Η Αποτυχία του Χριστιανισμού...

της Έμμα Γκόλντμαν, barikat.gr...

Ο Φρειδερίκος Νίτσε και ο Μαξ Στίρνερ έδωσαν απανωτά κτυπήματα στους πυλώνες του Χριστιανισμού, επειδή είδαν σε αυτόν μια βλαβερή δουλική ηθική, την απάρνηση της ζωής, την καταστροφή όλων των στοιχείων που δημιουργούν δύναμη και προσωπικότητα.

Όντως, ο Νίτσε, εναντιώθηκε στην δουλική ηθική που ενυπάρχει στον Χριστιανισμό, διεκδικώντας μια υψηλή ηθική των ολίγων. Εγώ παίρνω το θάρρος να αποσαφηνίσω ότι αυτή η υψηλή ηθική δεν είχε τίποτα να κάνει με τη χυδαιότητα της υψηλής κοινωνικής θέσης, της κάστας ή του πλούτου. Ο Νίτσε μάλλον εννοούσε την μεγαλειότητα των ανθρώπινων δυνατοτήτων, την μεγαλειότητα του ανθρώπου που τον βοηθά να ξεπεράσει παλαιές παραδόσεις και ξεθωριασμένες αξίες, ώστε να μάθει να γίνεται ο δημιουργός καινούργιων και πανέμορφων αγαθών.

Τόσο ο Νίτσε όσο και ο Στίρνερ έβλεπαν στον Χριστιανισμό έναν οδοστρωτήρα που ισοπεδώνει το ανθρώπινο είδος, το τσάκισμα κάθε θέλησης του ανθρώπου να τολμήσει και να πράξει. Έβλεπαν και σε κάθε κίνημα χτισμένο στην χριστιανική ηθική μια προσπάθεια όχι για την χειραφέτηση από την δουλεία, αλλά για την διαιώνιση της. Συνεπώς αντιτάχθηκαν με ένταση και μένος σε όλα αυτά.
Παρά το ότι δεν συμφωνώ ή τουλάχιστον δεν συμφωνώ απολύτως με τους συγκεκριμένους εικονοκλάστες, πιστεύω όμως όπως και αυτοί ότι ο Χριστιανισμός είναι όντως θαυμάσια προσαρμοσμένος στην εκπαίδευση δούλων, με άλλα λόγια στην διαιώνιση της δουλικής κοινωνίας που βιώνουμε έως και σήμερα.

Θρησκείες, χρόνος, πολιτική...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Είναι καιρός όλες οι δομές της κοινωνίας να τιναχτούν στον αέρα, να ανατραπεί η στρεβλότητα του δρόμου που έχει ακολουθήσει η ανθρωπότητα, να αποδιωχτεί από το δέρμα της η ηλιθιότητα (η γνώμη μας είναι μόνο) των θρησκειών και του αχαλιναγώγητου εγώ· να εξοριστoύν η απληστία, η εξουσιομανία, αλλά και ο φόβος μπροστά στην όντως πολιτική και την ελευθερία. «Το πρόβλημα δεν είναι ο χριστιανισμός» μου λένε φίλοι, ουδεμίαν σχέσιν έχοντες με τα αναπόδεικτα παραληρήματα των θρησκειών και των διαφορετικών, παρακαλώ, θεών που η καθεμιά τους έχει κατασκευάσει. Δεν χρειάζονται εδώ επιχειρήματα υπέρ ή κατά της ύπαρξης του Θεού. Πολλά έχουν γραφεί από δεδηλωμένους αθεϊστές. Πιστεύω ότι από τη στιγμή που δηλώνεις ότι είσαι κάτι δεν είσαι τίποτε, αλλά κι αυτό πίστη είναι… Αλλά η προϋπόθεση της ζωής, η σεξουαλικότητα δηλαδή, έχει αντιμετωπιστεί σαν έγκλημα από τις θρησκείες, σαν ακαθαρσία… Αλλά και ό,τι υμνεί τη ζωή: το γέλιο, ο χορός, το τραγούδι, η ομορφιά έχουν βεβηλωθεί από τους θεωρητικούς (τι βλασφημία…) των θρησκειών. Ωραία, δεν είναι οι θρησκείες το πρόβλημα, δεν είναι αυτές που καθιστούν τον άνθρωπο άβουλο και ηλίθιο, να το δεχτούμε. Αλλά τότε τι είναι; Η ραθυμία του μήπως; Η ανισομέρεια του νου; Οι λίγοι ξύπνιοι, που ξέρουν πώς να εξουσιάσουν; Η πολυπλοκότητα του ανάγλυφου του πλανήτη σε συνδυασμό με την πολυδιάχυση των ανθρωπίνων σωμάτων; Δεν χρειαζόμαστε μήτε αγίους μήτε ήρωες· ούτε αρχηγούς ούτε μοντέλα και σταρ του Χόλιγουντ. Εάν μας αφαιρέσουν όλα αυτά βεβαίως, θα γίνουμε ακόμη πιο ηλίθιοι, διότι δεν έχουμε ως χώρα σχολεία και νοσοκομεία…

Ελληνοχριστιανισμός...

Του Πέτρου Θ. Πιζάνια*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Οι Ελληνίδες και οι Ελληνες πολίτες ξανάκουσαν από τα στόματα των ηγετών της Χρυσής Αυγής τα περί ελληνοχριστιανισμού και τον φυλετικό ισχυρισμό της καταγωγής από τους αρχαίους Ελληνες. Βέβαια, η Χρυσή Αυγή βρήκε στον ελληνοχριστιανισμό μια μεταφορά της ναζιστικής ιδέας της άριας φυλής, αλλά το ιδεολόγημα είναι παλαιό. Σοφοί Ελληνες, όπως ο Ηλίας Ηλιού, συνόψιζαν το δόγμα του ελληνοχριστιανισμού και της φυλετικής καταγωγής απευθείας από τους αρχαίους Ελληνες στο χλευαστικό επίθετο «προγονοπληξία».Πράγματι, αυτή η αντίληψη της ιστορίας προδίδει μια αρχέγονα ανορθολογική σκέψη, βλέπει την ιστορία από την κλειδαρότρυπα της καταγωγής και της θρησκείας.

Πρόκειται για μια μετατόπιση του νοήματος της ιστορίας των Ελληνίδων και των Ελλήνων. Ξεκίνησε αμυδρά με το γλωσσικό ζήτημα προς το τέλος του 19ου αιώνα, παρότι ακόμη και ο ασύγγνωστος παραμυθάς Κ. Παπαρρηγόπουλος είχε αρχίσει να αμφιβάλλει για την ορθότητα των επινοημάτων του αυτών. Η ιστορία των Ελλήνων από την ελευθερία, που συνιστούσε το επίτευγμα και την περηφάνια των προηγούμενων γενεών των νέων Ελλήνων, την οποία οργάνωνε και εγγυόταν το εθνικό κράτος, άρχισε να μεταλλάσσεται σε ένα είδος μεταφυσικού έθνους και φυλετικής καταγωγής. Σε αυτή τη διαδικασία μετάλλαξης, το ελληνικό έθνος από αποτέλεσμα της Επανάστασης του ’21 κατά τη διάρκεια της οποίας οι ραγιάδες χριστιανοί έγιναν Ελληνες πολίτες και κυρίαρχος λαός, έπαψε βαθμιαία να συνιστά έργο και εγγυητή της ελευθερίας των Ελλήνων. Από αποτέλεσμα μιας πολυσχιδούς ιστορικής διαδικασίας και μιας επαναστατικής πάλης, το ελληνικό έθνος εξέπεσε σε δώρο της θείας πρόνοιας σε ένα φερόμενο σαν περιούσιο λαό. Δεν απέμενε παρά να το λατρεύουν άκριτα σαν θεότητα έξω και ανεξάρτητα από τα πολιτικά δικαιώματά τους. Αυτή η μεταφυσική του ελληνικού έθνους, συμπυκνωμένη στο ελληνοχριστιανικό ιδεολόγημα και στον φυλετικό ισχυρισμό για την αδιάλειπτη συνέχεια των Ελλήνων από την αρχαιότητα, κρύβει τις χονδροειδείς αντινομίες της κυρίαρχης αφήγησης για τον ορισμό του ελληνικού έθνους. Δηλαδή της κυρίαρχης εθνικής ιδεολογίας που τυποποιήθηκε οριστικά και έγινε κρατική ιδεολογία κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά. Επρόκειτο για μια ιδεολογία φοβική και περιχαρακωμένη από τον κόσμο, τη σκέψη και την επιστήμη. Ο λόγος της κρατικής επιβολής της ήταν ευθέως ανάλογος με την κατάλυση της ελευθερίας και της δημοκρατίας, δημόσια αγαθά τα οποία είχαν αρχίσει να κατακτάνε οι Ελληνες επαναστάτες το ’21.

Της Κυριακής, της αποκαλούμενης «του Πάσχα»...

Αυθορμητες Μεταβολες...

Λοιπόν σήμερα έχω νέα. Έχω χαρμόσυνα νέα, όπως υποτίθεται ότι ταιριάζει στην ημέρα. Όλη την προηγούμενη εβδομάδα, την αποκαλούμενη Μεγάλη, τη βγάλαμε με αστειάκια, έτσι για να σε τσιγλίσω, επειδή κι εσύ προσπάθησες πολλές φορές να με τραβήξεις στα τελετουργικά της Θρησκείας σου, και μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις με περισσή αδιακρισία.
Σήμερα όμως θα πω τα δικά μου χαρμόσυνα νέα.
Τα χαρμόσυνα νέα λοιπόν είναι ότι όλες αυτές οι ιστορίες των ευαγγελίων γράφτηκαν από ανθρώπους σαν εσένα. Ανθρώπους με αδυναμίες που πολύ θα ήθελαν η ιστορία τους να είναι αληθινή ίσως γιατί κουράστηκαν να προσπαθούν. Έτσι προέκυψαν αυτά τα ασήμαντης λογοτεχνικής αξίας κείμενα, γεμάτα αντιφάσεις, προσπάθειες για φτηνό εντυπωσιασμό και ανόητα κηρύγματα.

Τα χαρμόσυνα νέα είναι ότι αν και τίποτα από αυτά που λένε τα ευαγγέλια δεν συνέβη πριν δύο χιλιάδες χρόνια στην Παλαιστίνη, υπάρχουν σημαντικά πράγματα που πράγματι συνέβησαν. Άνθρωποι σαν εσένα αντιστάθηκαν σκληρά στη δύναμη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και για ένα μικρό διάστημα τα κατάφεραν: στην πρώτη εξέγερσή τους εναντίον των Ρωμαίων το 66 μΧ που έληξε με την τραγική πολιορκία της Μασάντα και στη δεύτερη την αποκαλούμενη «Μπαρ-Κοχμπα» το 132 μΧ που κατάφερε να κρατήσει την Ιουδαία ελεύθερη για σχεδόν τρία χρόνια.

Τα νέα είναι ότι αν εξαιρέσεις τα παραμύθια που βλέπουμε στις πασχαλινές ταινίες η διδασκαλία που αποδίδεται από τους συγγραφείς των ευαγγελίων στο δάσκαλο Γιοσούα δεν είναι και ό,τι πιο αλτρουιστικό. Κάνε τον κόπο να μετρήσεις πόσες φορές αναφέρεται στην «ανταπόδοση» και απλά θα απογοητευτείς. Εσύ που πίστεψες ότι η Θρησκεία σου ζητάει απλά να είσαι εντάξει με τους διπλανούς σου, μάθε τώρα την αλήθεια. Η Θρησκεία έχει διαλέξει από πριν τους κανόνες του παιχνιδιού και από σένα ζητάει να είσαι εντάξει μ’αυτούς. Κατάλαβες φίλε μου? Όχι με το διπλανό σου, αλλά με τους κανόνες της και Του, ώστε να έχεις την «ανταπόδοση». Είναι ζηλιάρα, σου ζητάει να απαρνηθείς φίλους και οικογένεια και να ακολουθείς τους παράλογους κανόνες της όχι για να κάνεις τον κόσμο σου καλύτερο αλλά για να κερδίσεις μια θέση δίπλα «Του» όταν «Εκείνος» θελήσει να μας κρίνει όλους.

Αλλά είπαμε, σήμερα έχω χαρμόσυνα νέα. Και τα νέα αυτά είναι ότι δεν υπάρχει Γιοσούα όπως δεν υπάρχει και κανένας Σωτήρας του Κόσμου. Η περιβόητη διδασκαλία του είναι ένα μίγμα από μύθους της εποχής του χαλκού και από ανώριμους κανόνες των πιο μορφωμένων στα πρώτα χριστιανικά κοινόβια. Είναι τα μαγειρέματα του Παύλου από την Ταρσό, του πραγματικού ιδρυτή του χριστιανισμού. Είναι η κοπτοραπτική των Ειρηναίων και των Ευσέβιων που με τη λαγνεία της εξουσίας διάλεξαν ποια απ’όλα αυτά τα κείμενα είναι κατάλληλα για σένα, ποια σου δίνουν το σωστό μήνυμα, να υπακούς δηλαδή αδιαμαρτύρητα τους αφέντες σου. Ξέχνα λοιπόν τους φτηνούς εντυπωσιασμούς, τους αρρώστους που θεραπεύονται, τα πτώματα που ανασταίνονται και τις λοιπές ανοησίες και μπες επιτέλους στο νόημα.

Τα χαρμόσυνα νέα είναι ότι ολόκληρο το σώμα της ηθικής μας -που ανεξάρτητα από το εάν είμαστε χριστιανοί ή όχι, είναι στην ουσία της χριστιανική ηθική- είναι απλά μια μικρή φάση στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτή τη φάση της ανωριμότητας που έχει ανάγκη αυτή τη σαχλή ηθική πρόκειται να την ξεπεράσουμε σύντομα και είναι στο χέρι σου να βοηθήσεις σ’αυτή την αλλαγή. Αυτά είναι τα χαρμόσυνα νέα, ότι τα ανόητα δίπολα που σε καταδυναστεύουν, το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό είναι μόνο το παρόν στο οποίο γεννήθηκες, αλλά όχι αναγκαστικά και το μέλλον.

