Υπάρχουν κίνδυνοι σε ένα κόμμα αρχών;

Του Φώτη Παπούλια, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Το ζήτημα των συμμαχιών, όπως τέθηκε από τον Αλ. Τσίπρα, δεν είχε αποδέκτες μόνο στο «εξωτερικό» του ΣΥΡΙΖΑ. Επί της ουσίας έβλεπε και προς το εσωτερικό του κόμματος, με διαφορετική βέβαια στόχευση αλλά με αποδέκτες όλους όσοι οχυρώνονται πίσω από τον φόβο της άλωσης.
Σε ένα κόμμα που από το 4% φτάνει με άλμα στο 27% και διεκδικεί την εξουσία, η «παλαιά» φρουρά, που αισθανόταν ασφαλής, ενεργοποιεί τα αμυντικά της αντανακλαστικά απέναντι σε όσους πιστεύει ότι θα ενταχθούν στον ΣΥΡΙΖΑ ως ταύροι εν υαλοπωλείω, με σκοπό να τον αλώσουν και να αλλοιώσουν τη φυσιογνωμία του. Θεμιτή η αγωνία τους, όμως πόσο δικαιολογημένη είναι;
Τα κόμματα της Αριστεράς διακρίνονται από σταθερές και ενίοτε σκληρές εσωκομματικές διαδικασίες, που διαποτίζουν ολόκληρη την κομματική πυραμίδα. Είναι δύσκολη για κόμματα αρχών, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, η ρευστοποίηση θέσεων και αρχών και η ένταξή τους σε ένα σύστημα «σκοπιμοτήτων», όπως αυτό το γνωρίσαμε από το 1975 μέχρι… χθες στα αστικά κόμματα εξουσίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει κατορθώσει, ακόμα και σε εξαιρετικά δύσκολες περιόδους για την πολιτική του ύπαρξη, να διατηρήσει το διακριτό στίγμα του, δεν είναι κόμμα που «αφήνεται» στις ορέξεις των όποιων «εισοδιστών», οι οποίοι αναζητούν πολιτική στέγη. Ενα κόμμα αρχών, λοιπόν, έχει την πολιτική-οργανωτική ικανότητα να ενσωματώνει μέσω πολιτικών διαδικασιών εκείνα τα τμήματα της κοινωνίας αλλά και της πολιτικής σκηνής τα οποία επιθυμούν την ένταξή τους σ’ αυτό, θέτοντας τους δικούς του όρους αλλά κυρίως επιτρέποντας την πολυφωνία και τη δημιουργική σύνθεση απόψεων.
Ο φόβος δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος στην πολιτική και σχεδόν πάντα οδηγεί όσους επενδύουν σε αυτόν να κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικός φορέας δεν διακρίνεται από «φοβικά σύνδρομα», τόλμησε σχεδόν πάντα να συγκρουστεί πληρώνοντας και το ανάλογο κόστος. Ομως στελέχη του τα οποία, στο όνομα της «ασφάλειας» και της μη διατάραξης των ιστορικών ισορροπιών, επενδύουν «στα γνωστά και δοκιμασμένα» μάλλον βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος.
Αν λοιπόν με το ζήτημα των συμμαχιών επιδιώκεται η ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, ταυτόχρονα ανοίγει και η συζήτηση περί της ανανέωσης του εσωκομματικού τοπίου του κόμματος. Χωρίς «φοβικά σύνδρομα» και αγκυλώσεις που ακυρώνουν την προσπάθεια.

Η Κυρία Φωτεινή Νικηταρά...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

 Βλέπω στη φωτογραφία το πρόσωπό της. Το χαμογελαστό της πρόσωπο. Κι αυτό που βλέπω αποπνέει υγεία. Και μου δίνει κουράγιο γιατί μου επιτρέπει να αντικρύσω τον εαυτό μου μέσα σ' αυτό το χαμόγελο και να μετρήσω το μπόι μου και την περπατησιά μου. Αν ήταν αγιογραφία θα ήταν η Πλατυτέρα των ουρανών.

Αλλά δεν είναι αγιογραφία είναι η φωτογραφία μιας γυναίκας με φαρδιά ζωή. Τόσο φαρδιά ώστε να μπορεί να συμπεριλάβει ολόκληρη την ομορφιά του κόσμου. Και τόσο καθαρής υγείας ώστε να κάνει να αστράψουν όλα τα κάτοπτρα μιας άρρωστης πολιτικής, απ' όπου γλιτώνουν όσοι πατούν στα πόδια τους με την ίδια σιγουριά που και ο ουρανός πατάει στα πόδια του για να μπορεί να ονειρεύεται.
Μα ναι. Αυτή η γυναίκα είναι ένα όνειρο που ονειρεύεται έτσι όπως χαμογελάει και έχει αφήσει πίσω της τα μορμολύκεια των αριθμών και την απρόσωπη φρίκη των ραβδούχων αυτής της φρικώδους εμπροσθοφυλακής που μας επιστρέφει στη βαρβαρότητα. Και είναι ένα όνειρο πολύ πραγματικό. Πιο πραγματικό από την πραγματικότητα της νυκτώδους αφασίας. Αυτή η γυναίκα δεν γίνεται να ηττηθεί. Χαμογελάει και μας λέει ότι ηττάται μονάχα εκείνος «που πάει στον πόλεμο για να πεθάνει». Χαμογελάει και μας λέει ότι δεν καταδέχεται να είναι «άδηλος» παρουσία, αγόμενη και φερόμενη ασύντακτα και φοβικά προκειμένου να κρυφτεί από την οργή των «θεών» της αγοράς. Όχι έτσι.

Per vilta....

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Κύριε Πρόεδρε της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας της Ελλάδα, κύριε Κάρολε Παπούλια, δεν ξέρω αν έφτασε στα (Συνταγματικώς βαρήκοα) ώτα σας ότι την Τετάρτη που μας πέρασε, δηλαδή στις 11 Ιουνίου 2014, συμπληρώθηκε ένα χρόνος από το μαύρο κλείσιμο της ΕΡΤ, το οποίο ανακοίνωσε μεν ένας φαιδρός, εν τη τερατώδη άγνοιά του τι εξέρχετο από το έρκος των οδόντων του Σίμος Κεδίκογλου,
προστατευμένος όμως από τη δική σας υπογραφή, η οποία προσέδιδε δημοκρατικό κύρος στο κλείσιμο ως Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που βεβαίως δεν περιείχε τίποτε άλλο εκτός από ένα αποκρουστικό έγκλημα εις βάρος αυτής ταύτης της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Με μία και μόνη κίνηση κλάσματος δευτερολέπτου, όσο κράτησε δηλαδή το χρονικό κόστος της υπογραφής σας, μέχρι να ανοιγοκλείσετε δυο φορές τα (Συνταγματικώς βαριά) βλέφαρά σας, πετάξατε στον δρόμο 2.650 οικογένειες. Per vilta, κύριε Πρόεδρε. Είναι οι δυο λέξεις του δαντικού στίχου που σκοπίμως παραλείπει ο Καβάφης στο ποίημά του Che fece...il gran rifiuto. Per vilta. Από δειλία. Θα το θυμάστε το ποίημα, κύριε Παπούλια: «Σε μερικούς ανθρώπους»... κ.λπ. κ.λπ. Επειδή λοιπόν μέσα στο ποίημα είμαστε απολύτως ισάξιοι, κύριε Πρόεδρε, και επειδή, θέλουμε δεν θέλουμε, εκεί μέσα στο ποίημα Συντακτικώς (όχι με πράξεις εξαρθρώσεως της Συνταγματικής συνθήκης) αληθεύουμε την αξία μας, θα ήθελα να σας πω με την αφοσίωση του κάθε ανθρώπου που αγωνίζεται για αξιοπρέπεια και δημοκρατία, ότι δεν σας εκτιμώ. Κι αυτό το «δεν σας εκτιμώ» δεν υποβαστάζεται κυρίως από την οργή. Υποβαστάζεται κυρίως από την οδύνη.

Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας, ως πολίτης ισάξιος με σας, δεν σας εκτιμώ, επειδή θεωρώ ότι δεν υψώσατε το θεσμικό σας ανάστημα απέναντι σ' εκείνους που αντιστρατεύονται την ποιητική οικονομία της δημοκρατίας. Όπως και μόλις πριν από λίγες μέρες, με δική σας πάλι υπογραφή, η Βουλή της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας έκλεισε πρόωρα τραυματίζοντας καίρια το πολίτευμα. Ας επανέλθουμε όμως στην επέτειο.

Πριν από ένα χρόνο, βοηθήσατε καθοριστικά να μας πετάξουν στον δρόμο, ανθρώπους που δουλεύαμε παράγοντας πλούτο (η ΕΡΤ ήταν πλεονασματική) για την Ελληνική Δημοκρατία. Δεν σας εκτιμώ, κύριε Παπούλια. Βαθύτατα δεν σας εκτιμώ, όσες ορκωμοσίες λειχόμενων την εξουσία κι αν κάνετε. Δεν σας εκτιμώ. Και γιατί να σας εκτιμώ; Ακόμα και η παρακρουστική Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία έκλεισε η ΕΡΤ δεν κυρώθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Αυτοκράτωρ Κάρολος...

Ο Εχθρός του Λαού...

Το προεδρικό διάταγμα «κήρυξης της λήξης των εργασιών της Β΄Συνόδου της ΙΕ Βουλευτικής Περιόδου συνιστά σύμπραξη των δύο κορυφαίων πολιτειακών παραγόντων, Προέδρου της Δημοκρατίας και Πρωθυπουργού, στην υπονόμευση της ίδιας της Δημοκρατίας, στην παρεμπόδιση απονομής της Δικαιοσύνης και στην φαλκίδευση της Διαφάνειας στη λειτουργία του Κράτους».

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει επίσης, μεταξύ άλλων ότι με το αιφνιδιαστικό κλείσιμο της Βουλής «οι πρώην Πρωθυπουργοί Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμος, ο πρώην και νυν Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Ε. Βενιζέλος και πλείστοι υπουργοί και υφυπουργοί των Κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου, εμπλεκόμενοι στις υποθέσεις του Μνημονίου, του PSI, των εξοπλιστικών και των υποβρυχίων, της λίστας Λαγκάρντ κλπ, που σήμερα έχουν βουλευτική ή/και υπουργική ιδιότητα, θα κοιμούνται (και θα ψηφίζουν) πιο ήσυχοι, αφού θα μπορούν να ισχυρίζονται ότι παραγράφηκαν οι κατηγορίες που συνδέονται με τις δεκάδες δικογραφίες, που εκκρεμούν στη Βουλή προς εξέταση για την περίοδο 2009-2012, διότι, με το προεδρικό διάταγμα κηρύσσεται «το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της επόμενης (από την περίοδο 2009-2012) βουλευτικής περιόδου» (άρθρο 86 Συντάγματος- Νόμος περί Ευθύνης Υπουργών)».

Αμαρτίες…

Του Φώτη Παπούλια, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Παρακολουθώ το τελευταίο διάστημα με ιδιαίτερη προσοχή την προσπάθεια διαφόρων πρώην σωτήρων της χώρας να τοποθετήσουν εαυτούς σε μια νέα πολιτική αφετηρία. Το γεγονός ότι αυτοί οι πολιτικοί, οι οποίοι ευθύνονται για το σημερινό χάλι της χώρας, δεν έχουν βρει την ευκαιρία να ζητήσουν έστω μία συγγνώμη από τους πολίτες, μάλλον πρέπει να αποδοθεί στην έλλειψη χρόνου, τον οποίο σπαταλούν στο να αναθερμάνουν παλιές καλές σχέσεις.

Η επανεμφάνιση της «γενιάς Σημίτη», εκείνης δηλαδή που ευθύνεται για τον ελληνικού τύπου εκσυγχρονισμό, που εξέθρεψε και διόγκωσε τις νέες αμαρτίες του πολιτικού συστήματος, που κουβαλάει το άγος του ελληνικού χρηματιστηριακού καπιταλισμού με τη γνωστή κατάληξη, επιδιώκει να εξιλεωθεί εμφανιζόμενη όχι ως μετανοούσα Μαγδαληνή, αλλά ως μάντισσα Κασσάνδρα, αφού συχνά-πυκνά δηλώνει με εμφατικό τρόπο «εγώ τα είχα πει» ή σε μια έτερη εκδοχή «αν με άφηναν να συνεχίσω το έργο μου, δεν θα είχαμε φτάσει εδώ».
Μόνο που εντέχνως παραλείπουν να μας θυμίσουν πότε ακριβώς τα είχαν πει ή ποιοι δεν τους άφησαν να συνεχίσουν και να ολοκληρώσουν το έργο τους, ή ποιοι και γιατί τους αποκαθήλωσαν, ή ποιοι τους επέβαλλαν να κάνουν ό,τι έκαναν.
Η γνωστή τακτική «ενοχοποιώ όλους τους άλλους, για να αθωώσω τον εαυτό μου» και κατ΄ επέκταση όχι το σύστημα που υπηρέτησαν, αλλά τα πρόσωπα που τους επέλεξαν και τους στήριξαν, φαντάζει στον θολό τους ορίζοντα ως η έλευση ενός λυτρωτικού πολιτικού ουράνιου τόξου. Δείχνοντας μονίμως τους άλλους, πιστεύουν ότι η αθώωσή τους θα επέλθει νομοτελειακά, έστω και μέσω της λήθης ή αν προτιμάτε μέσω μιας αντιστροφής της οικτρής πραγματικότητας.

Η νίκη δεν είναι ποτέ οριστική...

της Ευγενιας Ηλιοπουλου...
Ο νικητής γράφει πάντα την  πρώτη  εκδοχή της ιστορίας λένε  οι αναλυτές των ευρωπαϊκών πολιτικών γεγονότων. Το θυμήθηκα όταν άκουσα τα λόγια του κυρίου Σαμαρά, εκεί στα ξένα, που βρέθηκαν αρκετοί να τον πάρουν στα σοβαρά. Το ύφος του πονεμένου σε συνδυασμό με την φανερή ικανοποίηση (ότι πέρασε τις εξετάσεις ποιότητας) και ότι νοιώθει νικητής των γεγονότων εντυπωσίασαν πολύ τον απλό κοσμάκη.
Να πρωθυπουργός να μάλαμά ίσως να το σκέφτηκαν μερικοί νεοδημοκράτες. Οι ξένοι δεν παρασύρθηκαν και οι τροικανοί δεν θα έρθουν ακόμα επειδή πιστεύουν ότι στα λόγια είναι περιττά και δεν βλέπουν έργα της αρεσκείας τους. Εμείς, τα θύματα των μνημονίων και των δημοσιονομικών μεταρρυθμίσεων, βυθιστήκαμε σε περισσότερη ανάλυση των γεγονότων και δεν αλλάξαμε γνώμη.
Η κατρακύλα συνεχίζεται πάλι εμείς θα πληρώσουμε τον λογαριασμό και δυστυχώς πλησιάζουμε την εφαρμογή και άλλων μέτρων στραγγαλισμού των πενιχρών εισοδημάτων μας. Αντισυνταγματικό το μέτρο της έκτακτης εισφοράς στο λογαριασμό της ΔΕΗ αλλά εμείς συνεχίζουμε να το πληρώνουμε. Οι χρεώσεις που βαραίνουν κάθε νοικοκυριό θυμίζουν την μεγάλη μπάλα που κρέμεται από το ένα πόδι μας εμποδίζοντας μας να αποδράσουμε από την φυλακή των χρεών μας.
Το καπάκι στην πολιτική επικαιρότητα αποτέλεσαν και τα λόγια του πρόεδρου της Δημοκρατίας του  πρώην αντάρτη. Οι δηλώσεις του κυρίου Παππούλια θυμίζουν καθοδηγούμενη πληροφόρηση και  παραπέτασμα καπνού αλλά δεν μας ξεγελάνε. Δεν τα έχει χάσει και ούτε τα μπέρδεψε απλώς βολεύουν και εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες.

Ο αμετανόητος πρόεδρος...

Πολυφημος...

