Τι λέει για αυτά ο Άνθιμος;

Λωτοφαγος...

Εκτός από χρυσαύγουλα, φύονται και άλλα άνθη του κακού στην Ελληνική Αστυνομία.
Όπως δύο μπουμπούκια, τα οποία πλήρωναν για να βλέπουν σε απευθείας μετάδοση -και όχι "ζωντανά", βρε αγράμματοι δημοσιογράφοι!- βιασμούς ανήλικων Φιλιππινέζων!
Το πιο ιδεχθές έγκλημα. Αδιανόητο και ασυγχώρητο.

Μια ακόμα απόδειξη ότι το Υπουργείο Προ-Πο δεν ενδιαφέρεται ή απλώς δεν θέλει να περνούν οι αστυνομικοί από ψυχολογικά τεστ.
Προφανώς, επειδή ένας φυσιολογικός άνθρωπος, με φυσιολογική σεξουαλική ζωή, δεν θα συμμετείχε στον ξυλοδαρμό άμαχων διαδηλωτών και τον βασανισμό μεταναστών, ούτε θα συναινούσε στην καταπάτηση στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Η λατρεία του machismo, της εξουσίας και της βίας υποδηλώνει ψυχικά τραύματα που δεν επέτρεψαν στο πληγωμένο παιδί να εξελιχθεί σε ελεύθερο ενήλικα, ο οποίος επιλέγει τη σεξουαλική του ταυτότητα, χωρίς σκοτεινά σημεία. Με σεβασμό προς τους άλλους.

Παρένθεση: για να είμαστε δίκαιοι, οφείλουμε να συγχαρούμε τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, η οποία επανειλημμένα έχει σώσει ανθρώπους, έχει διαλύσει κυκλώματα και έχει συλλάβει δολοφόνους, όπως τον σατανιστή τις προάλλες. Πολλές φορές αναρωτιέμαι με τι καρδιά αυτοί οι λειτουργοί επιστρέφουν στην οικογένειά τους και χαϊδεύουν τα παιδιά τους, ύστερα από όσα βλέπουν κάθε μέρα. Κλείνει η παρένθεση. 

Μιας και μιλάμε για σεξουαλική ταυτότητα, θυμάστε ποτέ τον λαλίστατο -για το gay pride- Άνθιμο να καταδικάζει βιαστές και παιδεραστές; Ζήτησε ποτέ την παραδειγματική τους τιμωρία; Ανέφερε έστω και μία φορά ότι ο βιασμός ανηλίκων ισοδυναμεί με δολοφονία της ίδιας της αθωότητας; Προσπάθησε ποτέ να απαλύνει τον πόνο των θυμάτων;
Θυμάστε κάποιον ιεράρχη να έβγαλε έστω κι έναν "δεκάρικο" για τη σεξουαλική κακοποίηση χιλιάδων ανηλίκων από καθολικούς παπάδες σε Ιρλανδία και ΗΠΑ;

Πίσω από όλα, Βενιζέλος!

Στη Χώρα της Λήθης...

Η ερώτηση είναι πώς καταφέρνει να κρύβεται ένας τέτοιος ογκόλιθος. Η απάντηση είναι: χάρη στους πρετεντέρηδες και τη σύγχυση που προκαλούν κάθε βράδυ, 4 χρόνια τώρα, σε ευάλωτα μυαλά.
Λίγο-λίγο, όμως, οι ευθύνες του για εγκλήματα τα οποία οδήγησαν στην καταστροφή το 1/3 του πληθυσμού αποκαλύπτονται.

Εκτός από το χαράτσι στο λογαριασμό ΔΕΗ, το νόμο περί ευθύνης υπουργών, την εκ των προτέρων αθώωση όσων τραπεζιτών δανειοδοτούν τα τέως μεγάλα κόμματα και τόσα άλλα, μαθαίνουμε τώρα από το Κουτί της Πανδώρας ότι:

• Ο Βενιζέλος αποφάσισε το PSI που βούλιαξε τα ασφαλιστικά ταμεία και εξανέμισε τα αποθεματικά ΑΕΙ/ΤΕΙ,
• Ο Βενιζέλος αποφάσισε την υπαγωγή των νέων δανείων στο επάρατο αγγλικό δίκαιο, σύμφωνα με το οποίο οι δανειστές έχουν δικαίωμα κατάσχεσης δημόσιων περιουσιακών στοιχείων ή εσόδων που θα προκύψουν στο μέλλον,
• Ο Βενιζέλος συμφώνησε το 2011 στις Κάννες με τον Μπαρόζο να αποκλείσουν το περίφημο δημοψήφισμα Γιωργάκη, καθώς και να καρατομήσουν τον τότε πρωθυπουργό και να δώσουν την εξουσία στον Παπαδήμιο. 

Εν ολίγοις, δεν τον ρίξαμε εμείς που ξενυχτούσαμε στην Πλατεία Συντάγματος, αλλά ο Βαγγέλας, πίσω από την πλάτη ακόμα και του ίδιου του ΓΑΠ!

Οι Εκκλησιάζουσες της Χαλκιδικής...

Στη Χώρα της Λήθης...

Σήμερα, στο Χοντρό Δέντρο Χαλκιδικής, οι ατρόμητες γυναίκες που πρωτοστατούν στον αγώνα κατά της καταστροφικής εξόρυξης χρυσού έκαναν καθιστική διαμαρτυρία, για να εμποδίσουν τη διάνοιξη δασικών δρόμων από την εταιρεία Ελληνικός Χρυσός -τουτέστιν, την ολοκληρωτική καταστροφή του αρχέγονου δάσους.

Τα ΜΑΤ τις "περιποιήθηκαν" δεόντως:

Στο Πέραμα, στο Πέραμα!

Λωτοφαγος...

