Αμ ντούιν μα τζάμπ!

Sotosblog...

Το ανίερο, χθόνιο και πονηρό ταμπού του νέου μας κόσμου δεν το έμαθα στα θρανία, δεν μου το δίδαξαν στο σπίτι μου· πρώτη φορά μου τόδειξε το Χόλιγουντ, δεν ξέρω κι εγώ με πόσες από τις πόσες φτηνές, εμβόλιμες σκηνές, δραματικές συγκρούσεις της δεκάρας επίτηδες φτιαγμένες για ν’ ακουσθεί η βροντερή αποστροφή στα πέρατα της Οικουμένης και να μας καθηλώσει: “I’m doing my job!”
Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι στη γλώσσα μου σημαίνει «κάνω τη δουλειά μου». Τουλάχιστον εκείνο εκεί το «μωρέ, την έκανε τη δουλειά του…», απ’ όσο ξέρω, στη γλώσσα μου σημαίνει άλλα πράγματα. Τώρα όμως, να που και η γλώσσα μου αλλάζει: “I’m doing my job!” «Αμ ντούιν μα τζάμπ!»
Γιατί τον σκότωσες; «Αμ ντούιν μα τζάμπ!» Του καταστρέφεις τη ζωή! «Αμ ντούιν μα τζάμπ!» Δεν τον σπλαχνίζεσαι; «Αμ ντούιν μα τζάμπ!» Γιατί δεν του τη χαρίζεις; «Αμ ντούιν μα τζάμπ!» Τι πειράζει μωρέ ένα εισητήριο ενός Τρόλεϊ; «Αμ ντούιν μα τζάμπ!»
Εδώ, στο βασίλειο των εισαγόμενων προϊοντων και αξιών, υστερικές ιέρειες, δούλες μιας νέας φρικτής Αγαύης, μωρές παρθένες από ξεχασμένη παρθενορραφή χοροπηδάν πάνω σε τάφους· ζηλότυπα, αφιονισμένα αρσενικά μπαίνουν και αυτά στον ασθματικό, βακχικό ρυθμό τους. Αλλαλάζουν όλοι και όλες, η Λένα, ο Πέτρος, ο Τάσος, και αναπέμπουν ιαχές σπονδής στη μάσκα του Μαμωνά: He ‘s doing his job! Και αβασάνιστα μεταφράζουν: «Κάνει τη δουλειά του!»
Άκου ελεγκτή! Δεν σώζεις τίποτε αν πεις ότι έκανες τη δουλειά σου. Μια μέρα που δεν θα σε έχουν πια ανάγκη, ανώτεροι σατανάδες θα σου αποκαλύψουν ότι η δουλειά σου έχει στενότερα όρια από εκείνα που νομίζεις, διότι, να ξέρεις, είσαι όλο κι όλο ένα ΕΣΠΑ, κι ένα πρόσχημα απέναντι στους επιθεωρητές από την κόλαση· και όταν τελειώσει αυτό, θα βάλουν στη θέση σου ένα απλό μηχάνημα, και ούτε καπετανιλίκα πια ούτε τίποτα, διότι από εκείνη την ημέρα και μετά δεν θάχεις καθόλου δουλειά, για να λες «Αμ ντούιν μα τζάμπ!»

Τζαμπατζήδες και συγγραφείς...

του Νικου Σαραντακου...

Ποιος θα γράψει μια τόσο θλιβερή μπαλάντα για τους ελεγκτές εισιτηρίων άδοξοι πούναι;
(Στο διβάνι με τον Καρυωτάκη)

