«Μανωλάδα, Σικάγο, μέρες του Μάη»...

Του Δημήτρη Καραμάνη και Της Σίσσυς Πετράκου, απο την Αυγη...

Καθημερινά παρακολουθούμε ειδήσεις σκόρπιες που φαινομενικά δεν συνδέονται μεταξύ τους. Ακούμε πυροβολισμούς στην Μανωλάδα με σχεδόν 30 τραυματίες. Πυροβόλησαν μετανάστες εργάτες στα χωράφια φράουλας που ζητούσαν τα δεδουλευμένα τους.
Μετά από μερικές μέρες για άλλη μια φορά με τον ίδιο μονότονο τρόπο ακούγαμε για την καταστροφική κατάσταση των ασφαλιστικών ταμείων που καταρρέουν. Τι σχέση όμως μπορεί να έχουν αυτά τα δύο γεγονότα; Γιατί να κάνεις τον κόπο να τα αναφέρεις μαζί; Ο τρόπος που μιλάμε για τον κόσμο γύρω μας, οι λέξεις που χρησιμοποιούμε, οι συσχετίσεις που προσπαθούμε να οικοδομήσουμε ή αποκρύβουμε δεν είναι μικρό πράγμα. Αποτελούν έκφραση συγκεκριμένων αντιλήψεων. Καμία ερμηνεία ποτέ δεν είναι ουδέτερη, ούτε η πρόσληψη της πραγματικότητας διεξάγεται στα πλαίσια ενός ιδεολογικού κενού. Το να προσπαθείς να συσχετίσεις τις δύο παραπάνω «ειδήσεις» κουβαλάει προϋποθέσεις και συνέπειες. Προϋποθέσεις για το πώς προσεγγίζεις και κατανοείς την πραγματικότητα και συνέπειες για την δράση που αναλαμβάνεις για να μετασχηματίσεις αυτή την πραγματικότητα. Σημαίνει ότι έχεις πάρει συγκεκριμένη θέση γιατί «δεν μπορεί κανείς να δει από παντού τα πάντα». Επίσης δεν μπορείς να αποφύγεις το να πάρεις θέση. Έχεις πάρει ήδη θέση αν επιλέξεις να μην μιλήσεις. Έχεις πάρει θέση αν μιλήσεις αναλόγως βέβαια με «το τι θα πεις».
Η βία που ασκήθηκε στους εργάτες γης της Μανωλάδας δεν μπορεί να αποδοθεί απλά σε κάποια συνθήκης τρέλας που υπάρχει στην περιοχή , τη στιγμή που απολαμβάνει την ανοχή της κρατικής εξουσίας. Η επίθεση λαμβάνοντας διαστάσεις εκστρατείας τρόμου, ωφελεί την καπιταλιστική μηχανή καθώς συμβάλλει στην εμπέδωση των σχέσεων εξουσίας
Στην παρουσίαση της επίθεσης στους εργάτες της Μανωλάδας ακούσαμε πολλές φορές την λέξη συμπλοκή. Μία λέξη που προσπαθεί να μοιράσει ευθύνες στους «ακραίους» που επέλεξαν να συγκρουστούν αντί να δώσουν χώρο στον διάλογο. Δεν ακούσαμε όμως σχεδόν καθόλου ή καθόλου την λέξη απεργία. Τι άλλο όμως μπορεί να είναι μια συγκέντρωση εργατών που διεκδικούν συλλογικά τα δεδουλευμένα τους; Είναι αλήθεια ότι ούτε κάποιο εργατικό κέντρο υπήρχε στην κινητοποίηση τους, ούτε ο Παναγόπουλος παρέδωσε κάποιο ψήφισμα στην βουλή. Αυτό όμως δείχνει απλά πόσο έχουν αλλοιωθεί τα χαρακτηριστικά του οργανωμένου εργατικού κινήματος στο τι σημαίνει απεργία και εργατικός αγώνας χωρίς να μπορεί να αποδείξει τίποτα για την φύση του αγώνα των εργατών της Μανωλάδας.
Η επίθεση στους εργάτες της Μανωλάδας αποτέλεσαν άλλη μια ενοχλητική υπενθύμιση. Το πώς η ανασφάλιστη εργασία αποτέλεσε έναν από τους πυλώνες των χρυσών χρόνων της ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού. Το πώς από τις αρχές τις δεκαετίας του 1990 η εργατική τάξη της Ελλάδας διευρύνθηκε με την είσοδο μεταναστών/τριών που βίωσαν και συνεχίζουν να βιώνουν ένα καθεστώς σκληρής εργασιακής εκμετάλλευσης το οποίο δεν περιορίζεται αλλά συνεχώς διευρύνεται. Το πώς το «καθεστώς Κούνεβα» της εργολαβίας, της εργοδοτικής ασυδοσίας, των 400 ευρώ στην μνημονιακή Ελλάδα από εξαίρεση έγινε κανόνας.
 Η κατάρρευση σήμερα, της κοινωνικής ασφάλισης σχετίζεται άμεσα με την γενίκευση της ανασφάλιστης και ελαστικής εργασίας. Την ίδια στιγμή όμως είναι τουλάχιστον αρνητικά τα αντανακλαστικά τόσο του οργανωμένου εργατικού κινήματος όσο και της Αριστεράς. Καμία ουσιαστική οργάνωση για να δοθεί μια πραγματική μάχη στο συγκεκριμένο ζήτημα, ώστε να διεκδικήσουμε να μην υπάρχει εργαζόμενος χωρίς χαρτιά την στιγμή που με επίσημα στοιχεία το 40% των εργαζομένων δουλεύει χωρίς ασφάλεια.  
Επιπλέον, όταν καταρρέει οποιαδήποτε δυνατότητα συλλογικής διαπραγμάτευσης,  και ο κόσμος της εργασίας βρίσκεται εκτός των ρυθμίσεων της εργατικής νομοθεσίας (σχ. βλ. τροπολογία ΠΑΣΟΚ για την διαμόρφωση του μισθού στους ανέργους στα 490 ευρώ)  η εργασία μετατρέπεται σε ιδιωτικό θέμα υπό τον έλεγχο των εργοδοτών, που δημιουργούν τις σύγχρονες φάμπρικες του τρόμου, απλά γιατί «μπορούν».
Χρειάζεται να κατανοήσουμε την κεντρικότητα του συγκεκριμένου αγώνα: «Στις Ενωμένες πολιτείες της Βόρειας Αμερικής παράλυε κάθε αυτοτελές εργατικό κίνημα, όσον καιρό  η δουλεία παραμόρφωνε ένα μέρος της δημοκρατίας. Η εργασία των ανθρώπων με λευκή επιδερμίδα δεν μπορεί να χειραφετηθεί εκεί όπου στιγματίζεται η εργασία των ανθρώπων με μαύρη επιδερμίδα. Από τον θάνατο της δουλείας όμως ξεπήδησε αμέσως μια καινούργια ξανανιωμένη ζωή. Ο πρώτος καρπός του εμφυλίου πολέμου ήταν η ζύμωση για το οχτάωρο που με ταχύτητα ατμομηχανής προχωράει από τον Ατλαντικό ως τον Ειρηνικό Ωκεανό, από τη Νέα Αγγλία ως την Καλιφόρνια.» Κ. Μαρξ    
Αυτές τις μέρες που οι μετανάστες εργάτες από το Μπαγκλαντές δέχονταν πυροβολισμούς στην Μανωλάδα, στο Μπαγκλαντές κατέρρευσε ένα εργοστάσιο ρούχων με 2 χιλιάδες εργαζόμενους μέσα. Αποτέλεσμα μέχρι στιγμής πάνω από 200 νεκροί και 1000 τραυματίες. Άλλη μία υπενθύμιση ότι μοναδική πατρίδα του κεφαλαίου είναι η εκμετάλλευση. Άλλη μία υπενθύμιση ότι πρέπει να τελειώνουμε με αυτό τον κόσμο και τους εκφραστές του ανεξαρτήτως χρώματος και γλώσσας. Όπως είπαμε και πριν όμως για να δεις έτσι τα πράγματα πρέπει να έχεις πάρει και μία συγκεκριμένη θέση γιατί «δεν μπορεί κανείς να δει από παντού τα πάντα»¹.

¹«Η αντίληψη αυτή στηρίζεται στο ότι είναι απολύτως απαραίτητο να έχει υιοθετήσει κανείς προλεταριακές ταξικές θέσεις προκειμένου να μπορέσει πολύ απλά να δει και να κατανοήσει τι συμβαίνει σε μια ταξική κοινωνία. Στηρίζεται στην απλή διαπίστωση ότι (...) δεν μπορεί κανείς να δει από παντού τα πάντα. Μπορεί κανείς να διακρίνει την υφή αυτής της συγκρουσιακής πραγματικότητας μόνο αν υιοθετήσει μέσα στην ίδια τη σύγκρουση ορισμένες θέσεις και όχι κάποιες άλλες, διότι το να υιοθετήσει παθητικά κάποιες άλλες θέσεις θα σήμαινε ότι εμπλέκεται στη λογική των ταξικών ψευδαισθήσεων, η οποία πρέπει να ονομασθεί κυρίαρχη ιδεολογία. Φυσικά η προϋπόθεση αυτή αντιτίθεται σε ολόκληρη τη θετικιστική παράδοση - μέσω της οποίας η αστική ιδεολογία ερμηνεύει την πρακτική των φυσικών επιστημών (...)  Ουσιαστικά, σε ολόκληρο το έργο του ο Μαρξ δεν λέει τίποτε διαφορετικό. Όταν γράφει στον επίλογο του Κεφαλαίου ότι αυτό το έργο 'εκπροσωπεί το προλεταριάτο' εξηγεί σε τελική ανάλυση ότι πρέπει να υιοθετήσει κανείς τις θέσεις του προλεταριάτου για να γνωρίσει το κεφάλαιο» Λ. Αλτουσέρ

Οι άλλες Μανωλάδες σε όλη τη χώρα...

Πέτρος Κατσάκος, απο την Αυγη...

Πριν από τις εκλογές του Μαΐου, θαμώνες επαρχιακού καφενείου στην Αργολίδα ρωτούσαν ειρωνικά πορτοκαλοπαραγωγό του χωριού και υποψήφιο βουλευτή της Χρυσής Αυγής στον νομό "ποιος θα μαζεύει τα πορτοκάλια αν το κόμμα σου διώξει τους ξένους" και αυτός απαντούσε κλείνοντας πονηρά το μάτι: "Έξω οι μετανάστες από την Ελλάδα, αλλά όχι από τα χωράφια μου". Εποχικοί εργάτες. Αυτοί οι "χρήσιμοι" παρείσακτοι της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.

Νομάδες των 25 ευρώ

Αυτοί οι νομάδες των 25 ευρώ την ημέρα, που περιφέρονται ανά εποχή από την Ηλεία στη Λακωνία, από την Αργολίδα στην Κρήτη, από τη Μεσσηνία στη Μακεδονία και από τα Μέγαρα στη Θήβα και τη Λιβαδειά. Ο αριθμός τους απροσδιόριστος. Υπολογίζονται μόνο κατά περιοχή και κατά εποχή. Πέντε έως επτά χιλιάδες μετανάστες - κινούνται κάθε άνοιξη και καλοκαίρι στις φυτείες της φράουλας μόνο στην ευρύτερη περιοχή της Ηλείας. Η Μανωλάδα, όμως, δεν είναι μία αλλά πολλές. Πολλές μικρές Μανωλάδες, σπαρμένες σε μήκος και σε πλάτος της περιφέρειας. Μαζί με τις φράουλες, τα καρπούζια, τα πορτοκάλια, τα κηπευτικά φυτρώνουν και τα "αγκάθια" που κάποιοι επιχειρούν σήμερα να τα παρουσιάσουν ως μεμονωμένα περιστατικά.
Σύμφωνα με την πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Αμαλιάδας, Νατάσσα Παναγιωτάρα, το θέμα με τους ανασφάλιστους εργαζομένους στα χωράφια της Μανωλάδας έχει αφεθεί ηθελημένα στην τύχη του από το κράτος. "Τόσα χρόνια δεν έχει γίνει τίποτα γιατί πολύ απλά η Μανωλάδα υπάρχει ηθελημένα, δεν εξηγείται αλλιώς. Και δεν είναι μόνο αυτή. Υπάρχουν πολλές Μανωλάδες στην Ελλάδα. Όλοι είναι γνώστες και υπήρξα μάρτυρας σε πολλές από αυτές τις επισκέψεις κλιμακίων από το 2008", λέει χαρακτηριστικά.

Εργασιακός μεσαίωνας

Ο Σπύρος Βασιλόπουλος, αγρότης από τη γειτονική Μεσσηνία, δεν μασά τα λόγια του: "Για μένα όλη η Ελλάδα είναι μία Μανωλάδα και δεν μιλάω μόνο για τους οικονομικούς μετανάστες, μιλάω και για τους ίδιους τους Έλληνες, τους εργαζόμενους κι εργάτες, οι οποίοι είναι σ' έναν εργασιακό μεσαίωνα. Μισθοί έχουν μειωθεί κατακόρυφα, το ίδιο και οι συντάξεις, το κοινωνικό κράτος έχει διαλυθεί. Οι καπιταλιστές έχουν κλέψει τις ζωές και τα όνειρά μας. Και τα Φιλιατρά είναι μία Μανωλάδα. Το πρόβλημα αυτό, όταν το θάβεις, όταν δεν το εμφανίζεις, όχι μόνο δεν βρίσκει λύση, αλλά διογκώνεται".
Ένα απέραντο εργασιακό "Ελντοράντο" για χιλιάδες επιχειρηματίες που σε συνεργασία με κυκλώματα δουλεμπόρων και την απαραίτητη ανοχή των αρχών εκμεταλλεύονται στρατιές δουλοπάροικων μεγιστοποιώντας τα κέρδη τους. Σε συνθήκες «κάτεργου» εργάζονται χιλιάδες μετανάστες, όπως πολύ καλά γνωρίζουν εδώ και πολλά χρόνια οι αρμόδιες ελεγκτικές υπηρεσίες του κράτους.

