταισχύνης της ελληνικής ιστορίας - πράγμα που φυσικά τους ίδιους καθόλου δεν τους νοιάζει.
Το μέλλον της χώρας διαγράφεται ζοφερό μετά από την παράδοσή της στους ξένους δανειστές. Εκατομμύρια Ελληνες θα πέσουν θύματα της οικονομικής Κατοχής.
Ηδη ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο οι πρώτοι «νεκροί» - οι άνεργοι δηλαδή που προκάλεσε η πολιτική που υπαγόρευσε το πρώτο Μνημόνιο: 1.029.000 οι άνεργοι τον Νοέμβριο - όταν δηλαδή πολλές επιχειρήσεις ακόμη κρατιόντουσαν με τα δόντια, με την ελπίδα ότι ίσως οι γιορτές τούς έδιναν το φιλί της ζωής.
Τώρα που κάθε ελπίδα οικονομικής ανάκαμψης εξέλιπε, πολύ φοβόμαστε ότι ο αριθμός των ανέργων θα έχει ξεπεράσει τον Ιούνιο το ενάμισι εκατομμύριο, υπερβαίνοντας το 30% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού από 20,9% που ήταν ήδη τον Νοέμβριο.
Η «δικτατορία των δανειστών» δεν πρόκειται να επιδείξει κανένα έλεος απέναντι στην οικονομική δυστυχία του πληθυσμού της υποτελούς Ελλάδας. Ξένοι είναι έτσι κι αλλιώς, τι να τους νοιάξει για τους Ελληνες; Αυτοί το πώς θα παίρνουν τα δισεκατομμύριά τους έχουν μοναδικό μέλημα, όπως όλοι οι τοκογλύφοι σε όλες τις εποχές.
Δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα για να τους νοιάζει αν οι Ελληνες πεινάνε, αν τα σχολεία μας κλείνουν, αν τα νοσοκομεία μας καταρρέουν.
Το πολύ πολύ να βάλουν τους Γερμανούς παπάδες να οργανώσουν και καμιά... φιλανθρωπική αποστολή για να μοιράσει συσσίτια σε πεινασμένους Ελληνες για να τα δείχνουν στη γερμανική τηλεόραση ώστε να ενισχυθεί η προπαγάνδα του Βερολίνου ότι... μας έσωσαν και μας ταΐζουν κι από πάνω!
Η ΕΕ και το ΔΝΤ προωθούν μεθοδικά και αποτελεσματικά τον στόχο τους που δεν είναι άλλος από το να ρίξουν τους μισθούς των Ελλήνων, σχηματικά μιλώντας, γύρω στο πεντακοσάρικο και μέχρι χιλιάρικο το πολύ, τις συντάξεις στα τρία - τέσσερα κατοστάρικα, να απολύσουν εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους και εκατομμύρια στον ιδιωτικό τομέα ώστε μέσω αυτής της κατοχικής εξαθλίωσης να υποβιβαστεί η Ελλάδα -όπως άλλωστε και όλες οι υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού νότου- στην κατηγορία των φτηνών και εξαθλιωμένων επαρχιών του Τέταρτου Ράιχ.
Τέτοιες είναι όλες οι χώρες του αλήστου μνήμης «υπαρκτού σοσιαλισμού» που μπήκαν στην ΕΕ και «σώθηκαν» κι αυτές!
Ζοφερές εποχές για την Ελλάδα και τους Ελληνες. Η πορεία προς την άβυσσο δεν έχει πάτο, καθώς η αρπακτικότητα των Ευρωπαίων δυναστών δεν έχει κορεσμό. Οσο στη χώρα μας δεν σημειώνεται παρατεταμένη κοινωνική έκρηξη, η λογική των επικυρίαρχων είναι και θα είναι «το υποζύγιο αντέχει, φόρτωσέ το κι άλλο!».
Προανήγγειλαν ήδη ότι τον Ιούνιο θα πάρουν κι άλλα μέτρα. Θα κόψουν τις συντάξεις αυτή τη φορά. Τώρα πια δεν φοβούνται να προαναγγέλλουν τα δεινά στα οποία υποβάλλουν τον ελληνικό λαό. Ουαί τοις ηττημένοις...
Ελεγχος
Δεν συμφέρουν την ΕΕ οι εκλογές
Οργίαζαν χθες οι φήμες για άμεση προκήρυξη εκλογών. Δεν τις συμμεριζόμαστε. Είναι σωστό το επιχείρημα ότι τώρα που ο Α. Σαμαράς μετατράπηκε από «αντιμνημονιακό λυκόσκυλο» σε «μνημονιακή σκυλίτσα της αγκαλιάς», θα ήταν εντελώς ακίνδυνη για την ΕΕ μια κυβέρνηση με πυρήνα τη ΝΔ. Αν γίνουν όμως σύντομα εκλογές, τότε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ με το ζόρι θα φτάσουν συνολικά το 50% των ψήφων, ενώ σήμερα μπορούν να ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν το 80% του ελληνικού λαού. Γιατί οι Γερμανοί και η ΕΕ να προτιμήσουν ένα κατά πολύ ασθενέστερο του σημερινού κυβερνητικό σχήμα; Ο,τι κι αν λέει τώρα πια ο Σαμαράς, ποιος του δίνει σημασία;

ΓΡΑΜΜΕΣ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΑΠΟ ΑΙΜΑ

Καρτεσιος...

Το μέλλον της Ελλάδας υπογράφεται. Σεξοτουρισμός και φτηνά εργατικά χέρια. Θλιβεροί από περήφανοι. Απαξιώνοντας την ίδια μας τη ζωή, την εγκαταλείψαμε στα χέρια δύο χαζών, ενός φασίστα κι ενός πληρωμένου εκτελεστή των τραπεζιτών.
Τι σχέση έχει ο κατώτατος μισθός, ο 13ος και ο 14ος του ιδιωτικού τομέα με το δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδας; Πως συνδέονται αυτά μεταξύ τους; Κανείς δεν απαντά, μόνο χαζογελάνε.
Ποια λύση θα δώσει στη μείωση του δημόσιου χρέους ο μισθός των 400 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα; Γιατί έχουν ταυτίσει το χρέος της Ελλάδας με τους μισθούς των ιδιωτικών υπαλλήλων;
Οι γελοιωδέστεροι, απαντούν παπαγαλίζοντας ότι πρόκειται για αναπτυξιακό μέτρο. Ναι ε; Ανάπτυξη ποιών; Της ελληνικής οικονομίας; Με ποιο τρόπο; Οι βιομήχανοι και οι μεγαλοεργοδότες απλώς θα μειώσουν το κόστος παραγωγής τους και θα αυξήσουν τα κέρδη τους. Κι αμέσως μετά θα αυξηθούν οι «καταθέσεις των Ελλήνων» -έτσι γενικά κι αόριστα των «Ελλήνων»- στις ελβετικές τράπεζες.
Άρα, καμία σχέση με ανάπτυξη. Η μείωση του εργατικού κόστους ποτέ, ΜΑ ΠΟΤΕ, δεν έχει περάσει στις τιμές των προϊόντων και των υπηρεσιών για τους καταναλωτές. Άρα, απλώς, οι εργαζόμενοι θα φτωχύνουν, η αγοραστική τους δύναμη θα μειωθεί, η εξαθλίωση θα αυξηθεί και η ανάπτυξη θα αφορά τον πλουτισμό ελάχιστων.
Στην καλύτερη των περιπτώσεων, όπως έχω ξαναγράψει, άντε να έρθουν και κάποιες ξένες εταιρείες να επενδύσουν στην Ελλάδα, οι οποίες όμως δε θα παράγουν προϊόντα για την ελληνική αγορά, καθώς αυτή δε θα υφίσταται πλέον, αλλά μόνο για εξαγωγές, από τις οποίες ελάχιστα έχει να κερδίσει η ελληνική οικονομία.
Και όχι μόνο δε θα κερδίσει, αλλά όλο αυτό το «πανηγύρι» θα αδειάσει τα ταμεία του Κράτους από τον ΦΠΑ και λοιπούς έμμεσους φόρους, καθώς το εμπόριο θα έχει παραλύσει.
Τι μπορεί άραγε να πάει καλύτερα; Μάλλον ο τουρισμός, αυτή η βιομηχανία που τόσο πολύ έχει διαφημιστεί από το Κράτος, ως η σωτήρια λύση. Για ποιον τουρισμό, όμως θα μιλάμε πλέον;
Έχοντας μετατραπεί η Ελλάδα σε μία χώρα εξαθλιωμένων πολιτών που θα κάνουν τα πάντα για την επιβίωση και έχοντας στο μυαλό μου τον σαπιοκοιλιά Γερμανό με την κόκκινη μούρη, πιότερο σε Ταϋλανδέζικο προβλέπω το μελλοντικό μοντέλο τουρισμού στην Ελλάδα, παρά σε κάτι αξιοπρεπές.
Αυτή είναι η ανάπτυξη της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Αυτός, πράγματι είναι μονόδρομος. Αυτή η «λύση» δεν μας επιβλήθηκε από κανέναν, αλλά την προσκάλεσαν ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Γιώργος Καρατζαφέρης, μαζί με τον Λουκά Παπαδήμο και τις κοινοβουλευτικές ομάδες του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ.
Αυτή ήταν η πρόταση του ΔΝΤ και της Τρόικας εξ αρχής. Κανείς από τις κυβερνήσεις του Παπανδρέου και του Παπαδήμου ΔΕΝ την αρνήθηκε, κανείς ΔΕΝ κατέθεσε μία εναλλακτική πρόταση, κανείς ΔΕΝ τους έστειλε στο διάολο. Μόνο συμφωνούσαν, οι γλοιωδέστατοι.
Αν, όμως, το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας δεν έχει σχέση με τους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα, ας δούμε πόση σχέση έχει με τους υπαλλήλους του Δημοσίου. Η Τρόικα(;) λέει ότι μία από τις κυριότερες προϋποθέσεις για να μειωθεί το χρέος της χώρας είναι η απόλυση 150.000 δημοσίων υπαλλήλων έως το 2015.
Ωραία, ας μιλήσουμε με αριθμούς για να ξέρουμε τί λέμε. Σύμφωνα με την απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων του 2010 οπότε και είτε σταμάτησαν εντελώς οι προσλήψεις, είτε λειτούργησε ο κανόνας της μίας πρόσληψης για κάθε δέκα αποχωρήσεις, ο επίσημος αριθμός των εργαζομένων στο Δημόσιο ήταν 750.000.
Άρα, η Τρόικα ζητά να φτάσει αυτός ο αριθμός στους 600.000 υπαλλήλους. Όμως, το 2010 και ΜΕΤΑ την απογραφή, οι αποχωρήσεις από το Δημόσιο ήταν 53.000.
Το πρώτο 9μηνο του 2011, δηλαδή χωρίς να συμπεριλαμβάνεται ο μήνας Δεκέμβριος όπου τότε συμπληρώνεται ο χρόνος υπηρεσίας και αποχωρούν οι συνταξιούχοι, είχαν αποχωρήσει 39.000 υπάλληλοι, ενώ υπολογίζεται ότι ως το τέλος του χρόνου οι αποχωρήσεις ξεπέρασαν τις 50.000.
Μέσα στη διετία, λοιπόν, 2010-2011, αποχώρησαν από το Δημόσιο, σύμφωνα με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς, 100.000 υπάλληλοι. Όπως πανηγύριζε η κυβέρνηση τον Σεπτέμβριο του 2011, έναντι όλων αυτών των αποχωρήσεων είχαν πραγματοποιηθεί μόνο 7.385 προσλήψεις. Ακόμη και με τον κανόνα 1 προς 10, είμαστε χουβαρντάδες και λέμε ότι προσλήφθηκαν 10.000 υπάλληλοι. Άρα, από τους 750.000 υπαλλήλους, απέμειναν 660.000.
Αν και η αποχώρηση των δημοσίων υπαλλήλων αναμένεται να αυξηθεί κατακόρυφα τα επόμενα χρόνια λόγω των περικοπών στους μισθούς οι οποίοι συνδέονται άμεσα με το ποσό της σύνταξής τους, εμείς πάλι είμαστε μετριοπαθείς και υπολογίζουμε ως ρυθμό αποχωρήσεων τις 50.000 ανά έτος.
Άρα, 50.000 το 2012 + 50.000 το 2013 + 50.000 το 2014 = 150.000 αποχωρήσεις ΠΡΙΝ το 2015 που είναι η απαίτηση της Τρόικας (;). Αν αφαιρέσουμε αυτούς τους 150.000 από τους 660.000 που υπάρχουν σήμερα, φτάνουμε στους 510.000 υπαλλήλους. Άντε να προσθέσουμε και τις προσλήψεις που θα γίνουν με τον κανόνα 1 προς 10 αυτά τα τρία χρόνια, δηλαδή 15.000, φτάνουμε τους 565.000 εργαζόμενους
στο Δημόσιο ΣΥΝΟΛΙΚΑ.
Δηλαδή, ακόμη και με τους πιο τραγικά μετριοπαθείς υπολογισμούς, ο στόχος της Τρόικας(;) για 600.000 υπαλλήλους το 2015, επιτυγχάνεται απόλυτα και μάλιστα έναν ολόκληρο χρόνο νωρίτερα.
Το ερώτημα που γεννιέται αυτόματα είναι, τότε για ποιον λόγο γίνεται όλος αυτός ο ντόρος για απολύσεις, δηλαδή αύξηση της ύφεσης και της ανεργίας, ενώ ο στόχος επιτυγχάνεται χωρίς απολύσεις;
Αυτό το ερώτημα μέχρι σήμερα δεν το έχει απαντήσει κανείς! Κι αυτή η απουσία απαντήσεων δημιουργεί πάρα πολλά ερωτηματικά. Το βασικότερο είναι, γιατί η κυβέρνηση θέλει με τόση επιμονή να αυξήσει την ύφεση και την ανεργία στην Ελλάδα; Γιατί θέλει να τσαλακώσει τόσο πολύ έναν ολόκληρο λαό; Γιατί παλεύει να εξοντώσει εργαζόμενους και στον Ιδιωτικό και στο Δημόσιο τομέα;
Το «είναι κακοί άνθρωποι» δεν παίζει σε καμία λογική εκδοχή ως εξήγηση. Το «είναι χαζοί άνθρωποι» επίσης δεν παίζει και ώρα να τελειώνουμε με αυτό το άλλοθι που τους δίνουμε.
Πρέπει να μάθουμε ποιο είναι το αντάλλαγμα που παίρνουν αυτοί οι προδότες καθεστωτικοί του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ για να μας τελειώσουν. Αποκλείεται να μην υπάρχει αντάλλαγμα.
Δικαιούμαι πλέον να πιστεύω οτιδήποτε, αλλά δε μπορώ να το υπερασπιστώ αν δεν έχω επιχειρήματα. Και επιχειρήματα θα βρεθούν, μόνο αν αυτοί οι προδότες συλληφθούν και υποχρεωθούν να ομολογήσουν πόσα πήραν για να μας ξεπουλήσουν. Ύστερα μπορεί να τους ανακοινωθεί η ποινή.
Όμως πρώτα πρέπει να μάθουμε πόσο μας πούλησαν για να δούμε πόσο μας υπολόγισαν. Φοβάμαι ότι θα λυπηθώ όταν μάθω την τιμή εκάστου τεμαχίου, όμως πρέπει να τη μάθουμε και μάλιστα το συντομότερο δυνατόν. Ο χρόνος τελειώνει. Αν δεν κάνουμε κάτι, η εντολή για «πυρ» δε θα αργήσει να δοθεί στο απόσπασμα.

