Θα υπάρχει πάντα οδός διαφυγής;

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Τρεις μέρες στραπατσάρομαι στα περίχωρα του κέντρου της Μαμάς Ευρώπης.

Τεράστιοι δρόμοι, τεράστια μέγαρα, κολοσσιαία κουτιά που στοιβάζουν τους ανθρώπους· απαράλλαχτα ανύποπτους κι εδώ, όπως παντού. Τρεις μέρες περικυκλωμένος από εντελώς άγνωστη γλώσσα. Με την πλημμύρα των δύσπεπτων σκέψεων που συνήθως πνίγουν τέτοιες ώρες το μίζερο κρανίο μου.

Είμαι τώρα σε ένα πολύ κεντρικό αεροδρόμιο της Μαμάς. Επιστρέφοντας στα οικεία και προσιτά - κακά, αλλά δικά μου, δικά μας έστω. Πέρασα υποχρεωτικά μέσα από τα παρατεταγμένα παρεκκλήσια του μεγάλου Ναού: free shop area. Ψώνισα κιόλας· κάτι τζούφιες σοκολάτες με τη φιγούρα του βασανισμένου εν ζωή Wolfgang Amadeus, γυαλιστερή στο φενακίζον περιτύλιγμα. Το αβυσσαλέο θράσος των κληρονόμων να κεφαλαιοποιήσουν όποιον τυράννησαν όσο ζούσε.
Ετρεξα λίγο και βγήκα αγχωμένος προς την Εξοδο ...gate 39: Mikonos. Το αιγαιοπελαγίτικο τουριστικό brand name, η αγαπημένη ζωγράφων και ποιητών, αναβοσβήνει στην οθόνη. Και μάλιστα πτήση απ' ευθείας! Πιο κει Chania, παραπέρα Santorini, Rhodos... Κάθοδος ποικίλων βαλαντίων στον τόπο του ήλιου, της θάλασσας, της αναψύξεως. Στα νησιά μας. Αυτό το «μας»... Εισαγωγικά που μεγαλώνουν γοργά στα μάτια του μυαλού μου μέχρι που στραγγαλίζουν την παραπλανημένη αντωνυμία και τη σπρώχνουν στο «τους». Και ποιων «τους» μη ρωτάς, αφού το ξέρεις τόσους αιώνες δεν είναι και δεν θα γίνει τίποτε δικό σου! Κάθοδος λοιπόν· αυτών που τσιμπολογάνε τα ψίχουλα των χοντρών αφεντικών στον τόπο των ταπεινωμένων υποτελών, με δυνατότητα -παρακαλώ- αγοράς και ιδιόκτητης εξοχικής κατοικίας για κάποιους από δαύτους, όταν πάρουν τη σύνταξη! Σ' ακούω να με επιτιμάς: καλά, αρνείσαι τον τουρισμό, τη βαριά βιομηχανία της Ελλάδας! Ποιος, εγώ, το μυρμηγκάκι, η μυγούλα; Οχι βέβαια, πώς θα τολμούσα;
Τρυπώνω όμως από μια χαραμάδα της λογικής και συνεχίζω τις λοξοδρομίες μου. Πόσο ενέχονται όσοι «σερβίρουν» ή νοικιάζουν δωμάτια εκεί; Πόσο πιο ενεχόμενοι όσοι ξεσαλώνουν με όποιον τρόπο εκεί; Σήμερα, πέρσι, πρόπερσι, πάντα; Πόσοι εκεί, πόσοι εδώ, πόσοι ανάμεσα; Ιδιότροπος λες, ε; Και εξωπραγματικός, ε; Οχι ακριβώς. Φοβικός και εκμηδενισμένος. Φταίνε οι αμέτρητες νεανικές γυμνές πλάτες με τα tattoos. Παρέλασαν μπροστά στα μάτια μου αυθάδικες, δροσερές, απρόσιτες. Και αλλόγλωσσες. Σε τρεις μέρες εξουθένωσαν τα τελευταία υπολείμματα αυτοπεποίθησης. Επιστρέφω υποβρύχιος. Στην πατρίδα, λέω, θα ανακτήσω την επιφάνεια. Οποια επιφάνεια. Είναι και οι μέρες του Μουντιάλ, θα ανασάνω για τα καλά.