Έχω πραγματικά χαρμόσυνα νέα σήμερα. Γεννήθηκες τυχαία. Η ύπαρξή σου καθώς και ολόκληρης της ανθρωπότητας είναι συμπτωματική. Δεν γεννήθηκες με το βάρος κάποιου προπατορικού αμαρτήματος, δεν χρωστάς λοιπόν κάποια εξιλέωση στο Γιαχβέ. Το ότι είσαι άνθρωπος εδώ μαζί μας είναι τύχη σπουδαία αν αναλογιστείς τις πιθανότητες και είναι οι απάνθρωπες και βάρβαρες θρησκείες που προσπαθούν να σε πείσουν ότι κάτι πάει στραβά μ’αυτό. Από την άλλη, ηρέμησε! Ούτε μέρος κάποιου θεϊκού σχεδίου είσαι. Δεν έχεις κάποιο στόχο να εκπληρώσεις, κανείς θεός ή διάβολος δεν θα σε κρίνει για το αν έπαιξες καλά το ρόλο που σου είχε αναθέσει.

Αυτά ακριβώς ήταν τα δικά μου χαρμόσυνα νέα. Ότι η ζωή είναι δική σου. Ότι οι ενοχές που σε γεμίζει η Θρησκεία είναι ψεύτικες. Ότι δεν έχεις καμιά υποχρέωση απέναντι σε κανένα πνεύμα γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν πνεύματα. Ότι η ζωή σημαίνει να την απολαμβάνεις όσο μπορείς χωρίς κανένα περιορισμό. Ότι ζωή είναι όλα αυτά που κάνεις με τους ανθρώπους γύρω σου και όχι με τα πνεύματα. Ότι δεν έχεις τη δικιά σου αθάνατη ψυχή, αλλά αποτελείς μέρος της μεγάλης πορείας της ανθρωπότητας και μοιράζεσαι τη συνείδηση αυτή. Ότι μπορείς να αγαπήσεις πραγματικά το σύντροφο ή τη συντρόφισσά σου γι’αυτό που είναι και αυτό που ζείτε μαζί και όχι επειδή στο πρόσωπό του/της αγαπάς κάποιον ανύπαρκτο Σωτήρα.

Αν όμως δεν σε έπεισα και θέλεις οπωσδήποτε κάποια έμπνευση από την Ιστορία δύο χιλιάδων χρόνων πριν, μπορώ να σου προτείνω κάποιες εικόνες. Τους υπερασπιστές της Μασάντα, τους απελευθερωτές της Ιουδαίας, την εξέγερση των σκλάβων που ταρακούνησε την ρωμαϊκή αυτοκρατορία με μπροστάρη τη σημαντικότερη μορφή του αρχαίου κόσμου, το Σπάρτακο. Αυτά είναι σοβαρά παραδείγματα να ακολουθήσει κανείς.

Μπορείς λοιπόν να γιορτάσεις σήμερα τα δικά τους χαρμόσυνα νέα για την υποτιθέμενη ανάσταση του υποτιθέμενου Σωτήρα, να ακολουθήσεις τα κηρύγματα του Παύλου από την Ταρσό, σε μια ζωή γεμάτη από ενοχές, λατρεύοντας το θάνατο και περιμένοντας την τελική κρίση. Μπορείς να ακούσεις τα δικά μας χαρμόσυνα νέα, ότι δεν χρειάζεσαι σωτήρες, ότι αν κοιτάξεις γύρω σου μπορείς να δεις ανθρώπους που είναι σαν κι σένα φοβισμένοι, απορημένοι, τσακισμένοι και ίσως και λίγο κατεργάρηδες. Μ’αυτούς τους ανθρώπους -αν προσπαθήσεις- μπορείς να κάνεις τη ζωή λίγο καλύτερη. Την πραγματική ζωή εννοώ και όχι αυτοί που σου προσφέρουν οι παπάδες μόνο αφού πεθάνεις.
Λοιπόν… «Χαίρετε»! (Μτ 28,9)

Τα Χριστούγεννα και η Αριστερά...

Του Χρήστου Λάσκου, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα. Μια μέρα πριν από την επέτειο της ενανθρώπισης του ίδιου του Θεού, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις της «επικρατούσας», κατά το Σύνταγμα, στη χώρα μας θρησκείας. Όπως και να το κάνουμε μια σημαντική μέρα, ειδικά αν αναλογιστούμε πως, όπως έδειξε μια έρευνα, πριν από μια πενταετία περίπου, το 91% των συμπατριωτών μας πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού

Το πράγμα, μάλιστα, γίνεται περισσότερο ενδιαφέρον για έναν αριστερό, όπως εγώ,  αν σκεφτούμε πως η ίδια έρευνα έδειξε πως μόλις το 7% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ δεν πιστεύει. Ακόμη και το πιο «άθεο» μεταξύ των κομμάτων, ο Συνασπισμός, διέθετε μόλις 25% «απίστων» μεταξύ των οπαδών του.

Δεν μπορούμε παρά να παραδεχτούμε πως τα συγκεκριμένα ευρήματα αντανακλούν την ιδεολογική ήττα της Αριστεράς. Με αυτό δεν θέλω να πω πως δεν μπορεί να είναι κάποιος αριστερός και πιστός ταυτόχρονα. Αλλά πως συνιστά παραδοξότητα, όπως και να το δούμε, το να συνυπάρχουν οι δύο ιδιότητες στη μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων της Αριστεράς. Πολύ περισσότερο όταν είναι προφανές πως η συνθήκη αυτή δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας ενεργητικής επερώτησης των ζητημάτων της ύπαρξης, αλλά υπαναχώρηση από τη πάγια στάση των αριστερών.  Νομίζω, δηλαδή, πως η πίστη στο Θεό υποσημειώνει μια …έλλειψη πίστης στη δυνατότητά μας να αλλάξουμε ριζικά αυτή «την κοιλάδα των δακρύων», που είναι ο κόσμος μας. 

Να μην παρεξηγηθώ, όμως. Δεν ισχυρίζομαι πως υπάρχουν εύκολες απαντήσεις –δεν ξέρω καν αν υπάρχουν απαντήσεις– στα ερωτήματα της ύπαρξης, της ζωής και του θανάτου. Δεν υποστηρίζω πως τα ζητήματα του νοήματος και του σκοπού είναι α-νόητα εξ υπαρχής, όπως θεωρούν σημαντικοί σύγχρονοι φιλόσοφοι. Πολύ περισσότερο δεν συμμερίζομαι τις βλακώδεις βεβαιότητες ενός ορισμένου σοβιετικού «μαρξισμού», που όλα τα έσφαζε και όλα τα μαχαίρωνε στο όνομα της αποκαλυφθείσας στους φορείς του «επιστήμης». Και δεν θεωρώ πως θα μπορούσαμε να επιλύσουμε το πρόβλημα του Θεού δια ψηφοφορίας –όπως έκαναν την τρίτη δεκαετία του 20ού αιώνα οι κομμουνιστές σύντροφοί μας στο Βόλο: το αποτέλεσμα ήταν 13-4 κατά της ύπαρξης του Θεού, πράγμα που αποτέλεσε απόφαση της τοπικής οργάνωσης.

Εκτός αυτού, όμως, η μέρα είναι παραμονή Χριστουγέννων, πράγμα που δίνει τη δυνατότητα για μια μετατόπιση της σκέψης. Αύριο το τιμώμενο πρόσωπο δεν είναι ο υπερβατικός Θεός, αλλά ο άνθρωπος Χριστός. Και, όπως και νάχει, ο Ιησούς έφερνε περισσότερο σε κομμουνιστή ή ροκά, παρά στους συντηρητικούς «επιγόνους», κι «εκπροσώπους»  του.

Μας έμαθαν πως μακάριζε τους «πτωχούς τω πνεύματι» κι εμείς, πιστεύοντάς τους, τον απορρίψαμε ως προαγωγό της άγνοιας και της τυφλής πίστης σε ό,τι συμφέρει τους ισχυρούς. Μόνο που υπάρχει και η άλλη παραλλαγή: «Μακάριοι σεις οι πτωχοί... Πλην ουαί εις εσάς τους πλουσίους, διότι απηλαύσατε την παρηγορία σας. Ουαί εις εσάς, οι κεχορτασμένοι, διότι θέλετε πεινάσει. Ουαί εις εσάς, οι γελώντες τώρα, διότι θέλετε πενθήσει και κλαύσει» (Κατά Λουκάν, στ΄, 21-25). Ταξικότερος λόγος δεν γίνεται.

Όπως σημειώνει ο Τέρρυ Ήγκλετον, στο Λογική, Πίστη και Επανάσταση (Πατάκη, 2011), τον Ιησού «[θ]α τον γνωρίσεις αληθινά όταν δεις το πεινασμένο πλάσμα να χορταίνει με όλα τα καλά και τους πλούσιους να αποδιώχνονται, μένοντας με άδεια χέρια… [Η] σωτηρία αποδεικνύεται να μην είναι θέμα λατρείας, νόμων και τελετουργιών, τήρησης ειδικών κανόνων και συμμόρφωσης προς κάποιον ηθικό κώδικα …ή, ακόμη, λαμπρής αρετής. Είναι θέμα σίτισης των πεινασμένων, φιλόξενης υποδοχής των μεταναστών, συμπαράστασης στους αρρώστους και προστασίας των φτωχών, ορφανών και χηρευάμενων από τη βία των πλουσίων».

Είναι ακριβώς ό,τι γίνεται σήμερα από όσους και όσες στηρίζουν τις δομές της κοινωνικής αλληλεγγύης σε όλη την Ελλάδα, τα κοινωνικά ιατρεία, φροντιστήρια, παντοπωλεία, τις συλλογικές κουζίνες, τις καταλήψεις για να σωθούν οι άστεγοι από το κρύο, τη μέριμνα για να μην πνίγονται οι πρόσφυγες και τα παιδιά τους, για να μην ταλαιπωρούνται και υποφέρουν. Αυτό είναι το καθήκον των ανθρώπων, αριστερών και χριστιανών. Και μαζί, να εξαναγκαστούν οι πλούσιοι να πληρώσουν, για την απρόκλητη βία που ασκούν.

Ας το υπηρετήσουμε και τότε θα είναι πολύ ευκολότερο και τα άλλα, τα φιλοσοφικά και θεολογικά, να τα δούμε καλύτερα. Καλά Χριστούγεννα.   

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα 6 μέρες

Νάνοι με μυαλό νάνου...

Στάθης στον eniko.gr...