Επιθέσεις στους ελεγκτές του ΙΚΑ

Τα τελευταία στοιχεία που έφεραν στην επιφάνεια οι έλεγχοι των ανδρών του ΙΚΑ επιβεβαιώνουν για πολλοστή φορά το γεγονός ότι σε πολλά σημεία της χώρας έχουν διαμορφωθεί χώροι απασχόλησης ξένων υπό δουλεμπορικούς όρους και συνθήκες. Επιθέσεις από εργοδότες ή και μπράβους σε βάρος των ελεγκτών του ΙΚΑ παραδέχθηκε δημοσίως και ο επικεφαλής της ειδικής υπηρεσίας ελεγκτών του Ταμείου Μάριος Τούντας. Ο κ. Τούντας ανέφερε χαρακτηριστικά ότι στη χώρα μας υπάρχουν εκατοντάδες Μανωλάδες, την ώρα που "είκοσι πέντε ελεγκτές καλούνται να ελέγξουν 16 χιλιάδες επιχειρήσεις ο καθένας, με την ετήσια εισφοροδιαφυγή για το ΙΚΑ να υπολογίζεται στα 6,5 δισ. ευρώ".

Δούλοι στην Ήπειρο

«Φέρνουν δούλους στην Ήπειρο» κατήγγειλε πριν από λίγες ημέρες ο περιφερειάρχης Ηπείρου, Αλέκος Καχριμάνης. Μιλώντας στο Περιφερειακό Συμβούλιο με θέμα την ανασφάλιστη και μαύρη εργασία, ο κ. Καχριμάκης έκανε λόγο για "γραφεία" των Αθηνών που φέρνουν αλλοδαπούς εργάτες στην Ήπειρο χωρίς κανείς να ξέρει πού μένουν και αν είναι ασφαλισμένοι. "Ελάτε το φθινόπωρο στην Άρτα να δείτε τη δική μας Μανωλάδα" είναι τα λόγια του Περιφερειάρχη που καταγγέλλει τα κυκλώματα των δουλεμπόρων που δρουν και στη δική του περιοχή.
Δεν είναι όμως μόνο οι παραγωγοί που κερδίζουν από το καθεστώς της μαύρης εργασίας, καθώς οι περισσότεροι αυτό που κάνουν είναι απλά να "υπενοικιάζουν" το εργατικό τους δυναμικό από τους δουλέμπορους που δρουν σχεδόν ανενόχλητα στην ελληνική ύπαιθρο και γίνονται γνωστά μόνο μετά από κάποιες σποραδικές αποκαλύψεις.

Ρουμάνοι δουλέμποροι

Πρόσφατο παράδειγμα αυτό της Αργολίδας, όπου συμμορία Ρουμάνων δουλεμπόρων αποκαλύφθηκε ότι "νοίκιαζε" σε καλλιεργητές της περιοχής για 25 ευρώ την ημέρα δεκάδες ομοεθνείς τους εργάτες τους οποίους υποχρέωναν σε καταναγκαστική εργασία. Ένα οργανωμένο κύκλωμα εμπορίας ανθρώπων που με την απειλή των όπλων εκμεταλλευόταν τους "δούλους" που ζούσαν στοιβαγμένοι σε άθλιους στάβλους. Η σπείρα παρακρατούσε τα ταξιδιωτικά των "σκλάβων" και τους ανάγκαζε να εργάζονται 12 ώρες την ημέρα στη συγκομιδή πορτοκαλιών, χωρίς να τους αποδίδουν τη χρηματική αμοιβή που εισέπρατταν τα μέλη του κυκλώματος από τους εργοδότες τους. Επιπλέον τους υποχρέωναν να εφοδιάζονται από τους ίδιους τρόφιμα χρεώνοντάς τους με μεγάλα ποσά, ενώ δεν τους επέτρεπαν να απομακρυνθούν από τον χώρο του στάβλου, για τον οποίο τους χρέωναν με ενοίκιο 50 ευρώ τον μήνα κατ' άτομο.
Από την αστυνομική έρευνα προέκυψε ότι τα μέλη του κυκλώματος έφερναν με ειδικά ναυλωμένα λεωφορεία, μέσω τούρκικου τουριστικού πρακτορείου, άτομα που βρίσκονταν σε δεινή οικονομική κατάσταση από τη Ρουμανία, με το πρόσχημα ότι θα εργάζονταν σε αγροτικές καλλιέργειες, με 25 ευρώ την ημέρα και δωρεάν διαμονή σε δωμάτια που θα τους παραχωρούσαν οι εργοδότες τους.
Πόσο δωρεάν όμως είναι η διαμονή για τους δουλοπάροικους στις κατά τόπους Μανωλάδες;

Άνθρωποι στους σταύλους

Στη Σκάλα Λακωνίας ένας παλιός σταύλος μπορεί να χωρέσει έως και 60 ανθρώπινες ψυχές που πληρώνουν από 40 ευρώ τον μήνα μπορεί να αποφέρει το διόλου ευκαταφρόνητο και φυσικά αφορολόγητο ποσό των 2.400 ευρώ στον ιδιοκτήτη του. Καθόλου άσχημα για περίοδο οικονομικής κρίσης σε μια περιοχή απ' όπου δεν λείπουν τα "μεμονωμένα" περιστατικά. Στη Σκάλα μάλιστα έχουν καταγραφεί και οι δυναμικότερες αντιδράσεις από πλευράς εργατών γης καθώς πριν από λίγα χρόνια 1.500 αλλοδαποί εποχικοί εργάτες θερμοκηπίων προχώρησαν σε μαζική απεργία προκειμένου να διαμαρτυρηθούν όχι μόνο για τις συνθήκες εργασίας, αλλά κυρίως για τις απάνθρωπες και "πανάκριβες" συνθήκες διαβίωσής τους σε στάβλους και παραπήγματα. Πρόσφατα, κλιμάκιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που επισκέφθηκε την Ελλάδα βρέθηκε στις περιοχές αυτές. Η έκθεση που παρέδωσαν στα επιστημονικά όργανα του ΠΟΥ κάνει λόγο για υγειονομική βόμβα και επανεμφάνιση ασθενειών που είχαν εκλείψει από τον δυτικό κόσμο.
Το παρεμπόριο της στέγης στις μικρές "Μανωλάδες" αποτελεί μια επικερδή επιχείρηση για ιδιοκτήτες εγκαταλελειμμένων κτισμάτων αλλά και οικοπέδων εντός των οποίων στήνονται πρόχειροι καταυλισμοί από λαμαρίνες και νάιλον με το ενοίκιο να φτάνει και τα 50 ευρώ το κεφάλι.

Άνθρωποι σε κοτέτσι

Στα Μέγαρα περίπου 200 αλλοδαποί ζουν αυτή την περίοδο μέσα σε ένα εγκαταλελειμμένο πτηνοτροφείο. Κάθε ένα από τα "κοτέτσια" έχει μετατραπεί σε δωμάτιο μέσα στο οποίο ζουν από τέσσερις μέχρι έξι μετανάστες. Το κόστος ανά άτομο σύμφωνα με τους ενοίκους είναι 50 ευρώ, ποσόν που σύμφωνα με τις ενδείξεις αποτελεί πανελλαδική "ταρίφα".
Εντός ή και πέριξ των ιδιότυπων αυτών "γκέτο" λειτουργούν πάντα και τα απαραίτητα μίνι μάρκετ, από τα οποία είναι υποχρεωμένοι να ψωνίζουν οι δουλοπάροικοι. Προϊόντα αμφιβόλου ποιότητας, συνήθως αγορασμένα κοψοχρονιά από τα ληγμένα των σούπερ μάρκετ, αποτελούν το κύριο εμπόρευμα που βρίσκεται στα ράφια τους.
Ο Μπουκάτ από το Σουδάν δουλεύει τους τελευταίους μήνες σε θερμοκήπιο στα Φιλιατρά με μεροκάματο 23 ευρώ την ημέρα: "Δουλεύουμε πρωί με βράδυ. Λίγα λεφτά. Ύπνο και πρωί δουλειά με το αφεντικό. Λεφτά να πληρώσω για ύπνο. Λεφτά να ψωνίσω από το μαγαζί του αφεντικού για να φάω. Λεφτά σε 'άλλο' αφεντικό για να έχω κάθε μέρα δουλειά. Μένουν 5 ευρώ κάθε μέρα για μένα".
Μπορεί οι πυροβολισμοί της Μανωλάδας στο ψαχνό να αποτελούν μεμονωμένο περιστατικό, αλλά οι εκφοβισμοί, η τρομοκρατία και το ξύλο επιβάλλουν τον νόμο της σιωπής στα γκέτο των εποχικών εργατών. Ο Αχμέντ Καλίζ Ιμπραήμ, πρόεδρος της Ένωσης Μεταναστών Ελλάδος, τίθεται ενάντια στη βίαιη λύση των εργατικών διαφορών. "Στη Μανωλάδα δεν είναι τα μοναδικά περιστατικά προβλημάτων μεταξύ αλλοδαπών και αφεντικών. Υπάρχουν παντού. Όμως η λύση δεν βγαίνει μέσω βίας. Υπάρχουν δικαστήρια, υπάρχει αστυνομία", λέει χαρακτηριστικά και επισημαίνει ότι κάθε μέρα έρχονται δεκάδες αλλοδαποί στα γραφεία της Ένωσης για εργασιακά προβλήματα.
«Το θέμα είναι να γίνει κάτι για να μην είναι πλέον παράνομα στην χώρα. Δεν έχουν κανένα χαρτί και φοβούνται να πάνε στην αστυνομία είτε για περιστατικά επιθέσεων είτε για καθυστέρηση πληρωμών», προσθέτει.

"Κλέφτες" παπουτσιών

Συνταξιούχος αξιωματικός της αστυνομίας του Πύργου περιγράφει πώς λειτουργούσε το κύκλωμα των δουλεμπόρων στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας. "Κάθε φορά, όταν οι μετανάστες άρχιζαν να ζητούν επιτακτικά τα δεδουλευμένα τους, τα «αφεντικά» αγόραζαν από τις λαϊκές αγορές ένα ζευγάρι παπούτσια ή ένα ρούχο και τα άφηναν στους κοιτώνες τους. Μετά ειδοποιούσαν την αστυνομία να συλλάβει και να απελάσει τους 'κλέφτες' που κλέβουν ρούχα και παπούτσια".
Στη Σκάλα Λακωνίας, όταν προ ετών συνελήφθη ένας κάτοικος της περιοχής για παράνομη εκμίσθωση μιας παλιάς αποθήκης σε 58 μετανάστες από το Πακιστάν, ο ίδιος αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 10.000 ευρώ και στους εποχικούς εργάτες δόθηκαν σημειώματα διοικητικής απέλασης προκειμένου να φύγουν από τη χώρα μέσα σε ένα μήνα.

Σκλάβοι στα φασόν

"Μανωλάδες" δεν υπάρχουν μόνο στην Ηλεία και σε δεκάδες περιοχές της Περιφέρειας. Μόνο μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Απριλίου, οι ελεγκτές του ΙΚΑ ανακάλυψαν "Μανωλάδες" στα Κάτω Πατήσια, στη Νέα Ιωνία και στον Βοτανικό. Παρουσία εισαγγελία και ανδρών της Αστυνομίας, οι αρμόδιοι της Ειδικής Υπηρεσίας Ελέγχου του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων ανακάλυψαν περισσότερους από 200 αλλοδαπούς, οι οποίοι απασχολούνταν υπό συνθήκες "σκλάβων" σε 16 επιχειρήσεις φασόν. Από το σύνολο των εργαζομένων, οι 111 αλλοδαποί ήταν ανασφάλιστοι.  Συντάχθηκαν και επιδόθηκαν πρόστιμα ύψους 55.000 ευρώ. Φυσικά, αναρωτιέται κανείς κατά πόσο αυτή η χρηματική ποινή μπορεί να βάλει "φρένο" σε όσους εκμεταλλεύονται χρόνια αλλοδαπούς υπό τους συγκεκριμένους όρους δουλείας, όταν τα κέρδη τους υπολογίζεται ότι, διαχρονικά, ανέρχονται σε αρκετά εκατομμύρια ευρώ.