Πριν από χρόνια, η οδός Αθηνάς ήταν ο παράδεισος του μάστορα και του φτιάξτο μόνος σου. Εκεί έβρισκες, από βίδες και καλάθια μέχρι πανάκριβα εργαλεία και στολές δύτη. Το Praktiker έφερε πάμφθηνα κινέζικα εργαλεία και λοιπά είδη δεύτερης και τρίτης ποιότητας, που όμως ήταν προσιτά στον καθένα.

Σιγά σιγά τα μαγαζιά της Αθηνάς έκλεισαν. Σήμερα δεν έχεις επιλογές. Ψωνίζεις είδη τρίτης ποιότητας σε τιμές πρώτης. Αυτό σημαίνει μονοπώλιο.
Τις προάλλες, 49χρονος με πολλά και άσπιλα χρόνια εργασίας στο Praktiker Αιγάλεω, θεωρήθηκε υπεύθυνος για μια ανοιχτή συσκευασία που βρέθηκε στο τμήμα του και εξαναγκάστηκε να υπογράψει παραίτηση, για να μην δικαιούται αποζημίωση.
Δυο μέρες μετά, αυτοκτόνησε! Κηδεύτηκε με έξοδα των συναδέλφων του, που μιλούν για συνεχείς πιέσεις, περικοπές μισθού και εκβιασμούς από τη διεύθυνση.

Το 95% των εργαζομένων της Χαλυβουργικής τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Να σημειωθεί ότι οι χώρες της ΕΕ έχουν δικαίωμα να υποβάλουν αίτηση για οικονομική ενίσχυση εργαζομένων που απολύθηκαν μαζικά. Ενώ, λοιπόν, η Γερμανία έχει υποβάλει επτά τέτοιες αιτήσεις, η Ελλάδα μόνο στην περίπτωση του ALDI υπέβαλαν αίτηση ενίσχυσης!

Στην Pizza Fan οι εργαζόμενοι στενάζουν.

Όταν ανοίγεις το στόμα σου...

Στη Χώρα της Λήθης...

... μπορεί να βγαίνουν βατράχια, όπως στην περίπτωση Τατσόπουλου ή να αφήνεις άναυδους τους ακροατές σου, όπως έκανε σήμερα ο Άγγελος Φιλιππίδης, τέως διοικητής του τέως Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

Τον Πέτρο Τατσόπουλο, όπως και τον Γρηγόρη Ψαριανό παλιότερα, τον θεωρούσαμε έναν γραφικό τύπο, άγνωστης ιδεολογίας και διαμονής, ο οποίος δεν χρησιμοποιούσε τη συνήθη ξύλινη γλώσσα και ήταν χαλαρός. Ο εναρκτήριος λόγος του στη Βουλή περί πολιτισμού ήταν πολύ καλός. Αν δεν ερωτευόταν τη φωνή του, θα μπορούσε να δώσει πολλά.

Όμως, τα κοινωνικά δίκτυα είναι καλά και άγια όταν τα χειρίζεσαι με σύνεση. Η γενιά μου έπεσε με τα μούτρα και φυσικά τα έσπασε. Τρανταχτά παραδείγματα ο Τατσόπουλος κι η Λένα Διβάνη. Το facebook ειδκά έχει κλείσει σπίτια!
Κάπως έτσι την πάτησε κι ο καλός μας βουλευτής. Μόλις πήραν χαμπάρι οι καναλάρχες ότι έχει ψωμί η υπόθεση, τον υιοθέτησαν. Και η Τατσοπουλιάδα άρχισε.
Από κάποιο σημείο, δεν ήξερε τι έλεγε ο στόμας του! Και τότε άρχισαν οι γκρίνιες. Ο Αλέξης έκανε υπομονή. Μέχρι την περίφημη δήλωση ότι κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ συμπαθούν την τρομοκρατία!
Και σήμερα, όπως είπε κάποιος με χιούμορ, "ο Τατσόπουλος έκανε δεκτή την παραίτηση του ΣΥΡΙΖΑ".

Μόνο που πήρε και την έδρα μαζί του. Αντίθετα με όσα δήλωνε κάποτε. Βλέπετε, είναι γλυκός ο μισθός του βουλευτή και, κυρίως, τα προνόμιά του. Γιατί να τα χάσει; Γνωρίζει, υποθέτω, πως τα κανάλια είναι ελευθερίων ηθών. Θα του γυρίσουν σύντομα την πλάτη, αν δεν προσφέρει άλλη λάσπη εναντίον του τέως κόμματός του.
Τελοσπάντων, καλύτερα μια έδρα λιγότερη, παρά η αγωνία για το τι θα πει κάθε μέρα ο Πετράκης.

Η φωτό είναι από τα Νέα

Το έτερο βαθύ λαρύγγι, ο Άγγελος Φιλιππίδης, έδειξε σήμερα, μιλώντας στην εκπομπή του Κώστα Βαξεβάνη στο Κόκκινο, ότι είναι διατεθειμένος να δώσει διευθύνσεις και ονόματα. Και κυρίως αποκαλύπτει το ρόλο του Γ. Προβόπουλου στα θαλασσοδάνεια που δόθηκαν σε Κοντομηνάδες και Λαυρεντιάδηδες. Ακούστε όσα είπε:

http://www.koutipandoras.gr/ekpompi/103765/hot-doc-radio-1012014

Στο πρώτο μισάωρο μιλά κυρίως ο Πάνος Καμμένος και στο δεύτερο ο Α. Φιλιππίδης.
Η μπόχα δεν μπορεί πια να κρυφτεί. Η κυβέρνηση θα καταφέρει να γλιτώσει τους εκλεκτούς της; Οι επόμενες εβδομάδες θα έχουν φοβερό ενδιαφέρον, αδέλφια.

Το ηθικό πλεονέκτημα και πώς το χάνεις...