Η απλή μέθοδος των... τριών...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...
Του Δημήτρη Μυ

Το πρόβλημα τίθεται ως εξής: Έχουμε τρεις πολιτικούς αρχηγούς. «Καπέλο» από πάνω τους, «μοντελάκι»... αγορασμένο απ’ έξω, ο μη εκλεγμένος πρωθυπουργός, ο οποίος συνεννοείται (συγγνώμη... «διαπραγματεύεται»...) με τους τοκογλύφους για να μας... διασώσουν. Το ζητούμενο, ο άγνωστος Χ, έχει να κάνει με τον χρόνο επιβίωσης των τριών πολιτικών αρχηγών, των κομμάτων τους και του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.

Κι αυτός ο χρόνος εξαντλείται όσο πολλαπλασιάζονται οι συσκέψεις των Παπανδρέου, Σαμαρά, Καρατζαφέρη υπό τον Λουκά Παπαδήμο. Ο χρόνος τους εξαντλείται μαζί με τους ψηφοφόρους τους...

● Ο Γιώργος Παπανδρέου το γνωρίζει καλύτερα από τους άλλους δύο.

● Ο Καρατζαφέρης αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να έχει και τη δεξιά του... ολόκληρη και την ακροδεξιά του χορτάτη.

● Ο Σαμαράς κατανοεί ότι, αφού δεν εισέπραξε από τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ, δεν έχει την παραμικρή πιθανότητα να κυβερνήσει (μόνος του).

Τα δημοσκοπικά νούμερα δίνουν απάντηση σε δύο συναφή ερωτήματα κοινής πολιτικής λογικής: Τι έχει να περιμένει η ελληνική κοινωνία από τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς; Ποια είναι η χρησιμότητά τους αφού τη δουλειά την κάνει ο Παπαδήμος;

Από την άλλη μεριά τι ρόλο βαράνε οι αρχηγοί και τα κόμματά τους συνυπογράφοντας τη λαίλαπα που αποδεκατίζει την παρούσα και τις επόμενες γενιές;

Κάποιοι, ανάμεσά τους και οι τρεις αξιότιμοι πολιτικοί αρχηγοί, ξεχνούν ότι τα κόμματα υπάρχουν επειδή εκφράζουν δεδομένες κοινωνικές δυνάμεις και συσχετισμούς. Δίχως τη διαρκή σύνδεσή τους με αυτές τις δυνάμεις, απλώς δεν υπάρχουν. Μετατρέπονται σε μαριονέτες που κάθονται γύρω από ένα τραπέζι για να νομιμοποιήσουν τους όρους των τοκογλύφων και, τελικά, μαραίνονται και εξαφανίζονται.

Δεν θα διακινδύνευε ιδιαίτερα αν κάποιος στοιχημάτιζε σήμερα στο πολιτικό τέλος των τριών συνεταίρων στην εταιρεία Μνημόνιο Α.Ε., που έχει πάρει στα χέρια της τις τύχες της χώρας και προωθεί την ανταγωνιστικότητα διά της εξαφανίσεως του πληθυσμού της.

Δεν χρειάζεται σοφία για να αντιληφθεί κανείς πως τα κόμματα (και οι αρχηγοί τους) που ακολουθούν τις εντολές των τοκογλύφων και όχι τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας είναι χρήσιμα μόνο ως δημοκρατικό ντεκόρ του σκηνικού εκτροπής και αξεσουάρ νομιμοποίησης αρίστων, τεχνοκρατών και λοιπών αντιδραστικών και αντιδημοκρατικών λογικών και δυνάμεων.

Κάποια στιγμή όμως θα γίνουν εκλογές... Ή μήπως όχι;

Sex, drugs και χούντα...

πιτσιρίκος...
Προβλήματα στην κυβερνητική χούντα προκαλεί το νομοσχέδιο για την αποποινικοποίηση της χρήσης των ναρκωτικών, όταν τελείται σε ιδιωτικό χώρο. Η Νέα Δημοκρατία και το ΛΆΟΣ είναι κατά της ψήφισης του νομοσχεδίου επειδή φοβούνται πως, αν αποποινικοποηθεί η χρήση ναρκωτικών σε ιδιωτικό χώρο, θα σταματήσουν οι πολίτες να βλέπουν τηλεόραση, ενώ δεν αποκλείεται να πάρουν και τα όπλα.
Πάντως, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχούν η Νέα Δημοκρατία και το ΛΆΟΣ για την αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών σε ιδιωτικό χώρο, αφού σύντομα όλοι οι χώροι θα είναι δημόσιοι.
Η ολοένα και μεγαλύτερη αστυνόμευση –σύντομα θα ξυπνάς με μια διμοιρία ΜΑΤ πάνω από το κεφάλι σου- σε συνδυασμό με την χρεοκοπία και την απώλεια των περιουσιών οδηγούν στο συμπέρασμα πως, όπου να ‘ναι, οι ιδιωτικοί χώροι θα είναι ελάχιστοι, οπότε η χρήση ναρκωτικών θα είναι παράνομη παντού.
Άλλωστε, οι πλούσιοι χρήστες ναρκωτικών και οι μεγαλέμποροι ποτέ δεν συλλαμβάνονται – ούτε σε δημόσιους, ούτε σε ιδιωτικούς χώρους.
Βέβαια, είναι προφανές πως η Νέα Δημοκρατία και το ΛΆΟΣ θέλουν να προστατεύσουν τα συμφέροντα των μπάτσων που αποτελούν μεγάλο κομμάτι της κομματικής πελατείας τους, και τα συμφέροντα των οποίων θα θιχτούν -αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο-, αφού θα μπορεί το κάθε τσογλάνι να πουλάει ναρκωτικά, οπότε οι μπάτσοι θα πρέπει να ζουν μόνο από το μισθό τους και όσα βγάζουν από τη σωματεμπορία και την προστασία νυχτερινών κέντρων.
Από την άλλη, η άρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΆΟΣ να ψηφίσουν το νομοσχέδιο για την αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών σε ιδιωτικό χώρο αποτελεί μιας πρώτης τάξης διαφήμιση για τα ναρκωτικά – αφού δεν τα γουστάρουν αυτοί, καλά θα είναι τα ναρκωτικά.
Όταν μάλιστα μαθαίνεις πως κατά της ψήφισης του νομοσχεδίου τάσσεται και το ΚΚΕ –που θα κάνει μάλιστα και …συλλαλητήριο διαμαρτυρίας-, νιώθεις μια τρελή επιθυμία να πέσεις στα ναρκωτικά και να τα δοκιμάσεις όλα.

Συμμορίες ...

ΤΟ ΒΗΜΑ ...

Δημήτρης Δανίκας

Ωδινεν όρος έτεκεν μυν. Πιάσανε, λέει, την μαφία των τοκογλύφων που είχε καταβροχθίσει τον άμπακα στην Θεσσαλονίκη. Σιγά τα ωά! Το εξηγώ για να μην παρεξηγηθώ. Πρώτο λοιπόν. Η εν λόγω παρέα τοκογλυφίας δρούσε επί δεκαπέντε χρόνια. Απρόσκοπτα και ασύδοτα. Δεύτερο λοιπόν. Περί τους πενήντα νοματαίους τα μέλη αυτής της συμμορίας. Τουτέστιν δύο λόχοι και βάλε. Τρίτο λοιπόν. Περί τα δύο χιλιάδες ονόματα περιλαμβάνονται ως θύματα αυτής της ανατριχιαστικής ιστορίας. Δηλαδή ο κόσμος τό' χε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι. Που πάει να πει ότι οι Αρχές της Πόλης, της Πολιτείας και του Νόμου το ήξεραν αλλά το έκαναν γαργάρα. Θέλετε κι άλλη, ακόμα μεγαλύτερη απόδειξη; Ανάμεσα σ' αυτούς τους ευυπόληπτους πολίτες της πόλης με τα κοστούμια, τις γραβάτες και τα αξιοπρεπέστατα επαγγέλματα που δεν διαφέρουν καθόλου από τους νονούς της νύχτας, περιλαμβάνονται άτομα που διατηρούσαν φιλική σχέση τόσο με τον πρώην περιφερειάρχη Παναγιώτη Ψωμιάδη, όσο και με το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ασε που στο προσεχές μέλλον διόλου αποκλείεται να αποδειχθεί ότι υπάρχουν συγκοινωνούντα δοχεία με τα δύο μεγάλα κόμματα ΠαΣοΚ και ΝΔ. Να το τραβήξω παρακάτω; Μαφία και μάλιστα επικών διαστάσεων και η εκάστοτε παρέα μεγαλομιζαδόρων στο Υπουργείο Αμυνας. Το ίδιο και η άλλη παρέα, της Μονής Βατοπεδίου με εφαλτήριο πασίγνωστες γραβάτες της πρόσφατης Καραμανλοκρατίας. Το ίδιο και τα Good fellas της Siemens. Συμμορία περίπου και οι ποντικοί που κατασπατάλησαν δισεκατομμύρια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το ίδιο και με την εκάστοτε φορολογική νομοθεσία που οι νομοθέτες της σφυρίζουν τάχα μου αδιάφορα μπροστά στην γιγαντιαία κλοπή των δημοσίων ταμείων. Ακόμα και επικυρίαρχος Ράιχενμπαχ μας έκανε ρόμπα, λέγοντας, κομψά ότι η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και η αποτελεσματική λειτουργία των εισπρακτικών μηχανισμών είναι πρωτίστως πολιτική ιστορία. Θέλεις; Τους πιάνεις! Δεν θέλεις; Τότε περί ανέμων τυρβάζεις. Με ένα λόγο όποια πέτρα του συστήματος και να σηκώσεις πάνω σε μια μικρή η μεγάλη μαφία τοκογλύφων, απατεώνων, φοροφυγάδων, κατσαπλιάδων και πειρατών θα πέσεις. Αγαπητέ μου, με βούλα και υπογραφή διεθνών οργανισμών, η διαφθορά στην Ελλάδα είναι ανάλογη με το πιο διεφθαρμένο κρατίδιο της Αφρικής. Ας αφήσουν τους πανηγυρισμούς και αν πράγματι είναι πατριώτες όπως ισχυρίζονται ας μπαγλαρώσουν, τιμωρήσουν και κουρέψουν γουλί τις περιουσίες όλων των μαφιόζων. Πολιτικών, επιχειρηματιών, δικηγόρων, αστυνομικών. Γιατί αν ένας συμπολίτης μας κατέληξε στην αυτοκτονία από τους εκβιασμούς και τις οφειλές των τοκογλύφων, εκατομμύρια άλλοι αργοπεθαίνουν από το πάρτι που έχει στήσει η μαφία η μεγάλη. In short, σχετικά με τις τυμπανοκρουσίες, αυτό που έλεγε η νόνα μου: έκανε η μύγα κώλο και έχεσε τον κόσμο όλο!