Η πλευρά των παραγωγών και τα "στιγματισμένα προϊόντα"

Οι πρόεδροι των δύο αγροτικών συνεταιρισμών φράουλας, που δραστηριοποιούνται στην Ηλεία, «Υρμίνη» και «Ήλιδα», με δημόσια επιστολή τους αναφέρονται στην ανάγκη εύρεσης λύσης για το ανθρωπιστικό ζήτημα των αλλοδαπών εργατών αλλά και τη ζημιά που προκαλείται στις πωλήσεις των προϊόντων τους.
«Οι πωλήσεις μας έχουν πέσει 50% από αυτό το περιστατικό. Εμείς δεν έχουμε ανασφάλιστους, τους πληρώνουμε κανονικά με εργόσημο. Ουδέποτε είχαμε αντιδράσεις από πλευράς τους. Τα περιστατικά είναι μεμονωμένα, το ότι ένας επιχειρηματίας δεν πληρώνει τους εργαζόμενους δεν σημαίνει ότι όλοι το κάνουμε», υποστηρίζει ο Ανδρέας Βούλγαρης, πρόεδρος του αγροτικού συνεταιρισμού «Ήλιδας», και τονίζει ότι για το περιστατικό δεν ευθύνεται κάποιος ντόπιος αγρότης, αλλά ένας επενδυτής που ήρθε από την Αθήνα, ο κατηγορούμενος Νίκος Βαγγελάτος: «Αυτός δεν είναι παραγωγός, είναι μεγαλέμπορος από την Αθήνα, δεν είναι από εδώ. Απλά έχει νοικιάσει κάποια κτήματα και τα διαχειρίζεται. Τους εργάτες του δεν τους πληρώνει λόγω κρίσης».
Μια σύντομη περιήγηση στον επαρχιακό Τύπο των τελευταίων ημερών είναι αρκετή για να δώσει το δείγμα του πανικού που επικρατεί σε δεκάδες τοπικές κοινωνίες, που προσπαθούν εναγωνίως να κρύψουν κάτω από το χαλί τους δικούς τους είλωτες.
«Δεν είναι 'Νέα Μανωλάδα' η Μεσσηνία, δεν είναι όλοι οι αγρότες ίδιοι. Είναι άδικο να μας τσουβαλιάζουν και να στοχοποιούν όλους τους αγρότες με βαρείς χαρακτηρισμούς, εξαιτίας κάποιων μεμονωμένων περιστατικών στην περιοχή ή αλλού» διαμαρτύρονται κάποιοι αγρότες στην Τριφυλία με αφορμή το αιματηρό περιστατικό στην γειτονική Ηλεία. "Οι κάτοικοι της Άρτας βοηθούν με κάθε τρόπο τους οικονομικούς μετανάστες που έρχονται κάθε Οκτώβρη για τη συγκομιδή των πορτοκαλιών" διαβεβαιώνει ο αντιπεριφερειάρχης Ηπείρου, Βασίλης Ψαθάς.
Η φθηνή και ανασφάλιστη εργασία αποτελεί μια συνωμοσία σιωπής. Οι παραγωγοί τη χρειάζονται για να μειώσουν το κόστος, οι τοπικές κοινωνίες την ανέχονται γιατί ο κύκλος εργασιών των εποχικών εργατών τονώνει την οικονομία της περιοχής τους. Πολιτικοί καλύπτουν παραγωγούς και εμπόρους που φέρνουν ψήφους. Αστυνομία, ελεγκτικοί μηχανισμοί και αυτοδιοικητικές αρχές κάνουν τα στραβά μάτια στα κενά των νόμων και η πολιτική ηγεσία δεν διακινδυνεύει να διασαλεύσει την "ισορροπία" για ευνόητους λόγους πολιτικού κόστους και τυπικής συναλλαγής.

Μία, δύο τρεις, πολλές Μανωλάδες...

της Μαριανας Τζιαντζη...

Ένα από τα πιο γνωστά μυθιστόρημα της Άγκαθα Κρίστι φέρει τον τίτλο «O φόνος είναι εύκολος». Η συγγραφέας δεν υποστηρίζει ότι είναι εύκολο να σκοτώνεις, κάθε άλλο, όμως εξηγεί ότι ο φόνος είναι εύκολος εφόσον έχεις «ήδη» σκοτώσει. Η δεύτερη φορά είναι πιο εύκολη. Όταν έχεις προπηλακίσει ανθρώπους, όταν τους έχεις σύρει στο χώμα και μένεις ατιμώρητος, είναι εύκολο να στρέψεις την κάννη εναντίον τους.

Το έγκλημα που συντελέστηκε την περασμένη Τετάρτη στη Μανωλάδα ήταν εύκολο ακριβώς γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά. Παχιά λόγια ακούστηκαν αυτή την εβδομάδα από «επώνυμα» χείλη. Λόγια περί ανθρωπιάς, πολιτισμού και δικαιωμάτων. Όμως αυτά τα λόγια έπρεπε να είχαν ειπωθεί εδώ και χρόνια αφού οι πυροβολισμοί κατά των μεταναστών εργατών δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Είχαν προηγηθεί πράξεις ντροπής, πράξεις εξευτελισμού της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι πιστολάδες της αγροτοβιομηχανικής επιχείρησης έχουν παρελθόν -για την ακρίβεια, κάποιοι αν όχι όλοι οι μικρομεσαίοι εργοδότες της περιοχής έχουν παρελθόν.

Διόλου τυχαία η λήθη έχει σκεπάσει τα όσα εγκληματικά έχουν συμβεί και συμβαίνουν σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο στην Ηλεία. Λήθη που δεν οφείλεται μόνο στη συνενοχή, αλλά και στο φόβο. Τα θύματα διστάζουν επειδή φοβούνται, επειδή τρομοκρατούνται. Νέοι άνθρωποι πέθαναν όταν η καλύβα τους καταπλακώθηκε από χώματα ή πήρε φωτιά. Άλλους τους ξυλοκόπησαν ή τους αλυσόδεσαν σε στύλους. Συλλέκτες πορτοκαλιών, τομάτας, σταφίδας. Γεγονότα που περνούν στα ψιλά των εφημερίδων, στα ψιλά της συλλογικής συνείδησης, στα εφήμερα της μνήμης.

Η εξαθλίωση, η ανεργία, τα μεροκάματα της πείνας δεν είναι συνέπειες της κρίσης, αλλά προϋπόθεση της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Η ίδια η μνημονιακή πολιτική γεννά τις Μανωλάδες και όχι το «μεταναστευτικό πρόβλημα» ή η συνενοχή της τοπικής κοινωνίας.

«Ένα, δύο, τρία πολλά Πολυτεχνεία» ήταν ένα από τα πιο γνωστά συνθήματα της πρώτης δεκαετίας της μεταπολίτευσης. Σήμερα, πετύχαμε τις «μία, δύο, τρεις, πολλές Μανωλάδες». Και τα θύματα δεν είναι μόνο σκουρόχρωμοι Ασιάτες, αλλά και τα «δικά μας παιδιά», που δεν κοιμούνται σε τολ με οροφή από νάιλον, αλλά στη φιλόξενη οικογενειακή στέγη, όμως ο ίδιος τρόμος πλανιέται πάνω από τα κεφάλια τους.

(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 21.4.2013)

ΠΕΡΙ ΜΠΟΪΚΟΤΑΖ

Την άνοιξη του 1986 πολλοί στην Ελλάδα έκαναν μποϊκοτάζ στη φράουλα. Όχι όμως για λόγους αντιρατσιστική ευαισθησία, αλλά από φόβο αφού το ραδιενεργό νέφος του Τσερνομπίλ είχε φτάσει και στη Βαλκανική χερσόνησο.

Τώρα το να τρως φράουλες είναι σαν να τρως ωμό συκώτι, όπως τα βαμπίρ στις ταινίες τρόμου. Το μποϊκοτάζ στις φράουλες Μανωλάδας εξανάγκασε πολλούς υπαίθριους πωλητές να αλλάξουν τις ταμπέλες τους (οι "φράουλες Μανωλάδας" βαφτίστηκαν "φράουλες Τραγανού" ή "φράουλες Αχαϊας"). Ταυτόχρονα, κάποιες αλυσίδες σούπερ μάρκετ δήλωσαν ότι δεν προμηθεύονται πλέον φράουλες από τον συγκεκριμένο μεγαλοπαραγωγό και χονδρέμπορα.

Σε πολλές περιπτώσεις, κάτω στην Ηλεία, η φράουλα σαπίζει στα χωράφια, όχι τόσο γιατί περιορίστηκε η ζήτηση, αλλά γιατί οι παραγωγοί διστάζουν να προσλάβουν μετανάστες χωρίς χαρτιά για τη συγκομιδή.

Μέχρι στιγμής δεν διαθέτουμε αριθμητικά στοιχεία για την απήχηση του μποϊκοτάζ. Ωστόσο, η κίνηση αυτή, που εκδηλώθηκε μέσω Διαδικτύου, συνέβαλε στην ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης στην Ελλάδα και ίσως στο εξωτερικό. Τα μποϊκοτάζ των καταναλωτών ή των τηλεθεατών δεν αλλάζουν τον κόσμο ούτε υποκαθιστούν τους μαζικούς αγώνες, όμως η υποτίμησή τους θα ήταν απαράδεκτος σνομπισμός.

Πάντως, περισσότερο μας μποϊκοτάρουν σήμερα τα φρούτα το λαό, παρά ο λαός τα φρούτα, αφού οι τιμές των οπωροκηπευτικών, ακόμα και όταν αυτά βρίσκονται στην εποχή τους, παραμένουν απαγορευτικά υψηλές για πολλές οικογένειες. Πριν προλάβουμε να κάνουμε εμείς μποϊκοτάζ στις φράουλες, μας έχουν ήδη κάνει αυτές...

Τόσο πολλές παρόμοιες ειδήσεις...

του κ. Νικου Ξυδακη...

Οταν ξεπήδησαν από κάποια παραδιπλανή τηλεόραση οι λέξεις Μανωλάδα και φράουλες, πήγαν και στοιχήθηκαν πλάι σε άλλες ίδιες λέξεις παλιότερες: Ασιάτης, Αιγύπτιος, εργάτης γης, τον έσερνε με το αγροτικό, απλήρωτα δεδουλευμένα, παραπήγματα, φράουλες της ντροπής, βιαιοπραγίες κατά δημοσιογράφων. Είναι πέντε-έξι χρόνια τώρα, τουλάχιστον, που οι ειδήσεις από τις φράουλες της Μανωλάδας περιέχουν όση βία και ρατσισμό θα περιείχε ένα αμερικανικό φιλμ για τις βαμβακοφυτείες και τα καλαμποκοχώραφα του Νότου, με καραμπίνες, φλεγόμενους σταυρούς και κουκούλες Κου Κλουξ Κλαν.
Αλλά είναι τόσο πολλές οι παρόμοιες ειδήσεις, με απλήρωτους ή ληστευμένους μετανάστες, που τους σταυρώνουν στη Σαλαμίνα, τους ξυλοκοπούν οικογενειακώς στο Πέραμα, τους σέρνουν σαν τρόπαια με τα αγροτικά 4Χ4, τους καταδιώκουν σε θαλάμους νοσοκομείων. Είναι πολλές οι ειδήσεις. Τόσο, που δεν είναι πια ειδήσεις. Είναι το μη ορατό φόντο της ζωής μας· σαν να ξεφτίζει διαρκώς μια παλιά ταπετσαρία αποκαλύπτοντας τον σκελετό σκουληκόβρωτο, και χώμα. Χώμα και λάσπη και νάιλον, σαν τα παραπήγματα των εργατών, μ’ ένα βαρέλι νερό για πλύσιμο, μια γκαζιέρα κι ένα τσουκάλι για φαΐ. Με τέτοιες δουλειές πέφτει το ποσοστό ανεργίας.
Αλλη παρόμοια είδηση. Στη φρουτοπαραγωγό Μακεδονία γύρευαν εποχικούς εργάτες για τη συγκομιδή των ροδάκινων. Είχαν δυσκολέψει οι βίζες  των Αλβανών και Βουλγάρων εργατών, και έγιναν εκκλήσεις προς τους κρατικούς μηχανισμούς να διευκολύνουν την εισαγωγή. Κάποιοι είπαν: Μα γιατί δεν πάνε οι Ελληνες άνεργοι να δουλέψουν εκεί; Φαντάστηκα τότε έναν άνεργο υπάλληλο γραφείου, έναν σαραντάρη μηχανικό, έναν φαλιριμένο καταστηματάρχη, να ξεκινούν απ’ την Αθήνα για τους οπωρώνες της Εδεσσας, γι’ αυτό το μεροκάματο: από επτά έως είκοσι ευρώ· να κοιμούνται σε παραπήγματα και να πλένονται στο βαρέλι. Ωστε με τέτοιο μεροκάματο θα ενισχύονταν η πρωτογενής παραγωγή και οι εξαγωγές. Με τέτοια mini jobs. Και θα μειωνόταν η ανεργία.
Και θα αβγάτιζε η καινοτομία. Στις 31.3.2011 ο τότε πρωθυπουργός Γ.Α. Παπανδρέου περιέγραφε πώς «Η ελληνική γεωργία καινοτομεί». Ετσι: «οι φράουλες στην Ηλεία, ο ‘κόκκινος χρυσός’ της Μανωλάδας και της Βάρδας, κρύβει ανθρώπους πρωτοπόρους και αναπτύχθηκε εκτατικά. Υπήρξαν ειδικές καλλιεργητικές πρακτικές…»
Ολα εικόνες από το μέλλον. Της δυστοπίας μας. Το απλήρωτο μεροκάματο, τα παραπήγματα, η βαρβαρότητα, φοβάμαι, δεν αφορούν μόνο εποχικούς Μπαγκλαντέζους. Τον δυσοίωνο Σεπτέμβριο 2010, γράφαμε: «Θα βουλιάζουμε. Κάθε μέρα, κάθε μήνα. Η ύφεση φέρνει φτώχεια στη μικρομεσαία Ελλάδα, φέρνει μνήμες υπανάπτυξης, φέρνει τον μικρομεσαίο, αυτόν που ξέχασε τη φτώχεια και την σπάνη, πιο κοντά, όλο και πιο κοντά στο επίπεδο του οικονομικού πρόσφυγα, του μετανάστη, του απεγνωσμένου. Ο βούρκος του περιθωριακού απειλεί να ρουφήξει και τον ενταγμένο μικρομεσαίο. Μοιράζονται τον ίδιο δημόσιο χώρο, την ίδια ζούγκλα, την ίδια χωματερή.»

Τα πρόσωπα της βαναυσότητας...

του Νικου Σεβαστακη, απο την Αυγη...

