Μια εξαιρετικά ενοχλητική επέτειος...

του Πετρου Παπακωνσταντίνου, απο την Αριστερη Διεξοδο...

 

Η στρογγυλή επέτειος της αποφράδας 28ης Ιουνίου του 1914 από την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου πέρασε μάλλον στα ψιλά. Παρά το γεγονός ότι αφάνισε 14 εκατομμύρια ανθρώπους και γκρέμισε τέσσερις αυτοκρατορίες.

Τα εκατό χρόνια από την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου προκαλούν ανησυχητικούς συνειρμούς σε έναν επικίνδυνα ασταθή κόσμο.

Σαν χθες, πριν από έναν ακριβώς αιώνα, ο Σερβοβόσνιος εθνικιστής Γκαβρίλο Πρίντσιπ δολοφόνησε στο Σεράγεβο τον διάδοχο της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, αρχιδούκα Φραγκίσκο-Φερδινάνδο, και τη σύζυγό του, γεγονός που στάθηκε αφορμή για την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ωστόσο, η στρογγυλή επέτειος της αποφράδας 28ης Ιουνίου του 1914 πέρασε μάλλον στα ψιλά. Δεν θα μπορούσε να είναι πιο χτυπητή η διαφορά με τις επετείους της 9ης Μαΐου του 1945, όταν ο πολιτισμένος κόσμος γιορτάζει την αντιφασιστική νίκη, ή της 6ης Ιουνίου του 1944, όταν οι ηγέτες των μεγάλων δυνάμεων σπεύδουν στις ματωμένες ακτές της Νορμανδίας.

 

Στη συλλογική μνήμη των Ευρωπαίων, ο Μεγάλος Πόλεμος κατέχει σαφώς υποδεέστερη θέση έναντι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σαν να ήταν «μόνο» το πρελούδιο της πραγματικής Αποκάλυψης. Το γεγονός αυτό δεν εξηγείται εύκολα ούτε από τη μεγαλύτερη χρονική απόσταση ούτε από το μέγεθος των συνεπειών μιας σύγκρουσης που αφάνισε 14 εκατομμύρια ανθρώπους, γκρέμισε τέσσερις αυτοκρατορίες –Αυστροουγγρική, Ρωσική, Γερμανική, Οθωμανική–, ανέδειξε το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος στον κόσμο, χάραξε τα σύνορα της Μέσης Ανατολής και απαθανατίστηκε στα τρομερά μυθιστορήματα του Ρεμάρκ, του Γκρέιβς, του Σελίν και του Μυριβήλη. Κάτι άλλο, πιο βαθύ και πιο σκοτεινό, πρέπει να κρύβεται πίσω από την επίμονη απώθηση.

 

Το φαινόμενο Ματέο Ρέντσι ερεθίζει την Ε.Ε....

του Πετρου Παπακωνσταντινου, απο την Καθημερινη...

«Η νίκη του κ. Ρέντσι μάς δίνει ένα πολύτιμο μάθημα, επιβεβαιώνοντας ότι μια συστημική ευρωπαϊκή κυβέρνηση, με ένα φιλόδοξο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος». Αυτή ήταν η κεντρική εκτίμηση που διατύπωναν στο κύριο άρθρο της περασμένης Δευτέρας οι βρετανικοί Financial Times,
με αφορμή μια σημαντική συνέντευξη του Ιταλού πρωθυπουργού σε έξι ευρωπαϊκές εφημερίδες.

Προτού κλείσει τις 100 πρώτες ημέρες του στην εξουσία, ο 39χρονος πρώην δήμαρχος Φλωρεντίας έγινε κιόλας επικοινωνιακό και πολιτικό φαινόμενο. «Μάγος», «Ιταλός Τόνι Μπλερ», «ο άνθρωπος που θα σώσει την ψυχή της Ευρώπης» είναι ορισμένοι από τους χαρακτηρισμούς που συνοδεύουν τα εγκωμιαστικά ρεπορτάζ. Κι αν μέχρι χθες οι επικριτές του είχαν να αντιτείνουν ότι αναρριχήθηκε στην εξουσία ύστερα από «ανακτορικό πραξικόπημα» στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος, που ανέτρεψε τον πρωθυπουργό Ενρίκο Λέτα, από το βράδυ των ευρωεκλογών κάθε αμφισβήτηση κόπηκε με το μαχαίρι.

Ενας από τους λίγους πρωθυπουργούς που κέρδισαν την εκλογική μάχη κόντρα στα ισχυρότατα ρεύματα της Ακροδεξιάς, του ευρωσκεπτικισμού και του αριστερού ριζοσπαστισμού, ο Ρέντσι έφτασε το εκπληκτικό 41%, το μεγαλύτερο ποσοστό που έχει αποσπάσει ιταλικό κόμμα από το 1958. Στο αμέσως προσεχές μέλλον, ο κεντροαριστερός πολιτικός δύσκολα θα βρει αξιόμαχο αντίπαλο στην εσωτερική πολιτική κονίστρα. Η Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι κατατροπώθηκε, χάνοντας τη μισή δύναμή της από τις προηγούμενες ευρωεκλογές, για να πέσει κάτω από το 17%. Οσο για το νεοπαγές Κίνημα των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο, ναι μεν αναρριχήθηκε στη δεύτερη θέση, αλλά υποχώρησε στο 21%, έναντι 25% στις βουλευτικές εκλογές, ενισχύοντας τις εικασίες περί πολιτικής «φούσκας» με ημερομηνία λήξης.

Για τους υποστηρικτές του ευρωπαϊκού σχεδίου, ο Ρέντσι φαντάζει ως παράδειγμα προς μίμηση: Ποιος είπε ότι για να κερδίσει κανείς τις εκλογές πρέπει να καθυβρίζει τη Μέρκελ και να μοιράζει υποσχέσεις στα λαϊκά στρώματα; Ιδού ένας πολιτικός που δηλώνει ότι «η Γερμανία δεν είναι εχθρός, αλλά μοντέλο, όταν πρόκειται για την αγορά εργασίας ή τη δημόσια διοίκηση» και παρ’ όλα αυτά κερδίζει τις εκλογές.

Μια Στιγμή στον Άνεμο - Η Ουκρανία και η Αριστερά...

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, απο το Πριν...

 

Τα δραµατικά γεγονότα στην Ουκρανία εξελίσσονται στην πιο επικίνδυνη διεθνή κρίση µετά το τέλος του Ψυχρού Πολέµου, ίσως και µετά την κρίση των πυραύλων στην Κούβα, το 1962. Κάθε προοδευτικός άνθρωπος δεν µπορεί παρά να εξοργίζεται βλέποντας να βγαίνουν από τα ντουλάπια της Ιστορίας βρικόλακες του προηγούµενου αιώνα, µε φανατικούς εθνικιστές και ορκισµένους νεοναζί να αναλαµβάνουν καίριες κυβερνητικές θέσεις σε µια χώρα 45 εκατ. ανθρώπων, στην καρδιά της Ευρώπης. Έναν ακριβώς αιώνα µετά την έναρξη του Α΄ Παγκοσµίου Πολέµου, ο κόσµος µοιάζει να παλινδροµεί στην εποχή της λυσσαλέας, κυνικής σύγκρουσης µεγάλων ιµπεριαλιστικών αυτοκρατοριών, που ποδοπατούν λαούς ολόκληρους όπως τα µανιασµένα βουβάλια λιώνουν στους βάλτους τα βατράχια.

Μια αριστερή θεώρηση των γεγονότων που εκτυλίσσονται µε κινηµατογραφική ταχύτητα στην Ουκρανία οφείλει να έχει σηµείο εκκίνησης την ανάλυση των ταξικών δυνάµεων που συγκρούονται. Ο παράγοντας που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην κρίση του καθεστώτος Γιανουκόβιτς –και ελάχιστα έχει προβληθεί από µια δηµοσιογραφία που περιορίζεται κατά κανόνα στο επίπεδο της γεωπολιτικής– ήταν η διεθνής οικονοµική κρίση του 2008-2012. Αυτός ο πλανητικών διαστάσεων «σεισµός», µπορεί να είχε επίκεντρο τη Γουόλ Στριτ, αλλά έπληξε µε ιδιαίτερη καταστροφική δύναµη τις πιο ευάλωτες «κατασκευές» που βρήκε στο διάβα του. Η Ουκρανία –όπως και η Ελλάδα, και οι χώρες της «Αραβικής Άνοιξης»– ήταν µια από αυτές: το κατά κεφαλήν εθνικό εισόδηµα της χώρας σήµερα δεν φτάνει ούτε το 50% του 1990, ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά για τη Ρωσία και το Καζακστάν κυµαίνονται στο 130% και 250% αντίστοιχα. Η δηµογραφική της αιµορραγία είναι ακατάσχετη, καθώς έχει χάσει το 10% του πληθυσµού της την τελευταία δεκαετία.

Συνθήκη - Λαιμητόμος για την Εθνική Κυριαρχία....

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Αριστερή Διέξοδος...

ΚΟΜΕΝΗ ΚΑΙ ΡΑΜΕΝΗ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ Η ΕΠΩΑΖΟΜΕΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΑ ΚΟΙΝΗ ΑΓΟΡΑ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΈΝΩΣΗΣ

«Ο πανικός εξαπλώνεται στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, λες και κάποιο κουνάβι εισέβαλε στο κλουβί με τα κουνέλια. Το σχέδιο για τη δημιουργία μιας μεγάλης κοινής αγοράς, που θα ενσωματώνει τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα σχέδιο που εξελισσόταν θαυμάσια, χωρίς κανείς να πάρει είδηση, ήρθε ξαφνικά στο φως της ημέρας. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι λαοί διερωτώνται γιατί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Γιατί κανείς δεν ζητάει τη γνώμη τους; Ποιους να εξυπηρετεί, άραγε, αυτή η ιστορία»;

Με αυτά τα λόγια ξεκινούσε πρόσφατη ανάλυση του Τορτζ Μονμπάιοτ στη βρετανική εφημερίδα Guardian. Πέτρα του σκανδάλου, η Διατλαντική Εμπορική Επενδυτική Σχέση (TTIP), την οποία διαπραγματεύονται, υπό συνθήκες άκρας μυστικότητας, από τον περασμένο Ιούλιο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η κυβέρνηση Ομπάμα. Η μυστικότητα αφορά, ωστόσο, μόνο τους λαούς και τα κοινοβούλια των ενδιαφερομένων χωρών και όχι τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, στα μέτρα των οποίων είναι κομμένη και ραμμένη η «ιστορική» συμφωνία. Όπως έγινε γνωστό από ρεπορτάζ έγκυρων εφημερίδων ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού, στις διαπραγματευτικές ομάδες της Αμερικής συμμετέχουν κάπου 600 εκπρόσωποι εταιρειών. Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο Εταιρειών, η Κομισιόν διοργάνωσε για την επωαζόμενη συμφωνία οκτώ συσκέψεις με οργανώσεις πολιτών και... 119 συσκέψεις με στελέχη και «λομπίστες» μεγάλων επιχειρήσεων- στη δεύτερη περίπτωση, πίσω από κλειστές πόρτες.

Ο «κόκκινος Πάπας» και οι εχθροί του....

του Πετρου Παπακωνσταντινου, απο την Καθημερινη...
Η παράδοση θέλει τις κάμερες της διεθνούς δημοσιότητας να στρέφονται, τις τελευταίες ημέρες κάθε χρόνου, προς το Βατικανό. Ο εορτασμός των Χριστουγέννων, η Πρωτοχρονιά, η εποχική έξαρση της φιλανθρωπίας, οι αναπόφευκτες σκέψεις για τους διωγμούς εναντίον των χριστιανών, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή, ευνοούν την εστίαση της προσοχής στον Προκαθήμενο της ισχυρότερης χριστιανικής Εκκλησίας. Η φετινή χρονιά, η οποία σημαδεύτηκε από την εκλογή ενός νέου Ποντίφικα υπό εντελώς ασυνήθιστες συνθήκες (μετά την παραίτηση του προκατόχου του, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά ύστερα από 700 χρόνια), δεν αποτέλεσε βέβαια εξαίρεση. Το αμερικανικό περιοδικό ΤΙΜΕ ανακήρυξε τον Πάπα Φραγκίσκο «πρόσωπο της χρονιάς» και «Πάπα του λαού», αναγνωρίζοντάς του ταπεινότητα και γνήσια ευαισθησία για τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους στη σύγχρονη κοιλάδα των δακρύων. Δεν ήταν όλοι, όμως, της ίδιας γνώμης.
Ο συντηρητικός σχολιαστής Ρας Λίμπο, ένας από τους πιο επιτυχημένους ραδιοφωνικούς παραγωγούς των τελευταίων τριάντα χρόνων στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι βαθιά θρησκευόμενος και μέχρι πρότινος λογάριαζε τον εαυτό του στους ένθερμους θαυμαστές του Πάπα. Τον περασμένο μήνα, όμως, βγήκε από τα ρούχα του. «Είναι θλιβερό πόσο έξω πέφτουν οι απόψεις του για την οικονομία», εξανέστη ο εκπρόσωπος του αμερικανικού νεοσυντηρητισμού, μη διστάζοντας να προσθέσει: «Είναι θλιβερό γιατί, προφανέστατα, αυτός ο Πάπας δεν ξέρει τι λέει όταν μιλάει για καπιταλισμό, σοσιαλισμό και πάει λέγοντας... Αυτά που είπε είναι καθαρός και ξάστερος μαρξισμός διά στόματος ενός Πάπα»! Η Αιωνία Πόλις εάλω!

