Κι ενα ομορφο πρωι η χουντα θα πεσει...

Strange Journal..

Μας κάνει εντύπωση η χρόνια απονεύρωση των καλλιτεχνών σε αυτή την χώρα. Άνθρωποι “του πνεύματος”, “της τέχνης” και “της διανόησης” -όλα σε εισαγωγικά- κάνουν πως δεν βλέπουν τι συμβαίνει γύρω τους, καθώς ο ρόλος τους δεν είναι να ασχολούνται με την πολιτική (sic). 
Στην πραγματικότητα, αν κάποιος οφείλει να ασχολείται με τα κοινά με περισσότερο ζήλο, αυτός πρέπει να είναι ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι έχει περισσότερες ευαισθησίες ή τέλος πάντων παρουσιάζεται ως τέτοιος. Σήμερα,όπως και στην περίοδο της επταετίας, οι καλλιτέχνες σιωπούν.
Επί σειρά, διοργανώνονται δήθεν προχωρημένες εκδηλώσεις, video installation και art events, ενώ πιο δίπλα, κοιμούνται άστεγοι σε παγκάκια και τρώγονται burgers με κιμά από μετανάστες. Οι καλλιτέχνες, αν θεωρούν ως τέτοιους τους εαυτούς τους, θα έπρεπε να είχαν παρατήσει κάθε πολιτιστικό δρώμενο σ’ αυτή την χώρα. Οτιδήποτε άλλο δεν είναι παρά συμφωνία με το καθεστώς. Για κάθε δικτατορία (βελούδινη στην σημερινή εκδοχή), αποδεκτή είναι εκείνη η μορφή τέχνης η οποία το εξυμνεί, ή τουλάχιστον παραμένει ουδέτερη και ακίνδυνη. Άρα, αν θες να δημιουργήσεις τέχνη, να παράγεις σύμβολα και ερεθίσματα, οφείλεις να είσαι αντισυμβατικός και στοχαστικός. Οτιδήποτε άλλο δεν λέγεται Τέχνη, αλλά διαφήμιση για τυπάκια που φοράνε δήθεν προχωρημένα γυαλιά και τινάζουν δήθεν προβληματισμένα τις φράντζες τους.
Η Ελλάδα δεν δύναται να κοροϊδεύει τον κόσμο, ότι παράγει πολιτιστικά προϊόντα και ότι η ζωή κυλάει κανονικά. Γιατί τίποτα από τα δύο δεν συμβαίνει. Η τηλεόραση είναι απλά το όργανο που αφήνει τα ίχνη της χούντας, ενώ το αστικό περιβάλλον έχει αλλάξει τόσο πολύ, μοιάζοντας όλο και περισσότερο με μια μίξη βαλκανικού κακέκτυπου της Δύσης και ανελευθερίας της Μέσης Ανατολής.
Έχουμε ανάγκη από νέες αφηγήσεις σχετικά με την Ιστορία, την Τέχνη, την πολιτική, νέα έργα για τον Άνθρωπο, άρνηση της παγιωμένης κατάστασης για να πούμε ταυτόχρονα “ναι” σε έναν κώδικα αξιών, ηθική και αισθητική. Για να συμβούν αυτά πρέπει να αγαπήσουμε την ευθύνη. Κάνω προσπάθειες για να την κάνω περισσότερο φίλη μου. Αν γίνουμε πολλοί σ’ αυτό τον δρόμο, μπορούμε να βρούμε την ζωή που τρέχει πανικόβλητη ανάμεσά μας. Να γίνουμε περισσότεροι καλλιτέχνες, τεχνίτες, ποιητές. Κι ένα όμορφο πρωινό, η χούντα θα πέσει.
Εξάλλου, κανένα πρόβατο δεν σώθηκε βελάζοντας.

ΤΟ ΔΗΘΕΝ ΩΣ ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ...

StrangeJournal...