Μαφία Θεσσαλονίκης: αστυνομική ιστορία ή αλλαγή καθεστώτος....

Tου Σ.Κούλογλου, TVXS ....

Όλος ο θίασος της καλής ελληνικής κοινωνίας έχει βγει επί σκηνής τις τελευταίες μέρες. Ποιόν αστέρα να μνημονεύσει κανείς πρώτο; Tον άλλοτε πρόεδρο της ΠΑΣΚ εφοριακών και εκλεκτό του Β. Βενιζέλου, που μόλις ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών τον διόρισε στην Επιχειρησιακή Διεύθυνση Ειδικών Υποθέσεων του Σ.Δ.Ο.Ε; (και μετά σου λέει δεν μπορούμε να πατάξουμε την φοροδιαφυγή!) Τον έμπιστο δημοσιογράφο της εκκλησίας και αποκλειστικό εκφωνητή των στρατιωτικών παρελάσεων, τον οποίο πάντα σεβάστηκε το βαθύ ΠΑΣΟΚ, παρ' ότι ανήκε στην δεξιά παράταξη;(γιατί το καθεστώς έχει τα μόνιμα στηρίγματα του) Για να μην αναφέρει κανείς τον μαφιόζο υποψήφιο του ΛΑΟΣ και όσους λοιπούς ανάγκαζαν επιχειρηματίες να πέφτουν από το παράθυρο εκβιάζοντας: «ή θα πέσεις εσύ ή το παιδί σου».

Αν η Θεσσαλονίκη(όπου o εισαγγελέας ζήτησε τη σύλληψη και του πρώην δημάρχου της) είχε προσωρινά την τιμητική της, τι να πει κανείς για το μόνιμο έγκλημα του κράτους των Αθηνών; Όπου αποκαλύπτεται ότι ο αρμόδιος υπουργός Δικαιοσύνης ζητούσε από τους δύο οικονομικούς εισαγγελείς να «επισπεύσουν» (έτσι το λένε τώρα) την υπόθεση με τα CDS στην οποία κατηγορείται για ανάμειξη ο αδελφός του μέχρι πρότινος πρωθυπουργού και το ίδιο ακριβώς έκανε και η ηγεσία της Δικαιοσύνης( για κάποιο μυστηριώδη λόγο κανείς απ όσους επενέβησαν τώρα δεν κούνησε το δαχτυλάκι του που δεν μπήκε μέσα ο Μαντέλης, που αφέθηκε ελεύθερος ο Ψωμιάδης και τέλος πάντων που τόσα χρόνια δεν πιάστηκε κανείς απ όσους έφεραν τη χώρα μέχρι εδώ.)
Και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει και «ο γνωστός και έγκριτος δημοσιογράφος» που στην Ελλάδα είναι ότι ο μαϊντανός στο φαγητό: δεν λείπει από κανένα σκάνδαλο. (Πως να λείπει, άλλωστε, αφού οι διάφοροι υπουργοί και αρμόδιοι της Δικαιοσύνης δεν ..παραενόχλησαν κανένα εισαγγελέά για να επισπευσθούν, πραγματικά αυτή τη φορά, οι υποθέσεις δημοσιογράφων που έχουν πιαστεί στα πράσα)(*)

Στην πρόσφατη ελληνική ιστορία, η Θεσσαλονίκη και η Βόρεια Ελλάδα είναι κάτι σαν τους ανεμοδείκτες: από εδώ ξεκίνησε η συντηρητική στροφή της δεκαετίας του 90 στην Ελλάδα, από εδώ εκκινούσαν οι προσπάθειες της ΝΔ να ανακαταλάβει την εξουσία τα μεταπολιτευτικά χρόνια και αν το ΠΑΣΟΚ κέρδιζε την Θεσσαλονίκη και τα βόρεια, ήξερες ότι θα θριαμβεύσει σε όλη την χώρα. Η Θεσσαλονίκη είναι φυσικά όπως όλη η Ελλάδα, αλλά στη πιο γυμνή και ακραία εκδοχή της: δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτήν την πόλη δολοφονήθηκε και ο Γρηγόρης Λαμπράκης, δολοφονία που εγκαινίασε την πτώση του καθεστώτος Καραμανλή του Α' και οδήγησε τελικά στη δικτατορία. Στις σημερινές συνθήκες, η εξάρθρωση των 4 συμμοριών δεν είναι μια ακόμη αστυνομική ιστορία: μάλλον για πτώση ενός διεφθαρμένου καθεστώτος πρόκειται, που ξεκινά από κει.
(*)Διαβάζω μάλιστα στο alterthes.gr και τα παρακάτω εντυπωσιακά: Αίσθηση έχει προκαλέσει το κύμα αλληλεγγύης στον Γιώργο Φερέτη, ακόμη και από συναδέλφους του στην ΕΡΤ. Σύμφωνα με πληροφορίες πολλοί γνωστοί δημοσιογράφοι βρέθηκαν στα δικαστήρια για να συμπαρασταθούν στον Φερέτη-μεταξύ των οποίων και ο Παντελής Σαββίδης- και ήδη μαζεύουν όπως μαθαίνουμε χρήματα στην ΕΡΤ για τα δικαστικά έξοδα του μαφιόζου-δημοσιογράφου. Άγνωστοι παραμένουν οι λόγοι της έντονης αλληλεγγύης στο πρόσωπο του Φερέτη, πέρα βέβαια από το κοινό ιδεολογικοπολιτικό υπόβαθρο.

ΥΓ 1. Ορισμένα πράγματα πρέπει να λέγονται: στην επιτυχημένη αυτή επιχείρηση, συμμετείχαν καμιά 200αριά αστυνομικοί που έκαναν καλά τη δουλειά τους. Των «500 παίρνετε ρε», που έλεγε πρόσφατα και ο Κουλούρης.

ΥΓ 2. Με την ευκαιρία: ένας βλαξ σε ένα μπλογκ, έγραψε ότι ο Γ. Παπανδρέου πρότεινε στον πρωθυπουργό εμένα ή τον Σταύρο Θεοδωράκη για πρόεδρο της ΕΡΤ και απέμενε η έγκριση Σαμαρά για την τοποθέτηση του ενός ή του άλλου. Και επειδή τα περισσότερα blog στην Ελλάδα αντί να διασταυρώνουν τις ειδήσεις παπαγαλίζουν, την αναδημοσιεύσαν. Από την πλευρά μου, μόλις έμαθα ότι υπήρχε τέτοια... πρόταση, τηλεφώνησα στον Θεοδωράκη και του παραχώρησα τη θέση. Το ίδιο ετοιμαζόταν όμως να κάνει και αυτός. Και για να μην μαλώσουμε, αποφασίσαμε να μην δεχτεί κανείς απ τους δυο την θέση.

Τα δικά μας, σκούρα μπλε παιδιά...

Red NoteBook...

Το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής δίνει το πράσινο φως ώστε να ξεμπλοκάρει η κατασκευή του μεγάλου υδροηλεκτρικού φράγματος στον Άγιο Νικόλαο του Αράχθου, με φωτογραφική διάταξη και διαδικασίες φαστ-τρακ. Μικρή λεπτομέρεια: ο επιχειρηματίας Πρόδρομος Εμφιετζόγλου, που επωφελείται σκανδαλωδώς από τη διάταξη, ήταν χρηματοδότης του ΛΑΟΣ στις τελευταίες εκλογές

Το φθινόπωρο του 2009, ο Πρόδρομος Εμφιετζόγλου εμφανίστηκε στην εκπομπή του ΣΚΑΪ «Νέοι Φάκελοι», των Αλέξη Παπαχελά και Τάσου Τέλλογλου, και αφού εξήγησε τους λόγους που το κόμμα του, η Νέα Δημοκρατία, τον απογοήτευσε, αποκάλυψε ότι στις τελευταίες εκλογές στήριξε οικονομικά τον ΛΑΟΣ (η εκπομπή εδώ). Καθώς το κόμμα βρίσκεται ήδη στην κυβέρνηση, προκειμένου να σώσει τις συντάξεις, τους μισθούς και την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, ο ευεργέτης του θα ήταν παράλογο να μην ευεργετηθεί κι αυτός με τη σειρά του. Το δημοσίευμα του Γ. Παπαχριστοδούλου εξηγεί τις λεπτομέρειες αυτής της μικρής πράξης ευγνωμοσύνης από την κυβέρνηση του σοβαρού τεχνοκράτη Λουκά Παπαδήμου. Με μια φωτογραφική διάταξη, και ενεργοποιώντας τη διαδικασία του φαστ-τρακ, το ΥΠΕΑΚ επιχειρεί να εξασφαλίσει τη συμβατότητα των μεγάλων υδροηλεκτρικών έργων που προέβλεπε η αμφίβολης εγκυρότητας μελέτη του παλιού υπουργείου Ενέργειας της δεκαετίας του 1990, με τα περιφερειακά χωροταξικά πλαίσια, ώστε το δώρο προς τη ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΕ του κ. Εμφιετζόγλου να παραδοθεί άνευ εμποδίων (περιττών, ας πούμε, οικολογικών ευαισθησιών) στον παραλήπτη του. Κάπως έτσι, η λίγων μόλις μηνών παρουσία του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση Παπαδήμου δεν έχει να επιδείξει μόνο τη μεροληψία Βορίδη υπέρ της Siemens (και κατά του Δημοσίου...), στο όνομα βεβαίως της ταχύτερης παράδοσης των σταθμών του μετρό και χάριν της εξυπηρέτησης των πολιτών. Εκτός από διευκολύνσεις τέτοιου είδους, το μενού περιλαμβάνει και άλλες, ακόμα πιο απροσχημάτιστες.

