Μετά το συνέδριο...

Λωρη Κεζα, απο το Βημα....

  Πέρα από τις τοποθετήσεις στη διάρκεια του συνεδρίου ΣΥΡΙΖΑ έχει ενδιαφέρον η πρόσληψη των απόψεων που διατυπώθηκαν από τα υπόλοιπα κόμματα. Είναι περισσότερο από προφανές ότι ουδεμία όρεξη έχουν να απαντήσουν επί της ουσίας στην Πολιτική Απόφαση. Ενδιαφέρονται μόνο για την παραπολιτική διάσταση και φυσικά ενδιαφέρονται με τρόπο αρνητικό και υποτιμητικό.

Ο αρμόδιος για την εκπροσώπηση της κυβέρνησης Σίμος Κεδίκογλου επικεντρώθηκε στην διάλυση των συνιστωσών, δηλαδή κάτι που δεν αφορά την κεντρική πολιτική σκηνή. Το ουσιώδες είναι τι προτάσεις κατεβάζει στον δημόσιο διάλογο ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι από ποιες εσωκομματικές διαδικασίες έχουν προκύψει. Εντούτοις ο Κεδίκογλου επιχείρησε μια προσομοίωση μιλώντας για τον πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα. Είπε ότι «είναι αδύναμος να διαλύσει τις συνιστώσες του». Η έμφαση στο «του». Ο Τσίπρας ως κτήτορας. Ετσι ο πρόεδρος προσομοιάζει με τον αρχηγό φαμέλιας που έχει άτακτες κόρες. Δεν μπορεί να μαζέψει τις τσούπρες του.

Κατά τα άλλα η κριτική για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί την πεπατημένη του αφηρημένου: «Χωρίς καμία καθαρή απάντηση, με συνθήματα για σφυριά και δρεπάνια, το μόνο που θέλει είναι να μας γυρίσει στο παρελθόν. Η Ελλάδα έχει ανάγκη να στραφεί στο μέλλον». Την αυτή διαχείριση έκανε και το ΠαΣοΚ, όπερ σημαίνει ότι έχωσε τη μύτη του στα μικροπολιτικά αφήνοντας κατά μέρος τα ουσιώδη: «Ο κύριος Τσίπρας με την ομιλία του σήμερα, παρέδωσε μαθήματα Δημοκρατίας στις συνιστώσες, στον κ. Λαφαζάνη και στον κ. Γλέζο». Το ερώτημα δεν είναι: «Τι το νοιάζει το ΠαΣοΚ για τις εντάσεις μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ;» Το ερώτημα είναι: «Αυτό κατάλαβε από το συνέδριο;».

Αντί λοιπόν για τις κουτσομπολίστικες αναφορές στο συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ, για το τι είπε ο Γλέζος και πως αντιστάθηκε ο Λαφαζάνης, θα είχε ενδιαφέρον μια τοποθέτηση των άλλων κομμάτων στα κεντρικά θέματα που προέκυψαν. Να απαντήσουν στην πολιτική απόφαση, πρωτίστως στο άρθρο 13.2. Εκεί είναι τα κρίσιμα. «Επαναδιαπραγματευόμαστε τις δανειακές συμβάσεις και ακυρώνουμε τους επαχθείς όρους τους, θέτοντας ως πρώτο θέμα τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πραγματοποιώντας λογιστικό έλεγχο». 

Σε αυτό οφείλει να απαντήσει ο Κεδίκογλου: γιατί η κυβέρνηση επιλέγει την υποταγή στους τοκογλύφους εάν υπάρχει δυνατότητα λογιστικού ελέγχου; Αν ο λογιστικός έλεγχος αποκλείεται, ας εξευτελίσουν τον ΑλέξηΤσίπρα επ΄αυτού. Το αν μετασχηματίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ και αν υψώνονται οι τόνοι είναι ιστορικά αδιάφορο. Αν όμως βογκά η κοινωνία ενώ υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, είναι θέμα για συζήτηση. 

Το μικρουλι...

Λωρη Κεζα απο το Βημα...

Νά τα μας… Η πρώτη συνειδητοποιημένη ατάκα του Ευάγγελου Βενιζέλου ως αρχηγού μικρού κόμματος. Τόσο μικρού που επανέφερε αιτήματα του 1974. Θέλει απλά πράγματα, δηλαδή απλή αναλογική. Το είπε στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, χθες, όταν πλέον ήταν σαφές ότι ορισμένοι βουλευτές δεν έχουν πρόβλημα να φύγουν, μετατρέποντας το μικρό κόμμα σε μικρούλι. Θα φέρει, είπε, πρόταση στη Βουλή, για την κατάργηση του μπόνους 50 εδρών στο πρώτο κόμμα. Βεβαίως αυτό δεν σώζει την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το ΠαΣοΚ. Αν παραμείνει στα ίδια ποσοστά οι 33 έδρες θα γίνουν απλά 37.

Ενώ λοιπόν ο αρχηγός του κόμματος οραματίζεται αύξηση της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης κατά 4 βουλευτές με την αλλαγή του εκλογικού συστήματος, απειλείται από άμεση συρρίκνωση. Τουλάχιστον 5 βουλευτές δηλώνουν ευθαρσώς ότι δεν θα ψηφίσουν τα αντιλαϊκά μέτρα που θα επιτρέψουν την εκταμίευση της νέας δόσης δανείου. Ο κ. Βενιζέλος διαβεβαιώνει ότι ακόμη κι αν μείνει με τους ελάχιστους , δηλαδή όσους εξασφαλίζουν οριακά την ύπαρξη κυβέρνησης συνεργασίας, θα πράξει το εθνικό του καθήκον.

Να συνοψίσουμε τι εννοεί ο αρχηγός του ΠαΣοΚ λέγοντας «εθνικό καθήκον»: να περικόψει ακόμη περισσότερο τις αποδοχές των αδυνάτων, να επιβάλλει έκτακτες φορολογίες στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας και να αφήσει στην ησυχία τους όσους διαθέτουν πακτωλούς σε ξένες τράπεζες και εξωχώριες εταιρείες. Στο τσακίρ κέφι θα επινοήσει κι ένα νόμο για την ευθύνη των κομμάτων που συγκυβέρνησαν, στα πρότυπα του νόμου περί ευθύνης υπουργών. Αυτά επισημαίνουν οι διαφωνούντες της κοινοβουλευτικής ομάδας, προεξέχοντος του κ. Κώστα Σκανδαλίδη. Δηλαδή διερωτώνται αν αυτό που ο αρχηγός ονομάζει «εθνικό καθήκον» είναι συνώνυμο του «απάνθρωπες αποφάσεις».

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος επιλέγει μια ακόμη ατυχή πρακτική, αυτήν της απειλής για διαγραφές. Είπε: «Όποιος δεν ψηφίσει τα μέτρα να ξέρει ότι θα χωρίσουν οι δρόμοι μας». Οι διαγραφές είναι πρακτικά ανώφελες γιατί οι τιμωρημένοι θα φύγουν παίρνοντας μαζί και την έδρα τους. Ετσι δεν κάνει κάτι πέραν της δημιουργίας ατμόσφαιρας νηπιαγωγείου. Θα μπορούσε βεβαίως να το προχωρήσει προτείνοντας μαζί με την απλή αναλογική, τις εκλογές με λίστα. Να βάλει την επόμενη φορά στη Βουλή τους απολύτως πειθαρχημένους, της αρεσκείας του.

Να πούμε και κάτι άλλο. Οι διαγραφές μπορούν να καταλήξουν στην ταπείνωση του αρχηγού, όταν θα παρακαλάει τους τιμωρημένους να επιστρέψουν. Ας μην πάμε μακριά, το έπαθε ο πρωθυπουργός με την κυρία Ντόρα Μπακογιάννη. Την διέγραψε με συνοπτικές διαδικασίες (επειδή ήθελε τα μέτρα που ο κ. Σαμαράς τότε καταριόταν αλλά σήμερα υπερασπίζεται) αλλά προεκλογικά έκανε τα πάντα για να την ξαναφέρει κοντά του. Επειδή λοιπόν το ΠαΣοΚ αποσυντίθεται εις τα εξ ων συνετέθη, σε επόμενες εκλογές ο κ. Βενιζέλος θα πέσει στην ανάγκη των Σκανδαλίδη, Λοβέρδου, Ραγκούση ή θα αρκεστεί σε ποσοστό Λεωνίδα Κύρκου.

Ακριβοί ειδικοί σύμβουλοι...

ΤΟ ΒΗΜΑ ...
 Λωρη Κεζα

Το χειρότερο δεν είναι τα έξοδα. Το χειρότερο είναι η κοροϊδία. Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου βρίσκεται ξανά στην επικαιρότητα με αφορμή μια ερώτηση που κατατέθηκε στη Βουλή για τους ειδικούς συμβούλους που απασχόλησε. Οι «ειδικοί σύμβουλοι» δεν είναι οι συνήθεις υπάλληλοι, που στελεχώνουν το γραφείο για τα τρέχοντα. Οι ειδικοί ειδικεύονται εξ ου και οι αμοιβές τους είναι ειδικά υψηλές. Ο κ. Παπανδρέου λοιπόν ξεκίνησε με τρεις, τους έκανε εννέα, κατόπιν τους ευλόγησε ώστε να γίνουν δεκατέσσερις και στη συνέχεια τους αύξησε στους είκοσι. Οι ειδικές συμβουλές κόστισαν στους φορολογούμενους σχεδόν 1 εκατομμύριο ευρώ. Αν είχαν σώσει τη χώρα με τις ειδικές ιδέες τους, θα λέγαμε χαλάλι τους, ας έχουν ειδικό μισθολόγιο και για ειδική περιποίηση έναν μασέρ για να τους χαλαρώνει (οι ιδρυτές της Google τα πρώτα χρόνια είχαν μασέρ για τους υπαλλήλους και τούτο σίγουρα συνέβαλε στη γιγάντωση της εταιρείας…). Τούτοι δω όμως συνέβαλαν στην καταστροφή οπότε δικαιούμαστε να μάθουμε ποια ήταν τα ειδικά προσόντα τους και ποιες οι ειδικές αποστολές τους.

Η ερώτηση στη Βουλή κατατέθηκε από βουλευτές της μείζονος αντιπολίτευσης. Θέλουν τα ονόματα και επακριβώς το έργο που παρείχαν τα είκοσι άτομα: έργο που οι μόνιμοι υπάλληλοι του Δημοσίου δεν μπορούσαν να παράσχουν. Η απάντηση που δόθηκε περιλάμβανε αριθμούς: σύμβουλοι και αμοιβές ανά έτος. Μπορούμε να υποθέσουμε την εξέλιξη της υπόθεσης: οι περαιτέρω πληροφορίες εμπίπτουν στα προσωπικά δεδομένα τα οποία είναι πιο ισχυρά από το δημόσιο συμφέρον. Ας σταθούμε λοιπόν σε μια από τις περιπτώσεις συμβούλων του κ. Γ. Παπανδρέου, που δεν ξέρουμε καν αν συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των είκοσι. Κάποια στιγμή ο πρώην πρωθυπουργός είχε οραματιστεί την ανάπλαση του θαλάσσιου μετώπου της πρωτεύουσας. Είχε στο μυαλό του τη Βαρκελώνη. Στο όραμα εμφανιζόταν και ο αρχιτέκτονας, φίλος του. Κι επειδή ήταν προσωπικός φίλος ανακοινώθηκε ότι θα έκανε την ανάπλαση αμισθί, από αγάπη για τον συνάνθρωπο. Ο πολύς κόσμος δεν πονηρεύτηκε – βοήθησαν και τα μέσα ενημέρωσης ώστε να βγει συμπέρασμα «βρε τον μπαγάσα τον Γιωργάκη, τον έκανε ζάφτι τον Σπανιόλο, τσάμπα θα βγει η μελέτη».

Η μελέτη τελικά δεν εκπονήθηκε τσάμπα ή υπάρχει διαφορετική αντίληψη του «αμισθί» στο σύμπαν του κ. Παπανδρέου. Ο Ασεμπίγιο πληρώθηκε 180.000 ευρώ, μέσω της εταιρείας του (στην αρχή μας έλεγαν ότι είναι υπάλληλος, μετά μαθεύτηκε ότι είναι αφεντικό). Το ενδιαφέρον αρχίζει από αυτό το σημείο της αφήγησης. Ο κ. Παπακωνσταντίνου ανέλαβε την υπεράσπιση του πολιτικού του προστάτη. Ανακοίνωσε κάτι νούμερα, ότι μια μελέτη πάει τόσο ανά στρέμμα, το πολλαπλασίασε και είπε ότι κανονικά ο Ασεμπίγιο έπρεπε να πάρει αμοιβή μισό εκατομμύριο, οπότε αυτά που πήρε είναι λίγα – και τα λίγα είναι συνώνυμο του «αμισθί». Κοροϊδία δηλαδή, με τη βεβαιότητα ότι πρόκειται για χώρα ευκολόπιστων ηλιθίων.