Οι Γερμανοί κοιμούνται, οι Ελληνες ονειρεύονται...

του Πετρου Παπακωνσταντινου, απο την Καθημερινη...
Πολιτικοί και αναλυτές σε ολόκληρη την Ευρώπη έχουν στραμμένα τα μάτια στη Γερμανία εν αναμονή των βουλευτικών εκλογών της 22ας Σεπτεμβρίου. «Η Ευρωζώνη χρειάζεται ένα γερμανικό θαύμα» ήταν ο τίτλος πρόσφατου άρθρου της ισπανικής εφημερίδας El Pais. Ο αρθρογράφος συνόψιζε τον μακρύ κατάλογο ευσεβών πόθων και μάταιων ελπίδων που ευδοκιμούν αυτήν την εποχή, ιδίως στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, όπου συνηθίζεται να πιστεύει κανείς ό,τι τον συμφέρει να πιστέψει: απελευθερωμένη από τις εσωτερικές πιέσεις της προεκλογικής περιόδου η νέα γερμανική κυβέρνηση μπορεί να χαλαρώσει τα μνημονιακά λουριά, να στραφεί σε περισσότερο αναπτυξιακές πολιτικές, να συναινέσει σε μερική διαγραφή χρεών, ευρωομόλογα και πάει λέγοντας. Ολα αυτά «για το καλό της ίδιας της Γερμανίας», τονίζουν οι καλοπροαίρετοι συμβουλάτορες, ωσάν να γνωρίζουν καλύτερα από τους Γερμανούς πολιτικούς και ψηφοφόρους τι πραγματικά συμφέρει το Βερολίνο.
Δυστυχώς, οι ρεαλιστές Γερμανοί ουδόλως συμμερίζονται αυτό το απροσδόκητο πάθος των λοιπών Ευρωπαίων για τις εκλογές τους. Αντιμετωπίζουν την επικείμενη αναμέτρηση με παγερή αδιαφορία, στα όρια της υπνηλίας, πεπεισμένοι ότι τίποτα το πραγματικά σπουδαίο δεν διακυβεύεται -για τους ίδιους και για την Ευρώπη. Τα γερμανικά Μέσα Ενημέρωσης επινόησαν μια καινούργια λέξη για να περιγράψουν τη γενικευμένη πολιτική αφασία: Nichtwahlkampf - καμία αναμέτρηση. Το ενδιαφέρον για τις προεκλογικές αντιπαραθέσεις βρίσκεται σε αξιοθρήνητα επίπεδα και η αποχή αναμένεται να εκτοξευθεί.
Οι λόγοι είναι μάλλον προφανείς. Πρώτα απ’ όλα, οι φετινές εκλογές δεν έχουν το παραμικρό στοιχείο σασπένς. Εδώ και μήνες, οι δημοσκοπήσεις δίνουν πρακτικά αμετάβλητες προβλέψεις για όλα τα κόμματα, καθιστώντας βέβαιη μια τρίτη θητεία της Αγκελα Μέρκελ στην καγκελαρία. Το μόνο ανοιχτό ζήτημα είναι με ποιους ελάσσονες εταίρους θα σχηματίσει κυβέρνηση: αν θα συνεχιστεί ο «μαυροκίτρινος» συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών (CDU)- Ελεύθερων Δημοκρατών ή αν δώσει τη θέση του σε έναν «μαυροκόκκινο» συνασπισμό του CDU με τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) ή ακόμη και σε μια «μαυροπράσινη» συνεργασία με το κόμμα των μεταλλαγμένων Πρασίνων. Ωστόσο, τα εναλλακτικά σενάρια δεν εμπνέουν το παραμικρό πάθος στους ψηφοφόρους. Ενώ στις αρχές της δεκαετίες του ‘90 το ποσοστό των πολιτών που δεν έβλεπε ουσιώδεις διαφορές ανάμεσα στο CDU και το SPD περιοριζόταν σε 30%, σήμερα έχει φτάσει το 70%.

Τι απέμεινε από την Αραβική Ανοιξη...

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, απο την Καθημερινη...
Οι δραματικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών στην Αίγυπτο ενίσχυσαν τη θέση όσων αντιμετώπιζαν εξαρχής με περιφρονητική διάθεση ή αίσθηση ματαιότητας τη λεγόμενη Αραβική Ανοιξη. Παρόμοιες διαθέσεις μοιράζονται, παραδόξως, άνθρωποι που βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές του πολιτικού φάσματος: συντηρητικοί, που είναι έτοιμοι να δουν στο τέλος κάθε λαϊκής εξέγερσης την οικονομική κατάρρευση, το πολιτικό χάος και την ηθική εξαχρείωση, αλλά και αριστεροί, οι οποίοι εύκολα διακρίνουν πίσω από κάθε κίνημα που δεν ανταποκρίνεται στα δικά τους στερεότυπα τον δάκτυλο της Αμερικής ή των διεθνών ελίτ του χρήματος.
Στοιχειώδης ρεαλισμός επιβάλλει να αναγνωρίσουμε ότι ο κύκλος που άνοιξε τον καυτό χειμώνα του 2010-2011 με την ανατροπή των καθεστώτων Μπεν Αλι και Μουμπάρακ σε Τυνησία και Αίγυπτο, αντίστοιχα, κλείνει κάπου εδώ, με τα άμεσα αποτελέσματά του να κυμαίνονται από αμφίβολα έως απογοητευτικά. Η χθεσινή αποφυλάκιση του δικτάτορα Χόσνι Μουμπάρακ αποτελεί το συμβολικό επιστέγασμα μιας σειράς εντονότατα αρνητικών τάσεων.
Στην Αίγυπτο, τη χώρα που θα καθορίσει το πρόσημο των εξελίξεων στον αραβικό κόσμο, η τραγική ανεπάρκεια του μετριοπαθούς Ισλάμ στην πρώτη κυβερνητική του δοκιμασία δημιούργησε γόνιμο έδαφος για το στρατιωτικό πραξικόπημα της 3ης Ιουλίου, το οποίο εξελίσσεται σε εκδικητική παλινόρθωση του παλιού, τυραννικού καθεστώτος και μάλιστα σε χειρότερη μορφή. Στη Συρία, μια αρχικά δημοκρατική και ειρηνική εξέγερση εξελίχθηκε σε ζοφερό εμφύλιο πόλεμο, με εγκλήματα πολέμου και από τις δύο πλευρές, που έχουν συσσωρεύσει, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Εθνη, περίπου 100.000 νεκρούς και δύο εκατομμύρια πρόσφυγες. Στη Λιβύη, η επέμβαση του ΝΑΤΟ οδήγησε στην ουσιαστική διάλυση του κράτους: μια κεντρική κυβέρνηση όπου πλειοψηφούν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και η οποία ελέγχει μόνο την Τρίπολη και τη Μισράτα μέχρι να πέσει ο ήλιος, ενώ η πλούσια σε πετρέλαια Κυρηναϊκή βρίσκεται σε τροχιά απόσχισης και οι σεκιουριτάδες που «φρουρούν» τους τερματικούς σταθμούς του πετρελαίου επιχειρούν να πουλήσουν μόνοι τους τον μαύρο χρυσό στις ξένες εταιρείες.
Ωστόσο, η δημοσιογραφική καταγραφή των άμεσων αποτελεσμάτων δεν μπορεί να προκαταλάβει την ιστορική αποτίμηση των τεκτονικών ανατροπών στον αραβικό κόσμο. Γιατί άραγε θα έπρεπε να περιμένουμε από τους Αραβες να διανύσουν μέσα σε δύο χρόνια την απόσταση που κάλυψαν οι Δυτικοί μέσα σε δύο αιώνες; Η Γαλλία χρειάστηκε 156 από την ένδοξη επανάστασή της μέχρι την κατοχύρωση του γενικού εκλογικού δικαιώματος, η Αμερική 189 και η Βρετανία 277, αφού μεσολάβησαν αντεπαναστάσεις και παλινορθώσεις, εμφύλιοι πόλεμοι και εξεγέρσεις μειονοτήτων. Παρ’ όλες τις δυσκολίες και τον μεγάλο φόρο αίματος μιας μακρόχρονης μεταβατικής περιόδου, η θεμελιώδης κατάκτηση της Αραβικής Ανοιξης, η πολιτική αφύπνιση λαών που είχαν συνηθίσει να αφήνουν τις τύχες τους στα χέρια φωτισμένων ή μη τυράννων, είναι πολύ δύσκολο να αναιρεθεί.

Θερινή αύρα, φθινοπωρινές θύελλες...

του Πετρου Παπακωνσταντινου, απο την Καθημερινη...
Την εκτίμηση ότι η Ευρώπη αρχίζει να βγαίνει από τη χειρότερη μεταπολεμική ύφεση διατυπώνουν στο χθεσινό τους φύλλο οι Financial Times. Τα επίσημα στοιχεία της Ενωσης, που αναμένεται να ανακοινωθούν σήμερα, θα πιστοποιήσουν ότι, ύστερα από έξι αλλεπάλληλα τρίμηνα οικονομικής συρρίκνωσης, η Ευρωζώνη καταγράφει για πρώτη φορά ανάπτυξη. Τη συγκρατημένη αισιοδοξία ενισχύουν οι προσδοκίες ότι, μετά τις εκλογές της 22ας Σεπτεμβρίου, η Γερμανία θα ακολουθήσει περισσότερο αναπτυξιακή πολιτική, χαλαρώνοντας την ασφυκτικά περιοριστική λιτότητα στον ευρωπαϊκό Νότο. Η διαρροή εσωτερικού εγγράφου της Bundesbank περί αναγκαιότητας νέας αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους εγγράφεται στην ίδια μεγάλη εικόνα. Εν ολίγοις, τα χειρότερα είναι πίσω μας – ή μήπως όχι;
Υπάρχουν πολλοί λόγοι να είναι κανείς επιφυλακτικός. Πρώτα απ’ όλα, η οικονομική μεγέθυνση της Ευρωζώνης προβλέπεται να φτάσει μόλις το 1,2% στα τέλη του 2014. Σ’ αυτήν την περίπτωση, η ανεργία θα διατηρηθεί στα ίδια πολύ υψηλά επίπεδα – 12,1% σε κλίμακα Ευρωζώνης, με μείωση μόλις 0,1% και σε στρατοσφαρικά ύψη, άνω του 25%, στην Ελλάδα και την Ισπανία. Αλλά ακόμη και αυτή η γλίσχρα ανάπτυξη προοιωνίζεται ευάλωτη. Το τραπεζικό σύστημα της Ενωσης παραμένει σε εξαιρετικά ασταθή κατάσταση, με πάρα πολλούς σκελετούς στα ντουλάπια του, διαιωνίζοντας ατμόσφαιρα πιστωτικής ασφυξίας. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Αμερικής σφίγγει τα λουριά περιορίζοντας το τύπωμα χρήματος που απειλεί να ξετινάξει τα δημόσια οικονομικά της υπερδύναμης, ενώ οι ατμομηχανές των αναδυόμενων οικονομικών γιγάντων (BRICs) εμφανίζουν συμπτώματα κόπωσης.

Τα 13 ονόματα της λίστας Λαγκάρντ που συνδέονται με ΠΑΣΟΚ-ΝΔ...

Cynical...

Η περίπτωση του ερωτύλου Σίμου Κεδίκογλου, αν και ελαφριάς μορφής, συγκρινόμενη με τις διαχρονικά εγκληματικές συμπεριφορές σε βάρος του ελληνικού δημοσίου από την πλειονότητα των πολιτευτών της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αποκαλύπτει αν μη τι άλλο, τις νεκροφιλικές τάσεις της κυρίαρχης εδώ και δεκαετίες, πολιτικής τάξης που ελλείψει υγιούς πλέον σώματος, συνεχίζει να ασελγεί στο κοινωνικό πτώμα της σημερινής Ελλάδας, μιας χώρας που οι ίδιοι καθ’ έξιν, κατ’ επάγγελμα και κατ’ εξακολούθηση κατακρεούργησαν.  

Τίποτε καλό δεν πρόκειται να συμβεί, όσο τα εν λόγω πολιτικά ρετάλια συνεχίζουν να στοιχειώνουν το δημόσιο χώρο μας, να εξάπτουν την οργή μας και να μας γυρίζουν τ’ άντερα από τη σιχασιά.