Η αναλγησία είναι το χειρότερο δεινό, έλεγε πριν χρόνια η Τζούντιθ Σκλαρ, Αμερικανίδα φιλόσοφος με καταγωγή από την εβραϊκή κοινότητα της Λετονίας. Η αναλγησία και η βαναυσότητα διαιωνίζουν τον φόβο στις ανθρώπινες κοινότητες. «Φοβάμαι μια κοινωνία φοβισμένων ανθρώπων» συμπλήρωνε η ίδια στοχαστής. Είχε κυρίως κατά νουν τις μεγάλες τραγωδίες του εικοστού αιώνα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα κρατικά εγκλήματα που σημάδεψαν εκατομμύρια ζωές.
Αυτό που συνέβη στη Βοστώνη, με τις παραγεμισμένες με καρφιά και ρουλεμάν βόμβες εναντίον του πλήθους, υπενθυμίζει, οδυνηρά, την αλήθεια των παραπάνω λόγων.
Αυτό που συνέβη στη Βοστώνη είναι τρομοκρατία στην καθαρή εκδοχή της: βία δηλαδή η οποία απειλεί να μετατρέψει την ανθρώπινη κοινότητα σε πανικόβλητη μάζα, καταργώντας την ελευθερία και τη χαρά.
Είναι, παρ' όλα αυτά, άξια θαυμασμού και ενθαρρυντική η αντίδραση των Βοστωνέζων στην επίθεση που δέχτηκαν. Η αλληλεγγύη μεταξύ αγνώστων, το πνεύμα της αλληλοβοήθειας και η μαζική κινητοποίηση για βοήθεια στα θύματα, διαψεύδουν τα στερεότυπα περί ατομικισμού και αποξένωσης. Με αυτή την έννοια, η ακραία βαναυσότητα της τρομοκρατικής ενέργειας βρήκε την κατάλληλη απάντηση με την άρνηση των κατοίκων και των επισκεπτών της πόλης να χάσουν την ανθρωπιά τους.
Αλλά η αναλγησία και η βαναυσότητα δεν έχουν μόνο το πρόσωπο της τρομοκρατίας. Δεν αφορούν μόνο έκτακτα γεγονότα, αλλά και καθημερινές ιστορίες, που τις ξαναθυμόμαστε κυρίως κατόπιν εορτής. Αυτό που συνέβη στη Νέα Μανωλάδα της Ηλείας με τη δολοφονική επίθεση εναντίον των εργατών γης είναι μια τέτοια εκδοχή: ένα εξοργιστικό γεγονός, που φέρνει στην επιφάνεια χρόνιες πρακτικές εκμετάλλευσης και αυθαιρεσίας. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο, όπως θα ήθελαν κάποιοι σχολιαστές, στη μεμονωμένη περίπτωση ενός κακού εργοδότη. Η βαναυσότητα αρχίζει από την απλήρωτη εργασία και τις άθλιες συνθήκες στις οποίες ζουν πολλοί μετανάστες εργάτες γης. Και οι πυροβολισμοί από τις καραμπίνες των μπράβων είναι η κορύφωση του δράματος, ο λόγος της δημοσιοποίησής του. Το ίδιο το δράμα παίζεται από καιρό στην αφάνεια, στην κανονική ροή μιας πραγματικότητας για την οποία δεν αρκούν οι στιγμιαίες δηλώσεις καταδίκης.
Η βία λοιπόν κλίνεται στον πληθυντικό. Έχει διαφορετικές διαστάσεις, κλίμακες, μορφές εκδήλωσης. Άλλοτε συνδέεται με την κυριαρχία μέσω του τρόμου και άλλοτε -τις περισσότερες φορές- με την εκμετάλλευση των αδύναμων, όσων στερούνται δημόσιας φωνής. Δεν πρέπει φυσικά να τα θεωρούμε όλα βία, αντιτείνουν κάποιοι. Σωστά. Αν δεν θέλει όμως κανείς να είναι τυφλός απέναντι στην πραγματικότητα, δεν πρέπει να περιμένει το αίμα για να μιλήσει και να δράσει. Τα καλά και συμπονετικά αισθήματα της «επομένης» είναι εύκολα και τετριμμένα. Μεγαλύτερη αξία θα είχε η συστηματική πολιτική αντιμετώπιση των φαινομένων ακραίας υποτίμησης της εργασίας, που κρατούν από παλιά, αλλά μέσα στην κρίση επεκτείνονται πολύ πέρα από τις καλλιέργειες φράουλας στη Νέα Μανωλάδα. Αλλά μια τέτοια συστηματική αντιμετώπιση χρειάζεται πάντοτε κάτι περισσότερο από την ηθική αγανάκτηση για τους δράστες και τη συμπόνια για τα θύματα.

Το κόστος της φενάκης...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Δηλαδή; Πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα αν δεν ίσχυε αυτό που τουλάχιστον ο κ. Σαμαράς διατείνεται πως ισχύει, ότι «υπάρχουν πολύ ισχυρά αντισώματα στο DNA μας, στο γονίδιό μας, που πολεμούν τον ιό του ναζισμού»; Τι πιο ντροπιαστικό θα βλέπαμε αν δεν αλήθευε αυτό που τουλάχιστον ο κ. Κεδίκογλου πιστεύει πως αληθεύει, ότι «η επονείδιστη επίθεση ενόπλων στη Μανωλάδα είναι ξένη προς τα ήθη των Ελλήνων»; Πόσο πιο βάρβαρη θα ήταν η εκμετάλλευση των μεταναστών αν δεν είχε νόημα αυτό που τουλάχιστον ο κ. Δένδιας πιστεύει πως έχει νόημα, ότι «στην Ελληνική Δημοκρατία δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η οικονομική εκμετάλλευση εκατοντάδων ή και χιλιάδων συνανθρώπων μας, όπως και η διαβίωσή τους σε απαράδεκτες συνθήκες»; Και πόσο πιο άγριες θα ήταν οι συνθήκες αν δεν αποτύπωνε την πραγματικότητα αυτό που τουλάχιστον ο εκπρόσωπος της ΕΛ.ΑΣ. πιστεύει πως αποτυπώνει την πραγματικότητα, ότι «τόσο η φυσική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. όσο και η πολιτική ηγεσία του υπουργείου είναι αποφασισμένες να πατάξουν τέτοιου είδους φαινόμενα εκμετάλλευσης αλλοδαπών, που προσβάλλουν τον πολιτισμό της χώρας»;
Ο πολιτισμός μας. Τα ήθη. Τα γονίδιά μας. Τα μόνιμα άλλοθι. Μαζί με το στερεότυπο περί μεμονωμένων περιστατικών. Αλλά το να λες πως υπάρχουν αντιρατσιστικά γονίδια, υπονοώντας πως υπάρχουν και ρατσιστικά, άλλων λαών, δεν απέχει πολύ από τον ρατσισμό. Το να επικαλείσαι για μυριοστή φορά τον πολιτισμό σαν τεκμήριο αθωότητας, δεν έχει καμία πειστικότητα σε κανένα ηθικό δικαστήριο, γιατί ο πολιτισμός δεν είναι κούφια διακήρυξη ή κυριακάτικο ρούχο, αλλά καθημερινή στάση. Και το να λες πως οι τουφεκιές εναντίον απλήρωτων δεν ταιριάζουν στα ήθη μας είναι απλώς άλλος ένας τρόπος να κολακέψεις τους Ελληνες, να δημαγωγήσεις. Και ν’ αφήσεις τα πράγματα ως έχουν, αφού πολλοί βολεύονται έτσι. Χρόνια τώρα, είναι πολλοί οι κάτοικοι ενός κόσμου παράλληλου προς τον αυθεντικό, οχυρωμένοι στον μύθο των γονιδίων (τη μια είναι νικηφόρα, την άλλη αντιρατσιστικά, την τρίτη δημοκρατικά). Και πολλοί, στην πολιτική και στα μίντια, συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν χαλαρά τον νεοφασισμό, ακκιζόμενοι μαζί του. Συνεχίζουν, δηλαδή, να φενακίζουν και να φενακίζονται. Ετσι οι Μανωλάδες, εθιμικά ατιμώρητες, θα πληθαίνουν. Πάντα, βέβαια, σαν «μεμονωμένα περιστατικά».

Η Φραουλίτσα και ο Γαργαντούας...

Γελωτοποιος...

Ο Γαργαντούας είναι ο ήρωας ενός «μυθιστορήματος» του Ραμπελέ, εξόχως διασκεδαστικού και επίκαιρου –παρότι γράφτηκε πριν 500 χρόνια. Είναι ένας γίγαντας, ένας γιγάντιος γίγαντας, ένας αχόρταγος γίγαντας, ένας αδηφάγος γίγαντας.
Οι χωρικοί του φέρνουν ολόκληρα βόδια και γουρούνια, λαχανικά και φρούτα με το τσουβάλι, βαρέλια κρασί, τσουκάλια με φαΐ και ο Γαργαντούας τα καταβροχθίζει όλα, χωρίς ποτέ να χορταίνει.
Η Φραουλίτσα είναι η ηρωίδα ενός «κοριτσίστικου» κινούμενου σχεδίου. Είναι καλοκάγαθη και χαριτωμένη και ζει σε έναν γλυκό κόσμο φτιαγμένο από ζαχαρωτά. Τα μόνα προβλήματα που αντιμετωπίζει η γλυκιά Φραουλίτσα έχουν να κάνουν με τη μαρέγκα που δεν της πέτυχε ή με την τούρτα γενεθλίων του σκύλου της –«Ωχ, όχι! Μου τέλειωσε το παντεσπάνι!»
Στον κόσμο της Φραουλίτσας, όπως φάνηκε με το εγκληματικό περιστατικό στη Μανωλάδα, ζούνε και οι Έλληνες –καθώς και όλος ο δυτικός κόσμος, ας μην ιδιοποιούμαστε την υποκρισία.
Όλοι σοκαρίστηκαν και έσπευσαν να καταδικάσουν τους «δουλέμπορους του 21^ου αιώνα». Όλα τα κόμματα, όλες οι εφημερίδες –ημεδαπές και αλλοδαπές, όλοι οι φραουλένιοι πολίτες που άξαφνα συνειδητοποίησαν ότι υπάρχουν κακοί άνθρωποι που εκμεταλλεύονται τον λαθροσυνάνθρωπο τους.
«Μποϋκοτάζ στις φράουλες του αίματος», φωνάζουν διαδικτυακά τα φραουλόπαιδα.
«Δε θα ξαναφάω ποτέ φράουλες με σαντιγί», διακηρύττει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Και αναρωτιέμαι: Είμαστε ηλίθιοι ή υποκριτές;
Ποιοι έχουν φτιάξει τα ρούχα και τα παπούτσια που φοράμε; Ο δισεκατομμυριούχος Ζάρας με τα χεράκια του ή χιλιάδες εξαθλιωμένοι εργάτες, εκεί μακριά στην Ασία;
Και τα «σκυλάδικα» παιχνίδια που αγοράζουμε στα παιδιά μας μήπως τα κατασκευάζουν χαρούμενοι εργαζόμενοι που δουλεύουν οκτάωρο και το απόγευμα πηγαίνουν στη μεζονέτα τους –στα προάστια του Χονγκ Κονγκ;
Τον υπολογιστή μας και το τόσο έξυπνο κινητό μας που τα έχουν συναρμολογήσει; Στην Ελβετία ή στο Λουξεμβούργο;
Και τα έπιπλα που αγοράζουμε γιατί είναι φτηνά; Επειδή οι Σουηδοί ρίχνουν το κόστος βάζοντας αλογίσιο κρέας στα κεφτεδάκια τους;
Ο καφές, τα πορτοκάλια Αργεντινής, ο βακαλάος Ειρηνικού είναι προϊόντα fair trade;

Ο πολιτισμός έχει κτιστεί πάνω στα σώματα σκλάβων. Αλλά οι σκλάβοι του σήμερα ζούνε πολύ μακριά για να μη μας χαλάνε τη φραουλένια μας διάθεση όταν αγοράζουμε το νέο ipad.
Και σαν τους καλοφαγάδες που ζητάνε από τον εστιάτορα να διώξει το ζητιάνο από την τζαμαρία του εστιατορίου, γιατί τον λυπούνται και δεν μπορούν να φάνε, έτσι κι εμείς δε θέλουμε να ξέρουμε για τους σκλάβους.
Ας πάνε στο Μπαγλαντές να πεθάνουν, γιατί πρέπει να εξοντώνονται στη Μανωλάδα;

Η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση μας, η οποία «καίγεται» για τα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα, καταδικάζει αυτού του είδους τις αποτρόπαιες εκδηλώσεις βίας, απ’ όπου κι αν προέρχονται, αρκεί βεβαίως να μην προέρχονται από τον Ελληνικό Χρυσό και την Ελντοράντο.
Ο Γαργαντούας, βλέπετε, πρέπει όχι μόνο να τραφεί, αλλά και να προστατευτεί από τα φραουλόπαιδα. Έτσι ρίχνουν πρώτο θέμα σε όλα τα κανάλια και τις εφημερίδες τα γαργαντουάκια και τα σκυλιά τους.
Και για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού έθνους όλοι συμφωνούν.

Την ίδια στιγμή οι ξένες εφημερίδες «εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους», λες και στις ΗΠΑ οι Μεξικάνοι λαθρομετανάστες ζούνε το αμερικανικό όνειρο.
Λες και στην Ευρώπη η ελαστική εργασία, η μερική εργασία, η παράνομη εργασία, η κακοπληρωμένη εργασία και η ανεργία δεν είναι ο κανόνας.
Λες και οι χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ και οι χώρες του νυν μεσογειακού μπλοκ δεν μετατρέπονται σε στρατόπεδα εργασίας.
Λες και όλα αυτά δεν γίνονται για να τραφεί ο Γαργαντούας.

Δε θυμάμαι το τέλος του Γαργαντούα. Νομίζω –ή θέλω να πιστεύω- ότι πεθαίνει από το πολύ φαγητό. Ή μπορεί οι χωρικοί να σταματάνε να τον ταΐζουν και να πεθαίνει από ασιτία.
Σίγουρα πάντως, ο Γαργαντούας δε θα πάθει τίποτα αν δεν έχει να φάει φτηνές φράουλες -κι αυτό το ξέρει καλά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

ΥΓ: Επειδή η ηλιθιότητα δεν είναι καθόλου σπάνια στις μέρες μας, θα πρέπει να κάνω τη διευκρίνιση ότι δεν αντιτίθεμαι στο μποϋκοτάζ.
Αν δεν έγινα σαφής με όσα έγραψα το λέω και με μια βιβλική φράση: Διυλίζουμε τις φράουλες και καταπίνουμε την κάμηλο.