Η είδηση για τον θάνατο του 19χρονου στο Περιστέρι, που έπεσε και τραυματίστηκε θανάσιμα καθώς προσπαθούσε να βγει από το τρόλεϊ, συντάραξε και όχι άδικα μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, όπως τουλάχιστον εκφράστηκε στα κοινωνικά μέσα, κι ας επιμένει το κλισέ ότι τον Αύγουστο, και ακόμα πιο πολύ τον Δεκαπενταύγουστο, ειδήσεις δεν υπάρχουν πέρα από τα ρεπορτάζ για το πού πέρασαν τη χρονιάρα μέρα ο πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί.
Μοιραία, βρίσκω κι εγώ ότι το άρθρο που είχα ετοιμάσει έχει γίνει εντελώς άκαιρο και το μεταθέτω για άλλοτε, ενώ καταθέτω εδώ μερικές σκέψεις για το γεγονός και τον αντίχτυπό του στη μπλογκόσφαιρα, ειδικά για τον θόρυβο που έγινε με το σχόλιο της συγγραφέα Λένας Διβάνη.
Ο 19χρονος που σκοτώθηκε δεν είχε εισιτήριο. Μπορεί τα 1,40 ευρώ του εισιτηρίου να φαίνονται ελάχιστα, αλλά για έναν άνεργο είναι πολλά. Εδώ που τα λέμε, πολλά είναι και για έναν εργαζόμενο με τους σημερινούς πετσοκομμένους μισθούς. Το πηγαινέλα των 2,80 ευρώ μπορεί να αντιπροσωπεύει πάνω από το 10% του μεροκάματου ενός νέου, κάτι που ασφαλώς είναι υπέρογκο. Θυμηθείτε ότι οι τιμές των εισιτηρίων έχουν αυξηθεί εντυπωσιακά από τότε που άρχισε η κρίση, την ίδια στιγμή που τα εισοδήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας καταβαραθρώθηκαν. Επίσης, παρά τις κατά καιρούς εξαγγελίες, δεν έχουν παρθεί μέτρα για τις ευπαθείς ομάδες, π.χ. μια κάρτα ανέργων που θα δίνει στον άνεργο δικαίωμα μετακίνησης με τα μέσα μαζικής μεταφοράς δωρεάν ή για ένα συμβολικό ποσό -5 ευρώ το μήνα, ας πούμε. Αντίθετα, έχει ενταθεί η προσπάθεια να πιαστούν οι “τζαμπατζήδες” με παροχή υλικών κινήτρων στους ελεγκτές εισιτηρίων, κάτι που έχει μετατρέψει πολλούς σε άτεγκτους κυνηγούς “τζαμπατζήδων”, μια και κάθε σύλληψη παραπτωματία αυξάνει το δικό τους κέρδος.
Να πούμε παρεμπιπτόντως ότι η δραστηριότητα των ελεγκτών εισιτηρίων γίνεται σε συνθήκες οριακής νομιμότητας, διότι ναι μεν η μη πληρωμή εισιτηρίου είναι παράπτωμα, όμως είναι πταίσμα, και ένας πολίτης δεν δικαιούται να συλλαμβάνει πολίτες για πταίσματα, επιπλέον δε η κατακράτηση του παραπτωματία “τζαμπατζή” δεν φαίνεται να δικαιολογείται νομικά. (Όμως νομικός δεν είμαι, κι εγώ αλλού τα διάβασα και ευχαρίστως να ακούσω τη γνώμη ειδικότερων).

Οι συνταξιούχοι και η Καθηγήτρια...

Λωτοφαγος, απο την χωρα της Ληθης...

"Σκηνή πρώτη: συνταξιούχοι μεγάλης τράπεζας συναντούν σε εκδρομή τον Δημήτρη Αβραμόπουλο. Και τι νομίζεις ότι κάνουν, Λωτοφάγε;"
"Υποθέτω ότι τον κράζουν, αφενός ως εκπρόσωπο της κυβέρνησης που τους διαλύει τις συντάξεις και αφετέρου διότι, ως υπουργός Υγείας επί Κωστάκη, είχε αρχίσει την κατεδάφιση της δημόσιας περίθαλψης."
"Χα! Πώς το θες; Τον περικυκλώνουν, χαριεντιζόμενοι. Κάποιοι φωτογραφίζονται κιόλας, μαζί του, πανευτυχείς! Εκείνος φεύγει με το αυτάρεσκο χαμόγελο της επιτυχίας: "αρέσω, παιδί μου, αρέσω!"
"Είναι δυνατόν;;;;;;;;;;;"
"Βεβαίως. ΕΣΥ είσαι αλλού και ελπίζεις ακόμα. Σκηνή δεύτερη: η εκδρομή φτάνει στο τέλος της, όταν ένας εβδομηντάρης, ο οποίος στην ταβέρνα πήγε να κατουρήσει στην αποθήκη αντί στην τουαλέτα, σηκώνεται να αποχαιρετήσει τους υπόλοιπους και βγάζει έναν φιλιππικό κατά πάντων, για τους φόρους και τις περικοπές. Ξέρεις ποια ήταν η κατακλείδα του;"
"Έλα, μην με αφήσεις ημιθανή, αποτέλειωσέ με"
"Αμέσως: Έναν άνθρωπο είχαμε που νοιάστηκε, κι αυτόν τον φυλακίσαμε και πέθανε φτωχός. Τον Παπαδόπουλο!"
"Α, ρε Σκαρίμπα, πόσο δίκιο είχες όταν έλεγες πως το δικαίωμα της ψήφου πρέπει να αφαιρείται μόλις κάποιος κλείσει τα 65!"



