Η νίκη δεν είναι ποτέ οριστική...

της Ευγενιας Ηλιοπουλου...
Ο νικητής γράφει πάντα την  πρώτη  εκδοχή της ιστορίας λένε  οι αναλυτές των ευρωπαϊκών πολιτικών γεγονότων. Το θυμήθηκα όταν άκουσα τα λόγια του κυρίου Σαμαρά, εκεί στα ξένα, που βρέθηκαν αρκετοί να τον πάρουν στα σοβαρά. Το ύφος του πονεμένου σε συνδυασμό με την φανερή ικανοποίηση (ότι πέρασε τις εξετάσεις ποιότητας) και ότι νοιώθει νικητής των γεγονότων εντυπωσίασαν πολύ τον απλό κοσμάκη.
Να πρωθυπουργός να μάλαμά ίσως να το σκέφτηκαν μερικοί νεοδημοκράτες. Οι ξένοι δεν παρασύρθηκαν και οι τροικανοί δεν θα έρθουν ακόμα επειδή πιστεύουν ότι στα λόγια είναι περιττά και δεν βλέπουν έργα της αρεσκείας τους. Εμείς, τα θύματα των μνημονίων και των δημοσιονομικών μεταρρυθμίσεων, βυθιστήκαμε σε περισσότερη ανάλυση των γεγονότων και δεν αλλάξαμε γνώμη.
Η κατρακύλα συνεχίζεται πάλι εμείς θα πληρώσουμε τον λογαριασμό και δυστυχώς πλησιάζουμε την εφαρμογή και άλλων μέτρων στραγγαλισμού των πενιχρών εισοδημάτων μας. Αντισυνταγματικό το μέτρο της έκτακτης εισφοράς στο λογαριασμό της ΔΕΗ αλλά εμείς συνεχίζουμε να το πληρώνουμε. Οι χρεώσεις που βαραίνουν κάθε νοικοκυριό θυμίζουν την μεγάλη μπάλα που κρέμεται από το ένα πόδι μας εμποδίζοντας μας να αποδράσουμε από την φυλακή των χρεών μας.
Το καπάκι στην πολιτική επικαιρότητα αποτέλεσαν και τα λόγια του πρόεδρου της Δημοκρατίας του  πρώην αντάρτη. Οι δηλώσεις του κυρίου Παππούλια θυμίζουν καθοδηγούμενη πληροφόρηση και  παραπέτασμα καπνού αλλά δεν μας ξεγελάνε. Δεν τα έχει χάσει και ούτε τα μπέρδεψε απλώς βολεύουν και εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες.

Τώρα αντιδράς;

Ευγενία Ηλιοπούλου, απο την Αυγη...