του Λωτοφαγου...
Δεκαέξι μέρες πήρε η σύνταξη και επιμέλεια της προκήρυξης για τη διπλή δολοφονία των χρυσαυγιτών, για να μην έχει αυτή τη φορά αστοχίες σαν τα... ντόνατς της προηγούμενης. Η τελειότητα αυτή, μαζί με κάποια κενά στο περιεχόμενο (δεν περιέγραφε την επίθεση ούτε καταφερόταν κατά της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, όπως έκαναν οι άλλες), την καταδίκασαν στην ανυποληψία.

Στο μεταξύ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ασχολούνταν με τις κιτρινογραφίες του Χαντζόπουλου στα Νέα, ο Πέτρος Τατσόπουλος έκανε διάφορες υπερφίαλες δηλώσεις, ο Βασίλης Μουλόπουλος του επιτέθηκε μέσω της Αυγής και χθες ο Αλέξης Τσίπρας -με μια αριστοτεχνική, είναι η αλήθεια, κίνηση- κάλυψε και τους δύο!

Δυο τρία πραγματάκια:

    Τα στελέχη ήξεραν ποιος ήταν ο Τατσόπουλος όταν πρότειναν την υποψηφιότητά του: νάρκισσος και εμετροεπής, δεν αφήνει μικρόφωνο για μικρόφωνο. Οι ψήφοι που πήρε ήταν ακριβώς επειδή είναι γνωστός -είτε ως συγγραφέας, είτε ως τηλεπερσόνα. Εκτός από τον παρθενικό του λόγο στη Βουλή, δεν νομίζω να εμπλούτισε το κόμμα ή το κοινοβούλιο με τις απόψεις του.
    Όσοι ψηφίζουμε για χρόνια τον ΣΥΡΙΖΑ, το κάναμε για την πολυφωνία και τις δημοκρατικές συνθήκες. Αν θέλαμε μια γραμμή και στρατιωτάκια, θα ψηφίζαμε ΚΚΕ. Συνεπώς, αν θέλει κάποιος να υπερασπιστεί τον Βαλλιανάτο ή τη Σώτη από τον διαδικτυακό καννιβαλισμό, ας το κάνει ελεύθερα και με υπογραφή.
    Το άρθρο του Μουλόπουλου ήταν λάθος και παράλογα αυστηρό. Έχουμε μεγαλύτερα προβλήματα από τις δηλώσεις του Πέτρου σε αυτό τον τόπο.

Τα δύσκολα Όχι...

απο τη χωρα της Ληθης...

Το Όχι είναι δύσκολο να το προφέρεις στην καθημερινή σου ζωή.
Μπορεί να σου στερήσει μια προαγωγή.
Μπορεί να σου επιφέρει δυσμενή μετάθεση
Μπορεί να το πληρώσεις με στερήσεις, πόνο και πίκρα.
Μπορεί να μείνεις χωρίς συμμάχους και φίλους -ή, τουλάχιστον, αυτούς που θεωρούσες ως τέτοιους.

Ίσως μουτζώσεις τον εαυτό σου μετά. Αν, όμως, έχεις το θάρρος να υποστείς τις συνέπειες, νιώθεις περήφανος που το είπες. Και λίγο ψηλότερος από πριν.

Το Ναι είναι πιο εύκολο.
Καμιά φορά το λες χωρίς να το σκεφτείς καν
Άλλοτε σου το παίρνουν με το ζόρι ή με εκβιασμό,
κι άλλοτε το δίνεις για να μην ζήσεις αυτά που φοβάσαι

Συνήθως σιχτιρίζεις μετά τον εαυτό σου που φάνηκε τόσο δειλός. Ποτέ δεν θα μάθεις τι θα γινόταν αν δεν υποχωρούσες.

Κι οι υποχωρήσεις δεν έχουν τελειωμό, ξέρεις. Συχνά, μάλιστα, παρά τα "ναι" που έδωσες πρόθυμα, τελικά βιώνεις αυτό που νόμιζες πως θα απέφευγες.

Αυτό πάθαμε στην Ελλάδα: είπαμε το Ναι, για να μην βγούμε από το ευρώ, να μην μας πάρει τα σπίτια ο ΣΥΡΙΖΑ και τελικά για να μην φτωχύνουμε.
Ψηφίσαμε μνημονιακούς, που προσποιούνταν τους αντιμνημονιακούς.
Και τρία χρόνια τώρα μας απειλούν ότι θα βγούμε από το ευρώ, οι τράπεζες μας παίρνουν τα σπίτια, φτωχύναμε, χάσαμε τις δουλειές μας, καταστρέψαμε το μέλλον των παιδιών μας και αυτοκτονούμε.

Ψήφισαν κι οι Κύπριοι μνημονιακούς με προβιά αντιμνημονιακή.
Μα, μόλις εκείνοι επιχείρησαν να τους τρομοκρατήσουν, θυμήθηκαν το προηγούμενο Όχι τους.
Περικύκλωσαν τη Βουλή, απαιτώντας από τους βουλευτές να καταψηφίσουν το νομοσχέδιο. Λοιδωρώντας ακόμα και την αποχή κάποιων, φωνάζοντας "Όποιος απέχει, είναι δειλός"!
Και τα πήραν τα 36 Όχι.
Αποδεικνύοντας ότι όλα γίνονται αν ο λαός βγει μαζικά και ενωμένος στους δρόμους.
Και εξαναγκάζοντας τον επηρμένο Βορρά να σκύψει πάνω από το μικρό νησί, που θεωρούσε ώς τότε εύκολη λεία.

του Πανου απο το Ποντικι

Και μετά το Όχι, τι;
Τα ΑΤΜ δεν έχουν χρήματα. Τα βενζινάδικα δέχονται πιστωτικές μόνο για 25 ευρώ. Επιχειρήσεις αναγκάζονται να δώσουν άδεια στο προσωπικό, μέχρι να ανοίξουν οι τράπεζες. Η Ρωσία διαπραγματεύεται σκληρά τη βοήθειά της. Η Μέρκελ απειλεί την Κύπρο με έξοδο από την ευρωζώνη.