Τα ριάλια και τα ευρώ...

kathimerini.gr ...
Του Παντελη Mπουκαλα
Οι απορίες είναι το αλάτι της ζωής. Ταΐζουν το μυαλό και το υποχρεώνουν να πάρει νέους δρόμους, να ψάξει και να ξαναψάξει, αναζητώντας ερμηνείες. Αυτό το έθιμο, λοιπόν, οι προ Αποκριάς αποκριές του «πόθεν έσχες» είναι πηγή ακένωτη αποριών. Κι έχουν έτσι να συζητούν με τις ώρες οι παρέες στις γιορτινές συνάξεις, ακονίζοντας την ειρωνεία τους.
Ανετα μπορεί να ποντάρει κανείς ότι η απορία που θα προκαλέσει τις περισσότερες συζητήσεις χριστουγεννιάτικα θα αφορά τις 150.000 ευρώ που εξοικονόμησε ο κ. Καρατζαφέρης, σε τόσο σφιχτούς καιρούς, πουλώντας σε κυπριακό δίαυλο τις εκπομπές του στο προσωπικό του κανάλι (έχει κι αυτό το νόμιμο, υποθέτω, προνόμιο ο Λαόαρχος). Και αναρωτιούνται οι συνήθεις κακοήθεις: 150.000 ευρώ για μερικές δεκάδες εκπομπές; Τι ακριβώς πουλιέται εδώ; Συσσωρευμένη σοφία, για την ύπαρξη της οποίας υπάρχουν εύλογα ισχυρές ενστάσεις; Ατάκες για κάθε χρήση, διαφημιστική ή πολιτική; Μέθοδοι ναρκισσιστικής φλυαρίας; Μαθήματα εθνικοφροσύνης, αλυτρωτισμού, ελληνοκαπηλίας; Στρατηγικές πολιτικής κυβίστησης; Ή μήπως ο Πλάτων βιντεοσκοπημένος;
Και καλά, θα συνεχίσουν να απορούν οι μεμψίμοιροι: Αν ο καρατζαφερικός Λόγος της Αληθείας κοστίζει τόσο ακριβά, τι θα απαιτούσε δικαίως ο Αδωνις και ο αδελφός αυτού αν οι Κύπριοι τους εκλιπαρούσαν να τους δώσουν και τις δικές τους τηλεεκπομπές, διότι πέρασε πολύς καιρός αφότου τους φώτισαν ο Παύλος κι ο Βαρνάβας και χρειάζονται νέους αποστόλους;
Ωχ μωρ’ αδερφέ, τι ζήλια σ’ έπιασε, σ’ ακούω να λες, άγνωστε αναγνώστη. Τόσο εκτίμησε ο σοφός ανήρ τα ευαγγέλιά του, τόσο τα πούλησε στους αδελφούς Κυπρίους, κι ας τραβούν κι αυτοί τα βάσανά τους. Κι ύστερα, γιατί καταπιάνεσαι μ’ αυτό και όχι με το μέγα θαύμα, με τους πολιτικούς που καν δεν πενηντάρισαν και δεν ασχολήθηκαν ποτέ με οτιδήποτε άλλο πλην της πολιτικής, αφού γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στον κομματικό σωλήνα, κι ωστόσο οι καταθέσεις τους αγγίζουν το ένα εκατομμύριο; Τι; Μα ναι, για ευρώ μιλάω. Ποιες δραχμές. Ναι, ναι, όλοι αυτοί οι ανίδρωτα νεόπλουτοι παραδίδουν από τηλεοράσεως δωρεάν μαθήματα ηθικής. Κι ακούστηκε πως τους ζητάνε τις κασέτες από τα νησιά Κέιμαν. Σε καλή τιμή.

Υπουργός αποικίας...

Μικρά Μεγάλα Εγκλήματα...

Ο πετυχημένος υπουργός της αντισυνταγματικής κυβέρνησης του Παπαδήμου, ο Μιχαλάκης ο τυχερός, τα έχωσε χοντρά στον αντιεξουσιαστή Γιωργάκη λέγοντας ότι μόνο σε αποικία θα μπορούσε να παραμείνει πρόεδρος.

Για να δικαιολογήσει την άποψη του είπε ότι στα δύο χρόνια κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ η χώρα καταστράφηκε.

Για όσους δεν γνωρίζουν πρέπει να τους πω ότι ο συγκεκριμένος υπουργός ήταν αυτός που από την πρώτη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ ξέφυγε από τις προεκλογικές του δεσμεύσεις και μας οδήγησε στο μνημόνιο διαφώνησε και παραιτήθηκε ακόμα και από βουλευτής.

Ποτέ μα ποτέ δεν στήριξε την καταστροφική πολιτική, δεν συνυπόγραψε καμία απόφαση αφαίμαξης του ελληνικού λαού, δεν συμφώνησε ποτέ στο ξεπούλημα της χώρας.

Ο σωσίας του εντωμεταξύ που παριστάνει τον υπουργό Ανάπτυξης έχει καταφέρει σε πείσμα της καταστροφικής πολιτικής να φέρει την άνοιξη στην ανάπτυξη. Η χώρα από άκρη σε άκρη σφύζει από ανάπτυξη και ο λαός ζει πλουσιοπάροχα, χάρη στις δικές του πρωτοβουλίας.

Θα έπρεπε ίσως να του πιστώσουμε και το ενδεχόμενο να κλείσουν άλλες 60 χιλιάδες επιχειρήσεις το 2012.

Μια μικρή λεπτομέρεια. Η κυβέρνηση Παπαδήμου συνεχίζει το έργο του Γιωργάκη και την πολιτική του. Δηλαδή η καταστροφή της χώρας συνεχίζεται. Οπότε ο Χρυσοχοΐδης, σύμφωνα με την δική του άποψη, αφού παραμένει υπουργός είναι ένας υπουργός αποικίας. Σιγά το νέο θα μου πεις.

Άντε να γίνει και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ώστε να δικαιωθεί, να γίνει χαλίφης στην θέση του χαλίφη. Ή αλλιώς, πρόεδρος σε μια αποικία στην θέση του προέδρου της αποικίας.

Όπου αποικία και το ΠΑΣΟΚ και η χώρα.

Και πριν ο υπουργός που πέτυχε λόγω μιας έκρηξης στα χέρια του Ξηρού τελειώσει την επίθεση του βγήκαν κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ και τον έκραξαν.

Οι οποίοι είναι το ίδιο συνένοχοι με τον Γιωργάκη και τον Μιχαλάκη. Είπε, δηλαδή, ο υπερασπιστής των εργατικών δικαιωμάτων, Πρωτόπαπας, ότι ο Χρυσοχοΐδης ήταν στο ίδιο καράβι και στην ίδια πορεία με τον Γιωργάκη. Άρα έχει και αυτός ευθύνη.

Ενώ ο Πρωτόπαπας είναι αθώα παρθένα που τον παρέσυραν σε ακόλαστες ψηφοφορίες.

Αυτοξεφτιλιστείτε. Είναι το μόνο που μπορείτε να κάνετε και μάλιστα με επιτυχία.

Στην ΝΔ έχουν τα δικά τους προβλήματα. Ενώ συμμετέχουν στον βιασμό ως βιαστές βάζουν και ένα αστερίσκο. Μας λένε ότι φοράνε προφυλακτικό. Σχισμένο, αλλά προφυλακτικό.

Έκλαψε η ιταλίδα υπουργός ανακοινώνοντας τα μέτρα αφαίμαξης. Ο Μπένι έκλαψε όταν τελείωσαν τα μέτρα που ανακοίνωσε μιας και ήθελε να υπάρχουν κι άλλα.

Έχω την εντύπωση ότι ο Μπένι νομίζει ότι τα μέτρα είναι σαν τους μπακλαβάδες. Για να ευχαριστιέται.

Για να μην αδικώ τον Μπένι, την ίδια ακριβώς λογική και συμπεριφορά έχουν και οι υπόλοιποι πολιτικοί που συμμετέχουν είτε ως υπουργοί, είτε ως βουλευτές που υπερψηφίζουν, είτε ως συμμετοχική αντιπολίτευση.

Ψηφίζεται και ο προϋπολογισμός από τα τρία κόμματα που συγκυβερνάν εκ των οποίων το ένα παριστάνει το ντροπαλό.

Λείπει βέβαια μια σελίδα στον προϋπολογισμό. Αυτή που αναφέρεται στην προσφορά μας προς τις τράπεζες. Μην βάζετε κακές ιδέες στο μυαλό σας. Η σελίδα λείπει λόγω περικοπών εξαιτίας της κρίσης.

Επιτροπή θα δημιουργηθεί για να αποφασίζει ποιος θα πληρώνει λιγότερο χαράτσι για το σπίτι του. Τα κριτήρια είναι αντικειμενικά.

Δηλαδή, ανάλογα πως θα σε «κόψει» ο έφορος, ο μπάτσος και ο υπάλληλος του δήμου θα πληρώνεις ολόκληρο το χαράτσι ή μειωμένο.

Τώρα αν είσαι γαύρος και ο έφορος βάζελος ετοιμάσου να βρεις δανεικά για να ξοφλήσεις.

Ή να είσαι λίγο ψηλός και να είναι ο υπάλληλος κομπλεξικός κοντός την έβαψες. Αν ο μπάτσος έχει τσακωθεί με την πεθερά του και έχει τα νεύρα του θα πληρώσεις και το δικό του χαράτσι.

Βασικά θα πρέπει να αποδείξεις ότι κακώς είσαι ακόμα ζωντανός για να επωφεληθείς της εκπτώσεως.

Πάντα με κοινωνική ευαισθησία.

Να πάμε στην βάση να αποφασίσει για τον νέο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, λένε κάποιοι υποψήφιοι (χωρίς καλό στρατό εντός του κόμματος).

Δεν είναι δύσκολο. Μισθώνετε ένα ταξί και φέρνετε την βάση στην Ιπποκράτους. Και αν μείνει και μία θέση κενή στο ταξί ψάξτε να βρείτε και τον φίλο του κόμματος.

Όλο και κανένας βαρεμένος μπορεί να έχει ξεμείνει.

Στην τελική κάντε τον μπουμπούκο αρχηγό. Τώρα που έχει και εμπειρία στην διακυβέρνηση, μια χαρά σας έρχεται.

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΧΤΙΖΕΙ ΚΑΡΙΕΡΑ...

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ ...

Δεν ξέρω αν ισχύει η καταγγελία ότι υποψήφιες σε διαγωνισμό του Λιμενικού Σώματος χρειάστηκε να κάνουν ολόγυμνες, κάμψεις, κουτσό και τρέξιμο μπροστά σε ομάδα γιατρών.
Το θέμα είναι ότι πλέον λίγο δύσκολα θα μάθουμε την αλήθεια. Εδώ δεν τη μαθαίναμε τότε που κάποιοι μηχανισμοί του Κράτους λειτουργούσαν και δε μπορούσαν να βγάλουν άκρη με τις καταγγελίες για τα λεβεντόπαιδα του Λιμενικού που βιαιοπραγούσαν πάνω σε παράνομους μετανάστες, τώρα θα μάθουμε;
Τώρα δε λειτουργεί τίποτα. Το Κράτος τελείωσε. Κατέρρευσε, έγινε συντρίμμια. Μακάρι το Κράτος να είχε διαλυθεί σύμφωνα με τη συνταγή κάποιων ουτοπιστών θεωρητικών της αναρχίας και να είχαμε περάσει σε κοινωνίες αυτό-οργάνωσης και αυτοδιαχείρισης.
Δυστυχώς, το Κράτος διαλύθηκε από τους ίδιους τους διαχειριστές του. Από την ίδια την Εξουσία και τους Άρχοντες. Τα τελευταία ψήγματα Ηθικής απέναντι στον πολίτη, αλλά και ανάμεσα στους πολίτες βρίσκονται θαμμένα κάτω από τόνους μπάζων και κανείς δεν ενδιαφέρεται να τα αναζητήσει.
Ο πολίτης σήμερα είναι ανυπεράσπιστος όχι μόνο απέναντι στον εκάστοτε δυνατό, αλλά κυρίως απέναντι στα κατώτερα ένστικτά του να εξουσιάσει τον εκάστοτε αδύνατο.
Σε ξεντύνω και σε ξεφτυλίζω. Σε βάζω να κάνεις κάμψεις γυμνή και τη βρίσκω. Είμαι ο δυνατός. Ο γιατρός, ο κριτής σου. Αυτός που θα αποφασίσει αν αύριο θα έχεις μια δουλειά για να ζήσεις ή όχι.
Αύριο, η υποψήφια που τελικά θα μπει στο λιμενικό σώμα, θα ξέρει μία αλήθεια. Ότι και εκείνη μπορεί ανεξέλεγκτα και άφοβα να ξεφτυλίσει κάποιον που θα συλλάβει ή κάποιον πιο χαμηλόβαθμο από εκείνη.
Θα μπορεί να τον ξεντύσει και να τον βάλει να γαμάει μια τρύπα στον τοίχο. Έτσι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Απλώς επειδή μπορεί να το κάνει. Όλο και περισσότερα πλέον μπορούμε να κάνουμε δίχως επιπτώσεις.
Σε μια χώρα όπου πια δεν ξέρουμε αν πρωθυπουργός είναι ο Παπαδήμος, ο Βενιζέλος, ο Ράιχενμπαχ ή όποιο άλλο τσογλάνι θελήσει να διοριστεί ή να αυτοχαρακτηριστεί «πρώτος τη τάξει», είναι λογικό κανείς υπουργός να μην απολογείται πουθενά κι όλοι να αυτοσχεδιάζουν για την πάρτη τους.
Δεν υπάρχουν υπουργοί. Υπάρχουν μελλοντικοί πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ και μελλοντικοί δημιουργοί ενός άλλου κομματικού χώρου που θα διαδεχθεί το ΠΑΣΟΚ. Το βλέπουμε κάθε Κυριακή στις συνεντεύξεις τους. Δε μιλούν για τίποτε άλλο, παρά για τις ηγετικές φιλοδοξίες τους.
Έχουν παραδώσει τη χώρα μαζί με τους πολίτες στα χέρια των τραπεζιτών, της Μέρκελ και του ΔΝΤ, αδιαφορώντας για το τί γίνεται, ποιες είναι οι εξελίξεις, αν αύριο θα πρέπει να ζήσουμε με δραχμή, ευρώ ή δολάριο.
Η αντιπολίτευση – όσο μπορείς να πεις αντιπολίτευση τη Ν.Δ. – έχει στρέψει όλη την προσοχή της στην προετοιμασία του εκλογικού αγώνα κάποιων εκλογών, που κάποτε θα γίνουν, αφήνοντας την καταστροφή να μεγαλώνει μήπως και αποκομίσει κάνα μεγαλύτερο ποσοστό.
Μένει το ΛΑΟΣ. Μαζί με τη Χρυσή Αυγή ετοιμάζουν τη μεγάλη επίθεση. Η χώρα αυτή έβαλε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Οι φασίστες συλλέγουν στοιχεία εναντίον της ψευτοδημοκρατίας που έχουμε και των κομμάτων εξουσίας που την υπηρέτησαν.
Θα τρομάξουν οι πράσινοι και οι γαλάζιοι όταν προεκλογικά οι φασίστες είτε θ’ αρχίσουν τους προσωπικούς εκβιασμούς με τα στοιχεία που θα έχουν μαζέψει, είτε θα τα κάνουν φέιγ βολάν φωνάζοντας στους πολίτες «ορίστε κύριοι ποιοι σας κυβερνούσαν».
Αύριο, ο Καρατζαφέρης θα εμφανιστεί ως αρχάγγελος της κάθαρσης. Ο Βορίδης ως αγωνιστής που υπερασπίζεται τα δίκια του λαού. Ο Ροντούλης ως ο Ρομπέν των αδικημένων.
Αυτή η ευκαιρία που δίνει σε όλους μας η ηθική κρίση, να γαμήσουμε, να δείρουμε και να κλέψουμε τον κάθε αδύνατο, είναι τα θεμέλια του Φασισμού. Ούτε υπουργεία υπάρχουν, ούτε ελεγκτικοί μηχανισμοί.
Υπάρχουν αγριεμένοι της απόγνωσης που έχασαν τον πραγματικό ένοχο και θεωρούν εχθρό εκείνον που ακόμη έχει να φάει. Ξεφύγαμε από τη συλλογική ταπείνωση και οργιζόμαστε με την προσωπική. Αυτή η εξέλιξη είχε προβλεφθεί από νωρίς, αλλά κανείς δε νοιάστηκε να τη σταματήσει.
Τώρα είναι αργά. Τώρα ο καθένας αγωνιά για την πάρτη του. Για το αν θα έχει αύριο μεροκάματο. Κι αν δεν έχει μεροκάματο, σιγά μην περιμένει συλλογικότητες και Συντάγματα κι επαναστάσεις. Θα μπουκάρει όπου βρει άμεση λύση. Στο διπλανό σπίτι. Το ένστικτο επιβίωσης είναι το πιο άγριο, το πιο τυφλό και δεν το αδικώ καθόλου. Όμως επάνω σε αυτό, χτίζει καριέρα ο φασίστας, ως λύση Ησυχίας, Τάξης και Ασφάλειας.