Οι είκοσι σύμβουλοι του κ. Παπανδρέου και τα 180 χιλιάρικα του αρχιτέκτονα είναι μόνο ένα μικρό δείγμα νοοτροπίας. Όχι του κ. Παπανδρέου αλλά του πολιτικού κόσμου στο σύνολό του. Η πρόσληψη συμβούλων χωρίς αριθμητικό όριο, χωρίς δημόσια, συγκεκριμένη περιγραφή καθηκόντων αποτελεί μια παράδοση που δεν έχει ανατραπεί ακόμη – ή μήπως έχουν εξαλειφθεί αυτά τα φαινόμενα τους τελευταίους μήνες;

Τζημεροδεξιά...

ΤΟ ΒΗΜΑ, Λωρη Κεζα ...
Καλά τα λέει ο κ. Θάνος Τζήμερος. Δεν μπορεί ο μετανάστης, που είναι και μαυριδερός, να μιλάει για κατώτερα ημερομίσθια. Θα κάτσει να δουλέψει με φραγκοδίφραγκα: «Οταν κάποιος φεύγει από μια χώρα όπου το επίπεδο αμοιβών είναι 1 δολάριο τη μέρα είναι πρόθυμος να εργαστεί με αμοιβή που μπορεί να είναι κατώτερη από τον κατώτατο μισθό της χώρας προορισμού, αλλά πάντως είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που θα έπαιρνε στη χώρα του». Κακώς δεν πρόσθεσε και την υιοθέτηση ποινών της ισλαμικής δημοκρατίας. Όταν κάποιος είναι μουσουλμάνος και κλέψει, να του κόψουν το χέρι. Κι επίσης αν έχει κατέβει από τα Χίντου Κους, να μην ζητά καμπινέ στον καταυλισμό φιλοξενίας. Στο χώμα να πάει.

Ο κ. Θάνος Τζήμερος διατείνεται ότι το κόμμα του, Δημιουργία ξανά!, εκφράζει την κοινή λογική. Παρουσιάστηκε ως κόμμα που δεν έχει σχέση με τίποτε και κανέναν από το παρελθόν, εκφράζοντας απόψεις που φάνηκαν ως φιλελεύθερες. Οσο ξύνουμε την επιφάνεια, διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για ένα κόμμα συντηρητικό, πατριωτικό, ξενοφοβικό, ομοφοβικό. Εντάξει, οι περισσότεροι υποψήφιοι ήταν πετυχημένοι επαγγελματίες, άμωμοι της πολιτικής. Τούτο ασφαλώς δεν τους καθιστά φιλελεύθερους. Μέσα σε λίγες ημέρες, μετά τις εκλογές, οι απόψεις διίστανται: πρόκειται για σχήμα λαϊκής Δεξιάς, άκρας Δεξιάς, κεντροδεξιάς, σκέτης Δεξιάς; Δεν θα κολλήσουμε στον προσδιορισμό. Το βέβαιον είναι ότι είναι ένα κόμμα ασυνεπές.

Ακριβώς μετά τις εκλογές αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του κόμματος η εξής διαβεβαίωση: «Η ψήφος εμπιστοσύνης στη Δημιουργία, ξανά! δεν είναι εξαγοράσιμη, ούτε προς πολιτική εκμετάλλευση. Είναι η ξεκάθαρη και συνειδητή επιλογή των πολιτών για τη στήριξη ενός διαφορετικού πολιτικού πολιτισμού σ’ αυτή τη χώρα. Θα την τιμήσουμε». Τίμησαν τη συνειδητή επιλογή συνεργαζόμενοι με τον κ. Στέφανο Μάνο, ο οποίος τους καταδέχτηκε όταν απερρίφθη η πρότασή του προς το ΠαΣοΚ για κοινή εκλογική κάθοδο. Τούτων δοθέντων θα έπρεπε να επιμηκυνθεί το μότο του κόμματος και από «Πολιτική χωρίς πολιτικούς» να γίνει «Πολιτική χωρίς πολιτικούς αλλά με επικοινωνιολόγους». Φαίνεται να ενδιαφέρει περισσότερο το αμπαλάζ από το περιεχόμενο.

Ένα παράδειγμα για το ποιος είναι ο κ. Τζήμερος και πώς θέλει να φαίνεται ότι είναι. Υπόθεση Αδελφάτο. Ντρεπόταν να συνεργαστεί με τον κ. Γρηγόρη Βαλλιανάτο, φοβούμενος πιθανώς ότι ο ομοφυλοφιλία είναι μεταδοτική. Είπε ότι διαφωνεί μαζί του οριζοντίως, διαγωνίως, καθέτως (κάτι που έγινε αντιληπτό ως διαφωνία μπρούμυτα, ανάσκελα). Ενώ λοιπόν ο κ. Τζήμερος έβλεπε Βαλλιανάτο και φυλαγότανε, έφτασε στο σημείο, λίγες ημέρες αργότερα, να εκπλήξει με τις προχωρημένες δηλώσεις του: «Ολα τα ζευγάρια, ανεξάρτητα από τον ερωτικό τους προσανατολισμό, θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να επισημοποιήσουν τη σχέση τους». Και το προχώρησε: «Οσον αφορά στην υιοθεσία, το ιδανικό θα ήταν ένα παιδί να μεγαλώνει με μητέρα και πατέρα. Όμως, προκειμένου να μεγαλώσει σε ένα ίδρυμα, προτιμώ τη θαλπωρή ενός σπιτιού – κι ας μην πρόκειται για μια τυπική οικογένεια».

Το πρόβλημα με τον κ. Θάνο Τζήμερο δεν είναι ότι αλλάζει άποψη, ότι προσαρμόζεται σε όσα θέλουν να ακούσουν οι πιθανοί ψηφοφόροι. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει προσδιορίσει καν τις πρώτες ύλες του για να ξέρουμε επακριβώς πότε και πόσο ανακατεύει τα ιδεολογικά υλικά του.

Το καλό με τη Βίκη Σταμάτη...

Λωρη Κεζα απο ΤΟ ΒΗΜΑ...


 
Ιδού μερικά έξοδα της κυρίας Βίκης Σταμάτη: δύο καναπέδες σαλονιού 34.860,38 ευρώ, ύφασμα για δύο καναπέδες σαλονιού 19.701,46 ευρώ, κρόσσια για δύο καναπέδες 2.626,57 ευρώ, κορδόνι για δύο καναπέδες 552,96 ευρώ, τραπέζι εισόδου (μόνο η βάση) 21.480 ευρώ, μάρμαρο για τη βάση του τραπεζιού 11.714 ευρώ. Αυτές είναι οι δαπάνες ολίγων ωρών, γιατί μετά τους καναπέδες πήγε για ρούχα. Μέσα σε ένα μήνα, το 2006, ξόδεψε ποσό εικοσαπλάσιο του δηλωθέντος ετήσιου εισοδήματός της. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε πρόβλημα με τους ακριβούς καναπέδες και τα εξεζητημένα κρόσσια. Δεν έχουμε πρόβλημα με τις συλλεκτικές τσάντες ούτε με τις πολυτελείς διακοπές. Αρκεί ο καταναλωτής να τα πληρώνει από την τσέπη του, όχι από τη δική μας.

Διαπιστώνουμε εκ των υστέρων ότι ένας τεράστιος κύκλος ανθρώπων συνέβαλε με τη σιωπή του στην ασυδοσία της κυρίας υπουργού. Οι μαγαζάτορες, οι πωλήτριες, οι δημοσιογραφίνες του κοσμικού ρεπορτάζ, στελέχη του ΠαΣοΚ δεν είχαν αποτολμήσει ποτέ να επισημάνουν την ασυμβατότητα της τρυφηλής ζωής με τους μισθούς μιας υπαλλήλου και ενός πολιτικού. Υπήρχε η πεποίθηση ότι τέτοια άτομα ούτε ελέγχονται ούτε διώκονται. Οι ακρότητες στις οποίες επιδόθηκε το ζεύγος λειτούργησαν λυτρωτικά για μια κοινωνία που είχε το σύμπλεγμα του κολίγα απέναντι στους αιρετούς. Η προφυλάκιση και η επιμονή των αρχών για την εξιχνίαση των οικονομικών εγκλημάτων του κ. Τσοχατζόπουλου ενέπνευσε πολίτες σε όλη τη χώρα. Πήραν το θάρρος να μιλήσουν για όσα ήξεραν. Υπέδειξαν κλέφτες δημοσίου χρήματος.

Οι έλεγχοι ξεκίνησαν – κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, αν όχι στο κελί του. Οι Διώκτες του οικονομικού εγκλήματος κάνουν φύλλο και φτερό τις δηλώσεις 500 πολιτικών προσώπων. Μιλάμε για πρώην υπουργούς και βουλευτές, για δημάρχους, για νομαρχαίους αλλά και για άλλους, σε κατώτερα αξιώματα, δημοτικούς και νομαρχιακούς συμβούλους. Κοινό γνώρισμα ότι όλοι ζήτησαν την εμπιστοσύνη των συμπολιτών τους και αναδείχτηκαν μέσα από εκλογές. Η επιλογή τους έγινε καθ’ υπόδειξιν πολιτών που έχουν υποψίες ή βεβαιότητες για παράνομο πλουτισμό σε βάρος των πολλών.

Να εξηγηθούμε. Ο ΣΔΟΕ δεν επιλύει προσωπικές διαφορές, δηλαδή δεν κάνει το χατίρι αν κάποια «πρώην» καταγγείλει από πίκα τον εραστή της ούτε εξυπηρετεί συμφέροντα κομματικού ανταγωνισμού. Μόλις φτάσει η πληροφορία ότι ο τάδε απέκτησε ξαφνικά ένα σπίτι επιπέδου Κάρινγκτον (της Δυναστείας) χωρίς αυτό να δικαιολογείται από τη δουλειά ή από κληρονομιά, γίνεται μια πρώτη διασταύρωση. Αν υπάρχει απόκλιση, αρχίζει το ξεσκόνισμα. Μαύρο φίδι που τους έφαγε γιατί κάθε νέα περίπτωση βρίσκει τους Διώκτες ακόμη πιο έμπειρους. Άλλο είναι να έχει εντοπίσει κάποιος μια υπεράκτια σε όλη τη σταδιοδρομία του και άλλο να έχει ξετυλίξει κάμποσα γαϊτανάκια μαύρου χρήματος.

Να πούμε και κάτι άλλο. Η τύχη της κυρίας Βίκης Σταμάτη λειτουργεί αποτρεπτικά για όσους βλέπουν λεφτά και γυαλίζει το μάτι τους. Βλέποντας πού κατέληξε, θα το ξανασκεφτούν ή θα αρχίσουν να προβάρουν τη ριγέ στολή των κρατουμένων, για να μην τους έρθει απότομα η αλλαγή lifestyle.

Δεν είναι πακετάκι ...

Λωρη Κεζα, απο ΤΟ ΒΗΜΑ,... 
 Δεν έχει ολοκληρωθεί η κατάποση των αποτελεσμάτων: το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ έχει καθίσει στον λαιμό πολιτικών, αναλυτών και ατόμων που ένιωθαν ασφαλείς από τη σταθερότητα του συστήματος. Ετσι η συζήτηση συνεχίζεται με τον βασικό διαχωρισμό, Μνημόνιο/ Αντιμνημόνιο, με τσουβάλιασμα των κομμάτων που αντιτίθενται στην πρόσφατη εφαρμοσμένη πολιτική. Χρησιμοποιείται ακόμη ο ατυχής όρος «ψήφος διαμαρτυρίας» για όλα τα κόμματα πλην των δύο που κυβέρνησαν εναλλάξ στη Μεταπολίτευση. Με αυτό το σκεπτικό ο κ. Αλέξης Τσίπρας και ο κ. Πάνος Καμμένος αποτελούν ένα αντιπολιτευτικό ντουετάκι. Η πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Ειδοποιός διαφορά είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πίσω του πολυετή πολιτική ιστορία και εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες είναι προσώρας ένα ευκαιριακό, εκλογικό σχήμα. Ο χρόνος θα δείξει κατά πόσο οι εκλεγμένοι του είναι αποφασισμένοι να παραμείνουν στην καινούργια παράταξη ή θα αναζητήσουν ευκαιρία επιστροφής. Πιθανώς να νοσταλγήσουν το «μαντρί» εάν κι εφόσον το μαντρί εξακολουθήσει να έχει βοσκό και να λειτουργεί. Σε κάθε περίπτωση θα διατηρήσουν ένα όραμα δεξιάς – πατριωτικής, λαϊκής, ακραίας ή άλλης που δεν θα ταιριάξει ποτέ με τις αριστερές συνιστώσεις.