Αηδιασμένος από τα πολιτικά σκάνδαλα εμφανίστηκε τις άγιες μέρες των Χριστουγέννων ο Κάρολος Παπούλιας. Μάλιστα, οι εφημερίδες τον παρουσίασαν άκρως αγανακτισμένο από την πλήρη αθώωση όσων μπλέχτηκαν με την απάτη του Χρηματιστηρίου, ενώ ο ίδιος ευχήθηκε το νέο έτος να πληρώσουν όσοι έκλεψαν το κράτος και να σταματήσει η διαφθορά στη χώρα. Επιπροσθέτως, κάλυψε τον Γιάννη Στουρνάρα.

Κάθε χρονιά τα πολιτικά μηνύματα εναρμονίζονται με τις ψευδαισθήσεις των εγχώριων αρχόντων. Ο Αντώνης Σαμαράς σπατάλησε πάνω από οκτώ λεπτά για να αναλύσει ότι φέτος τα Χριστούγεννα ο Άι Βασίλης μας έφερε το πρωτογενές πλεόνασμα.

Καλύτερα να φύγουν νύχτα...

του Γρηγορη Ρουμπανη, απο το Periodista.gr....

Νύχτα στο Μαξίμου

Καλύτερα είναι να φύγουν νύχτα. Από ανθρωπιστικής απόψεως, είναι καλύτερα να φύγουν όταν οι δρόμοι είναι ήσυχοι. Αργά την νύχτα. Πολύ αργά. Λίγο πριν το ξημέρωμα. Όταν οι δρόμοι είναι ήσυχοι. Χειρότερο κακό στον τόπο δεν μπορεί να κάνει ο πρωθυπουργός. Ας ξυπνήσει τον Κάρολο νωρίς. Έτσι κι αλλιώς οι ηλικιωμένοι ξυπνούν αχάραγο. Κι αν είναι και τον πάρει να φύγουν μαζί, αυτόν που με την υπογραφή του καταρράκωσε το Σύνταγμα, το οποίο υποτίθεται ότι πρώτος θα προστάτευε, ακόμα καλύτερα. Γιατί να περιμένει ακόμη ένα χρόνο; Κι ας μη φωνάξει τα τηλεοπτικά συνεργεία για κάλυψη. Θα τον κατανοήσουν άπαντες. Και η Ιστορία επίσης.

Καλύτερα είναι να φύγουν νύχτα. Ο κ. Σαμαράς με τον κ. Βενιζέλο. Μέσα σε τόσα δεινά που έχουν φέρει στην κοινωνία, θα της κάνουν και ένα καλό. Το καλύτερο που θα μπορούσαν να φανταστούν. Θ’ αρχίσει να ανασκουμπώνεται ο κόσμος, θα πιάσει την τσάπα ο αγρότης, το καλαπόδι ο τσαγκάρης, το πηλοφόρι ο χτίστης, το «ταυ» ο αρχιτέκτονας, θ’ ανοίξει τον υπολογιστή του ο άνθρωπος του γραφείου, τα βιβλία και τα τετράδιά του ο μαθητής και ο σπουδαστής, θα κάνει τέλος πάντων ο καθένας ο,τι ξέρει να κάνει, και θα ξανάρθει το χαμόγελο πίσω στα πρόσωπα μικρών και μεγάλων.

Επετειακή Αποστροφή!

My Pillow Book...

Οι Χατζηαβάτηδες τους οποίους ακόμα ανεχόμαστε να μας κυβερνούν έδωσαν πάλι, με την ευκαιρία της εθνικής επετείου, το στίγμα της πορείας στην οποία βαδίζει αυτή η καθημαγμένη χώρα.

Έστησαν πάλι τα τσαντίρια τους στους κεντρικούς δρόμους των πόλεων μας και αφού πάλι τα σιδερόφραξαν με τα προστατευτικά κάγκελα, διέταξαν πάλι τον ακροβολισμό των μαντρόσκυλων τους γύρω-γύρω, για να προστατεύσουν τα θλιβερά σαρκία τους. Ύστερα τρύπωσαν από κάτω από τα τσαντίρια, σκαρφάλωσαν στις εξέδρες, μια ρυπαρή χούφτα απογόνων γερμανοτσολιάδων και μαυραγοριτών, ανακατεμένοι με πολιτικούς απατεώνες, ανάλγητους δεσποτάδες, χορτασμένους τραγοπαπάδες κι άλλους ανεπάγγελτους αυτοανακηρυγμένους πολιτικούς ταγούς και περίμεναν να παιανίσουν οι στρατιωτικές μπάντες για να περάσει ο στρατός, της Ελλάδος φρουρός.

Αυτή τη φορά επέμειναν να επιδείξουν κι όλα τα μηχανοκίνητα πολεμικά τέρατα που έχουν φορτώσει στις πλάτες μας∙ τεκμήρια κι αυτά, ανάμεσα στα τόσα άλλα, του αδικαιολόγητου πλουτισμού τους, εφοδιασμένα με καύσιμα -χορηγία από διάσημους φοροκλέφτες και διαβόητους εθνικούς νταβατζήδες!

Η παράσταση της πλέμπας...

Πολυφημος...

Αν δεν παρακολουθούσα την αυτοκρατορική εμφάνιση του προέδρου της δημοκρατίας και των μνημονίων την ημέρα του εορτασμού του αγίου Δημητρίου της Θεσσαλονίκης, θα μιλούσα για την Τζιτζικώσταινα, τον θιγμένο αντιφασίστα Βενιζέλο και το καραγκιοζιλίκι των παρελάσεων με το τηλεοπτικό εθνικό φρόνημα της πειρατικής Δημόσιας Τηλεόρασης.
Είναι όμως αυτό το γεροντίστικο θράσος που στα στερνά του αρνείται να πράξει το αυτονόητο μπας και δεν κηδευτεί με τιμές και δημοσία δαπάνη, όταν θα έρθει εκείνη η ώρα που για όλους έρχεται χωρίς διακρίσεις κι αξιώματα, που δεν με αφήνει να λυπηθώ καμιά ηλικία ή δήθεν αντιφασιστική δράση μιας μακρινής και ξεχασμένης ηλικίας.

Όταν βλέπεις μία εικόνα σαν αυτή, με ένα προσκύνημα γεμάτο ΜΑΤ και περιφράξεις για τον κόσμο που θέλει να τιμήσει τον άγιο -δικό του πρόβλημα είναι αυτό και δεν θα ασχοληθώ τώρα αν έχει δίκιο ή άδικο- μόνο σίχαμα μπορεί να σε κυριεύσει.

Πάλλης ξεκίνημα...

Πολυφημος...

Από την περίοδο της κατάρρευσης της κυπριακής οικονομίας και του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, μέχρι την εμφάνιση της παιδικής χαράς του ναζισμού στην έπαυλη του εφοπλιστή Πάλλη, η νεώτερη ελληνική ιστορία βιώνει μία ασταμάτητη αφαίμαξη των οικοδεσποτών πάσης φύσεως πολιτικής εξουσίας.

Το πάθημα Κοσκωτά δεν έγινε ποτέ μάθημα κι έτσι από την χαζοχαρούμενη εποχή Σημίτη κληρονομήσαμε μία σειρά από φυντάνια των μέσων ενημέρωσης και της εγχώριας τραπεζοκρατικής οικονομίας που τα ίδια τους τα μέσα πρόβαλαν ως "επιτυχημένους" αλλά κι ως "καταλληλότερους".

Ο ένας μετά τον άλλο υποδέχθηκαν στις ταπεινές επαύλεις τους ολόκληρη την πολιτική ηγεσία της χώρας η οποία σκούπιζε τα υγρά της από τον οίστρο υπερηφάνειας που την αγκάλιαζε η χαρούμενη συντροφιά των εγκληματιών.

Τότε το φίδι ξετυλίγεται σε όλο του το μήκος...

Sotosblog...