Φράουλες με αίμα!Έτσι ξαφνικά;

 Του Δημήτρη Λαβατσή, απο το AlterThess...

Είναι γνωστό ότι ο εύφορος κάμπος της Ηλείας εκτός από οργιώδη βλάστηση και μεγάλη παραγωγή σε κηπευτικά και φρούτα διακρίνεται για τους λεβέντες του. Όπως και πολλά μέρη της ελληνικής γης….
¨Όπως όλα τα εύφορα μέρη, εδώ και 20 χρόνια, με την οικονομική καταστροφή και την κατάρρευση των ανατολικών χωρών, προσέλκυσε ανθρώπους από αυτές τις χώρες. Ανθρώπους  που ήρθαν εδώ διατεθειμένοι να δουλέψουν σκληρά για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν μια πιο ανθρώπινη ζωή από αυτήν που άφησαν στις διαλυμένες πατρίδες τους. Την περασμένη δεκαετία η εισροή συνεχίστηκε, κυρίως  από τις χώρες της Ασίας που καταστράφηκαν λόγω πολέμων, τους οποίους  και η Ελλάδα στήριξε  περισσότερο ή λιγότερο…
Πριν την κρίση
Οι μετανάστες που έμειναν στην Ελλάδα δούλεψαν σε διάφορες δουλειές. Τις περισσότερες φορές σκληρές και κακοπληρωμένες. Με την βοήθεια του ελληνικού κράτους, που φροντίζει μόνιμα να υπάρχει θεσμική ασάφεια και προσωρινότητα, οι ντόπιοι εργοδότες  τους αντιμετώπιζαν και τους αντιμετωπίζουν, πολλές φορές, σαν ανθρώπους β κατηγορίας ή ακόμη και σαν ζώα. Ταυτόχρονα, για να δικαιολογούν την εκμετάλλευση  τους και την, πολλές φορές, κτηνώδη συμπεριφορά τους  προς αυτούς,   συνέφερε να ασπάζονται διάφορες ηλίθιες όσο και μισάνθρωπες ρατσιστικές θεωρίες. Σε αυτές τις θεωρίες  οι Έλληνες είναι πάντα ανώτεροι με αίμα  α’ ποιότητας ,φορείς πολιτισμού (!) και μάγκες.
Και βέβαια πολλοί, σε πολλούς κλάδους, πλούτισαν από την εκμετάλλευση των μεταναστών αλλά και των ντόπιων απασχολήσιμων, των ανθρώπων που εργάζονται χωρίς συμβάσεις, χωρίς δικαιώματα ,ωράρια, προσδοκίες ζωής εν τέλει. Κι  αν ο κάθε εργοδότης αυτού του είδους είχε  το «πρόβλημα» της έστω  ελλιπούς νομοθετικής προστασίας των απασχολήσιμων και την έλλειψη κάποιας δικαιολογίας για να αυθαιρετεί στο έπακρο  τα πράγματα με τους  «απολίτιστους», «παράνομους», «λαθραίους» είναι πιο εύκολα. Είναι ΞΕΝΟΙ! Και μάλιστα από κατώτερες χώρες. Στερημένοι, άρα εν δυνάμει κλέφτες! Άρα δικαιολογείται κάθε κτηνωδία στο όνομα του «πατριωτισμού» και της «ασφάλειας» των νοικοκυραίων.
Η καθημερινότητα ή πως συνήθισαν αρκετοί Έλληνες να φέρονται φασιστικά
….Και όσο ο μετανάστης ήταν  απαραίτητος  σαν φτηνή εργατική δύναμη. άλλο τόσο όφειλε  να είναι αόρατος  τις ώρες που δεν δούλευε  στο χωράφι ή στην οικοδομή.
Είχα την «ευκαιρία» να ακούσω επανειλημμένα  την δυσαρέσκεια ντόπιων σε διάφορες επαρχίες και στην Χίο μας, για τους μετανάστες που το βράδυ εμφανίζονταν στην πλατεία του χωριού! Και όταν ρώταγα «που βρίσκονται την  ημέρα;» μου απαντούσαν αμήχανα: «Στα χωράφια….»
Κάπως έτσι,  σε αυτό το έδαφος αμάθειας, ατομισμού και  αρπακτικότητας που διδάσκει η καπιταλιστική αγορά  συναντήθηκαν  οι φασιστικές δοξασίες με τον νεοέλληνα.
Και ο φασισμός βέβαια δεν προέκυψε ξαφνικά σαν θρασύτητα. Δεν νομιμοποιήθηκε ξαφνικά στην συνείδηση ενός τμήματος του πληθυσμού.
Είχαν προηγηθεί μια σειρά από καθημερινότητες στις οποίες στηρίχθηκε:
Ξεκίνησε σαν μαγκιά του ατομιστή που όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει.
Θεωρητικοποιήθηκε  με την συνηθισμένη «φιλοσοφική» τοποθέτηση του εργοδότη ή του εν δυνάμει εργοδότη, στο θέμα των συνθηκών ζωής των μεταναστών: «Με αυτά  να είναι  ευχαριστημένοι. Γιατί στη χώρα τους ήταν καλύτερα;»
Έγινε  «ηδονή και «μαγκιά»: να πηγαίνεις στα κωλόμπαρα για να πηδήξεις δίμετρες, που έχουν πολλές φορές βιαστεί  «για να συνηθίσουν», έχουν υποστεί άγριους ξυλοδαρμούς  και έχουν πουληθεί ως κρέατα. Για να τις βιάσεις και εσύ!
Απόκτησε χαρακτηριστικά καπατσοσύνης :η έξυπνη επιχειρηματική  κίνηση να απασχολείς αλλοδαπούς στα χωράφια τον Αύγουστο να μαζέψουν τα φρούτα και να τους καρφώνεις στην αστυνομία για να τους απελάσουν πριν τους πληρώσεις!
Και  στην Μακεδονία ο δήμαρχος μιας κωμόπολης πριν από μερικά χρόνια ζήτησε από την αστυνομία» να περιμένει και να τους απελάσει  αφού τελειώσουν την συγκομιδή ροδάκινου!»
Έγινε  επίδειξη να πηγαίνεις  στο τάδε σκυλάδικο για να ξοδέψεις  τα μηνιάτικα που έκλεψες από τους εργάτες σου, κάνοντας επίδειξη στους ομοίους  σου .
Έγινε must: Η αγορά πανάκριβων και  θηριωδών αυτοκινήτων με μεγάλες ρόδες για να βλέπουν τον κόσμο από ψηλά οι τιποτένιοι.
Και βέβαια οι συμπεριφορές αυτές αναπτύχθηκαν  χάρις στην υποκρισία τον καθωσπρεπισμό και στην ανοχή. Το «κάνε τη δουλειά σου και μην ανακατεύεσαι γιατί είναι μικρός ο τόπος»  είναι  η συμβουλή των «φρονίμων» ,των νοικοκυραίων.
Και η ανοχή απέναντι σε κάθε φασίζουσα συμπεριφορά της καθημερινής ζωής είτε πρόκειται για τον μετανάστη και τον πρόσφυγα είτε για τον κάθε λογής αδύναμο και διαφορετικό πάει μαζί με την δουλοπρέπεια στον ισχυρό.
Κάπως έτσι  η πλειοψηφία δεχόταν παθητικά τα πράγματα και  συνήθιζε στην βαρβαρότητα γιατί αφορούσε τους «άλλους».
Κάπως  έτσι όσοι αντιδρούσαμε στην  βαρβαρότητα αντιμετωπιζόμαστε σαν γραφικοί.
Κάπως έτσι σε αρκετές επαρχίες αυτή η καθημερινότητα ζέστανε το αυγό του φασισμού.

……Και ύστερα ήρθε η κρίση και ο Δένδιας
…με τις επιχειρήσεις- σκούπα απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, όπου, πολύ πιο έντονα από ότι στο παρελθόν, οι κρατικοί «υπάλληλοι» μαζί με τους παρακρατικούς  κυνηγούν ανθρώπους σαν νάναι σκουπίδια. Με τους φασίστες να διογκώνουν τα προβλήματα που οι ίδιοι πολλές φορές δημιουργούσαν, βγαίνοντας   στα βρωμοκάναλα  στα οποία παρουσιάζονται ως « η έγκυρη κοινή γνώμη»
Η αποφασιστική συμβολή του Δένδια και της κατασταλτικής πολιτικής των κυβερνήσεων στον εκφασισμό της κοινωνίας  συνίσταται (πέραν της οικονομικής πολιτικής που εξαθλιώνει την πλειοψηφία του πληθυσμού) και στην νομιμοποίηση κάθε κτηνωδίας: Τα όργανα της τάξης(Μονάδες Αποκατάστασης της Τάξης =ΜΑΤ )είναι που πρωτοστατούν σε κάθε κοινωνική διαμαρτυρία: Δακρυγόνα ,ρόπαλα, τάζερ, κλωτσομπουνίδια, σε κάθε διαδήλωση. Συμπεριφορές που εξευτελίζουν τον πολίτη με κάθε ευκαιρία, ακόμη κι αν πρόκειται για έλεγχο απλά  μιας ταυτότητας ή ενός διπλώματος οδήγησης. Ράμπο που λιάζονται μαζί με τις μοτοσικλέτες τους κυκλοφορούν  πάνοπλοι στις μεγάλες πόλεις σαν να πρόκειται για εμπόλεμες ζώνες.
Φθάσαμε σε νυχτερινές εισβολές σε σπίτια για συλληφθούν μπρος στα μάτια των ανήλικων παιδιών τους όσοι αντιστέκονται στους «επενδυτές» και στην καταστροφή που φέρνουν (Μπόμπολας στην Χαλκιδική) Έχουμε παρακολουθήσεις ακόμη και  των βουλευτών της αντιπολίτευσης.
Και τώρα τι θα κάνουμε; Θα φάμε φράουλες με αίμα;
Απέναντι στον φασισμό του εργοδότη της κάθε Μανωλάδας, προς ντόπιους και αλλοδαπούς εργαζόμενους ,απέναντι στον φασισμό  του Χρυσαυγίτη  και την ανοχή  του κανονικού νοικοκυραίου που λέει «μη μιλάς» ή «δεν είναι δικό σου θέμα» οφείλουμε να αντιδράσουμε. Αρχίζοντας από την άρνηση να φάμε φράουλες με αίμα.
Γιατί είναι το αίμα των διπλανών μας. Γιατί είναι δικό μας. Γιατί έχουν τελειώσει, όπως δείχνουν  οι μάχες στην Χαλκιδική, αλλά και η καθημερινή  άγρια καταστολή οι …εύνοιες προς τους ντόπιους. Γιατί την επόμενη φορά οι μπράβοι του εργοδότη θα πυροβολήσουν εμάς και τα παιδιά μας.

Για να μην συντελούμε λοιπόν  και εμείς στην ανθρωποφαγία ας στερηθούμε, ας μην αγοράζουμε τις φράουλες Μανωλάδας. Σαν ένα ελάχιστο δείγμα  αλληλεγγύης.

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ  ΑΥΤΟ!

Ελλάδα-Μανωλάδα-Μανελλλάδα....

Του κ. Γιώργου Πήττα, απο το TVXS...

1997. Η κυρία ζούσε με την οικογένεια σε ένα τεσσάρι στην Κυψέλη. Ο σύζυγος, λογιστής φοροτεχνικός, η ίδια σε κάποια υπηρεσία του Δημοσίου. Είχαν και δυο παιδάκια, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι, στρουμπουλά ροδαλά και αντιπαθητικά που τσίριζαν διαρκώς και στις δέκα λέξεις που έλεγαν οι οχτώ ήταν «θέλω» η ένατη «τώρα» και η δέκατη μία ομοβροντία φωνηέντων στην διαπασών που υπογράμμιζε δραματικά το «θέλω τώρα». 