Ο κ. Αλέξης Τσίπρας μίλησε έγκαιρα για το επαχθές χρέος και έθεσε τα ερωτήματα για μια νέα διαπραγμάτευση. Σε αντίθεση με τα «ναι, ναι, ναι» του κ. Γ. Παπανδρέου, σε αντίθεση με την ύποπτη μοιρολατρία του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε τον έλεγχο των χρωστούμενων. Τούτο είναι κάτι που προσπεράστηκε με ελαφρότητα: ενώ δηλαδή η τρόικα υπήρξε υπερβολικά σαφής με τα μέτρα λιτότητας, υποδεικνύοντας μέχρι και το τελευταίο σεντ περικοπής, σε ό,τι αφορά το χρέος, το παρουσίασε με τη θεολογική αρχή του «πίστευε και μη ερεύνα». Ο ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε την έρευνα. Αυτό είναι το νόημα της ζητούμενης νέας διαπραγμάτευσης.

Η πρόταση διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ περιέχει τη στήριξη του μικρού επιχειρηματία, την έμφαση στην αγροτική παραγωγή, την καταπολέμηση της ακρίβειας. Είναι ένα κόμμα αριστερό και ταυτόχρονα ευρωπαϊκό. Υπάρχει τεράστια απόσταση από τους Ανεξάρτητους Ελληνες οπότε εκείνοι που καλούν τα 2 κόμματα προ των ευθυνών τους ωσάν να απευθύνονται σε κοινό μέτωπο αντιμετωπίζουν το εκλογικό αποτέλεσμα κάπως ποδοσφαιρικά.

Αννα, όπως λέμε «Μωυσής»...

ΤΟ ΒΗΜΑ,  Λωρη  Κεζα ...
Ο νόμος πρέπει να εφαρμοστεί γιατί είναι νόμος, που ψηφίστηκε με ευρεία συναίνεση. Αυτό υποστηρίζουν τα δύο μεγάλα κόμματα για τον καινούργιο νόμο που φέρνει τα πάνω κάτω στην ανώτατη εκπαίδευση. Πρέπει δε να εφαρμοστεί άρθρο προς άρθρο, ολόκληρο, ακόμη κι αν ορισμένα σημεία δεν γίνονται αποδεκτά από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Αυτό που ξεχνούν οι πολιτικοί είναι ότι πρόκειται για νόμο ανθρώπων και πιθανώς να έχει σφάλματα, ατυχή σημεία. Πιθανώς να επιδέχεται βελτιώσεις. Η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου δεν είναι ο Μωυσής και ο νόμος της δεν είναι κώδικας υπαγορευμένος από κάποια ανώτερη, αλάθητη δύναμη. Παρά το γεγονός ότι σε ορισμένα θέματα προχωρά σε γενναίες μεταρρυθμίσεις, υπάρχουν σημεία υπό συζήτηση. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν είναι διαπραγματεύσιμα σε καθεστώς Δημοκρατίας.

Αξίζει να θυμηθούμε κι άλλους ψηφισμένους νόμους, τους οποίους οι μεγαλύτεροι έχουν ζήσει και οι νεότεροι έχουμε ακούσει από αφηγήσεις που μοιάζουν σουρεαλιστικές. Νόμος του εθνάρχη, εκείνου που έβαλε τη χώρα στην ΕΟΚ, εκείνου που ίσως χαρακτηριστεί η σημαντικότερη μορφή του 20ού αιώνα: νόμος περί τεντιμποϊσμού, 1958. Τιμά άραγε την ελληνική κοινωνία η εφαρμογή αυτού του νόμου και μάλιστα έως τα χρόνια της πρωθυπουργίας Γεωργίου Ράλλη; Ο νόμος ήταν νόμος και τα άγρια αγόρια (δηλαδή αυτά που είχαν μακριά μαλλιά και φορούσαν μοντέρνα ρούχα) διαπομπεύονταν με χειροπέδες, ξυρισμένο κεφάλι, κρατώντας ένα χαρτόνι με το αμάρτημά τους.

Αξίζει να θυμηθούμε κι άλλο νόμο, αυτόν περί μοιχείας, ψηφισμένος και αυτός. Αξιόποινη πράξη λοιπόν το κέρατο, από τη Βαυαροκρατία έως το 1951 που ίσχυσε ο Νέος Ποινικός Κώδικας. Η μοιχεία ορίστηκε εκ νέου ως πλημμέλημα και τιμωρείτο, παρεκτός εάν «ο προσβληθείς σύζυγος ηνέχθη ταύτην». Δεν ξέρουμε αν η συναίνεση υπήρξε ευρεία, όμως οι πρακτικές σύλληψης δεν θυμίζουν και πολύ ευρωπαϊκό κράτος. Οι μοιχοί έπρεπε να συλληφθούν επ’ αυτοφόρω και να οδηγηθούν στο τμήμα σκεπασμένοι μόνο με «τα ξέστρωτα σεντόνια της αμφιβολίας». Αυτή η εξευτελιστική διαδικασία εφαρμόστηκε επί 30 χρόνια, γιατί έτσι κάνουν οι νομοταγείς, εφαρμόζουν τις Αρχές ακόμη κι όταν προσβάλλουν τον άνθρωπο.

Κάτι τελευταίο που αξίζει να θυμηθούμε. Πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο νομοθετούν οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί μας. Οποιοσδήποτε φυλλομετρά τα νομοσχέδια (είναι άφθονα, με επικαλύψεις, συχνά αντικρουόμενα) γνωρίζει ότι τα μαγειρέματα είναι τόσα πολλά που καθιστούν τους βουλευτές κατάπτυστους. Μιλάμε για τις ουρές των νομοσχεδίων, για τις άσχετες τροπολογίες που ψηφίζονται αργά τη νύχτα και είναι ολωσδιόλου φωτογραφικές. Εικονικό παράδειγμα: σε νόμο για την αγροτική γη μπορεί να ψηφιστούν κολλητά δυο-τρεις αράδες από τον τομέα της υγείας. Μπορεί να ορίζουν ότι π.χ. αίρεται μια απαγόρευση, για συγκεκριμένη περιοχή και συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, αρκεί ο ενδιαφερόμενος να έχει τάδε και τάδε προσόντα και στο ζώδιο να είναι Τοξότης. Πιο φωτογραφικά δεν γίνεται.

Ας επανέλθουμε στο ζήτημα των πανεπιστημιακών συμβουλίων για να αναγνωρίσουμε ότι το προηγούμενο μοντέλο διοίκησης ήταν προβληματικό. Να αναγνωρίσουμε και όλα όσα λέγονται, ότι οι πρυτάνεις δεν διοικούσαν με χρηστό τρόπο. Ωραία, έχει δίκιο έως αυτό το σημείο η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου. Να το αλλάξει το σύστημα. Να το αλλάξει με ένα άλλο υγιές και αποδεκτό σύστημα. Αφού ο νόμος, που ψηφίστηκε με ευρεία συναίνεση, δεν εφαρμόζεται εδώ και 8 μήνες, υπάρχει πρόβλημα και το πρόβλημα επιλύεται με έναν τρόπο, με τον διάλογο. Οι αυταρχικές πρακτικές παραπέμπουν σε άλλες εποχές, σε άλλους αλλόκοτους νόμους. Θα πείτε, η κυρία Διαμαντοπούλου έχει πάει αλλού, ασχολείται με την Ανάπτυξη. Κι όμως, κι όμως το μυαλό της είναι εκεί, στην εκπαίδευση.

Καταναλωτές και «γίδια»

ΤΟ ΒΗΜΑ , Λωρη Κεζα...
Δεδομένο: τα σούπερ μάρκετ ακολουθούν άσχημες πρακτικές. Πρώτα απ’ όλα υπάρχει εναρμόνιση στις τιμές. Επιπλέον όσα έχουν ξένη φίρμα συναλλάσσονται επιτήδεια με τις μητρικές εταιρείες της αλλοδαπής. Κι επειδή μιλάμε για λιανεμπόριο πρέπει να το κάνουμε λιανά: τα σούπερ μάρκετ έχουν κατακλέψει τον έλληνα καταναλωτή. Με έμφαση στο «έλληνα». Αλλού δεν τα κάνουν αυτά. Εδώ τα κάνουν. Τις πταίει; Η εύκολη απάντηση είναι να φτιάξουμε έναν κατάλογο με ονόματα υπουργών Ανάπτυξης που είδαν τα καρτέλ και σφύριξαν αδιάφορα. Η απάντηση που πονάει είναι να παραδεχτούμε ότι είμεθα όλοι γίδια στην καταναλωτική συμπεριφορά. Έχουμε επιτρέψει την αισχροκέρδεια ψωνίζοντας ασυνείδητα.

Οι τιμές όλων των προϊόντων αναρτώνται στο διαδίκτυο. Πρόκειται για μια ψηφιακή προσφορά της προηγούμενης κυβέρνησης στους καταναλωτές. Τα πάντα αναλυτικά. Θέλεις δηλαδή να βρεις την πιο φτηνή φέτα Δωδώνης; Μπαίνεις στην ιστοσελίδα και με αναζήτηση στα γαλακτοκομικά/ τυριά/ φέτα/Δωδώνη βρίσκεις σε ποιο κατάστημα είναι η καλύτερη τιμή. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς πολύ προσεκτικός κι ευφυής για να προσέξει ότι είναι όλα μιλημένα, δηλαδή δεν υπάρχει ανταγωνισμός, δηλαδή παραβιάζεται η νομοθεσία. Είναι άσκοπο να καταγγείλει κανείς την αδράνεια της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Το Κίνημα του Γεώμηλου απέδειξε ότι η λύση είναι στα χέρια του αγοραστή. Εκείνος κάνει το κουμάντο, και ας μην το έχει προς ώρας συνειδητοποιήσει.

Πέρα από το καρτέλ υπάρχει κι άλλη υποχθόνια πρακτική, η οποία ακολουθείται από τις ξένες αλυσίδες λιανεμπορίου. Αυτές όχι μόνο θεωρούν κοροϊδάρες τους έλληνες καταναλωτές, βάζοντας διπλάσιες και υπερδιπλάσιες τιμές συγκριτικά με άλλες ευρωπαϊκές χώρες αλλά κατακλέβουν και το κράτος. Αποκαλύφθηκε ότι υπάρχουν πέντε μέθοδοι για να μην πληρώνουν όσα οφείλουν στο Δημόσιο. Αγοράζουν τα προϊόντα της δικής τους ετικέτας σε πλασματικά φουσκωμένες τιμές, δηλώνουν ψευδώς ακριβά δικαιώματα χρήσης σημάτων, εμφανίζουν ανύπαρκτα δάνεια από τις μητρικές εταιρίες για να έχουν αρνητικά αποτελέσματα, μεταφέρουν το ρευστό τους σε χώρες με χαμηλή φορολόγηση. Ως κερασάκι σε όλα αυτά, παρουσιάζουν εαυτούς ως «εκπτωτικά μαγαζιά». Έχουν δηλαδή τη βεβαιότητα ότι απευθύνονται σε γίδια καταναλωτές, γίδια ελεγκτές, γίδια πολιτικούς.

