116×1=183! Τα νούμερα δεν βγαίνουν...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Τα νούμερα δεν βγαίνουν: Στην Ειδική Εκθεση Τεκμηρίωσης της Ομάδας Διοίκησης Εργου του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων ανάμεσα στα άλλα ανακόλουθα που προτείνονται και που έχουν ήδη επισημανθεί και από τη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου Αθηνών, αναφέρεται ότι σε ένα από τα ΤΕΙ κατόπιν εμβριθούς έρευνας και μελέτης προκύπτει ότι: με βάση το μοντέλο (που έχει ερήμην της πραγματικής κατάστασης επιλεγεί), «οι συνολικές σταθμικές απαιτήσεις σε διοικητικούς υπαλλήλους» είναι 116 που αν πολλαπλασιαστούν με «τον συντελεστή βαρύτητας γεωγραφικής διασποράς» που είναι για την περίπτωση το 1, μας κάνουν: 183!

Δηλαδή υπάρχει ένα παιδαριώδες λάθος στον πολλαπλασιασμό που οδηγεί στη συνέχεια στο εξής αποτέλεσμα: Ενώ οι υπάρχοντες υπάλληλοι είναι 172 και άρα θα έπρεπε να μειωθούν, προκύπτει ότι χρειάζονται άλλοι 11, αφού 183-172=11! (τα στοιχεία από τον Σύλλογο διοικητικών υπαλλήλων Πανεπιστημίου Θεσσαλίας).

Το παραπάνω παράδειγμα είναι ενδεικτικό της προχειρότητας με την οποία κατασκευάζονται από τους «ειδικούς» του υπουργείου, που δεν έχουν νιώσει (ακόμα) στον τράχηλό τους την καυτή ανάσα της ανεργίας και της πείνας, οι λίστες που οδηγούν στη διάλυση των θεσμών και στην καταρράκωση των ανθρώπων.

Περί προδοτών...

ΤΟ ΒΗΜΑ, Λωρη Κεζα ...
Είναι ελαφρώς υστερικό να ομιλεί κάποιος για προδότες και δοσίλογους, για κρεμάλες, εκτελέσεις και μπουντρούμια. Αυτές οι ακρότητες θρέφονται βέβαια από την αδυναμία των «κατηγορούμενων» οι οποίοι απαντούν εκτός θέματος σε όσα τους προσάπτουν. Η αντίδραση του κ. Ανδρέα Γεωργίου στην αποκάλυψη του e-mail του προς τον κ. Πολ Τόμσεν είναι χαρακτηριστική. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής κατηγορείται για τα μύρια όσα και ανάμεσα σε αυτά, στο πλαίσιο εξέτασής του στο Κοινοβούλιο, προκύπτει ότι ζήτησε από τον αντιπρόσωπο του ΔΝΤ να βάλει το χεράκι του για να αλλάξει η ελληνική νομοθεσία και συγκεκριμένα να ενισχυθεί ο ρόλος του, ως προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ. Έχουμε λοιπόν ένα πλήρες κείμενο από την αλληλογραφία των δυο ανδρών, όπου ο έλληνας υπαλληλίσκος ζητεί την παρέμβαση του, πώς να τον πούμε; του προστάτη, του αφεντικού, του συμβουλάτορα, του φίλου. Δεν ζητεί τη γνώμη του. Δίνει αναφορά εκεί όπου δεν θα έπρεπε, προτρέποντας σε μεσολάβηση.

Η αντίδραση του κ. Γεωργίου στην αποκάλυψη του e-mail ήταν δικηγορίστικη και όχι πολιτική: «Είναι προϊόν υποκλοπής». Οκέι, είναι σημαντικός ο σεβασμός του απόρρητου της αλληλογραφίας και εκείνοι που τρύπωσαν στον ξένο υπολογιστή πρέπει να λογοδοτήσουν. Περιμέναμε όμως και μια πολιτική απάντηση, η οποία να εξηγεί για ποιον λόγο ο κ. Τόμσεν έγινε κοινωνός εθνικών υπηρεσιακών ζητημάτων. Στην ίδια απάντηση θα εξηγείτο πώς απέτυχε το opengov, με το οποίο επελέγησαν για το δ.σ. της ΕΛΣΤΑΤ 11 γραφικοί, άσχετοι επιστήμονες και ένα μόνο φωτεινό πνεύμα. Αλλά αν απαντούσε έτσι ο κ. Γεωργίου δεν θα ήταν πρόεδρος της συγκεκριμένης Αρχής, τη συγκεκριμένη περίοδο, δεν θα ήταν πρωτοπαλίκαρο στις διευθετήσεις του υπουργού του, εκείνου που καταπιάστηκε με τη σωτηρία της χώρας αφού πρώτα διέπρεψε στην κρίσιμη ανάπτυξη της «Κοινωνίας της Πληροφορίας».

Ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου δίδει κι εκείνος απαντήσεις εκτός θέματος σε όσα του προσάπτουν για το μαγείρεμα των στατιστικών, για τη διόγκωση του ελλείμματος του 2009. Οι καταγγελίες που έγιναν είναι πολύ συγκεκριμένες και συνοψίζονται σε τρεις γραμμές. Το έλλειμμα ήταν στο 12% (άρα παλευόταν) και στα καλά καθούμενα ανέβηκε στο 15,4% (άρα ήθελε διασώστες). Για να αλλάξουν οι εντυπώσεις υπολογίστηκαν τα έξοδα των ΔΕΚΟ όχι όμως και τα έσοδά τους. Ο κ. Παπακωνσταντίνου αρκέστηκε σε ένα προσωπικό σχόλιο εναντίον της υπαλλήλου που τον ξεμπρόστιασε: είπε πως η σοβαρότητά των λεγομένων της «εξαντλείται στη φράση που χρησιμοποίησε, ότι βρισκόμαστε υπό γερμανική κατοχή». Μια πειστική απάντηση θα ήταν ότι οι ΔΕΚΟ δεν έχουν καθόλου έσοδα ή ότι έτσι κάνουν όλοι οι σοβαροί επιστήμονες, βάζουν τα μισά δεδομένα στην παλάντζα. Μια πειστική απάντηση θα ήταν ότι πάνω στη φούρια τα ξέχασαν τα έσοδα. Ο κ. Παπακωνσταντίνου όμως απαντά ότι οι υπολογισμοί έγιναν ακριβώς όπως συνηθίζει η Eurostat, χωρίς να διανθίζει την απάντηση με παραδείγματα, με χώρες όπου το έλλειμμα υπολογίστηκε βάζοντας όοοολα τα έξοδα και τα μισά έσοδα. Γιατί άμα το κάνουν όλοι, η πρακτική θα γινόταν αποδεκτή, δεν θα μιλούσε κανείς για προδότες. Σε μια περίοδο κοινωνικών εντάσεων τέτοιου είδους ασάφειες οδηγούν σε θεωρίες προδοσίας. Περιμένει άραγε κανείς την Ιστορία για να κρίνει;

Το μνημόνιο πέτυχε!Το 30% του πληθυσμού ζει στη φτώχεια…

alterthess ...