Οι ψευτομαγκιές και οι τσαμπουκάδες της Χρυσής Αυγής αρχίζουν να την εκθέτουν στα μάτια πολλών από εκείνους που την ψήφισαν εις ένδειξιν διαμαρτυρίας - όσον περνάει ο καιρός, όλο και πιο λίγοι θα ακολουθούν αυτό το μόρφωμα, ώσπου να του απομείνουν όσοι ταυτίζονται μαζί του, όσοι τo σκοτάδι μέσα στο μυαλό τους μπορεί να ’ναι ανάλογο με το σκοτάδι του θανάτου, τις νεκροκεφαλές των Ες Ες, τα μαύρα τι-σερτς (καρικατούρες των μεγαλοχιτώνων) και τα λοιπά αρρωστιάρικα γκάτζετ του χώρου των «εμπρηστών» και των «νεκρών ψυχών».
Πιστεύω ότι το σημείο καμπής για τη Χρυσή Αυγή ήταν η κοπάνα της από τις διαδηλώσεις εναντίον της Μέρκελ. Εκεί οι επίγονοι των ταγματασφαλιτών και των δωσιλόγων απέδειξαν ότι όσον κάνουν τον μάγκα στους αδυνάμους, άλλο τόσο στέκουν σούζα μπροστά στους Δυνατούς.
Απέδειξαν ότι μπορούν να ξυλοφορτώνουν ανυπεράσπιστες γυναίκες, αλλά μπροστά στην Καγκελάριο είναι κότες. Κότες με σιδηρούν σταυρόν στα καλσόν.
Το ίδιο παθαίνει τώρα η Χρυσή Αυγή και με τις απεργίες. Είναι πανταχού απούσα. Αποδεικνύοντας έτσι με ποια πλευρά πράγματι είναι. Αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι η μακρυά μαύρη χειρ των αφεντικών, το παρακράτος του κράτους, αποδεικνύοντας ότι η μόνη σχέση που έχει η Χρυσή Αυγή με τους εργάτες κι όλους τους εργαζόμενους είναι να τους βαράει.
Πράγμα που θα κάνει, αν ποτέ κατεβεί στις διαδηλώσεις, θα κατεβεί για να τις διαλύσει.
Το ίδιο εξετέθη η Χρυσή Αυγή και με τους τραμπουκισμούς της στο Χυτήριο. Ενώ παραπονείται ότι τη λογοκρίνει το σύστημα, προσπαθεί να φιμώσει ό,τι δεν γουστάρει η ίδια - αυτόκλητη κριτής ως προς τα όρια των πραγμάτων. Γελοίο. Βεβαίως.
Αλλά εκείνο που θα εκθέσει ολοκληρωτικά τη Χρυσή Αυγή και θα την εξουθενώσει είναι οι αντιφάσεις της. Ισχυρίζονται ότι είναι Χριστιανοί και πετσοκόβουν τον πλησίον τους, φιμώνουν, προπηλακίζουν, βρίζουν - τέτοια ευρυχωρία! καταλλαγή! κι αγάπη! Ισχυρίζονται ότι είναι πατριώτες και ιδεολογικά προέρχονται και πρόσκεινται σε αυτούς που διαμέλισαν την Ελλάδα όσο την είχαν κάτω απ’ τα νύχια τους.
Αλλά οι αντιφάσεις τους δεν περιορίζονται σε αυτό που δηλώνουν, φερ’ ειπείν Χριστιανοί και σε αυτό που είναι πράττοντας τα αντίθετα, αλλά και στην ίδια τους τη σύνθεση - επίσης αντιφατική, όπου συνυπάρχουν θρησκόληπτοι, παγανιστές, εθνικιστές, ψυχωτικοί, μυστικιστές, εθνικοσοσιαλιστές, αμόρφωτοι, μιλιταριστές, λούμπεν, μπράβοι - όλα τα σάπια μήλα σε ένα καλάθι.
Τόσο σάπια που κυρίως να είναι θρασύδειλα.
Αρνούνται ότι είναι ναζί, αρνούνται τη σβάστικα (και της ανάβουν κρυφά κεράκι), αρνούνται ότι δέρνουν (έπεσε ο πάγκος μόνος του, κυρ νωματάρχη) αρνούνται τους συντρόφους τους (ποια; την κυρά που χαιρετά ναζιστικά; δεν την γνωρίζω, κυρ δημοσιογράφε μου) - δηλώνουν ότι βαδίζουν με βάση τον νόμο και τον υποκαθιστούν. Κι όχι μόνον τον υποκαθιστούν, αλλά παρανομούν - πάντα όμως μισοκακόμοιρα, χωρίς καμμιά λεβεντιά, χωρίς να αναλαμβάνουν τις ευθύνες των πράξεών τους, αλλά πάντα στρεψόδικα να δικαιολογούνται, με τις εξυπνάδες που χρησιμοποιεί ο υπόκοσμος, ο γλίτσας υπόκοσμος, όχι ο λεβέντης, αυτός που έχει έναν κώδικα δικής του, έστω, τιμής.
Αλλά εκείνο που θα τελειώσει τη Χρυσή Αυγή οριστικώς είναι ο Φόνος. Φόνος εν Μέση Οδώ και ντάλα μεσημέρι. Η συμπεριφορά των στελεχών της -όσων βγαίνουν στην τηλεόραση- το λεξιλόγιο, η γλώσσα του σώματος, η επιθετικότητα, το απόλυτο ανερμάτιστο, η κτηνώδης αμορφωσιά, η θρασύδειλη ευελιξία, όλα προειδοποιούν και μαρτυρούν για τον Φόνο που ελαύνει κι έρχεται.
Δεν θα ευχηθώ να βγω ψεύτης (θα το ήθελα) διότι δεν γίνεται να βγω ψεύτης. Αυτοί που μαχαιρώνουν, γρονθοκοπούν και απειλούν μέσα στις νύχτες θα το κάνουν κάποια στιγμή και μέρα μεσημέρι.
Για την ώρα το μόρφωμα αυτό μοιράζει παιχνίδι στις οργανώσεις του, σε στρατόκαυλα, ανεγκέφαλα πιτσιρίκια που γουστάρουν να εκτελούν διαταγές (τόσο τους κόβει), νομίζοντας ότι έτσι αποκτούν «ταυτότητα». Μάλιστα ελληνική! - ότι πιο ανελλήνιστο.
Για την ώρα η Χρυσή Αυγή απευθύνεται σε ένα μέρος του εκλογικού σώματος που χωρίζεται κι αυτό με τη σειρά του σε δύο μέρη: σε αυτούς που σχετίζονται λίγο η πολύ με τον καθημερινό φασισμό του καφενέ (δεν έχουν περί πολλού τις γυναίκες, απεχθάνονται τους «τοιούτους», έχουν σε περιωπή τον εαυτόν τους κι άλλα νουνεχή και ηθικά παρόμοια) και σε εκείνους που έχουν οργισθεί κι απελπισθεί, παραμένοντας όμως παγιδευμένοι στα κλισέ μιας ζωής του τύπου «όλοι ίδιοι είναι», «τίποτα δεν γίνεται», «ωχ αδερφέ», «εγώ θα βγάλω το φίδι απ’ την τρύπα», «κι ο Στάλιν έκανε εγκλήματα» κι άλλα τέτοια ευφυή, που υπονομεύουν τη δημοκρατία κάνοντάς την χρήσιμη στους λίγους κι άχρηστη στους πολλούς - είναι το ποσοστό εκείνο
που τα «ξέρει όλα» (και συνεπώς δεν μαθαίνει τίποτα), που γηράσκει χωρίς να διδάσκεται, που απέχει (νομίζοντας ότι είναι υπεράνω κι έτσι αφήνει το γήπεδο σε αυτούς που το βάζουν κάτω και του αλλάζουν τα φώτα).
Τα παρήγορον είναι ότι τα φασιστικά κινήματα, αν δεν πάρουν την εξουσία εγκαίρως για αυτά (Μουσολίνι, Χίτλερ, Φράνκο), περιθωριοποιούνται εκ νέου η ενσωματώνονται
στο αστικό σύστημα - στο οποίον άλλωστε ανήκουν (Λεπέν, Λίγκα του Βορρά, Αυστριακή ακροδεξιά κι άλλα). Το επικίνδυνο όμως υπερτερεί του παρήγορου,
διότι ο φασισμός, ακόμα κι αν κλείσει έναν κύκλο και συρρικνωθεί ξανά, χωρίς να προλάβει στο μεταξύ να πάρει την εξουσία, λουφάζει, έστω σε μικρά πάλι σχήματα, και περιμένει την επόμενη ευκαιρία. Επίσης,
όσον κάνει τον κύκλο του, όπως τώρα η Χρυσή Αυγή, και πριν πάλι να συρρικνωθεί, έχει ήδη πιέσει το εργατικό κίνημα, έχει ήδη προσφέρει χρυσές υπηρεσίες
στον καθωσπρέπει φασισμό της εξουσίας! Των πολυεθνικών, των τραπεζών και των πάσης φύσεως νεοφιλελεύθερων ακροδεξιών.
Οπως αυτών που τώρα κόβουν μισθούς και συντάξεις, πουλάνε γη και ύδωρ - ή μήπως αυτή η πολιτική δεν είναι φασιστική; Επειδή δεν κυβερνάει ο κ. Μιχαλολιάκος και κυβερνάει η Τρόικα είναι μικρότερος ο εκφασισμός της Δημοκρατίας; Ο εξανδραποδισμός του λαού; Η κολόβωση της πατρίδας;
Οταν τρώνε άνθρωποι απ’ τα σκουπίδια, όταν τρέχουν για ληγμένα τρόφιμα και γενόσημα φάρμακα, όταν τους παίρνουν οι τράπεζες (και πάντως όχι οι κομουνιστές) τα σπίτια, όταν πεινάνε παιδιά, «οι άνθρωποι απλώς προσαρμόζονται», όπως ξετσίπωτα δήλωσε ο αναίσχυντος κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος, ή ξεπέφτουν σε ανδράποδα μιας πλουτοκρατίας που συνεχίζει να πλουτίζει απ’ τον πόνο τους;
Ας μην ξεχνάμε! οι Δημοκρατίες που έπεσαν στα χέρια του φασισμού είχαν πρώτα εξαθλιώσει τον λαό τους οι ίδιες (όπως η Δημοκρατία της Βαϋμάρης), είχαν ήδη μετατραπεί σε ολιγαρχικές τυραννίες (όπως είναι σήμερα οι πιο πολλές απ’ τις δημοκρατίες στις αναπτυγμένες χώρες)...
ΥΓ.: Γερμανοί χρυσαυγίτες (δηλαδή νεοναζί) έκαψαν το αυτοκίνητο του Ελληνα στρατιωτικού ακόλουθου στο Βερολίνο. Κιχ η Χρυσή Αυγή...

email: stathis@enikos.gr

Οι "ιουδαιοχριστιανικές" κωλοτούμπες της Χρυσής Αυγής...

Jungle-Report...

Τις σκηνές μεσαιωνικού σκοταδισμού που αναβίωσαν έξω από το θέατρο Χυτήριο οι χριστιανοταλιμπάν χέρι-χέρι με τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, τις είδατε και τις είδαμε όλοι. Ειδικά το χυδαίο πρωκτολογικό παραλήρημα του αρχιτραμπούκου Παναγιώταρου έπαιξε αρκετές φορές στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, ώστε να καταγραφεί στην ιστορία ως ελάχιστο δείγμα της ελληνικής παιδείας και του χριστιανικού ήθους που χαρακτηρίζει τον συρφετό των αυτόκλητων υπερασπιστών του μεγάλου Έλληνα πατριώτη Ιησού Ναζωραίου.

Αυτό όμως που προκαλεί θυμηδία σε όσους δεν έχουν μνήμη χρυσόψαρου είναι το μέγεθος της υποκρισίας της ναζιστικής γκρούπας, που από τη λατρεία του Πάνα και του... Λευκού Εωσφόρου, το γύρισε όψιμα στον ιουδαιοχριστιανισμό. Για όσους γνωρίζουν τις παλιές θέσεις της οργάνωσης στα πλαίσια διακήρυξης των ιδεολογικών της αρχών, μια τέτοια οπορτουνιστική "στροφή" στους μουτζαχεντίν της παραθρησκείας συνιστά μια πρώτου μεγέθους κωλοτούμπα.

Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί το γεγονός ότι διακηρυγμένοι εχθροί της «θρησκείας των αδυνάτων», οπαδοί ενός νεφελώδους παγανιστικού αχταρμά που συνδυάζει άγαρμπα αρχαίο ελληνικό πανθεϊσμό, σκανδιναβικό μυστικισμό και στα μουλωχτά λατρεία στον Εωσφόρο, σηκώνουν τον κόσμο ανάποδα για ένα θεατρικό έργο το οποίο υποτίθεται ότι προσβάλλει τον Εβραίο ιδρυτή του χριστιανισμού;

Τέτοια κωλοτούμπα προς άγρα ψήφων δεν είχε κάνει ούτε ο πρωταθλητής του σπορ, Γιώργος Καρατζαφέρης. Ο φύρερ του ΛάΟΣ υπήρξε ένας καιροσκόπος ολκής, που κατάφερε για αρκετό καιρό, είναι η αλήθεια, να πλασάρει τη βασιλοχουντική του κουτοχορτοσαλάτα με κρουτόν νομιμοφροσύνης προς την αστική δημοκρατία και ληγμένη αντιναζιστική σως. Όταν πλέον αυτό το περίεργο μείγμα, σερβιρισμένο σε μεγάλες ποσότητες, άρχισε να προκαλεί αλλεπάλληλες επισκέψεις στην τουαλέτα, το κοπάδι που τον ακολουθούσε στράφηκε στη γνήσια γκεσταπίτικη κοπριά.

Ό,τι κι αν ήταν όμως ο Καρατζαφέρης, υπήρξε πάντα ένας συνεπής χριστέμπορας. Οικοδόμησε την πολιτική του απάτη πάνω στην ορθοδοξία, εκμεταλλευόμενος το ρεύμα του φονταμενταλιστή Χριστόδουλου (βλ. υπόθεση ταυτοτήτων) και διαφημίζοντας μέσω του τηλεοπτικού του καναλιού την «ευσέβειά» του σε ένα κρεσέντο θρησκευτικού φαρισαϊσμού.

Στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής όμως, το μέγεθος της εξαπάτησης ξεπερνάει κάθε προηγούμενο.

"Είμαστε Ναζιστές, Παγανιστές, τυχοδιώκτες, αναρχικοί, εξτρεμιστές",

αναφέρεται σε άρθρο στο περιοδικό "Χρυσή Αυγή" 31 χρόνια πριν

(τεύχος 5, Μάιος-Ιούνιος 1981).
Και αδίστακτοι εξουσιομανείς καιροσκόποι, θα συμπλήρωναν πολλοί.

Ο ναζιστής Χρήστος Παππάς με τον μουλά Πειραιώς Σεραφείμ (απηνή διώκτη του Χώκινγκς, του μποζονίου και του στοματικού έρωτα) στήνουν τη μήνυση κατά της "βλάσφημης" θεατρικής παράστασης.
Κατόπιν της τόσο έντονης θρησκευτικής ευαισθησίας που επέδειξε ο πρώτος με τον Παστίτσιο και το Corpus Christi, υποθέτουμε ότι αν βρισκόταν στη θέση του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, λίγο πριν αυτός εκτελεστεί στη Νυρεμβέργη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, δεν θα απόδιωχνε τους ιερείς με μια "υποτιμητική κίνηση του κεφαλιού", όπως αναφέρει σε παλιότερο άρθρο του.




Το πώς μεταλλάχθηκε μια ναζιστική γκρούπα με ξεκάθαρη στόχευση κατά του  "εβραϊκού αποστήματος" του ιουδαιοχριστιανισμού, στα ευσεβή "προσκοπάκια" που παίρνουν σβάρνα τα θρησκευτικά πανηγύρια (1, 2) μπορεί να εξηγηθεί μόνο μέσα από το πρίσμα του άκρατου πολιτικαντισμού που διακατέχει τη συγκεκριμένη οργάνωση.

Έτσι, κάθε φορά που οι βουλευτές της έρχονται αντιμέτωποι με κατηγορίες για το σατανοπαγανιστικό παρελθόν τους (ο ανιστόρητος αυτός όρος χρησιμοποιείται εδώ καταχρηστικά για να δηλώσει τον θρησκευτικό αχταρμά της Χ.Α.), αυτοί επιχειρούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια λέγοντας ότι από το 1992 έχουν εντάξει την "ορθοδοξία" στο πολιτικό πρόγραμμά τους ως "στοιχείο του έθνους".