Πάει ο Τσίπρας στον Παπούλια και του λέει για το φίδι, που κάποιοι νόμιζαν ότι είναι φιδάκι κι έπαιζαν μαζί του. Ο Παπούλιας του απαντάει: «Τα λέτε σε μένα που από μικρό παιδί πολέμησα και τον φασισμό και τον ναζισμό και είμαι εξαιρετικά ευαίσθητος.» Πάλι καλά που δεν του είπε «δεν πας να τα πεις πουθενά αλλού, αγοράκι μου!». Δεν είπε πού όμως.
Πέραν της γενικευτικής και αόριστης παραδοχής ότι όλοι οι Έλληνες που γεννήθηκαν επί Μεταξά έλαβαν ήδη εξ απαλών ονύχων γεύση του φασισμού, το πότε ακριβώς πολέμησε ο Παπούλιας το φασισμό και το ναζισμό είναι άγνωστο, αν όχι άδηλο, για να μην πω αβέβαιο. Η εισβολή των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής τον βρήκε στην τρυφερή ηλικία των έντεκα και η υποχώρησή τους σε εκείνη των δεκαπέντε –πράγματα αυτά όλα γνωστά που είχαν υπενθυμισθεί στο πανελλήνιο με αφορμή τη δεινή θέση στην οποία είχε βρεθεί ο Παπούλιας, επιτιμώντας με αθηροσκληρωτική ευσυγκινησία διαμαρτυρόμενους πολίτες κατά την παρέλαση, αν θυμάστε.
Βέβαια, το θέμα της ηλικίας δεν είναι και τόσο σημαντικό. Ούτε αν πρόκειται για την τρίτη, ούτε αν πρόκειται για την πρώτη. Μήπως πολλά αμούστακα παιδιά δεν είχαν ταχθεί στον αγώνα κατά του κατακτητή; Αν εννοεί αυτό, τέλος πάντων· έχει καλώς… Αλλά πολύ φοβάμαι ότι το θέμα της ηλικίας είναι σημαντικό για τον ίδιο υπό μιαν άλλη έννοια… Γι αυτό κι έγραψα ότι, όπως τον υποδέχθηκε, ήταν σαν να έλεγε του Τσίπρα «δεν πας να τα πεις πουθενά αλλού, αγοράκι μου!». Ο «νεοφώτιστος» Τσίπρας, το μειράκιον, ο «ανώριμος» που είπε και ο Κεδίκογλου, ενοχλεί. Όσο νάναι, άλλο πρόεδρος του… δεκαπενταμελούς και άλλο δεκαπενταετής στο βουνό –λέμε τώρα… Ε;

Δυο δυστυχίες δεν κάνουν μια ευτυχία...

Του Φώτη Παπούλια, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ας επιχειρήσουμε να φρεσκάρουμε τη μνήμη του προέδρου και στελεχών της ΔΗΜΑΡ, θυμίζοντάς τους μερικές από τις ιστορικές ρήσεις του νέου πολιτικού τους συμμάχου Ανδρέα Λοβέρδου.
Ο… πολυσχιδής και ουδόλως μετριόφρων πρώην υπουργός -ξεχνώ πόσες κυβερνήσεις υπηρέτησε και εξυπηρέτησε- είχε υποστηρίξει ότι «το 1 εκατομμύριο δημόσιοι υπάλληλοι, που ταλαιπωρούν τους 10 εκατομμύρια Ελληνες, έφερε τα πράγματα εδώ που είναι σήμερα», «η πρώτη γραμμή Μαζινό υπέρ της γραφειοκρατίας είναι το ισχύον Σύνταγμα», «στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης η ζωή έχει αξία μόνο άμα είσαι αριστερός, αν δεν είσαι σε πεθαίνουν σε δεκαπέντε μέρες», «ό,τι έγινε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου αντιστράφηκε μετά τη Μεταπολίτευση».

Η δε κυνική του δήλωση ότι «οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν κιόλας, ζουν πολλά χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή τους» είναι σίγουρο ότι θα διδάσκεται στις σχολές πολιτικών επιστημών του μέλλοντος ως παράδειγμα ενός πτωχού Ηγεμόνα, που ήθελε αλλά δεν μπορούσε να γίνει Ηγεμόνας.

Ο Φώτης Κουβέλης, στην αγωνιώδη προσπάθειά του να εξασφαλίσει, έστω και οριακά, το κοινοβουλευτικό μέλλον του κόμματός του, επιχειρεί την «υπέρβαση» ποντάροντας σε, δυστυχώς γι’ αυτόν και το κόμμα του, φθαρμένα πολιτικά πρόσωπα, τα οποία το μόνο που εξυπηρετούν είναι ο διακαής πόθος τους να υπάρξουν πολιτικά την επόμενη μέρα.

Η χώρα τού ΔΕΝ...

Του Φώτη Παπούλια, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Για να σοβαρευτούμε. Σε αυτή τη χώρα ΔΕΝ υπάρχουν 1,3 εκατομμύρια άνεργοι, ΔΕΝ υπάρχουν 450.000 οικογένειες χωρίς ένα εργαζόμενο, ΔΕΝ υπάρχουν 600.000 απασχολούμενοι που δεν αμείβονται αλλά εργάζονται κανονικά με την προσδοκία ότι… κάποια στιγμή θα πληρωθούν. ΔΕΝ υπάρχουν σχολεία που κλείνουν ή στα οποία οι μαθητές στοιβάζονται σε τουλάχιστον 30μελή τμήματα, ΔΕΝ υπάρχουν δάσκαλοι και καθηγητές που διδάσκουν από μεράκι και αίσθηση καθήκοντος, ΔΕΝ κλείνουν πανεπιστημιακά τμήματα, ΔΕΝ υπάρχουν νοσοκομεία που λειτουργούν χάριν του φιλότιμου των γιατρών, ΔΕΝ υπάρχουν κλειστές νοσοκομειακές μονάδες, ΔΕΝ έχουν καταργηθεί κλινικές, ΔΕΝ υπάρχουν μαθητές που λιποθυμούν από την πείνα, ΔΕΝ υπάρχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές, οι πολίτες ΔΕΝ γνωρίζουν τις λέξεις «φέσι» ή «χαράτσι».

Σε αυτή τη χώρα κανείς ΔΕΝ αισθάνεται ανασφαλής, σε αυτή τη χώρα ΔΕΝ υπάρχουν πολίτες φοβισμένοι, ΔΕΝ υπάρχουν υποθηκευμένες και χαμένες γενιές, σε αυτή τη χώρα ΔΕΝ υπάρχουν ανασφάλιστοι, σε αυτή τη χώρα ΔΕΝ υπάρχουν συνταξιούχοι των 500 ευρώ, όπως ΔΕΝ υπάρχουν άστεγοι, απόκληροι και πεινασμένοι.

Σε αυτή τη χώρα ΔΕΝ υπάρχουν κοινωνικά συσσίτια, ΔΕΝ υπάρχουν, όπως ισχυρίζονται μερικοί μερικοί, άνθρωποι που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, ΔΕΝ υπάρχουν γονείς που ντρέπονται, χωρίς να φταίνε, να αντικρίσουν τα παιδιά τους. Σε αυτή τη χώρα ΔΕΝ υπάρχουν… ΔΕΝ υπάρχουν… ΔΕΝ υπάρχουν…

Γιατί αγαπητοί μου, αν έστω και ΕΝΑ από τα παραπάνω υπήρχε, τότε αυτή η κοινωνία θα όφειλε να βρίσκεται σε καθημερινό αναβρασμό, θα όφειλε να υπερασπίζεται τα δικαιώματά της με τον μοναδικό τρόπο που της έχει απομείνει, εκείνο της διαρκούς αντίστασης εναντίον όλων όσοι της έχουν στερήσει το δικαίωμα στη ζωή και το μέλλον.

Αν έστω και ΕΝΑ από τα παραπάνω ίσχυε, τότε η τρικομματική, που νομίζει ότι κυβερνά τον τόπο, δεν θα είχε πού να κρυφτεί, αν έστω και ΕΝΑ από τα παραπάνω ίσχυε, τότε θα έπρεπε να ξεχειλίζει η οργή, θα έπρεπε ο λαός να υπερασπιστεί μόνος του τα δικαιώματά του, όπως προστάζουν οι αρχές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Αν έστω και ΕΝΑ από τα παραπάνω ίσχυε, τότε αυτός ο λαός θα θυμόταν εντονότερα το δημοκρατικό παρελθόν του και δεν θα εκχωρούσε τα δικαιώματά του σε εκείνους που, αφού διέλυσαν τη χώρα, έρχονται σήμερα ως «μετανοούσες Μαγδαληνές» να τη σώσουν, με τη βοήθεια «συν-εταίρων».