Δεν ξέρω αν τελικά είναι πιο επικίνδυνο για την διανοητική μας υγεία η εξώφθαλμη και εγκληματική παρουσία των ναζιστών της Χρυσής Αυγής ή οι χιπστεροδιανοούμενοι που όχι μόνο προωθούνται ως “εναλλακτικοί” αλλά αποκρύπτουν την πραγματική τους αποστολή. Συνήθως τυγχάνουν την εκτίμηση του καθεστώτος, το οποίο φροντίζουν να καλλωπίζουν και να εξωραίζουν τις καταστάσεις για τις οποίες είναι υπεύθυνο.
Αισθάνονται άνετα με λόγια “υπευθυνότητας”, χαιδεύουν το λούμπεν και τις παρεκτροπές του, ενώ οποιαδήποτε ψυχωσική απόφαση των ελίτ δεν κριτικάρεται, καθώς στην life styl-οποίηση της κριτικής σκέψης η πολιτικοποιημένη γλώσσα θεωρείται αυτομάτως ταγμένη, άρα μη επιτρεπτή, αφού η εκδήλωσή της και μόνο προσβάλει την ουδετερότητα που ευαγγελίζονται οι διεφθαρμένοι, δήθεν διανοούμενοι-χαιδεμένοι της αστικής τάξης.
Πρόκειται για έναν διανοητικό φασισμό, από άτομα που αυτοαποκαλούνται καλλιτέχνες και χτίζουν καριέρες διαπραγματευόμενοι με την μνημονιακή χούντα, μένοντας σιωπηλοί και “ουδέτεροι”, παίζοντας τον ρόλο του ξεπουλημένου διασκεδαστή στο “άρτος και θεάματα“. Ο καλλιτέχνης και ο διανοούμενος δεν συμμαχούν ποτέ με καθεστώτα απολυταρχικά και αντιλαικά. Η Τέχνη οφείλει να είναι ενοχλητική κι όχι να πουλάει best sellers. Οποιοσδήποτε αυτού του σιναφιού δικαιολογείται, το κάνει επειδή είναι αδίστακτος.
Ποιοι ανήκουν στην κατηγορία αυτή; Συγγραφείς του ΔΟΛ, σκηνοθέτες με χορηγίες υπουργείων, ψώνια που το παίζουν ποιητές ποζάροντας σε φυλλάδες εναγκαλισμένες με την ναζιστική στροφή, πένες που ομιλούν περί γραμμάτων και τεχνών, ενώ λίγο πιο δίπλα συνάδελφός τους υιοθετεί ρατσιστικά παραληρήματα. Είναι μουσικοί που έχουν για χορηγό την κάθε Cosmote, που διαφημίζουν προιόντα πολυεθνικών και παρουσιαστές που έχουν ως ονείρωξη να δουλεψουν στο πόστο του κυβερνητικού εκπροσώπου.
Όλοι αυτοί δεν είναι παρά ξεπουλημένοι αλήτες που πουλάνε και την ψυχή τους για να “βγάλουν το ψωμί τους” ακόμα κι ας είναι να στηθούν σε ναζιστές, βασανιστές και εθνικά λαμόγια. Δεν είναι ούτε καλλιτέχνες, ούτε άνθρωποι του πνεύματος, ούτε διανοούμενοι. Από την στιγμή που έχουν ως προτεραιότητα το “ψωμί τους” δεν είναι παρά καιροσκόποι, υποκριτές και στυγνοί έμποροι.
Κι όμως, υπάρχει κόσμος που αποπροσανατολίζεται από αυτές τις μαριονέτες που πουλάνε τις “ψαγμένες” και “σοφιστικέ” απόψεις τους σε free press σκουπίδια, δίνοντάς τους άλλοθι, τάχα μου ότι είναι ποιοτικά. Σε όλες τις περιόδους της ιστορίας όπου υπήρχαν απολυταρχικά και αυταρχικά καθεστώτα, γεννήθηκε κουλτούρα που μπολιάστηκε με τον λαό και αποτέλεσε το λίπασμα την επόμενης κατάστασης. Στην Ελλάδα η παρηκμασμένη “υψηλή διανόηση” και οι στρατευμένοι καλλιτέχνες (αλλά υπέρ της μνημονιακής χούντας) με τα περιττώματά τους συνεχίζουν την ίδια αρρωστημένη κατάσταση που επικρατούσε. Καμουφλάρουν το τέρας. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί από την κρίση αναδύθηκε η Πάολα και ο Παντελίδης.
ΥΓ. Η φωτογραφία στην αρχή του κειμένου είναι από τον φετινό τελικό της επιλογής ελληνικού τραγουδιού για την Eurovision. ΜΑΤ περιφρουρούν τον χώρο, από διαδηλωτές. Ποιοι είναι αυτοί; Οι θρασύτατοι εργαζόμενοι των Metropolis που τους οφείλονται δεδουλευμενα μηνών από τον Κουρή, ο οποίος βρίσκει χρήματα για να συμμετέχει σε happenings απ’ ότι φαίνεται.

«Χ.Α-friendly» καλλιτέχνες: Τα μαύρα πουκάμισα του πολιτισμού...

Αφροδίτη Πολίτη απο το Πριν...

Δεν πέσαμε από τα σύννεφα με τις φιλοχρυσαυγίτικες δηλώσεις του Notis στην Τατιάνα Στεφανίδου στο Star. Το κανάλι του Βαρδινογιάννη προβάλλει με ζήλο τη λαιφ-σταιλάτη πλευρά της Χ.Α., πότε με αφιερώματα στο τανγκό του Κασιδιάρη ή στο γάμο του Παναγιώταρου, και άλλα χαζοχαρούμενα ινφομέρσιαλ της φιλοναζιστικής κοινοβουλευτικής πλέον συμμορίας.