Δεν θέλει καμιά τρελή οργάνωση, ας είναι καλά τα social media που επιβιώνουν χωρίς να έχουν ανάγκη από διαφήμιση. Μια ομάδα ενθουσιωδών, αποφασισμένων πολιτών μπορεί να οργανώσει ένα κίνημα για το καλάθι του νοικοκυριού. Τρεις είναι οι ξένες αλυσίδες που κάνουν τα κόλπα, έξι είναι οι αλυσίδες που εναρμονίζουν τις τιμές τους. Η επιλογή θα γίνει τυχαία, όπως τυχαία επελέγη η πατάτα. Δεν χρειάζεται να ξεκινήσει ταυτόχρονα σε όλη την Ελλάδα η καταναλωτική επανάσταση. Αρκεί σε έναν νομό να γίνει ολοκληρωτικός αποκλεισμός ενός σούπερ μάρκετ. Στο τέλος του μήνα θα αναγκαστεί ή να ρίξει τις τιμές ή να κλείσει, με επακόλουθα στα άλλα καταστήματα της αλυσίδας. Είθε όλα τα’ αγαθά, πατάτες να γενούν.

Περί προδοτών...

ΤΟ ΒΗΜΑ, Λωρη Κεζα ...
Είναι ελαφρώς υστερικό να ομιλεί κάποιος για προδότες και δοσίλογους, για κρεμάλες, εκτελέσεις και μπουντρούμια. Αυτές οι ακρότητες θρέφονται βέβαια από την αδυναμία των «κατηγορούμενων» οι οποίοι απαντούν εκτός θέματος σε όσα τους προσάπτουν. Η αντίδραση του κ. Ανδρέα Γεωργίου στην αποκάλυψη του e-mail του προς τον κ. Πολ Τόμσεν είναι χαρακτηριστική. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής κατηγορείται για τα μύρια όσα και ανάμεσα σε αυτά, στο πλαίσιο εξέτασής του στο Κοινοβούλιο, προκύπτει ότι ζήτησε από τον αντιπρόσωπο του ΔΝΤ να βάλει το χεράκι του για να αλλάξει η ελληνική νομοθεσία και συγκεκριμένα να ενισχυθεί ο ρόλος του, ως προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ. Έχουμε λοιπόν ένα πλήρες κείμενο από την αλληλογραφία των δυο ανδρών, όπου ο έλληνας υπαλληλίσκος ζητεί την παρέμβαση του, πώς να τον πούμε; του προστάτη, του αφεντικού, του συμβουλάτορα, του φίλου. Δεν ζητεί τη γνώμη του. Δίνει αναφορά εκεί όπου δεν θα έπρεπε, προτρέποντας σε μεσολάβηση.

Η αντίδραση του κ. Γεωργίου στην αποκάλυψη του e-mail ήταν δικηγορίστικη και όχι πολιτική: «Είναι προϊόν υποκλοπής». Οκέι, είναι σημαντικός ο σεβασμός του απόρρητου της αλληλογραφίας και εκείνοι που τρύπωσαν στον ξένο υπολογιστή πρέπει να λογοδοτήσουν. Περιμέναμε όμως και μια πολιτική απάντηση, η οποία να εξηγεί για ποιον λόγο ο κ. Τόμσεν έγινε κοινωνός εθνικών υπηρεσιακών ζητημάτων. Στην ίδια απάντηση θα εξηγείτο πώς απέτυχε το opengov, με το οποίο επελέγησαν για το δ.σ. της ΕΛΣΤΑΤ 11 γραφικοί, άσχετοι επιστήμονες και ένα μόνο φωτεινό πνεύμα. Αλλά αν απαντούσε έτσι ο κ. Γεωργίου δεν θα ήταν πρόεδρος της συγκεκριμένης Αρχής, τη συγκεκριμένη περίοδο, δεν θα ήταν πρωτοπαλίκαρο στις διευθετήσεις του υπουργού του, εκείνου που καταπιάστηκε με τη σωτηρία της χώρας αφού πρώτα διέπρεψε στην κρίσιμη ανάπτυξη της «Κοινωνίας της Πληροφορίας».

Ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου δίδει κι εκείνος απαντήσεις εκτός θέματος σε όσα του προσάπτουν για το μαγείρεμα των στατιστικών, για τη διόγκωση του ελλείμματος του 2009. Οι καταγγελίες που έγιναν είναι πολύ συγκεκριμένες και συνοψίζονται σε τρεις γραμμές. Το έλλειμμα ήταν στο 12% (άρα παλευόταν) και στα καλά καθούμενα ανέβηκε στο 15,4% (άρα ήθελε διασώστες). Για να αλλάξουν οι εντυπώσεις υπολογίστηκαν τα έξοδα των ΔΕΚΟ όχι όμως και τα έσοδά τους. Ο κ. Παπακωνσταντίνου αρκέστηκε σε ένα προσωπικό σχόλιο εναντίον της υπαλλήλου που τον ξεμπρόστιασε: είπε πως η σοβαρότητά των λεγομένων της «εξαντλείται στη φράση που χρησιμοποίησε, ότι βρισκόμαστε υπό γερμανική κατοχή». Μια πειστική απάντηση θα ήταν ότι οι ΔΕΚΟ δεν έχουν καθόλου έσοδα ή ότι έτσι κάνουν όλοι οι σοβαροί επιστήμονες, βάζουν τα μισά δεδομένα στην παλάντζα. Μια πειστική απάντηση θα ήταν ότι πάνω στη φούρια τα ξέχασαν τα έσοδα. Ο κ. Παπακωνσταντίνου όμως απαντά ότι οι υπολογισμοί έγιναν ακριβώς όπως συνηθίζει η Eurostat, χωρίς να διανθίζει την απάντηση με παραδείγματα, με χώρες όπου το έλλειμμα υπολογίστηκε βάζοντας όοοολα τα έξοδα και τα μισά έσοδα. Γιατί άμα το κάνουν όλοι, η πρακτική θα γινόταν αποδεκτή, δεν θα μιλούσε κανείς για προδότες. Σε μια περίοδο κοινωνικών εντάσεων τέτοιου είδους ασάφειες οδηγούν σε θεωρίες προδοσίας. Περιμένει άραγε κανείς την Ιστορία για να κρίνει;

Αυτό το «κάτι» του κ. Καμμένου ...

Λωρη Κεζα απο ΤΟ ΒΗΜΑ ...
Δεν είναι να απορεί κανείς με την απήχηση του κ. Πάνου Καμμένου. Χωρίς καν να έχει κοινοποιήσει μια ιδεολογική πλατφόρμα, έναν μπούσουλα για τους ψηφοφόρους του, κατάφερε να παραγκωνίσει τα λιμά της Δεξιάς, διεκδικώντας ένα στρουμπουλό 8%. Δεν είναι να απορεί κανείς επειδή ο κ. Καμμένος εκφράζει ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο ανακουφίζεται με τις απόψεις ενός ομοίου στη δημόσια ζωή. Ένα παράδειγμα. Κάθε φορά που η Αθήνα καιγόταν και οι βαθυστόχαστοι παρατηρητές της πόλης προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν και να κατανοήσουν το φαινόμενο της βίας, ο νεαρός βουλευτής συντασσόταν με το μέρος όσων έλεγαν «θα πιάσω μια βρεγμένη σανίδα και θα σου πω εγώ τι πά’ να πει αναρχικός». Δεν είναι τυχαίο ότι πήγε στο Δικαστήριο για να υπερασπιστεί το αστυνομικό που (όπως είπαν οι γιατροί) συνέθλιψε τα αχαμνά ενός από τους 521 νεαρούς που συνελήφθησαν στο Πολυτεχνείο, στην επέτειο του 1995. Ο κ. Καμμένος υποστήριξε ότι το ξύλο έπεσε από ιερή αγανάκτηση. Νισάφι πια με τα παλιόπαιδα.
Ο κ. Πάνος Καμμένος λειτουργεί παρηγορητικά και για ένα άλλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο αναγνωρίζει παντού μια συνομωσία. Ο ιδρυτής της παράταξης «Ανεξάρτητοι Έλληνες» είναι ο μόνος πολιτικός που με επίσημο τρόπο αναφέρει ιστορίες που σέρνονται ως φήμες. Με ένα πολύ περιεκτικό f/b status κατηγόρησε τον αδελφό του κ. Γ. Παπανδρέου ότι εργάζεται σε εταιρεία που «καθοδηγούσε τους πελάτες της σε ποντάρισμα για χρεωκοπία της χώρας». Παλαιότερα είχε γράψει ένα βιβλίο σύμφωνα με το οποίο στην οργάνωση «17 Νοέμβρη» συμμετείχαν μέλη του ΠαΣοΚ. Για τους θαυμαστές του έχει μικρότερη σημασία η ανακρίβεια και μεγαλύτερη το επιδεικνυόμενο θάρρος. Σε έναν τόπο όπου οι πολιτικοί επιδίδονται στη συγκάλυψη ανομιών φίλων τε και εχθρών, ο κ. Καμμένος καλλιεργεί το προφίλ του πολίτη που δεν έχει κανένα όριο, που δεν έχει να χάσει τίποτε, που ορθώνει το ανάστημά του, ξεμπροστιάζει, αποκαλύπτει και γενικώς φέρεται ως άντρας με παντελόνια.
Ο κ. Καμμένος κατήγγειλε από το μικρόφωνο της Βουλής τους επενδυτές της χρεωκοπίας. Η κυρία Μιράντα Ξαφά, σύμβουλος επενδύσεων στην IJ Partners , είπε ότι πρόκειται για ανοησίες, διατυπωμένες από έναν ηλίθιο. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της ίδιας εταιρείας κ. Θεόδωρος Μαργέλλος διέψευσε και χαρακτήρισε τον κ. Πάνο Καμμένο «κοινό συκοφάντη». Μικρή σημασία έχει για τους υποστηρικτές της νέας παράταξης ποιος έχει δίκιο. Σημασία έχει ότι κάποιος «βγαίνει και τα λέει», ότι ένας βουλευτής ομιλεί τσουβαλάτα. Κι επειδή σέβεται τα παντελόνια του, δεν διστάζει να κάνει προσβλητικά αστειάκια για τον ερωτικό προσανατολισμό ξένων πολιτικών. Ως τυπικός έλλην, δεν μπορεί να ανεχτεί να κάνουν κουμάντο οι «τοιούτοι» και μάλιστα οι δεδηλωμένοι (ακούς εκεί, να παντρεύονται παλικάρια μεταξύ τους…). Ακόμη κι εκεί όμως ο κ. Καμμένος εκφράζει ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, που είναι ομοφοβικό και θεοσεβούμενο. Δεν είναι τυχαίο ότι ανακοινώνοντας το νέο κόμμα, μέσω twitter, ζήτησε τη βοήθεια της Παναγίας.
Ο κ. Πάνος Καμμένος δήλωσε με αφορμή την ίδρυση του νέου κόμματος ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα να συνεργαστεί με αριστερούς, με κεντρώους, με δεξιούς. Πρόκειται για εκλογικό φαινόμενο που πριν καλά καλά εκδηλωθεί, κρίθηκε από αναλυτές: «θα ξεφουσκώσει». Καθώς όμως διανύουμε μια περίοδο εντελώς διαφορετική από όσες είχε ζήσει η χώρα δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε από το αντίθετο, αν οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» πάρουν τα πάνω τους και αυξήσουν το ποσοστό τους. Ο κ. Πάνος Καμμένος δεν προλαβαίνει να φθαρεί ως την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, προλαβαίνει όμως να προωθήσει θέσεις και απόψεις που ακούγονται αποτρόπαιες ή επιπόλαιες, όμως είναι αποδεκτές από τον «μέσο έλληνα».

Η Βουλή και το χρήμα...

ΤΟ ΒΗΜΑ ...
Λωρη Κεζα
Υπάρχει περίπτωση να έβγαλαν όξω τα λεφτά τους έλληνες βουλευτές; Η ερώτηση είναι σαφής και διατυπώθηκε από γερμανούς βουλευτές. Απαντά ο κ. Φίλιππος Πετσάλνικος: «Δεν φαίνεται ότι μέλη του κοινοβουλίου έχουν βγάλει μεγάλα ποσά στο εξωτερικό». Εδώ θα χρειαστεί να ανοίξουμε μια παρένθεση, για ένα παιδικό μάθημα φιλοσοφίας. Παίρνουμε ένα πλαστικό ψαράκι, από αυτά που παίζουμε στην μπανιέρα. «Το βλέπετε αυτό κ. πρόεδρε; Φαίνεται ψάρι αλλά δεν είναι». Κατόπιν παίρνουμε μια κροκέτα Captain Iglo. «Το βλέπετε αυτό κ. πρόεδρε; Δεν φαίνεται για ψάρι αλλά είναι». Δεν μας ενδιαφέρει λοιπόν τι «φαίνεται» να έκαναν οι έλληνες βουλευτές αλλά το τι πραγματικά έκαναν. Και για να γίνει γνωστό το τι πραγματικά έκαναν πρέπει να παρουσιαστεί ένας κατάλογος, επιμελημένος από ανεξάρτητους ελεγκτές. Δεν αρκούν οι διαβεβαιώσεις των ομοίων, που έχουν όλη την καλή διάθεση για συγκάλυψη.