Η απόκρυψη της λίστας Λαγκάρντ δεν αποτελούσε πράξη ενός και μόνου κουτοπόνηρου υπουργίσκου, αλλά μια καλά οργανωμένη συμπαιγνία της κυρίαρχης πολιτικής μαφίας, η οποία γνωρίζοντας τα ονόματα που περιείχε, και υποπτευόμενη ότι κάποια από αυτά δεν μπορεί παρά να ήταν μπλεγμένα σε άνομες πράξεις, μιας και αυτό ήταν η νόρμα, έκανε το παν για να την αποσιωπήσει. 

Η λίστα Λαγκάρντ αποκαλύπτει ένα μικρό, ελάχιστο κομμάτι των ανομιών της πολιτικής τάξης, είναι μόνο ένα δείγμα που προδιαθέτει για το τι μπορεί να κρύβεται στα πολυπληθή καταστήματα και υποκαταστήματα όλων των τραπεζών του κόσμου και όχι μόνο της Ελβετίας. Μέσα στη συγκεκριμένη λίστα Λαγκάρντ βρίσκονται τουλάχιστον 13 πρόσωπα τα οποία είναι άμεσα συνδεδεμένα με τα κόμματα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, όπως τα απαρίθμησε, ένα προς ένα, η Κωνσταντοπούλου κατά την αγόρευσή της στη βουλή, παρουσιάζοντας το πόρισμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτά είναι:

1.  Η σύζυγος του πρώην υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Εθνικής Άμυνας, Γιάννου Παπαντωνίου

2.    Η θυγατέρα του πρώην Υπ της ΝΔ, του εκλιπόντος Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, η γνωστή ξαδέρφη Ελένη.

3.    Ο πρώην Υπουργός Δημόσιας Τάξης, Πολιτισμού και Εμπορικής Ναυτιλίας της ΝΔ, Γ. Βουλγαράκης και η σύζυγός του

4.  Η σύζυγος και πεθερά του Μανόλη Κεφαλογιάννη, πρώην υπουργού ΝΔ και πρώην γραμματέως της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ.

5.    Ο νομικός σύμβουλος και προσωπικός φίλος του Σαμαρά, Σταύρος Παπασταύρου

6.    Ο πρώην βουλευτής Χρίστος Φύσσας

7. Η σύζυγος του νυν γενικού γραμματέως του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, Αθανασίου Ανδρεουλάκου

8.   Ο πρώην γενικός γραμματέας του Υπ. Παιδείας επί ΝΔ, Δημήτρης Πλατής

9.   Η σύζυγος του συμβούλου του Σαμαρά και του Υπ. Ανάπτυξης, Βιδάλη.

10. Πρόσωπα του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος του Σαμαρά, συμπεριλαμβανομένου και του κ. Ιωάννη Παγίδα

11. Εξ αίματος συγγενείς του πρώην αντιπροέδρου της επιτροπής και νυν Υπ. Ναυτιλίας, κ. Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη

12. Η σύζυγος του μέχρι πρότινος μέλους της επιτροπής διερεύνησης και νυν Υπ. Υγείας, Άδωνη Γεωργιάδη

13.  Πλήθος επιχειρηματιών που συνδέονται με κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ

Αν είναι αθώα, ας βγούνε μπροστά και ας το αποδείξουν. Όσο δεν το πράττουν, θα θεωρούνται ένοχα.

Και να σκεφτείς, ότι όλος αυτός ο κατιμάς μάς στήνει καθημερινά στον τοίχο, για να μάς συμμορφώσει.

Το αθωωτικό έγκλημα του κ. Παπακωνσταντίνου...

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Οι ΗΠΑ διέσωσαν το 1994-1995 το Μεξικό στην κρίση της Τεκίλας, με ένα γενναίο δάνειο και τους πολιτικούς συμβολισμούς του. Ο Φρίντμαν, ελάχιστα χρόνια μετά, απέτρεπε στο να δοθεί η παραμικρή βοήθεια στην κρίση της Ασίας. Η κατάρρευση χρηματιστηρίων, αποταμιεύσεων, παραγωγής και οι μαζικές αυτοκτονίες κορύφωναν το θαύμα της νοτιοανατολικής Ασίας. Οι αγορές έπρεπε να διορθωθούν μόνες τους.

«...Καθημερινά καταλύουμε την παλαιά τάξη πραγμάτων, από τις επιχειρήσεις, την επιστήμη, τη λογοτεχνία, την τέχνη και την αρχιτεκτονική μέχρι τον κινηματογράφο, την πολιτική, τη νομοθεσία (...) Πρέπει να μας επιτεθούν για να επιβιώσουν, ενώ εμείς πρέπει να τους καταστρέψουμε για να προωθήσουμε την ιστορική μας αποστολή», κατά Μάικλ Λεντίν του 2002, που παραθέτει η Κλάιν. Ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν ξέρω αν είναι ο εγκυρότερος ιδεολογικός φορέας αυτού του δομικού πολέμου, όμως σίγουρα συμπυκνώνει την έλευσή του. Πέρασε μια περίοδο ως εκπρόσωπος Τύπου του ύστερου Παπανδρεϊσμού, ιδιότητα που τον έχρισε ως τηλεοπτικό και νόμιμο πρόσωπο και που τον οικείωσε στα μάτια και τα μέτρα του μικροαστού. Εν συνεχεία με αυτό το συναισθηματικό φορτίο, του ετοιμόλογου και χαμηλόφωνου ευφυούς, αναλαμβάνει τη δύσκολη αποστολή της υποστολής της χώρας.
Ο άνθρωπος που έδωσε μορφή και δομή στη μεγαλύτερη εξαρτησιακή αποδόμηση της χώρας μας, ο άνθρωπος που ήταν ο τελεστικός εκφραστής ενός μεγάλου οικονομικοπολιτικού πλέγματος ενδοτισμού, διαφθοράς, πολιτικής ανικανότητας, επιχειρηματικού παρασιτισμού, είναι πολύ ενδιαφέρον ότι φέρεται ως ο μόνος ένοχος, καίγεται ως ο μόνος αίτιος της πολιτικής του πράξης. Ενοχοποιείται για αδικήματα που σχετίζονται με τη διασκευή της λίστας Λαγκάρντ, την απόκρυψη ονομάτων συγγενών του κ.λπ.
Οκ. Παπακωνσταντίνου αισθάνεται μόνος, αδικημένος, ενοχοποιημένος από ένα σύστημα που υπηρέτησε και που αυτό τον καταδίδει. Στις ομιλίες του στη Βουλή είχε κάτι σπασμένο και σπαρακτικό στη φωνή, κάτι αβέβαιο και χαμηλό σε σχέση με την οίηση της υπουργικής του περιόδου. Μέσα από τη δομή αυτού του νωθρού παρακαπιταλιστικού συστήματος με φεουδαρχικά και δυναστικά χαρακτηριστικά, που διαιρεί το αδίκημα και την τιμωρία, σε μικρά ελέγξιμα κομματάκια, ο κ. Παπακωνσταντίνου «θα πάει μέσα» ή θα πάει για λίγο μέσα.
Είναι σίγουρο ότι ο φτωχός της Κυψέλης, των Αμπελοκήπων, αυτός που έχασε τον κόσμο κάτω από τα πόδια του όταν πετάχτηκε «έξω» από τον κ. Παπακωνσταντίνου και την κυβέρνησή του, θα νιώθει μια μικρή ανακούφιση με την ενοχοποιητική απόφανση της επιτροπής της Βουλής. Αν κι ο ίδιος έχει μια αστεία σύνταξη που τη μοιράζεται με τον άνεργο γιο, μέσα στα μισοσκότεινα, μίζερα και απίστευτα στερνά του, θα νιώθει ότι υπάρχει δικαιοσύνη. Πάει «μέσα» αυτός που έφερε την τρόικα, το ΔΝΤ, αυτός που του μείωσε το εισόδημα στο μισό, αυτός που έκλεισε την επιπλοποιία του γιου, αυτός που πάτησε τη σκανδάλη για την καθαίρεση από το μικροαστικό όνειρο. Να πάει, λέει ο άνθρωπος του μικροαστικού δειλινού γεμάτος από μια ξέπνοη και αμφίβολη οργή.
Γιατί απ' όλα τα κακά που διέπραξε, ο πρώην υπουργός ενοχοποιείται, ουσιαστικά, μόνο για το πιο συνηθισμένο χαρακτηριστικό, που διατρέχει ολόκληρη την πολιτική σκηνή και την ιστορία της: τη μέριμνα για το σόι, τη φροντίδα του δικού του ανθρώπου. Η έμφαση σε ένα δευτερεύον και επισφαλές ως προς τη νομική ευστάθεια αμάρτημα τον αθωώνει από το δυναμικότερο στοιχείο του πολιτικού εγκλήματος που έχει κάνει: η χώρα εγκλωβίστηκε σε ένα δαιδαλώδη, αδιέξοδο ιστό που την περισφίγγει, τη θανατώνει οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά.
Ο κ. Παπακωνσταντίνου ενοχοποιείται πάνω σ' αυτό που είναι το λιγότερο ενοχοποιητικό στα μάτια και της ελίτ και της κοινωνίας: «Εκ της θέσεως» ο καθένας οφείλει να βοηθά αυτούς που του εξασφαλίζουν τις δικές του, καταδικές του πολιτικές προϋποθέσεις επιβίωσης. Η ενοχή του κ. Παπακωνσταντίνου, πάνω στο ότι πείραξε τη λίστα, τον προ-αθωώνει για όλα τα υπόλοιπα, σχεδόν τον δικαιώνει, αφού «ο καθένας αυτό θα έκανε στη θέση του». Θα έσωζε τους δικούς του. Μ' αυτή την υποσυνείδητη ηθική ανάταξη, θα λειτουργήσει η ρηχή καταδίκη. Και θα γλιτώσουν οι πολιτικοί συναρχιτέκτονες του εγκλήματος.
Οπως προετοιμάστηκε το κοινό να δεχτεί την «ανόρθωση της χώρας» και τις λοιπές ασυναρτησίες της κυβέρνησης Παπανδρέου, με φορέα αυτά που του λέει ένα πρόσωπο τόσο οικείο και αφανάτιστο (όπως αυτό του πρώην υπουργού), έτσι και τώρα, η κοινή γνώμη προετοιμάζεται για την τιμωρία και την εξισορρόπηση με το πιο αποδεκτό «αδίκημα» που έχει συγκροτήσει την Ελλάδα. Παρ' όλα αυτά ή και εξ αιτίας όλων αυτών, ο κ. Παπακωνσταντίνου έχει δίκιο που αισθάνεται μόνος και εγκαταλελειμμένος. Τραγικό πρόσωπο μιας τραγωδίας που συνέγραψε, αλλά πιθανόν δεν συνέθεσε.
* Ζωγράφος, αν. καθηγητής ΕΜΠ
dsevastakis@arch.ntua.gr

Τα χειρότερα έπονται για τον Ερντογάν...

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, απο το Πριν...

