Χριστιανοι ή βλακες;

ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΣΤΑ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ με είκοσι χρόνια τοποθετούν οι ειδικοί αναλυτές την επαναφορά εισοδημάτων και απασχόλησης σε ανθρώπινα και αποδεκτά όρια. Ή μάλλον όχι αποδεκτά, είναι ήδη αποδεκτά, εκτός αν γίνεται κάτι που δεν έχω μυριστεί.

Αυτή η πρόβλεψη, με τα λίγα που μπορώ να καταλάβω, ακούγεται αρκετά ρεαλιστική. Με τον περιορισμό να γίνουν όλα υπό την οικονομική, πολιτική -και ολίγον φιλοσοφική- μπαγκέτα του εφαρμοσμένου νεοφιλελευθερισμού. Και όταν, στην Ελλάδα, προστίθεται στην ενορχήστρωση και ο Θεός, ως σολιστικό όργανο, τότε τα πράγματα έχουν πάρει πια το δρόμο του ρεαλισμού. Χριστιανοί εναντίον άθεων, ορθόδοξοι εναντίον σκεπτικιστών και αγνωστικιστών, σε μια διελκυστίνδα πνεύματος εφάμιλλη της Αναγέννησης! Είναι συγκινητική η αγωνία τους για τη σωτηρία της ψυχής μας. Και φάρος η ζωή τους και οι επιλογές τους για όλους όσοι έχουμε χαθεί. Με τόσες δεκαετίες που έχουν θητεία στο σκυλάδικο και στην τηλεόραση, είναι για όλους μας μια πυξίδα αλλά και μία πρόκληση η επιλογή του δύσκολου δρόμου που εκείνοι διάλεξαν. Της αρετής, της εγκράτειας του «ο έχων δύο χιτώνας»...

ΟΜΩΣ η απογοήτευση δεν είναι εκείνοι. Ο καθένας τη δουλειά του. Είναι πως οι επικοινωνιολόγοι τους ξέρουν καλά πως αυτά πιάνουν. Πως είμαστε ένας λαός πια που στην πλειονότητά του τρώει με βουλιμία το ψέμα και το μεταβολίζει σε κοπριά. Πως στο γύρισμα του 21ου αιώνα, σε ευρωπαϊκή χώρα, είναι πολύ μεγάλη αυτή η δεξαμενή. Πως οι πολιτικοί μπορούν να γίνουν τόσο πρόστυχοι, που ξεπετσιάζεσαι από ντροπή εσύ που τους ακούς. Η βλακεία έχει το δηλητήριο της κόμπρας. Σε χτυπάει στα μούτρα και σε παραλύει.

Με αφορμή τις πρόσφατες εγκλήσεις σε δημόσια πρόσωπα επί «αθεΐα»: Ομολογημένη πίστη, ανομολόγητες προθέσεις...

του Στάθη Λιανού Λιάντη, απο τα Ενθεματα...

Λέγουσι γαρ, και ου ποιούσι

Κατά Ματθαίον 23,3

Σε μια επιστολή προς τον Απόλλωνα Μάικωφ ο Ντοστογιέφσκυ έγραφε ότι στο τελευταίο του έργο, τον Ηλίθιο, προσπάθησε να επικεντρώσει σε ένα ερώτημα: στο ερώτημα «με το οποίο βασανίστηκα, συνειδητά ή ασυνείδητα, όλη μου τη ζωή· κι αυτό είναι η ύπαρξη του Θεού». Αυτές οι λέξεις βγήκαν από τη γραφίδα του ίδιου ανθρώπου που διεκήρυττε ότι αν κάποιος του αποδείκνυε ότι ο Χριστός ήταν ψέμα, αυτός θα διάλεγε τον Χριστό και όχι την αλήθεια. Η κραταιά θέση της πίστης κλονίζεται και στην καρδιά των πιο πιστών, κι αυτή είναι παράμετρος της ελεύθερης προαίρεσης, της ιδιότητας που ο χριστιανικός Θεός αποδίδει ως βασικό χαρακτηριστικό στον άνθρωπο. Ο Ιησούς είπε «εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια», αλλά συμπλήρωσε: «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν». Στη χριστιανική διδασκαλία δεν μπορεί να υπάρξει καταναγκαστική πίστη, γιατί αυτό, ακριβώς, θα ακύρωνε την ουσία της, τη συνειδητή και ελεύθερη αποδοχή του σωτηριολογικού της μηνύματος. Ο άνθρωπος θεώνεται, καθίσταται δηλαδή ομόθεος, εκκινώντας από τη δική του ελεύθερη βούληση.

Γιατί όμως ζητείται από κάποιον να ομολογήσει την πίστη του; Η ομολογία της ορθοδοξίας ενός προσώπου έχει εφαρμογή στον μυστηριακό χώρο της Εκκλησίας. Η πρώτη τάξη «ομολογητών» είναι ο βαπτιζόμενος και ο ανάδοχός του, κυρώνοντας ότι το νεοεισερχόμενο μέλος έχει (ή θα έχει) συνείδηση της νέας του πίστης. Επίσης, τη servabo fidem ομολογία δίνουν οι χριστιανοί που επιθυμούν τη θέση του λειτουργού και διδασκάλου στο εκκλησιαστικό σώμα· ο επίσκοπος δηλώνει κατά τη χειροτονία του ότι θα δρα σύμφωνα με τις δογματικές αρχές, που θέσπισαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι. Η Εκκλησία δεν αιτείται τη διακήρυξη από τον οποιονδήποτε, αλλά μόνον από αυτόν που προσέρχεται με την επιθυμία να καταστεί μέλος της και κοινωνός της αγιαστικής της χάρης ή λειτουργός και κήρυκας του μηνύματός της.

Σαν να υπάρχει θεός...

AlterThess...
Ο Χάντερ Τόμσον στο “Μεθυσμένο Ημερολόγιο” είχε γράψει πως ο άνθρωπος αν
και είναι το μόνο ζώο σε αυτόν τον πλανήτη που πιστεύει ότι υπάρχει
θεός, είναι το μόνο ζώο σε αυτόν τον πλανήτη που ζει σαν να μην υπάρχει
θεός. Δεν ήταν μία… μεθυσμένη σκέψη του Τόμσον, είχε να κάνει με αυτά
που είδε και έζησε:

Πολυεθνικές που καταστρέφουν το περιβάλλον με μεταλλεία και φαραωνικές
τουριστικές εγκαταστάσεις σε πανέμορφα – παρθένα μέρη, απίστευτα άνιση
κατανομή του πλούτου με πολύ λίγους να ζουν σε ονειρικές καταστάσεις και
πάρα πολλούς να βρίσκονται σε ένα εφιάλτη μέρα και νύχτα και πολλά –
πολλά άλλα πράγματα που θα μπορούσες να τα πεις και καπιταλισμό, αλλά αν
τα πούμε κι αλλιώς εμένα δεν με χαλάει, άλλα πράγματα με χαλούν.

Αυτό
που έγραψε ο Τόμσον για τους ανθρώπους, το θεό και τον πλανήτη, ήταν το
πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ακούγοντας το… σκάσιμο της
χειροβομβίδας της Νέας Δημοκρατίας σχετικά με το αν ο Τσίπρας είναι ή
δεν είναι άθεος. Δηλαδή πως το θέμα δεν είναι να πιστεύεις ότι υπάρχει
θεός, αλλά να ζεις σαν να υπάρχει θεός. Προφανώς ο Σαμαράς και η παρέα
του πιστεύουν ότι υπάρχει θεός, άλλωστε ο πρωθυπουργός ισχυρίζεται ότι
μιλάει μαζί του.