Οι βουλευτές με την εκλογή τους αποδέχονται τη δημόσια έκθεση των οικονομικών τους. Υποχρεώνονται κάθε χρόνο να δηλώσουν τα εισοδήματα, τις καταθέσεις, τα χαρτοφυλάκια, τα ακίνητα. Είναι μέρος του παιχνιδιού. Επί μακρόν γινόταν αποδεκτό το «κατά δήλωση», κανείς δεν μπήκε στον κόπο να αμφισβητήσει, κανείς δεν μπήκε στον πειρασμό να ελέγξει – εκτός από πρόσφατες, εξόφθαλμες υποθέσεις, που μετρώνται στα δάχτυλα ενός χεριού. Άλλαξαν όμως οι εποχές και ορισμένοι ψάχνουν και ψάχνονται. Εκεί στο ΣΔΟΕ έχουν αρχίσει και σκαλίζουν βαθιά αλλά διακριτικά – δεν λένε ονόματα. Θα νιώθαμε λοιπόν πιο ασφαλείς αν ο κ. Πετσάλνικος είχε επικαλεστεί τις διαβεβαιώσεις των αρμοδίων, αν είχε εκδώσει μια λίστα με 300 ονόματα και έβαζε από κάτω τη σφραγίδα της Βουλής, λέγοντας ότι δεν απέσυραν τις καταθέσεις τους, για να τις σώσουν. Ένας λόγος παραπάνω για να υπάρχει καχυποψία είναι ότι αναφέρεται σε «μεγάλα ποσά». Το μέγεθος κρίνεται από τα εισοδήματα του καθενός. Τα ψιλολοΐδια του κ. Πετσάλνικου είναι για τον πρωτοδιόριστο δάσκαλο οι μισθοί μιας οκταετίας.

Ο κ. Πετσάλνικος οφείλει να απαντήσει σε πολλές ερωτήσεις. Είναι λογικό να δαπανώνται 3,5 εκατ. ευρώ ετησίως για καινούργια αυτοκίνητα των βουλευτών; Εν μέσω κρίσης, όταν έξω από το Κοινοβούλιο κοιμούνται δεκάδες άστεγοι; Είναι δίκαιο να περικόπτονται οι συντάξεις αλλά οι βουλευτές να μην μπορούν να κρατήσουν όχημα το οποίο τους παραχωρήθηκε πριν από 2,5 χρόνια; Το χειρότερο είναι ότι ο κ. Πετσάλνικος προσπαθεί να περάσει και σε αυτή τη χυδαία σπατάλη ένα συμφιλιωτικό μήνυμα: τα καινούργια αμάξια είναι μικρού κυβισμού – τέρμα τα τεθωρακισμένα. Τούτα έρχονται να προστεθούν σε άλλες, πρόσφατες προκλήσεις του προέδρου της Βουλής. Ο κ. Πετσάλνικος προκειμένου να γεμίζει κατά το δοκούν τις τσέπες των προστατευομένων του θέσπισε «Κίνητρο Επίτευξης Στόχων Στήριξης του Κοινοβουλευτικού Έργου». Δουλεύουνε, λέει, πολύ, δουλεύουνε τη νύχτα. Ρώτησε αν πατάνε ποτέ το πόδι τους στο γραφείο οι διπλοθεσίτες που πληρώνονται ως κονσιλιέρηδες της Δημοκρατίας; Αναρωτήθηκε πού χωρούν όλοι αυτοί που φέρονται να υπηρετούν 'κει μέσα; Κι επειδή ταράζεται από την ένταση της δουλειάς: ρώτησε τους γιατρούς στα δημόσια νοσοκομεία τι σημαίνει εφημερία κι αν χρειάζονται κι εκείνοι «κίνητρο»;

Καταλήγοντας: Ο κ. Πετσάλνικος φαίνεται να νοιάζεται για τη δικαιοσύνη. Είναι άραγε ένας δίκαιος πολιτικός;

Οι καλοί του Εurogroup...(που δεν ειναι και τοσο καλοι...)

ΤΟ ΒΗΜΑ ...
της Λωρης Κεζα
Λένε οι καλοί άνθρωποι: «ελάτε να σας σώσουμε». Και λεφτά θα δώσουν και λύσεις θα προτείνουν και ιδέες θα φέρουν. Ωραία. Στο ερώτημα πότε θα σωθούμε δεν υπάρχει σαφής απάντηση παρά μόνο ένα κεντροευρωπαϊκό μειδίαμα. Ας μην το παίρνουμε τοις μετρητοίς ότι θα σωθούμε, μια κουβέντα είπαν κι αυτοί. Υπάρχει ασφαλώς χρονοδιάγραμμα. Σε οκτώ χρόνια από τώρα. Προσθέτουμε και τα δυο έτη κατά τα οποία βρισκόμαστε σε κατάσταση limbo κι έχουμε μια ωραία στρογγυλή δεκαετία που μας οδηγεί στο ίδιο σημείο. Να μην μπορεί η χώρα να ξεπληρώσει τα δανεικά με όσα παράγει, με όσα εισπράττει. Σε νούμερα ο προβληματισμός των καλών ανθρώπων είναι αν επαρκούν τα 130 δισ. ευρώ που είχαν τάξει για τη μείωση του χρέους στο 120% του ΑΕΠ, αν θα χρειαστούν περισσότερα ή αν θα κάνουν τα στραβά μάτια για χρέη της τάξης του 125% του ΑΕΠ μέχρι το 2020. Η πρόβλεψη είναι αισιόδοξη καθώς παραβλέπει την ύφεση αλλά ας την αποδεχτούμε γιατί είμεθα καλόπιστοι. Το 2020 λοιπόν πάλι μέτρα θα χρειάζονται: σε αυτήν την κατάσταση βρίσκεται σήμερα η Ιταλία και η κατάσταση κρίνεται προβληματική. Προτείνονται μέτρα από τους ίδιους καλούς ανθρώπους.
Η ελληνική κυβέρνηση κάνει τα πάντα για να δείξει ότι θα υπακούσει τους καλούς ανθρώπους, προκειμένου να μην χαθεί ο μποναμάς. Δεν υπάρχει ρευστό και όπως πολύ εύγλωττα δήλωσε ο πρωθυπουργός κ. Λ. Παπαδήμος αν δεν πάρουμε τα φράγκα δεν θα έχουμε ούτε φάρμακα ούτε βενζίνη ούτε μισθούς και συντάξεις. Χωρίς μισθούς δημοσίων υπαλλήλων θα κλείσουν τα σχολεία, θα ανασταλεί το έργο της αστυνόμευσης, θα αυτοκαταργηθεί ο στρατός. Ξέρουμε τι θα ακολουθήσει: Τι ωραίο πλιάτσικο! Οπότε απέναντι στους καλούς ανθρώπους οι έλληνες πολιτικοί φέρονται σαν καλά, υπάκουα παιδιά. Φαίνεται ότι τούτο δεν είναι αρκετό. Οι υπουργοί της ευρωζώνης θα συνεδρίαζαν σήμερα για να αποφασίσουν ποια θα είναι η τύχη της Ελλάδας. Ο κ. Ζαν Κλοντ Γιούνκερ μεταθέτει τη συνάντηση. Δεν έχουν εκπληρωθεί, λέει, οι όροι. Δεν έχει πολιτικές διαβεβαιώσεις. Δηλαδή δεν αρκούν οι διαγραφές των διαφωνούντων βουλευτών, δεν αρκούν τα γραπτά ραβασάκια των αρχηγών ούτε οι απαντήσεις για το πού θα βρεθούν τα 325 εκατ. ευρώ που αναζητούνται για να κλείσει η τρύπα.
Είναι προφανές ότι ο κ. Γιούνκερ προσπαθεί νε κερδίσει χρόνο για να ξεφορτωθεί την Ψωροκώσταινα χωρίς να υπάρξουν απώλειες για τους δανειστές. Το PSI προχωρά με τον ωφέλιμο (για τους ξένους επενδυτές) τρόπο: όπως τα είχαν προγραμματίσει. Ένας αναλυτής το είπε πολύ όμορφα. Η χώρα μας κουρεύεται γουλί και η ξένοι παίρνουν λίγο τη φράντζα. Η Ελλάδα βαδίζει στην ύφεση, την διοικητική αστάθεια αν όχι στο χάος. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία διαβεβαίωση ότι δεν θα οδηγηθούμε στην χρεωκοπία: τον άλλο μήνα, τον άλλο χρόνο, την άλλη δεκαετία. Σε αυτό πατάνε και ζητούν όλο και πιο αυστηρά, μη αποτελεσματικά μέτρα. Το ερώτημα είναι αν και πότε η κυβέρνηση θα δει αλλιώς το ζήτημα κι αν θα προλάβει να εκβιάσει τα πράγματα. Ούτως ή άλλως οι απαιτήσεις είναι παράλογες. Δεν θα μας εντυπωσιάσει αν ο κ. Γιούνκερ ζητήσει να εμφιαλώνονται τα δάκρυα των ελλήνων για να τα πουλάει ως αναψυκτικό.

Παρακαλώ, μην διασώζετε...

ΤΟ ΒΗΜΑ ...
Λωρη Κεζα
Θα έπρεπε να απαγορευτεί να ομιλούν και να αποφασίζουν για μισθούς εκείνοι που αμείβονται με περισσότερα από 10.000 ευρώ το μήνα_ τόσα και περισσότερα παίρνουν αυτοί που μπαινοβγαίνουν στο Μαξίμου και λένε εξυπνάδες για την ανταγωνιστικότητα και τον βασικό που πέφτει στα 450 ευρώ. Επίσης θα έπρεπε να απαγορευτεί να ομιλούν και να αποφασίζουν για συντάξεις όσοι έχουν πάνω από 1 χρόνο να μπουν σε σούπερ μάρκετ (καίτοι υποψιαζόμαστε ότι οι ηγέτες μας αναγνωρίζουν τα ράφια με τα προϊόντα μόνο από το σινεμά). Αυτά βέβαια, κατά την κρίση των κυβερνώντων, αποτελούν λαϊκισμό του χειρίστου είδους και άγνοια του κινδύνου. Το καλάθι της νοικοκυράς, τα έξοδα στέγασης, το κόστος μετακινήσεων είναι θέματα που απασχολούν μόνον εκείνους που αγνοούν όρους όπως η «μετενέργεια» και όσες άλλες μπαρούφες φέρνει η ώρα και η πολιτική αμηχανία.
Δεν χρειάζεται να θυμίσουμε ότι με την ανεργία να πλήττει έναν στους πέντε εργαζόμενους και με τη συμπίεση των μισθών, το υπουργείο Οικονομικών ζητεί ξανά τα ειδικά τέλη που επινόησε πέρσι στα ακίνητα σαν να έχει τη βεβαιότητα ότι ο μέσος Ελληνας, ο διαμερισματούχος, έχει λεφτά κάτω από το στρώμα για να πληρώνει τα χαράτσια που ισοδυναμούν με έναν και δυο μισθούς. Και άντε θα αποδεχόμασταν τη μιζέρια για ένα χρόνο, για δυο και τρία χρόνια, αν με αιματηρές οικονομίες είχαμε την ελπίδα να βγούμε από την κρίση. Καμία προοπτική, ίσα ίσα που η ύφεση θα βαθαίνει: το δείχνουν άλλωστε τα πρώτα στοιχεία, του Ιανουαρίου, στα δημοσιονομικά έσοδα. Στα κρατικά ταμεία μπαίνει λιγότερο χρήμα από το αναμενόμενο και κάθε μήνα τα πράγματα θα είναι χειρότερα. Είναι προφανές σε όλους ότι διάσωση μετατρέπεται σε δολοφονία. Ο κ. Παπαδήμος μοιάζει εγκλωβισμένος σε ένα αρχικό πλάνο, χωρίς να αφήνει καμία πιθανότητα εναλλακτικής λύσης. Ο ίδιος θέτει δίλημμα μεταξύ αργού θανάτου και βίαιου θανάτου.
Θα επαναφέρουμε τη συζήτηση εκεί που ήταν προ διετίας, όταν διαμορφωνόταν μια δεύτερη πρόταση από καθηγητές οικονομικών και αναλυτές που είχαν επιφυλάξεις για τον τρόπο διάσωσης. Έλεγαν να εξεταστεί το μέγεθος του χρέους, να δούμε αν είναι απεχθές, να διαγραφεί. Άλλο η διαγραφή άλλο η διαπραγμάτευση. Στους χειρισμούς των πρωθυπουργών και των αρχηγών βλέπουμε μια διάθεση να αναλύσουν τη σπουδαιότητα του κάθε κέρματος όταν αναφέρονται σε συντάξεις όμως δεν έχουν ακόμη αναλύσει πόθεν προέκυψαν τα δισεκατομμύρια του χρέους. Δεν μπορεί στην μια παλάντζα να υπάρχει αναλυτικός λογαριασμός και στην άλλη ένα ακριβό μυστικό. Επίσης θα πρέπει να γίνει γνωστό ποια επενδυτικά σχέδια θα γίνουν στη χώρα ώστε να αξίζει τον κόπο να συνθλιφθούν οι εργαζόμενοι. Να υπάρξει κατάλογος με εταιρείες και τομείς δραστηριότητας. Αν δεν γίνουν όλα αυτά γνωστά δεν μπορούμε να πιστεύουμε ότι έχουν καλές προθέσεις οι διασώστες. Και στο κάτω κάτω ξέρουμε ότι όταν κάποιος πνίγεται πιάνεται από τους γύρω του και τους τραβά μαζί στον πάτο.