Η ομοβροντία, έρχονταν μετά από την εκατοστή-περίπου- επανάληψη του εκάστοτε αιτήματος: παγωτό, Barbie, transformer, σοκολάτα, τσαντάκι ό,τι νά' ναι.
Η κυρία, επίσης ευτραφέστατη αλλά με τη Λουί Βιτόν παραμάσχαλα τέλεια συνδυασμένη με πέδιλο της λαϊκής όταν πια δεν άντεχε τις τσιρίδες των καρπών της, έβγαζε ένα μάτσο δραχμοχιλιάρικα τσαλακωμένα σαν πετσετάκια τα έδινε στην στωική Φιλιππινέζα με την κοφτή εντολή:
«Κάντα να σκάσουν  και γρήγορα»
«Yesmadam» απαντούσε η έρμη, λες και είχε άλλη επιλογή.
Η madam όταν μιλούσε στις φίλες της στο supermarket, αναφερόταν στην οικιακή βοηθό της  όχι με το όνομα της αλλά με την εθνικότητα:
Η Φιλιππινέζα μου αυτό, η Φιλιππινέζα μου εκείνο, η Φιλιππινέζα μου το άλλο.
Όπως λέμε «το αυτοκίνητο μου», «το τραπέζι μου» «τα παπούτσια μου» «το βρακί μου».
Γιατί και ο σκύλος ή ο γάτος που ζει μαζί μας, έχει όνομα.
Η περίφημη «Μαντάμ Σουσού» του Δημήτρη Ψαθά γράφτηκε μεσούσης της Κατοχής, το 1942.
Έχω την ελαφρά εντύπωση πως αυτό, κάτι  μας λέει.
Ο Ψαθάς δεν θα διάλεγε ένα περιθωριακό και αμελητέο κοινωνικό σύμπτωμα για να γράψει με εξαιρετική έμπνευση ένα τέτοιο έργο.
Καθρεφτίζει –ξεκαρδιστικά μεν- αλλά καυστικότατα, μια κοινωνία που σε ένα μεγάλο μέρος της είναι μωροφιλόδοξο, επιδεικτικό, κούφιο και εν τέλει θλιβερό.
Αλήθεια.
Ποια είναι η απόσταση που χωρίζει την Σουσού του Ψαθά από την μαντάμ της Κυψέλης του 1997;
Και ποια η απόσταση που υπάρχει από αυτές τις κυρίες με τους εγκληματίες της  Μανωλάδας;
Καμία κατά τη γνώμη μου.
Απλά, οι συνθήκες διαφοροποιούν το μέτρο και τον τρόπο που  εκδηλώνεται η βαρβαρότητα.
Όσοι πιστεύουν πως η Μανωλάδα και όσα έγιναν εκεί τις προάλλες είναι προϊόντα της κρίσης εθελοτυφλούν τόσο πολύ, ώστε να μετέχουν, να συνεργούν ουσιαστικά στο έγκλημα.
Στην περήφανη Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων, της Eurovision και του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου στο ποδόσφαιρο ήταν που οι αστυνομικοί είχαν εισέβαλλαν  σε διαμερίσματα Αφγανών προσφύγων και στη συνέχεια βασάνισαν (και με φάλαγγα) δυο εξ αυτών στο υπόγειο γκαράζ του Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα.
 2004, όταν η εθνική αυτοπεποίθηση ζύγιζε πια μεγατόνους με την φυλή των Ελλήνων να είναι βέβαιη πως κρατά τον Πάπα από τα μαλακά.
Η αυτοπεποίθηση τελικά, ήταν τόσο βαριά που τα γυάλινα ποδάρια της έγιναν θρύψαλα με αποτέλεσμα να πέσει κάτω και να κοπεί σε χίλια κομμάτια από τα θραύσματα.
-Ξέρεις ρε ποιος είμαι εγώ;
-Ναι. Ένας μαλάκας και μισός. Είσαι «Έλληνας».
Ή μάλλον, «τσιφτετέλληνας» όπως έξοχα σε τραγούδησε ο Σαββόπουλος.
Είχα γράψει παλαιότερα πως η Χρυσή Αυγή πρέπει να απομονωθεί  πολιτικά και όχι να κηρυχτεί εκτός νόμου.  Όμως, τελικά νομίζω πως η στιγμή για μια τέτοια συζήτηση έχει έρθει και ας ξεκινήσει η πρωτοβουλία από οποιονδήποτε. Υπό την προϋπόθεση πως θα κάτσουν κάτω όλα τα κόμματα –πλην της συμμορίας ασφαλώς- για να βρουν τρόπους. Ας ξεκινήσουν από κάπου, από την απόλυτη πολιτική απομόνωση ας πούμε. Γράφω πιο κάτω, πρακτικά για αυτό.
Μπορεί ο ρατσισμός και οι κοινωνικές διακρίσεις να είναι παλιά ιστορία στην Ελλάδα, και είναι-ας θυμηθούμε ή ας ψάξουμε να μάθουμε την ελληνική κοινωνία έναντι του οποιουδήποτε «διαφορετικού» , αλλά,  οι επιστάτες της Μανωλάδας, πήραν τ’ όπλο τους ενθαρρυμένοι από την ύπαρξη μιας Χρυσής Αυγής.
Μιας Χρυσής Αυγής που μιλά μέσα στη Βουλή για «αλλοδαπούς υπανθρώπους» και δεν αποβάλλονται  οι βουλευτές της  από την αίθουσα αυθωρεί και παραχρήμα.
Και αν το Προεδρείο είτε δεν έχει τα απαραίτητα αντανακλαστικά ή δεν υπάρχει πρόβλεψη από τον Κανονισμό για αποβολή Βουλευτών από την αίθουσα λόγω ύβρεων, θα όφειλαν την ίδια στιγμή, όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα να αποχωρήσουν και να αφήσουν τη συμμορία μόνη της μέσα να γρυλλίζει και να μουγκανίζει.
2012 ήταν, στη Μανωλάδα πάλι, όταν το ντόπιο ανθρωποειδές έσυρε δεμένο στο αυτοκίνητο έναν αιγύπτιο εργάτη. Το ανθρωποειδές, παρέμεινε ανέπαφο, ασύλληπτο και την έβγαλε με κάποιες «φιλικές συστάσεις».
Μα απορούμε;
Στην Ελλάδα Μανωλάδα Μανελλλάδα βρισκόμαστε.
Εδώ, που μία «κυρία» αν και κατηγορούμενη από το 2011 για μαχαίρωμα Αφγανού πρόσφυγα, κατέβηκε ανενόχλητη ως υποψήφια βουλευτής της Χρυσής Αυγής στις τελευταίες εκλογές.
Αν και δεν εκλέχτηκε (πάλι καλά) η δίκη της ακολουθεί την διαδρομή του ΚαSSιδιάρη: Αναβολή στην αναβολή.
Από την «γραφική» μαντάμ Σουσού μέχρι την κυρία της Κυψέλης που ανέφερα στην αρχή και από αυτήν μέχρι τις Μανωλάδες, έχει τρέξει πολύ νερό στ’ αυλάκι.
Μεσολάβησε η «παιδεία» του «λαού» από την επίσημη αγαπημένη του Ανδρέα Παπανδρέου, την Αυριανή.
Μεσολάβησε η πλήρης επικυριαρχία του λαϊκισμού συνδυασμένη με την καθιέρωση του χρηματισμού, των δανείων, του lifestyle, των κολλητών.
Μεσολάβησε η αποθέωση των Πολιτών Πελατών, η υφαρπαγή τεράστιων κεφαλαίων για νεοπλουτισμό, η χώρα παραδόθηκε σε απόλυτα ανθρωπάκια, εξανδραποδίσθηκε και ξεχαρβαλώθηκε τελείως.
Τώρα, στην αθλιότητα που κατασκεύασαν οι ίδιοι που λένε πως θα την διορθώσουν, οι Μανωλάδες  δεν ξέρω πόσες είναι, αλλά ξέρω πως είναι περισσότερες από όσες μαθαίνουμε.
Αν θέλει το Πολιτικό Σύστημα, έστω αυτό, το Αστικό, να τηρήσει τουλάχιστον κάποια προσχήματα ας κινηθεί γρήγορα προς την εκτός νόμου κήρυξη της Χρυσής Αυγής και πριν από αυτή τον πολιτικό εξοστρακισμό της.
Η Χρυσή Αυγή, που ακόμα και αυτή τη στιγμή μετά από όσα έγιναν, έχει το απύθμενο θράσος να εγκαλεί τον Δένδια (!) γιατί επισκέφθηκε τους «λαθρομετανάστες» στο νοσοκομείο.
Ο εξοστρακισμός, μπορεί να γίνει:
Όλα τα κόμματα να κάτσουν κάτω και να βρουν διέξοδο εάν για μία απαγόρευση υπάρχει Συνταγματικό κόλλημα. Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ,  ΔΗΜΑΡ, ΑΝΕΞΕΛ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ.
Την λύση, τον δρόμο, δείχνουν οι Γερμανοί της Βουλής της Σαξονίας.
Σοσιαλδημοκράτες, Αριστερά, Συντηρητικοί, Πράσινοι, συνεννοήθηκαν και πήραν συγκεκριμένα μέτρα:
1. Όποτε υποβάλλει ερώτηση Νεοναζί, απαντά και η κυβέρνηση αλλά και η αντιπολίτευση.
2.  Όποια πρόταση νόμου και να καταθέτουν οι Νεοναζί, θα καταψηφίζεται ομόφωνα από όλους.
3.  Κανένας απολύτως δεν θα συνυπάρχει σε εκδηλώσεις που μετέχουν νεοναζί βουλευτές.
Τα παραπάνω, είναι απλά, ψυχρά, τετράγωνα, απέχουν από ανέξοδες αντιφασιστικές φανφάρες αλλά, είναι αποφασιστικά και αποτελεσματικά. Απομονώνουν χωρίς πολλά λόγια το καρκίνωμα.
Είναι άραγε σε θέση τα Ελληνικά κόμματα να κάνουν κάτι τέτοιο;
Ή θα είναι για πάντα παραδομένα στο φτηνό θυμικό των πελατών-ψηφοφόρων; 

*twitter@pittasgeorge 

Πώς να έρθω απόψε;

Ηλιοπούλου Ευγενία, απο την Αυγη...

"Πώς να έρθω απόψε  /  Με τα χέρια μου άδεια;"
Η φωνή της γνωστής και πολύ δοκιμαζόμενης, στα σκυλάδικα, ντιζέζ της διαφήμισης γνωστής αλυσίδας παιχνιδιών μάς παραπέμπει σε άλλες καταστάσεις. Η τραγωδία της νονάς που δεν τολμάει να πάει στα βαφτισιμιά της χωρίς δώρα είναι πταίσμα σε σύγκριση με αυτά που συμβαίνουν στον τόπο μας. Το "κλάμα" της δεν μας συγκινεί επειδή προηγούνται άλλα μεγαλύτερα προβλήματα, όπως: Υγεία, Παιδεία, ασφάλεια, απονομή δικαιοσύνης, οικονομία. Τα δελτία ειδήσεων, με τους αγανακτισμένους γιατρούς και τα απαράδεκτα επίπεδα εισοδημάτων τους, συμπλήρωσαν την εικόνα της οικονομικής κρίσης. Οι κραυγές διαμαρτυρίας των συναδέλφων για τις χρωστούμενες εφημερίες (από τον Νοέμβριο του 2012) σε συνδυασμό με τις μεγάλες περικοπές μισθών μας δεν συγκίνησε καθόλου το υπουργείο Υγείας. Τι να τις κάνουμε τις δηλώσεις του υπουργού μας ότι θα και θα και οπωσδήποτε θα; Με λόγια και ευχές δεν πληρώνεις τους λογαριασμούς και το τραπέζι σου δυστυχώς μένει άδειο!
Η δυσπιστία που δείχνουμε απέναντι στον τρόπο που απονέμει η Δικαιοσύνη το δίκιο του εργαζόμενού μας έχει βαθιές ιστορικές ρίζες και μας κατακλύζει όλους. Οι νόμοι καταπατούνται από αυτούς που τους ψηφίζουν στη Βουλή. Οι προσφυγές στη Δικαιοσύνη, οι αποφάσεις που κερδήθηκαν στα δικαστήρια, δεν εφαρμόστηκαν στην πράξη. Οι αγώνες και οι κινητοποιήσεις ενάντια στο σύστημα αδικίας κρίθηκαν παράνομοι. Οι μεγάλοι κλέφτες ζούνε στη χλιδή και εσένα σε πάνε μέσα για χρέη λίγων χιλιάδων ευρώ. Η αγανάκτηση για την ευκολία με την οποία το σύστημά μας ανέχεται το έγκλημα (οικονομικό, ποινικό), σε συνάρτηση με την έλλειψη εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη και τη μαλθακότητα απέναντι στην αναποτελεσματικότητα του νομικού συστήματος, πλαισιώνουν εύστοχα την εικόνα της δημοσιονομικής καταστροφής μας.
Πώς να έρθουμε απόψε στα σπίτια μας; Χωρίς δώρα για τα παιδιά μας; Μας χρωστάνε εφημερίες τόσων μηνών και οι υπεύθυνοι επαναλαμβάνουν σαν ρομποτάκια ότι φταίει άλλο υπουργείο. Τόσο πολύ νοιάζονται για την υγεία του λαού; Εμείς οι γιατροί πολλές φορές βγαίνουμε στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούμε για τις περικοπές και για τη μη πληρωμή των εφημεριών. Ο κόσμος και οι ασθενείς μας μάς αναγνωρίζουν τις θυσίες και τις υποχωρήσεις που κάνουμε για να μην βάλουμε σε κίνδυνο την υγεία τους. Το σύστημα όμως μας θεωρεί δεδομένους σε ό,τι αφορά τον μαλθακό τρόπο αντίστασής μας. Το υπουργείο Υγείας απαξιοί και να συναντήσει τους εκπροσώπους μας. Αν αύριο θα αλλάξουμε στυλ; Είμαστε Έλληνες πολίτες και έχουμε δικαιώματα. Μήπως θα μας αντιμετωπίσουν σαν τους μετανάστες που δέχθηκαν πυρά επειδή τόλμησαν να ζητήσουν τα χρωστούμενα μεροκάματα έξι μηνών εκεί στη Μανωλάδα; Ευτυχώς, εκτός κινδύνου νοσηλεύονται οι 29 μετανάστες που εργάζονταν στα χωράφια με τις φράουλες. Λέτε να μας κυνηγήσουνε και να ακολουθήσουμε την ίδια πορεία;

Επί Μανωλαδικού...

Αει Σιχτιρ...

Δεν είναι μόνο η Μανωλάδα, δεν είναι μόνο οι φράουλες και δεν είναι μονο επι "παρανομων μεταναστων".

Ο γραφων εχει ακουσει πολλάκις ιστοριες "περήφανων Ελλήνων" για "χρυσαυγιτες που έδειραν τους μεταναστες στην Μανωλάδα (που ...ζητούσαν λεφτά)", έχει δει ανθρωπους (και όχι μονο λαθρομετανάστες παρακαλώ, μιλάμε και για νομιμότατους κατοίκους της ΕΕ - Βούλγαρους  εν προκειμένω) να μενουν χειμώνα καλοκαίρι μεσα σε τολ, θερμοκήπια και παράγκες, "ιδιοκτησίας" του οικείου τους (μικρο)τσιφλικά, "δεμένοι" με τη γη, έχει ακουσει απο πρώτο χέρι παραγωγούς που θέλανε να βρούνε εργάτες για τη γή τους πως "επρεπε να συννενοηθουν με τους μαφιοζους πρώτα", οι οποίοι κανονίζουν κεντρικά τη διαθεσιμότητα των εργατικών χεριών, πληρώνονται "εκ μέρους τους" οι ίδιοι ή τέλος πάντων κανονίζουν οι ίδιοι τα της πληρωμής χωρίς ο εργάτης να τολμά να μιλήσει επί του θέματος, εχει απο πρώτο χέρι πάρει χαμπάρι φορείς της αιρετής και μή εξουσίας να τρομοκρατούν μετανάστες και να τους απειλούν πως αν δεν συμμορφωθούν "γενικώς" (σε θέματα άσχετα με τις καθαυτο καλλιέργειες btw) θα τους απελάσουν κτλ κτλ. Δεν έχει  όμως δει κανένα απο τα παιδιά τους να πηγαίνει σε σχολειο, ενώ τα έχει δει όμως να δουλεύουν στα χωράφια ή "να προσέχουν το κτήμα" σαν σύγχρονοι δουλοπάροικοι. Και αυτά είναι οι καλές όψεις του νομίσματος. Δεν έχω δει πχ βιαοπραγίες, βιασμούς ή δεν έχω μάθει τα ωράρια εργασίας. Και μην σκάτε για τις φράουλες που λόγω ευπάθειας το μεροκάματο ειναι 6-7 ώρες. Για πηγαίνετε να δείτε τι γίνεται στα καρπούζια πχ οπου το μεροκάματο μπορεί να είναι "ήλιο με ήλιο".