Οι αλυσιδωτές, αντικυβερνητικές διαδηλώσεις σε δεκάδες τουρκικές πόλεις κατέλαβαν εξ απροόπτου ακόμη και τους πρωταγωνιστές τους. Μέχρι προ δύο εβδομάδων, ο Ταγίπ Ερντογάν, ο ηγέτης που άλλαξε την Τουρκία όσο κανείς άλλος μετά τον Κεμάλ Ατατούρκ, πρόβαλε σαν απόλυτος κυρίαρχος στην πολιτική σκηνή. Έχοντας κερδίσει δύο δημοψηφίσματα και τρεις βουλευτικές εκλογές –τις τελευταίες με ποσοστό 50%– κατάφερε να θέσει υπό τον έλεγχό του το «βαθύ κράτος» των Κεμαλιστών, τους «πασάδες» του στρατού και τους δικαστικούς. Μ’ αυτά και μ’ αυτά θεωρούσε ορθάνοιχτο μπροστά του το δρόμο που θα τον οδηγούσε στην προεδρία, το 2014, αφού προηγουμένως θα είχε εγκαθιδρύσει ένα αυστηρά προεδρικό σύστημα μέσα από μια συνταγματική αναθεώρηση.
Να όμως που ό,τι δεν μπορούσε καν να ονειρευτεί η αναξιόπιστη, κεμαλική αντιπολίτευση του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), το κατάφερε μέσα σε δύο εβδομάδες το πλήθος των ανώνυμων κυρίως νέων και μέχρι χθες απολίτικων ανθρώπων, που κατέκλυσε την πλατεία Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη και άλλα αστικά κέντρα. Αυτό που ξεκίνησε σαν μια περιορισμένη, περιβαλλοντική διαμαρτυρία λίγων εκατοντάδων ακτιβιστών εναντίον του σχεδίου «ανάπλασης» του πάρκου Γκεζί, εξελίχθηκε, μετά την πρώτη, βάναυση επέμβαση της αστυνομίας, σε μαζικό κίνημα αντίστασης εναντίον του κρατικού αυταρχισμού και του έρποντος εξισλαμισμού της τουρκικής κοινωνίας από το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ).
Ο βασικός κορμός αυτού του κινήματος ήταν η μεσαία τάξη των πόλεων, που αισθάνεται ότι ο κοσμικός τρόπος ζωής της τελεί υπό ολοένα και περισσότερο ασφυκτική πολιορκία των ισλαμιστών. Πλάι σ’ αυτούς, βρέθηκε το μορφωμένο «πρεκαριάτο», η νεολαία της επισφαλούς απασχόλησης, που έδωσε τον τόνο στα πρόσφατα κινήματα διαμαρτυρίας της Δύσης, από τους Αγανακτισμένους του ευρωπαϊκού Νότου, μέχρι το Occupy Wall Street της Νέας Υόρκης. Οι οργανώσεις της σοσιαλιστικής, κομμουνιστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς πρωτοστάτησαν στην κατάληψη της πλατείας Ταξίμ και στην αντιμετώπιση της αστυνομικής βίας. Τέλος, το κίνημα απέκτησε μεγαλύτερη εμβέλεια με τη συμμετοχή των μειονοτικών, κυρίως των Αλεβιτών και των Κούρδων, που αντιπροσωπεύουν από κοινού περίπου το 30% του πληθυσμού. Αποτελεί πραγματικό «επίτευγμα» του Ερντογάν το γεγονός ότι κατάφερε να ενώσει εναντίον του, στην πλατεία Ταξίμ, τους Κούρδους του ΡΚΚ με τα πορτρέτα του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, με τους πιο σκληρούς διώκτες τους – τους κεμαλικούς του CHP!
Το τελευταίο τετραήμερο, ο Ερντογάν προσπάθησε να σβήσει την πυρκαγιά με την τακτική του μαστίγιου και του καρότου: Την περασμένη Τρίτη έβαλε την αστυνομία να «ανακαταλάβει» την πλατεία Ταξίμ διά πυρός και σιδήρου, την Τετάρτη έριξε στο τραπέζι την πρόταση του δημοψηφίσματος για το επίμαχο πάρκο και την Πέμπτη είπε ότι αναστέλλονται οι εργασίες για την «ανάπλασή του», εν αναμονή δικαστικών αποφάσεων. Ωστόσο, το Σαββατοκύριακο εξαπέλυσε μια δεύτερη, σαρωτική αστυνομική επιχείρηση εκκαθάρισης όχι μόνο της πλατείας αλλά και του πάρκου Γκεζί από τους διαδηλωτές, απειλώντας μάλιστα ότι δεν θα διστάσει να κατεβάσει, εν ανάγκη, και το στρατό. Παράλληλα, προσπάθησε να συσπειρώσει τη λαϊκή βάση του ΑΚΡ με τεράστιες αντισυγκεντρώσεις οπαδών του –της τάξης των εκατοντάδων χιλιάδων– σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη.

Πλην συγκλονιστικού απροόπτου, ο Ερντογάν θα καταφέρει να περάσει αυτόν το δύσκολο κάβο. Με τη σημαντική εξαίρεση των μειονοτικών πληθυσμών, το κίνημα δεν έχει καταφέρει, ακόμη, να διεμβολίσει τα εργατικά, λαϊκά στρώματα, όπου η υπεροπλία του ΑΚΡ διατηρείται, έστω κι αν είναι ευάλωττη. Η χούντα του Εβρέν, τη δεκαετία του ’80, αποκεφάλισε την πολιτική και συνδικαλιστική Αριστερά, ενώ η οικονομική καταστροφή του 2001 –αποτέλεσμα των προγραμμάτων «σταθεροποίησης» του ΔΝΤ και εν πολλοίς παρόμοια με αυτό που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα– είχε ως αποτέλεσμα τη μαζική μετατόπιση της εργατικής βάσης από τους κεμαλικούς στους νεοϊσλαμιστές. Η οικονομική αναζωογόνηση που ήρθε στα 11 χρόνια εξουσίας του ΑΚΡ και τα έστω περιορισμένα βήματα εκδημοκρατισμού που αυτό προώθησε, του χάρισαν ένα σοβαρό πολιτικό κεφάλαιο, που δεν έχει ακόμη απαξιωθεί.
Ωστόσο, ο Ερντογάν θα βγει αρκετά «χαμηλωμένος» από αυτή την κρίση. Ο ξεροκέφαλος απολυταρχισμός του, που ζημιώνει καίρια τη διεθνή εικόνα της Τουρκίας και δυσκολεύει την ευρωπαϊκή προοπτική της, προκαλεί αντιδράσεις και από τμήματα των τουρκικών ελίτ, ακόμη και στο εσωτερικό του ΑΚΡ. Πολλοί θεωρούν ότι το όνειρο του Ερντογάν να γίνει πρόεδρος – «σουλτάνος», ένα είδος Τούρκου Πούτιν, έχει κιόλας καεί. Η κεμαλική και η αριστερή αντιπολίτευση βγαίνουν από αυτή την αναμέτρηση με αυξημένη αυτοποποίθηση, ενώ μεγάλες μάζες νέων ανθρώπων ριζοσπαστικοποιήθηκαν μέσα σε δύο εβδομάδες, όσο δεν θα γινόταν σε πολλά χρόνια ήσυχου κοινοβουλευτισμού.
Στο μεταξύ, η τουρκική οικονομία λαχανιάζει και πολλοί εκτιμούν ότι όπου να ‘ναι θα σκάσει η φούσκα της αγοράς ακινήτων, προκαλώντας μια κρίση συγκρίσιμη με εκείνη του 2001. Όταν η εξέγερση των φοιτητών και της κοσμικής μεσαίας τάξης συναντηθεί με την πιο βραδυφλεγή, αλλά και πιο επικίνδυνη αφύπνιση των εργατών, τότε η δεκαετής ηγεμονία του νεοοθωμανισμού θα αποτελεί παρελθόν και το άστρο του Ερντογάν θα αρχίσει να σβήνει – είτε με έναν πάταγο, είτε με ένα λυγμό.

Το 2010 καλά κρατεί, εν έτει 2013...

Του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ, απο την Ελευθεροτυπια... 

Την εβδομάδα που πέρασε κατέγραψα τρία αξιοσημείωτα γεγονότα:

1. Το ΔΝΤ, όπως όλοι θα ακούσατε, παραδέχθηκε ότι το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής που επιβλήθηκε στην Ελλάδα το 2010 ήταν καταδικασμένο στην αποτυχία εφ' όσον δεν έθετε ως προϋπόθεση ένα γενναίο κούρεμα του δημόσιου χρέους.
Κατηγόρησε μάλιστα την Ευρωπαϊκή Ενωση ότι θυσίασε την Ελλάδα, ώστε να μην αποκαλυφθεί το μέγεθος της ευρωπαϊκής κρίσης.
2. Ο Γιώργος Παπανδρέου, σε συνέντευξή του στο καναδικό κανάλι TVO, υποστήριξε ότι η Ευρώπη δεν αποδεχόταν το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους.
3. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου παραπέμφθηκε για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ.
Τα τρία αυτά «συμβάντα» λένε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιστορία με σημαντικά διδάγματα για το παρόν και το μέλλον της χώρας.
Το πρώτο μέρος της ιστορίας αυτής αφορά το λόγο για τον οποίο το απαραίτητο κούρεμα του ελληνικού χρέους δεν τέθηκε ποτέ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων Ελλάδας και τρόικας: Ο κ. Παπακωνσταντίνου έπεισε τον κ. Παπανδρέου ότι δεν πρέπει να θέσει τέτοιο ζήτημα, παρά το γεγονός ότι ο κ. Στρος-Καν, ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, του συνιστούσε να το θέσει. Με ποιο επιχείρημα πείστηκε ο κ. Παπανδρέου; Με το επιχείρημα πως η Γερμανία θα θύμωνε αν η ελληνική κυβέρνηση ανέφερε την ανάγκη κουρέματος.
Από τότε γνωρίζαμε πως το επιχείρημα του κ. Παπακωνσταντίνου ήταν διάτρητο και επιεικώς απαράδεκτο. Προφανώς και το Βερολίνο δεν ήθελε με τίποτα να ακούσει για κούρεμα και θα έκανε τα πάντα ώστε να μεταφερθούν ακέραιες οι ζημίες των γερμανικών τραπεζών στους ώμους του Γερμανού φορολογούμενου - ακριβώς αυτό το οποίο, τελικά, επετεύχθη με το μνημονιακό μας δάνειο. Αν όμως η ελληνική κυβέρνηση, σε συνεργασία με το ΔΝΤ, έθετε το ζήτημα του κουρέματος μονομερώς, πριν καν ζητήσει δάνειο, το Βερολίνο δεν θα είχε τη δυνατότητα να ασκήσει βέτο στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Το χρονικό των «διασώσεων», όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και των υπόλοιπων ευρωζωνικών χωρών, θα είχε γραφτεί διαφορετικά. Για την ακρίβεια, ίσως να εξελίσσονταν ως πραγματικές διασώσεις, αντί για την ελεγχόμενη κατάρρευση που επέφεραν στην Περιφέρεια.
Το δεύτερο μέρος της ιστορίας αφορά τη συνεχιζόμενη άρνηση εκ μέρους των κ.κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου. Παρακολουθώντας τον κ. Παπανδρέου στο TVO να πασχίζει να πείσει ότι έβαλε την Ελλάδα στο δρόμο της σωτηρίας υπογράφοντας δύο τοξικές δανειακές συμφωνίες (τον Μάιο του 2010 και τον Οκτώβριο του 2011), το μόνο που ένιωσα ήταν βαθιά θλίψη. Μία μέρα μετά τη συνέντευξη εκείνη ακόμα και το ΔΝΤ τον διέψευσε. Του κατέστησε γνωστό ότι υπήρχε εναλλακτική. Οτι η δική του αποδοχή του δόγματος Παπακωνσταντίνου («ό,τι πει η Γερμανία για να πάρουμε τις δόσεις μας») ήταν εκείνη που έδεσε τα χέρια του ΔΝΤ και δεν του έδωσε βαθμούς ελευθερίας για να προτείνει ένα γενναίο κούρεμα το 2010.
Το τρίτο -και τελευταίο- μέρος της ιστορίας αφορά την παραπομπή Παπακωνσταντίνου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο πρώην υπουργός έπρεπε να παραπεμφθεί (μαζί με το διάδοχό του, βέβαια, τον κ. Βενιζέλο). Ομως κατανοώ το παράπονο του κ. Παπακωνσταντίνου. Στη θέση του θα σκεπτόμουν: «Με πετάνε στα λιοντάρια, αλλά το δικό μου δόγμα όχι μόνο εφαρμόζουν αλλά και εκθειάζουν!». Πράγματι. Σε τι διαφέρει η σημερινή πολιτική από εκείνη του 2010; Και πάλι αποδεχόμαστε να παραπέμψουμε το αναπόφευκτο (νέο) κούρεμα στις ελληνικές καλένδες, όταν και εάν δεήσει η Γερμανία. Αλλη μία φορά συγκαλύπτουμε το θανάσιμο εναγκαλισμό πτωχευμένου κράτους, πτωχευμένων τραπεζών, κλεπτοκρατίας και πολιτικών, που το μόνο που σκέπτονται είναι πώς θα κρατηθούν στην εξουσία. Ο,τι συνέβαινε, δηλαδή, το 2010!

καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, στις ΗΠΑ

Success story στο... Ελσίνκι...

Στον αλησμόνητο μελωδό μας ΓΙΩΡΓΟ ΓΛΥΝΟ

Του Γιωργου Βοτση, απο την Ελευθεροτυπια...

Ωστε οι «σωτήρες» μας εφάρμοσαν λαθεμένες συνταγές και χρησιμοποίησαν κυνικά την Ελλάδα σαν πειραματόζωο, για να σωθεί η Ευρωζώνη - ομολογεί τώρα ξεδιάντροπα το ΔΝΤ! Και οι εγχώριοι απολογητές του «μονόδρομου» των Μνημονίων, μίσθαρνοι ή εθελόδουλοι, αντί να καταπιούν τη γλώσσα τους και να χαθούν από προσώπου γης, ξαναβγαίνουν θρασύτατοι στα κανάλια για νέες «αναλύσεις»...