Ο ουρανός δεν έχει πέσει ακόμα πάνω στο γαλατικό χωριό, του οποίου το μισό -και ευφορότερο- κομμάτι είναι κατεχόμενο από τους Τούρκους 40 χρόνια τώρα.

Όμως οι Κύπριοι πολιτικοί το παλεύουν. Αντιδικούν με αυτοσεβασμό. Δεν στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου με φτηνιάρικες κατηγορίες και υφάκι Κεδικόγλειο. Όποιος τους άκουσε να αγορεύουν την Τρίτη το απόγευμα, έκανε τις αναπόφευκτες συγκρίσεις με τους Ελλαδίτες.

Δεν επέζησε τυχαία η Κύπρος τόσους αιώνες -αγαπημένο πετράδι κάθε επίδοξου κατακτητή- και τόσο μακριά από την Ελλάδα. Ήξερε να λέει τα πολύτιμα Όχι.
Αποδεικνύοντας ότι χάνεται μόνο η μάχη που δεν έδωσες!

Οι συνταξιούχοι και η Καθηγήτρια...

Λωτοφαγος, απο την χωρα της Ληθης...

"Σκηνή πρώτη: συνταξιούχοι μεγάλης τράπεζας συναντούν σε εκδρομή τον Δημήτρη Αβραμόπουλο. Και τι νομίζεις ότι κάνουν, Λωτοφάγε;"
"Υποθέτω ότι τον κράζουν, αφενός ως εκπρόσωπο της κυβέρνησης που τους διαλύει τις συντάξεις και αφετέρου διότι, ως υπουργός Υγείας επί Κωστάκη, είχε αρχίσει την κατεδάφιση της δημόσιας περίθαλψης."
"Χα! Πώς το θες; Τον περικυκλώνουν, χαριεντιζόμενοι. Κάποιοι φωτογραφίζονται κιόλας, μαζί του, πανευτυχείς! Εκείνος φεύγει με το αυτάρεσκο χαμόγελο της επιτυχίας: "αρέσω, παιδί μου, αρέσω!"
"Είναι δυνατόν;;;;;;;;;;;"
"Βεβαίως. ΕΣΥ είσαι αλλού και ελπίζεις ακόμα. Σκηνή δεύτερη: η εκδρομή φτάνει στο τέλος της, όταν ένας εβδομηντάρης, ο οποίος στην ταβέρνα πήγε να κατουρήσει στην αποθήκη αντί στην τουαλέτα, σηκώνεται να αποχαιρετήσει τους υπόλοιπους και βγάζει έναν φιλιππικό κατά πάντων, για τους φόρους και τις περικοπές. Ξέρεις ποια ήταν η κατακλείδα του;"
"Έλα, μην με αφήσεις ημιθανή, αποτέλειωσέ με"
"Αμέσως: Έναν άνθρωπο είχαμε που νοιάστηκε, κι αυτόν τον φυλακίσαμε και πέθανε φτωχός. Τον Παπαδόπουλο!"
"Α, ρε Σκαρίμπα, πόσο δίκιο είχες όταν έλεγες πως το δικαίωμα της ψήφου πρέπει να αφαιρείται μόλις κάποιος κλείσει τα 65!"



Σκέφτομαι αυτή την ιστορία, καθώς διαβάζω τη συνέντευξη της πληθωρικής (και πολύ προσφιλούς σε εμένα) καθηγήτριας Ιστορίας Εξωτερικής Πολιτικής στη Νομική Αθηνών Λένας Διβάνη, που έδωσε στο ένθετο Passeport του Επενδυτή. Μιλάει για τα δύο τελευταία βιβλία της, για την ανθρωποφαγική ελληνική κοινωνία, τα πανεπιστήμια, τους συναδέλφους της και, φυσικά, τον εκφασισμό και τη Χ.Α.
Παραθέτω τα σπουδαιότερα αποσπάσματα, επειδή δεν υπάρχει στο διαδίκτυο για να σας παραπέμψω:

• Όταν πήγα να δω σε μια φάρμα πώς εκπαιδεύονται τα ζώα με αφορμή το βιβλίο "Πεινασμένο στόμα", ο Ηλίας μου είπε τη μεγάλη κουβέντα: "Οι άνθρωποι λειτουργούν όπως και οι σκύλοι στις αγέλες τους: δημοκρατία δεν υπάρχει. Είσαι δούλος ή αφεντικό". Ήταν η πιο σοκαριστική φράση που μπορούσα να ακούσω ως άνθρωπος που πιστεύει στη δημοκρατία [...] Και μετά πήρα κάθε σχέση της ζωής μου και των γύρω μου και κατάλαβα πόσο δίκιο είχε ο Ηλίας.
• Πουλούσαν τους βαθμούς μου [στη σχολή] και ποτέ δεν εξιχνιάστηκε η υπόθεση, γιατί ποτέ κανείς δεν ήθελε να εξιχνιαστεί. "Μα τι λες;", μου έλεγαν, "να πούνε ότι πουλάνε τους βαθμούς στη Νομική;" Καταλαβαίνεις τι τους ενδιέφερε; Τι φαίνεται προς τα έξω και όχι η ουσία του γεγονότος. Αυτή είναι η παθογένεια της κοινωνίας μας.
• [...] καθένας από αυτούς που τη στηρίζουν, δεν πιστεύει ούτε ότι η Χ.Α. θα πάρει την εξουσία ούτε ότι η Χ.Α. είναι αυτό που είναι. Οι άνθρωποι εθελοτυφλούν, είμαστε χαζοί. Έχω πλέον πειστεί. Ποτέ δεν βλέπουν αυτά που είναι μπροστά στα μάτια τους. Άρα, λοιπόν, κάποιοι, προκειμένου να δηλώσουν αγανάκτηση για το σάπιο πολιτικό σύστημα, τους ψηφίζουν. Για να εκδικηθούν τους άλλους. Δεν κατανοούν, όμως, ότι έτσι μόνο τον εαυτό τους εκδικούνται.