O νέος «αιώνας των άκρων»

kathimerini.gr ...

O νέος «αιώνας των άκρων»

Tης Mαριαννας Tζιαντζη
Ο δημοσιογράφος μπαίνει στο γραφείο του υπουργού. Φιλικός χαιρετισμός, χωρίς τυπικότητες.
«Μεγάλο γραφείο», παρατηρεί ο πρώτος.
Ο υπουργός συμφωνεί. Πολλά χαρτιά πάνω στο τραπέζι. Ο δημοσιογράφος τούς ρίχνει μια βιαστική ματιά. «Τίποτα απόρρητο;» ρωτάει εύθυμα.
Mπα, διαφάνεια παντού.
«Πάμε», λέει αποφασιστικά ο δημοσιογράφος.
«Πού θα πάμε; Δεν θα καθίσουμε εδώ;» ρωτάει απορημένος ο υπουργός.
«Πάμε κάπου αλλού».
Προπορεύεται ο δημοσιογράφος, ακολουθεί ο υπουργός.
Μα πού θα τον πάει; Αναρωτιόμαστε. Πού βρίσκεται το αλλού; Σε ένα παγκάκι στο πάρκο, σε σουβλατζίδικο, σε μπαρ;
Oχι, δεν θα απομακρυνθούν από το κτίριο του υπουργείου. Απλώς η συνέντευξη θα πραγματοποιηθεί σε έναν εσωτερικό εξώστη, έναν χώρο με ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον στον οποίο επιτυγχάνεται καλύτερος, δραματικός φωτισμός και πιο «θεατρική» τοποθέτηση των προσώπων. Και οι δύο στέκονται όρθιοι. Στο φως λουσμένος ο υπουργός όταν ομιλεί, στο ημίφως ο δημοσιογράφος. Φως και σκιά. Σκούρο κοστούμι και γκρίζα γραβάτα ο ένας, πέτσινο μπουφάν ο άλλος.
Είναι προφανές ότι έχει προηγηθεί κάποια σκηνική προσυνεννόηση. Η εξουσία από τη μια, ο έλεγχός της από την άλλη. Εξάλλου, έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε τον κάθε υπουργό πίσω από ένα βαρύ γραφείο (στο φόντο μια βιβλιοθήκη, ασημένια εικονίσματα στα ράφια, σημαίες της Ε.Ε. και της Ελλάδας) και τον δημοσιογράφο στην απέναντι πλευρά του επίπλου, καθισμένο σε ένα καρεκλάκι. Ενώ εκεί, στον εξώστη, με τους καθαρούς γεωμετρικούς όγκους και γραμμές, η ιεραρχία καταργείται.
Ο υπουργός είναι ο Μάκης Βορίδης, ο δημοσιογράφος ο Σταύρος Θεοδωράκης. Είναι αλήθεια ότι η σκηνοθεσία είναι ένα από τα δυνατά σημεία των «Πρωταγωνιστών» (Mega), μιας εκπομπής που δεν προκαλεί πλήξη στον τηλεθεατή – και αυτό δεν το οφείλει μόνο στη μορφή, αλλά και στο περιεχόμενό της.
Δύσκολες, σκληρές οι ερωτήσεις; Μάλλον αβρές και αναμενόμενες – εννοώ από την πλευρά του τηλεθεατή. Αποκαλυπτικές οι απαντήσεις; Αναμενόμενες ήταν και αυτές, καθώς τις δίνει ένας πολιτικός με πλούσια τηλεοπτική πείρα αφού τον βλέπουμε στα πάνελ εδώ και χρόνια, από την προ ΛΑΟΣ εποχή. Ο κ. Βορίδης αυτο-αγιογραφήθηκε αλλά με προσεκτικές και όχι έξαλλες, ακραίες πινελιές.
Πολύ νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι από την εποχή τού «δεν συνεργαζόμαστε με τα άκρα» του Κώστα Καραμανλή. Ακραίος σήμερα είναι όποιος δεν στηρίζει τα ακραία (αλλιώς, «αυστηρά και αναγκαία») μέτρα, όποιος δεν στηρίζει τα άκρα. Και τη στιγμή που το υπαρκτό ή κατά φαντασίαν ακραίο γίνεται αποδεκτό από σοσιαλιστές και νεοδημοκράτες, τράπεζες και Ευρωπαϊκή Ενωση, ποιοι είμαστε εμείς που θα πούμε ότι είναι ακραία η τηλεοπτική του παρουσία;

Η Σύνθεση...

Old Boy...

1. Η επιλογή.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν είχαν καμία υποχρέωση να βάλουν στην κυβέρνησή τους τον ΛΑΟΣ. Καμία όμως. Οι εντολές απ' το εξωτερικό αφορούσαν την μεταξύ τους συναίνεση. Αυτά τα δύο κόμματα είναι που πρέπει να συνυπογράψουν ό,τι είναι να συνυπογραφεί. Δεν αγχώθηκαν ποτέ για τον Καρατζαφέρη οι ξένοι ηγέτες της χώρας. Η μη συμμετοχή δε των κομμάτων της αριστεράς, διευκόλυνε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να μην έχουν και κανέναν άλλου είδους ενδοιασμό. Γιατί αν συμμετείχαν όλα τα κόμματα της Βουλής, θα τους ήταν δυσκολότερο να αποκλείσουν τον ΛΑΟΣ. Αλλά δεν ήθελαν να τον αποκλείσουν. Ήθελαν να επανδρώσει τις τάξεις τους, ήθελαν να κάτσουν δίπλα δίπλα στα υπουργικά έδρανα, ήθελαν να βροντοφωνάξουν πως ο Βορίδης και ο Άδωνης είναι ένας από εμάς. Και ίσως κρίθηκε στο γύρισμα του νομίσματος αν θα είναι στην ίδια κυβέρνηση με τον Ροντούλη που τους έλεγε γομάρια ή με τον Γιώργο Ανατολάκη για να τους ψεκάσει με ηλιθιογόνα. Όσο προσωρινή κι αν είναι η κυβέρνηση, τον ΛΑΟΣ τον νομιμοποίησαν ως κυβερνητικό εταίρο αμετάκλητα. Και θα ήταν διαφορετικό αν αυτό συνέβαινε μετεκλογικά, αν εν πάση περιπτώσει από το εκλογικό αποτέλεσμα προέκυπτε κυβέρνηση συνεργασίας μόνο με τη συμμετοχή του. Εκεί θα το εξηγούσες ως ανάγκη. Εδώ είναι εντελώς επιλογή, επιλογή που σηματοδοτείται και από το εύρος και το είδος της συμμετοχής των στελεχών του στη σύνθεση της κυβέρνησης. Που μόνο ως ξεροκόμματο που αναγκάστηκες να δώσεις με κρύα καρδιά δεν μπορεί να ερμηνευθεί.

2. Όλοι οι καλοί χωράνε.

Tα πρώτα καλά νέα είχαν έρθει όταν διέρρεε πως ο μόνος σίγουρος για το υπουργείο του ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Αν γινόταν κάποιο αστείο και προσπαθούσαν να τον βγάλουν, ήταν ικανός να έπαιρνε ομήρους όσα ευρώ έχουν απομείνει στο ταμείο του κράτους και να απειλούσε πως θα τους πει τι μέγιστο ατόπημα πάει να γίνει εις βάρος του, με αποτέλεσμα αυτά να μετατρέπονταν από τον πανικό τους μόνα τους σε δραχμές. Ικανός όμως είναι και ο άλλος αντιπρόεδρος της πρώην και της νυν κυβέρνησης. Ικανός είναι να του είπαν ότι δεν θα είσαι μέλος της και παραταύτα να εμφανίστηκε. Ικανός είναι, Αλέκα, να σκάσει μύτη και στην ορκωμοσία της επαναστατικής κυβέρνησης που θα κάνεις προσεχώς, αρκεί να είναι εδώ και όχι σε τίποτα βουνά. Όρκισέ τον, θα είναι καλός κομμουνιστής, θα κάνει ό,τι χρειαστεί. Από την άλλη ενδεχομένως αδικώ τους δύο αντιπροέδρους, αφού στη θέση τους έμειναν οι πάντες όλοι, όλοι αυτοί οι υπεραπαραίτητοι υφυπουργοί που τυχόν απώλειά τους τώρα θα είχε ανεπανόρθωτες συνέπειες για την σωτηρία της χώρας. Η εκ νέου μετάθεση της Φώφης της Γεννηματά όμως είναι η μεγαλύτερη κίνηση απ' όλες, η Φώφη είναι ένας μπαλαντέρ της ομάδας, παίζει όλες τις θέσεις, αρκεί να έχει θέση, δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει κάπου θέση για τη Φώφη, ένας μισθός να τρέχει, μια απασχόληση να έχει το κορίτσι να περνάει την ώρα τoυ.