Δεν είναι μονο η Μανωλάδα λοιπόν και δεν είναι 1-2 μεγαλοπαραγωγοί. Τα σκατά στο κεφάλι τα έχουμε όλοι μας. Και τώρα ειδικά και ιδιαίτερα οι μεγαλοπαραγωγοί που κλαίγονται διοτι "τσουβαλιάζονται όλοι" ενώ οι ίδιοι δεν μπορούν να απαντήσουν στην πιο απλη ερώτηση: Γιατί δεν ασφαλίζατε/ασφαλίζετε ομαδικά τους εργάτες σας στον φτηνότατο ΟΓΑ, έτσι ώστε να έχουν και οι ίδιοι το συμφέρον να δουλεύουν για λιγότερα, αλλά και να θέλουν να επιστρέψουν μιας και η ασφάλιση είναι δρόμος προς την νομιμοποίηση;

Θυμάμαι προπερσι είχα δει μια ομάδα Βούλγαρων να μένει σε τολ ενώ έξω έκανε ακόμα κρυο, δεν είχε καλομπει η άνοιξη. Λογικά έμεναν εκεί απο τον χειμώνα. Κουζίνες, μπανιο κτλ άγνωστα πράγματα. Μια ξυλόσομπα ήταν μέσα στο θερμοκήπιο, το μπουρί έβγαινε απο μια τρύπα στο νάιλον. Δίπλα στα τολ ήταν ένα σπιτι του "αφεντικού" παλιο, εγκαταλειμένο και ...διπλοκλειδωμένο. Ούτε για την τουαλέτα δεν τους άφηνε να το χρησιμοποιήσουν. Πιο δίπλα ήταν ένα...κτιστό και κλειστό γκαράζ που είχε το αμάξι, τα ...ξύλα και ένα δεμάτι σανο (;) αν θυμάμαι καλά. Κι αυτά όχι στα ...εξωτικά χωράφια της Μανωλάδας αλλά μέσα σε ενα χωριο. 

Αν λοιπόν ο γράφων, που έχει ελάχιστη σχέση με κάθε είδους καλλιέργεια και χωράφια και τέτοια έχει δει και ακούσει αυτά, όπως γνώστες είναι και όλοι οι κάτοικοι της περιοχής, μην κοροϊδευομαστε, τί δικαιολογία έχουν οι σχετικοί με το αντικείμενο; 

Καλα, δεν τα μάθανε το 2007 (μάλιστα κάπου στα 2007 - 2008 που είχε κατέβει το ΠΑΜΕ για στήριξη των εργατών έφαγε χοντρό κράξιμο -και σφαλιάρες- απο τους ντόπιους φραουλοπαραγωγούς και μη)

Δεν τα μάθανε το 2011.

Δεν ίδρωσε κανενός τ' αυτί το 2012, ε δεν είναι παράλογο να  υποθέσεις πως μερικοί απο τους ...τεξανούς της Μανωλάδας το έπιασαν σιγά σιγά το υπονοούμενο πως έχουν ασυλία.

(Update: Ενα συντομο χρονικό εδώ http://konstantinosdavanelos.blogspot.gr/2013/04/blog-post_4119.html?spref=fb)

Υ.Γ.1: Ο Κεδίκογλου αποδεικνύεται γίγαντας πολιτικής βλακείας. Με τέτοια ανακοινωση (http://www.minpress.gr/minpress/scriptpage-govan.html?id=456316214&ud=)που έβγαλε:  "....Η πρωτοφανής και επονείδιστη αυτή ενέργεια είναι ξένη προς τα ήθη των Ελλήνων...." θα ήταν καλύτερο να μην έλεγε τίποτε. Πότε θα μάθουν στην ΝΔ πως δεν μπλέκουμε τα ....ήθη με τους νόμους και τα ανθρώπινα δικαιώματα; Πως δεν μπλέκουμε τις ...ράτσες με τα ανθρώπινα δικαιώματα; Πότε θα μάθουν στην ΝΔ πως η εκμετάλλευση δεν είναι ....εθνικό προσόν ή κατάρα; Πότε θα μάθουν να κοιτάνε τα γεγονότα έστω με όρους του 1900;

Υ.Γ.2: Μερικά πράγματα είναι απλα: 

" Επομένως, δεν φταίει ο τόπος (Καλιφόρνια ή Μανωλάδα, Αλμερία ή Κολομβία), ούτε το προϊόν (μπανάνες ή φράουλες ή κηπευτικά ή ροδάκινα) -αυτά αλλάζουν, αλλά η εκμετάλλευση παραμένει." 

Το θέμα μας είναι πως το ζητούμενο είναι "να έχουμε ανάπτυξη". Με  κάθε κόστος. Ότι παθαίνει ο (σχετικά προστατευμένος) Έλληνας πολίτης στο εργασιακό του περιβάλον είναι αναμενόμενο να το πάθει στο πολλαπλάσιο ο απροστάτευτος μετανάστης εργάτης γης, ειδικά αν είναι παράνομος, αλλα μην νομίζετε, και οι νόμιμοι τα ίδια τραβάνε (η τρέχουσα ειδησεογραφία λέει πως η πλειοψηφία των εργατών στην Μανωλάδα είναι πλεον νόμιμοι)

Υ.Γ.3: Προσυπογράφω το κείμενο της ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μαριλένας Κοππα εδώ, και υπενθυμίζω πως δεν έχω διαβάσει τίποτε από κανέναν βουλευτή του νομού Ηλείας σχετικά με το θέμα, αν κάνω λάθος διορθώστε με.

Υ.Γ.4: Αναδημοσιεύεται απο εδώ με επιφύλαξη μιας και πουθενά δεν βρήκα λινκ που να έχει τις ψήφους σε δημοτικά διαμερίσματα:

Διευκολύνω υπενθυμίζοντας πως στην Ηλεία ο Σύριζα βγήκε 2ο κόμμα, ενώ στην Μανωλάδα δείχνει να είναι τρίτος και καταϊδρωμένος, αλλά και πως γενικά τα ποσοστά της ΧΑ ήταν πάνω απο τον εθνικό μέσο όρο

Φράουλες οι αναπτυξιακές...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

Τα τρία κείμενα που ακολουθούν δημοσιεύτηκαν στο Πριν, το πρώτο ακριβώς πριν από 14 χρόνια. Η χθεσινή δολοφονική επίθεση κατά των εργατών της φράουλας δεν τα καθιστά επίκαιρα -επίκαιρα, δυστυχώς, τα καθιστά η τριτοκοσμικού τύπου μοντέρνα εκμετάλλευση της εργασίας πάνω στην οποία στηρίζονται τα «αναπτυξιακά» οράματα της κυβέρνησης.

«Σε λίγο χρόνο», είπε τη Δευτέρα ο Αντ. Σαμαράς με αφορμή την επίτευξη συμφωνία με την τρόικα για τη νέα δόση, «η Ελλάδα δεν θα εξαρτάται πια από τα Μνημόνια. Αλλά θα είναι μια Ελλάδα αναπτυξιακή, μια Ελλάδα ανταγωνιστική, μια Ελλάδα εξωστρεφής. Μια Ελλάδα δηλαδή ισχυρή!» Οι εξαγωγικές επιχειρήσεις φράουλας της Ηλείας είναι πράγματι «ανταπτυξιακές, ανταγωνιστικές, εξωστρεφείς». Μόνο που η ισχυρή Ελλάδα την οποία υπόσχονται προϋποθέτει την εκμηδένιση, τον εξευτελισμό της ανθρώπινης εργασίας. Και φυσικά τη βρώμικη δουλειά δεν την κάνουν οι ίδιοι οι επιχειρηματίες αλλά οι μπράβοι τους, οι επιστάτες.

Στην πολυσυζητημένη εκπομπή του Γ. Τράγκα με τους τέσσερις χρυσαυγίτες, ένας από αυτούς (νομίζω ο Αρτέμης Ματθαιόπουλος) είπε ότι «όποιος έρχεται στην Ελλάδα παράνομα θα φεύγει παράνομα» (με υπόδειξη του παρουσιαστή το διόρθωσε σε «θα φεύγει νόμιμα»). Όμως η ζωή σκαρώνει μακάβριες φάρσες. Οι εργάτες γης, που ήρθαν στην Ελλάδα νόμιμα, απειλούνται ή κινδυνεύουν να φύγουν από τον μάταιο τούτο κόσμο όσο πιο παράνομα γίνεται: γαζωμένοι από σκάγια ή σφαίρες.

Νέα Μανωλάδα: φράουλες και αίμα (18.4.1999)

Η πρώτη απεργία ξένων εργατών στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στη Νέα Μανωλάδα της Ηλείας. Οι Αλβανοί που εργάζονται στη συγκομιδή της φράουλας, με μεροκάματο 4.500 δρχ., κατέβηκαν σε απεργία ζητώντας αύξηση 1.500 δρχ.

Ωστόσο, οι εργάτες άλλων χωρών (από τη Βουλγαρία, την Ινδία, το Μπαγκλαντές) δεν τους ακολούθησαν κι έγιναν απεργοσπάστες. Έτσι, ορισμένοι Αλβανοί, φορώντας κουκούλες, επιτέθηκαν νύχτα στα παραπήγματα όπου μένουν 25 Μπαγκλαντεσιανοί. Πυροβολώντας όπου λάχει,τραυμάτισαν καμιά δεκαριά Ασιάτες, εκφοβίζοντάς τους ώστε να πάρουν μέρος στην απεργία.

Το Κόσοβο είναι εδώ, λένε οι κάτοικοι του χωριού. Ο κοινωνικός πόλεμος προηγείται του θερμού πολέμου –και η μικρή Νέα Μανωλάδα είναι κυριολεκτικά ένα παγκόσμιο χωριό, όπου υφαίνεται ένα εξαιρετικά περίπλοκο δίχτυ εκμετάλλευσης.

Στη Θεσσαλία, την Ηλεία, την Κρήτη βλέπει κανείς καταμεσίς του κάμπου βίλες χολιγουντιανού ή αλπικού ρυθμού. Όλη αυτή η εφήμερη και φανταχτερή ευημερία των ακριβών ΙΧ, των κινητών, των παιδιών που σπουδάζουν στην Αγγλία και του τζόγου στο χρηματιστήριο τρέφεται από τα φτηνά μεροκάματα των ξένων εργατών, τα έσοδα από τις χασισοφυτείες, τα κυκλώματα της μαστροπείας. Πάντα με την προστασία κάποιων νονών που έχουν τις άκρες τους με την εξουσία και κάνουν κουμάντο. Ωστόσο, αυτοί οι λίγοι νεο-εύποροι, που φαίνεται να δίνουν τον τόνο στην κουλτούρα και το τοπίο της επαρχίας, έχουν συνένοχο ένα ευρύτατα στρώμα Ελλήνων, που παίρνουν στη δούλεψή τους αλλοδαπούς χωρίς να νιώθουν και να είναι στυγνοί εκμεταλλευτές. Πολλοί είναι αυτοί που προσέχουν «τον δικό τους Αλβανό», όπως ο Σίντλερ πρόσεχε τους «δικούς του Εβραίους».

  

Αυτό όμως δεν αλλάζει τη φύση της εκμετάλλευσης της φτηνής ξένης εργατικής δύναμης, που είναι η βάση της άγραφης συμμαχίας του μεγάλου κεφαλαίου με τα μεσαία στρώματα.

Γεωργιανές ξεσκατώνουν μικροσυνταξιούχους γέροντες, Ουκρανέζες φυλάνε παιδια ταλαίπωρων (και συχνά χαμηλόμισθων) εργαζόμενων μητέρων, Πολωνοί δουλεύουν για προοδευτικούς εργολάβους. Οι φράουλες στάζουν αίμα και ο πόλεμος είναι πάντα εδώ: από το Μπέρκλεϊ έως το Κόσοβο και τη Νέα Μανωλάδα.

Δυνατά και ελληνικά! (21.6. 2009)

«Καζάνι που βράζει ο Άγιος Παντελεήμονας», έλεγαν εδώ και μέρες τα κανάλια, όμως η έκρηξη του μίσους και της ντροπής δεν έγινε στην Αθήνα, αλλά λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα δυτικότερα, στην καρδιά της ελληνικής φραουλοπαραγωγής, στη Νέα Μανωλάδα.

Το προχθεσινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας του Πύργου Πατρίς δεν ήταν για τα λαμπερά εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης, αλλά για την αναβίωση της αμερικανικής Άγριας Δύσης στην πελοποννησιακή Δύση. Δύο αγροτοκτηνοτρόφοι συνέλαβαν δύο αλλοδαπούς από το Μπαγκλαντές με την υποψία ότι τους είχαν κλέψει τρία αρνιά. Τους κακοποίησαν, τους έδεσαν με ένα σχοινί πίσω από μια μοτοσικλέτα και τους έσυραν όπως ο Αχιλλέας τον Έκτορα για μερικές εκατοντάδες μέτρα στο κέντρο της κωμόπολης. Γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων ημών προγόνων! Δυνατά, βάρβαρα και ελληνικά.