• Δες τους εργατοπατέρες, αυτούς όλους τους συνδικαλιστές που κόπτονται μόνο για το Δημόσιο. Για τον ιδιωτικό τομέα; Ορδές ανέργων εκεί, σφαγή των αμάχων. Ασχολήθηκε κανείς; Κανείς. Αρκεί να μην θιγεί τίποτα από τα δικά τους δικαιώματα. Καμία συμπαράσταση στους άλλους. Να ψοφήσουν οι άλλοι.
• Ειδικά εμείς στην Ελλάδα δεν έχουμε εκπαιδευτεί -γιατί όλα εκπαίδευση είναι- σε κανενός είδους συλλογικότητα. Είμαστε ο καθένας για την πάρτη του και όλοι εναντίον όλων.[...] Η νοοτροπία που έκανε να πετούν κάποιοι τα σκουπίδια από το μπαλκόνι, αυτή η ίδια νοοτροπία τώρα απειλεί τη ζωή μας. Και υπάρχει κι ένα δεύτερο στοιχείο για να δικαιολογήσω κάπως τον όχλο που, όπως είπα, θεωρώ χαζό. Υπάρχει αυτή η διάχυτη αίσθηση της ανημπόριας. Δηλαδή ότι η τράπουλα είναι μοιρασμένη και σημαδεμένη και στην πραγματικότητα δεν μπορεί να γίνει τίποτα.

• Τα ΜΜΕ κάνουν αυτή τη στιγμή παιχνίδι και είναι διατεταγμένα ώστε να φτιάχνουν για ψεύτικη πραγματικότητα που είναι βολική προς αυτά. Και η ψεύτικη πραγματικότητα λέει, δυστυχώς, αυτός είναι ο δρόμος, δεν υπάρχει άλλος. Οπότε ο άλλος κάθεται στον καναπέ του και κλαίει.
• Δεν θέλουμε άλλους ηγέτες. Θέλουμε κανονικούς ανθρώπους. Οι περισσότεροι [με χάρισμα] γοητεύονταν με τον εαυτό τους και με το γεγονός ότι μπορούσαν να κάνουν ό, τι ήθελαν, να πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
• Ο άνθρωπος δεν είναι εγγενώς κάτι καλό. Πρέπει να εκπαιδευτεί σε όλα, από το να σέβεται τη διαφορετικότητα, μέχρι το να μην κλέβει. Συνεπώς, οφείλουμε να χτίσουμε μια κοινωνία που να εκπαιδεύει τα παιδιά της σε όλα αυτά και να ελέγχει την εξουσία για όλα αυτά.
• (για το αν θα πολιτευόταν ποτέ): Είμαι οξύθυμη, υπερβολικά απαιτητική και δεν είμαι τακτικίστρια. Πιστεύω ότι είναι πιο πολιτική πράξη το να προσπαθείς και να είσαι αυτό που λες και να λες συνεχώς αυτό που είσαι.
• Η εποχή αυτή πρωτίστως βγάζει τις δικές μας αντιφάσεις.
• (για τα πανεπιστήμια): Όταν παρενέβησαν οι μεγάλες δυνάμεις στη χώρα, εμείς ανοίξαμε σε κάθε περίπτωση την πόρτα. Τους προσκαλέσαμε, σε κάποιες περιπτώσεις τους παρακαλέσαμε, όπως και τώρα. Επομένως δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν. Οι καθηγητές δεν πάμε στο μάθημα, δεν πάμε στις ώρες ακροάσεων, κάνουμε 17 άλλες δουλειές. Από την πλευρά τους, οι φοιτητές αδιαφορούν τελείως. Ενδιαφέρονται μόνο να τους βάλεις έναν καλό βαθμό και να φύγουν. Αυτή η αδιαφορία επιτείνεται από τα κομματικά στελεχάκια, τα οποία έχουν πάρει τον έλεγχο της κατάστασης στα χέρια τους, ελπίζοντας να γίνουν μελλοντικοί βουλευτές. [...] Υπάρχει μόνο μια δράκα παιδιών, τα οποία εγώ αγαπώ περισσότερα απ' όλα τα άλλα, που όμως επίσης εκτρέπονται. Είναι αυτές οι ανεξάρτητες κινήσεις της Αριστεράς, που φωνάζουν με γνήσιο αίσθημα, αν και συχνά ξεφεύγουν χάνοντας το δίκιο τους. Είναι δυνατόν να είσαι υπέρ της δημόσια παιδείας και να καις το πανεπιστήμιο; Είναι δυνατόν να καις αυτό που παλεύεις για να ζήσει; Και να διαμαρτύρεσαι για τη Νικαράγουα, αλλά όχι για το ότι είναι απών ο καθηγητής σου στην ώρα ακροάσεων;

Και ένας λυγμός για αυτούς που φεύγουν:

• Οι καλύτεροι φεύγουν πάντως και οι παρέες πλέον επικοινωνούν μέσω skype. Εγώ διατηρώ φιλικές σχέσεις με πολλούς τέως φοιτητές μου, στους οποίους επίσης μιλώ μέσω skype. Σε μια τέτοια επικοινωνία, μου λέει το παιδί: "Ξέρετε, έχω σήμερα γενέθλια και δεν έχω ποιον να καλέσω".

"Ανήκομεν εις την δόσιν"...

(Δεν ξέρω ποιος έγραψε την πιο πάνω ατάκα, αλλά είναι εξαιρετική!)

Μας έχουν καταντήσει πρεζόνια: σερνόμαστε μήνες στην αντίστοιχη οδό Στουρνάρα των Βρυξελλών (οι συμπτώσεις είναι εξωφρενικές!) και παρακαλάμε να μας χορηγήσουν τη δόση που θα μας στείλει στον αγύριστο. Διότι αυτή ειδικά είναι νοθευμένη κατά 95%.