Δεν έχω σκοπό να ξαναματαλαϊκίσω και να πω κοίτα πώς φέρονται στα δημόσια οικονομικά, κοίτα πώς εξακολουθούν μέχρι την ύστατη ώρα να φτιάχνουν πενηνταμελή υπουργικά συμβουλία, με τον κάθε υπουργό, αναπληρωτή κι υφυπουργό να κουβαλά μαζί του και μια στρατιά συμβούλων, παρασυμβούλων και εξωσυμβούλων, μισθοδοτούμενων όλων από το ίδιο εκείνο κράτος για το οποίο γίνεται όλος αυτός ο κακός χαμός, από το κράτος το οποίο κατά τ' άλλα ανάποδα να το γυρίσεις δεν πέφτει κανενός είδους νόμισμα. Πασχίζει να το γκρεμίσει το πελατειακό κράτος το πολιτικό σύστημα, κι όταν τα καταφέρει να το γκρεμίσει για τους υπόλοιπους πολίτες, τότε ίσως ρίξει μια ματιά και στον εαυτό του. Και τότε ίσως ρίξει μια ματιά κι ο Πάγκαλος στον καθρέφτη του και στο πως μένει να φάει μέχρι την τελευταίο δευτερόλεπτο που του αναλογεί, να φάει και το Νοέμβριο του 11, να φάει και το Δεκέμβριο του 11, να φάει και τον Ιανουάριο του 12, να φάει και τον Φεβρουάριο του 12, αν και με τον ρυθμό που πάμε κάθε επόμενος μήνας ακούγεται σαν μήνας επιστημονικής φαντασίας, όπου ό,τι κι αν συμβεί δεν θα σου προξενήσει έκπληξη, εκτός βέβαια κι αν φυλακιζόταν ο Μάκης Ψωμιάδης σε ελληνικές φυλακές για πάνω από μία ημέρα χωρίς να μεσολαβήσει δικαστικό ή άλλο πραξικόπημα (και δικαιωθεί έτσι κι ο ΓΑΠ που το χρησιμοποίησε ως επιχείρημα στους μερκοζίδες για να απολογηθεί για το δημοψήφισμα).

3. Η σύνθεση.

Α match made in heaven. Είναι όλοι εδώ, σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι, έτοιμοι για την τελική σύνθεση των «αστικών δυνάμεων της χώρας». Στην κορυφή η τραπεζιτική ελίτ, ένας τραπεζίτης έτοιμος να διαπραγματευθεί μια συμφωνία που αφορά κατ΄ εξοχήν ελληνικές και ξένες τράπεζες. Δίπλα του καλεί τον μεγάλο υμνημένο της ματαιωμένης ιστορικής διαρθρωτικής αλλαγής. Ο Τάσος Γιαννίτσης, ο άνθρωπος που προσπάθησε να μας κάνει εγκαίρως ανθρώπους αλλά αντιδράσαμε βοοειδώς, είναι πάλι εδώ. Οι φωνές μιας κοινωνίας που πρέπει να ξεφύγει από το μεταπολιτευτικό βάλτωμα δηλώνουν παρούσες στο προσκλητήριο. Εμπρός να φύγουμε από ό,τι μας κρατούσε πίσω ως κοινωνία, από ό,τι μας έκανε παρίες στα μάτια της προηγμένης ευρωπαϊκής μας οικογένειας. Στο πλευρό μας και στην κυβέρνησή μας οι ακροδεξιοί μας πυλώνες. Επιτέλους χωρίς τις μεταπολιτευτικές αγκυλώσεις που έλεγαν την ακροδεξιά κακό πράγμα. Επιτέλους χωρίς τις αισθητικές αγκυλώσεις που έλεγαν τον Άδωνη γελοίο. Όλοι μαζί, όλοι οι εχθροί των δυνάμεων της καθυστέρησης. Ένα νέο πνεύμα επιφοίτησης έχει απλωθεί πάνω από τα κεφάλια των βουλευτών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Όλοι πια μιλούν για συναίνεση, όλοι πάντα μιλούσαν για συναίνεση, ο διαχρονικός γκουρού της συναίνεσης Τηλέμαχος Χυτήρης μάς εξηγεί -με σεμνότητα είναι η αλήθεια- ότι δικαιώθηκε μια ζωή συναινετικών αγώνων. Όλοι πια οι βουλευτές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ λευτερώθηκαν από τα κομματικά δεσμά κι όλοι λένε πια ελεύθερα τη γνώμη τους. Κι όλοι άρα για να μη λένε κάτι αρνητικό επ' αυτού, αγαπούν Ροντούλη. Κι όλοι αναρωτιούνται ο Ανατολάκης γιατί όχι;

Κι όλες οι δημοσιογραφικές δυνάμεις του φωτός, όλοι εκείνοι που μας τραγουδούσαν και μας τραγουδούν το φως του εκσυγχρονισμού και της διαρθρωτικής μας αλλαγής, αναγκάζονται να βάλουν τον εστετισμό τους και την προχωρημένη σκέψη τους να ξαποστάσουν λίγο. Παιδιά, με τον Βορίδη και τον Άδωνη κάνατε κυβέρνηση, να τους χαίρεστε, να χαίρεστε τις δημοκρατικές σας ευαισθησίες, να χαίρεστε το όραμά σας, να χαίρεστε την προπαγάνδα σας.

Όλοι λοιπόν μαζί, ο Παπαδήμος με το Γιαννίτση, ο Βενιζέλος στο φέουδό του, ο Πάγκαλος, οι σαρανταπέντε υφυπουργοί και εξήντα μαθητάδες, τα θαμμένα τσεκούρια του Βορίδη, να ετοιμάζεται η Χρυσή Αυγή για τις μελλοντικές δικές της συμμαχίες με τις αστικές δυνάμεις του τόπου, είμαστε όλοι εδώ, έτοιμοι υπό πνεύμα ενότητας να προβούμε στις επώδυνες αλλά αναγκαίες θυσίες για να μην καταστραφούμε, έτοιμοι να σας κόψουμε το ρεύμα, έτοιμοι να σας κόψουμε τα πόδια, έτοιμοι να κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να σώσουμε τη χώρα από το χάος, εμείς είμαστε το δείγμα του μέλλοντός σας, τώρα είναι η εποχή της συναίνεσης και κανείς δεν είναι εμβληματικότερος εκπρόσωπός της από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, που -Γιώργο Ανατολάκη, τώρα δικαιώνεσαι- τον ψέκασαν μικρό και στο υπερμακάριο σε βαθμό άφατης αφασίας βλέμμα του συνοψίζεται η βασική ιδέα πίσω από το τι σημαίνει συναίνεση: τίποτα.

Το τίποτα ως ιδεολογία, η ιδεολογία της συναίνεσης, η ιδεολογία του δεν μας χωρίζει κατά βάθος τίποτα, η ιδεολογία της μη διαφοράς, της μη ύπαρξης πολιτικής, του αυτόματου της οικονομίας, ενός αυτόματου στο οποίο έχουμε επιβιβαστεί και τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε, προς ένα μέλλον που αδυνατείς να φανταστείς ως πού μπορεί να φτάσει. Όπως αδυνατείς να χωνέψεις πως φτάνει τόσο πολύ στα άκρα ένα σύστημα που υποτίθεται ενεργούσε πάντα ως εχθρός των άκρων, πως φτάνει τόσο πολύ στην εκτροπή ένα σύστημα που υποτίθεται ενεργούσε πάντα στο όνομα της συνταγματικής νομιμότητας.

Ο Λουκάς Παπαδήμος και η δημοκρατία

The Press Project ...
Του Κωνσταντίνου Πουλή

Τραπεζίτης στη θέση του πρωθυπουργού της χώρας; Και δεν μου λέτε: Τι θα γίνει αν ξαφνικά υπερασπιστεί τα συμφέροντα των τραπεζών, αντί για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού; είπαν κάποιοι από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ με περίεργη αίσθηση του χιούμορ. Ο καημένος ο Σαμαράς, από την άλλη, πίστευε πως θα μπορούσε κι αυτός, όπως δικαιούται κάθε αντιπολιτευόμενος, να ωφεληθεί από τη φθορά των κυβερνώντων κάνοντας τον ψυχοπονιάρη, και να κάνει την τούμπα του μόλις βολέψει τον πισινό του στον πρωθυπουργικό θώκο. Η μοίρα όμως θέλησε να εκτεθεί από πριν, και έκτοτε εμείς γελάμε πικρά με την προσπάθειά του να λάβει μέρος στην κυβέρνηση απέχοντας. Και καθώς τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί μας κατάφεραν να στρέψουν την κουβέντα στο μελό της εθνικής συνεννόησης, τα κόμματα εξακολουθούν βεβαίως να κάνουν το μόνο που μπορούν: ασκούνται στο ευγενές άθλημα της ψηφοθηρίας. Καθώς τα ΜΜΕ μάς έλουζαν με την προπαγάνδα του «γιατί δεν τα βρίσκουν για το καλό της χώρας», θα μπορούσε να προσθέσει κανείς «γιατί δεν τα βρίσκουν αυτοί που είναι έτσι κι αλλιώς ολόιδιοι». Μα αυτό είναι το μυστικό, ότι δεν τα βρίσκουν ακριβώς διότι είναι ολόιδιοι! Και δεν θα τα βρουν ποτέ, παρά την υποτιθέμενη συνεργασία. Η εξήγηση είναι απλή: επειδή είναι ίδιοι, οι διαφορές τους είναι ρητορικοί κοινοί τόποι, προκειμένου να χωρίζονται τα κοπάδια τους και να εξακολουθήσουν να φανατίζονται. Πρώτα ξεκινάμε από τα στρατόπεδα εχθρών και φίλων και μετά πάμε στις ιδέες. Οι ιδέες έχουν πολύ μικρή σημασία για τα κόμματα. Συνιστούν προσχήματα με βάση τα οποία χτίζεται το μαντρί. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον μπορεί πολύ σύντομα να δούμε άλλα μαντριά, άλλα στρατόπεδα, άλλα συνθήματα (μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί όλων των αποχρώσεων, π.χ.), με τα ίδια πρόσωπα. Σημασία έχει να κινητοποιείται το θυμικό των οπαδών με τη χρήση συνθημάτων. Βεβαίως, κάποια από αυτά τα συνθήματα μπορεί να είναι ορθά, ευγενή, υψηλόφρονα, και να κινητοποιούν και ανθρώπους καλών προθέσεων. Παραμένει ωστόσο η ισχύς της διατύπωσης της Σ. Βέιλ: το κόμμα είναι μηχανισμός κατασκευής συλλογικού πάθους. Παρ’ όλο το κουβεντολόι για τη δημοκρατία λοιπόν, από τα κόμματα μπορούμε να περιμένουμε μόνο τα τεχνάσματα με τα οποία παραμένουν στην εξουσία.

Στην άλλη όχθη κατοικεί ο λαουτζίκος, ο οποίος μπορεί νομίμως πια να βγάλει μερικά ενδιαφέροντα συμπεράσματα από τη σημερινή κατάσταση. Η μεγαλειώδης πατάτα του Παπανδρέου με το δημοψήφισμα έφερε στην επιφάνεια την ωμότητα των ισχυρών. Όταν λες πως απαγορεύεται να ερωτηθεί ο λαός για τη δανειακή σύμβαση, προφανώς η σύμβαση αυτή δεν συνιστά σωτηρία αλλά καταστροφή του λαού, γι’ αυτό και δεν μπορείς να τον πείσεις να ψηφίσει κάτι που τον καταστρέφει. Όσο ο λαός αυνανίζεται στις καφετέριες μπορείς να ζεις εις βάρος του, για χρόνια. Όταν όμως του στερείς τα μέσα επιβίωσης και την ιατρική περίθαλψη, δεν θα σου την κάνει τη χάρη. Έτσι, επιστρατεύονται διάφορα μαγειρέματα. Ξεκινήσαμε με εκβιασμούς της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ (τώρα ομολογούν ένας ένας οι δόλιοι ότι δεν διάβαζαν καν τι ψήφιζαν). Περάσαμε στον εκβιασμό της κοινής γνώμης με την αποπομπή από την Ευρωζώνη, αποπομπή που περιγράφεται ως αυτόματη μετατροπή μας σε εξαθλιωμένη βαλκανική επαρχία – σε αντίθεση με την κλιμακούμενη μετατροπή μας σε Δανία του νότου, υποθέτουμε. Επόμενο βήμα, η βουλή που έχει εκλεγεί την εποχή του «λεφτά υπάρχουν» παρατείνει τη ζωή της καλώντας τον Παπαδήμο να κυβερνήσει εφαρμόζοντας την πολιτική του «δεν υπάρχει σάλιο», χωρίς ανανέωση της εντολής. Βεβαίως, άμα αρέσει στο MEGA ο Παπαδήμος, εμένα μου φτάνει και μου περισσεύει. Τελευταία εξάλλου ακούγεται όλο και συχνότερα το επιχείρημα ότι οι εκλογές κοστίζουν και είναι χρονοβόρες. Σε αντίθεση με τις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, φαντάζομαι, που είναι τσάμπα και γρήγορες. Δηλαδή ψηφίζει ο λαός κάποιον και μετά μας κυβερνά άλλος, από γκελ, με στόχο να μας δεσμεύσει με αποφάσεις για το μακρινό μέλλον, και να πάμε μετά σε εκλογές κατόπιν εορτής. Πέρσι αυτό θα μπορούσε να το θεωρήσει κανείς πρόκληση, να γίνουν εκλογές αφού έχει πρώτα αποφασιστεί η πολιτική που θα ακολουθηθεί. Τώρα όμως ξέρουμε ότι είναι τόσο μακρύς ο δρόμος, και τόσο πολλοί οι εκβιασμοί που θα συνοδεύουν κάθε δόση, που χάνεται κάπως η αίσθηση του επείγοντος.