Χριστιανοι ή βλακες;

ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΣΤΑ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ με είκοσι χρόνια τοποθετούν οι ειδικοί αναλυτές την επαναφορά εισοδημάτων και απασχόλησης σε ανθρώπινα και αποδεκτά όρια. Ή μάλλον όχι αποδεκτά, είναι ήδη αποδεκτά, εκτός αν γίνεται κάτι που δεν έχω μυριστεί.

Αυτή η πρόβλεψη, με τα λίγα που μπορώ να καταλάβω, ακούγεται αρκετά ρεαλιστική. Με τον περιορισμό να γίνουν όλα υπό την οικονομική, πολιτική -και ολίγον φιλοσοφική- μπαγκέτα του εφαρμοσμένου νεοφιλελευθερισμού. Και όταν, στην Ελλάδα, προστίθεται στην ενορχήστρωση και ο Θεός, ως σολιστικό όργανο, τότε τα πράγματα έχουν πάρει πια το δρόμο του ρεαλισμού. Χριστιανοί εναντίον άθεων, ορθόδοξοι εναντίον σκεπτικιστών και αγνωστικιστών, σε μια διελκυστίνδα πνεύματος εφάμιλλη της Αναγέννησης! Είναι συγκινητική η αγωνία τους για τη σωτηρία της ψυχής μας. Και φάρος η ζωή τους και οι επιλογές τους για όλους όσοι έχουμε χαθεί. Με τόσες δεκαετίες που έχουν θητεία στο σκυλάδικο και στην τηλεόραση, είναι για όλους μας μια πυξίδα αλλά και μία πρόκληση η επιλογή του δύσκολου δρόμου που εκείνοι διάλεξαν. Της αρετής, της εγκράτειας του «ο έχων δύο χιτώνας»...

ΟΜΩΣ η απογοήτευση δεν είναι εκείνοι. Ο καθένας τη δουλειά του. Είναι πως οι επικοινωνιολόγοι τους ξέρουν καλά πως αυτά πιάνουν. Πως είμαστε ένας λαός πια που στην πλειονότητά του τρώει με βουλιμία το ψέμα και το μεταβολίζει σε κοπριά. Πως στο γύρισμα του 21ου αιώνα, σε ευρωπαϊκή χώρα, είναι πολύ μεγάλη αυτή η δεξαμενή. Πως οι πολιτικοί μπορούν να γίνουν τόσο πρόστυχοι, που ξεπετσιάζεσαι από ντροπή εσύ που τους ακούς. Η βλακεία έχει το δηλητήριο της κόμπρας. Σε χτυπάει στα μούτρα και σε παραλύει.

Ο Γιάννης Πρετεντέρης στα δίχτυα της βλακείας...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...
Το μεγάλο πλεονέκτημα των μνημονιακών, έτσι ισχυρίζονται οι ίδιοι, είναι ότι βασίζουν τις απόψεις τους στον ορθό λόγο. Στην επιστήμη, στην στατιστική, στην ανάλυση, στην ψυχραιμία, μετράνε, ζυγίζουν, αποδεικνύουν και μετά μιλάνε. Όχι σαν τους αντιμνημονιακούς που είναι συλλήβδην βλάκες και ανορθολογικοί, παραδομένοι στο συναίσθημα, μοιρολογίστρες κλαίουσες πάνω από νεκρά κοριτσάκια.