Το δυστύχημα είναι πως όταν μια κοινωνία περιμένει τον «από μηχανής σωτήρα» ή μετατρέπεται σε άβουλη μάζα για να σώσει ο καθείς μόνος του το «σαρκίον» του, τότε έχει δίκιο η κυβέρνηση που επιμένει ότι «όλα βαίνουν καλώς», αθάνατε Ελληνα…

Λένε και (τι δεν) λένε...

Στάθης,  enikos.gr...

Μιλούν και λένε στον συνταξιούχο των 700 Ευρώ ότι θέλουν να του κόψουν κι άλλο τη σύνταξη, αυτοί οι ίδιοι που βόλεψαν φερ’ ειπείν την κυρία Μπιρμπίλη στο Παρίσι με 7.500 Ευρώ καθαρά μηνιαίως συν 1.000 Ευρώ επίδομα για το παιδάκι της («Πρώτο Θέμα» της Κυριακής).
 Μίλησε και ζήτησε ο κύριος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας να του περικόψουν τον μισθό, δίνοντας το «καλό παράδειγμα» της εξίσωσης προς τα κάτω!
Βεβαίως ο κ. Παπούλιας είχε παραιτηθεί από το σύνολο της αποζημίωσής του, ύψους 283.649 Ευρώ, όπως πομπωδώς είχε ανακοινώσει ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος ήδη από τις 15/2/2012.
Ως φαίνεται, η παραίτηση... παραιτήθηκε και ο κύριος Πρόεδρος της Δημοκρατίας ζητάει, εκ νέου, την περικοπή, αυτήν τη φορά, του μισθού του - επιμένοντας (με υποκρισία, αν θέλετε) σε αυτό το «καλό παράδειγμα» της εξίσωσης προς τα κάτω!
Λαϊκισμός! Θεσμικός λαϊκισμός. Ο κ. Παπούλιας δεν παίρνει 700 Ευρώ μισθό, ώστε όταν του κάνουν περικοπή να μην έχει πια να φάει ή να πάρει τα φάρμακά του όπως θα πάθει με την εν λόγω περικοπή ο γέροντας ή η γερόντισσα των 700 Ευρώ.
Στα χαμηλά εισοδήματα το κάθε-ένα-ευρώ έχει τριπλή και τρίδιπλη αξία απ’ τα ευρώ των γκόλντεν μπόυς και των κομματικών καρεκλοκένταυρων - δεν μπορεί να λείψει ούτε ένα, όπως από εκεί που περισσεύουν χίλια και χίλια και τρισχίλια.
Μιλούν και λένε ή μάλλον λένε και λένε διαρκώς και συνεχώς για περικοπές σε έναν λαό που λόγω της κρίσης βλέπει γύρω του να αυξάνεται η παιδική θνησιμότητα, τα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας να καταρρέουν, τα φάρμακα να αναζητούνται απ’ τους πάσχοντες ως άλλα Ιερά Δισκοπότηρα, απίστευτη κατάντια!
Κι όμως! μιλάνε και λένε τα ίδια, για την «οικονομία που δεν μας αντέχει», την «ανταγωνιστικότητα», τα «σπρεντ», μιλάνε και δεν ξέρουν τι λένε, όπως ο κ. Βρούτσης για τα «σοβιέτ» των... περιπτέρων, μιλούν ακατάπαυστα, ακατάσχετα όπως ο Μπενύτο Μπενίτο Βενιζέλος, σε ποιους; στους εξουθενωμένους, στους απελπισμένους, στους άπορους, για να τους πούνε τι; για ισοδύναμα;
Ποιο είναι το ισοδύναμο της αυτοκτονίας;
Ποιο είναι το ισοδύναμο για το τσεκ απ που δεν κάνει πλέον η έγκυος, διότι είναι άφραγκη, άφραγκη αυτή, ο άνδρας της, οι γονείς τους κι όλο τους το σόι.
Ποιο είναι το ισοδύναμο της ανεργίας; του μαγαζιού που κλείνει; Της θλίψης και της αεργίας;
Σε ποιους μιλάνε και τι λένε όταν λένε για «αλλαγή του κλίματος στην Ευρώπη», για «εμπιστοσύνη των αγορών», όταν πάει η νοικοκυρά στην αγορά και της βγάζουν την ψυχή οι τιμές;
Σε ποιους απευθύνεται ο κ. Σαμαράς όταν μιλάει για «επιμήκυνση» χωρίς να λέει λέξη για το βαρύ της κόστος;
Ποιος είναι ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης που μιλά ελαφρά τη καρδία (αν έχει) για σύνταξη στα 66-67 κι ακόμα περισσότερο, αν συνυπολογίσει κανείς το προσδόκιμο ζωής;
Με ποιο δικαίωμα απευθύνεται ιταμά και άτιμα στους εργαζόμενους ένας Πορφυρογέννητος, που το ήθος του έχει, ως φαίνεται, το βάθος που ο ακάματος πλούτος δίνει στην ευήθεια...
Μιλούν με κλισέ και λένε ευφημισμούς - όπως η φράου Μέρκελ φον Ζήμενς, όταν ομιλεί για την «πρόοδο» που έχουμε σημειώσει εμείς ή οι Ισπανοί ή οι Πορτογάλοι, ή οι Ιταλοί.
Πρόοδο σε τι; στην υποτέλεια;  στην υποτέλεια στις τράπεζες, στον φόβο, στην αγωνία, στον «τρόμο και την αθλιότητα του Δ’ Ράιχ»;
Για το οποίον «Δ’ Ράιχ» κελαηδούν χαζοχαρούμενα τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ: «που ’ν’ το; που ’ν’ το; τι υπερβολές είναι αυτές;» - σωστά! Δεν είναι πρέπον (ούτε μήπως επιτρέπεται;) να μιλάς για Στρατόπεδα Αναγκαστικής Εργασίας όταν είσαι μέσα σε Ειδική Οικονομική Ζώνη.
Μιλούν και λένε για πολλά τα παπαγαλάκια και τα αφεντικά, αλλά την ολοκλήρωση του Μνημονίου με το «τελευταίο πακέτο» των 11,6 δισ. που είναι 18,5, θα το περάσουν  με ΕΝΑ (αριθμός 1) άρθρο στη Βουλή.
Εκεί, τέρμα τα πολλά μπλα-μπλα, ένα «ναι» ή «όχι» στεγνά κι ύστερα μούγγα στη στρούγκα.
Εκεί η σιωπή των λαλίστατων.
Για τη σφαγή των αμνών.
Εκεί ψήφος κι ενός λεπτού σιγή εις υγείαν των κορόιδων, ου μην και μελλοθάνατων.
Εκεί η ατίμωση του Κοινοβουλευτισμού και η κατάλυση της Δημοκρατίας.
Ενα άρθρο πάνω σε ένα τανκς. Ή του λες «ναι» και περνάει ή του λες «όχι» και δεν το σταματάς.
Ενα άρθρο über alles!
Αυτοί που τόσα χρόνια έλεγαν πολλά και δε έκαναν τίποτα, σήμερα εξακολουθούν να λένε πολλά για να κάνουν άλλα.
Ως πότε;
«Οσο βρίσκουν και τα κάνουν» που έλεγε αγριεμένη για το άδικο και η μανούλα μου...