Κι έχουμε και τον πρώτο τη τάξει τροϊκανό, Πολ Τόμσεν, επιπροσθέτως να επικρίνει τη φορολογική μας μεταρρύθμιση (;) διότι, λέει, «ενώ αυξήθηκαν με επιτυχία (!) οι φόροι στους μισθωτούς, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι πλούσιοι συνεχίζουν να φοροδιαφεύγουν...».
Μας φώτισε - λες και δεν το ξέραμε...
Τον περασμένο Δεκέμβριο ο Στουρνάρας διαβεβαίωνε τον Σόιμπλε (κι εμάς, τους χαχόλους, παρεμπιπτόντως) ότι ώς τον Μάρτιο θα είχε ολοκληρωθεί το ουσιαστικό φορολογικό νομοσχέδιο, με κύριο στόχο την πάταξη της φοροδιαφυγής. Προς τούτο συγκρότησε μάλιστα τον Ιανουάριο μια επιτροπή ειδημόνων, η οποία, έξι μήνες μετά, ξύνεται άπρακτη. Πουθενά το ρηξικέλευθο και θαυματουργό νομοσχέδιο που θα θεράπευε τάχα μία από τις μεγαλύτερες πληγές της οικονομίας μας - καταπώς λέει και ο πρωθυπουργός του success story.
Χωρίς αυτό το νομοσχέδιο ατυχήσαμε και για έναν πρόσθετο λόγο: δεν στρογγυλοποιήθηκαν στις 80 οι 79(!), ώς τώρα, τροποποιήσεις του βασικού μας νόμου (2238/94) για τη φορολογία εισοδήματος - τρομάρα μας...
Ετσι, με μόνη καινοτομία την ηλεκτρονική, αποκλειστικά, υποβολή των φορολογικών δηλώσεων, θα έχουμε και εφέτος φοροεισπρακτικά μία από τα ίδια - αν όχι και χειρότερα:
Μισθωτοί και συνταξιούχοι να πληρώνουν κάπου το 55% των συνολικών φόρων. Περί το ενάμισι εκατομμύριο φορολογούμενοι να δηλώνουν ετήσιο εισόδημα έως 5.000! Και πλουσιότεροι φορολογούμενοι, στη χώρα του επιδεικτικού νεοπλουτισμού, να αναδεικνύονται... μισθωτοί: πάνω από 500.000 ετήσιο εισόδημα θα δηλώσουν πάλι περί τους 100 μισθωτοί - και άλλοι τόσοι, αθροιστικά, έμποροι, βιομήχανοι και ελεύθεροι επαγγελματίες. Οσα, δηλαδή, και τα ελληνικά κότερα σε μία μόνο μαρίνα της Νορβηγίας...
Ηπεριπέτεια της «λίστας Λαγκάρντ» και μόνον θα αρκούσε να τεκμηριωθεί ο ισχυρισμός ότι οι κυβερνώντες δεν θέλουν να κυνηγήσουν τους φοροφυγάδες - όπως και να συλλάβουν τους μεγαλοοφειλέτες δισεκατομμυρίων. Τρία ολόκληρα χρόνια αφ' ότου μας ήρθε επισήμως (και ρητά για φορολογική χρήση) και δεν μπήκε στο δημόσιο ταμείο ούτε δεκάρα τσακιστή!
Ο,τι και να λέει η κατευθυνόμενη Βουλή και να μας πει τελικά η προκαταρκτική επιτροπή, στη συνείδηση του απλού πολίτη, για την αυταπόδεκτη ζημιά του Δημοσίου ευθύνονται και οφείλουν να πληρώσουν τουλάχιστον:
* Δύο υπουργοί Οικονομικών: ο αποδιοπομπαίος Γ. Παπακωνσταντίνου (η προχθεσινή θλιβερή εικόνα πολιτικού κανιβαλισμού, στη Βουλή, μου θύμισε την αντίστοιχη ακριβώς με τον Μένιο Κουτσόγιωργα πριν από περίπου 25 χρόνια) και ο πολύς Ευάγγ. Βενιζέλος, που πηδάει πολλά παλούκια και να δούμε ώς πότε...
* Δύο επικεφαλής του ΣΔΟΕ: ο ανεκδιήγητος Γ. Καπελέρης, που μας ζάλιζε κάθε βράδυ στα κανάλια με τους 150 μεγαλογιατρούς-φαντάσματα του Κολωνακίου, και ο τρομολάγνος Ι. Διώτης, που μας παίζει τον παπά με τα στικάκια. Και, βεβαίως,
* Δύο πρωθυπουργοί: οι Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμος, άνευ σχολίων.
Οι (εκάστοτε) κυβερνώντες όσο κι αν επικαλούνται, για δικαιολογίες, το μέγα, όντως, ποσοστό των αυτοαπασχολουμένων και τον οκνό και διεφθαρμένο εισπρακτικό μηχανισμό, είναι πλέον πασίδηλο ότι δεν θέλουν να αποκαλυφθεί πλήρως και να καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή. Διότι οι μεγάλοι φοροκλέφτες είναι: συγγενικά τους πρόσωπα· κομματικά στελέχη και «κολλητοί» τους· χορηγοί, με το αζημίωτο, πάτρωνες και αφεντικά τους στη διαπλοκή· και, εν τέλει, οι ίδιοι (υπενθυμίζω, συναφώς, ότι οι βουλευτικές αποδοχές φοροαπαλλάσσονται σε ποσοστό 60%...).
Αλλά στην εν γένει φοροκλοπή, εκτός από την παράνομη φοροδιαφυγή στην οποία επιδίδονται καθ' έξιν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας και εκτός από το φορολογικό χάος των offshore εταιρειών, θα 'πρεπε να συνυπολογίζονται και:
Η νομότυπη φοροασυλία της Εκκλησίας και των εφοπλιστών.
Και τα ποικίλα τεχνάσματα φοροαπαλλαγών και αισθητά μειωμένης φορολόγησης (λ.χ. η φάμπρικα με τις προκλητικά εικονικές ΕΠΕ και τις... μονοπρόσωπες «εταιρείες») για τους χρυσοκάνθαρους του Δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα - τεχνοκράτες, διευθυντικά στελέχη των υπηρεσιών και τραπεζών, τηλεοπτικούς αστέρες κ.ά.
Αν ο Αντ. Σαμαράς είχε ειλικρινείς προθέσεις, ανεξαρτησία, δυνατότητες, όραμα και τσαγανό, θα 'πρεπε να επωφεληθεί από το διήμερο ταξίδι του στο Ελσίνκι. Για να διδαχθεί από την ηγεσία ειδικά της Φινλανδίας, με τη μηδενική σχεδόν πολιτική διαφθορά· με τους πολίτες της να θεωρούν αδιανόητη και ατιμωτικό έγκλημα τη φοροδιαφυγή· με τα ευρωπαϊκά πρωτεία στην εκπαίδευση και την τεχνολογία· και με ακλόνητους τους πυλώνες κοινωνικής συνοχής του κράτους προνοίας και του κράτους δικαίου.
Να διδαχθεί από το παράδειγμα της Φινλανδίας, ακριβώς, όπου το success story υπήρξε πραγματικότητα και δεν είναι φθηνό επικοινωνιακό τρικ: τη βαθύτατη οικονομική κρίση, στις αρχές της δεκαετίας του '90, την ξεπέρασε αυτοδύναμα, ολοκληρώνοντας το πενταετές πρόγραμμα ανασυγκρότησης σε μόλις τρία χρόνια...
Να μου επιτραπεί να αμφιβάλλω αν ο Σαμαράς επιχείρησε καν να τα διδαχθεί όλα αυτά. Διότι θα ήταν άλλος...

Πότε ο χείμαρρος της οργής μας θα σπάσει το φράγμα του φόβου μας?

My Pillow Book...

Με αφορμή τη λίστα Λαγκάρντ, λοιπόν, ο δρόμος για το Ειδικό Δικαστήριο έγινε διάπλατη λεωφόρος για τον αποκαθηλωμένο τσάρο της οικονομίας, που στις εποχές της δόξας του, με το σακίδιο στον ώμο, περιφερόταν για 618 ημέρες και νύχτες στα πέρατα της οικουμένης για να εισπράττει καρπαζιές από παντού.  

Για το γεγονός ότι η λίστα έμεινε τόσο καιρό στα συρτάρια, παραποιήθηκε, ενεχειριάστηκε αλλά δεν αξιοποιήθηκε φταίει, λοιπόν, μόνο ο καρπαζοεισπράκτορας... 

Αθώος ζητώντας και τα ρέστα από πάνω, ο ανεκδιήγητος παρασυνταγματολόγος με την ψυχογενή βουλιμία που πήρε τη λίστα στο σπίτι του με σκοπό να τη φάει κι αυτήν, ξεχνώντας να δώσει εντολές αξιοποίησής της. Μην ξεχνάμε ότι ο Μπένι-όχι-ο-Χιλ, ο άλλος, ο δικός μας, ο αστειότερος, αναγκάστηκε να παραδώσει τη λίστα μόνο όταν εκτέθηκε από τις δηλώσεις του Στουρνάρα, ο οποίος σε ερώτηση των New York Times είxε πει, για όσους θυμούνται, ότι τότε ήταν πρώτη φορά (sic) που άκουγε, από τον δημοσιογράφο, για την ύπαρξη της περιβόητης λίστας.

Απαλλαγμένος -και λόγω βλακείας- ο μεγάλος διανοητής Γιωργάγης Mind-the-GAP. Αμέτοχος κι ο άτεγκτος τεχνοκράτης Παπαδήμος. Αθώος κι ο προνομιακός συνομιλητής του Θεού, Αντωνάκης. Ανεπαρκής και σε αυτόν τον ρόλο κι ο τεχνοκράτης οικονομικός διευθυντής της Τρόικας Εσωτερικού, από τη στιγμή και μετά που... έμαθε για την ύπαρξή της. 

Όλοι τους ραντισμένοι με τα δάκρυα του πρώτου τη τάξει κρονόληρου, εξιλεωμένοι κι άσπιλοι.

Αναμάρτητοι, κατά τα φαινόμενα κι οι αδιάφθοροι κομματόσκυλοι των ελεγκτικών μηχανισμών.

"Πρωθυπουργοί", "ηγέτες"  και κολαούζοι συνοδοιπόροι, πρόθυμοι να βάλουν χέρι σε μισθούς και συντάξεις των μονίμων υποζυγίων και να επιβάλουν φόρους που δεν μπορούν να πληρώσουν οι ασθενέστεροι, αλλά άκρως κι επίμονα απρόθυμοι να παρενοχλήσουν τους χρυσοκάνθαρους του σιναφιού. 

Οι πρωταγωνιστές αυτού του σκανδάλου, "κατήγοροι" και κατηγορούμενοι μαζί, επιβεβαιώνουν με τη συμπεριφορά τους για άλλη μια φορά το ηθικό και αξιακό επίπεδο αυτών που έχομε εκλέξει για να μας κυβερνάνε, προσφέροντας ένα ευτελές θέαμα, που κάτω από τις σημερινές συνθήκες ανθρωπιστικής κρίσης, προκαλεί τη μέγιστη αηδία.

Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε ότι, αν θέλανε, θα μπορούσαν να έχουν ελέγξει δεκάδες παρόμοιες λίστες από φοροκλέπτες και επίορκους δημόσιους "λειτουργούς" στις δεκάδες φιλόξενες γι' αυτούς τράπεζες και τους φορολογικούς παραδείσους, η αηδία γίνεται ορμητικός χείμαρρος εμετού. Να δούμε πότε αυτός ο χείμαρρος θα σπάσει το πελώριο φράγμα του φόβου μας για να τους πνίξει.

"Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία... Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους, θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία."

Η ώρα της αλήθειας ήρθε για το σουηδικό μοντέλο...

Πέτρος Παπακωνσταντίνου, απο την Καθημερινη, μεσω contramee...

Κοινωνικό κράτος και μεταναστευτική πολιτική δοκιμάζονται στις συνθήκες της κρίσης

Πρώτα ήρθε το Παρίσι, τον Οκτώβριο του 2005, ύστερα το Λονδίνο, τον Αύγουστο του 2011, και τώρα η Στοκχόλμη. Και στις τρεις περιπτώσεις, αλυσιδωτές, βίαιες ταραχές στα εργατικά προάστια των κοσμοπολίτικων μεγαλουπόλεων, με πρωταγωνιστές εφήβους, πρώτης ή δεύτερης γενιάς μετανάστες, ράγισαν τη βιτρίνα της «ανοιχτής, πολυπολιτισμικής κοινωνίας».

Αυτή τη φορά το σοκ ήταν ακόμη μεγαλύτερο, καθώς προερχόταν από τη χώρα η οποία μέχρι πρόσφατα δίκαια υπερηφανευόταν για το πιο προχωρημένο κοινωνικό κράτος και την πιο γενναιόδωρη πολιτική ασύλου στη Δύση. Στον αμείλικτο καθρέφτη της πραγματικότητας, το περίφημο «Folkhemmet», το σουηδικό Σπίτι των Λαών, δεν φαντάζει πια σαν το πιο όμορφο του κόσμου.