Θαυμάστε λοιπόν ορθολογισμό. Το χθεσινό ΒΗΜΑ δημοσίευσε άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη με τίτλο «Κούτσουρα απελέκητα», το οποίο καταπιάνεται με το ότι από το 2009 μέχρι το 2012 οι έλληνες μαθητές έπεσαν από την 25η στην 42η θέση στη σχετική λίστα του ΟΟΣΑ. «Αποκλείεται να φταίει το μνημόνιο, η Μέρκελ ή ο νεοφιλελευθερισμός, όταν η δημόσια παιδεία στην Ελλάδα καταρρέει», βεβαιώνει ο συγγραφέας –ναι είναι και συγγραφέας ο Γιάννης, έχει γράψει τον «Ψυχρό Εμφύλιο», παρόλο που νοσταλγεί τον θερμό. Αποκλείεται εντελώς να φταίει το μνημόνιο, άλλωστε οι φταίχτες είναι γνωστοί: «Η παιδεία καταρρέει από τις δικές της ανεπάρκειες, τους δικούς της αναχρονισμούς. Καταρρέει επειδή δεν θέλει να αλλάξει, ούτε να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της εποχής. Φταίει ένα σχολείο που ειδικεύεται στο να παράγει πολλούς αγανακτισμένους».

Φοβερή ανάλυση, μεγαλειώδης! Για την κατάρρευση στα χρόνια του μνημονίου, από το 2009 έως το 2012, αποκλείεται να φταίει το μνημόνιο. Οι μισθοί των εκπαιδευτικών μειώθηκαν στο μισό, οι προσλήψεις πάγωσαν, οι αναπληρωτές εξαφανίστηκαν, τα λεφτά για την Παιδεία εξανεμίσθηκαν, χιλιάδες σχολεία έκλεισαν ή συγχωνεύτηκαν, οι καθηγητές βρίσκονται υπό επιστράτευση κι όμως τίποτα απ' όλα αυτά δεν φταίει. Φταίει το κακό το ριζικό μας, φταίνε πάνω απ' όλα οι εκπαιδευτικοί, αυτοί που το 2009 είχαν τους μαθητές στην 25η θέση και το 2012 τους έριξαν στην 42η, έτσι για να αναστατώσουν τον Γιάννη τον Πρετεντέρη.

Το σύγχρονο κοκτέιλ μολότοφ: μαλάκυνση-ανικανότητα κρίσης-φόβος-στείρα εκπαίδευση…

Γαβγίσματα...