 

email: stathis@enikos.gr

Ιδρυση αντιμνημονιακών κομμάτων... | αρθρογραφια , αρθρογραφοι , γιωργος δελαστικ | ethnos.gr

γιωργος δελαστικ, ethnos.gr
Η καρατόμηση 43 συν 9 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για χάρη του νέου Μνημονίου δεν στάθηκε ικανή να κορέσει τη δίψα για «πολιτικό αίμα» Ελλήνων του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ούτε οι δηλώσεις νομιμοφροσύνης και υποταγής του Αντώνη Σαμαρά και του Γιώργου Παπανδρέου αποδείχθηκαν επαρκείς για να ικανοποιήσουν τη σαδιστική επιθυμία του Σόιμπλε να ταπεινώσει σε βαθμό πλήρους εξευτελισμού τους Ελληνες πολιτικούς ηγέτες που στηρίζουν το νέο Μνημόνιο. Το Βερολίνο συμπεριφέρεται σαν σε σκουλήκια στους εδώ πολιτικούς συμμάχους του. Το γεγονός ότι μέχρι στιγμής οι ηγέτες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ αποδείχθηκαν ανίκανοι να διαπραγματευθούν και να κερδίσουν κάτι, αύξησε την αλαζονεία των Γερμανών. Δεν τους εξευμένισε. Τους οδήγησε να επιβάλλουν διαρκώς επαχθέστερους όρους, βέβαιοι όντες εκ των προτέρων ότι οι όροι αυτοί θα γίνουν αποδεκτοί. Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε δεν αισθάνονται ότι είναι εταίροι, σύμμαχοι ή φίλοι της Ελλάδας. Αισθάνονται ότι είναι νικητές που υπαγορεύουν όρους στους ηττημένους Ελληνες. Οι Γερμανοί, άλλωστε, λατρεύουν τη δύναμη και την επίδειξη ισχύος.
Ας μην υποκρινόμαστε, όμως, ότι αυτό μας εκπλήσσει. Ούτε αυτή η περιφρονητική συμπεριφορά προς αδύναμες χώρες είναι αποκλειστικά γερμανική. Κάθε άλλο. Αυτός είναι ο κανόνας στις διεθνείς σχέσεις. Δεν μας εντυπωσιάζει καθόλου αυτό.
Αυτό που δεν συνειδητοποιεί, όμως, επαρκώς το Βερολίνο είναι πως οι ασφυκτικές πιέσεις που ασκεί στους Ελληνες υποτελείς του βρίσκονται κοντά, ίσως πολύ κοντά στο σημείο θραύσης των πολιτικών συμμάχων των Γερμανών στην Ελλάδα.
Σε ό,τι αφορά στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, το κορυφαίο και καθοριστικό σημείο σήμερα, μέσα σε αυτό το πνεύμα κοινωνικής αναταραχής και καθολικής αντίθεσης του ελληνικού λαού προς το νέο Μνημόνιο, είναι το αν οι δεκάδες διαγραφέντες βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ θα σχηματίσουν αντιμνημονιακά κόμματα στον κεντροδεξιό και τον κεντροαριστερό χώρο.
Είτε μας αρέσει είτε όχι, η αντίθεση μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί διαπερνά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Η διαγραφή των αντιμνημονιακών βουλευτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αφήνει αντικειμενικά πολιτικά ακάλυπτους τους ψηφοφόρους της ΝΔ και τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που είναι κατά του νέου Μνημονίου και οι οποίοι βεβαίως είναι η συντριπτική πλειοψηφία και στα δύο κυβερνητικά κόμματα.
Για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση δηλαδή υπάρχει ένα αβυσσαλέο πολιτικό κενό εκπροσώπησης μεγάλης μερίδας του ελληνικού πληθυσμού! Αν, λοιπόν, οι διαγραφέντες βουλευτές, μαζί φυσικά με άλλα στελέχη, συγκροτήσουν δύο διακριτούς κομματικούς αντιμνημονιακούς πόλους, έναν που να κινείται στον χώρο της ΝΔ και έναν στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, καθαρά αντιμνημονιακούς όμως, υπάρχει ήδη έτοιμο το πολιτικό υπόστρωμα της κοινωνίας για να τους υποδεχθεί.
Αν όντως συσπειρώσουν όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις των αντίστοιχων χώρων και δεν αποτελέσουν κάποιες παρέες πολιτευτών, η είσοδός τους στη Βουλή (ενδεχομένως και με εντυπωσιακά ποσοστά για νεοπαγή κόμματα σε περίπτωση που επιλέξουν και κατάλληλους ηγέτες) είναι εκ των προτέρων διασφαλισμένη - ακριβώς επειδή καλύπτουν εξόφθαλμο πολιτικό κενό.
Σε μια τέτοια περίπτωση καθίσταται σχεδόν αδύνατο για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ που θα απομείνουν να συγκεντρώσουν από κοινού 100 έδρες και πάνω ώστε με τις 50 έδρες μπόνους της ΝΔ να αποκτήσουν κοινοβουλευτική αυτοδυναμία. Οι απίθανοι συνδυασμοί που θα επιχειρηθούν σε μια τέτοια περίπτωση για να προκύψει κυβερνητική πλειοψηφία, θα υπερβούν κατά πολύ τους χειρότερους εφιάλτες των Γερμανών πολιτικών, ενώ η επανάληψη των εκλογών μπορεί να βγάλει ακόμη χειρότερα για τα μνημονιακά κόμματα αποτελέσματα, καθώς θα έχει πια αποτυπωθεί και στις κάλπες και όχι μόνο στις δημοσκοπήσεις η πρωτοφανής αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Αν υπάρξουν φυσικά τέτοια αντιμνημονιακά κόμματα στους αντίστοιχους χώρους. Αν ευοδωθούν δηλαδή οι κινήσεις που ήδη γίνονται...
Κ. ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ
«Δεν ανέχομαι λοιδορίες Σόιμπλε»
ΕΣΠΑΣΕ τη σιωπή του στο θέμα των δεινών, προσβολών και ταπεινώσεων που υφίσταται η Ελλάδα από την ΕΕ και πρωτίστως από τη Γερμανία, προκειμένου να της χορηγηθεί από τους υποτιθέμενους εταίρους η συμφωνηθείσα οικονομική βοήθεια, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας: «Δεν ανέχομαι να λοιδορείται η πατρίδα μου από τον κύριο Σόιμπλε», διακήρυξε ο Κάρολος Παπούλιας. Πρόκειται για μια δήλωση που δικαίως κυριάρχησε χθες σε όλα τα τηλεοπτικά δελτία, καθώς ήταν κυριολεκτικά η πρώτη φορά που ακούστηκε επίκριση της γερμανικής στάσης απέναντι στη χώρα μας από τα χείλη της ανώτατης πολιτειακής ή πολιτικής ηγεσίας, καθώς οι αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ ουδέποτε τόλμησαν κάτι ανάλογο.

Ξύπνα Πρόεδρε, καταλύθηκε το Σύνταγμα!

της Σεμινας Διγενη απο το Mediasoup...
Sun, 12/02/2012 - 20:30 — Mediasoup

ΥΓ 3. Κατάγγειλέ τους και παραιτήσου.

Δε φαντάζεσαι, πόσο θυμωμένος είναι ο κόσμος μαζί σου. Το διεπίστωσα, με τη θύελλα που ξεσήκωσε το άρθρο στο διαδίκτυο..
Δεν ξεθύμανα ,όμως, γράφοντάς το. Όχι δεν θα σε αποκαλέσω προδότη, δουλειά της Ιστορίας είναι αυτό, έστω κι αν ο κόσμος το βάζει πλέον δίπλα στο όνομά σου.
Ούτε ''εθνομηδενιστή'' θα σε πω, ούτε ''καμαριέρα'' του Παπαδήμου, ούτε προστάτη του "υπαλλήλου" της Goldman Sachs, ούτε ''Αντουανέτα'' που δεν καταλαβαίνει, γιατί δεν προτιμάμε παντεσπάνι, αφού δεν έχουμε ψωμί.
Άν ήσουν απλώς ένας παππούς, όπως αυτοί, γύρω μου, με τις διαλυμένες ζωές, την ποδοπατημένη αξιοπρέπεια και τα ψίχουλα για σύνταξη κι όχι , ο πιό ακριβοπληρωμένος ηγέτης, (αφού το υπό πτώχευση Ελληνικό Δημόσιο σου παρέχει, περισσότερα από 400.000 ευρώ), θα σε σεβόμουν.

Αλλά δεν σε σέβομαι, γιατί είσαι ένας καλοζωισμένος παππούς, που λουφάζεις,
κάθε φορά που απειλούμαστε και καλείσαι να πάρεις θέση,
όταν οφείλεις να μας προστατεύεις, τηρώντας απλά το Σύνταγμα,
όταν επελαύνουν βάρβαροι κι εσύ βυθίζεσαι στο ζεν των Βερσαλλιών σου,
όταν μπαινοβγαίνουν οι γκαουλάιτερ και ξεκληρίζουν την Πεινασμένη Χώρα,
Ανύπαρκτε, Αόρατε Πρόεδρέ της.
(Από τη στήλη MAGIC BUS της REAL NEWS, που κυκλοφορεί.)

Ανοιχτή επιστολή της Σεμίνας Διγενή στον Κάρολο Παπούλια ...