Αυτό συνέβη πράγματι, αφού από τις αρχές κιόλας της δεκαετίας του '90 παρατηρήθηκε μια συντηρητική αναδίπλωση της ελληνικής κοινωνίας, με επιστροφή στα ιδεολογήματα της εθνικοφροσύνης και του ελληνοχριστιανισμού. Βλέπετε, ο μεταπολιτευτικός κοινοβουλευτισμός είχε ήδη βουτήξει στη λάσπη του "βρώμικου '89", το τείχος του Βερολίνου μόλις είχε πέσει και είχε περάσει και μια εικοσαετία από το αλήστου μνήμης όργιο της "Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών". Πόσοι θυμούνταν, σε μια εποχή συλλογικής αμνησίας και εφόδου του λαϊφστάιλ μέσω της ιδιωτικής τηλεόρασης, πόση δυσωδία, πόσο εθνικό διχασμό και πόση θεομπαιξία έκρυβε στα σπλάχνα του αυτό το σύνθημα; Η ιδιωτική τηλεόραση, για την οποία έγινε λόγος, είναι αυτή που μερικά χρόνια αργότερα ανέδειξε το τηλεοπτικό "φαινόμενο Χριστόδουλος" φέρνοντας ξανά την εκκλησιαστική παρακρατική εθνικοφροσύνη στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής.

Σε αυτά τα θολά νερά θέλησε να ψαρέψει η ναζιστική γκρούπα φορώντας αμήχανα το κοστουμάκι της "ελληνορθοδοξίας". Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι από τη δεκαετία του '90 μέχρι σήμερα οι ορκισμένοι εχθροί του "ιουδαιοχριστιανισμού" άλλαξαν ρότα και εγκατέλειψαν τις αναφορές σε θρησκευτικά θέματα. Όμως κάτι τέτοιο δε ισχύει. Τα έντυπά τους, καθ' όλη τη διάρκεια της πορείας τους από το εγκληματικό περιθώριο των 90s μέχρι ένα-δύο χρόνια πριν την εκτόξευσή τους στο εκλογικό 7%, βρίθουν από αποκαλυπτικές και ειλικρινέστατες αναλύσεις για τις προθέσεις τους αναφορικά με τη θρησκεία.

"Ιουδαιοχριστιανική συνωμοσία"

"Ο χριστιανισμός είναι μια θρησκεία που προήλθε από τις ερήμους της Μέσης Ανατολής και πηγάζει από τον Ιουδαϊσμό όπως ακριβώς και το Ισλάμ. Αυτό που ο περισσότερος κόσμος πιστεύει είναι ότι υπήρξε μια ειρηνική μετάβαση από την αρχαία θρησκεία στον χριστιανισμό κατά τα τελευταία χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ότι ξαφνικά ο λαός μαζικά ανακάλυψε τον μοναδικό «αληθινό» θεό της αγάπης και την χριστιανική «αλήθεια» και έτσι προσηλυτίστηκε στον χριστιανισμό. Δεν είναι όμως καθόλου έτσι. Ο χριστιανισμός επεβλήθη βιαίως. Οι Έλληνες και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν παραδόθηκαν στον χριστιανισμό αναίμακτα. Χρειάστηκε να σφαγιαστούν τα δύο τρίτα της Άριας Ευρώπης πριν οι λαοί της υποκύψουν τελικά στη νέα θρησκεία."

Το παραπάνω απόσπασμα που μόλις διαβάσατε δεν προέρχεται από κάποιο "ανθελληνικό σάιτ" που σκοπό έχει να υπονομεύσει τους "αδιάρρηκτους δεσμούς" ελληνισμού και χριστιανισμού. Δεν προέρχεται από κάποιο θολοκουλτουριάρικο βιβλίο ιστορίας που αμφισβητεί το γονιμοποιό "πάντρεμα" του χριστιανικού κηρύγματος με το ελληνικό πνεύμα. Προέρχεται από άρθρο του περιοδικού "Αντεπίθεση" της νεολαίας της Χρυσής Αυγής με τίτλο "Ιουδαιοχριστιανική συνωμοσία" και μάλιστα ...απ' το μακρινό 2008!

Είναι ένα άρθρο-καταπέλτης για τον χριστιανισμό, τον οποίο θεωρεί ιουδαϊκό κατασκεύασμα για την άλωση του ελληνισμού και της "Άριας Ευρώπης" (sic). Άρθρα σαν και αυτό είχαν γραφτεί πολλά κατά το παρελθόν, αλλά υποτίθεται ότι ο αντι-ιουδαιοχριστιανισμός των χρυσαυγιτών είχε εξαλειφθεί μετά την συμπερίληψη της "ορθοδοξίας" στο πολιτικό πρόγραμμα της οργάνωσης το 1992!

Παρακάτω ο συγγραφέας του κειμένου μας δίνει τη χαριστική βολή, βγαίνοντάς μας από αριστερά:

Με την επιβολή του ιουδαιοχριστιανισμού η εκκλησία ξεκίνησε να διώκει και να δολοφονεί κάθε επιστήμονα, φιλόσοφο και γενικά κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, οδηγώντας την Ευρώπη στην μεσαιωνική σκοτεινή εποχή των προλήψεων, της άγνοιας, της αρρώστιας, των βασανιστηρίων και της ιεράς εξέτασης.

Αν καταλάβατε καλά, ο χρυσαυγίτης συντάκτης του άρθρου εμφανίζεται ως υπέρμαχος της επιστήμης, της φιλοσοφίας και της ελεύθερης σκέψης και ως πολέμιος των προλήψεων και της άγνοιας που σιγοντάρει η οργανωμένη θρησκεία. Με λίγα λόγια ως πολέμιος αυτών τους οποίους οι βουλευτές του συνέδραμαν στο μεσαιωνικό ρεσιτάλ μισαλλοδοξίας έξω από το θέατρο Χυτήριο...

Από το περιοδικό "Αντεπίθεση", τεύχος 31, Μάιος-Ιούνιος 2008.

Κάντε κλικ για να δείτε ολόκληρο το άρθρο σε μεγέθυνση.

Το εκκλησιαστικό σάιτ Αντιαιρετικόν εγκόλπιον, που ασχολείται συστηματικά με την υπεράσπιση του ορθόδοξου δόγματος από τις "αιρέσεις και παραθρησκείες", έχει ανεβάσει ένα ποστ στο οποίο ασκεί διεξοδική κριτική σε πρόσφατο άρθρο από το περιοδικό της Χ.Α. Το ποστ με τον τίτλο "Ποια είναι η Ορθοδοξία της Χρυσής Αυγής;" δημοσιεύει το άρθρο "Χρυσή Αυγή και θρησκευτικό ζήτημα" που είναι τόσο αποκαλυπτικό ως προς το ρόλο που επιφυλάσσουν οι νεοναζί στην εκκλησία, όσο αποκαλυπτικό θεωρείται σήμερα και το Μάιν Καμπφ ως προς την επιθυμία του Αδόλφου Χίτλερ να εξοντώσει τους Εβραίους της Ευρώπης. Γι' αυτό και έχει αξία να διαβαστεί με προσοχή ώστε να κατανοηθούν καλύτερα οι κωλοτούμπες της Χ.Α., μια με τον γέροντα Παστίτσιο και μια με το Corpus Christi.

Για παράδειγμα, πόσο πιο ειλικρινής μπορεί να γίνει η Χ.Α. όταν γράφει ότι "μακροπρόθεσμος στόχος της Εθνικοσοσιαλιστικής Επαναστάσεως (σ.σ. εννοεί τη ναζιστική δικτατορία του Χίτλερ την οποία προβάλλει ως πρότυπο προς μίμηση) ήταν ο εξοβελισμός των ιουδαιοχριστιανικών δογμάτων και η αντικατάστασή τους από μία εθνικιστική παγανιστική κοσμοθεωρία"; (βλέπε εδώ)

Ή όταν αναφέρει ότι ο μόνος λόγος που ο ναζισμός δεν κυνήγησε την εκκλησιαστική μαφία με τον τρόπο που την κυνήγησε ο μπολσεβικισμός ήταν "διότι γνώριζε την δυσχέρεια που θα είχε για την επικράτησή του στην συνείδηση του λαού"; Αλλά ωστόσο "φιλοδοξούσε (...) να καταστεί ο ίδιος (σ.σ. ο ναζισμός) μία μορφή "κοσμικής θρησκείας", πράγμα που θα σήμαινε την εθελούσια απόρριψη των ιουδαιογενών δογμάτων"; (βλέπε εδώ)

Ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Χριστιανικά ψηφουλάκια

Σε αντίθεση με τις τωρινές κωλοτούμπες της, στα όσα διαβάσαμε παραπάνω η Χ.Α. έχει δίκιο. Ο Χίτλερ δεν επιδίωξε μετωπική σύγκρουση με την καθολική και την προτεσταντική εκκλησία, στον βαθμό που οι επικεφαλής τους δεν εμπλέκονταν στα ζητήματα της πολιτικής. Αλλά και οι θρησκευτικές εξουσίες απέφυγαν την ανοιχτή διένεξη με το ναζιστικό κόμμα, όσο δεν θιγόταν η υπόστασή τους. Ακόμα και στην πρωτοφανή βιομηχανία θανάτου που στήθηκε για τη μεθοδική εξόντωση των Εβραίων, των Ρομά, των ομοφυλόφιλων, των μαρτύρων του Ιεχωβά και πολλών άλλων, η επίσημη ρωμαιοκαθολική εκκλησία με προκαθήμενο τον Πάπα Πίο τον 12ο έκανε τα "στραβά μάτια", μη θέλοντας να διακινδυνεύσει ούτε στο ελάχιστο τα συμφέροντά της από τυχόν εισβολή των Ναζί στο Βατικανό.

Όσο συνέβαιναν όμως αυτά σε επίπεδο εξουσιών, είναι γνωστές οι περιπτώσεις απλών θρησκευόμενων Γερμανών, που είδαν στον Χίτλερ την ολοσχερή άρνηση της ουσίας του χριστιανισμού και θέλησαν να του αντισταθούν. Η περίπτωση της Σόφι Σολ και των μελών της νεολαιίστικης αντιστασιακής οργάνωσης του "Λευκού Ρόδου" είναι χαρακτηριστική. (Περισσότερα για τις διώξεις των χριστιανών από τους Ναζί εδώ).

Αυτή η διπλή όψη της εκκλησιαστικής στάσης απέναντι στο φασισμό είναι ακόμα πιο ξεκάθαρη στην ελληνική περίπτωση. Από τη μια έχουμε τη μοναστική κοινότητα του Άθω, το λεγόμενο Άγιο Όρος, να στέλνει συγχαρητήρια επιστολή στον Αδόλφο Χίτλερ για την εισβολή του κατά των Σοβιετικών και τους μοναχούς να ποζάρουν με πορτραίτα του και από την άλλη έχουμε κληρικούς του λαού που εντάχθηκαν στον Ε.Λ.Α.Σ. ή μεμονωμένες περιπτώσεις στην Κατοχή όπου χριστιανοί έσωσαν ζωές Ελληνοεβραίων χορηγώντας τους πλαστές ταυτότητες. Στην επτάχρονη δικτατορία των Συνταγματαρχών το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται, με την επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος να συμπαρίσταται ανοιχτά στους βιαστές και βασανιστές των δημοκρατικών ελευθεριών και απ' την άλλη μεμονωμένες κινήσεις λαϊκών χριστιανών που ανέπτυξαν αντιχουντική δράση, όπως η Χριστιανική Δημοκρατία του Νίκου Ψαρουδάκη.

Στη σημερινή συγκυρία, με εντελώς διαφορετικές κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, η ίδια ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Κορυφαίοι μητροπολίτες της ελλαδικής εκκλησίας όπως ο Αμβρόσιος, ο Ανδρέας και άλλοι, αφήνουν ελάχιστα περιθώρια αμφιβολίας για τη σύμπλευσή τους με τον νέο αιματοβαμμένο φασισμό, ενώ ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος σιωπά προκλητικά μπροστά στο καθημερινό όργιο ρατσιστικής βίας κατά συνανθρώπων μας που κλιμακώνεται μπροστά στα μάτια μας εδώ και μήνες.

Φωτεινές εξαιρέσεις, που όμως επιβεβαιώνουν τον κανόνα, αποτελούν ελάχιστοι απλοί παπάδες ανά την επικράτεια που προσπαθούν σε πρώτη φάση με το λόγο τους να αντισταθούν στο νεοναζιστικό ζόφο. Όπως ο ιερέας από τη Φωκίδα, ο οποίος ανάμεσα στη σιωπηρή αντίδραση και την αντίδραση στον φασισμό επιλέγει χωρίς συζήτηση το δεύτερο. Επίσης θετική εντύπωση προκαλεί και η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του μητροπολίτη Σιατίστης Παύλου για τη συμμορία που "διώκει, προσβάλλει και εξευτελίζει καθημερινά τον Χριστό στα πρόσωπα, των προσφύγων, των μεταναστών ακόμα και των παιδιών".

Ορθόδοξοι Χρυσαυγοί

Με όλα τα παραπάνω δεν έχουμε σκοπό να ξεκινήσουμε μια ατελείωτη συζήτηση για θεολογικά ζητήματα ή για ανθυπολεπτομέρειες της εκκλησιαστικής ιστορίας που αφορούν ίσως μεταπτυχιακούς φοιτητές της θεολογίας. Υπερασπίζουμε το δικαίωμα κάθε ανθρώπου ανεξαιρέτως στην πίστη όποιου ή όποιων θεών επιθυμεί και στην ελεύθερη άσκηση των θρησκευτικών του καθηκόντων, εφόσον αυτά δε βλάπτουν την ελευθερία των άλλων. Επίσης υπερασπίζουμε το εξίσου ιερό δικαίωμα στην αθεΐα και στη διατήρηση (ή καθιέρωση;) της θρησκευτικής ουδετερότητας στη δημόσια σφαίρα.

Όμως δεν πρέπει να αμελούμε να ξεσκεπάζουμε την υποκρισία της ναζιστικής συμμορίας, αποκαλύπτοντας με τα ίδια της τα ντοκουμέντα την όψιμη στροφή της προς το ορθόδοξο ποίμνιο ως ένα από τα πολλά θεμελιακά ψεύδη, πάνω στα οποία έχει χτίσει το σαθρό της οικοδόμημα. Ειδικά όταν αυτά τα χρησιμοποιεί για να επιβάλλει μακροπρόθεσμα τη βίαιη συστημική τυραννία της πάνω στις ζωές όλων μας.
Πιστών και μη.