Χθες είχε γενέθλια η μητέρα μου και βγήκαμε έξω μαζί με θείους, ξαδέλφια και φίλους. Μοιραία πιάσαμε την συζήτηση για τα πολιτικά. Ξέρεις κάτι, άκουγα από μικρός ότι όταν κάποιος μεγαλώσει, παίρνει την θέση του παιδιού του αφού αρχίζει να παιδιαρίζει ο ίδιος με τα πάντα, αλλά μου ήταν δύσκολο να το καταλάβω. Τελικά ισχύει: Σε κάποια φάση εμείς τα παιδιά γινόμαστε γονείς για τους ίδιους τους γονείς μας και είναι πραγματικά μια πολύ αρρωστημένη κατάσταση.
Πολλοί γεροντότεροι αδυνατούν να καταλάβουν τελικά την κρισιμότητα της κατάστασης, μου δίνουν την εντύπωση ότι ζουν σε έναν άλλον κόσμο. Χθες στο τραπέζι άκουσα εκ στόματος Πατρός και Θείας το εξής, που έκανε την τρίχα μου να σηκωθεί κάγκελο και το στομάχι μου να ανακατευτεί: “Αν ο Γιωργάκης κατέβει με δικό του κόμμα θα τον ψηφίσουμε και θα πάρει και κάνα 15%”. “Χριστέ μου!” Σκέφτηκα, το λένε και το πιστεύουν, το βλέπω στα μάτια τους, δεν έχουν τελικά την παραμικρή συναίσθηση της πραγματικότητας. Είναι λυπηρό άνθρωποι που αγαπάς να ξεστομίζουν τέτοιες καταστροφικές αηδίες.
Ο πατέρας μου, ο πατέρας σου, η θεία μου, οι δικοί μας γηραιότεροι άνθρωποι σκέφτηκα, είναι κλεισμένοι μέσα σε ένα σπίτι και προσκολλημένοι στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, να ο ένοχος! Δεν έχουν την παραμικρή ιδέα στο τι συμβαίνει έξω, αλλά έχουν και το ακαταλόγιστο; Μπορούμε εμείς χάριν της αγάπης που τρέφουμε για αυτούς, να τους αφήσουμε να συνεισφέρουν σε ένα έργο ανείπωτης καταστροφής; Ο κάθε λογικός άνθρωπος με στοιχειώδη εξυπνάδα, είναι σε θέση να καταλάβει, πως οι απόλυτοι υπεύθυνοι για τα χάλια της Χώρας είναι ο Γιωργάκης, ο Κωστάκης, ο Τάπερμαν (Σημίτης), ο Μητσοτάκης, ο Ανδρεας, ο Σαμαράς και φυσικά ο Χοντρό-Ναπολέον (Βενιζέλος) Μήπως οι γονείς μας, όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε, παρουσιάζουν τα πρώτα σημάδια μαλάκυνσης;
Μην είσαι κακεντρεχής, το καταλαβαίνεις ελπίζω ότι δεν το γράφω προσβλητικά αλλά το γράφω με απεριόριστο φόβο. Η μαλάκυνση είναι μια συνήθης  εκφυλιστική ασθένεια του εγκεφαλικού ιστού, η οποία παρουσιάζεται στην τρίτη ηλικία και οφείλεται είτε σε αγγειακά προβλήματα που νεκρώνουν περιοχές του εγκεφάλου είτε σε άλλα αίτια. Κοντολογίς σημειώνω πως είναι καθαρά ιατρικός όρος και όχι βρισιά. Θα περίμενα από τον πατέρα μου και από την θεία μου να ήταν σοφοί λόγω της σκληρής πείρας που έλαβαν από την ζωή τους και μου είναι τρομερά στενάχωρο να τους ακούω να επιμένουν στα ίδια λάθη.
Ας επανέλθω στον ρόλο της τηλεόρασης. Είναι γνωστό πως η τηλεόραση κυρίως και το διαδίκτυο κάνουν τον άνθρωπο παθητικό δέκτη. Ο ακροατής-θεατής δέχεται παθητικά ό,τι βλέπει, ό,τι ακούει, χωρίς μετά να επεξεργάζεται τις πληροφορίες αυτές με το μυαλό του.  Επομένως η πολλή τηλεόραση, το πολύ ραδιόφωνο, το πολύ διαδίκτυο και γενικά τα πολλά σύγχρονα Μέσα υποτιθέμενης πληροφόρησης και παραπληροφόρησης συμβάλλουν στη μείωση των στοχασμών, μειώνουν την διαδικασία της σκέψης, μειώνουν τις λειτουργίες κάποιων εγκεφαλικών κέντρων και βοηθούν στη σμίκρυνση του εγκεφάλου, πρώτα λειτουργικά και μετά και σωματικά!  Δεν είναι τυχαίο ότι μαζί με την εμφάνιση και αλματώδη ανάπτυξη της ραδιοτηλεόρασης, του διαδικτύου και των ατομικών τηλεφώνων έχουμε και αλματώδη ανάπτυξη της νόσου Αλτσχάιμερ και άλλων εγκεφαλικών μαλακύνσεων. (Πηγή: http://sakis-salos.blogspot.gr/2012/05/blog-post_6076.html)