Το φαινόμενο μοιάζει να επαναλαμβάνεται με μαθηματική κανονικότητα. Στο Παρίσι, ρόλο πυροκροτητή έπαιξε ο θάνατος του 15χρονου Μπουνά Τραορέ και του 17χρονου Ζιέντ Μπενά, παιδιών μεταναστών από την Αφρική, στη διάρκεια αστυνομικής καταδίωξης στο υποβαθμισμένο προάστιο Κλισί-σου-Μπουά. Τις βρετανικές ταραχές πυροδότησε ο θανάσιμος πυροβολισμός του 29χρονου μαύρου Μαρκ Ντάγκαν από αστυνομικούς, οι οποίοι τον καταδίωκαν στο Τότεναμ του βορείου Λονδίνου. Οσο για τη Σουηδία, την αφορμή έδωσε ο θάνατος του 69χρονου Λενίνε Ρέλβας-Μάρτινς, Πορτογάλου μετανάστη με ψυχολογικά προβλήματα, ο οποίος πυροβολήθηκε από αστυνομικούς μέσα στο διαμέρισμά του, στο Χάσμπι, προάστιο της Στοκχόλμης, το οποίο κατοικείται σε ποσοστό 80% από μετανάστες.

Πίσω από κάθε αφορμή, κρύβονται πολλές αιτίες. Η απώλεια μιας ζωής από τον υπερβάλλοντα ζήλο κάποιων αστυνομικών οργάνων έπαιξε και στις τρεις περιπτώσεις τον ρόλο του σπινθήρα, μόνο γιατί κάτω από την απατηλή επιφάνεια της κοινωνικής γαλήνης είχε συσσωρευτεί πολύ «μπαρούτι». Ενα αστικό υποπρολεταριάτο νέων ανθρώπων, συνήθως ξενικής προέλευσης, χωρίς δουλειά, χωρίς σπουδές και χωρίς μέλλον, αντιμέτωπο με καθημερινούς, κάποτε ταπεινωτικούς ελέγχους από τις αστυνομικές αρχές, δεν χρειαζόταν παρά μια τυχαία σπίθα για να εκραγεί. Στο Χάσμπι, το 20% των νέων δεν πηγαίνει ούτε στη δουλειά ούτε στο σχολείο. Σε ολόκληρη τη Σουηδία, οι μετανάστες αντιστοιχούν στο 15% του πληθυσμού, αλλά εκπροσωπούν το 35% των ανέργων. Προτού εκδηλωθεί το πρόσφατο «τσουνάμι» των βίαιων ταραχών, είχαν αρχίσει να πληθαίνουν οι σποραδικές μικροεξεγέρσεις νέων στη Στοκχόλμη, το Γκέτεμποργκ και το Μάλμε. Το καζάνι έβραζε από καιρό…

Η αλήθεια είναι ότι το περίφημο «σουηδικό μοντέλο» αποτελούσε επί δεκαετίες την πιο προχωρημένη εκδοχή του σοσιαλδημοκρατικού κράτους πρόνοιας. Επί πρωθυπουργίας Ούλαφ Πάλμε, οι εισοδηματικές ανισότητες στη Σουηδία δεν ήταν μεγαλύτερες από εκείνες χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Ακόμη και σήμερα, παρά τις περικοπές κοινωνικών δαπανών, μια οικογένεια με τέσσερα παιδιά επιδοτείται από το κράτος με 2.212 ευρώ τον μήνα, ενώ οι γονείς απολαμβάνουν άδεια 480 ημερών για κάθε παιδί που γεννιέται. Ωστόσο, τίποτα δεν είναι όπως πριν. Η κεντροδεξιά κυβέρνηση του Φρέντρικ Ράινφελντ, η οποία κυβερνά τη Σουηδία από το 2006, έχει μειώσει τους φόρους που επιβαρύνουν τους πλούσιους κατά 20 δισ. ευρώ. Αν τη δεκαετία του 1990 η ψαλίδα ανάμεσα στο 10% των πλουσιότερων Σουηδών προς το 10% των φτωχότερων ήταν 4:1, σήμερα είναι 6:1. Από πρώτη χώρα του δυτικού κόσμου, ως προς την κοινωνική ισότητα, η Σουηδία έχει πέσει στη 14η θέση. Μάλιστα, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, είναι σήμερα η χώρα εκείνη στην οποία οι κοινωνικές ανισότητες αυξάνονται με τον ταχύτερο ρυθμό. Οι δραματικές περικοπές κονδυλίων για την Τοπική Αυτοδιοίκηση οδήγησαν σε ραγδαία υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου, ιδίως στις εργατικές και μεταναστευτικές περιοχές.

Η εντεινόμενη περιθωριοποίηση τμήματος του μεταναστευτικού πληθυσμού προκαλεί αντανακλαστικές αντιδράσεις μεσαίων στρωμάτων που πλήττονται από την κρίση, τροφοδοτώντας την ξενοφοβία. Το μέχρι χθες περιθωριακό, ακροδεξιό κόμμα των Σουηδών Δημοκρατών κατέκτησε το 5% των ψήφων στις εκλογές του 2010 και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις το ανεβάζουν στο 10%. Πρόσφατα, ο κεντροδεξιός υπουργός Μετανάστευσης Τόμπιας Μπίλστρομ προκάλεσε σάλο δηλώνοντας ότι η μεταναστευτική πολιτική της Σουηδίας «δεν είναι πλέον βιώσιμη» και ότι όσοι συμπαραστέκονται στους μετανάστες «δεν είναι ξανθοί, γαλανομάτηδες Σουηδοί», αλλά μελαψοί, πρώην μετανάστες οι ίδιοι. Ολα δείχνουν ότι τα χειρότερα έπονται…

Προβληματισμός μετά τις ταραχές

Το σοκ από τις πρόσφατες ταραχές σε προάστια της Στοκόχλμης και άλλων σουηδικών πόλεων τροφοδότησε σε διεθνή κλίμακα έντονο προβληματισμό για το μέλλον του κοινωνικού κράτους.

Σε κύριο άρθρο της, υπό τον τίτλο «Το σύνδρομο της Στοκχόλμης», η συντηρητική αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal ενοχοποιεί τον «ακραίο εξισωτισμό» του σουηδικού μοντέλου για την αδυναμία πρόσβασης των πιο φτωχών στρωμάτων στην αγορά εργασίας. «Οι υψηλοί κατώτατοι μισθοί που προβλέπουν οι συλλογικές συμβάσεις και η υψηλή φορολογία καθιστούν αδύνατη των πρόσβαση των εργατών χαμηλής ειδίκευσης στην αγορά εργασίας. Αυτοί οι περιθωριοποιημένοι εργάτες αναγκάζονται να καταφύγουν είτε στα επιδόματα του κοινωνικού κράτους είτε στη μαύρη οικονομία». Διαμετρικά αντίθετα ήταν τα συμπεράσματα της The Guardian. «Οι κεντροδεξιοί ηγέτες της Σουηδίας οφείλουν να αντισταθούν στον πειρασμό της κατεδάφισης όσων πέτυχαν δεκαετίες φωτισμένης, κοινωνικής πολιτικής. Καλύτερα θα ήταν να θέσουν στους εαυτούς τους πιο σεμνά ερωτήματα, με αφορμή τις πρόσφατες ταραχές: Τι ήταν αυτό που λειτούργησε αποτελεσματικά με τους Γιουγκοσλάβους και δεν λειτουργεί με τους Σομαλούς;».

Βαγγελιώ μου παινεμένη...

απο τον Πιτσιρικο...

Στην Προανακριτική Επιτροπή για τη λίστα Λαγκάρντ κατατέθηκε η αλληλογραφία ανάμεσα στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι και το γαλλικό υπουργείο Οικονομικών. Σύμφωνα με τα έγγραφα, η λίστα Λαγκάρντ ήταν επίσημο έγγραφο, δεν ήταν προϊόν υποκλοπής και ο σκοπός του ήταν να χρησιμοποιηθεί για φορολογικούς λόγους.
Όπως είναι γνωστό, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Ιωάννης Διώτης υποστηρίζουν πως η λίστα Λαγκάρντ ήταν προϊόν υποκλοπής, δεν ήταν επίσημο έγγραφο και δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί για φορολογικούς ελέγχους.
Δηλαδή, οι δυο πρώην υπουργοί Οικονομικών, Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος, και ο Ιωάννης Διώτης, λένε ψέματα.
Σε μια ευνομούμενη και δημοκρατική χώρα, θα είχε επέμβει αμέσως ο εισαγγελέας αλλά η Ελλάδα είναι Μπανανία-προτεκτοράτο, οπότε μάλλον αθώοι όλοι.
Ήταν ολοφάνερη η προσπάθεια να κρύψουν τον Βενιζέλο και να τον σώσουν.
Η επίθεση, απ’ όλες τις πλευρές, στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, και η προσπάθεια να την γελοιοποιήσουν και να την δαιμονοποιήσουν δεν ήταν τίποτε άλλο από μια επιχείρηση διάσωσης του Ευάγγελου Βενιζέλου, ώστε να μην πέσει η κυβέρνηση Σαμαρά.
Είναι προφανές πως ο Βενιζέλος μπορεί να πάρει μαζί του στη φυλακή όλη την πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας αλλά θα ήταν προτιμότερο να ψηφίσουν έναν νόμο που να λέει πως ο Βενιζέλος είναι αθώος –ακόμα κι αν σκοτώσει καμιά πενηνταριά νοματαίους-, παρά να μας πρήζουν τα συκώτια με τον Μαρκογιαννάκη, τον Άδωνι Γεωργιάδη, το Κασιδιάρη και άλλες τέτοιες εξέχουσες προσωπικότητες που συμμετέχουν στην Προανακριτική Επιτροπή και αναζητούν την …αλήθεια.
Αλλά να μην παρασυρόμαστε από τη λίστα Λαγκάρντ και αυτά τα ανούσια πράγματα: Ξεχάστε τον Βενιζέλο και πάμε τώρα όλοι μαζί να κάνουμε πως η χώρα και η δημοκρατία κινδυνεύουν από την Χρυσή Αυγή.
Και ο νόμιμος Βενιζέλος θα βγάλει την Χρυσή Αυγή εκτός νόμου.

Ελλας, Ελληνων, Επιστρατευμενων..

του Πετρου Παπακωνσταντινου, απο την Ισκρα...
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ. ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ!

Ολόκληρη η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί την άνιση, σκληρή σύγκρουση ανάμεσα στην κυβέρνηση της εσωτερικής τρόικα ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ και τους «ελεύθερους επιστρατευμένους» εκπαιδευτικούς. Είναι μια σύγκρουση που αφορά κάθε εργαζόμενο και υποχρεώνει κάθε πολίτη- ιδιαίτερα όσους έχουν την πολυτέλεια του δημόσιου λόγου- να επιλέξει στρατόπεδο. Όχι μόνο γιατί το πρόβλημα της Παιδείας αφορά κάθε λαϊκή οικογένεια, αλλά και γιατί αυτό που διακυβεύεται, πέρα από τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών και τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών, είναι η ίδια η Δημοκρατία, ή μάλλον ό,τι έχει απομείνει από αυτήν. Σε αυτές τις συνθήκες, η σιωπή είναι συνενοχή και η τακτική «Πόντιου Πιλάτου», του στιλ «ας αποφασίσουν, αλλά με ευθύνη, οι εκπαιδευτικοί», είναι άξια μόνο για πολιτικές ανεμοδούρες, υποτελείς των εταιρειών δημοσκοπήσεων, που δεν δικαιούνται να φαντασιώνονται τους πολιτικούς ηγέτες.

Είναι ξεκάθαρο ότι η σύγκρουση μεθοδεύτηκε συνειδητά, εδώ και πολύ καιρό από την κυβέρνηση, με τη βοήθεια των Γερμανών γκαουλάιτερ που έχουν στρατοπεδύσει σε κάθε υπουργείο, αξιοποιώντας την τεχνογνωσία του ψυχολογικού πολέμου. Έστρεψαν το βαρύ πυροβολικό τους εναντίον του δημοσίου σχολείου, καταδικάζοντας σε απολύσεις χιλιάδες εκπαιδευτικούς, παραμονές πανελλαδικών εξετάσεων. Κυνικά και ανερυθρίαστα, μετέτρεψαν τους μαθητές- υποψηφίους σε «ανθρώπινες ασπίδες» τους, για να εμποδίσουν τους εκπαιδευτικούς να αντιτάξουν το μόνο αμυντικό όπλο που (υποτίθεται ότι) τους έχει απομείνει, το δικαίωμα στην απεργία και στη μαζική, ειρηνική, δημοκρατική διεκδίκηση.