_________________________________________

Κλείνοντας, να προτείνουμε στο επόμενο αντάμωμα των ευσεβών νεοναζί της Χ.Α. με τους παραθρησκευτικούς ταλιμπάν της ελληνορθοδοξίας κατά των "βλάσφημων" παραστάσεων, ο φύρερ Μιχαλολιάκος να αναγνώσει με στόμφο τους θεόπνευστους στίχους που είχε γράψει κάτι παλιά κρύα βράδια του χειμώνα προς τιμή του "τραγόμορφου, σατανικά υπέροχου θεού Πάνα".
Έπειτα τη σκυτάλη να πάρει ο Καιάδας για να τραγουδήσει μεταφρασμένους τους στίχους του τραγουδιού “Extreme Unction” του συγκροτήματός του Naer Mataron:

"Οι εκκλησίες μπορεί να αποφασίζουν τι θα συμβεί με τον άνθρωπο στον άλλο κόσμο
Σε αυτό τον κόσμο, εμείς, η Τάξη του Black Metal θα αποφασίσουμε για τον λαό μας.

Διανοητικά ανεπαρκείς, αμβλυμένοι, λένε:
«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι…».
Δεν θα ήταν ωραίο,
αν όλοι πήγαιναν στον παράδεισό τους,
αυτόν που διακηρύχθηκε από τη γαμημένη Χριστιανική Εκκλησία;

Μέσα στον παράδεισό τους θα βρούμε άσχημες και ηλίθιες γυναίκες.
Για πάνω από μισό εκατομμύριο χρόνια ο Θεός καθόταν
και έβλεπε τους ανθρώπους να βγάζουν ο ένας το μάτι του άλλου.

Τότε μόνο είχε την περίφημη ιδέα
να στείλει τον μπάσταρδο υιό του, τον γαμημένο Ιησού Χριστό.
Μα τώρα ο διάβολος υπερισχύει.
Αυτό το πράμα είναι ανοησία.
Θα αφήσουμε την εκκλησία να σαπίσει σαν το χέρι που έχει γάγγραινα.
Και πάνω στους βωμούς θα σφάξουμε τους ηλίθιους και τους κουτσομπόληδες.
Το πιο υγιές κομμάτι της Νεολαίας θα είναι μαζί μας.
Ο θεριστής με το δρεπάνι του θα ωριμάσει τη νέα συγκομιδή σωστά
Καμένα, ακρωτηριασμένα, τα εκατομμύρια των προγόνων μας
Υπό τους χριστιανικούς ψαλμούς αγάπης
Θα εκδικηθούμε… Διψάμε για αίμα!"

Το τραγούδι στο youtube και οι στίχοι στο πρωτότυπο.

Ο εν Χριστώ αδελφός Καιάδας με ελληνορθόδοξη αμφίεση

μπροστά στην αφίσα ενός άλλου βλάσφημου "Corpus Christi".

Αμέσως μετά πήγε στη Ραφήνα να "τιμήσει" την εβραιοπούλα

Μαριάμ με ρατσιστικά πογκρόμ (βλέπε εδώ).

Αραβικό φθινόπωρο...

Eagainst.com...