Τον συνάντησα κοντά στο μηχάνημα ΑΤΜ. Αγανακτισμένος. Κατακόκκινος από τον θυμό του. Έτοιμος να εκραγεί. Πρόθυμος να βάλει φωτιά στη Βουλή. Αποφασισμένος να πάει στη διοίκηση του νοσοκομείου και να τα κάνει λίμπα όλα. Χολωμένος από την απόδειξη του 15θημέρου του. Τόσα δεν έπαιρνε ούτε όταν για οικονομικούς λόγους δούλευε στην οικοδομή. Ως φοιτητής. Ο συνάδελφος κοιτούσε επίμονα το χαρτάκι μισθοδοσίας του και αναρωτιόταν τι θα πρωτοκαλύψει με τα 782 ευρώ. Ποιες τρύπες θα γεμίσει; Πού να πει τον πόνο του;
Περνούσα δίπλα του. Όχι τυχαία. Πήγαινα κι εγώ στο μηχάνημα να βγάλω λεφτά. Για την πληρωμή των λογαριασμών. Για να περάσω το επόμενο δεκαήμερο. Για να μπορέσω να καλύψω κάποια λειτουργικά έξοδα του σπιτιού μου. Τον ρώτησα τι έπαθε και φώναζε τόσο δυνατά. Θύμωσε μαζί μου. Πώς δεν βλέπω ότι του στερούν τα αυτονόητα; Τα δεδουλευμένα. Δεν βλέπω πόσο άδικα του συμπεριφέρονται; Τι κάνουν τα συνδικαλιστικά μας όργανα; Τον κοίταξα καλά-καλά στα μάτια και άρχισα και φώναζα κι εγώ.
Τώρα σε πονάει, συνάδελφε; Τώρα θυμήθηκες τα συνδικαλιστικά μας όργανα; Τόσα χρόνια απαξιούσες να ασχοληθείς μαζί τους. Τώρα αντιδράς; Πού ήσουνα, συνάδελφε, όταν άρχισαν οι περικοπές στους μισθούς μας; Όταν πέρασαν μήνες για να μας πληρώσουν τις εφημερίες; Όταν απεργούσαμε μόνο 30 άτομα στους 400 γιατρούς του ΚΑΤ; Όταν κάναμε επίσχεση εργασίας, εσύ δήλωνες ότι δεν μπορείς να εγκαταλείψεις τους ασθενείς σου! Πώς και πότε διεκδίκησες καλύτερες συνθήκες στην εργασία σου; Δεν πάλεψες, αρκέστηκες να παρακολουθήσεις από μακριά τους αγώνες μας. Επωφελήθηκες όμως όλων των επιτυχιών των μαζικών κινητοποιήσεων. Ήρθες ποτέ στις συγκεντρώσεις μας; Στις πορείες στο Σύνταγμα μαζί μας για να εκφράσεις δημόσια την αγανάκτησή σου; Γιατί κοιμόσουν; Ωραία ήταν όταν μόνο εμείς φωνάζαμε; Τώρα αντιδράς στην αδικία; Τόσο καιρό πού ήσουνα; Προτιμούσες να γελάσεις με εμάς τους λίγους που μαζευόμασταν στο αμφιθέατρο προσπαθώντας να διοργανώσουμε κάποιες αντιδράσεις. Στην αδικία. Μου έλεγες ότι είμαι γραφική όταν, μέσα από τα άρθρα μου, έπαιρνα θέση ενάντια στην παρανομία, στις περικοπές και στα απαράδεκτα που συμβαίνουν στον χώρο της Υγείας.

Πώς να έρθω απόψε;

Ηλιοπούλου Ευγενία, απο την Αυγη...