Ο συνήγορος των αστέγων...

Λωρη Κεζα, απο ΤΟ ΒΗΜΑ ..

Υπάρχουν άνθρωποι που ταΐζουν τα αδέσποτα σκυλιά, υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν φόλες. Ας το αναγνωρίσουμε ως σύγκρουση πολιτισμών και ας φανταστούμε τι θα έκανε ο δήμαρχος Αθηναίων αν έβρισκε στο χιόνι μια χαρτόκουτα με κουτάβια. Δεν μπορούμε να επεκτείνουμε περισσότερο τον συλλογισμό για τον απλούστατο λόγο ότι ο κ. Γ. Καμίνης είναι δικηγόρος και μάλιστα καλός. Θα μας σύρει στα δικαστήρια κι άντε να ξεμπλέξουμε. Κάτι θα βρει αν τον πειράξουμε – συκοφαντία θα είναι, έγκλημα Τύπου θα είναι, πάντα κάτι υπάρχει. Να, με τους άστεγους ξεπέρασε τον εαυτό του. Μπήκαν στο άδειο καφενείο του Πνευματικού Κέντρου για να ζεστάνουν το κοκαλάκι τους και ο Δήμος τους εκδικήθηκε καταθέτοντας μήνυση για κλοπή ηλεκτρικού ρεύματος. Ας μην γελιόμαστε, το πρόβλημα δεν ήταν η κιλοβατώρα. Το πρόβλημα ήταν η πρωτοβουλία των ανθρώπων που φοβήθηκαν ότι θα πάνε σαν το σκυλί στο αμπέλι.

Καταλαβαίνουμε την αγωνία του δημάρχου. Έκανε μια καλή προετοιμασία για τους άστεγους, άνοιξε γυμναστήρια κι άλλους χώρους, τύπωσε αφίσες με τα τηλέφωνα όπου πρέπει να απευθύνονται οι Αθηναίοι, έπιασε από κοντά την Εκκλησία για το συσσίτιο. Νοιάστηκε, οργανώθηκε – και τούτη τη φορά και στα προηγούμενα μεγάλα κρύα. Πλην όμως οι άστεγοι δεν χωρούν στις αίθουσες που προβλέπονται. Εκείνοι που ζουν από καιρό στα παρτέρια μεταξύ Νομικής Σχολής και Πνευματικού Κέντρου δεν πήγαν στα θερμαινόμενα κέντρα υποδοχής. Παρανόμησαν, σπάζοντας μια πόρτα και κάνοντας κατάληψη σε δημόσιο κτήριο. Διεκδίκησαν να κρατηθούν στη ζωή (ακούστηκε ότι ένας από αυτούς, εξαρτημένος, πέθανε από την παγωνιά). Το πρόβλημα λοιπόν για τον δήμαρχο δεν είναι ούτε η κιλοβατώρα ούτε η κλειδωνιά. Το πρόβλημα είναι ότι οι πεινασμένοι έκαναν ένα αποφασιστικό βήμα. Αν ο δήμαρχος επέτρεπε την κατάληψη υπήρχε φόβος να ξεθαρρέψουν, να αρχίσουν να μπουκάρουν σε άδεια γραφεία, σε άδεια μαγαζιά, σε άδεια σπίτια.

Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε τις συνθήκες: χιόνιζε, άνθρωποι κοιμόντουσαν στον πάγο, υπήρχε δίπλα αδειανό καφενείο, μπήκαν μέσα. Επειδή αυτό δεν ευσταθεί ως πολιτικό αφήγημα, αποδίδονται σκοπιμότητες σε «αλληλέγγυους». Έτσι αποκαλούνται πλέον οι γείτονες και οι ευαισθητοποιημένοι πολίτες. Κάποιος που συμπαραστέκεται στον άστεγο έχει πολιτική σκοπιμότητα. Με την ίδια λογική έχει πολιτική σκοπιμότητα αυτός που αφήνει ξηρά τροφή στο πεζοδρόμιο: θέλει να σαμποτάρει τα προγράμματα περίθαλψης αδέσποτων του Δήμου. Η αλήθεια είναι ότι για να κάνει κάποιος αυτήν την περίπλοκη πολιτική σκέψη (περί «υποκινητών») πρέπει να έχει φάει για πρωινό κάμποσο μπέικον με αυγά, να έχει φορέσει ορειβατικό τζάκετ, γάντια fleece, και να έχει οδηγήσει υβριδικό suv για να πάει στην καλοπληρωμένη του δουλειά. Για να μιλήσει κάποιος περί «υποκινητών» πρέπει να βλέπει τους άστεγους μόνο στις εκπομπές του Θεοδωράκη και να διαβάζει τις στατιστικές από πίνακες οργανώσεων που βιοπορίζονται από το πρόβλημα των αστέγων. Εκ τους σύνεγγυς σφίγγεται η καρδιά. Δεν ισχύει για όλους, το είπαμε. Εδώ κάποιοι συνάνθρωποί μας βάζουν τα κουτάβια σε νάιλον σακούλες και τα πετούν στους βολικούς κάδους του Δήμου Αθηναίων.

Ξέφραγο τραπεζικό αμπέλι...

ΤΟ ΒΗΜΑ...

Λώρη Κέζα

Την περίοδο που οι τσέπες των Ελλήνων ήταν γεμάτες και το πορτοφόλι τίγκα στις πιστωτικές, οι τράπεζες έκαναν να πάντα για να δώσουν δάνεια. Στην οδό Πανεπιστημίου στήνονταν τραπεζάκια με παρασόλι, όπου υπάλληλοι τραπεζών παρακινούσαν τους περαστικούς να υπογράψουν μια αίτηση. Τα τηλέφωνα στα σπίτια ηχούσαν χαρωπά και στην άλλη άκρη της γραμμής ακούγονταν δελεαστικές προτάσεις: «θέλετε 3.000 διακοποδάνειο;». Και εορτοδάνεια μοίραζαν και τοκετοδάνεια μέσα στα μαιευτήρια. Παντού απλωνόταν το εύκολο χρήμα. Φταίει ο καταναλωτής που λιμπίστηκε, εκείνος που ήθελε μερίδιο στη χλιδή χωρίς να έχει τα φόντα. Μήπως όμως θα έπρεπε να υπάρχει κι ένας έλεγχος για τους όρους χορήγησης των πάσης φύσεως δανείων; Επιπλέον κανένας υπουργός, κανένας τραπεζίτης δεν προσπάθησε να κοινοποιήσει το εξής απλό: οι τράπεζες το χρήμα το πωλούν και μάλιστα ακριβά. Άφηναν όμως να αιωρείται η εντύπωση ότι οι αποπληρωμές αφορούν μια άλλη ζωή.

Επειδή είναι πολύ εύκολο να καταδικάσουμε τους απερίσκεπτους, θα σταθούμε σε όσους χειρίστηκαν το ζήτημα με σύνεση. Όσους έβαλαν στο τραπέζι ένα χαρτί και υπολόγισαν από τη μία τον μισθό, το εφάπαξ και τη σύνταξη και από την άλλη το στεγαστικό, τους λογαριασμούς, την καθημερινότητα. Για ορισμένους, ας πούμε για τους δημοσίους υπαλλήλους, υπήρχε μια βεβαιότητα, μπορούσαν να κάνουν το κουμάντο τους. Με τις μειώσεις αποδοχών και τις απολύσεις παντού κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει επακριβώς ούτε τα έσοδα ούτε και τα έξοδα. Κι αυτό γιατί η κυβέρνηση έχει βαλθεί να πάρει λεφτά μόνο από τους μισθοσυντήρητους, οι οποίοι δεν μπορούν να αποκρύψουν εισοδήματα. Οι ίδιοι άνθρωποι λοιπόν βλέπουν τον μισθό τους να κόβεται, βλέπουν τα έξοδα μετακίνησης και θέρμανσης να αυξάνονται κατά 30%, βλέπουν τον λογαριασμό της ΔΕΗ να φουσκώνει κάθε δίμηνο και φυσικά όλα τα βασικά προϊόντα να ακριβαίνουν μέρα με τη μέρα.

Στο πλαίσιο της νέας φτώχειας οι τράπεζες βρήκαν νέο τρόπο να πλουτίσουν. Λέγεται «ρύθμιση οφειλών». Σύμφωνα με την Ένωση Καταναλωτών ΕΚΠΟΙΖΩ οι δεκάδες χιλιάδες ρυθμίσεις που γίνονται είναι «προκλητικές και παραπλανητικές» και βασίζονται στα υψηλά επιτόκια και τις αιώνιες δόσεις. Είναι αξιοσημείωτο ότι εκείνες οι τράπεζες που έδιναν δάνεια με μεγάλη ευκολία είναι αυτές που έχουν αγριέψει περισσότερο: κοινοποιούν διαταγές πληρωμής για 2.000 ευρώ, προσημειώνουν ακίνητα για ποσά κάτω των 10.000 ευρώ. Το τοπίο είναι ιδανικό για τους σαράφηδες. Ξεφυτρώνουν καθημερινά «διαμεσολαβητές εξωδικαστικού συμβιβασμού» ενώ οι «εταιρείες ενημέρωσης» γίνονται όλο και πιο φορτικές. Μέσα από τηλεφωνικά κέντρα αυτόματων κλήσεων τηλεφωνούν τους καταναλωτές ασταμάτητα, σε ακατάλληλες ώρες και με απαράδεκτο τρόπο. Δεν έχουμε δει τίποτε ακόμη. Το νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή από το υπουργείο Οικονομικών επιτρέπει στο Δημόσιο να χρησιμοποιεί τέτοιες παρενοχλητικές εταιρείες. Όποιος έχει χρέη στο ταμείο του, στην εφορία, στον δήμο μπορεί εφεξής να περιμένει πολλές, πάρα πολλές κλήσεις.

Υπάρχει μια χρήσιμη πληροφορία για το υπουργείο: λεφτά δεν υπάρχουν, τουλάχιστον όχι στο σύμπαν των υπαλλήλων. Ό,τι είχανε, το δώσανε.

Ο σωστός ο κλέφτης ...

ΤΟ ΒΗΜΑ ...
Λωρη Κεζα

Η οικονομική κρίση θολώνει το μυαλό. Αρπάζει ο πονεμένος ένα όπλο και πάει να ληστέψει τράπεζα. Μεγάλη βλακεία. Για μερικά χιλιάρικα διακινδυνεύει τη φυλάκισή του, την περιφορά με χειροπέδες, το ρεζιλίκι. Ο σωστός ο κλέφτης δεν κλέβει τράπεζα, ιδρύει τράπεζα. Και μετά την κλέβει άνευ όπλου, φορώντας γραβατούλα. Ο δε συνεργός δεν κρατάει τσίλιες στο μηχανάκι, καταστρώνει σχέδια στην αίθουσα συσκέψεων. Συμμορία έχουν οι μεν, συμμορία έχουν και οι δε, πλην όμως η δεύτερη ευπρεπής συμμορία πηγαίνει στον εισαγγελέα με λιμουζίνα. Όλα αυτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε ένα διήγημα. Έχουμε μάλιστα ήρωα, με απολύτως λογοτεχνικό όνομα: Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, ο άνθρωπος που άρπαξε 701 εκατομμύρια από την Proton Bank και είναι έξω. Μια ακόμη συμβουλή για όσους θελήσουν να τον μιμηθούν. Να μην ξεκινήσουν τη δουλειά αν δεν έχουν βρει καλό δικηγόρο (ο κ. Γ. Ηρειώτης που χειρίζεται την υπόθεση είναι μανούλα στα ποινικο-οικονομικά).