Την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο, σχεδόν ολόκληρος ο αραβικός κόσμος συγκλονίζεται από βίαιες διαδηλώσεις μουσουλμάνων φονταμενταλιστών. Αφορμή υπήρξε ένα ανόητο – βλάσφημο και προσβλητικό με βάση την άποψη των μουσουλμάνων – video για τον προφήτη του Ισλάμ, Μωάμεθ, που φέρει τον τίτλο, Innocence of Muslims και αποτελεί δημιούργημα του ακροδεξιού πάστορα Terry Jones από τη Φλόριντα των Η.Π.Α, (γνωστός, μεταξύ άλλων, για τις ακραίες αντι-Ισλαμικές του θέσεις, αλλά και για την ιδέα του να καθιερωθεί μια νέα γιορτή, που θα ονομάζεται International Judge Muhammad Day, και, κατά την κρίση του, θα πρέπει συμβολικά να τιμάται στις 11 του Σεπτέμβρη, ακριβώς την ημέρα που πραγματοποιήθηκε η επίθεση στους δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης). Έτσι, ο μουσουλμανικός όχλος επέλεξε να εκφράσει την οργή του και το αντι-δυτικό του μένος, πραγματοποιώντας επιθέσεις σε πρεσβείες των Η.Π.Α και άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους δεκάδες άνθρωποι, μεταξύ αυτών και ο πρέσβης των ΗΠΑ στη Λιβύη, Christopher Stevens, έπειτα από επίθεση εξαγριωμένων «διαδηλωτών», στο Αμερικανικό Προξενείο της Τρίπολης.
Μουσουλμάνοι, όμως, διαδήλωσαν και σε πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις. Στο Λονδίνο, μπροστά από την Γαλλική πρεσβεία, εξέφρασαν ειρηνικά την αντίθεσή τους για τη δημοσιοποίηση σκίτσων του Μωάμεθ στο γαλλικό σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo (!!!), ενώ στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας σχεδόν 800 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της πόλης φωνάζοντας το σύνθημα «Αγαπώ τον προφήτη».
Η κοινή γνώμη, για μια ακόμη φορά, παρακολούθησε απ’ τις τηλεοράσεις της σκηνές βίας στη Μέση Ανατολή, οι οποίες, θυμίζουν κάτι από Ευρωπαϊκό μεσαίωνα που, φυσικά, οφείλουμε όλοι μας να καταδικάζουμε, αν πραγματικά στοχεύουμε στην δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας και δημοκρατίας, στην οποία, η βία δεν θα έχει καμία θέση στις διαδικασίες διευθέτησης διαφορών μεταξύ πολιτών. Οι πρώτες, όμως, εντυπώσεις που αποκομίζουμε από τα θλιβερά αυτά γεγονότα, είναι κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικές, καθώς, αυτό που διαπιστώνουμε εκ πρώτης όψεως είναι η περαιτέρω διεύρυνση του χάσματος μεταξύ Ανατολής και Δύσης, με μοναδικό κερδισμένο τις διχαστικές και αδιάλλακτες πολιτικές τάσεις, τόσο των διαφόρων Χριστιανών φονταμενταλιστών ή μεγάλης μερίδας των ακροδεξιών και νεοσυντηρητικών ψηφοφόρων από την μια πλευρά, όσο και των τυφλωμένων από το θρησκευτικό μίσος οπαδών του Ισλάμ, από την άλλη, οι οποίοι, όπως όλα δείχνουν, δεν θα διστάσουν να θανατώσουν οποιονδήποτε εναντιώνεται στις σκοταδιστικές τους αντιλήψεις. Πάνω σ΄αυτό το ζήτημα θα πρέπει να σταθούμε με ιδιαίτερη λεπτότητα, καθώς καλούμαστε ν’ αντιμετωπίσουμε, όχι μόνο την κλειστότητα και τον οπαδισμό της κάθε πλευράς, αλλά ένα θέμα που θα πρέπει να προσεγγιστεί από μια διαφορετική οπτική γωνία, αρχικά μακριά από τα διάφορα μανιχαϊστικά δίπολα του τύπου: Ισλάμ έναντι φιλελεύθερου κόσμου, και με γνώμονα τις συνθήκες που επικρατούν σε κάθε ένα από τα δύο στρατόπεδα, οι οποίες, όντας ανθρώπινα δημιουργήματα, ευνοούν την αναπαραγωγή αυτής της στείρας αντιπαράθεσης που, πλέον, έμπρακτα βλέπουμε πως δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο στην διαιώνιση του διχασμού. Η επανεξέταση του ζητήματος αυτού κρίνεται αναγκαία, ιδιαίτερα από τη στιγμή που καμία εξουσία δε βρίσκεται στα χέρια των λαών, αλλά στα κράτη, στις κυβερνήσεις, στα διάφορα θρησκευτικά ιερατεία, στις μεγάλες πολυεθνικές, που στον στίβο των γεωπολιτικών παιχνιδιών υποκινούν ένοπλες συρράξεις για τις οποίες οι άμαχοι και οι αθώοι αμφότερων των πλευρών καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό.
Ακόμα κι εντός του Δυτικού στρατοπέδου, αναφορικά με τις εκδηλώσεις βίας στον αραβικό κόσμο, οι απόψεις διίστανται. Οι διάφοροι φιλελεύθεροι που κατηγορούν απερίφραστα τους μουσουλμάνους για σεξισμό, αδιαλλαξία και έλλειψη σεβασμού στην ελεύθερη έκφραση και κατακρίνουν τον θρησκευτικό φανατισμό που μαστίζει τις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής φαίνεται ότι πολύ γρήγορα ξέχασαν τις σφαγές του Άντρες Μπρέιβικ, τα εγκλήματα εις βάρος ανηλίκων από Χριστιανούς παπάδες, την στοχοποίηση που υφίστανται οι μουσουλμάνοι μετανάστες (και όχι μόνο) από την προπαγάνδα των ακροδεξιών. Ή μήπως πιστεύει κανείς, ότι μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής, του BNP, του NPD, και άλλων νεοναζιστικών σχηματισμών, δεν θα έφταναν να μιμηθούν τον Νορβηγό μακελάρη; Πόσες φορές, δεν έχουμε ακούσει συμπολίτες μας να εκσφενδονίζουν λόγια μίσους όπως «ένας Χίτλερ τους χρειάζεται», «στον πάτο της Μεσογείου όλοι οι μετανάστες» ή ν’ αναπαράγουν συνωμοσιολογικά παραληρήματα; Απεναντίας, οι αριστεροί, με τη στάση τους δικαιώνουν τις φονταμενταλιστικές-εθνικιστές οργανώσεις, τύπου Χαμάς, Χεζμπολάχ. Αυτή τους η τοποθέτηση πηγάζει από τον τυφλά απολογητικό και ιδεολογικοποιημένο αντι-δυτικισμό που βλέπει τον αντι-ιμπεριαλισμό σαν αυτοσκοπό, κλείνοντας, ταυτόχρονα, τα μάτια στις βιαιοπραγίες των τελευταίων, (ή μήπως ο θάνατος του Christopher Stevens δεν έσκασε σαν ευχάριστη είδηση στ’ αυτιά των Σταλινικών γκρουπούσκουλων;). Αυτό βέβαια δε μας εκπλήσσει! Δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο από τους θιασώτες των γκουλάγκ, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των γενοκτονιών και των μαζικών εκτελέσεων ή τους οπαδούς ολοκληρωτικών κομμάτων όπως το αιματοβαμμένο ΚΚΕ, για τους οποίους οι ανθρώπινες ζωές δεν έχουν καμία αξία πέρα από την θυσία τους στο βωμό υπερβατικών ιδεών, σαν να πρόκειται γι’ αναλώσιμο υλικό. Κάποιοι θα έτρεχαν να πουν, ότι αυτό αποτελεί μια θλιβερή γενίκευση. Όμως, κάθε άλλο παρά γενίκευση είναι, καθώς, όταν η Νορβηγία θρηνούσε τον θάνατο 93 ανθρώπων, τότε όλα τα αριστερά ιστολόγια κατέκριναν την ακροδεξιά βία (και ορθώς, έπραξαν). Όταν στην Ιταλία ακροδεξιός άνοιξε πυρ κατά Σενεγαλέζων μεταναστών, τότε οι αριστερές ιστοσελίδες, ορθώς πάλι, επί μήνες μιλούσαν για το καταδικαστέο, φυσικά, γεγονός. Όταν, όμως, αποκαλύφθηκε ότι ο δολοφόνος Εβραίων στην Γαλλική πόλη της Τουλούζ ήταν μουσουλμάνος φονταμενταλιστής, τότε σιωπή ιχθύος επικρατούσε στα αριστερά blogs. Παρομοίως, καμία αριστερή καταδίκη δεν διαβάσαμε για τις τρέχουσες εκδηλώσεις μίσους. Μήπως, μάλλον, κάποιος θα πρέπει να θυμίσει στους νεο-αριστερούς, πως τα καθεστώτα των «αντι-ιμπεριαλιστικών παραδείσων», όπως π.χ. του Ιράν, έχουν στείλει στο θάνατο δεκάδες χιλιάδες αριστερούς και Μαρξιστές; Μήπως, τελικά, κάποιοι έχουν ξεχάσει ποιός ήταν αυτός που αποκαλούσε τις οργανωμένες θρησκείες ως το «όπιο των λαών», ως μέσο χειραγώγησης και καταστολής των συνειδήσεων;
Οι ίδιοι δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν – και ούτε, κατά κάποιον τρόπο, επιθυμούν να κατανοήσουν – το γεγονός ότι οι Δυτικές αξίες δεν είναι τόσο συμπαγείς όπως αυτές των θεοκρατικών κοινωνιών. Παρ’ όλη τη συντηρητικοποίηση που έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια, παρά την περιστολή βασικών μας πολιτικών δικαιωμάτων μέσω των διαφόρων τρομονόμων, ή της υλοποίησης των Νεοφιλελεύθερων μέτρων (τα οποία, σχεδόν, όπου εφαρμόστηκαν, κυριάρχησε η κρατική βία), η ελευθερία της έκφρασης δεν έχει πλήρως καταστρατηγηθεί. Έτσι, όταν το Βρετανικό Channel 4 μετέδωσε προσβλητικό reality με τον τίτλο Go Greek For A Week, όπου οικογένειες Βρετανών υποδύονται ρόλους  Ελλήνων πολιτών οι οποίοι δεν πληρώνουν τους φόρους τους, κλέβουν και δεν εργάζονται σκληρά, τότε δεν υπήρξε καμία αντίδραση από κανέναν (πέρα από μερικές νομικές καταγγελίες της Ελληνικής Πρεσβείας). Δεδομένου ότι το συγκεκριμένο reality είναι, όντως, προσβλητικό, καθώς επιλέγει να διακωμωδήσει, να περιφρονήσει το δράμα ενός ολόκληρου λαού, να ρίξει όλες τις ευθύνες για την οικονομική κρίση πάνω του, δεν σπάστηκαν βιτρίνες, δεν κάηκαν Βρετανικές πρεσβείες, δεν χύθηκε ούτε σταγόνα αίμα. Τί θα επικρατούσε, άραγε, αν το Channel 4 μετέδιδε παρόμοιο show, όπου αντί για Go Greek For A Week είχαμε Go Muslim For A Week; Ας, αφήσουμε, όμως κατά μέρους την Ελλάδα για λίγο, (μιας και κάτι τέτοιο εγκυμονεί κινδύνους το συγκεκριμένο άρθρο αυτό να χρησιμοποιηθεί από τον ακροδεξιό συρφετό).  Όταν η New York Times, παρουσιάζει τους Γερμανούς σαν έναν λαό κατακυριευμένο από κόμπλεξ πολιτισμικής κατωτερότητας, όταν οι ίδιοι οι Γερμανοί απαξιώνουν τους Βρετανούς με επιεικώς λαϊκιστικά άρθρα, εξίσου καμία βίαιη αντίδραση δεν βλέπουμε. Ακόμα και στην Ελλάδα, όπου το θρησκευτικό στοιχείο καλά κρατεί, όπου ο Χριστιανικός όχλος σπεύδει να καταδικάσει με υπερβάλλοντα ζήλο οτιδήποτε αντιτίθεται στο εκκλησιαστικό δόγμα, όταν καλλιτέχνες σαν τον Τζίμη Πανούση διακωμωδούν θρησκευτικά ή εθνικά σύμβολα, οι αντιδράσεις περιορίζονται σε νομικές καταγγελίες, είτε σε μικρές διαμαρτυρίες μερικών γραφικών Χριστιανόπληκτων, που, παρά του ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται και επεξεργάζονται το πολιτικο-κοινωνικό γίγνεσθαι είναι επικίνδυνος για την ελεύθερη σκέψη (και, γι’ αυτό, φυσικά θα πρέπει εμείς να τις ασκούμε συνεχώς κριτική), παρά την σιχαμερή αισθητική που τις διακρίνει, δεν καταφεύγουν στην πυρπόλυση κτιρίων για έναν τόσο γελοίο σκοπό, κοινώς, δεν ανοίγει ούτε ρουθούνι!
Στο σημείο αυτό δεν θα πρέπει ν’ αγνοήσουμε μερικές σημαντικές παραμέτρους: Όλη η παραπάνω κριτική στον Ισλαμικό φονταμενταλισμό δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως μια προσπάθεια χλευασμού του θρησκευτικού μένους των ανθρώπων αυτών. Παρομοίως, η οποιαδήποτε χρήση της με σκοπό ν’ αναδειχθεί ο Δυτικός πολιτισμός ως ανώτερος, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από άστοχη έως και παραπλανητική. Μπορεί πολλές φορές οι άνθρωποι να χειραγωγούνται από ισχυρά κέντρα εξουσίας, από διάφορους λαοπλάνους και δημαγωγούς, όμως δεν θα πρέπει ν’ αγνοούμε και τις έμφυτες τάσεις μας να ταυτιζόμαστε οικειοθελώς με οτιδήποτε νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας, πέφτοντας έτσι στην γνωστή παγίδα κάποιου ζωτικού ψεύδους ή διπόλου: ή μ’ εμάς ή  μ’ εσάς! Μεγάλο κομμάτι θρησκευόμενων ανθρώπων από μόνοι τους μετατρέπονται σε υποχείρια των ψευτο-απαντήσεων που λαμβάνουν μέσω κάποιας θρησκείας, απαντήσεις πάνω στο αιώνιο ερώτημα του θανάτου και του σκοπού της ζωής. Αυτού του είδους οι απαντήσεις δίνονται με τη βοήθεια κάποιου έμμετρου και μεσσιανικού λόγου από τα θρησκευτικά δόγματα, και καταφέρνουν να χτυπούν ακριβώς στη βασικότερη δομή του ανθρώπινου όντος, την ψυχή, διαχειρίζοντας τον φόβο, την φαντασία και όλα τα συναισθήματα. Το ίδιο, φυσικά, θα μπορούσε να ισχύει και για τις πολιτικές ιδεολογίες (οι οποίες στο σύνολό τους είναι γεννήματα του Δυτικού κόσμου), από τους φιλελεύθερους μύθους της αυτο-ρυθμιζόμενης αγοράς όπου ο Θεός είναι, πλέον, περιττός (αν όχι νεκρός), όπου κυριαρχεί ο αμοραλισμός και η πεποίθηση (ή και, υπόσχεση) πως το αόρατο χέρι της αγοράς θα ρυθμίσει τα πάντα, εξασφαλίζοντας ως δια «μαγείας», στέγη και τροφή για όλους, μέχρι και τις Μαρξιστικές, Λενινιστικές ή Νετσαγεφικές ιντελλιγκεντσίες που υπόσχονται αταξική κοινωνία, σαν φυσικό επακόλουθο της καπιταλιστικής παρακμής, αγνοώντας και το ότι είμαστε απλώς άνθρωποι αυτού του κόσμου, και μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο θα ζήσουμε και πάνω στα πράγματα που έχει αυτός ο κόσμος θα κάνουμε κριτική. Δεν γίνεται να βγούμε εκτός αυτού, καταργώντας τον εαυτό μας, καταργώντας το Εγώ μας, με σκοπό να ριχτούμε στην επανάσταση (εκεί και αν δεν καλλιεργήθηκαν μίση και εγκλήματα της μιας πλευράς έναντι της άλλης, αναπαραγωγή ενός φαύλου κύκλου αίματος και αποκτήνωσης). Έτσι, λοιπόν, το ζήτημα που θέτουμε δεν είναι η ανωτερότητα του Δυτικού πολιτισμού (πράγμα που, ούτε λίγο ούτε πολύ, προωθείται έμμεσα διαμέσου όλων των αναλύσεων και κριτικών στο ανατολικό φαντασιακό), ούτε, φυσικά, η εργαλειακή προώθηση του αθεϊσμού. Η συλλήβδην απόρριψη του μεταφυσικού και η κατάργηση των θεών δεν είναι το άμεσό μας πρόταγμα, αλλά η απομάκρυνση πάσης φύσεως μεταφυσικών δοξασιών από την πολιτική σφαίρα. Στόχος μας η μη-παρέμβαση τους  στο πολιτικό (και κοινωνικό) πεδίο. (Άλλωστε, ο «θάνατος του Θεού» δεν είναι καν πρόταγμα των μαρξιστών ή των αναρχικών, αλλά της ίδιας της μπουρζουαζίας. Οι αναρχικοί και οι Μαρξιστές επαναστάτες, απλώς θέλησαν να συνεχίσουν αυτό το πρόταγμα ως προς την ανάδειξη κάποιων αντινομιών όπως, λόγου χάρη, του γεγονότος όπου οι αστοί ενώ μεν ισχυρίζονται πώς είναι άθεοι, συνεργάζονται με την εκκλησία όταν δουν πως κάτι τέτοιο τους συμφέρει ή με σκοπό να τονίσουν την εκμετάλλευση των ανθρώπων από το Χριστιανικό ιερατείο και τις οργανωμένες θρησκείες). Σκοπός, λοιπόν, της κριτικής μας είναι ν’ αναδείξουμε το μέγεθος ενός προβλήματος, τις διαστάσεις που θα μπορούσε να λάβει, καθώς, και τί απαντήσεις μπορούν να δοθούν, απαντήσεις που δεν θ’ αναπαράγουν ούτε την ανωτερότητα του Δυτικού φαντασιακού (που, όπως, έμπρακτα αποδεικνύεται, έχει αρχίσει να ξεφτίζει και να καταρρέει σιγά σιγά), αλλά ούτε και θα λειτουργούν απολογητικά υπέρ της κλειστότητας των θεοκρατικών κοινωνιών. Ας μην ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι στις χώρες αυτές ζουν κάτω από τη σκιά απολυταρχικών καθεστώτων που οι διάφοροι δικτατορίσκοι τους επέβαλαν στο όνομα της εδαφικής ανεξαρτησίας από την Δύση, η οποία σαν να πρόκειται για τον παγκόσμιο χωροφύλακα, επεμβαίνει απροκάλυπτα, βομβαρδίζει αμάχους, καταληστεύει πλουτοπαραγωγικές πηγές, εκμεταλλεύεται φτηνό εργατικό δυναμικό με σκοπό την αύξηση των παραγωγικών της δυνατοτήτων και την μεγιστοποίηση του κέρδους. Έτσι, ως ένα βαθμό, είναι η ίδια η εξωτερική πολιτική των Δυτικών κρατών που ευθύνεται για την αναζωπύρωση του Ισλαμικού φονταμενταλισμού. Άλλωστε, οι Ανατολικοί λαοί δεν ξεχνούν εύκολα ούτε τις σφαγές που διεπράχθησαν από τα αποικιοκρατικά καθεστώτα, και, συνεπώς, έχουν κάθε λόγο να εξοργίζονται από την αυθάδεια των Δυτικιστών. Έχουμε, όμως, κι εμείς κάθε δικαίωμα ν΄ασκούμε κριτική σε αυτούς που δεν κατευθύνουν ορθά την αντίδρασή τους, διοχετεύοντας την οργή τους εντός καταστροφικών για την ίδια τους την κοινωνία αξιών, αλλά και την υποχρέωση να μην μένουμε απαθείς όταν οι κυβερνήσεις που εμείς εκλέγουμε, αποφασίζουν να δοκιμάσουν την παλιά συνταγή του επεκτατισμού, με σκοπό πάντα την ικανοποίηση των οικονομικών στόχων των ολιγαρχιών.
Κάτω από αυτές τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, η καθημερινότητα των ανθρώπων αυτών απέχει μίλια από αυτήν των Ευρωπαίων και των, έστω και κατ’ επίφαση, οικονομικών ανέσεων που υποτίθεται ότι προσφέρει η Δύση. Μπορεί ο Δυτικός πολιτισμός να δείχνει ικανός να μας εξασφαλίζει μια στοιχειώδη ευελιξία σε ότι αφορά την ελεύθερη έκφραση, όμως, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τα δικαιώματα που εμείς σήμερα απολαμβάνουμε κερδήθηκαν με σκληρούς αγώνες, με συγκρούσεις ενάντια στην παντοδυναμία της εκκλησίας και τους αντιδραστικούς της φορείς, ενάντια σε πατριαρχικές αντιλήψεις που είχαν ριζώσει για πολλούς αιώνες στα θεμέλιά του, ενάντια στην εκμετάλλευση των εργατών, υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, των αλλόθρησκων και των μειονοτήτων, πράγμα που στις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής συμβαίνει μόλις τώρα: Ενδεικτικά, η περιθωριοποίηση των Αδελφών Μουσουλμάνων (Ισλαμική οργάνωση με φασίζουσα ιδεολογία όπως την αποκαλεί ο Σαμίρ Αμίν [1]) από δημοκρατικούς Αιγύπτιους διαδηλωτές οι οποίοι περιόρισαν τα θρησκευτικά μίση και αποφάσισαν να ριχτούν στον αγώνα για το αυτονόητο: την ελευθερία και την δικαιοσύνη. Υπάρχουν, εξάλλου διάφορα video και φωτογραφίες που κάνουν τον γύρο του διαδικτύου, αποτυπώνοντας στιγμές αλληλεγγύης μεταξύ μουσουλμάνων και Χριστιανών Αράβων, κατά την διάρκεια του ξεσηκωμού στην Αίγυπτο ενάντια στο καθεστώς του Μουμπάρακ [2]. Δεν θα πρέπει, επίσης, ούτε ν’ αγνοούμε τον ολοένα και αυξανόμενο αριθμό κοσμικιστών ή σεκουλαριστών μουσουλμάνων, το γεγονός όπου χώρες σαν το Αφγανιστάν, πριν την επέμβαση των Σοβιετικών είχαν διαχωρίσει από τον κρατικό τους μηχανισμό όλους τους θεσμούς που προωθούν την θρησκεία, ενώ, με την βοήθεια των Η.Π.Α εξτρεμιστικά Ισλαμικά στοιχεία εμφανίστηκαν προκειμένου ν’ αντισταθούν στον επεκτατισμό του αντίπαλου δέοντος της ΕΣΣΔ που επιχειρούσε να επιβάλλει τον αθεϊσμό ως κυρίαρχη κρατική ιδεολογία. Όλα αυτά μας δείχνουν ξεκάθαρα ότι οι Ανατολικές κοινωνίες μπορούν ν’ αποκτήσουν τα δικά τους θεμέλια ενάντια στον φονταμενταλισμό, και ότι το τελευταίο πράγμα που έχουν ανάγκη είναι τα βομβαρδιστικά της Δύσης για να τους «επιβάλλουν την δημοκρατία». Για το λόγο αυτό νιώθουμε την υποχρέωση να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στο κίνημα των Ιρανών άθεων/αγνωστικιστών το οποίο αντιστέκεται στην παράνοια του θεοκρατικού ολοκληρωτισμού. Παράλληλα, οφείλουμε να υπερασπιστούμε τους Σύριους αναρχικούς οι οποίοι διώκονται τόσο από την χούντα του Ασάντ, όσο και από τους τζιχαντιστές αντάρτες, και ν’ αποδώσουμε τον αρμόζοντα σεβασμό στους ομοφυλόφιλους μουσουλμάνους που δειλά δειλά έχουν αρχίσει να οργανώνονται σε αρκετές χώρες και αρνούνται, ταυτόχρονα, να συμπράξουν στην ομοφοβία ή στα αισχρά εγκλήματα τιμής που διαπράττουν οι διάφοροι φονταμενταλιστές, εναντίον μελών της ίδιας εθνικής ομάδας που «παραστρατούν». Αυτό, εν ολίγοις, που εμείς καλούμαστε να υπερασπιστούμε είναι οι φωνές εκείνες που δεν προάγουν την βία, αλλά τις διαπολιτισμικές σχέσεις και όχι την μισαλλοδοξία και τον οπισθοδρομισμό.
Συνεπώς, με βάση τα παραπάνω, το πραγματικό δίλημμα δεν είναι ούτε Χριστιανισμός, Εβραϊσμός, εργαλειακός αθεϊσμός έναντι Ισλάμ, αλλά αρμονική συμβίωση ή μίσος. Κατ’ επέκταση, ελευθερία και δημοκρατία, δηλαδή αυτονομία, ή βαρβαρότητα. Κοντολογίς, θα σταθούμε ενάντια τόσο στον Ισλαμικό φονταμεταλισμό όσο και στον τυφλό Δυτικισμό. Κάτι τέτοιο, όμως, γεννά κάποια ακόμα ερωτήματα που είναι δύσκολο ν’ απαντηθούν κάτω από την επιρροή του μανιχαϊστικού τρόπου σκέψης που διακατέχει καί τα δύο στρατόπεδα. Οι αριστεροί διατείνονται ότι οι μουσουλμάνοι μετανάστες στις αναπτυγμένες Δυτικές χώρες έχουν μετατραπεί σε αποδιοπομπαίο τράγο για όλα τα δεινά της κοινωνίας, και αποτελούν, στην ουσία, μια ευπαθή κοινωνική ομάδα. Τούτο το επιχείρημα παρότι αναμφισβήτητα είναι σωστό, μέσα στην ίδια την ανάγλυφη αλήθεια του, κρύβει κάποιες επικίνδυνες παγίδες. Είναι  ολοφάνερη η στοχοποίηση μουσουλμάνων από ακροδεξιές και ναζιστικές οργανώσεις, και, ίσως στο φαντασιακό των Δυτικών, να πρόκειται για την  πιο υποτιμημένη μειονότητα, μετά τους τσιγγάνους, ενώ, τα τελευταία κρούσματα βίαιων «διαδηλώσεων» στον Αραβικό κόσμο το δίνουν ένα ακόμα άλλοθι, για να συγκαλύψουν οι Ευρωνοικοκυραίοι τα ρατσιστικά τους ένστικτα είτε για δικαιολογηθούν οι αντι-μεταναστευτικές υστερίες. Αναμφίβολα, σε μια  κοινωνία δημοκρατίας, ισονομίας και ισοπολιτείας οι διακρίσεις και τα  φυλετικά μίση δεν χωράνε. Όπως, όμως, είχα  πει και σε προηγούμενή μου ανάρτηση δεν αποκλείεται και κάποιος μετανάστης να υποστηρίζει εξίσου ακραίες  σεξιστικές  θέσεις, λόγω του ότι έχει μεγαλώσει μέσα σε κάποιο  υπερβολικά  συντηρητικό θρησκευτικό περιβάλλον. Άλλωστε, είναι ευρέως γνωστό ότι ακραίοι Ισλαμικοί (και όχι μόνο) κύκλοι προωθούν τον μισογυνισμό και  περιφρονούν την ισότητα των δύο φύλων (που κερδήθηκε με σκληρούς αγώνες  και συγκρούσεις στην Δύση). Έτσι, εδώ γεννιέται μια αντινομία: ποιό θα πρέπει να  είναι το επόμενο βήμα του χειραφετησιακού κινήματος; Με τις φεμινίστριες και τους υποστηρικτές τους και περιφρονώντας τους «μουσουλμάνους σεξιστές» ή μαζί τους με σκοπό την εναντίωση στον ρατσισμό που οι ίδιοι βιώνουν, αγνοώντας την ισότητα των φύλων; Με βάση τον Αριστοτέλη, η κοινωνική φιλία είναι αυτή που θα μπορούσε να μας απαλλάξει από τις εμφύλιες συγκρούσεις, τις οποίες ο ίδιος χαρακτηρίζει από  τις χειρότερες, τις πιο επικίνδυνες και καταστροφικές. Και, φυσικά, είναι αδύνατο να υπάρξουν δεσμοί φιλίας σε κοινωνίες τις οποίες χωρίζουν αόρατα τείχη. Πώς τελικά θ’ αντιμετωπίσουμε αυτήν την επικίνδυνη αντινομία, απομακρύνοντας τα μίση και τις ζωές μας; Δεν έχουμε παρά να προωθήσουμε το πρόταγμα της κοινωνίας των διαπολιτισμικών σχέσεων, εντός των πλαισίων του ριζικού κοινωνικού  μετασχηματισμού, με βάση τις αξίες της  συλλογικής και ατομικής αυτονομίας. Αυτό, φυσικά, σημαίνει ότι, ταυτόχρονα, θα πρέπει, να τελειώνουμε με τις αξίες που οδηγούν στον διχασμό, τα μίση και τον σφαγιασμό ανθρώπων, να ξεμπροστιάζουμε και να εκθέτουμε τον κάθε ελαφρόμυαλο που κλείνει τα μάτια του στην αποκτήνωση, απογυμνώνοντας την διανοητική του υποβάθμιση, η οποία αποτελεί μέρος της θεωρητικής ένδειας που μαστίζει τον κόσμο ολόκληρο, που οδηγεί σε αδιέξοδα, που εξοβελίζει κάθε διάθεση για συνύπαρξη, ισότητα και δικαιοσύνη.
[1] «Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση τον Καπιταλισμό και απόδειξη είναι ότι τάχθηκαν εναντίον των εργατικών απεργιών που πραγματοποιήθηκαν πριν από τρία χρόνια. Τάχθηκαν επίσης εναντίον του αγροτικού κινήματος με το οποίο οι χωρικοί υπερασπίζονται τη γή τους απέναντι στους πλουσίους. Πρόκειται για ένα κόμμα της δεξιάς με φασίζουσα δημαγωγία, το οποίο γνωρίζει ότι οι επιλογές που έχει κάνει είναι βιώσιμες μόνο με την υποστήριξη των ΗΠΑ» (Σαμίρ Αμίν, συνέντευξη στο tvxs)