Στην προσπάθειά τους αυτή, βρήκαν πρόθυμους συμμάχους τα μεγάλα δημοσιογραφικά συγκροτήματα και τα ασπόνδυλα φερέρωνά τους. Που ήταν ο πόνος όλων αυτών για «την αγωνία των παιδιών» όταν αυτά τα παιδιά πάγωναν έναν ολόκληρο χειμώνα χωρίς πετρέλαιο, λιποθυμούσαν στο προαύλιο λόγω υποσιτισμού, έκαναν μαθήματα, με χιόνι- με λιοπύρι, σε κοντέιντερ, ή πέρναγαν μια ολόκληρη χρονιά χωρίς να διδαχθούν ούτε μια ώρα Φυσική λόγω έλλειψης καθηγητή; Πόσο θράσος πρέπει να έχουν όλοι αυτοί για να κουνάνε επιτημητικά το δάχτυλο και να επισείουν τη Δαμόκλειο Σπάθη της αξιολόγησης σε επιστήμονες που έφαγαν πέντε χρόνια στα πανεπιστημιακά έδρανα, υπηρέτησαν για χρόνια αναπληρωτές αντί γλίσχρης αμοιβής στις εσχατιές της Ελλάδας, πέρασαν καινούργιες εξετάσεις επιλογής από τον ΑΣΕΠ κι άρχισαν να κάνουν οικογένεια στα 40 και στα 45 τους με κουτσουρεμένο μισθό 850 ευρώ;

Το πιο ανησυχητικό, είναι ότι το σύμπλεγμα ολιγαρχίας- κυβέρνησης- μεγάλων συγκροτημάτων του Τύπου ερεθίζει συστηματικά τα πιο αντιδραστικά, ζωώδη ένστικτα ενός κυνηγημένου και ζαλισμένου από τα απανωτά χτυπήματα πλήθους. «Γιατί να μην τους απολύσει κι αυτούς, αφού απέλυσαν κι εμένα; Γιατί να μη δουλεύουν περισσότερο, για πιο λίγα, αφού το ίδιο ισχύει με τους περισσότερους»; Θέλουν να μας φέρουν όλους στην κατάσταση αποκτήνωσης που περιγράφει το πικρό «ανέκδοτο»: Μια φορά κι έναν καιρό, ο Θεός εμφανίστηκε μπροστά σε έναν μνησίκακο άνθρωπο και του είπε: «Θα σου κάνω ό,τι δώρο θέλεις, να ξέρεις όμως πως, ό,τι κάνω σε σένα, θα το κάνω στο διπλάσιο για τον γείτονά σου». Κι εκείνος, αφού έξυσε το κεφάλι του, το σκέφτηκε από δω, το σκέφτηκε από κει, στο τέλος απάντησε: «Θέλω να μου βγάλεις... το ένα μάτι»!

Πάνω σ' αυτή την αποτρόπαια λογική- αφού δεν μπορώ να τα βάλω με τους ισχυρούς εχθρούς μου, ας τα βάλω με τον διπλανό μου- αυτή τη λογική που μετατρέπει τα θύματα της κρίσης σε ανθρώπινη σκόνη, είναι που στηρίζεται ο κοινωνικός και πολιτικός φασισμός, σε όλες τις εκφράσεις του. Κι έχουν βαρύτατη ευθύνη όσοι καλλιέργησαν και καλλιεργούν τη νοοτροπία του «κοινωνικού αυτοματισμού», με πρώτους διδάξαντες του αξιωματούχους του ΠΑΣΟΚ, τύπου Ρέππα και άξιους συνεχιστές τους θεσμολάγνους της κατ' όνομα Δημοκρατικής Αριστεράς, που έχουν καταντήσει θλιβερή τσόντα ενός αδίστακτου, απολυταρχικού κράτους εκτάκτου ανάγκης. Μικρά, άβουλα ανθρωπάκια, που δεν ενοχλούνται καθόλου να συμμετέχουν σε μια κυβέρνηση που έχει για γενικό γραμματέα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης (συγγνώμη, ήθελα να πω ΠΡΟστασίας του Πολίτη) έναν βασιλικό επίτροπο της χούντας, που έστελνε στη φυλακή αγωνιστές της αντιδικτατορικής πάλης, σαν τον Στέλιο Νέστορα. Σε μια κυβέρνηση που έχει επιστρατεύσει «μέχρι νεωτέρας» τρεις κλάδους εργαζομένων μέσα σε οκτώ μήνες- στην περίπτωση των εκπαιδευτικών, μάλιστα, προτού καν λάβουν απόφαση.

Το τραγικά θλιβερό σ' αυτή την υπόθεση είναι η πολιτική παράλυση, στην καλύτερη των περιπτώσεων, της επίσημης Αριστεράς και η προδοτική στάση των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Στην Ισπανία, αυτές τις μέρες, ξεσηκώθηκε ολόκληρη η εκπαιδευτική κοινότητα, από τα δημοτικά μέχρι τα πανεπιστήμια, ενάντια στα μέτρα λιτότητας της συντηρητικής κυβέρνησης Ραχόι. Τα μισά σχολεία δεν λειτούργησαν γιατί απεργούσαν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές τους, τα άλλα μισά γιατί έκαναν κατάληψη οι μαθητές και οι γονείς. Όλα τα συνδικάτα και όλα τα κόμματα της Αριστεράς, παρά τις διαφορές και τις διασπάσεις τους, βρέθηκαν στο ίδιο χαράκωμα. Πόσο μικροαστική, μικροϊδιοκτησιακή τύφλωση πρέπει να μας χαρακτηρίζει σ' αυτή τη ρημάδα τη χώρα, όταν δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε για το στοιχειώδες, την ώρα που το βαρύ πυροβολικό του αντιπάλου μας γαζώνει;

Προς τιμήν τους, η ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική Αριστερά στους χώρους εκπαίδευσης, ο βασικός συνδικαλιστικός όγκος του ΣΥΡΙΖΑ και ένα σημαντικό τμήμα της βάσης του ΠΑΜΕ βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή μπροστά, καλλιεργώντας το πνεύμα της αντίστασης και της ανυπακοής, που θα μπορούσε να μετατραπεί σε συντεταγμένο, νικηφόρο αγώνα αν είχε βρει την αμέριστη στήριξη των μεγάλων αριστερών κομμάτων και των συνδικαλιστικών ομοσπονδιών. Αντί γι αυτό, είδαμε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μια ηττοπαθή, απολογητική γραμμή και τη συνηθισμένη του, παραλυτική πολυφωνία. Ακόμη χειρότερα, το ΚΚΕ εμφανίστηκε ως «Αριστερά της ευθύνης», αποσπώντας τα εύσημα του αστικού Τύπου και της ΔΗΜΑΡ, καθώς πήρε ευθύς εξ αρχής θέση εναντίον της απεργίας διαρκείας. Την περασμένη Κυριακή, η κατάπτυση απόφαση της κυβέρνησης για επιστράτευση δεν υπήρχε καν στην πρώτη σελίδα του «Ριζοσπάστη». Και οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, που δεν χάνουν (και σωστά) ευκαιρία να κατακεραυνώσουν τον κυβερνητικό συνδικαλισμό, ψήφισαν μαζί του στην ΑΔΕΔΥ μια απόφαση- πισώπλατο χτύπημα, εμποδίζοντας τη συσπείρωση δυνάμεων την κρίσιμη ημέρα που θα ανοίξουν τα εξεταστικά κέντρα.

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι Γενικές Συνελεύσεις των εκπαιδευτικών βρίσκονταν σε εξέλιξη. Σε κάθε περίπτωση, το μεγάλο ρήγμα που άνοιξε θα παραμείνει ενεργό- και τώρα, και με την έναρξη της καινούργιας εκπαιδευτικής χρονιάς. Μια νέα περίοδος κοινωνικών συγκρούσεων βρίσκεται, πιθανόν, μπροστά μας- στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Σ' αυτή τη μάχη, θα κριθούμε όλοι. Όσοι νομίζουν ότι θα μπορέσουν να αποφύγουν την αδυσώπητη «αξιολόγηση» των ίδιων των εργαζομένων, θα διαπιστώσουν σύντομα ότι έκαναν ένα τεράστιο λάθος.

Τρίτη 14 Μαΐου 2013

Δεν φταίει μόνο η Γερμανία της κ. Μέρκελ...

του Πετρου Παπακωνσταντινου, απο την Καθημερινη...

Αυτή τη φορά, η κατακραυγή εναντίον της Αγκελα Μέρκελ δεν προέρχεται μόνο από τους λαούς της χειμαζόμενης μεσογειακής περιφέρειας, αλλά και από τμήμα των ευρωπαϊκών ελίτ. Μιλώντας στη γερμανική Suddeutsche Zeitung, ο επίτροπος Κοινωνικών Υποθέσεων Λάζλο Αντορ κατηγόρησε το Βερολίνο για «κοινωνικό ντάμπινγκ» και προειδοποίησε για το ενδεχόμενο δραματικού μεταναστευτικού κύματος από τον ευρωπαϊκό Νότο προς τις χώρες του Βορρά, ανάλογου με εκείνο που σημειώθηκε στις ΗΠΑ την επαύριο του εμφυλίου πολέμου!
Οτι η Γερμανία ασκεί κοινωνικό ντάμπινγκ είναι παγκοίνως γνωστό. Η κατ’ εξοχήν πλεονασματική χώρα της Ενωσης δεν έχει εγγυημένο κατώτατο μισθό. Στις 19 Μαρτίου, δύο υπουργοί της βελγικής κυβέρνησης κατήγγειλαν το Βερολίνο για «αναξιοπρεπείς» εργασιακές πρακτικές, φέρνοντας το παράδειγμα των βιομηχανιών κρέατος, που προσλαμβάνουν Βούλγαρους, Ρουμάνους και Ουκρανούς μέσω εταιρειών ενοικίασης εργαζομένων, οι οποίοι δουλεύουν για τρία ευρώ την ώρα, 60 ώρες την εβδομάδα, χωρίς ασφάλιση.

Η πτώχευση του γείτονα
Ιδού πώς χτίζεται το νέο «οικονομικό θαύμα» της Γερμανίας: αντί να ανακυκλώσει τα πλεονάσματά της, αυξάνοντας τους μισθούς των δικών της εργαζομένων και τη ζήτηση των προϊόντων των εταίρων της, ακολουθεί μια ωμή πολιτική «πτώχευσης του γείτονα», στηρίζοντας την ανταγωνιστικότητά της στον ακρωτηριασμό του εργατικού μισθού και του κοινωνικού κράτους. Εχοντας χάσει το όπλο της επιβολής προστατευτικών δασμών, λόγω κοινής αγοράς, αλλά και τη δυνατότητα υποτίμησης του εθνικού νομίσματος, λόγω ευρώ, οι πιο αδύνατοι εταίροι της Γερμανίας δεν έχουν άλλο τρόπο άμυνας από το να συνθλίψουν, ακόμη πιο αδίστακτα, τα δικά τους μεροκάματα και κοινωνικά δικαιώματα.
Τα απολύτως προβλέψιμα αποτελέσματα αυτού του εφιαλτικού, καθοδικού σπιράλ είναι η γενικευμένη ύφεση και η μαζική ανεργία. Επί έξι συνεχή τρίμηνα η οικονομία της Ευρωζώνης συρρικνώνεται, ενώ η ανεργία ξεπερνά το 12%. Παρά το τεράστιο κοινωνικό κόστος -ιδιαίτερα στις χώρες του μνημονιακού χειμώνα- η λιτότητα αποτυγχάνει τραγικά, ακόμη και ως προς τους διακηρυγμένους στόχους της λεγόμενης «δημοσιονομικής σταθεροποίησης».
Συνολικά, σε επίπεδο Ευρωζώνης, το δημόσιο χρέος, αντί να συρρικνωθεί, ανέβηκε μέσα σε ένα χρόνο από 87,3% σε 90,6% του ΑΕΠ. Η Ιταλία, που ήδη έχει μετατραπεί σε πολιτικό φρενοκομείο, βλέπει το χρέος της να πετάει στο 127%, ενώ το έλλειμμα της Ισπανίας ανέβηκε τον τελευταίο χρόνο από 9,4% σε 10,6%. «Δεν υπάρχει ούτε ένας δείκτης που να υποδηλώνει ότι αυτή η πολιτική της επιθετικής εξυγίανσης αποδίδει», διαπιστώνει ο εκ των οικονομικών συμβούλων της Μέρκελ, Πέτερ Μπόφινγκερ.

«Συντεχνιακά» συμφέροντα
Ωστόσο, η μονόπλευρη ενοχοποίηση της Γερμανίας από μερίδα των ελίτ είναι όχι μόνο όψιμη, αλλά και εντελώς ιδιοτελής. Μεμψιμοιρούν -χωρίς να τολμούν να έρθουν σε πραγματική ρήξη με το Βερολίνο- μόνο από τη στιγμή που αρχίζουν να θίγονται τα στενά «συντεχνιακά» συμφέροντα των εθνικών ολιγαρχιών. Εκείνων που φοβούνται ότι θα χάσουν είτε τις τράπεζές τους, είτε τις βιομηχανίες τους, είτε τον πολιτικό τους ρόλο, για να υποβαθμιστούν σε ρόλο ελασσόνων εταίρων της Γερμανίας. Αυτό που ζητούν δεν είναι η ανατροπή της λιτότητας, αλλά η «δικαιότερη» διανομή της λείας με το Βερολίνο. Ισχύει κι εδώ αυτό έγραφε τις προάλλες στους New York Times ο υπεράνω πάσης σοσιαλιστικής υποψίας Πολ Κρούγκμαν:
«Ορισμένοι από τους ισχυρούς πιστεύουν ολόψυχα ότι το να υποφέρεις είναι καλό πράγμα, ότι πρέπει να υπάρξει ένα τίμημα για τις αμαρτίες του χθες - έστω κι αν εκείνοι που αμαρτάνουν και εκείνοι που υποφέρουν ανήκουν σε εντελώς διαφορετικές κοινωνικές κατηγορίες. Αρκετοί βλέπουν την κρίση σαν ευκαιρία για να διαλύσουν το δίκτυο κοινωνικής προστασίας. Και σχεδόν όλοι οι πολιτικοί ιθύνοντες ακολουθούν τις επιθυμίες της προνομιούχου μειονότητας, που δεν υποφέρει ιδιαίτερα.
Σήμερα, όμως, η λιτότητα έχει χάσει το διανοητικό φύλλο συκής και στέκεται εκτεθειμένη, ως έκφραση των προκαταλήψεων, του καιροσκοπισμού και των ταξικών συμφερόντων που πάντα εξέφραζε. Κι αυτό μπορεί, ίσως, να μας δώσει την ευκαιρία να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε την ύφεση στην οποία είμαστε βυθισμένοι».