Από τα 44 δισεκατομμύρια, ελάχιστα θα δοθούν στην πραγματική οικονομία. Τα υπόλοιπα θα πάνε υπέρ τραπεζών, αλλά θα τα χρωστάμε εμείς. Βλέπετε, τον Ιούνιο που τα υπόλοιπα PIGS απαίτησαν να ανακεφαλαιοποιούνται οι τράπεζες απευθείας και να μην χρεώνονται οι λαοί, ο δικός μας πρωθυπουργός ήταν φρεσκοχειρουργημένος στο μάτι, ο υπουργός οικονομικών είχε λιποθυμικές τάσεις και τελικά δεν μας εκπροσώπησε κανείς. (εξωφρενικές συμπτώσεις, πράγματι)

Πριν από 2-3 εβδομάδες, μας έλεγαν πως τα λεφτά επαρκούν μόνο μέχρι τις 16 Νοεμβρίου. Ήταν, βέβαια, ο χιλιοστός εκβιασμός μέχρι στιγμής, με αποτέλεσμα να τους πιστεύουν όλο και λιγότεροι.

Ωστόσο, γνωστοί μου έμποροι ισχυρίζονται ότι τις τελευταίες μέρες η αγορά έχει πατώσει. Ο κόσμος φοβάται, λέει, να ξοδέψει λεφτά, μήπως και δεν πάρουμε τη δόση.
Αυτά να τα ακούει ο Τσίπρας που ζητάει εκλογές: είναι προφανές ότι η πλειονότητα ακούει (και πιστεύει!) ακόμα Πρετεντέρη και Μπάμπη. Άρα και η ψήφος τους θα είχε τους ίδιους υποβολείς, όπως και τον Ιούνιο.

Οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν την τακτική αυτή μυθριδατισμό. Ο Μυθριδάτης, βασιλιάς του Πόντου, φοβόταν μήπως τον δηλητηριάσουν οι εχθροί του, οπότε είχε ζητήσει από τον υπηρέτη του να βάζει κάθε μέρα στο φαγητό του δηλητήριο σε αυξανόμενη αλλά όχι θανατηφόρα δόση, ώστε να το συνηθίσει και να μην κινδυνεύει από αυτό.

Όταν ξυπνήσαμε την 17η Νοεμβρίου, είδαμε πως η χώρα λειτουργούσε κανονικά. Βέβαια, στην Ελλάδα το "κανονικά" είναι κομματάκι αμφιλεγόμενο και επαμφοτερίζον, μα ας μην στεκόμαστε σε λεπτομέρειες.



Επίσης, η πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου ήταν και μαζική και αναίμακτη. Για πρώτη φορά δε, όλη η Αριστερά ενωμένη διαδήλωσε μέχρι την πρεσβεία του Ισραήλ. Το διαπραγματεύτηκε ο Θανάσης Παφίλης, κι αυτό είναι προς τιμήν του.

Και προς επίρρωσιν όλων αυτών, ο Αντωνάκης δήλωσε πριν από μερικές ώρες ότι, “Άγχος δεν έχω, την δόση θα την πάρουμε αλλά κάθε μέρα που καθυστερεί χωρίς τελική απόφαση επηρεάζει την οικονομία και επιβαρύνει την ψυχολογία και τις αγορές και πλήττει το φιλότιμο του ελληνικού λαού. Τις θυσίες του ελληνικού λαού δεν θα τις αφήσω να πάνε χαμένες”.



Νά' σαι καλά, αγόρι μου, διότι πολύ με είχε πάρει από κάτω η αυτοπυρπόληση της 20χρονης άνεργης κοπελίτσας κι ο απαγχονισμός του 33χρονου άνεργου πατέρα. Τώρα ξέρω πως οι θυσίες τους δεν πήγαν χαμένες. Θα την πάρουμε τη δόση! Καληνύχτα σας.

Και μείναμε εσύ κι εγώ...

απο τη χωρα της ληθης...

Υπήρχε ένα παλιό ανέκδοτο που πήγαινε κάπως έτσι:

"Στην Ελλάδα ζουν 11.000.000 άνθρωποι. Από αυτούς, 5.100.000 είναι συνταξιούχοι και μωρά. Μας μένουν λοιπόν 5.900.000 για να κάνουν τη δουλειά. Τα 3.000.000 πάνε σχολείο, άρα μένουν 2.900.000 για να κάνουν τη δουλειά. Βγάλε 800.000 που είναι στο στρατό (αξιωματικοί και φαντάροι), μας μένουν 2.100.000 να κάνουν τη δουλειά. Αφαίρεσε 1.500.000 δημοσίους υπαλλήλους που τα ξύνουν [τότε δεν είχε γίνει ακόμα απογραφή], μένουν 600.000.
Αν σκεφτείς, ότι ανά πάσα στιγμή, στα νοσοκομεία υπάρχουν 188.000, απομένουν 412.000 για να κάνουν τη δουλειά. 358.998 είναι φυλακισμένοι, άρα μένουν 53.002 για να κάνουν τη δουλειά.
Αν σκεφτείς ότι οι άνεργοι είναι 53.000 [ευτυχισμένη εποχή τότε, ε;] πολύ εύκολα καταλαβαίνεις ότι μένουν μόνο 2 για να κάνουν τη δουλειά.
Εσύ κι εγώ. Δηλαδή εσύ, διότι εγώ είμαι κουρασμένος!"



Ό,τι ίσχυε τότε για τη δουλειά, ισχύει τώρα για τους φόρους. 'Εχουμε και λέμε: γιατροί, δικηγόροι και μηχανικοί παίρνουν "μαύρα", ανερυθρίαστα. Ταβέρνες, καφετέριες και λοιπά καταστήματα "υγειονομικού ενδιαφέροντος" επανειλημμένως έχουν πιαστεί στα πράσα να κλέπτουν οπώρας, τουτέστιν να βγάζουν αποδείξεις μαϊμού ή καθόλου. Άλλοι έμποροι (εδώ και δεκαετίες) το ξεκαθαρίζουν: "θα σου κόψω, αλλά χωρίς απόδειξη".
Οι ταξιτζήδες το παίζουν "δεν άκουσα, δεν είδα".Εξάλλου, οι περισσότεροι από τους λιγοστούς πελάτες δεν ξέρουν, άρα δεν ζητούν.
Όποιος έχει δει ποτέ του θεωρημένη απόδειξη από υδραυλικό, ηλεκτρολόγο και λοιπούς μαστόρους, να σηκώσει το χέρι. Κανείς; Μάλιστα.