Όπως και να έχει το σοκ το πήρα εις διπλούν, και με τις πολιτικές τους αντιλήψεις και με την τρομερή υπόνοια μου ότι έχουν αρχίσει να έχουν πρόβλημα καθαρής αντίληψης για τα πράγματα. Και φυσικά μπροστά στην υγεία αυτών που αγαπώ χέστηκα για την πολιτική.
Όταν βέβαια γύρισα σπίτι μου και ηρέμησα λίγο, σκέφτηκα πως αδυναμία ή άρνηση της απόλυτης υπαιτιότητας των ανίκανων πολιτικών συμβαίνει και σε πολλούς μικρότερης ηλικίας. Και εκεί βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε για μαλάκυνση. Έψαξα λίγο στο διαδίκτυο και δεν αναφέρεται πουθενά πως ένας νέος άνθρωπος μπορεί να πάσχει από μαλάκυνση.
Το να ακούω από συγγενείς, πως ο Μπουμπούκος και ο γιος του Μητσοτάκη άξια κατέλαβαν υπουργικούς θώκους, άντε να το καταπιώ για τον λόγο που προανέφερα, αλλά το να το ακούω από έναν τριαντάρη με γεμίζει τρόμο. Τι να φταίει άραγε με τους νεότερους, τι δικαιολογία μπορεί να υπάρχει; Έχω γράψει βέβαια ότι οι νεότερες γενιές μεγάλωσαν μέσα σε μια ροζ φούσκα και αυτό, τρόπο τινά, τις καθιστά ανίκανες να αντιληφθούν το καλό και το κακό. Αλλά από την άλλη, όταν το Κράτος, σου εκμηδενίζει τους τίτλους και τα πτυχία σου, σε ωθεί σε μετανάστευση, σε ανεργία, σου απαγορεύει να φτιάξεις οικογένεια, σε εξαναγκάζει να χτυπάς οχτάωρα και δωδεκάωρα για 300 και 400 ευρώ, τότε τι να φταίει άραγε που δεν ξεσηκώνεσαι; Για αυτά έχω πάλι γράψει ότι ίσως να φταίει η τρομοκρατία του διεσπαρμένου φόβου από media και πολιτικούς.
Αλλά επανέρχομαι και ξανασκέφτομαι: Ανίκανος να καταλάβεις και φοβισμένος ναι, οκ να τα δεχτώ, αλλά πόσο παθητικό μπορούν να σε καταστήσουν αυτά, έως πιο σημείο; Πως καταδέχεσαι να μην έχεις όνειρα; Σαφώς έχω τονίσει πολλές φορές τον ανύπαρκτο ρόλο της εκπαίδευσης στο να πλάσει αυτόνομα και αυτόφωτα μυαλά, αλλά αν το δεχτούμε και αυτό, μπορούμε άραγε ποτέ να ελπίζουμε σε μια αλλαγή πορείας προς το καλύτερο;
Και για τους μεν και για τους δεν, γέρους και νέους, που στηρίζουν την καταστροφή, πάντα είχα και έχω την ελπίδα ότι θα ξυπνήσουν όταν έρθει ο κόμπος στο χτένι, όταν αισθανθούν και καταλάβουν ότι χάνουν τα πάντα και υποθηκεύουν το μέλλον των υπολοίπων. Αλλά μήπως όταν έρθει αυτή η ώρα, θα είναι πλέον πολύ αργά για δάκρυα και αγώνα;
Αυτή η νέου τύπου κοινωνική βόμβα Μολότοφ με συστατικά την μαλάκυνση, την ανικανότητα κρίσης, τον φόβο και την απουσία σωστής εκπαίδευσης, απειλεί να μας ρίξει άκυρο για την ιστορία, επαναλαμβάνω: Όποιος, για τον οποιονδήποτε λόγο, αδυνατεί να καταλάβει, πως είναι επιβεβλημένη η άμεση απομάκρυνση των επικίνδυνων πολιτικών στοιχείων, έχει σαφώς πρόβλημα, σοβαρό πρόβλημα. Χωρίς φόβο και πάθος αλλά με λύπη καταθέτω αυτήν την άποψη.
Τι μπορεί να γίνει ώστε να σταματήσουμε να πυρπολούμε το μέλλον μας;