Mediasoup...

Κάποτε ήμουν πραγματικά ηλίθια. Αθώα, ευκολόπιστη, Κάποτε πίστευα με τη μία τους ανθρώπους, μ έπειθαν τα λόγια. Τώρα θυμώνω εύκολα, γιατί μάλλον ξύπνησα, βγήκα από το λήθαργο, μαζί με όλους, ξαφνικά. Εξοργίζομαι λοιπόν, όταν με κοροιδεύουν.

Ο Κάρολος Παπούλιας, υπήρξε πολύ φίλος μου. Έχουμε κάνει μαζί από τσιπουρομαχίες και συνεντεύξεις σε βάρκα στη λίμνη Παμβώτιδα, μέχρι καταβάσεις σε γκρεμούς του Μετσόβου. Έχω απολαύσει αποκαλυπτικές εξομολογήσεις πολιτικού περιεχομένου και εντυπωσιακά περιστατικά με αρχηγούς κρατών και πιπεράτα παραλειπόμενα, που εννοείται θα κρατήσω μόνο για τον εαυτό μου. Τότε πίστευα, ότι στη μεγάλη σοσιαλιστική επανάσταση, ο Παπούλιας θα κρατούσε αυτοδικαίως το λάβαρο..

Τόσα χρόνια μετά, αγαπητέ Κάρολε, αισθάνομαι απελπιστικά προδομένη από σας, γιατί ΤΙΠΟΤΕ απ όσα σχεδιάζατε εκεί στην ψαροταβέρνα της Αναβύσσου, ΔΕΝ πραγματοποιήσατε.

Τι να κάνω την πολυδιαφημισμένη αντιστασιακή θητεία σας στον ΕΛΑΣ. κ. Πρόεδρε, όταν επιμένετε να είστε ακόμη Πρόεδρος..

Ξεγελάσατε όλοι σας, τόσα χρόνια τους Έλληνες, με χάντρες σαν να ήταν ιθαγενείς. Εξασφαλίσατε τη σιωπή και τη συναίνεσή τους με λίγα ψίχουλα, από τον κρατικό κορβανά, ως μισθό σε διορισμένους στο δημόσιο, με ελάχιστα χρήματα ως επιχορήγηση σε επιχειρήσεις που ιδρύθηκαν απλά και μόνο για την επιχορήγηση (για την οποία πάρθηκαν και οι απαραίτητες μίζες), με επιδόματα και παροχές που προέρχονταν από τα δάνεια που καλούνται να πληρώσουν τώρα κ.α. Υπήρχε περίπτωση διαφορετικά, να μην πάρουν με τις πέτρες, βουλευτή - υπουργό, που ενώ δεν είχε δεύτερο παντελόνι να φορέσει, πριν ο ελληνικός λαός του κάνει την τιμή να τον εκλέξει, αρκούσαν λίγα χρόνια πολιτικής σταδιοδρομίας, για έπαυλη δίπλα στην Ακρόπολη; Ή μήπως θα γλίτωνε ο ανεπάγγελτος, πρώην ζιγκολό, όταν θα μετατρεπόταν σε έναν από τους πλουσιότερους πολιτικούς στην Ευρώπη; Θα γινόταν ποτέ, κάποιος υπουργός, σε υπουργείο, του οποίου οι αποφάσεις θα εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των πεθερικών του (!) ή θα χρηματοδοτούσε γενναιόδωρα τις δραστηριότητες της μητέρας του και δε θα άνοιγε ρουθούνι; Ή θα επιτρεπόταν να γεμίζουν οι καταθετικοί λογαριασμοί των επιχειρηματιών – αφεντικών σας, μόνο και μόνο για τη ''φροντίδα'' της επανεκλογής σας;

Σε όλα τα παραπάνω και σε ακόμα περισσότερα, αν δεν ήσασταν συμμέτοχος, ήσασταν απλός παρατηρητής. Και τα δύο, εκ του αποτελέσματος, κρίνονται ως πράξεις προδοσίας. Έτσι το βλέπω πιά, Κάρολε...
Είχατε αμέτρητες ευκαιρίες, να ελαφρύνετε εαυτόν, από τις αμαρτίες του παρελθόντος (από το ''δάνειο'' του ''κωλόσπιτου'' της Εκάλης, μέχρι τη σημερινό ''τουμπεκί'' στο ξεπούλημά μας και τη νέα Κατοχή). Θα μπορούσατε να γίνετε Κάρολε, πραγματικό σύμβολο αντίστασης στα σχέδια εξόντωσης του Ελληνικού λαού, αν απλά δεν υπογράφατε τους νόμους και τα διατάγματα που σας έφερνε η ''κυβέρνηση''. Αν είσασταν μ εμάς κι όχι μ αυτούς. Αν υποβάλλατε την παραίτησή σας, εξηγώντας με διάγγελμα τους λόγους. (Εσείς οι λακωνικοί Δωριείς, γνωρίζετε τον τρόπο να είστε σαφείς...)

Τότε, μάλιστα, θα αξίζατε με χίλια, ένα νέο γύρο με τσίπουρα..

ΥΓ 1 Μαθαίνω, δεν περνάς καλά τελευταία, χτύπησαν το σπίτι σου (επανέρχομαι στον ενικό, αυτά δεν λέγονται σε πληθυντικό) στην Ασκληπιού, πάνω από 30 αναρχικοί. Τις προάλλες σε γιουχάρισαν άγρια στην παρέλαση και στα Θεοφάνεια.. Σε αποκάλεσαν προδότη. Ο κόσμος έχει θυμώσει πολύ.. Και πεινάει πολύ.. Και η αδικία δεν αντέχεται. Θάρθουν και χειρότερα, αν δεν κάνεις κάτι.

ΥΓ 2 Με θλίβει πραγματικά η εικόνα σου σήμερα... Έχω ακόμη τις φωτογραφίες μας στα Γιάννενα, σ εκείνο το γεύμα, μετά από μια συνέντευξη, που μας είχες καλέσει με το συνεργείο της ΕΡΤ, όταν σε απαθανάτιζε ο φακός, να κυνηγάς την τρίχρονη κόρη μου, για να την πείσεις να φάει. Θυμάμαι ακόμη, εκείνον τον πυροβολισμό, για ένα...κυκλάμινο.

Πού πήγε το χιούμορ σου, η επαναστατικότητά σου, αυτό το ''μέσα σε όλα'' που είχες, η εκπληκτική επαφή σου με τον κόσμο, αυτή η ..ψαγμένα κοσμοπολίτικη συμπεριφορά, που σε ξεχώριζε από τους υπόλοιπους ξελιγωμένους Πασοκάνθρωπους, από το κοπάδι με τους βλαχοδήμαρχους, που το έπαιζαν παράγοντες της Αλλαγής; Σου έλεγα τότε, ότι μου θυμίζεις στο προφίλ τον Μάρλον Μπράντο στην ''Ανταρσία'' και γέλαγες..

Ακόμη Κάρολε μου τον θυμίζεις,
αλλά στον ''Νονό''
Σεμίνα Διγενή

Ο αληθινός πόλεμος...