Σε αυτό το πλαίσιο, η επίμονη επίκληση της ενότητας στον λόγο του Παπαδήμου ηχούσε κάπως απειλητικά. Μπορεί να φταίει και αυτή η ρομποτική φωνή, αλλά τι εννοεί άραγε γι’ αυτούς που θα διαφωνούν; Διότι υπάρχουν και αυτοί που διαφωνούν διότι αδικούνται, η διαφωνία δεν κινείται μόνο από τους τακτικισμούς της εξουσίας και τα συμφέροντα των συντεχνιών. Ήδη την περασμένη εβδομάδα φαινόταν ότι πέφτουν οι μάσκες. Όσο περνάνε οι μέρες, με πρωθυπουργό τραπεζίτη και μέλη τους φασίζοντες του ΛΑΟΣ στην καινούργια κυβέρνηση, καταλαβαίνουμε ότι έχουμε πια καπιταλισμό χωρίς προσχήματα.

σφίξτε κι άλλο τις (ευρω) ζώνες σας...

του Σταθη Από την Ελευθεροτυπία...

Λάβρος κατά της «Τριμερούς Επιτροπής» -αυτό το πέραν του καλού και του κακού των θεσμών- σκοτεινό Διευθυντήριο, μέλος του οποίου είναι και ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, υπήρξε σε ομιλία του στη Βουλή ο κ. Καρατζαφέρης: «Η οικονομία του κόσμου είναι τρεις άνθρωποι, τους οποίους θα βρείτε πίσω από εκείνο το χωνευτήρι των αποφάσεων, την περίφημη Τριμερή, την προστάτιδα της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, Ρότσιλντ, Μόργκαν και Ροκφέλερ», έλεγε τότε ο αρχικωλοτούμπας και συμπλήρωνε: «Παραδίδουμε δηλαδή σήμερα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα στις διαθέσεις της Τριμερούς με ό,τι σημαίνει αυτό». Αυτά στις 29/8/2011 (όπως μας υπενθυμίζει η εφημερίδα «Δημοκρατία»). Τώρα, μόλις δυόμισι μήνες μετά, ο ίδιος άνθρωπος ανερυθρίαστα υποστηρίζει ό,τι καταδίκαζε χθες, παραδίδοντας (ή προδίδοντας) στην Τριμερή και τον εκλεκτό της κ. Παπαδήμο όχι μόνον το «ελληνικό τραπεζικό σύστημα» αλλά την ίδια τη χώρα. Οι σαλτιμπαγκισμοί του κ. Καρατζαφέρη έχουν από καιρό ξεπεράσει τα όρια του πολιτικού τσαρλατανισμού - πόσο χειρότερος μπορεί να γίνει;...

Χερ ΡΑΪΧενμπαχ, ιδού η κυβέρνησή σας, όπως θα έλεγε και το φάντασμα της 9ης Μεραρχίας Εθνικοφρόνων στο φάντασμα του Βαν Φλήτ.
α) Μέλη 48 (εκ των οποίων 38 Πασόκιοι σε ένα μικρό κι ευέλικτο σχήμα) συν τέσσερις Επίγονοι των Δωσιλόγων κι ένα άγημα νεοδημοκρατών για τη λάντζα.
β) Πρωθυπουργός (της Τριμερούς, της Τρόικας και της Αγίας Τριάδας - εξ ου και «Μεσσίας») ο κ. Λουκάς Παπαδήμος.
Εν μέσω δύο Αντιπροέδρων: Ι) Του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου. Ο άνθρωπος που ως Υπουργός Οικονομικών έκανε περισσότερες γκάφες από λάθη (οι επιδόσεις του εξετάζονται απ' τα Ρεκόρ Γκίνες) ενώ στα άλλα υπουργεία που είχε αναλάβει στο παρελθόν έκανε περισσότερα λάθη από γκάφες.
ΙΙ) Θεόδωρος Πάγκαλος (χωρίς σχόλια, μη μαγαρίζουμε τη σελίδα)...
γ) Υπουργοί: Αναστάσιος Γιαννίτσης, Υπουργός Εσωτερικών. Τα ζόμπι ξανάρχονται.
Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, Υπουργός Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, Ζωτικού χώρου για το Δ' ΡΑΪΧ και 200 Ευρώ το μεροκάματο, ώστε να αρχίσει η ανάπτυξη και να ζήσουν καλύτερα όσοι το παίρνουν.
Σωκράτης Ξυνίδης, ογκόλιθος της πολιτικής αναλόγου ειδικού βάρους με την κυρία Μπιρμπίλη, τον κ. Πεταλωτή, τον κ. Ραγκούση, την κυρία Ματσούκα, την κυρία Παναρίτη κι όλα τα άλλα πουλέν που εισήγαγε ως προσωπικές του επιλογές στο «Μεγάλο μας Τσίρκο» ο Γιωργάκης - με πρώτο λαχνό που μας κλήρωσε τον κ. Γ. Παπακωνσταντίνου.
Μαυρουδής (κατά κόσμον Μάκης) Βορίδης. Υπουργός Υποδομών, πρώην ΕΠΕΝίτης του δικτάτορα Παπαδόπουλου, τσεκουροφόρος ως φοιτητής, με τα χρόνια ωρίμασε και τώρα είναι μόνον -κατά δήλωσίν του- «εθνικιστής». Μη σας πω και κεντρώος εθνικιστής.
Απ' αυτούς που, ως φαίνεται, συμπαθεί η κυρία Ρεπούση κι άλλοι της Κ.Ε. της ΔΗΜΑΡ, όταν ζητούσαν προχθές να δοθεί ψήφος ανοχής αν όχι εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπαδήμου. (Διόλου παράξενο για προσωπικότητες όπως της κυρίας Ρεπούση, η οποία αφού πορεύθηκε χέρι-χέρι με την κυρία Γιαννάκου, αφού πορεύθηκε χέρι-χέρι με την κυρία Διαμαντοπούλου γιατί να μην πορευθεί τώρα και χέρι-χέρι με τους ανθρώπους (με την καλή έννοια) του κ. Καρατζαφέρη;
Αννα -δεν πάτε στο διάολο εσείς και τα βιβλία σας- Διαμαντοπούλου. Υπουργός Παιδείας. Το «παι» με έψιλον. Διότι αν το γράφουν έτσι τα παιδάκια, δεν θα πρέπει να τα διορθώνει ο δάσκαλος ώσπου να πάνε στο Λύκειο για να μην αποκτήσουν κανένα ψυχικό τραύμα! (σημ. σ.: δεν κάνω πλάκα - η πολιτική ορθότης δεν έχει όρια, προκειμένου να αφανιστούν τα ενοχλητικά στοιχεία ενός ολόκληρου πολιτισμού).
Αστέριος Ροντούλης. Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης! Είπε τους Πασόκιους μέσα στη Βουλή «γομάρια» και τον επιβράβευσαν με ένα συναφές υπουργείο, όσον αφορά την πράσινη ανάπτυξη, τα πράσινα άλογα και τα πράσινα «γομάρια»!..
Δημήτρης Αβραμόπουλος. Υπουργός Εθνικής Αμυνας και Βάσεως Φρουράς Εξηκονταρχίας Πρεβέζης. Τουλάχιστον οι μπάντες του στρατεύματος θα είναι απολύτως ετοιμοπόλεμες στις μακρυνές ΑΟΖ και τα άλλα εξωτικά μέρη της επικράτειας.
Αδώνιδας (ο), Γεωργιάδης. Υφυπουργός Ανάπτυξης - η χαρά του λιμενεργάτη! Και της Σχολής Ναυτικών Κομσομόλων Περάματος.
.....................................
Υγεία να 'χουμε (και τον κ. Ανδρέα Λοβέρδο υπουργό Υγείας να διορίσει την κυρία Λοβέρδου γιατρό) η κυβέρνηση αυτή θα ήταν μια τέλεια δοτή κυβέρνηση, αν δεν είχε μιαν ατέλεια: απουσιάζει απ' τις τάξεις της η κυρία Μπακογιάννη. Αδικία!
Δεν μπορεί όλος ο καλός κόσμος της χώρας να 'ναι μαζί και η Ντόρα χώρια. Είναι ένα ντεζαβαντάζ που ελπίζω, στην πορεία των πραγμάτων, να διορθώσει η κυρία Μέρκελ. Θα 'ναι κρίμα κι άδικο να αποτύχει και αυτή η κυβέρνηση, παρά τις προσπάθειες της κυρίας Χριστοφιλοπούλου επειδή δεν εδόθη στην κυρία Μπακογιάννη η ευκαιρία να προσπαθήσει το ίδιο...

Η ακροδεξιά στην εξουσία ή ακροδεξιά εξουσία;...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Από το Μαρικάκι
Η είσοδος του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση συνεργασίας έχει σοκάρει πολλούς, εντός κι εκτός της χώρας (μέχρι, λέει, και τους Γάλλους Σοσιαλιστές, που αρνήθηκαν να δώσουν τις ευχές τους στο «νέο» κυβερνητικό σχήμα).
Ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ και αριστεροί επικρίνουν το πάλαι ποτέ κόμμα εξουσίας γι’ αυτή του τη σύμπραξη, ενώ η ΔΗΜΑΡ αναγκάστηκε σε άτακτη υποχώρηση η οποία της προξένησε τις πρώτες απώλειες στελεχών που στηρίζουν ολόθερμα την κυβέρνηση Παπαδήμου.
Ίσως για όσους δεν είχαν καταλάβει σε βάθος μέχρι σήμερα αυτό που συμβαίνει, αυτό να ήταν ένα βίαιο «ξύπνημα».
Όμως, στην πραγματικότητα το ΠΑΣΟΚ απλώς αξιοποίησε ένα εφεδρικό σχήμα που τα προηγούμενα χρόνια «έστησε» με τη βοήθεια των media και το οποίο χρησιμοποιούσε, μεταξύ άλλων, ως κόκκινο πανί απέναντι στην αριστερά, συχνά αποπροσανατολίζοντάς την.
Το ερώτημα που ο καθένας, όμως, πρέπει να απαντήσει είναι αν η απουσία του ΛΑΟΣ από το συγκεκριμένο κυβερνητικό σχήμα θα το καθιστούσε λιγότερο επικίνδυνο και λιγότερο φασιστικό. Και δεν είναι δυνατό το γεγονός αυτο να επισκιάζει το γεγονός της τοποθέτησης στην ηγεσία της χώρας, δια των ξένων τοποτηρητών και ...των δημοσκοπήσεων και όχι δια της λαϊκής ψήφου, ενός εκπροσώπου των τραπεζών, όταν όλο το προηγούμενο διάστημα έχει γίνει σαφές ότι η "διάσωση" της χώρας κατά ένα περίεργο τρόπο περιορίζεται στη διάσωση των τραπεζών...
Όταν στη δημόσια συζήτηση έχουμε φτάσει να μιλάμε, για το «Δ’ Ράιχ της Μέρκελ» και τη «νέα κατοχή», το πρόβλημα έχει πάψει προ πολλού να είναι η «ακροδεξιά» και μάλιστα με αυτά τα χαρακτηριστικά που έχει η πολιτική της έκφραση στο εγχώριο κομματικό σύστημα: χαρακτηριστικά γυρολόγου και τυχοδιώκτη εμφορούμενου από άκρατο λαϊκισμό και απροκάλυπτη χυδαιότητα.
Αν το ΛΑΟΣ είναι «απέναντι» στους λαθρομετανάστες, η κυβέρνηση των τραπεζιτών και πριν από αυτή, η κυβέρνηση των πολιτικών διαμεσολαβητών τους, ασκεί «πογκρόμ» σε ολόκληρη την κοινωνία, υποβαθμίζοντας βίαια τους όρους ύπαρξής της σε οριακό σημείο. Την ίδια ώρα καταφέρει σοβαρό πλήγμα και στην όποια δυνατότητα μελλοντικής συλλογικής κοινωνικής ανάκαμψης από τη στιγμή που το εθνικό πεδίο ρευστοποιείται υποκείμενο πλήρως στα συμφέροντα των δανειστών που ασκούν τον έλεγχο και τα οποία φτάνουν μέχρι και στο σημείο να σχεδιάζουν την δέσμευση ολόκληρων γεωγραφικών τμημάτων της χώρας προς εκμετάλλευση. Συνειδητοποιούμε άραγε που οδηγεί αυτό;
Επί της ουσίας, οι «ιδεολογικές» ή «πολιτικές» διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των βασικών παικτών της εξουσίας και των προθύμων που άλλωστε αποτελούν τμήμα τους, δεν υφίστανται εδώ και καιρό και μόνο το συμφέρον για τη νομή της εξουσίας ακόμη και μες τη δίνη της καταστροφής κράτησε μέχρι σήμερα όρθια τα κομματικά σύνορα…

Ας τους χαλάσουμε τη σούπα...