Σκέφτομαι αυτή την ιστορία, καθώς διαβάζω τη συνέντευξη της πληθωρικής (και πολύ προσφιλούς σε εμένα) καθηγήτριας Ιστορίας Εξωτερικής Πολιτικής στη Νομική Αθηνών Λένας Διβάνη, που έδωσε στο ένθετο Passeport του Επενδυτή. Μιλάει για τα δύο τελευταία βιβλία της, για την ανθρωποφαγική ελληνική κοινωνία, τα πανεπιστήμια, τους συναδέλφους της και, φυσικά, τον εκφασισμό και τη Χ.Α.
Παραθέτω τα σπουδαιότερα αποσπάσματα, επειδή δεν υπάρχει στο διαδίκτυο για να σας παραπέμψω:

• Όταν πήγα να δω σε μια φάρμα πώς εκπαιδεύονται τα ζώα με αφορμή το βιβλίο "Πεινασμένο στόμα", ο Ηλίας μου είπε τη μεγάλη κουβέντα: "Οι άνθρωποι λειτουργούν όπως και οι σκύλοι στις αγέλες τους: δημοκρατία δεν υπάρχει. Είσαι δούλος ή αφεντικό". Ήταν η πιο σοκαριστική φράση που μπορούσα να ακούσω ως άνθρωπος που πιστεύει στη δημοκρατία [...] Και μετά πήρα κάθε σχέση της ζωής μου και των γύρω μου και κατάλαβα πόσο δίκιο είχε ο Ηλίας.
• Πουλούσαν τους βαθμούς μου [στη σχολή] και ποτέ δεν εξιχνιάστηκε η υπόθεση, γιατί ποτέ κανείς δεν ήθελε να εξιχνιαστεί. "Μα τι λες;", μου έλεγαν, "να πούνε ότι πουλάνε τους βαθμούς στη Νομική;" Καταλαβαίνεις τι τους ενδιέφερε; Τι φαίνεται προς τα έξω και όχι η ουσία του γεγονότος. Αυτή είναι η παθογένεια της κοινωνίας μας.
• [...] καθένας από αυτούς που τη στηρίζουν, δεν πιστεύει ούτε ότι η Χ.Α. θα πάρει την εξουσία ούτε ότι η Χ.Α. είναι αυτό που είναι. Οι άνθρωποι εθελοτυφλούν, είμαστε χαζοί. Έχω πλέον πειστεί. Ποτέ δεν βλέπουν αυτά που είναι μπροστά στα μάτια τους. Άρα, λοιπόν, κάποιοι, προκειμένου να δηλώσουν αγανάκτηση για το σάπιο πολιτικό σύστημα, τους ψηφίζουν. Για να εκδικηθούν τους άλλους. Δεν κατανοούν, όμως, ότι έτσι μόνο τον εαυτό τους εκδικούνται.

• Δες τους εργατοπατέρες, αυτούς όλους τους συνδικαλιστές που κόπτονται μόνο για το Δημόσιο. Για τον ιδιωτικό τομέα; Ορδές ανέργων εκεί, σφαγή των αμάχων. Ασχολήθηκε κανείς; Κανείς. Αρκεί να μην θιγεί τίποτα από τα δικά τους δικαιώματα. Καμία συμπαράσταση στους άλλους. Να ψοφήσουν οι άλλοι.
• Ειδικά εμείς στην Ελλάδα δεν έχουμε εκπαιδευτεί -γιατί όλα εκπαίδευση είναι- σε κανενός είδους συλλογικότητα. Είμαστε ο καθένας για την πάρτη του και όλοι εναντίον όλων.[...] Η νοοτροπία που έκανε να πετούν κάποιοι τα σκουπίδια από το μπαλκόνι, αυτή η ίδια νοοτροπία τώρα απειλεί τη ζωή μας. Και υπάρχει κι ένα δεύτερο στοιχείο για να δικαιολογήσω κάπως τον όχλο που, όπως είπα, θεωρώ χαζό. Υπάρχει αυτή η διάχυτη αίσθηση της ανημπόριας. Δηλαδή ότι η τράπουλα είναι μοιρασμένη και σημαδεμένη και στην πραγματικότητα δεν μπορεί να γίνει τίποτα.