[2] Χριστιανοί προστατεύουν μουσουλμάνους που προσεύχονται [link] Μήνυμα αλληλεγγύης μεταξύ Χριστιανών και μουσουλμάνων κατά την διάρκεια του ξεσηκωμού [link] Μουσουλμάνοι προστατεύουν Χριστιανούς που προσεύχονται [link]

Θηρία...

ΤΟ ΒΗΜΑ του Δημητρη Δανικα... 
 Η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών, Για την Θρησκεία λοιπόν. Που σημαίνει Πίστη σε ένα υπέρτατο, αόρατο και παντοδύναμο Ον. Δεν το πιστεύω όμως σέβομαι κάθε πιστό. Ανεξάρτητα από το Δόγμα, τα εικονίσματα και τις Γραφές που προσκυνάει κάθε θρησκευόμενος στον κόσμο αυτό.

Τον Χριστό, τον Αλλάχ, τον Βούδα τον οποιοδήποτε θεό. Δικός του και δικός μου λογαριασμός. Και κάτι ακόμα πιο σημαντικό. Αν και δεν είμαι Χριστιανός, εντούτοις πολλές από τις εντολές του στην προσωπική μου ζωή προσπαθώ να τις ακολουθώ.

Μια απ αυτές είναι και ο ουμανισμός. Που πάει να πει ότι σε οποιαδήποτε θρησκεία, ακόμα και των τελευταίων ρακένδυτων ιθαγενών, υπάρχουν πλάσματα το ίδιο σωστά, συνειδητοποιημένα, σοβαρά, που σε κάθε περίπτωση και δυσκολία προσφέρουν πηγαία άφθονη αλληλεγγύη και στοιχειώδη ανθρωπιά. Οπως λέει και η Γραφή «οι έσχατοι έσονται πρώτοι»

Ενα λοιπόν το κριτήριο που επί της ουσίας διαχωρίζει καθένα από εμάς από τα ζώα. Η συνειδητότητα και η αυτογνωσία. Συνειδητότητα για όλες τις πλευρές της καθημερινότητάς μας και αυτογνωσία για το εφήμερο της ύπαρξής μας. Σωστά; Επομένως καθόλου δεν με νοιάζει σε ποιο θεό πιστεύει κάθε άνθρωπος που συναντώ. Όχι τα λόγια του αλλά τις πράξεις του μετρώ. Το ίδιο κάνω και με κάθε πολιτικό.

Αν λοιπόν καθίσω και ασχοληθώ με την Εκκλησία και τον κάθε θρησκευτικό θεσμό, ιδιαίτερα τον ελληνικό γιατί αυτόν περισσότερο γνωρίζω, τότε ένα πράγμα έχω να πω: Η Εκκλησία ως επιχειρηματική δραστηριότητα ουδεμία σχέση με τον Θεό.

Τουτέστιν οι ρασοφόροι με τα γαλόνια περίπου μοιάζουν με τους πολιτικούς. Κυρίως ενδιαφέρονται για την εξουσία και ελάχιστα με το ποίμνιο και τον ευάλωτο πιστό. Εξουσία, απληστία και χρήμα. Και κάτι χειρότερο απ αυτό. Πολλές φορές τα ράσα λειτουργούν ως άσυλο για πράξεις ακόμα και κακουργηματικές και μερικές φορές για ασέλγειες σεξουαλικές.

 Με απλά λόγια ο βίος και η πολιτεία των περισσότερων πολιτικών φανερώνεται και αποκαλύπτεται από τα φώτα που πέφτουν πάνω τους και από κάποια σχετική διαφάνεια που λειτουργεί για λόγους δημοσιογραφικής ενημέρωσης.

Ενώ ο ρασοφόρος διάβολος κρυμμένος πίσω από τις Γραφές, τα εικονίσματα και τα βυζαντινά διαβούλια, παριστάνει τον επίγειο άγιο. Η αδιαφάνεια, η εσωστρέφεια, η ασυλία και θρησκευτικό λειτούργημα είναι οι ασπίδες που πίσω τους καλύπτουν σκάνδαλα, μούχλα και μπόλικη αμαρτία

Για να καταλάβετε, ένα πράγμα θέλω να πω. Ότι τώρα όσο ποτέ άλλοτε τα τελευταία τριάντα χρόνια, ο συμβολισμός της Εβδομάδας των παθών μοιάζει με τον Γολγοθά των σκληρά εργαζόμενων πολιτών. Επομένως στοιχειώδης αλληλεγγύη προς κάθε αμνό επιβάλλει ένα πράγμα εντελώς σύγχρονο και ευρωπαϊκό.

Να αποκοπεί κάθε ρασοφόρος από την κρατική μισθοδοσία. Που τέτοιο ευαισθησία. Πράγμα που σημαίνει ότι πληρώνω εγώ, ο άθεος η ο οποιοσδήποτε μιας άλλης θρησκείας, για να συντηρώ έναν, κατά την γνώμη μου άχρηστο και αναχρονιστικό θεσμό. Θέλουν οι αληθινοί χριστιανοί να πληρώνουν τους μισθούς των παπάδων και των μητροπολιτών;

 Να το αναφέρουν στις φορολογικές τους δηλώσεις και εμένα να με αφήσουν έξω απ αυτό το αλισβερίσι το εντελώς διαπλεκόμενο και υποκριτικό. Αυτό ένα από τα μεγαλύτερα και μάλιστα φανερά σκάνδαλα που ουδείς πολιτικός τολμάει να θίξει για να μην χάσει σταυρούς των θεουσών

Και για να τελειώνω. Στο όνομα των θρησκειών-φυσικά και της ελληνικής Ορθοδοξίας- έχουν διαπραχθεί και ακόμα τώρα διαπράττονται μαζικές δολοφονίες και επικών διαστάσεων γενοκτονίες. Ο Άνθρωπος ατελής.

 Οταν μάλιστα φορέσει ράσα με πλάκα τα γαλόνια, τότε μεταβάλλεται σε θηρίο που στο ένα χέρι κρατάει τον σταυρό και στο άλλο κραδαίνει μια σπάθα βουτηγμένη στο αίμα αθώων, απροστάτευτων και αλλόθρησκων πολιτών.

Θεούλη μου, αν υπάρχεις να με φυλάς από τους ρασοφόρους λύκους που κάνουν ότι μπορούν για να γεμίζουν την στομάχα τους, να πολλαπλασιάζουν την περιουσία τους, να διατηρούν τα προνόμιά τους και να φροντίζουν ολημερίς και ολονυχτίς για την σιωπή και την υποταγή δισεκατομμυρίων αμνών!

Επιτέλους Μπαμπινιώτης για ελληνορθόδοξη παιδεία ...

Ροΐδη Εμμονές...

Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών

«Του κάκου κι οι θεοί ακόμα πολεμάνε τη βλακεία» (Σίλλερ «Η Παρθένα της Ορλεάνης»)

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Η επιστροφή στη δραχμή, η απαγκίστρωσή μας από την Ευρώπη και η καταφυγή στις ελληνοχριστιανικές μας παραδόσεις θα είναι η Σωτηρία μας. Θέλοντας και εγώ να συνεισφέρω στη νέα εθνική προσπάθεια, δημοσιεύω αποσπάσματα κειμένων του νέου υπουργού της «Δια βίου θρησκευτικής Παιδείας». Σημειώστε πως ο πανεπιστημιακός δάσκαλος ισχυρίζεται πως υπήρξε το Κρυφό Σχολειό!