Η Ιφιγένεια έμεινε μόνη...

του Γιωργου Δελαστικ απο το Εθνος...

Διέσωσε τελικά ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελο Βενιζέλο από την προσωπική πολιτική ατίμωση της παραπομπής του σε προανακριτική επιτροπή της Βουλής για τυχόν ποινικές ευθύνες του εξαιτίας των χειρισμών του στην όζουσα υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Μπορεί να διεσύρθησαν βεβαίως συλλήβδην οι νεοδημοκράτες βουλευτές για τις απίθανες μεθοδεύσεις της ηγεσίας τους με στόχο την ντε φάκτο κατάλυση της μυστικότητας της ψήφου προκειμένου να μην υπάρξουν δυσάρεστες εκπλήξεις από «απείθαρχους» δεξιούς συναδέλφους τους που δελεάζονταν από την ιδέα ψήφου παραπομπής του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, αλλά τα οφέλη για τον πρωθυπουργό και τη ΝΔ ήταν απείρως περισσότερα. Η παραμονή στην εξουσία είναι το υπέρτατο ιδανικό για τους πολιτικούς. Αν αυτό συνεπάγεται και απαξίωση της Βουλής, αυτό είναι ασήμαντο.
Ούτε σε άλλη κάλπη δεν τόλμησαν να πάνε να ψηφίσουν, έστω και προς το θεαθήναι, 38 βουλευτές της ΝΔ. Ο Ευ. Βενιζέλος είχε πάρει πρώτος τα μέτρα του, μην αφήνοντας κανέναν βουλευτή του ΠΑΣΟΚ να πάει να ψηφίσει σε καμία «ύποπτη» κάλπη εκτός από την κυβερνητική. Μπορεί να είναι ο αρχηγός τους, αλλά απολύτως καμία εμπιστοσύνη δεν τους έχει - και δικαίως!
Ελάχιστοι βουλευτές της ΝΔ τελικά κατόρθωσαν ή τόλμησαν να ψηφίσουν στη «ζούλα» υπέρ της παραπομπής Βενιζέλου, όπως αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας οι αριθμοί. Χρειάζονταν 27 ψήφοι ακόμη για να παραπεμφθεί ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Υπέρ της παραπομπής του ψήφισαν 124. Με δεδομένο ότι η σημε?ρινή δύναμη και των τεσσάρων κομμάτων της αντιπολίτευσης ανέρχεται σε 119 βουλευτές, οι απώλειες της συγκυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ ήταν μηδαμινές. Σε βαθμό που μπορούν μάλιστα να ισχυριστούν ότι κανένας νυν νεοδημοκράτης βουλευτής δεν ψήφισε κατά του Βενιζέλου, αλλά μόνο κάποιοι από τους ανεξάρτητους.
Ολοι είναι ικανοποιημένοι από την έκβαση της υπόθεσης της λίστας Λαγκάρντ. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος γιατί τη γλίτωσε από την παραπομπή, έστω και αν βγήκε από τη διαδικασία αυτή σαφώς πληγωμένος και αποδυναμωμένος. Ο Αντώνης Σαμαράς γιατί ενίσχυσε θεαματικά την πρωτοκαθεδρία του στην τρικομματική συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ. Ο Αλέξης Τσίπρας γιατί προκάλεσε σοβαρή φθορά της κυβέρνησης μέσα από την αποκάλυψη πληθώρας ψεμάτων και φυσικά υπεράνω όλων μέσω της παραπομπής του Γιώργου Παπακωνσταντίνου.
Ο μόνος ηττημένος και μάλιστα κατά κράτος είναι ο αλαζονικός πρώην «τσάρος» της οικονομίας. Μόνο αυτός ρίχτηκε αδίστακτα στην αρένα για να κατασπαραχθεί χάριν περισπασμού της προσοχής της κοινής γνώμης από την κυβερνητική πολιτική. Δεν τον λυπάται φυσικά κανένας. Το γελοίο όμως έγκειται στο ότι, αντί να τιμωρηθεί αυστηρότατα ως κορυφαίος συνένοχος της υπαγωγής της χώρας μας σε καθεστώς υποτέ?λειας μέσω του Μνημονίου, παραπέμπεται για να διαπιστωθεί γιατί έσβησε ίσως τα ονόματα των εξαδέλφων του ή δεν αξιοποίησε τη λίστα Λαγκάρντ για να πιαστούν ενδεχόμενοι φοροφυγάδες. Πολιτικά τελείωσε, δικαστικά όμως αμφιβάλλουμε αν θα καταδικαστεί.
Μάθημα περί «Ιφιγένειας» και μάλιστα σκληρό πήρε ήδη ο Γ. Παπακωνσταντίνου. «Δεν θα γίνω η πρόθυμη Ιφιγένεια κανενός» διακήρυττε με αυτοπεποίθηση ο πρώην υπουργός προ εικοσαημέρου. «Η κυβέρνηση θέλει να μείνει, όχι όμως να πάω εγώ φυλακή για να διατηρηθεί» επαναλάμβανε μία εβδομάδα αργότερα σε συνέντευξή του στη ΝΕΤ. Νόμιζε ακόμη ότι τα πάμπολλα άπλυτα του συστήματος που γνώριζε ήταν αρκετά για να εκβιάσει την ατιμωρησία του. Ηταν βαθιά νυχτωμένος. Διαπίστωσε ότι μόνος του οδηγείται προς πολιτική σφαγή.
Πάντα μόνες τους οδηγούνται στο θυσιαστήριο οι πάσης φύσεως Ιφιγένειες του κόσμου τούτου - ιδίως στον ανελέητο και δίχως ηθικούς φραγμούς κόσμο της πολιτικής. Το διασκεδαστικό είναι ότι δεν τον συνοδεύει στα Τάρταρα που τον πέταξε πανηγυρικά η Βουλή ούτε καν ο κατεξοχήν ένοχος του Μνημονίου από πολιτική σκοπιά Γιώργος Παπανδρέου, παρόλο που υπήρχε η δυνατότητα να γίνει κάτι τέτοιο, έστω και σε συμβολικό επίπεδο.
Από τους 265 της Βουλής που ψήφισαν υπέρ της παραπομπής του Γ. Παπακωνσταντί?νου, μόνο 80 ψήφισαν υπέρ της παραπομπής στην προκαταρκτική επιτροπή του πρώην πρω?θυπουργού Γ. Παπανδρέου! Μόνο το ένα τρίτο, καθώς οι κυβερνητικές πολιτικές σκοπιμότητες υπαγόρευαν να μείνει σε αυτή τη φάση -και πιθανόν για πάντα- εκτός κάδρου ο πρωτερ?γάτης της εθνικής συμφοράς. Η εξουσία είναι το παν για τους κυβερνώντες. Ολα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια για λαϊκή κατανάλωση.

Κάθε αποκάλυψη έχει και μια συγκάλυψη...

του Πιτσιρικου...

Μετά από μια πολύ διασκεδαστική συνεδρίαση, η Βουλή ψήφισε την παραπομπή σε Προανακριτική Επιτροπή του Γιώργου Παπακωνσταντίνου -αφού σε κάθε υπόθεση υπάρχει ένα κορόιδο- αλλά δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, μια και ο κ. Παπακωνσταντίνου έχει διευκρινίσει πως δεν θα πληρώσει μόνο αυτός για όλες τις λαμογιές και τα σκάνδαλα των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, οπότε αντιλαμβανόμαστε πως, μέσα στη συμφωνία για να μην παραπεμφθεί ο Ευάγγελος Βενιζέλος, είναι και η αθώωση του Παπακωνσταντίνου.
Η ψηφοφορία θα έπρεπε να ολοκληρωθεί νωρίς αλλά η κυβέρνηση αφενός αναζητούσε έναν σίγουρο τρόπο για να μην παραπεμφθεί ο Ευάγγελος Βενιζέλος -αφού αυτό θα σήμαινε την ανατροπή της-, και αφετέρου επιθυμούσε να τελειώσει η ψηφοφορία τα ξημερώματα, ώστε τα καθεστωτικά ΜΜΕ να παρουσιάσουν όλους αυτούς που πάνε το πρωί στις δουλειές τους ως πολίτες που βγήκαν στους δρόμους να πανηγυρίσουν για την αθώωση του λαοφιλούς και λαοπρόβλητου Βενιζέλου.
Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, συγκρούστηκαν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Ευάγγελος Βενιζέλος αλλά νικητής αναδείχτηκε η Χρυσή Αυγή που ωφελήθηκε από την προσπάθεια της τρικομματικής κυβέρνησης να παραβιαστεί η μυστικότητα της ψηφοφορίας, ώστε να συγκαλύψει τις ευθύνες του Ευάγγελου Βενιζέλου για την απόκρυψη της λίστας Λαγκάρντ.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος απάντησε στις κατηγορίες του Αλέξη Τσίπρα με τρελή υστερία, πετώντας συνέχεια την μπάλα στην εξέδρα, και χάρισε άφθονο γέλιο στους βουλευτές και τους τηλεθεατές, αν και όλοι μας –βλέποντας το μάτι του να γυαλίζει- περιμέναμε πότε θα μπουν μέσα οι άνθρωποι με τα άσπρα για να του φορέσουν τον ζουρλομανδύα.
Στην κατηγορία του Αλέξη Τσίπρα πως οι Ευρωπαίοι εταίροι έχουν πάρει πια χαμπάρι τους πολιτικούς του ΠΑΣΟΚ και της Νέα Δημοκρατίας και πως τους έχουν στο χέρι επειδή ήταν στις λίστες Χριστοφοράκου στις λίστες της Siemens και σε όποια άλλη λίστα υπάρχει, o Ευάγγελος Βενιζέλος απάντησε πως ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να ετοιμαστεί να βάλει την υπογραφή που θα του ζητήσουν, και πως οι Ευρωπαίοι δεν εμπιστεύονται πολιτικούς σαν τον Τσίπρα που δεν έχουν πάρει ακόμα μίζες, όπως κάθε πολιτικός του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας που σέβεται τον εαυτό του.
Ο Αλέξης Τσίπρας κατηγόρησε τον Ευάγγελο Βενιζέλο που ανέφερε πως έχει στο σπίτι του το αρχείο με θέματα του υπουργείου Άμυνας αλλά είναι καλό που ο Βενιζέλος έχει στο σπίτι του το αντίγραφο του αμυντικού δόγματος της Ελλάδας και δεν χάθηκε κι αυτό όπως η λίστα Λαγκάρντ.
Πάντως, δεν θα πρέπει να ανησυχούμε που ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει στο σπίτι του το αντίγραφο του αμυντικού δόγματος της Ελλάδας γιατί είναι βέβαιο πως το έχουν στα χέρια τους οι Τούρκοι και όλοι οι προαιώνιοι εχθροί της περήφανης χώρας μας, αφού, ακόμα κι αν δεν κατάφεραν να το προμηθευτούν μέσω κατασκοπείας, είναι σίγουρο πως βρέθηκε κάποιος βρομερός πασόκος ή νεοδημοκράτης να το πουλήσει στους Τουρκαλάδες.
Ο Αντώνης Σαμαράς απουσίαζε κατά τη διάρκεια της συζήτησης και δεν τοποθετήθηκε –όπως και ο Φώτης Κουβέλης- γιατί ξέρει πως είναι δεμένος σφιχτά με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος δεν είναι διατεθειμένος να πάει στο κελί που του αξίζει χωρίς να πάρει μαζί του τους πάντες• από πολιτικούς μέχρι μεγαλοεκδότες και εφοπλιστές.
Ο χρόνος για τους Έλληνες τελειώνει αλλά ο χρόνος τελειώνει και για την τρισάθλια συμμορία του δικέφαλου κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.
Είναι αποφασισμένοι να πεθάνουν την χώρα, για να επιζήσουν αυτοί.
Όσο περνάει ο καιρός, γίνεται όλο και πιο πιθανό το ενδεχόμενο η λύση να μην έρθει μέσα από τη Βουλή.
Δυστυχώς.