Το τηλεοπτικό πλάνο με τον νεο-λαϊκό τραγουδιστή ξαπλωμένο στον καναπέ με λευκό σορτς και μαύρα γυαλιά να αγορεύει κατά των «λαθρομεταναστών» που του βιάζουν την αισθητική όταν πουλάνε χαρτομάντιλα στα φανάρια, είναι από μόνο του η επιτομή του κιτς νεοπλουτίστικου θράσους.
Μπροστά σε μια ελαφρώς διαφωνούσα αλλά κατευχαριστημένη Στεφανίδου, ο κάποτε Νο1 σε πωλήσεις Σφακιανάκης δίνει μαθήματα πολιτικού συγκρητισμού. Ο καλλιτέχνης εγκρίνει και Χρυσή Αυγή και ολίγον από Τσίπρα, δηλώνει αναρχικός «με την κλασική έννοια», ενώ ταυτόχρονα πιστεύει ότι μετά το ’74 όλα πήγαν κατά διαόλου.  Και χούντα και αναρχία και αθεϊα, και πογκρόμ.
Πριν το ρατσιστικό παραλήρημα του Σφακιανάκη, είχαν προηγηθεί οι φιλο-χρυσαυγίτικες δηλώσεις του Πέτρου Γαϊτάνου, ενός τραγουδιστή που έχει ταυτιστεί με τις πασχαλινές προσφορές των εφημερίδων.
Ο  κρητικός ελληνο-προφήτης με τις φαβορίτες και ο βυζαντινός ραψωδός με τις  ανταύγειες είναι οι τελευταίες προσθήκες στον ακόμα ολιγομελή μπαξέ των καλλιτεχνών που στηρίζουν τη Χρυσή Αυγή.
Αν σε αυτούς προσθέσουμε δηλώσεις συγκρατημένης αποδοχής, όπως του ηθοποιού Θοδωρή Αθερίδη ότι γενικά δεν τους πάει αλλά «περνάνε τη γριά απέναντι» (άλλος ένας αστικός μύθος), σιγά σιγά φτιάχνεται το πάνθεον των Χ.Α.-friendly καλλιτεχνών, που είτε βγαίνουν από την ντουλάπα είτε ανοιγοκλείνουν διερευνητικά το ένα φύλλο. Καλλιτέχνες όπως ο Σφακιανάκης και  ο Γαϊτάνος αποτελούν το ποπ φάσμα του φιλοχρυσαυγίτικου τόξου, που στα απόνερά του πλέουν περσόνες όπως η «αισθησιακή χρυσαυγίτισσα» πρώην πλέι μέιτ, ο Βας-Βας Παρασκευάς και η στρουμπουλή πανελίστρια Τζωρτζέλα.

Ανησυχητική δεν είναι μόνο η κουστωδία που στηρίζει τη ρατσιστική βία των χρυσαυγιτών. Ο Δ. Σαββόπουλος, ο Π. Μάρκαρης, ο συγγραφέας Γ. Ξανθούλης έχουν κατά καιρούς πει ακόμα χειρότερα,  ο ένας να στείλουμε τους μετανάστες στα ξερονήσια, ο άλλος ότι η αιτία του νεοφασισμού είναι η αριστερά, ο τρίτος ότι οι μετανάστες πρέπει να «αναπαυθούν σε τόπο χλοερό». Σε αντίθεση με τους λαϊκούς φιλο-χρυσαυγίτες, οι ποιοτικοί οπαδοί της θεωρίας των «δύο άκρων» θεωρούνται προοδευτικοί και μετριοπαθείς.  Στην πραγματικότητα οι πρώτοι είναι η εκλαϊκευμένη εκδοχή των δεύτερων, όπως ο σαλταρισμένος εθνο-λαϊκισμός του Σφακιανάκη είναι η ντραγκ  εκδοχή του εκσυγχρονιστικής νεοορθόδοξης συντήρησης που πρεσβεύει ο όψιμος Σαββόπουλος.
Αυτό που οφείλει να μας απασχολήσει δεν είναι τόσο το τσίρκο της δεξιάς και ακροδεξιάς διανόησης και υποκουλτούρας, αλλά η δημιουργία ενός πολιτισμικού αντίπαλου δέους, μιας σύγχρονης λαϊκής εργατικής κουλτούρας που να μην καταφεύγει διαρκώς στα ξεφτισμένα παλιά υλικά, αλλά να εφευρίσκει καθημερινά νέα. Αυτό τον πολιτισμό όσο περισσότερο τον έχουμε ανάγκη, τόσο πιο τραγικά βιώνουμε την έλλειψή του.

Κλιντ...

ΤΟ ΒΗΜΑ...