"Πώς να έρθω απόψε  /  Με τα χέρια μου άδεια;"
Η φωνή της γνωστής και πολύ δοκιμαζόμενης, στα σκυλάδικα, ντιζέζ της διαφήμισης γνωστής αλυσίδας παιχνιδιών μάς παραπέμπει σε άλλες καταστάσεις. Η τραγωδία της νονάς που δεν τολμάει να πάει στα βαφτισιμιά της χωρίς δώρα είναι πταίσμα σε σύγκριση με αυτά που συμβαίνουν στον τόπο μας. Το "κλάμα" της δεν μας συγκινεί επειδή προηγούνται άλλα μεγαλύτερα προβλήματα, όπως: Υγεία, Παιδεία, ασφάλεια, απονομή δικαιοσύνης, οικονομία. Τα δελτία ειδήσεων, με τους αγανακτισμένους γιατρούς και τα απαράδεκτα επίπεδα εισοδημάτων τους, συμπλήρωσαν την εικόνα της οικονομικής κρίσης. Οι κραυγές διαμαρτυρίας των συναδέλφων για τις χρωστούμενες εφημερίες (από τον Νοέμβριο του 2012) σε συνδυασμό με τις μεγάλες περικοπές μισθών μας δεν συγκίνησε καθόλου το υπουργείο Υγείας. Τι να τις κάνουμε τις δηλώσεις του υπουργού μας ότι θα και θα και οπωσδήποτε θα; Με λόγια και ευχές δεν πληρώνεις τους λογαριασμούς και το τραπέζι σου δυστυχώς μένει άδειο!
Η δυσπιστία που δείχνουμε απέναντι στον τρόπο που απονέμει η Δικαιοσύνη το δίκιο του εργαζόμενού μας έχει βαθιές ιστορικές ρίζες και μας κατακλύζει όλους. Οι νόμοι καταπατούνται από αυτούς που τους ψηφίζουν στη Βουλή. Οι προσφυγές στη Δικαιοσύνη, οι αποφάσεις που κερδήθηκαν στα δικαστήρια, δεν εφαρμόστηκαν στην πράξη. Οι αγώνες και οι κινητοποιήσεις ενάντια στο σύστημα αδικίας κρίθηκαν παράνομοι. Οι μεγάλοι κλέφτες ζούνε στη χλιδή και εσένα σε πάνε μέσα για χρέη λίγων χιλιάδων ευρώ. Η αγανάκτηση για την ευκολία με την οποία το σύστημά μας ανέχεται το έγκλημα (οικονομικό, ποινικό), σε συνάρτηση με την έλλειψη εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη και τη μαλθακότητα απέναντι στην αναποτελεσματικότητα του νομικού συστήματος, πλαισιώνουν εύστοχα την εικόνα της δημοσιονομικής καταστροφής μας.
Πώς να έρθουμε απόψε στα σπίτια μας; Χωρίς δώρα για τα παιδιά μας; Μας χρωστάνε εφημερίες τόσων μηνών και οι υπεύθυνοι επαναλαμβάνουν σαν ρομποτάκια ότι φταίει άλλο υπουργείο. Τόσο πολύ νοιάζονται για την υγεία του λαού; Εμείς οι γιατροί πολλές φορές βγαίνουμε στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούμε για τις περικοπές και για τη μη πληρωμή των εφημεριών. Ο κόσμος και οι ασθενείς μας μάς αναγνωρίζουν τις θυσίες και τις υποχωρήσεις που κάνουμε για να μην βάλουμε σε κίνδυνο την υγεία τους. Το σύστημα όμως μας θεωρεί δεδομένους σε ό,τι αφορά τον μαλθακό τρόπο αντίστασής μας. Το υπουργείο Υγείας απαξιοί και να συναντήσει τους εκπροσώπους μας. Αν αύριο θα αλλάξουμε στυλ; Είμαστε Έλληνες πολίτες και έχουμε δικαιώματα. Μήπως θα μας αντιμετωπίσουν σαν τους μετανάστες που δέχθηκαν πυρά επειδή τόλμησαν να ζητήσουν τα χρωστούμενα μεροκάματα έξι μηνών εκεί στη Μανωλάδα; Ευτυχώς, εκτός κινδύνου νοσηλεύονται οι 29 μετανάστες που εργάζονταν στα χωράφια με τις φράουλες. Λέτε να μας κυνηγήσουνε και να ακολουθήσουμε την ίδια πορεία;

Η τσογλανοπαρέα...

της Ειρήνης Ηλιοπούλου, απο τη Λεσχη...

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο αποτέλεσε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα σε σχέση με τα γεγονότα στο ΤΕΙ Πάτρας.

Αρχικά:

Από τη μια ένα απόσπασμα οπτικοακουστικού υλικού έντασης στη Σύγκλητο της Πάτρας και από την άλλη γραπτός εν ψυχρώ λόγος σε δημοφιλή ιστοσελίδα. Από τη μια οργισμένοι σπουδαστές σε μονόλεπτα καρέ και από την άλλη αναρτήσεις επώνυμων επαγγελματιών του ιδεολογικού παιχνιδιού. Από τη μια νεαροί/ες να φωνάζουν σε κλειστά αυτιά και από την άλλη λαλίστατα στόματα έτοιμα να κανιβαλίσουν για ακόμα μια φορά με ασημένιο μαχαιροπίρουνο. Αυτό είναι για αρχή το δημοκρατικό τραπέζι πάνω στο οποίο κουβεντιάζονται τα πρόσφατα γεγονότα στο ΤΕΙ Πάτρας. Ένα καλοστρωμένο, savoir vivre ταμπλό γύρω από το οποίο οι συνδαιτυμόνες αλληλοσυγχαίρονται για τα ήθη και τις αξίες τους οικτίροντας τους άξεστους πτωχούς για την τραχιά τους συμπεριφορά. Ένα τραπέζι επιβεβαίωσης του ορθού καθωσπρεπισμού από το οποίο φυσικά λείπουν οι σοκαριστικοί αγενείς, οι οποίοι δεν έχουν βήμα λόγου αλλά ούτε όνομα και επίθετο, αναρτημένο βιογραφικό σημείωμα και πιστό κοινό που διψά να πάρει λίγη από την καλότροπη ευγλωττία και το <<ανώτερο>> κοινωνικά και διανοητικά στάτους των αρθρογράφων.
Σημείο πρώτο:
Γυναίκα. Όπως μας αποκαλύπτει με παρωχημένο λυρισμό το άρθρο, γυναίκα σημαίνει γέννα, περίοδος, καμπύλες και υποδοχή φαλλών ή ό, τι εν πάση περιπτώσει μπαίνει και βγαίνει στο και από το αιδοίο -λαϊκιστί μουνί. Για τη συγγραφέα και νοσταλγό της βικτωριανής ηθικής, η πρώτη παραφωνία που διαπιστώνεται στα γεγονότα είναι πως οι διαδηλώτριες ήταν γυναίκες. Ως τέτοιες θα άρμοζε καλύτερα λοιπόν να ασχολούνται με μακιγιάζ, σερβιέτες, δίαιτες, τσαχπινιές και προσεγμένους τρόπους από το να μπλέκονται στα άγαρμπα λημέρια της αμφισβήτησης. Με λόγο κοφτό και διδακτικό με μόλις πέντε λέξεις σε κάθε περίοδο, η αρθρογράφος τσαλακώνει ανιστόρητα ό, τι συζήτησε και κατέκτησε το γυναικείο κίνημα εξυμνώντας παράλληλα ό, τι επίμονα επιβάλλουν τα πρότυπα της ποδιάς και της ζαρτιέρας, του χαρτοφύλακα και του μπιμπερό. Μην σπεύσετε (πληθυντικός της απόστασης) αγαπητή αρθρογράφε να μας επισημάνετε πως οι νεαρές σπουδάστριες δεν είναι οι σύγχρονες Γκόλντμαν για τον απλό λόγο ότι δε διεκδικούν κάτι τέτοιο. Είναι φανερό ότι ευφραίνεστε στην ιδέα μιας αρμονικής θηλυκότητας που κρατά τους τύπους μπροστά στον καθηγητή, στον σύζυγο, στον πολιτικό, στον μεγαλύτερο, στον διανοούμενο και μεταξύ αυτών στην πένα σας βεβαίως. Άλλωστε το διαδικτυακό χόμπι σας μας φανερώνει μέσα από τις γραμμές προηγούμενων άρθρων σας το θαυμασμό που διατηρείτε απέναντι σε <<κυρίες>>, όπως τιτλοφορείτε τη σύζυγο του Κωνσταντίνου Καραμανλή, Αμαλία ή τη Μαρίκα του άλλου Κωνσταντίνου ή την προσφάτως εκλιπούσα Μάγκι την οποία αποκαλείτε <<ηγέτη>>. Με τέτοια και παρόμοια προσφιλή σας ομήγυρη -και λοιπές Μαριάνες- σας φανταζόμαστε να προβληματίζεστε σε απογευματινές βεγγέρες γύρω από το ζήτημα της Αφρικής και του τρίτου κόσμου, θεματολογία που σας ταλανίζει όπως κατανοούμε και από το κείμενό σας.