Α) «Μιλώντας για µια Παιδεία ουσίας αναφέροµαι σε µια …….µια Παιδεία που θα εξασφαλίζει την κατοχή των «εθνικών µαθηµάτων» (ιστορίας, λογοτεχνίας, γεωγραφίας, θρησκευτικών)…» (Το ΒΗΜΑ-31/12/2011)

Β) Η Δ. Ι. Σ. τιμά με τον Χρυσό Σταυρό τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου των Αθηνών κ. Μπαμπινιώτη:

” Θεωρώ αυτή τη στιγμή ιδιαίτερα σημαντική για όλο τον τρόπο σκέψης μου και την ζωή μου. Υπήρξα και είμαι μανιώδης αναγνώστης των κειμένων του Αποστόλου Παύλου, θαυμαστής του έργου της διδασκαλίας του και ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι η Εκκλησία θα με τιμούσε γι αυτό που αβίαστα έβγαινε και βγαίνει από μέσα μου, αφού είμαι και εγώ ένα ακόμη πιστό και ενεργό μέλος της Εκκλησίας, δίδοντας από κάθε δημόσιο ή άλλο βήμα την Ομολογία της Πίστεως”

Με αυτά τα λόγια ο τιμηθείς σήμερα, με την Ανώτατη Διάκριση της Ελλαδικής Εκκλησίας, το Χρυσό Σταυρό του Αποστόλου Παύλου, Πρύτανης του Πανεπιστημίου των Αθηνών κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης δια χειρών του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου, παρουσία των υπ αυτόν μελών της Ιεράς Συνόδου, εξέφρασε την

Ανώμαλες σχέσεις

ευγνωμοσύνη του προς τον Θεσμό της Εκκλησίας τον οποίον όπως είπε, επί έτη υπηρετεί από το μετερίζι της Επιστήμης της Γλώσσας και της Παιδείας και σέβεται . Συνεχάρη το Μακαριώτατο για τον αγώνα της Εκκλησίας να έχει φωνή, επί των κοινωνικών, ιστορικών και εκπαιδευτικών θεμάτων, ενώ ταυτίστηκε απολύτως προς τις θέσεις του Μακαριωτάτου και της Ιεράς Συνόδου, που αφορούν στην διάσωση της μακραίωνης Ιστορίας της Ελληνικής Γλώσσας και Γραμματείας από την “κακοποίηση”, στην ελευθερία της έκφρασης, στην Δημοκρατία, την Παιδεία και την Εκκλησιαστική και όχι μόνο Εκπαίδευση…Για το “κρυφό σχολιό”. Πρύτανης κ.Μπαμπινιώτης ” Τι έκανε το κρυφό σχολιό; Δεν διέσωσε την Ιστορία και την Γλώσσα του Έθνους μας; Eίναι γνωστό ότι ο Ελληνισμός στο Εξωτερικό διασώζεται στους κόλπους της Εκκλησίας με την διδασκαλία της Ελληνικής Γλώσσας. Η παιδείας μας έχει έλλειψη τεράστια σήμερα. Περνάει από τα κλασσικά γράμματα στα Νέα Ελληνικά , ξεχνώντας το Βυζάντιο, τα κείμενα των Ευαγγελίων και των Πατέρων. Θα είχαμε να πάρουμε χίλια πράγματα απ αυτά. Το παιδί και ο μαθητής πρέπει να συνειδητοποιήσει τη συνέχεια της γλώσσας. Οταν όμως η εκπαίδευση και η διδασκαλία αφήνει απ΄ έξω το Βυζάντιο, είναι σαν να διαγράφει 12 ΑΙΩΝΕΣ, ένα τεράστιο κομμάτι του Ελληνισμού και της γλώσσας. Κάποτε οι διδάσκαλοι , οι προοδευτικοί τα έβγαλαν έξω από την διδακτέα ύλη, δεν ξέρω με βάση ποιό σκεπτικό. Κι έτσι δεν διδάσκονται τα παιδιά την συνέχεια της γλώσσας. Των Ευαγγελίων και της Υμνογραφίας που είναι ποίηση. Όμως εμείς αρνούμεθα να δίνουμε πράγματα, αγεφύρωτα. Οφείλουμε να ξεσηκωθούμε. Να υψώνουμε λόγο και να μην καθόμαστε στην άκρη“. ….Για τα κατηχητικά σχολεία. Πρύτανης κ.Μπαμπινιώτης ” Τα βιώματά μου στην Εκκλησία διαμορφώθηκαν πολύ νωρίς από τότε που είμασταν μαθητές του Γυμνασίου και είχαμε την ευκαιρία να φοιτήσουμε στα κατηχητικά σχολεία…»

Γ) «Οι τρεις Ιεράρχες, διαθέτοντας οι ίδιοι ευρύτατη παιδεία, ήταν φυσικό, περισσότερο από όλους τους άλλους Πατέρες της Εκκλησίας, να συλλάβουν τη σημασία της Παιδείας για τον άνθρωπο και μάλιστα για τον «νέο άνθρωπο» της εποχής τους, τον χριστιανό άνθρωπο. ….Σκοπός της αγωγής είναι: «ομοιωθήναι Θεώ κατά το δυνατόν ανθρώπου φύσει. Ομοίωσις δε ουκ άνευ γνώσεως, η δε γνώσις ουκ εκτός των διδαγμάτων», διδάσκει ο Μέγας Βασίλειος (Ε.Π.Μ. 32,69Β).

Για τους Τρείς Μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, ουσία της παιδείας είναι η αγωγή και δεν νοείται αγωγή χωρίς «πνευματικά μαθήματα» και «επιμέλεια ψυχής»: «Ότι των οικείων αμελούμεν παίδων, και των μεν κτημάτων αυτών επιμελούμεθα, της δε ψυχής αυτών καταφρονούμεν, εσχάτης ανοίας πράγμα» (Ε.Π.Μ. 51,327), προειδοποιεί ο Χρυσόστομος.

Αν κάτι χαρακτηρίζει την παιδεία μας σε ευρωπαϊκό ίσως επίπεδο είναι ότι εξακολουθεί και σήμερα να μας διαφεύγει η ουσία, που ήταν και είναι η αγωγή ψυχών…..Αν συγκρίνει κανείς την παιδεία που προτείνουν οι σοφοί Ιεράρχες με τη σημερινή εκπαιδευτική πραγματικότητα, τουλάχιστον στην Ελλάδα, όπου η διδασκαλία των χριστιανικών αξιών και των αρχών του Ευαγγελίου από τη μια μεριά έχουν συμπιεσθεί σ’ ένα συχνά αποστεωμένο και σχολαστικό-πληροφοριακό μάθημα Θρησκευτικών, στριμωγμένο κάπου στο σχολικό πρόγραμμα και υπό συνεχή συρρίκνωση, κι από την άλλη μεριά, αν ληφθεί υπ’ όψιν ότι οργιάζει σε όλα τα τηλεοπτικά προγράμματα ό,τι άμεσα και δραστικότατα καταργεί μέσα σε λίγα λεπτά αυτά που ο δάσκαλος στο σχολείο και ο παπάς στην Εκκλησία αγωνίζονται να χτίσουν στην ψυχή των παιδιών, αν συνειδητοποιήσει κανείς τη λειτουργία και τις επιπτώσεις αυτής της αποδομητικής και σχιζοφρενικής (για την ψυχή και την προσωπικότητα των νέων παιδιών) διαδικασίας, τότε θα καταλάβει αν η Παιδεία στις μέρες μας μπορεί να επιτελέσει τον ανθρωποπλαστικό και δημιουργικό ρόλο που οραματίστηκαν οι φωτισμένοι Ιεράρχες. Στην ερώτηση πως θεραπεύεται αυτή η κατάσταση, η απάντηση είναι, νομίζω, μία: ο τρώσας και ιάσεται…

» (Γ. Δ. Μπαμπινιώτης, «Χριστιανική και Ελληνική Πνευματικότητα», εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ).

….
ΥΓ
Ανοιχτή επιστολή στο Υπουργείο Παιδείας: Ο αντιεπιστημονικός λόγος του κ. Μπαμπινιώτη (29/04/2011)

Χριστιανισμός: Η θρησκεία της αγάπης (my ass)...

Clopy
Τις τελευταίες μέρες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο από τους μαιτρ του πατριωτισμού και της ορθοδοξίας, μια “είδηση” για ένα μουσουλμάνο μετανάστη που απαίτησε να κατέβει η εικόνα της παναγίας απ το νοσοκομείο για να γεννήσει η γυναίκα του. Αυτός είναι ο τίτλος της “είδησης” τουλάχιστον, γιατί η συνέχεια είναι αρκετά διαφορετική. Μια αναζήτηση στο google με τον τίτλο της είδησης, δίνει περισσότερα από 66.000 αποτελέσματα. Αναδημοσιεύεται σε πολλά blogs (ακροδεξιά αρκετά από αυτά), μερικά ντεμεκ ειδησεογραφικά sites, ακόμα και σε επίσημα blogs ιερών ναών όπως αυτό. Η “είδηση”:
Μουσουλμάνος (λαθρο)μετανάστης σχετικά πρόσφατα μετέφερε τη γυναίκα του σε μαιευτήριο της Πάτρας για να γεννήσει.
Δείτε τι έγινε στη συνέχεια όπως μας τη διηγήθηκε γιατρός.
Δεν γνωρίζουμε αν ήταν δημόσιο μαιευτήριο ή κάποιο Κέντρο Υγείας της ευρύτερης περιοχής των Πατρών (οι μετανάστες συνηθίζουν και πηγαίνουν σε Κέντρα Υγείας ακόμα και σε Αγροτικά Ιατρεία και δέχονται να ξεγεννήσουν τις γυναίκες τους ακόμα και γιατροί άσχετων ειδικοτήτων π.χ. οφθαλμίατροι! αρκεί να θεωρηθεί έκτακτο περιστατικό για να μην πληρώσουν τίποτα απολύτως)…..
Μόλις έβαλαν τη γυναίκα του στον θάλαμο για να γεννήσει, πρόσεξε ο μουσουλμάνος την εικόνα της Παναγίας στον τοίχο και αμέσως είπε στον υπεύθυνο γιατρό:
- Αυτό το κάδρο (εννοούσε το εικόνισμα) κατέβασέ το αμέσως από κει. Δεν θέλω μόλις γεννηθεί το παιδί μου να δει αυτό το πράμα!
Έγινε μια σχετική φασαρία, η γυναίκα αγχώθηκε και για να μην χειροτερέψουν τα πράγματα, οι υπεύθυνοι δέχθηκαν να κατεβάσουν την εικόνα της Παναγίας (κακώς) με σκοπό να την ανεβάσουν αμέσως μετά.
Ο μουσουλμάνος έμεινε να περιμένει στην αίθουσα αναμονής πότε θα τελειώσει ο τοκετός.
Μετά από ώρες βγήκε ο γιατρός και του ανακοίνωσε:
- Η γυναίκα σου γέννησε φυσιολογικά. Εκείνη είναι καλά.
Το παιδί σου όμως γεννήθηκε τυφλό!
Όχι μόνο εικόνα της Παναγίας δεν θα δει, αλλά ούτε και τίποτα άλλο στον κόσμο!
Έχει αρκετά προβλήματα η ιστορία είναι η αλήθεια:
Strike One: Το “…όπως μας τη διηγήθηκε γιατρός”. Λεπτομέρεια που προστέθηκε εκ των υστέρων (δεν υπάρχει σε όλες τις αναδημοσιεύσεις, μόνο στις νεότερες) προφανώς γιατί οι γιατροί είναι σπουδαγμένοι και δε λένε ψέμματα, άρα η πηγή δε μπορεί, θα είναι αξιόπιστη. Τόσο αξιόπιστη είναι η είδηση που δεν γνωρίζουν οι συντάκτες αν ήταν δημόσιο μαιευτήριο ή Κέντρο Υγείας. Φυσικά, γιατί αν μιλούσαν πιο συγκεκριμένα θα μπορούσαν εύκολα και να διαψευσθούν.
Strike Two: “(οι μετανάστες συνηθίζουν και πηγαίνουν σε Κέντρα Υγείας ακόμα και σε Αγροτικά Ιατρεία και δέχονται να ξεγεννήσουν τις γυναίκες τους ακόμα και γιατροί άσχετων ειδικοτήτων π.χ. οφθαλμίατροι! αρκεί να θεωρηθεί έκτακτο περιστατικό για να μην πληρώσουν τίποτα απολύτως)”. Από που να ξεκινήσει κανείς; Απ το οτι η γέννα, είτε πας τελευταία στιγμή σε νοσοκομείο είτε σε Κέντρο Υγείας είναι ούτως ή άλλως έκτακτο περιστατικό; Από το οτι στα αγροτικά ιατρεία οι γιατροί πάνε πριν την ειδικότητά τους κυρίως, άρα δεν έχει οφθαλμίατρους; Ήθελε να προσθέσει λίγη χολή απέναντι στους μετανάστες γενικώς ο συντάκτης και βρήκε αυτό τον ιδιοφυή τρόπο.
Strike Three: Ο αξιόπιστος, σπουδαγμένος γιατρός με τον ανθρωπισμό που τον διακρίνει, ανακοίνωσε στον πατέρα (η μάνα δεν έχει ρόλο στην ιστορία φυσικά) οτι “όχι μόνο εικόνα της Παναγίας δεν θα δει, αλλά ούτε και τίποτα άλλο στον κόσμο!”. Κρίμα τα 10 χρόνια σπουδές του γιατρού, ακόμα μιλάει σα να χει βγει από ανέκδοτο περιοδικού με σταυρόλεξα της δεκαετίας του ’80.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι πως η είδηση είναι ψεύτικη. Αυτό δεν χρειάζεται επιχειρηματολογία, φτάνουν οι λέξεις “παναγία” και “θαύμα” για να το διαπιστώσει κανείς. Το πρόβλημα είναι πως υπάρχουν τουλάχιστον 60 χιλιάδες μαλάκες (και σίγουρα παραπάνω αν μετρήσει κανείς τις αναδημοσιεύσεις σε Facebook και twitter) που όχι μόνο πιστεύουν πως είναι αληθινή, αλλά θεωρούν θεϊκή δικαιοσύνη το να τυφλώνεις ένα παιδί επειδή ο πατέρας του είναι αλλόθρησκος. Αν αυτή είναι η δικαιoσύνη του θεού σας, προτιμώ αυτή των ανθρώπων.