Την περασμένη εβδομάδα, η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ κατέλαβε το Κέντρο Πληροφοριακών Συστημάτων, για να πάρει τον κατάλογο των ξύπνιων που δεν πληρώνουν χαράτσι. Έτσι μάθαμε από τον πρόεδρό της Νίκο Φωτόπουλο (εδώ ολόκληρη η ανακοίνωση) ότι δεκάδες εταιρείες δεν χρεώνονται καθόλου ή ελάχιστα. Μεταξύ αυτών, η Λάμδα του Λάτση για το Mall, το μεγαλύτερο αυθαίρετο της Ευρώπης, Ο Μπάμπης Βωβός, ο οποίος έσπευσε να κηρύξει πτώχευση. Η Αττική Οδός, η Media Markt, η Carrefour Μαρινόπουλος, τα καζίνα Regency και της Πάρνηθας, ο ΔΟΛ, ο Σκάι, τα εκπαιδευτήρια Γείτονα και άλλοι.

Περίεργη καρδιά έχει αυτή η εταιρεία

Σημειώστε επίσης την Procter & Gamble, η οποία, ως πολυεθνική που σέβεται τον εαυτό της, αφενός μάς πουλάει τα προϊόντα της ακριβότερα από ό,τι στη Βρετανία ή την Ολλανδία, αφετέρου γλίτωσε και 148.000 ευρώ από το χαράτσι!

...αλλά τίποτε για το κράτος

Το ίδιο ισχύει και για τα IKEA, τα οποία δεν πληρώνουν καθόλου, αλλά μας στέλνουν εκπτωτικό φυλλάδιο -θα πω κάποια στιγμή και για αυτή την κοροϊδία.
Γιατί δεν πληρώνουν όλοι αυτοί; Μα, επειδή ο Βαγγέλης Βενιζέλος (!) πέρασε ειδική χαριστική διάταξη! Τελικά, αυτός ο τύπος μού θυμίζει το άλλο ανέκδοτο: "Πώς θα καταλάβετε ότι ένας ελέφαντας πέρασε από το ψυγείο σας; Από τις πατημασιές στο βούτυρο"!
Θέλω να τονίσω ότι ο Φωτόπουλος και η ΓΕΝΟΠ προσέφεραν μεγάλη υπηρεσία στον ελληνικό λαό με αυτό τον καταλογο. Αδιαφορώ για τα κίνητρά τους, όπως και για τη λάσπη που εκτοξεύτηκε από τους Μπάμπηδες. Δεν φταίει η ΓΕΝΟΠ αν εμείς τα μαλακόστρακα είμαστε  αραχτοί στον καναπέ και αγωνιούμε για τη μάχη μέχρις εσχάτων που δίνει ο Βρούτσης κατά του Τόμσεν. 

Τέλος υπάρχει η νόμιμη και διαρκής φοροδιαφυγή: οι 56 φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών, που τους δόθηκαν κάποτε, προκειμένου να απασχολούν ελληνικό πλήρωμα και να ναυπηγούν εδώ καράβια.(δείτε τις όλες εδώ)

(από http://terrasos.pblogs.gr/2009/10/karabia-bghkan-sth-steria.html)

Εννοείται, φυσικά, πως, εδώ και δεκαετίες, ούτε Έλληνες προσλαμβάνουν πλέον ούτε καράβια φτιάχνουν. Τα κέρδη τους πάνε σε εξωχώριες εταιρείες και στην Ελβετία. Μετά τον χαμό που έγινε για την επικείμενη (;) φορολόγηση των λογαριασμών εκεί, οι ευπατρίδες αυτοί έστειλαν τον περασμένο Δεκέμβριο "σχέδιο διάταξης" (εδώ) στον τότε υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο (άντε πάλι!), για να εξαιρεθούν!
Το υπέγραφε ο πρόεδρός τους, ο Θόδωρος Βενιάμης, αυτός που πριν από μήνες είχε προτείνει να προσφέρει κάθε εφοπλιστής 30.000 ευρώ στην Ελλάδα. Οι συνάδελφοί του το θεώρησαν "ψίχουλα" και είπαν ότι ο καθένας θα συνεισφέρει μόνος του. Έκτοτε δεν είδαμε τίποτε φυσικά. Εκτός κι αν εννοούσαν εκείνο το φιάσκο με τα 600 δισεκατομμύρια, με τα οποία θα διέγραφαν μονομιάς ελληνικό και κυπριακό χρέος!
Παρεμπιπτόντως, τι δεν κατάλαβαν από το δικό μας χάλι οι Ελληνοκύπριοι και το 61% από αυτούς θέλουν να πάρουν κι εκείνοι ένα μνημονιάκι;

Ηθικόν δίδαγμα: Τελικά, στον τόπο αυτόν πληρώνουν φόρο μόνο οι ιδιωτικοί και οι δημόσιοι υπάλληλοι. Δηλαδή εσύ κι εγώ, αδελφάκι.

Καρτέλ εν όψει...

απο της χωρα της Ληθης...

Τα τελευταία χρόνια τις ταΐσαμε με 200 δισεκατομμύρια, σε ρευστό και εγγυήσεις.
Αυτές τα έστειλαν στη Γερμανία για ασφάλεια ή τα τζογάρουν στα ξένα χρηματιστήρια.