Η ολοκληρωτική επικράτηση του Βλάκα....

noumero11...

Γίναμε επιτέλους Ιράν. Το όνειρο του κάθε φασίστα αποκτάει σάρκα και οστά. Αναρίθμητες οι φορές που διάβασα στα “πατριωτικά” μπλογκς, για το τι γίνεται στο Ιράν με τα ανθρώπινα δικαιώματα και πόσο χρήσιμο θα ήταν  ένα τέτοιο καθεστώς να “στρώσει χαρακτήρα” στην ντόπια θολοκουλτούρα.

“Άντε γιατί η πολύ δημοκρατία δεν είναι καλό πράγμα”,σκούζουν οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της σβάστικας.

Ο πολιτικοποιημένος φασίστας είναι η μια πλευρά του σημερινού ζητήματος.

Η άλλη, η οποία δυστυχώς φαίνεται να υπερτερεί σε αριθμούς ,είναι ο αποπολιτικοποιημένος βλάκας: το υπέρτατο πολιτικό ζώον. Επειδή ηγεμονεύει η κουλτούρα του κομφορμισμού σε ολόκληρη τη δημόσια σφαίρα, αντιστοίχως και η άπειρη βλακεία κάνει πάρτι σε όλα τα μήκη και πλάτη της ελληνικής επικράτειας.Το θέμα με την βλάσφημη σάτιρα στο γέροντα Παίσιο ,εγείρει σοβαρά ερωτηματικά για το αν η κοινωνία είναι πλέον ικανή να αφήσει πίσω της τους βλάκες ,ή αν οι βλάκες κυριαρχήσουν ολοκληρωτικά σε αυτήν.

Το μεγαλύτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός βλάκα είναι η αδυναμία στοιχειοθέτησης δίκης του άποψης επί κάποιου επίκαιρου θέματος. Όταν οι κονσερβοποιημένες απαντήσεις τελειώσουν, αρχίζει η επίκληση των “ειδικών επί του θέματος” ,τι λέει η μαμά ,τι λέει το κράτος,τι λέει η γειτονιά. Για παράδειγμα στο συγκεκριμένο θέμα επικαλέστηκαν ό,τι επικαλέστηκε και το επίσημο κράτος ,δηλαδή,τον προ χούντας νόμο περί βλασφημίας. Όταν οι κώλοι σφίξουν, θα ανατρέξουν στις “επιστημονικές” μελέτες των πατέρων της εκκλησίας.
Ο βλάκας ο,τι διδάχτηκε μικρός δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να ψάξει αν ήταν αλήθεια, ή απλά ένα ακόμα ψέμα ανάμεσα στα τόσα. Η έννοια της διαλεκτικής είναι κάτι σαν κόκκινο πανί ,σε αντίθεση με την οποιαδήποτε “εκ ουρανού” δοσμένη σταθερά (είτε αφορά την οργάνωση της κοινωνίας ,είτε την πολιτική ,είτε την θρησκεία) την οποία και καταπίνει αμάσητη.

Βαφτίζει την αμφισβήτηση “διατάραξη της ειρήνης” και προτείνει ως απάντηση την περισσότερη αστυνόμευση. Το κράτος για τον κάθε βλάκα είναι “δικό μας”, όταν προβαίνει σε ενέργειες σύμφωνες με τον ίδιο και ξένο, όταν δεν βολεύει το φαντασιακό του ή την τσέπη του. Οι αμέτρητες αναφορές του βλάκα για τον ρόλο του κράτους,είναι αντίστοιχες με τις αμέτρητες παλινδρομήσεις του εμβόλου μέσα σε έναν κινητήρα εσωτερικής καύσης. Πότε πάνω, πότε κάτω αναλόγως την επικαιρότητα,έτσι κινούνται και οι ιδέες μέσα στο ξερό του το κεφάλι.

Ο βλάκας ποτέ δεν θα μπορέσει να δει τον εαυτό ως θύμα γιατί νομίζει ότι είναι υπερβολικά έξυπνος για να πιαστεί κορόιδο. Του έμαθαν ότι είναι ο ένας και μοναδικός αρχιδάτος γαμιάς που θα ξεσκιστεί στην επιτυχία και τις γκόμενες όταν θα μεγαλώσει. Αν προσπαθήσει πολύ ,μπορεί να έρθει η μέρα να κυκλοφορήσει και αυτός με την προκλητική ξανθιά του περιοδικού. Τώρα με την κρίση, άρχισε να ζορίζεται, αλλά ποτέ μα ποτέ δε θα προδώσει την βλακεία που τον δέρνει σε καθημερινή βάση. Τον ενδιαφέρει πρωτίστως να γίνει άριστος στη δουλειά του,γιαυτό και τα ανώτερα ιδρύματα έχουν γεμίσει με φιλόδοξους βλάκες χρήσιμους για το μελλοντικό εργοδότη, αλλά απολύτως άχρηστους για την υπόλοιπη κοινωνία.