Δεν θα αναφερθούμε καθόλου στον πλουτισμό του κ. Λαυρεντιάδη, που τον κατέστησε συνομιλητή των καλλιεργημένων μεγαλοαστών, δεν θα πούμε τίποτε για τους δημοσιογράφους που τον λιβάνιζαν ενώ ήξεραν ότι είναι αφύσικη η προκοπή του στον χώρο της φαρμακοβιομηχανίας, θα προσπεράσουμε τα ζητήματα χειραγώγησης των μετοχών. Πάμε απευθείας στην τράπεζα. Υποτίθεται ότι ο κ. Λαυρεντιάδης θα πήγαινε προχθές στον εισαγγελέα Πρωτοδικών να δώσει εξηγήσεις αλλά πήρε μια ακόμη αναβολή. Για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν την υπόθεση να πούμε grosso modo ότι πήρε την Proton, μάζεψε όλο το «χαρτί» και μετά έδινε δάνεια σε δικές του εταιρείες άνευ αντικειμένου. Έχει τύχει δηλαδή να δώσει λεφτά σε εταιρείες που είχαν συσταθεί λίγες μέρες πριν κάνουν την αίτηση, εταιρείες με ασαφές αντικείμενο και έδρα σε μέρη που δεν τα ξέρει ούτε ο χάρτης. Να θυμίσουμε ότι οι τράπεζες όποτε έχουν πρόβλημα παίρνουν τα λεφτά των φορολογούμενων (οι «προνομιούχες μετοχές» που χαρίζουν διάφοροι διασώστες υπουργοί είναι στην ουσία ρευστό). Αυτά τα λεφτά μαζί με εκείνα των θυμάτων μετόχων παράχωνε ο κ. Λαυρεντιάδης στην τεράστια τσέπη του.

Η νομοθεσία είναι συστηματικά υπέρ του μεγάλου κλέφτη οπότε δεν απορεί κανείς που φτιάχτηκε νόμος σύμφωνα με τον οποίο προβλέπεται το ακαταδίωκτο για εκείνον που θα έχει χρήμα στην αρχή θα είναι βρόμικο, μετά ξεπλυμένο, κατόπιν καθαγιασμένο. Ο κ. Λαυρεντιάδης λοιπόν, από αναβολή σε αναβολή βρέθηκε τον Οκτώβριο στον εισαγγελέα όπου έκανε τη γενναιόδωρη πρόταση: να φέρει πίσω 51 εκατ. ευρώ για να τον αφήσουν στην ησυχία του. Για κακή του τύχη έπεσε στο στραβόξυλο. Ο τότε εισαγγελέας Οικονομικού Εγκλήματος κ. Γρ. Πεπόνης ζήτησε εξηγήσεις. Για ποιες εταιρείες και για ποιες απάτες θα επιστρέφονταν τα 51; Γιατί αν σχεδιάσει κάποιος τις διακλαδώσεις των εταιρειών Λαυρεντιάδη θα έχει αποτέλεσμα τόσο περίπλοκο όσο οι διαδρομές του μετρό στο Λονδίνο – όπου έχει μετοικήσει ο επιχειρηματίας.

Ο κ. Λαυρεντιάδης επανήλθε προχθές με νέα πρόταση επιστροφής χρημάτων. Προτίθεται να επιστρέψει 200 εκατ. ευρώ, εξ ου και ζήτησε μια ακόμη αναβολή. Δεν θα αναρωτηθούμε πού τα βρήκε τη στιγμή που οι επιχειρήσεις του έχουν πάρει την κατρακύλα. Θα δεχτούμε ότι τα είχε κρυμμένα κάτω από το στρώμα για μια δύσκολη στιγμή. Αν τα φέρει πάντως πριν από την άσκηση της ποινικής δίωξης θα φύγει από την υπόθεση ως αληθινός κύριος. Το μόνο που θα έχει να αντιμετωπίσει είναι η νέα διοίκηση της Proton η οποία κατέθεσε μήνυση εναντίον του, κατηγορώντας τον για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης. Σιγά μην φοβηθεί…

Τρία τελευταία πραγματάκια. Όταν ψηφιζόταν ο νόμος για το ακαταδίωκτο όσων επιστρέφουν ξεπλυμένο χρήμα θεσπίστηκε και η προσωποκράτηση εκείνων που χρωστούν στο Δημόσιο πάνω από 5.000 ευρώ. Στην απίθανη περίπτωση να καταδικαστεί ο κ. Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, τα κλοπιμαία δεν θα αναζητηθούν – δεν το προβλέπει ο νόμος. Στη απίθανη περίπτωση να καταδικαστεί ο κ. Λαυρεντιάδης, δεν θα μπει σε κελί . Ο δικηγόρος του θα επικαλεστεί λόγους υγείας. Ο ποινικά ελεγχόμενος πάσχει από νεανική ρευματοειδή αρθρίτιδα και χρειάζεται καθημερινή φυσιοθεραπεία. Θα μείνει έξω με τον νόμο.

Ξεροκόμματο Παπαδήμου...

ΤΟ ΒΗΜΑ...
 Της Λωρης Κεζα ...

Ωραία η φράση του πρωθυπουργού: «Ξεχάστε τα κεκτημένα». Θα μπορούσε κάλλιστα να συμπληρώσει: «Ετοιμαστείτε για τον νέο Μεσαίωνα». Θα μπορούσε επίσης να παραπέμψει τους εργαζόμενους στο θρησκευτικό αίσθημα: τι να τους κάνουν τους μισθούς όταν υπάρχει ο Παράδεισος; Όσοι ψοφήσουν από την πείνα θα απολαύσουν μια ώρα αρχύτερα τη μεταθανάτιο γαλήνη.

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος συνεχίζει την ίδια συνταγή, της τρομοκράτησης των πολιτών για την είσπραξη της επόμενης δόσης. Κάθε φορά η δόση είναι η πιο κρίσιμη από όλες, κάθε φορά η χώρα κινδυνεύει περισσότερο από ποτέ με άτακτη χρεωκοπία, κάθε φορά αιωρείται η απειλή ότι πρέπει να αποδεχτούμε τις προτάσεις «διότι αύριο κινδυνεύουμε να μην έχουμε τίποτα». Αυτό που δεν έχει καταλάβει ο ειδικός των αριθμών και των προϋπολογισμών είναι ότι οι πολλοί δεν έχουν τίποτε. Αυτό το τίποτε επιχειρεί να ανταλλάξει με στόχο την ευημερία των ολίγων και μια ανάπτυξη που αφορά τους επιχειρηματίες που θα την καρπωθούν. Δηλαδή ενόσω η χώρα θα έχει ανάπτυξη, όσο οι επενδυτές θα χαίρονται, οι εργαζόμενοι θα προσαρμόζονται στην από-ανάπτυξη που τους ετοιμάζουν.

Ο πρωθυπουργός της συναίνεσης έβαλε στο στόχαστρο τον 13ο και 14ο μισθό, δηλαδή τα επιδόματα Πάσχα, θέρους, Χριστουγέννων. Προτείνει να «ενσωματωθούν» στον μισθό κατά το ήμισυ. Πλην όμως αυτοί οι δύο περίφημοι μισθοί υπάρχουν μόνο στη φαντασία των επιτελών του Μαξίμου. Ο 13ος μισθός πήγε στα ειδικά τέλη και στα χαράτσια πάσης φύσεως και ο 14ος πήγε στην καταβολή των έμμεσων φόρων, στα καύσιμα, στα τρόφιμα. Δεν έχει άραγε συνδυαστική σκέψη ο κ. Παπαδήμος; Δεν μπορεί να τα βάλει όλα αυτά τα απλά σε ένα χαρτί και να υπολογίσει ότι α) οι μισθωτοί είναι οι μόνοι που δεν φοροδιαφεύγουν άρα σηκώνουν το βάρος συντήρησης του κράτους, β) οι μισθωτοί είναι στην πλειονότητά τους εργαζόμενοι του χιλιάρικου που έχουν γονατίσει από τις νέες φορολογήσεις γ) οι μισθωτοί ως μέλλον αντιλαμβάνονται την επιβίωση έως το τέλος του μήνα που θα ξαναπληρωθούν.

Οι προσαρμογές που προτείνονται από τον κ. Παπαδήμο συμβάλλουν στη δημιουργία ενός «τέταρτου κόσμου» οδηγώντας στην εξαθλίωση ομάδες χιλιάδων ατόμων. Ταυτόχρονα προβάλλει το όραμα μιας «ανάπτυξης» που δεν έχει προσδιοριστεί ακόμη. Ποιοι είναι εκείνοι που καλούνται να επενδύσουν στη χώρα και κατά πόσο θα την ωφελήσουν; Αυτό είναι κάτι που παραμένει ασαφές, αν και υπάρχουν αρκετά παραδείγματα που μας κάνουν επιφυλακτικούς. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά, αρκεί να δούμε το μοντέλο της αλβανικής ανάπτυξης, εκεί όπου έχουν επενδυθεί εκατοντάδες δισ. ευρώ από Γερμανούς, από Κινέζους, Ρώσους, Καναδούς. Παρά την κυκλοφορία του χρήματος οι Αλβανοί δεν χαίρονται την ανάπτυξη – απλά έχουν και τρώνε ένα ξεροκόμματο. Αυτό το ξεροκόμματο επιχειρεί να προσφέρει στους μισθωτούς ο κ. Παπαδήμος και είναι κατηγορηματικός: αν δεν το αποδεχτούμε θα πέσει μεγάλη πείνα.

Η ανισότητα στην κατανομή του πλούτου και η δημιουργία του «τέταρτου κόσμου» δεν έχουν ανάγκη τη δημοκρατία. Έτσι γίνεται πάντα. Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος για να επιβληθεί πρέπει να γίνει αυταρχικός. Θα ξαλαφρώσει τους εργοδότες από τον 13ο και 14ο μισθό με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, χωρίς δηλαδή να μπει στον κόπο να το κουβεντιάσει στη Βουλή.

Οι χορεύτριες του Παπανδρέου...

Λωρη Κεζα απο ΤΟ ΒΗΜΑ ...
Το μεσοδιάστημα είναι αποκαλυπτικό. Αυτούς τους μήνες μεταξύ αποχώρησης από την πρωθυπουργία και εκλογής νέου προέδρου του ΠαΣοΚ μαθαίνουμε πολλά, όχι όμως για τον κ. Γιώργο Παπανδρέου. Μαθαίνουμε πολλά για όσους τον περιβάλλουν, μαθαίνουμε πολλά για εκείνους που βολεύτηκαν από την κυριαρχία του, γενικώς για αυτούς που απαρτίζουν τον πολιτικό κόσμο και μετέχουν στη δημόσια συζήτηση. Η επίθεση που δέχεται εξ οικείων και από πρώην μουγγαμένους του συστήματος δεν είναι απλά άκομψη, είναι άνανδρη. Τώρα ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι υπήρξε προβληματικός και καταπιεστικός ηγέτης, ότι δεν επέτρεψε στα κομματικά όργανα να λειτουργήσουν, ότι έκανε του κεφαλιού του. Έχουν περάσει μάλιστα στη φάση της ανεκδοτολογίας αφηγούμενοι ακόμη και ιστορίες όπου ο πρόεδρος καθυστερούσε να προσέλθει στις συναντήσεις του με τους υπουργούς και τους συνεργάτες του. Δεν υπήρξε όμως κανείς όλον αυτόν τον καιρό να πει «εγώ δεν περιμένω πάνω από 20 λεπτά» και να σηκωθεί να φύγει. Δεν υπήρξε κανείς που να ορθώσει το ανάστημά του και να απαντήσει στο «λεφτά υπάρχουν» ούτε προσέφερε κανείς ολοκληρωμένη εναλλακτική λύση στα οικονομικά. Το όλον ΠαΣοΚ υπήρξε μια χορωδία που τραγουδούσε «Μάλιστα Πρόεδρε».