Σημείο δεύτερο:
Για ποιο λόγο ταράζουν την αστική γαλήνη σας οι ανάγωγες σπουδάστριες της επαρχίας; Μα, αλίμονο, με τούτα θα ασχολούμαστε τώρα; Εσείς και μόνο που προφέρετε τη λέξη ΤΕΙ ζωγραφίζονται στο μυαλό σας σημαινόμενα κακών μαθητών που απέτυχαν στις πανελλαδικές εξετάσεις και που αντί για ιατρική ποδιά και ακαδημαϊκό τήβεννο πιθανά θα φορούν γρασαρισμένες σαλοπέτες. Τα δικά σας τέκνα είναι προορισμένα για ακριβές σπουδές μακριά από συνελεύσεις και καταλήψεις, με δίδακτρα που πιάνουν τόπο και διπλώματα που θα αποσβέσουν σε κάποια στελεχιακή θέση. Τι σας μέλλει εσάς το <<σχέδιο Αθηνά>>, οι συγχωνεύσεις σχολών, οι διαγραφές ΤΕΙτζήδων, το λουκέτο ιδρυμάτων, η ανεργία των νέων, η καθημερινή βία στη δουλειά, τη σχολή, τη φτωχογειτονιά. Για σας λέξεις όπως ΤΕΙ, Χαλυβουργία, Μεταλλεία, οροθετικές πόρνες, αυτοκτονίες, άστεγοι, φτώχεια, βασανισμοί είναι εκεί μόνο για να σας θυμίζουν την αισθητική σας ανωτερότητα. Άλλωστε είστε τόσο απασχολημένη κάθε Πέμπτη πέντε με εφτά το απόγευμα με το να σώζετε την Γκάνα παρέα με τις αξιόλογες φίλες σας.
Σημείο τρίτο:
Ευγένεια. Λυπάμαι, μα ο κόσμος που υπερασπίζεστε δε χωρά ούτε κατά διάνοια τη γενικευμένη πια δίψα για αξίες και πολιτισμό σε μια κοινωνία που λεηλατείται καθημερινά από την πιο φτιασιδωμένη, ωμή βία σε πρόσωπα και πράγματα. Ηχεί οξύμωρο στ’ αφτιά σας, μα η ευγένεια δεν είναι ο κόπος να θάψεις το θυμό, η προσπάθεια να καμουφλάρεις την απογοήτευση, το βάσανο να μακιγιάρεις με όμορφες λέξεις την πίεση, την οργή και το φόβο. Ευγένεια είναι όλες εκείνες οι ταπεινές στιγμές πριν ξεσπάσεις αλλά και το ίδιο το ξέσπασμα, οργανωμένο ή αυθόρμητο, στην υγειά των ταπεινών στιγμών που διεκδικείς να παρέλθουν οριστικά. Ευγένεια είναι η ρήξη με ό,τι στερεί απ’ τα νιάτα και τη ζωή την ηρεμία και την ανεμελιά, είναι η μούντζα του μαθητή στη συντήρηση των <<επισήμων>>, η νοηματοδότηση και ο σεβασμός στο μεγαλειώδες μέσα και από την απόρριψη του φτηνού. Πως τυχαίνει άραγε και δε βρίσκει ποτέ το ηλεκτρονικό σινάφι σας δυο στιγμές να διαρρήξει ιμάτια για τον καλά στεριωμένο νεοναζιστικό λόγο στα δημοκρατικά έδρανα ή για την απροκάλυπτη χυδαιολογία των επαγγελματιών τηλε-δασκάλων; Μα αυτόν τον κόσμο φυλάτε, εκεί μέσα ονειρεύεστε πως δε θα σας απειλήσει κανείς και μαζί τις προκαταλήψεις, τις δεισιδαιμονίες και τα πρότυπά σας.
Τελικά:
Να τις φοβάστε τις <<τσογλανοπαρέες που κάνουν κριτική>>. Ίσως διάβασαν στο ποίημά του Ρίτσου με τίτλο <<Ευγένεια>> πως θα ξανάρθουμε πάλι με άλλα ρούχα, με άλλα μάτια/ με ασπρισμένα μαλλιά [...] μιλώντας βιαστικά, αποσιωπώντας, μην κοιτάζοντας διόλου/ το σπασμένο κουμπί, μπηγμένο στο ακρογιάλι, ανάμεσα σε κόκαλα/ ομηρικών αλόγων και σε σκεβρωμένα γυναικεία παπούτσια.

Μόνο μια αφορμή ήταν το άρθρο σας, το οποίο μικρότατη αξία έχει. Ούτε καν αξία.