• Τα ΜΜΕ κάνουν αυτή τη στιγμή παιχνίδι και είναι διατεταγμένα ώστε να φτιάχνουν για ψεύτικη πραγματικότητα που είναι βολική προς αυτά. Και η ψεύτικη πραγματικότητα λέει, δυστυχώς, αυτός είναι ο δρόμος, δεν υπάρχει άλλος. Οπότε ο άλλος κάθεται στον καναπέ του και κλαίει.
• Δεν θέλουμε άλλους ηγέτες. Θέλουμε κανονικούς ανθρώπους. Οι περισσότεροι [με χάρισμα] γοητεύονταν με τον εαυτό τους και με το γεγονός ότι μπορούσαν να κάνουν ό, τι ήθελαν, να πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
• Ο άνθρωπος δεν είναι εγγενώς κάτι καλό. Πρέπει να εκπαιδευτεί σε όλα, από το να σέβεται τη διαφορετικότητα, μέχρι το να μην κλέβει. Συνεπώς, οφείλουμε να χτίσουμε μια κοινωνία που να εκπαιδεύει τα παιδιά της σε όλα αυτά και να ελέγχει την εξουσία για όλα αυτά.
• (για το αν θα πολιτευόταν ποτέ): Είμαι οξύθυμη, υπερβολικά απαιτητική και δεν είμαι τακτικίστρια. Πιστεύω ότι είναι πιο πολιτική πράξη το να προσπαθείς και να είσαι αυτό που λες και να λες συνεχώς αυτό που είσαι.
• Η εποχή αυτή πρωτίστως βγάζει τις δικές μας αντιφάσεις.
• (για τα πανεπιστήμια): Όταν παρενέβησαν οι μεγάλες δυνάμεις στη χώρα, εμείς ανοίξαμε σε κάθε περίπτωση την πόρτα. Τους προσκαλέσαμε, σε κάποιες περιπτώσεις τους παρακαλέσαμε, όπως και τώρα. Επομένως δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν. Οι καθηγητές δεν πάμε στο μάθημα, δεν πάμε στις ώρες ακροάσεων, κάνουμε 17 άλλες δουλειές. Από την πλευρά τους, οι φοιτητές αδιαφορούν τελείως. Ενδιαφέρονται μόνο να τους βάλεις έναν καλό βαθμό και να φύγουν. Αυτή η αδιαφορία επιτείνεται από τα κομματικά στελεχάκια, τα οποία έχουν πάρει τον έλεγχο της κατάστασης στα χέρια τους, ελπίζοντας να γίνουν μελλοντικοί βουλευτές. [...] Υπάρχει μόνο μια δράκα παιδιών, τα οποία εγώ αγαπώ περισσότερα απ' όλα τα άλλα, που όμως επίσης εκτρέπονται. Είναι αυτές οι ανεξάρτητες κινήσεις της Αριστεράς, που φωνάζουν με γνήσιο αίσθημα, αν και συχνά ξεφεύγουν χάνοντας το δίκιο τους. Είναι δυνατόν να είσαι υπέρ της δημόσια παιδείας και να καις το πανεπιστήμιο; Είναι δυνατόν να καις αυτό που παλεύεις για να ζήσει; Και να διαμαρτύρεσαι για τη Νικαράγουα, αλλά όχι για το ότι είναι απών ο καθηγητής σου στην ώρα ακροάσεων;

Και ένας λυγμός για αυτούς που φεύγουν:

• Οι καλύτεροι φεύγουν πάντως και οι παρέες πλέον επικοινωνούν μέσω skype. Εγώ διατηρώ φιλικές σχέσεις με πολλούς τέως φοιτητές μου, στους οποίους επίσης μιλώ μέσω skype. Σε μια τέτοια επικοινωνία, μου λέει το παιδί: "Ξέρετε, έχω σήμερα γενέθλια και δεν έχω ποιον να καλέσω".