Ελληνοφρένεια (ον δε νετ) ...

Θύμιος Καλαμουκης ...

Η νέα κυβέρνηση, τερατογέννεση, παζαριών, εκβιασμών και καταπάτησης της συνταγματικής νομιμότητας, θα μείνει στην ιστορία, τουλάχιστον για δυο λόγους, ιδιαιτέρως σημαντικούς και πρωτότυπους.

Ο πρώτος: Θα είναι μια κυβέρνηση, σε μια χώρα υπό κατοχή, η οποία θα διευρύνει αυτή την κατοχή. Άλλωστε η ίδια η κυβέρνηση αυτή είναι διαταγή των δυνάμεων κατοχής, και συμμόρφωση των ντόπιων προθύμων υπαλλήλων. Αυτή η κατοχική κυβέρνηση, θα προσπαθήσει να ολοκληρώσει τα καταστροφικά, για τον λαό, πακέτα, της προηγούμενης ενδοτικής κυβέρνησης. Μάλιστα θα αποπειραθεί να βγάλει σε πέρας όλη την βρώμικη δουλειά, αφού συμμετέχουν όλοι οι πρόθυμοι, με τα γνωστά προσχήματα και διλήμματα, ίσως σε νέα εκδοχή. (βλ. παράθυρα των 8, δημοσκοπήσεις και πρωτοσέλιδα του Τύπου)

Ο δεύτερος: Είναι μια κυβέρνηση, στην οποία συμμετέχουν στελέχη του ΛΑΟΣ, ενός κόμματος που στον πυρήνα της σκέψης και της φιλοσοφίας του, υπάρχουν πεντακάθαρες, ρατσιστικές, ακροδεξιές απόψεις. Μπορεί να μην εκφράζονται, πάντα, άμεσα, αλλά οι υποψιασμένοι ακροατές, μπορούν να τα ξεχωρίσουν. Σε άλλες εποχές και συνθήκες θα ήταν αδιανόητο να συνυπάρξουν σε μια κυβέρνηση, «σοσιαλιστές», φιλελεύθεροι, δεξιοί κοινωνιστές με ακροδεξιούς.

Στις σημερινές συνθήκες, της αποχαυνωμένης και απονευρωμένης κοινωνίας, όλα είναι ανεκτά. Βοήθησε και βοηθάει βέβαια, το ξέπλυμα που επιχειρείται χρόνια τώρα, από τα τηλεοπτικά κανάλια, των γνωστών νταβατζήδων. Η ευθύνη, που αναλαμβάνουν ο «εγγυητής», της συνταγματικής νομιμότητας, Κ.Παπούλιας, οι συνέταιροι Γ. Παπανδρέου και Α. Σαμαράς, είναι μεγάλη, κυρίως απέναντι στην ιστορία, και στο μέλλον.

Η κυβέρνηση του «σοβαρού τραπεζίτη» Λ. Παπαδήμου, είναι όντως μια ιστορική κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση, νεοφιλελεύθερη, από οικονομικής άποψης και ακροδεξιά, από πολιτικής άποψης. Η συμμετοχή των υπολοίπων, δεν αθωώνει κανέναν. Μια κυβέρνηση κατοχής με την ευγενική χορηγία και στήριξη, όλων σχεδόν των γνωστών διαπλεκόμενων νταβατζήδων, της χώρας.

Ας μην αφήσουμε να χωρέσει και η δική μας η γενιά σε ασπρόμαυρες εικόνες και πλάνα στα ντοκιμαντέρ του μέλλοντος. Ας τους χαλάσουμε τη σούπα.

Είναι υπερβολικά ευάλωτοι, για να μην το τολμήσουμε.

Κάποιος για τη βρωμοδουλειά. ( Έχουμε πόλεμο), του Γιώργου Πήττα...

του Γιώργου Πήττα | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα...

«Ο χρόνος της Ιταλίας τελειώνει, πρέπει να πάρουν τις αποφάσεις τους, οι αγορές δεν μπορούν να περιμένουν άλλο». (φράση από τα δελτία ειδήσεων της Παρασκευής). «Η χειρότερη δουλειά στην Ευρώπη» (για την αποστολή που ανέλαβε ο κος Παπαδήμος). Σέβομαι τις απόψεις που βλέπουν τον κύριο Παπαδήμο περίπου ως μεσσία. Αντιλαμβάνομαι τις ανακουφισμένες αντιδράσεις καθώς το πολιτικό κατεστημένο του τόπου φρόντισε καλά, με τις για τέσσερις μέρες συνεχείς παλινδρομήσεις να δημιουργήσει μία κινηματογραφική αγωνία ώστε το τέλος του έργου να επιδράσει ως κάθαρση στο δράμα.

Νιώθω αηδιασμένος που καταντήσαμε να βλέπουμε τους κους Βορίδη, Γεωργιάδη και Ροντούλη να ορκίζονται υπουργοί σε μια Ελληνική Κυβέρνηση και αδυνατώ να στρογγυλέψω την άποψή μου επ’ αυτού.

Δεν έχω καμία απολύτως ψευδαίσθηση ούτε για τον ρόλο της Κυβέρνησης ούτε για την αποτυχία της καθώς γρήγορα θα χαθεί στους καυγάδες των κοτζαμπάσηδων του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.

Το προχθεσινό άρθρο του Γιώργου Βασάλλου στο Αριστερό Βήμα (Ο ευπατρίδης των τραπεζών) που αναδημοσιεύτηκε και στο TVXS, ήταν και σαφές και εμπεριστατωμένο.

Αν αναλογιστεί κάποιος την πρόσφατη ιστορία, τα τελευταία 40 περίπου χρόνια, δεν θα χρειαστεί να βασανίσει και πολύ το μυαλό του για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως η Πολιτική έχει κυριολεκτικά υποταχθεί στο Χρηματοπιστωτικό Σύστημα που δικτυωμένο σε όλον τον πλανήτη, κυβερνά τις τύχες των ανθρώπων, με τους πολιτικούς της κεντρικής σκηνής να είναι περίπου οι κλητήρες του.

Συμβολικά, μπορώ να αναφέρω την 11η Σεπτεμβρίου 1973 σαν την πρώτη βιαιότατη εφαρμογή του δόγματος Friedman με την επιβολή της δικτατορίας στη Χιλή.

Ενός δόγματος που θεωρεί ως απαράδεκτη και εξωφρενική και την παραμικρή ρυθμιστική τάση εκ μέρους του κράτους, στην Αγορά.

Το δόγμα, βίωσε την αποθέωσή του επί των ημερών Regan στις ΗΠΑ και Thatcher στη Βρετανία. Χαρακτηριστικός σύγχρονος εκπρόσωπος, ο ρεπουμπλικανός Richard Baker που μετά την καταστροφή στη Νέα Ορλεάνη (Κατρίνα) δήλωνε ανερυθρίαστα πως «ο Θεός έκανε τη δουλειά για μας». Και, εννοούσε την ολοσχερή καταστροφή των σπιτιών που παρείχε η Πολιτεία σε φτωχές οικογένειες αφροαμερικανών. Ο…θεός της αγάπης, καθάρισε το τοπίο και τώρα έχουμε ανοιχτό πεδίο για ανάπτυξη-συμπλήρωνε ένας μεγαλοεργολάβος της περιοχής βλέποντας τις δουλειές να έρχονται.

Αυτά, είναι επεισόδια «μικρής κλίμακας» που φωτίζουν όμως και σε μεγάλο βαθμό ερμηνεύουν το πολεμικό σκηνικό που έχει στηθεί στον πλανήτη.

Όποιος θέλει, ας κάτσει να διαβάσει τι έχει παιχτεί όλα αυτά τα χρόνια, ξεκινώντας από τη Λατινική Αμερική. Ο κορπορατισμός θεοποιημένος, συγκέντρωσε ουσιαστικά όλον τον πλούτο του πλανήτη και μετέτρεψε τις πολιτικές κυβερνήσεις σε υποχείρια και απέβαλλε την έννοια της Συνείδησης από τις Κοινωνίες. Η Trilateral Commission –της οποίας ο κος Παπαδήμος είναι μέλος- από νωρίς, από την δεκαετία του 70, θεώρησε πως η Δημοκρατία δεν μπορεί να εξελίσσεται ανεξέλεγκτα γιατί δημιουργεί εμπόδια στις δράσεις των εταιριών.

«Ο χρόνος της Ιταλίας τελειώνει, πρέπει να πάρουν τις αποφάσεις τους, οι αγορές δεν μπορούν να περιμένουν άλλο» γράφω στην αρχή του άρθρου.

Είναι μία φράση, που άκουγα από τα δελτία ειδήσεων του BBC την Παρασκευή. «Markets can’t wait more for Italy». Οι Αγορές, αδημονούν.
Επιθυμούν να δουν τον κο Mario Monti να γίνεται πρωθυπουργός.

Αυτός, ο «ιδανικός για να κάνει τη δουλειά» άνθρωπος, είναι επίσης μέλος της Trilateral και σύμβουλος της Goldman Sachs.

Και ασφαλώς, όπως και ο κος Παπαδήμος έρχεται να κάνει όχι απλά τη δουλειά, αλλά τη βρωμοδουλειά. We need someone for the dirty job. Με το πολιτικό σύστημα να πηγαίνει στο περιθώριο για λίγο, ώστε να επιστρέψει στην κατάλληλη στιγμή σχεδόν αθώο.


Για το κύριο Monti δεν ξέρω τίποτα. Ούτε για τον κο Παπαδήμο, πέρα από το βιογραφικό του. Ο Σ. Κούλογλου έγραφε προχθές σε ένα εξαίρετο άρθρο για τους ανεπάγγελτους πολιτικούς.

Οι «Παπαδήμοι» από την άλλη, σίγουρα δεν είναι ανεπάγγελτοι, αλλά έχουν το εξής απλό πρόβλημα: Δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την πραγματική ζωή.

Δεν έχουν απολύτως καμία επαφή με τα αποτελέσματα που προκαλούν οι πράξεις τους, οι λογαριασμοί τους, οι μαθηματικές ασκήσεις τους και οι αποφάσεις τους. 1.000.000 άνεργοι, είναι για αυτούς ένας αριθμός. Ανήκουν, σε άλλο κόσμο.

Στον κόσμο που ένας Baker βλέπει στον τυφώνα Κατρίνα την λύση για το «πρόβλημα» των φτωχών αφροαμερικανών.

Η πραγματικότητα μας, δεν απέχει πια από το παλιό ανέκδοτο που έλεγε πως το πρόβλημα της φτώχειας είναι απλό. «Θα σκοτώσουμε όλους τους φτωχούς και θα μείνουμε μόνο οι πλούσιοι».

Το ανέκδοτο βέβαια, αγνοούσε επίτηδες πως σύντομα, οι πλουσιότεροι θα δημιουργούσαν φτωχούς από τους λιγότερο πλούσιους, για να πλουτίσουν οι ίδιοι κι’ άλλο από την υπεραξία τους.

Τι θέλω να πω; Το απλό και ήδη ειπωμένο από χιλιάδες νέους ανθρώπους σε όλον τον πλανήτη. Εδώ που φτάσαμε, πρέπει κανείς να διαλέξει με ποιους είναι.

Ή με άλλα λόγια, «Έχουμε πόλεμο». Και θα κρατήσει πάρα πολύ.

tweeter@pittasgeorge