Το έδωσαν και κατάλαβε χθες το βράδυ στο Μέγαρο Μαξίμου και τα πανηγύρια, για τα αποτελέσματα της έρευνας της Ελληνικής Στατιστικής Αρχή για τη φτώχεια στην Ελλάδα, κράτησαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Το «Άντε γαμήσου εργατιά» του Πανούση ακούστηκε άπειρες φορές, η σαμπάνια έρευε άφθονη και το χαβιάρι ήταν κατάμαυρο. Όταν ο μεγαλύτερος έλληνας όλων των εποχών, ο Λουκάς Παπαδήμος, εμφανίστηκε στο πλατύσκαλο όλοι οι παραβρισκόμενοι ξέσπασαν αρχικά σε χειροκροτήματα και στη συνέχεια σε συνθήματα, με τους διοικητικές της Τράπεζας της Ελλάδος και της Εθνικής, κυρίους/κυρίους Προβόπουλο και Ράπανο, να δίνουν τον τόνο φωνάζοντας ρυθμικά: «Αγαπούλα, πούλα, αγαπούλα πούλα». Σε πελάγη ευτυχία έπλεε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παντελής Καψής που χόρεψε μαζί με τον αδελφό του Μανώλη το «Είμαστε οι πρωταθλητές» των Κουίν.
Γιατί πράγματι το μνημόνιο έφερε την Ελλάδα στη θέση της πρωταθλήτριας, όσον αφορά το πληθυσμό που ζει μέσα στη φτώχεια, μεταξύ των χωρών της παλιάς Ευρωπαϊκής Ένωσης… Άλλωστε, εκεί δεν είναι το θέμα, στη φτωχοποίηση του πληθυσμού;
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, που αφορούν το 2010, στην Ελλάδα περισσότερα από 3 εκατομμύρια πολιτών απειλούνται από την φτώχεια. Με τα «κορακίστικα» της ΕΛΣΤΑΤ αυτό σημαίνει πως το 20,1% του πληθυσμού απειλείται από την φτώχεια. Στην πραγματικότητα το ποσοστό βρίσκεται τουλάχιστον στο 30% και τραβάει προς το 40% γιατί πολύ απλά η ΕΛΣΤΑΤ σε αυτή την έρευνα «κατάφερε» να εντοπίσει μόνο – περίπου – τους μισούς άνεργους, από αυτούς που εντοπίζει στις έρευνες για την απασχόληση του εργατικού δυναμικού.
Όπως και να έχουν τα πράγματα η κατάσταση που περιγράφεται στην έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ – και μιλάμε για το 2010 έτσι; - μόνο ως τραγική μπορεί να χαρακτηριστεί καθώς: Το 22,7% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει ότι στερείται διατροφής, που περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ηµέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό του µη φτωχού πληθυσµού εκτιµάται στο 4,2%. Το 63,3% του φτωχού πληθυσµού και το 19,3% του µη φτωχού έχουν οικονοµική δυσκολία να αντιμετωπίσουν έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες, αξίας περίπου 540 ευρώ. Το 27,8% του µη φτωχού πληθυσµού δηλώνει ότι επιβαρύνεται πάρα πολύ από τις συνολικές δαπάνες στέγασης, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για το φτωχό πληθυσµό εκτιµάται στο 50,6%. Το 12,4% του συνολικού πληθυσµού δηλώνει ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ στην αποπληρωµή δανείων ή δόσεων για αγορά αγαθών και υπηρεσιών. Το 37,9% του φτωχού πληθυσµού δηλώνει δυσκολία στην πληρωµή πάγιων λογαριασµών, όπως του ηλεκτρικού ρεύµατος, του νερού και του φυσικού αερίου.
Το 47,3% του φτωχού πληθυσµού αναφέρει µεγάλη δυσκολία στην αντιµετώπιση των συνήθων αναγκών του µε το συνολικό µηνιαίο ή εβδοµαδιαίο εισόδηµά του. Όλα αυτά πάνε να πουν ότι η στέρηση βασικών αγαθών και υπηρεσιών (δυσκολία ικανοποίησης βασικών αναγκών, ανεπαρκείς συνθήκες στέγασης, επιβάρυνση από τις δαπάνες στέγασης, αδυναµία αποπληρωµής δανείων ή αγορών µε δόσεις, δυσκολίες στην πληρωµή πάγιων λογαριασµών, δυσκολία αντιµετώπισης των συνήθων αναγκών, ποιότητα ζωής) δεν αφορά µόνο το φτωχό πληθυσµό, αλλά και µέρος του µη φτωχού πληθυσµού. Που πάει να πει ότι αποδεδειγμένα από τη φτώχεια απειλούνται τουλάχιστον 4 στους 10 πολίτες στην Ελλάδα. Ακόμα ενδιαφέρον έχει το εξής: Σύμφωνα με την έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ το χρηματικό όριο της φτώχειας – σε ετήσια βάση – ανέρχεται στα 7.178 ανά άτομο και στα 15.073 για τα ζευγάρια με δύο ανήλικα (ή εξαρτώμενα) παιδιά. Έλα που όμως με τη μείωση του αφορολόγητου αυτά τα εισοδήματα θα φορολογηθούν! Αλλά στην τελική αυτός δεν είναι ο στόχος του μνημονίου, δηλαδή να φορολογηθούν οι από τα κάτω και να αρπάξουν και να κλέψουν ότι μπορούν οι από τα πάνω…