Δημήτρης    Δανίκας 

Και κάτι για το πολιτικό «παραλήρημα» του Κλιντ Ιστγουντ. Υποκλίνομαι στο αφεντικό. Αν και με τις απόψεις του διαφωνώ. Καθέτως και οριζοντίως. Ομως εκτιμώ την ειλικρίνειά του. Και πάνω απ' όλα προσκυνώ την άνεσή του. Να εκθέτει τις ακραίες και παλιομοδίτικες απόψεις του και έτσι να εκτίθεται χωρίς κανένα δισταγμό. Αδιαφορώντας για το τι θα πει η «κοινωνία», τι θα γράψει ο Τύπος και τι θα του σούρουν οι «προοδευτικοί» και τάχα μου «Αριστεροί» από το σινάφι του. Για όλους αυτούς δεν δίνει μισή δεκάρα τσακιστή. Σα να λέει «αυτός είμαι». Δεξιός, στενοκέφαλος, συντηρητικός, παλιομοδίτης και φανατικός αντί - Ομπάμα. Δεν σας αρέσω; Δεν με νοιάζει. Είμαι 81 χρονών. Και βαδίζω με το κεφάλι ψηλά προς τον τάφο μου να με φάνε τα σκουλήκια... Λέω δημοσίως αυτά που πιστεύω και με τον τρόπο που με εκφράζει. Παραλήρημα το λέτε; Ε, σε παραλήρημα βρίσκομαι εγώ. Αυτός είναι ο Κλιντ Ιστγουντ. Και γι' αυτό μας αρέσουν οι ταινίες του.

Μα θα πείτε, ο πολιτικός Ιστγουντ και ο καλλιτέχνης Ιστγουντ βρίσκονται σε διαρκή αντιπαλότητα. Ο πρώτος δηλωμένος Δεξιός. Σχεδόν Ακροδεξιός. Ο δεύτερος με τις περισσότερες ταινίες του, αληθινά και καθόλου πέτσινα, προοδευτικός. Σαν να τις υπογράφει κάποιος πιστός, αφοσιωμένος Αριστερός. Τι να πρωτοθυμηθώ. Από το αυτοβιογραφικό, αυτομαστίγωμά του στο «Grand Torino» μέχρι το ριζοσπαστικό κοινωνικό του σχόλιο στο «Σκοτεινό ποτάμι». Ασε το άλλο. Οπου στις «Σημαίες των προγόνων μας» κάνει κομματάκια την χάρτινη αμερικανική πολεμική και ηρωική μυθολογία. Δύο πλάσματα στην συσκευασία του ενός.

Ο Γούντι Αλεν περιγράφει αυτόν τον διχασμό με το εξής ερώτημα: Ποιον από τους δύο αγαπάς; Τον Ανθρωπο η τον καλλιτέχνη; Σα να σε ρωτάει. Ποιον Γούντι Αλεν αγαπάς; Εμένα τον εγωπαθή, τον μανιοκαταθλιπτικό και τον μισάνθρωπο ή τον άλλο Γούντι Αλεν τον σκηνοθέτη μερικών αριστουργημάτων που με ευαισθησία, ευφυΐα και φαντασία σε κάνει να «σκοτώνεις» την πλήξη σου και να φορτώνεις τις μπαταρίες σου;

Παρεμπιπτόντως, ένα έχω να πω. Η συντριπτική πλειοψηφία αληθινών και μάλιστα μεγάλων καλλιτεχνών, πάσχει απ' αυτό το σύνδρομο το διχαστικό. Οι περισσότεροι μοιρασμένοι στα δυο. Ας πούμε ο Δεξιός αλλά εντελώς αναρχικός Μάνος Χατζιδάκις. Μάλιστα όσο μεγάλος είναι ο Χ καλλιτέχνης τόσο «μικρός» είναι στην προσωπική του ζωή. Εχει στηθεί ολόκληρη θεωρία πάνω σ' αυτό, πως δηλαδή ο Χ «ακρωτηριασμένος» καλλιτέχνης με την φαντασία του και με τα έργα του εκφράζει έτσι απωθημένες επιθυμίες του. Θέλω να είμαι γενναιόδωρος, ανεξάρτητος και ασυμβίβαστος Και επειδή δεν μπορώ αυτές τις αρετές να τις υποστηρίζω στην καθημερινότητά μου, τις επενδύω στους ήρωές μου. Εγώ δηλαδή είμαι αχρείος, τσιγκούνης, άθλιος, απαιτητικός και ιδιότροπος. Ομως οι ήρωές μου είναι υποδείγματα πολλών αρετών.

Και για να τελειώνω με αυτό τον διχασμό. Ενα έχω να πω: Υστερα από πολλά χρόνια ουδείς θα θυμάται το όνομα «Μπάρακ Ομπάμα». Ολοι όμως θα προσκυνούν τις δημιουργίες του Κλιντ Ιστγουντ!