TheInsiders...
του Χριστου Χαραλαμποπουλου

Είναι φορές που σαστίζω. Με δηλώσεις ανθρώπων του “δημοσίου βίου”. Κυρίως πολιτικών. Και αυτό το σάστισμα είναι σαν την ζώνη ασφαλείας. Συγκρατεί το ξέσπασμα της οργής έστω και για λίγο. Μέχρι να κατακαθίσει, σαν την σκόνη σε ένα έπιπλο, η συναισθηματική ένταση που η δήλωση προκάλεσε. Μπορεί να οφείλεται στο κλίμα που έχει δημιουργήσει η οικονομική κρίση. Στις ενοχές που ανασύρει για όλους όσοι είχαν υπερβεί το μέτρο. Μα πιο πολύ από όλους σε εκείνους που κυβέρνησαν και συνεχίζουν να κυβερνούν.
Δυστυχώς, όχι στο όνομα της λαικής εντολής αλλά σύμφωνα με τις εντολές “αόρατων” κέντρων με απόλυτα ορατές επιδιώξεις. (μία χυδαία συνταγματική παραβίαση για την οποία ευθύνονται και εκείνοι που δεν μιλούν γι’ αυτήν). Από τον εύκολο και εξοργιστικό αφορισμό του αλλαζόνα και άξεστου Θ. Πάγκαλου (“μαζί τα φάγαμε”) φθάσαμε στην εκτός τόπου και χρόνου διαπίστωση του προέδρου της Δημοκρατίας για τον “πόλεμο που γίνεται στον πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο”.
Πολύ περισσότερο εξοργιστική αυτή η διαπίστωση, επειδή ακριβώς προέρχεται από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο οποίος ίσως και να μην το έχει αντιληφθεί (φταίει η ηλικία, ο περίγυρος, η αντίληψη που έχει ο κ. Παπούλιας για την πολιτική και την Δημοκρατία ή όλα αυτά μαζί; ) αλλά με την στάση του και τις δηλώσεις του, ροκανίζει το όποιο κύρος είχε απομείνει στον θεσμό και ξεκαθαρίζει τις ευρέως διαδεδομένες ψευδαισθήσεις για τον χαρακτήρα της ελληνικής Δημοκρατίας, σήμερα. Μάλλον ο κ. Παπούλιας ζει σε ένα άλλο, παράλληλο, εικονικό σύμπαν. Γιατί σε αυτό που ζούμε εμείς, πόλεμος είναι να μένεις άνεργος και να είσαι 55 χρονών. Και να είναι άνεργη και η γυναίκα σου. Και να έχεις δύο παιδιά που σπουδάζουν σε πανεπιστήμια της περιφέρειας.
Πόλεμος είναι να είσαι άνεργος ένα χρόνο και να σταματά και η «ενίσχυση» του ταμείου ανεργίας. Πόλεμος είναι η εργασιακή «εφεδρεία» και οι οικονομικές ποινές που επιφέρει. Πόλεμος είναι να είσαι 72 χρονών και να βλέπεις την σύνταξη των 650 ευρώ να μειώνεται και να πρέπει να πληρώσεις τα φάρμακά σου. Την θέρμανσή σου, δεν έχεις να την πληρώσεις. Και το φαί σου, κάποιες μέρες είναι λειψό. Η «κερασμένο». Πόλεμος είναι να ψάχνεις κρεβάτι σε εντατική ή να περιμένεις να χειρουργηθείς, ελπίζοντας –μέχρι τότε- να μην πεθάνεις. Πόλεμος είναι να είσαι γιατρός του ΕΣΥ σε εφημερία. Παιδί μονογονεικής οικογένειας. Νέος με πτυχία που ψάχνει απεγνωσμένα μία οποιαδήποτε δουλειά. Δάσκαλος και καθηγητής. Ωρομίσθιος και απλήρωτος. Πόλεμος είναι να είσαι ΑΜΕΑ, Νεφροπαθής από μεταμόσχευση, οροθετικός και να βλέπεις να μειώνεται το ποσοστό αναπηρίας σου, σύμφωνα με τις εντολές της τρόικας. Πόλεμος είναι να πηγαίνεις σχολείο και να μην έχεις βιβλία. Πόλεμος είναι οι 3 αυτοκτονίες κάθε μέρα.
Πόλεμος είναι οι 20 χιλιάδες άστεγοι. Πόλεμος είναι τα «χαράτσια» και η ληστεία με την μείωση του αφορολόγητου. Πόλεμος είναι να ζεις κάτω από τα όρια της φτώχειας όπως 3 εκατομμύρια έλληνες. Στον προστατευμένο κόσμο του κ. Παπούλια με την ετήσια αμοιβή των 330 χιλιάδων ευρώ τον χρόνο, ο μόνος πόλεμος που μπορεί να συναντήσει βρίσκεται στα βιβλία της ιστορίας. Που ίσως να μπορεί να διαβάσει αλλά δεν μπορεί πιά να καταλάβει. Γιατί και ο ίδιος έχει ξεπεραστεί από τον χρόνο και είναι πια κομμάτι του χθες.

Τα τοτέμ και τα ταμπού

kathimerini.gr ...
Tου Παντελη Μπουκαλα
Ωρες ώρες τα κανάλια, οι κύριοι πλάστες της μαζικής ζύμης δηλαδή, δείχνουν να ταλαιπωρούνται από κάποιας μορφής σχιζοφρένεια. Ενώ όλα τους διεκτραγωδούν την κατάσταση και αποδεικνύουν με αριθμούς και ντοκουμέντα, με ρεπορτάζ και συνεντεύξεις σε ποια τροχιά εξαθλίωσης μπήκε η ζωή των Ελλήνων, αμέσως έπειτα, όταν αναφέρονται σε λαϊκές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, φοράνε το ύφος του τιμητή: «Μα τι πράγματα είναι αυτά; Υπερέβησαν τα εσκαμμένα οι διαμαρτυρόμενοι. Τσκ! τσκ!» Τα κανάλια, δηλαδή οι άνθρωποι που τα κατέχουν και τα διοικούν, φαίνεται να πιστεύουν ότι και στις διαμαρτυρίες υπάρχει σαβουάρ βιβρ και, επιπλέον, ότι μπορεί να έχεις απολυθεί κι εσύ και η σύζυγός σου, μπορεί να εκβιάστηκες για να αποδεχτείς μείωση του μισθού σου, όλα αυτά όμως δεν σημαίνουν ότι δικαιούσαι να διαμαρτυρηθείς χωρίς να τηρείς τους όρους του καθωσπρεπισμού. Τι δηλαδή, δεν σου αρκεί να καταθέτεις τηλεφωνικά το παράπονό σου στα προσφερόμενα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά κυτία;
Αυτήν τη διχασμένη στάση την είδαμε και με τα Θεοφάνια και την τηλεοπτική περιγραφή των διαμαρτυριών. Εκεί το ταμπού ήταν διπλό: αφενός η θρησκευτική εορτή (που υποτίθεται ότι δεν πρέπει να πολιτικοποιείται), αφετέρου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που υποτίθεται ότι πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν πρόσωπο σεβάσμιο, σχεδόν άυλο, χωρίς πολιτικό παρελθόν και παρόν, χωρίς απόψεις και παρουσία, πράγμα που δεν θα το επιθυμούσε και ο ίδιος. Ενώ λοιπόν η υπόλοιπη δημοσιογραφική ύλη ήταν μαύρη μαυρίλα (κοντά στο 20% η ανεργία, νέα χαράτσια, σενάρια χρεοκοπίας, προς σφαγιασμό ο 13ος και ο 14ος μισθός), η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε μαζική εξέγερση ενδεχομένως επιθετική και ανεξέλεγκτη, μόλις φτάναμε στα των Θεοφανίων και τις διαμαρτυρίες επανερχόταν το επιτιμητικό «τσκ! τσκ!».
Να μην πολιτικοποιούνται οι γιορτές και τα θρησκευτικά εν γένει; Σωστά. Θα συμφωνούσαν άλλωστε σε αυτό ο σεβασμιώτατος Θεσσαλονίκης, ο σεβασμιώτατος Πειραιώς, ο άγιος Εφραίμ, ο κ. Σαμαράς, ο κ. Καρατζαφέρης, η κ. Διαμαντοπούλου και οι λοιποί πολιτικοί (εν οις και ο χριστιανονεοκομμουνιστής κ. Γκλέτσος) που πήγαν να φωτιστούν και έκαναν και ωραίες δηλώσεις για τη «βοήθεια του Θεού» προς την Ελλάδα.
Και, ταμπού δεύτερο, να μη γίνεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποδέκτης παραπόνων ή και αποδοκιμασιών; Να αντιμετωπίζεται σαν εικόνισμα ή σαν τοτέμ που έπεσε από τον ουρανό και όχι ως πολιτικός που έχει το μερίδιο της ευθύνης του και για την υπουργική του περίοδο και για την προεδρική; Σωστά. Ομως, η πολιτικότατου περιεχομένου συμβουλή του κ. Παπούλια προς τις εφημερίδες «να μην κάνουν πόλεμο στον κ. Παπαδήμο», δηλαδή, ουσιαστικά, να απεμπολήσουν την υποχρέωσή τους να κρίνουν (εν ονόματι ενός θολού «εθνικού συμφέροντος») πόσο συμφωνεί με τον ρόλο ενός τοτέμ ή ενός ουδέτερου Προέδρου;