         Μέχρι και τη δεκαετία του ’20 η ζωοκλοπή ήταν η μάστιγα της ελληνικής υπαίθρου, όμως ακόμα και στα πιο σκληρά χρόνια δεν είχε αναφερθεί τέτοια περίπτωση κτηνώδους αυτοδικίας σε βάρος των ζωοκλεφτών ή μάλλον των «υπόπτων» για ζωοκλοπή, αφού μέχρι στιγμής ΔΕΝ έχει αποδειχτεί ότι οι δύο αλλοδαποί έκλεψαν τα αρνιά. Το περιστατικό αυτό ίσως να μην είχε συμβεί αν δεν ζούσαμε μέρες μετεκλογικού αντι-λαθρομεταναστευτικού αμόκ (και δημαγωγίας), αν κάποιοι παράγοντες του δημόσιου βίου δεν έδιναν το πράσινο φως για να ανοίξουν οι κρουνοί του ρατσισμού.

         Αξίζει έπαινος στην τοπική εφημερίδα που αντέδρασε με ταχύτητα κι ευαισθησία και είναι κρίμα που πολλοί αναπαράγουν την είδηση αποσιωπώντας την πηγή της. Μαχητικότητα και ευαισθησία έχει δείξει και η Αυγή, μια άλλη ιστορική εφημερίδα του Πύργου που έχει κάνει ρεπορτάζ σε ζόρικες περιοχές και συνθήκες. Όχι παντού και πάντα, αλλλά συχνά ο επαρχιακός Τύπος βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα, όχι μόνο για τα τοπικά προβλήματα, αλλά και για τη δημοκρατία και τα δικαιώματα Ελλήνων και ξένων, ενώ δεκάδες «μη επώνυμοι» δημοσιογράφοι γίνονται οι Άγνωστοι Στρατιώτες στον ακήρυχτο κοινωνικό πόλεμο. Ανάμεσά τους και η Αγγελική Χατζηδημητρίου, η 42χρονη δημοσιογράφος από τη Χίο, μητέρα δύο παιδιών, που το 2006, όταν έκανε ρεπορτάζ έξω από το εργοστάσιο της ΔΕΗ στο νησί, παρεμποδίστηκε βίαια από έναν φύλακα και σήμερα είναι τετραπληγική...

Από τη «σουβλακερί» στη «μανωλαδερί» (18.3.2012)

Mια από τις νέες λέξεις που χρησιμοποιούνται συχνά στον καθημερινό δημόσιο λόγο είναι η «κινεζοποίηση». Έτσι χαρακτηρίζεται η τάση εξομοίωσης των μισθών στην Ελλάδα με τους αντίστοιχους της Κίνας. Θα μπορούσαμε να πούμε «βαλκανοποίηση» και να εννοούμε το ίδιο πράγμα, αλλά ο όρος αυτός συνήθως έχει γεωπολιτική σημασία. Ο όρος «κινεζοποίηση» (chinafication) εμφανίζεται και στην αμερικανική πολιτική φιλολογία, όμως εδώ το περιεχόμενό του δεν είναι μόνο μισθολογικό, αλλά παραπέμπει στη συρρίκνωση της δημοκρατίας, στην αδιαφάνεια και στον αυταρχισμό α λα κινεζικά. «Chinoiserie, χρυσέ μου» (σινουαζερί), θα έλεγε η Μαντάμ Σουσού, καθώς η λέξη αυτή περιγράφει ένα αρκετά παλιό διακοσμητικό στιλ που μιμείται κινέζικα μοτίβα και τεχνοτροπίες.

            Η κατοχύρωση των νέων κατώτατων μισθών και ημερομισθίων, που επισημοποιήθηκε αυτή την εβδομάδα, είναι ένα τεράστιο άλμα στην πορεία της χώρας προς την κινεζοποίηση, την εξαθλίωση, τον εξευτελισμό της εργασίας. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε και για «μανωλαδοποίηση», καθώς πορευόμαστε για εργασιακές σχέσεις α λα Μανωλάδα.

            Ας θυμηθούμε ότι πριν τέσσερα χρόνια πραγματοποιήθηκε στη Μανωλάδα της Ηλείας η πρώτη απεργία των αλλοδαπών εργατών που εργάζονταν στις φυτείες της φράουλας, τα «τοξικά φραουλοχώραφα» όπου φυτρώνει ο λεγόμενος κόκκινος χρυσός. Τότε το μεροκάματο ήταν 22-23 ευρώ και το αίτημα των απεργών ήταν η αύξησή του στα 30. Τελικά, οι εργοδότες συμφώνησαν προφορικά στο ημερομίσθιο των 25-26 ευρώ, το οποίο μοιάζει αστρονομικό σε σύγκριση με ό,τι ισχύει στην Ελλάδα του 2012.

            Σήμερα η κυβέρνηση μας οδηγεί πέρα από τη Μανωλάδα, αφού το κατώτατο μικτό ημερομίσθιο διαμορφώνεται στα 22,83 και στα 26,18 ευρώ (για τους γέρους άνω των 25 ετών), δηλαδή καθαρό είναι κάτω των 20 ή των 25 ευρώ, πολύ χαμηλότερο από ό,τι έπαιρναν προ κρίσης οι Πακιστανοί, οι Μπανγκλαντεσιανοί και οι βούλγαροι Ρομ της εύφορης ηλειακής πεδιάδας. Οι μετανάστες δεν έγιναν αδέλφια μας, αλλά εμείς γίναμε εν μισθώ αδελφοί τους.

            Η μανωλαδοποίηση, λοιπόν, είναι εδώ. Η πορεία προς την ανταγωνιστικότητα, δηλαδή προς τη διάσωση και την κερδοφορία των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου, πατά επί ζωντανών πτωμάτων. «Μanoladerie, μανωλαδερί, γίναμε», θα έλεγε και η Μαντάμ Σουσού.

Δεν είμαστε όλοι μετανάστες...

Του Αδαμου Ζαχαριαδη, Το kamioni...

Έχω φωνάξει πολλές φορές το σύνθημα «είμαστε όλοι μετανάστες» σε πορεία. Το έχω γράψει σε τοίχο και το έχω πει σε συνελεύσεις και σε συζητήσεις. Κάθε φορά που το έλεγα ένιωθα αλληλέγγυος με μετανάστες και μετανάστριες που έχω γνωρίσει στο Στέκι Μεταναστών και σε διαδηλώσεις.

Κάθε φορά που το φώναζα ένιωθα αλληλέγγυος με μετανάστες και μετανάστριες που δεν γνώρισα γιατί δεν κατάφεραν να περάσουν «τις νάρκες του Έβρου». Κάθε φορά που το έγραφα ένιωθα αλληλέγγυος με τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα και τους αρνούνται την ιθαγένεια.

            Σήμερα ξύπνησα και όπως κάθε πρωί άνοιξα τον υπολογιστή προκειμένου να ενημερωθώ. Ξαφνικά το βλέμμα μου πάγωσε. Τριάντα μετανάστες, εργάτες γης, πυροβολήθηκαν γιατί είχαν το θράσος να ζητήσουν τα δεδουλευμένα έξι μηνών. Τους πυροβόλησαν κάποιοι Έλληνες, τσιφλικάδες που θησαυρίζουν όταν εμείς αγοράζουμε τις φράουλές τους από τα ράφια των σούπερ μάρκετ. Λίγο αργότερα είδα το φρικιαστικό βίντεο. Θυμήθηκα ότι το προηγούμενο καλοκαίρι κυκλοφόρησε ένα παρόμοιο από την σφαγή των ανθρακωρύχων στη Νότιο Αφρική.

            Σήμερα συνειδητοποίησα ότι όσο αλληλέγγυος κι αν νιώθω «δεν είμαι μετανάστης». Και δεν είμαι γιατί εγώ όταν ζητήσω τα δεδουλευμένα το πολύ – πολύ να μην μου τα δώσουν. Δεν είμαι γιατί εγώ έχω κάπου στο συρτάρι ένα διαβατήριο και δείχνοντάς το περνάω από όποιο σύνορο θέλω. Δεν είμαι γιατί δεν θα περπατάω σε χωράφια με νάρκες, δεν κινδυνεύω να βρεθώ στον πάτο της θάλασσας από κάποια σάπια βάρκα ή από σπρώξιμο ενός «πολιτισμένου» Φρόντεξ. Δεν είμαι γιατί τα παιδιά μου θα έχουν ιθαγένεια, από την πρώτη μέρα. Δεν είμαι γιατί δεν στοιβάζομαι σε αποθήκες με άλλους δέκα και δεν περιμένω κάθε πρωί στην πλατεία κάποιου χωριού για να περάσει κάποιος αλήτης να με πάρει στα χωράφια του να βγάλω φράουλες ή πορτοκάλια.

            Σήμερα το «οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι» πήρε για μένα το πραγματικό του νόημα. Σήμερα θυμήθηκα και ένα άλλο σύνθημα: «Η εθνική ενότητα με αίμα είναι βαμμένη. Στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι». 

Αδάμος Ζαχαριάδης

Σκατά με φράουλες...

Kats-woman...

Εννοείται πως μποϊκοτάρουμε τις φράουλες της Μανωλάδας. Όμως δεν πρέπει να ανακαλύψουμε και άλλες ανάλογες περιπτώσεις, πριν απλωθεί η γάγγραινα; Και να μποϊκοτάρουμε την εκμετάλλευση και τη σκατίλα απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Και να ξεκινήσω από την εκστρατεία για τα ελληνικά προϊόντα που μας μπέρδεψε. Και γεμίζουν οι συσκευασίες με ελληνικές σημαιούλες και μόλις τις βλέπουμε αρπάζουμε το προϊόν με αγάπη και στοργή, σα να το έφτιαξαν τα χεράκια της μανούλας μας.

Έχουμε μάθει αν φτιάχτηκε κάτω από συνθήκες Μανωλάδας; Εμπιστευόμαστε τόσο πολύ την ελληνική εταιρία, που μας τονίζουν ότι πρέπει να προτιμήσουμε; Είμαστε σίγουροι ότι αυτή η ελληνική εταιρία δεν ξεζουμίζει τους εργαζόμενους; Είμαστε σίγουροι πως δεν απέλυσε τους μισούς, δεν επιβάλλει απλήρωτες υπερωρίες (αφού η παραγωγή το πιο πιθανό είναι να αυξήθηκε μετά την εκστρατεία για τα ελληνικά προϊόντα), δεν επέβαλε μεροκάματα πείνας, υπό την απειλή της απόλυσης;

Αυτή η ελληνική εταιρία είμαστε σίγουροι ότι δε συμμετέχει σε κάποιο καρτέλ που ανεβάζει τις τιμές των προϊόντων;

Έχουμε δει πόσο πιο ακριβά είναι τα προϊόντα των καλών ελληνικών εταιριών που στηρίζουμε με πάθος για το καλό της χώρας, σε σχέση με τα ξένα; Λες να είναι επειδή επιχορηγούνται οι ξένες εταιρίες από κάποιο κύκλωμα που στοχεύει στην καταστροφή της χώρας μας;

Σ’ αυτή τη βρόμικη εποχή, είναι καιρός να μάθουμε τι καταναλώνουμε. Και να μάθουμε να σιχαινόμαστε τα προϊόντα τα ποτισμένα με αίμα, ιδρώτα και εκμετάλλευση. Ήρθε ο καιρός να μη θεωρούμε πως μόνο οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους για την παραγωγή των σκατών που μας πουλάνε.

Ακόμα και στην ταπεινή μας χώρα, σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, υπάρχουν άνθρωποι που εκμεταλλεύονται ανθρώπους με το χειρότερο τρόπο. Έχουμε εντοπίσει τις εταιρίες ρούχων που φτιάχνονται κάτω από άθλιες συνθήκες, αλλά ποιος μας λέει ότι τα περίφημα «ελληνικής ραφής» που όλοι πλέον αναζητούμε, δεν είναι φτιαγμένα από άμοιρους Μπαγκλαντεσιανούς που είναι χωμένοι επί 15 ώρες σε μπουντρούμια για ένα ξεροκόμματο;

Ακόμη κι οι άνθρωποι της τίμιας αγροτιάς μας, όπως είδαμε, μετατρέπονται σε δουλεμπόρους και πυροβολούν όσους τολμούν να απαιτούν αμοιβή για τη δουλειά τους. Πόσοι εργάζονται σ’ αυτή τη χώρα απλήρωτοι και δεν τολμούν να μιλήσουν;

Πόσες εταιρίες χρησιμοποιούν αυτό που λέμε κοινωνική ευθύνη, ένα κόλπο που ανακάλυψαν μεταξύ τους για να σκεπάζουν με λουλούδια τα σκατά τους; Πόσο πρέπει να στηρίζουμε αυτούς που δημιουργούν αυτήν την κατάσταση και πόσο συνένοχοι είμαστε όταν τη συντηρούμε;

Πόσο είμαστε σε θέση να καταλάβουμε ότι σε λίγο καιρό θα είμαστε εμείς στη θέση των μεταναστών που τους εκμεταλλεύονται; Και εννοείται ότι θα φταίμε εμείς και η ανοχή μας.

Μποϊκοτάζ και όχι μόνο. Και ξεσκέπασμα. Δεν ξέρω για τις φράουλες, αλλά παίρνω όρκο ότι σκατά δεν έχει μόνο στη Μανωλάδα. Έχει σε όλη την Ελλάδα. Στη Μανωλάδα μόλις τα ανακαλύψαμε.

Στις Μανωλάδες που υπάρχουν γύρω μας έχουμε χρέος να τα ανακαλύψουμε και να τα αποκαλύψουμε. Μποϊκοτάζ στην εκμετάλλευση και δημιουργία ενός καινούργιου κόσμου. Ανθρώπινου και τίμιου.

Γιατί –ακόμη κι αν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει- μπορούμε.