Ο βλάκας είναι παντού και ενσαρκώνει κάθε ρόλο. Ξεσηκώνει εικόνες από την τηλεόραση και τις διαφημίσεις. Στα γήπεδα φοράει οπαδικά κασκόλ και φανατίζεται αβέρτα. Στο δρόμο κυκλοφορεί γράφοντας όλους τους υπόλοιπους κανονικά(εδώ η διθυραμβική επίκληση της νομιμότητας για τον γέροντα ,τρώει απανωτά χαστούκια μέχρι να ψοφήσει). Βάζει θορυβώδεις εξατμίσεις στο παπί, και κάποτε ξόδεψε δέκα χιλιάδες ευρώ για να βελτιώσει ένα σαράβαλο των πέντε. Στο στρατό θα γίνει ο καλύτερος ρουφιάνος και θα γελάει ασταμάτητα με τα πάθη των άλλων. Στα μπουζούκια θα ξοδέψει ένα σκασμό λεφτά στα λουλούδια, και άμα λάχει θα κάνει χοντρό τσαμπουκά επειδή κάποιος στραβοκοίταξε το ξέκωλο που συνοδεύει. Μπροστά στην κάλπη θα συνεχίσει περήφανος την οικογενειακή παράδοση της κληρονομικής ψήφου, εκπληρώνοντας στο ακέραιο το καθήκον του προς τη ολιγαρχία.

Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση στο εκατομμύριο να ανοίξει ένα βιβλίο να μάθει την πραγματική ιστορία ,γιατί τον δίδαξαν πως κάποτε τριγυρνούσαν στην Ελλάδα κάτι γενειοφόροι φιλόσοφοι όταν οι άλλοι ήταν επάνω στα δέντρα.Μετά ήρθε το πολιτιστικό βυζάντιο και ο χριστιανισμός και γίνανε μια όμορφη οικογενειακή ατμόσφαιρα,μέχρι να καταφθάσουν οι κακοί Τούρκοι και χαλάσουν αυτή την ατμοσφαίρα.

Ο βλάκας επικαλείται συνεχώς τα “κόκαλα των ηρώων τα ιερά” και την ιστορία των πεθαμένων, γιατί είναι εντελώς ανίκανος να φτιάξει την δική του. Αυτό είναι και το πιο επικίνδυνο γνώρισμα του κάθε βλάκα:Σήμερα που η πολιτική άρχισε να τρυπώνει μέσα από τις χαραμάδες της προς κατάσχεση ατομικής ιδιοκτησίας,ο βλάκας ψάχνει την στέγη στην κρατική σημαία και τα χριστιανικά λάβαρα.

Μισό λεπτό. Τώρα περιγράφω ένα βλάκα,ένα βλάκα φασίστα ή και τα δύο;

Οι κοινωνιολόγοι του μέλλοντος θα τα βρουν σκούρα στο να συντάξουν μια μελέτη της προκοπής σχετική με το μοναδικό ελληνικό φαινόμενο του ιδεολογικού αχταρμά. Οι διαχωριστικές γραμμές δεν αντέχουν και εξαφανίζονται κάτω από το βάρος της κρίσης. Αντί να αναδυθεί ο πολιτισμός,καταδύεται βαθύτερα. Όλα τείνουν προς τα κάπου και όλα φαίνονται σχετικά. Λίγη πατρίδα ,λίγη θρησκεία και οικογένεια,λίγος Μαρξ,λίγος Ντεκάρτ,λίγος Αριστοτέλης,λίγος Μεταξάς,λίγος αντισημιτισμός,λίγες κακές τράπεζες,λίγος Κωστόπουλος,λίγοι προδότες πολιτικοί,μπόλικος ρατσισμός και άντε μετά να καταλάβει ο μελλοντικός ιστορικός, τι στο καλό πήγε στραβά.

Ο βλάκας για να μη τα κάνω όλα ίσιωμα ,δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φρούτο. Στην αυτοκρατορία των ΗΠΑ ,πολλά εκατομμύρια βλάκες ετοιμάζονται σε λίγες ήμερες να ανεβάσουν στην εξουσία έναν ακόμη γραβατωμένο απόγονο του Αδόλφου Χίτλερ , φιλικό στα χάμπουργκερ και λάτρη των σκυλιών.