Τα στελέχη του κόμματος μετέχουν στην πλειονότητά τους στο σφυροκόπημα του κ. Παπανδρέου, κάποιοι πιο επιθετικά και δημόσια, άλλοι στα μουλωχτά (κατά τα ειωθότα). Αν συνεχίσουν έτσι θα μεταμορφωθούν σε συμμορία που χτυπά κάποιον μοναχικό ανυπεράσπιστο και τούτο δεν έχει σχέση με τα πεπραγμένα του πρώην πρωθυπουργού. Έχει σχέση με το ποιόν του μελλοντικού αρχηγού της παράταξης. Η συμμετοχή σε ομαδικό ξύλο, σε μια εκ των υστέρων αντίδραση, μπορεί να δείξει τον κακό χαρακτήρα εκείνων που διεκδικούν την καρέκλα της επόμενης μέρας. Έχει τούτο καμία σημασία όταν τα υπόλοιπα είναι προαποφασισμένα; Το ΠαΣοΚ θα συνεχίσει να λειτουργεί ως μια παράταξη αποκλίνοντος φιλελευθερισμού και να στηρίζει μια κοινωνία καπιταλιστικής πρόνοιας. Εν ολίγοις έχει χάσει το ιδεολόγημα, μπορεί όμως να αναδείξει το πρόσωπο που υπερτερεί σε αξιοπρέπεια. Μέρος της αξιοπρέπειας και της προσωπικότητας (αν αυτό έχει σημασία) είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει κάποιος τον ηττημένο αντίπαλο. Αν ο κ. Παπανδρέου αποχώρησε από την πρωθυπουργία, τούτο δεν δικαιώνει όσους του υποδεικνύουν να βρει ένα λαγούμι να χωθεί δια παντός. Κυρίως όταν η υπόδειξη προέρχεται από όσους επί μακρόν υπήρξαν πειθήνιοι.

Ο κ. Γ. Παπανδρέου έχει βαλθεί να μετατρέπει τους χορωδούς του ΠαΣοΚ σε χορεύτριες. Όσο τους χορεύει, τόσο εκείνοι αποκαλύπτονται. Για τα μέλη του κόμματος και όσους παρακολουθούν την πολιτική επικαιρότητα αυτό είναι πραγματικά χρήσιμο. Προκύπτουν ενδιαφέροντα συμπεράσματα από τις τολμηρές πιρουέτες.

Μετρώντας φραγκοδίφραγκα...

ΤΟ ΒΗΜΑ
Λώρη Κέζα
Υπάρχει κάτι που δεν το είχαν υπολογίσει στο υπουργείο Οικονομικών όταν έριχναν στο τραπέζι ιδέες για το μάζεμα ζεστού χρήματος. Στοχεύουν σε λεφτά που προέρχονται από τις ίδιες τσέπες, οι οποίες πλέον έχουν αδειάσει. Η πιο πρόσφατη ένδειξη της ανοργανωσιάς έρχεται από την αδυναμία να εισπραχθούν τα τέλη κυκλοφορίας.

Η βασική ιδέα ήταν να βάλουν λίγο παραπάνω στο κάθε αυτοκίνητο με το σκεπτικό «σιγά, τι είναι τα 50, τα 100 ευρώ». Κάποιος που οδηγούσε 1.800 κυβικά το 2009 πλήρωσε 202 ευρώ. Τώρα καλείται να πληρώσει 300. Οι φωστήρες των οικονομικών βλέπουν το νούμερο αποκομμένο – δεν είναι δα και κανένα κολοσσιαίο ποσό για να το κλάψει κανείς. Έτσι τα υπολόγιζαν.

Η απάντηση έρχεται από εκείνους που καταθέτουν εφέτος τις πινακίδες κυκλοφορίας. Υπολογίζεται ότι 250.000 οχήματα θα αποσυρθούν από τους δρόμους, κάτι που οδηγεί σε διαρροή εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Η αύξηση των τελών ήταν το κερασάκι. Η οδήγηση έγινε μέσα σε μια τριετία είδος υπερπολυτελείας. Να θυμηθούμε τις εποχές, όταν φοβόμασταν ότι η αμόλυβδη θα ξεπεράσει το 1 ευρώ; Δεν είναι και πολύ πίσω. Ας πάρουμε μερικά στοιχεία από τους πίνακες του Ελληνικού Κέντρου Καταναλωτών. Το 2009 ένα αυτοκίνητο 1.400 κυβικών κατανάλωνε τον μήνα περί τα 95 ευρώ (για αποστάσεις 1.250 χλμ). Σήμερα καίει για τις ίδιες αποστάσεις 175 ευρώ.

Αυτοί οι υπολογισμοί ακούγονται εξόχως μίζεροι για τους τεχνοκράτες. Καθόμαστε και μετράμε τα φραγκοδίφραγκα. Εντούτοις στο τέλος του χρόνου αυτά τα ψιλά αποκτούν άλλο βάρος. Τα παραπανίσια έξοδα βενζίνης και τελών ισοδυναμούν με τον μέσο μισθό δημοσίου υπαλλήλου – λίγο πάνω, λίγο κάτω από το χιλιάρικο. Να υπενθυμίσουμε ότι η φορολόγηση των καυσίμων είναι ρυθμιστικός παράγοντας στο φούσκωμα της τιμής τους. Τα περί οχημάτων δεν είναι παρά μια ψηφίδα από μια εικόνα που ποτέ δεν σχεδιάστηκε. Δεν τελειώνουμε όμως εκεί, ούτε στα τέλη ακινήτων, ούτε στις εφεδρείες, ούτε στις μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Η πολιτική που ακολουθείται επιμένει στο «από μύγα ξύγκι». Θα αυξηθούν, λένε, τα τιμολόγια της ΔΕΗ. Για πολλοστή φορά μέσα στην τριετία, βαρεθήκαμε να τις μετράμε. Θα αυξηθούν μάλλον κατά 15%, για να μπορέσει να σταθεί η εταιρεία στα πόδια της – και να κοπούν τα πόδια των καταναλωτών.

Το ερώτημα είναι τι κάνει η πολιτική ηγεσία για όλα αυτά. Ασφαλώς παλεύει για την επόμενη ημέρα αλλά μέσα από μια ατομική οπτική. Το μόνο που μοιάζει να απασχολεί τους αιρετούς μας άρχοντες είναι η επανεκλογή τους, οι καρέκλες και οι θρόνοι, τα ψηφαλάκια, τα ποσοστά. Ακόμη κι εκείνοι που επισημαίνουν ότι «ο κόσμος δεν αντέχει» το κάνουν για επικοινωνιακούς λόγους, σε επίπεδο δελτίων Τύπου και ανακοινώσεων. Ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, αποκομμένο από την καθημερινότητα των πολιτών. Δεν κατανοούν ότι αν δεν αποδίδει ο σχεδιασμός δεν είναι εξαιτίας του μεγάλου, του μακροπρόθεσμου. Είναι επειδή πρακτικά δεν περισσεύουν κανενός αυτά τα 100 παραπανίσια για τα τέλη κυκλοφορίας.

Δουλεια, υπακοή, τροφή - γνώμες

ΤΟ ΒΗΜΑ ...
Λωρη Κεζα

Να το ομολογήσουμε. Από οικονομικά οι περισσότεροι δεν σκαμπάζουμε. Θα έπρεπε λοιπόν κάποιος να αναλάβει επισήμως να γράψει μια ιστορία και να μας την αφηγηθεί σαν να ήμασταν παιδάκια. Για να καταλάβουμε δηλαδή πώς η συρρίκνωση των μισθών στα 450 ευρώ θα φέρει ανάπτυξη. Για να καταλάβουμε πως θα γίνει προκοπή με ανεργία στο 30%. Για να καταλάβουμε την επιμονή για μείωση των κρατικών δαπανών ενώ χαλαρώνουν ξανά οι φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί.
Για να καταλάβουμε σε ποιανού την τσέπη θα μπουν τα οφέλη της ανταγωνιστικότητας. Και πριν αρθρωθεί το «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα» θα φανταστούμε το αφήγημα στην Αττική και τους χαρακτήρες ντυμένους με χιτώνες. Θα θυμηθούμε τον Αριστοτέλη. Εκείνος δεν έλεγε ότι για την ευδαιμονία είναι απαραίτητοι γεωργοί δούλοι ή βάρβαροι περίοικοι;
Για όσους ο ορισμός του PSI είναι εξίσου δύσκολος με την περιγραφή του μποζονίου Χιγκς, υπάρχει το καταφύγιο της Ιστορίας. Από εκεί θα κατανοήσουν το παίγνιο των δανειστών του ελληνικού κράτους όπως επίσης και τη χρησιμότητα των ανδράποδων.
Αν μπορούμε να καμαρώνουμε τον Παρθενώνα είναι επειδή κάτω από τα μάρμαρα συνεθλίβησαν χιλιάδες δούλοι.
Αν θαυμάζουμε τις τριήρεις είναι επειδή στα λαγούμια του Λαυρίου κάποιοι πέθαιναν βγάζοντας το ασήμι. Η δραχμή, το νόμισμα δεν ήταν τότε κάτι εικονικό, αντιστοιχούσε σε πλούτο. Θα πει κανείς ότι αυτά είναι αφέλειες όσων δεν ξέρουν από μακροοικονομία. Κι όμως οι αναλογίες είναι πολλές.
Αν μιλήσει κανείς για τον τρίτο κόσμο και για τα πραγματικά φτηνό εργατικό δυναμικό, θα θυμίσουμε ότι και στην κλασική εποχή υπήρχαν πολλών λογιών άτομα με περιορισμένες ελευθερίες, με διαφορετική καταγωγή. Άλλο ήταν ο μέτοικος, άλλο ήταν ο σκλάβος. Όλοι μαζί χρησίμευσαν στην «ανάπτυξη» της εποχής.
Μια ακόμη σύμπτωση: ο αποκλεισμός από τις πολιτικές αποφάσεις. Δεν ξέρουμε αυτή τη στιγμή πόσοι Έλληνες νιώθουν να εκπροσωπούνται από την κυβέρνηση. Δεν ξέρουμε πόσοι θα επέλεγαν ξανά το κόμμα που ψήφισαν το 2009, δεν ξέρουμε αν επιθυμούν τη συναίνεση, δεν ξέρουμε αν θα επέτρεπαν τη μακροημέρευση μιας «κυβέρνησης του σωλήνα». Η συμμετοχή των πολιτών σε όσα διαδραματίζονται δεν είναι καν εικονική. Είναι ανύπαρκτη. Επιπλέον όλο και κάποιες φωνούλες δυναμώνουν ζητώντας να μην γίνουν εκλογές.

Πρέπει πρώτα να πετύχει το οικονομικό μοντέλο που θα κάνει ευτυχείς τους τραπεζίτες και δυστυχείς τους ανθρώπους. Να υπογραμμίσουμε κάτι: δεν είπαμε ότι δεν χρωστάμε, δεν αρνούμαστε να επιστρέψουμε τις οφειλές. Ο τρόπος όμως με τον οποίο γίνεται ο οικονομικός σχεδιασμός θυμίζει περισσότερο βουρδουλιές παρά στρατηγικό σχέδιο για το καλό της χώρας και των κατοίκων της.

Να το πούμε κι αλλιώς: δεν γίνεται καμία σοβαρή προσπάθεια για την εισροή κεφαλαίων από οφειλέτες του Δημοσίου, δεν καταργείται ο πολυέξοδος στρατός, δεν γίνονται εκποιήσεις από αυτές που αφήνουν απείραχτα τα δημόσια αγαθά, δεν θεσμοθετείται ένα fast track για τους μεσαίους επενδυτές. Αντ’ αυτών οι υπουργοί της συναίνεσης αναφέρονται στο ποδοπάτημα των ιδιωτικών υπαλλήλων και στην εκδίωξη των δημοσίων (οι οποίοι θα χαρούν πολύ να πάρουν τα 450 ευρώ αν είναι εντελώς απλήρωτοι).

Ας αναρωτηθούμε: θέλουμε να χτίσουμε τον Παρθενώνα των Μερκοζί; Γιατί εκεί πάει το πράμα… Γινόμαστε κατά τον ορισμό του Αριστοτέλη οι δούλοι του κατώτατου μισθού, οι περίοικοι της ευρωπαϊκής αγοράς. Θα δουλεύουμε για την ευδαιμονία των άλλων.