Η χρεοκοπημένη Πειραιώς αγόρασε έναντι πινακίου φακής το "υγιές" τμήμα της Αγροτικής Τράπεζας, που ιδρύθηκε για να διευκολύνει την αγροτική ανάπτυξη της χώρας και στην οποία είναι υποθηκευμένη όλη η γεωργική γη. Να σημειώσω, επίσης, ότι η Αγροτική και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, ως κρατικές τράπεζες, εξαιρέθηκαν από την ανακεφαλαιοποίηση και τις εγγυήσεις.

Η Alpha Bank θα απορροφήσει την Εμπορική -που είχε αγοράσει η Credit Agricole- και τις προάλλες εξέδωσε οικονομικό δελτίο με το οποίο καταγγέλλει την Τρόικα ότι οδηγεί την Ελλάδα σε κραχ! Μπούχαχα. (εδώ)

Η Εθνική Τράπεζα συγχωνεύεται με τη Eurobank και ίσως απορροφήσουν το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, αλλά και το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Κάτι ακούγεται και για την HSBC, ενώ περίεργες κινήσεις κάνει η Citibank.

(Η εικόνα από http://www.inprecor.gr/index.php/archives/224395)

Εν ολίγοις, στο τέλος θα μείνουν 3 μόνο τραπεζικοί όμιλοι: ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς.

Στο μέτωπο των γαλακτοβιομηχανιών, η εξαιρετικά δυσάρεστη είδηση είναι πως η συνεταιριστική Δωδώνη ξεπουλήθηκε έναντι μόλις 21 εκατομμυρίων ευρώ -ποσόν που οι αγοραστές θα έχουν αποσβέσει σε 2-3 χρόνια! Η κοινοπραξία αποτελείται κατά 90% από από την Strategic Initiatives UK LLP (ρωσικών συμφερόντων) και κατά 10% την ΣΙΜΟΣ Food Group ΑΕ, η οποία οφείλει στη ΔΩΔΩΝΗ γύρω στα 11 εκατ. ευρώ! (εδώ)

Να υπενθυμίσω ότι, μετά το καρτέλ που σχημάτισαν οι γαλακτοβιομηχανίες, η ΔΩΔΩΝΗ ήταν η μόνη πλέον που έδινε βιώσιμες τιμές στους παραγωγούς και στήριζε την κτηνοτροφία στην Ήπειρο.

Η Τρόικα εσωτερικού προτίθεται να δώσει σε ιδιώτες τα πιο προσοδοφόρα αεροδρόμια και λιμάνια, όπως και τον ΟΠΑΠ. Εξάλλου, αυτό συνέβη και με τον κερδοφόρο ΟΤΕ.
Και ο μεγαλύτερος κρετίνος καταλαβαίνει πια, ότι το ξεπούλημα δεν αποσκοπεί στο να φέρει λεφτά στα άδεια ταμεία, αλλά στο να δώσει τα καλύτερα φιλέτα σε γελοίες τιμές, ώστε να ωφεληθούν οι ντόπιοι και ξένοι νεκροθάφτες μας.

Να σε κάψω, Γιάννη μ', να σ' αλείψω μέλι!

Στη Χώρα της Λήθης...

 

Όσο περιοριζόταν στις δενδροφυτεύσεις, τα ποτίσματα και την ανακύκλωση συσκευών, δεν είχα κανένα πρόβλημα. Στο κάτω κάτω ευαισθητοποιούσε και δύο ανθρώπους παραπάνω, ώστε να μην πετούν στρώματα και τηλεοράσεις στα βουνά και τα ποτάμια.

Από την αποφράδα μέρα του Απρίλη 2010 που ο γιος της Μάργκαρετ στήθηκε μπροστά στο Καστελόριζο (όριο της ΑΟΖ μας -τυχαίο;) και μας ανακοίνωσε πως απωλέσαμε μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας, οι Πασχομπάμπηδες βάλθηκαν να μας πείσουν ότι η θεραπεία-σοκ θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους!

Ειρωνεία για όποιον διαμαρτυρόταν, περιφρόνηση για τους διαδηλωτές, εμβριθείς αναλύσεις για τα μνημόνια που θα μας έσωζαν από τον κακό εαυτό μας.

Περικοπές, απολύσεις, εξώσεις, αυτοκτονίες: τίποτε δεν πτοούσε το ευαγές ίδρυμα του Φαλήρου. Η πλύση εγκεφάλου συνεχιζόταν κάθε βράδυ. Ο ΣΚΑΪ μετατράπηκε γρήγορα σε κυβερνητικό κανάλι. Και με τον ΓΑΠ και με τον Παπαδήμιο και με τον Αντωνάκη.

Παράλληλα, νέες κοινωνικές δράσεις ξεκίνησαν: για τους απόρους, τους αστέγους, τις φτωχές οικογένειες. Σε συνεργασία με την Εκκλησία και τους δήμους. "Αφήστε τσάντες με τρόφιμα στα σούπερ μάρκετ", "Συγκεντρώνουμε είδη πρώτης ανάγκης στην τάδε πόλη", "Φέρτε τα φάρμακά σας στη δείνα περιοχή". Αυτή την περίοδο μαζεύουν γραφική ύλη για παιδιά άπορων και πολύτεκνων γονέων!

 

Λες και η φτώχεια έπεσε από τον ουρανό και δεν είναι αποτέλεσμα της ανάλγητης μνημονιακής πολιτικής των τελευταίων 2,5 ετών. Αυτής της πολιτικής που ο ΣΚΑΪ εξακολουθεί να υμνεί με εμετικό τρόπο όλο το 24ωρο, προσπαθώντας να μας πείσει ότι όλοι "μαζί τα φάγαμε" και συνεπώς αξίζουμε οποιαδήποτε τιμωρία.. Έτσι όπως προστάζει το προτεσταντικό δόγμα.

Σχιζοφρένεια ή υποκρισία; Ή, μήπως, σχιζοφρενική υποκρισία; Ουστ, Φαρισσαίοι!